Issuu

73ste jaargang • nummer 36 • donderdag 7 september 2017

Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X

€ 2,30

Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter...

De N-VA controleert Rode Rudy blijft met de treintjes spelen het migratie- en integratiedebat De voorbije week werd het debat rond migratie en integratie opnieuw aangezwengeld. N-VA-politici speelden daarin een cruciale rol. Het is duidelijk dat dit thema ook bij de verkiezingen van 2018 en 2019 zal worden uitgespeeld. Ondertussen is het hierover bij het Vlaams Belang opvallend stil. Het begon allemaal met Vlaams minister van Gelijke Kansen Liesbeth Homans, die een wervingscampagne voor de Vlaamse overheid bijstuurde toen bleek dat er een beeld werd gebruikt van een vrouw met een hoofddoek. Het zegt veel over Homans dat ze niet vroeger ingreep. Het is volgens insiders een bewijs dat ze haar departement niet echt in de hand heeft. Maar de minister wist het debat in haar voordeel en dat van de partij om te buigen: bij de overheid moet levensbeschouwelijke neutraliteit centraal staan. Applaus op de N-VAbanken. Toen al opvallend: de afwezigheid van het Vlaams Belang in dit debat. Nochtans behoren islam en hoofddoeken tot het DNA van de partij. En het is niet dat de Belang-mandatarissen hier door de media genegeerd worden. Als het erop aankomt om op de VRT de N-VA aan te vallen, dan heeft men er geen probleem mee Filip Dewinter even zijn zeg te laten doen.

N-VA alleen tegen de bobo’s van Borgerhout Het incident bij een politie-interventie in Borgerhout was opnieuw een open doel voor het Belang. Maar wat gebeurt er? Het debat wordt volledig gekaapt door de N-VA. Burgemeester Bart de Wever zorgt zelfs voor een één-tweetje met minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon. Eerst komt De Wever op het VTM-journaal zeggen dat politieagenten gemakkelijker bodycams mogen dragen. Op die manier is er achteraf geen discussie mogelijk over de manier waarop de arm der wet zou hebben gehandeld. Nu is het dragen van zo’n camera enkel mogelijk in uitzonderlijke gevallen. Kort daarna laat Jan Jambon weten dat hij daarover een wetsontwerp klaar heeft. Intussen kreeg De Wever de steun van een belangrijk deel van de rechterzijde. Reden: hij verwachtte een signaal uit de buurt aan de Turnhoutsebaan waar er meer en meer signalen zijn dat de allochtonen er een no-gozone voor de politie van willen maken. De reactie was niet wat De Wever had verwacht, want buurtbewoners betoogden zondag tégen De Wever, die te veel zou polariseren. De actie waaraan amper 100 bobo’s deelnamen, was te gek voor woorden. De N-VA won hier wel de perceptieoorlog. En het Vlaams Belang? Dat zweeg, of kon niets anders doen dan De Wever gelijk geven. Op sociale media was er wat gedoe met onder meer Sam van Rooy, die stelde dat de herriemakers in Borgerhout door het immigratiebeleid van de N-VA het land waren binnengekomen. Niemand nam dit ernstig. Het erge aan Borgerhout is dat het gaat om spanningen met allochtonen van de derde of de vierde generatie. Niets te maken met een recente migratiegolf dus.

Theo Francken was niet nodig En het was nog niet gedaan. Het meest hilarische verhaal is dat van de met bruin papier en karton overplakte tekeningen van dames in bikini op de kermis van Sint-Agatha-Berchem. De cdH-burgemeester haastte zich om te zeggen dat dit gedaan werd om kinderen niet te doen schrikken, waarna alles verwijderd werd. Men moet het hier niet ver zoeken: dit was een preventieve maatregel om de steeds radicaler wordende moslimgemeenschap niet te schofferen. Het was N-VA’er Karl Vanlouwe die de kat de bel aanbond. Vlaams Parlementslid Kris van Dijck had een prachtige reactie; hij stelde dat “vroeger de boerenbuiten achterlijk werd genoemd, terwijl het nu de stad is.” Ook hier schitterde het Vlaams Belang door afwezigheid. Opvallend is dat de N-VA nu in het migratie- en integratiedebat kan scoren zonder dat ze staatssecretaris Theo Francken moet laten opdraven. Francken is de ‘bad guy’ die bij de kiezers eventuele twijfelaars tussen N-VA en Vlaams Belang naar de N-VA moet doen overhellen. Bij het Belang zijn ze terecht bezorgd om het electorale goudhaantje Francken. Maar nu blijkt hij in de communicatie rond die rechtse thema’s zelfs niet meer onmisbaar te zijn. Ook en vooral omdat de Vlaams Belangmandatarissen ingedommeld lijken. En dat op een moment dat het steeds duidelijker wordt dat migratie, integratie en veiligheid dé thema’s worden van de verkiezingen van 2018 en 2019. De N-VA probeert het debat te monopoliseren en slaagt daar wonderwel in. Ze jaagt daarover niet enkel de linkse oppositie maar ook de regeringspartijen in de gordijnen. De Open Vld probeert het imago hoog te houden van de partij die niet probeert te polariseren, maar de kopstukken zijn duidelijk geërgerd door de manier waarop de N-VA het debat monopoliseert. Bij de CD&V is de frustratie nog een stuk groter. De partij probeert de allochtonen aan zich te binden door zich op te werpen als de verdediger van de godsdienstvrijheid, daarin gesteund door de topman van het katholiek onderwijs Lieven Boeve. De echte bedoeling van de CD&V is de steeds sterker religieus geïnspireerde moslims aan te trekken. De N-VA kan dat gemakkelijk counteren door te stellen dat de CD&V haar christelijke wortels verloochent. De Vlaamsnationalisten worden daarbij geholpen door een paar ongeleide projectielen aan de rand van de CD&V, zoals Youssef Kobo, die de ene domme uitspraak na de andere doen. De N-VA zit met de discussie rond migratie en islam op die manier op rozen.

Treinstaking op 10 oktober

Gewettigd of niet? Er was wat te doen over het feit dat niet overal het schooljaar startte op 1 september. Sommige scholen met veel moslimleerlingen besloten pas op maandag 4 september te starten, omdat het aantal afwezigen vanwege het Offerfeest te groot zou zijn. Maar hoe zit dat precies met afwezigheden voor religieuze feestdagen? Voor katholieke feestdagen is er uiteraard geen probleem, want dat zijn wettelijke feestdagen voor iedereen. Bovendien zijn er maar enkele die op een schooldag vallen, zoals pinkstermaandag en Hemelvaart. Kinderen die een andere erkende godsdienst aanhangen, mogen op hun feestdagen als die op een schooldag vallen afwezig zijn. Dat is geregeld in besluiten van de Vlaamse regering uit 1997, en werd duidelijk omschreven in diverse omzendbrieven. Voor anglicanen en orthodoxen vallen die feestdagen meestal samen met de katholieke. Voor de joden zijn het er maar liefst 15, maar ook die vallen niet allemaal op een schooldag. Bovendien gaat het om een zeer gering

Weggevaagd door de wind

aantal leerlingen. Voor moslims zijn er twee feestdagen, maar omdat het om een demografisch sterk groeiende groep gaat, wordt het probleem jaar na jaar groter. Let wel: de gewettigde afwezigheid is een individueel recht en geen automatisme. Ze moet vooraf worden gemeld en er moet een schriftelijke verklaring zijn van de ouder(s). En daar wringt dikwijls het schoentje, want nogal wat ouders lappen die regel aan hun laars, waardoor scholen alle moeite moeten doen om achteraf de papierwinkel alsnog in orde te brengen. Ook voor het afgelopen Offerfeest werden in concentratiescholen al in juni voorgedrukte formulieren rondgedeeld, maar was de respons eerder pover. Het was voor sommige scholen dan ook veel gemakkelijker om niet op 1 september te starten: zo was meteen iedereen in regel. Die truc werkte deze keer prima, maar het onderliggende probleem blijft natuurlijk. De discussie zal bij elke moslimfeestdag ongetwijfeld weer opduiken.

blz. 3

Actueel

7 september 2017

Een nieuwe islamitische school De opmars van het fundamentalisme in Europa

Een oer-Hollands gezicht straalt je tegemoet in een hijab. Ik zou hoofddoek willen zeggen, maar het is een zwart tentachtig gewaad waarin de vollere vrouw is gekleed. Ze oogt vriendelijk, maar helaas wil vriendelijk niet zeggen dat ze haar hersencapaciteit goed benut. Ze staat op het schoolplein van een islamitische school waar haar veertienjarige zoon les krijgt. Moeder ziet er niet alleen oer-Hollands uit, ze is het ook. Zestien jaar geleden is ze bekeerd tot de islam. Haar zoon zit nu op de islamitische school waar veel over te doen is geweest. Hoewel, ‘veel over te doen’ is een understatement. Niet alleen wilde Staatssecretaris Dekker de islamitische school niet financieren, maar ook islamitische basisscholen kwamen in verzet tegen deze islamitische middelbare school in Amsterdam. Gelukkig kun je het gerust aan onze rechters overlaten om dat verzet te negeren. Iets van vrijheid van godsdienst, vrijheid van onderwijs en nog meer van die kreten die er uiteindelijk toe zullen leiden dat onze westerse vrijheden tot het verleden behoren. En die ertoe geleid hebben dat de staatssecretaris de school moest financieren, ondanks dat een van de bestuursleden zich positief uitliet over IS. In Nederland zijn tientallen islamitische basisscholen, maar alleen Rotterdam telt een (omstreden, uiteraard!) middelbare school. Enkele jaren terug werden hier de eindexamens uit de kluis gestolen. Er volgde veel gedoe, maar niet datgene wat je zou hopen: de school bestaat nog steeds. Sinds 1 september heeft ook Amsterdam een islamitische basisschool – ik kan u verklappen dat we hier heel veel plezier aan gaan beleven. En dat is ook een ‘understatement’. Het plezier bestaat eruit dat columnisten zullen wijzen dat alles wat op deze scholen gebeurt, een bedreiging is voor de Westerse samenleving. De frustratie zal bestaan uit de reactie van politiek en justitie: iedereen heeft het recht op godsdienst en vrijheid, ook als dat onze eigen samenleving bedreigt. Toch interessant dat zelfs moslimbestuurders van de islamitische basisscholen, de moslimbestuurders van deze nieuwe middelbare school ‘idioot’ noemen en reputatieschade vrezen. Uiteraard oordeelt de Nederlandse rechter dat de school geopend moet worden. Want democratie en vrijheid zijn ook bedoeld voor degenen die onze democratie en vrijheid minachten en willen veranderen.

Vrijheid Dat het oer-Hollandse gezicht haar zoon naar een islamitische school stuurt en zelf in een tent rondloopt, wordt niet gezien als bedreiging, maar als vrijheid. Hoe kan het hersenspoelen van een vrouw vrijheid zijn?

Uit een studie van de Oostenrijkse Donau-universiteit Krems (*) onder 1.129 moslimvluchtelingen uit Syrië, Afghanistan, Irak, Iran, Somalië en Tsjetsjenië blijkt dat meer dan de helft van de in Oostenrijk levende islamitische vluchtelingen het absoluut normaal vindt dat mannen geen hand geven aan vrouwen vanuit godsdienstige overwegingen. Twee derde kan zich niet voorstellen met een niet-islamitische vrouw te trouwen. Eén derde vindt dat vrouwen als maagd moeten trouwen. Ruim 60 procent vindt dat grapjes over de islam verboden moeten worden. En 25 procent van de ondervraagden vindt dat de islamitische rechtsregels in Oostenrijk veel sterker moeten worden toegepast.

Ebru Umar Hoe kan het beweren dat een vrouw ondergeschikt is aan mannen, vrijheid zijn? Hoe is het mogelijk dat vrouwen overtuigen dat ze in tenten moeten lopen, vrijheid is? Hoe kan het dat niemand in de politiek opstaat en mannen die vrouwen op deze manier mishandelen, veroordeelt? Het zijn namelijk áltijd mannen die vrouwen hun rechten ontnemen. En nee, het zijn niet alleen islamitische mannen. Mannen in het algemeen zijn degenen die vrouwen altijd al onderdrukt hebben. Het zijn mannen die rechten aan vrouwen geven, recht om te stemmen, recht om gekozen te worden en in Nederland zelfs het recht om te werken. Het is niet vanzelfsprekend dat vrouwen dezelfde rechten hebben als mannen, maar het is wél een gegeven dat mannen de macht over vrouwen hebben. In strikt juridische zin is dat inmiddels wel voorbij, maar in theologische zin woedt de strijd der seksen rustig voort. En wordt deze strijd toegestaan, want godsdienstvrijheid gaat nou eenmaal boven de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Er is geen enkel geloof waar man en vrouw gelijkwaardig zijn, maar alleen de islam durft het nog hard van de daken te schreeuwen. Waar we christenen en joden veroordelen als ze hun vrouwen thuishouden, wuiven we het weg zodra een moslim hardop beweert dat vrouwen minderwaardig zijn, thuis horen te blijven en zich in tenten moeten kleden. Opeens hoort vrouwenonderdrukking en -mishandeling ‘cultuur’ te zijn waar we respect voor dienen op te brengen. Onze politici en rechters kunnen dat respect, gevoed door hun salarissen en status, blijkbaar opbrengen. Maar nooit zal ik respect op kunnen brengen voor oer-Hollandse mensen die de vrijheid en gelijkheid van vrouwen als onderhandelbaar inschatten. En voor middeleeuwse moslims kan ik net zoveel respect opbrengen als zij voor mij: geen. Ebru Umar

Nieuwkomers Ook deze cijfers vond men aan de Oostenrijkse universiteit bepaald onrustwekkend: 37 procent van de ondervraagde Somaliërs verklaarde bereid te zijn voor hun geloof te sterven. 70 procent van de Somaliërs, 62 procent van de Afghanen en 61 procent van de Tsjetsjenen vonden grappen over de islam absoluut niet kunnen (terwijl slechts 14 procent van de Iraniërs dat vond). Vooral de vragen over Joden maken onderzoekers in Oostenrijk bezorgd. Zo lezen we: 62 procent van de Syriërs en 55 procent van de Afghanen vindt de stelling dat “Joden te veel macht in de wereld

LINKS GEWELD De campus van de Universiteit van California is al een tijdje het middelpunt van extreemlinks geweld tegen Trump-aanhangers. Supporters van Trump en aanhangers pro-Amerika wordt het spreken stelselmatig belet. Op zondag 27 augustus zou in het park van Berkeley een “Say No To Marxism”-bijeenkomst georganiseerd worden, maar die werd onder druk van dreigementen van links, geannuleerd. De dag ervoor moest een “Amerika

hebben” terecht.

Nog méér tolerantie? Met de (steeds beter aanwijsbare) toename van islamitisch fundamentalisme in Europa stelt zich een ernstig probleem. De droom van veel progressieven én liberalen – maak van het Westen een waardevrije, een waardeneutrale maatschappij, en je stopt het fundamentalisme met tolerantie, bijna als vanzelf – lijkt op de islam een omgekeerde uitwerking te hebben. Het beleid probeert de problematiek – met steeds minder succes – onder de mat te vegen. Hoelang blijven de dames en heren in de Europese regeringsgebouwen nog fluiten in het donker? De verontruste burger vraagt zich Piet van Nieuwvliet dat af. (*) Peter Filzmaier, Flooh Perlot: Muslimische Gruppen in Österreich: Einstellungen von Flüchtlingen, ZuwanderInnen und in Österreich geborenen MuslimInnen im Vergleich, Öif-Forschungsbericht, 2017.

First”-meeting geannuleerd worden. Ondanks het feit dat de rechtse bijeenkomst in het park van Berkeley geannuleerd was, kwamen 2.000 linkse demonstranten tegenbetogen. Een paar rechtse demonstranten die toch waren komen opdagen, werden aangevallen door een 100-tal gemaskerde antifascistische ‘strijders’ van Antifa, gewapend met schilden en stokken. 13 linkse betogers werden door de politie opgepakt. Ter rechterzijde geraakten zes aanwezigen gewond en moesten naar het ziekenhuis worden afgevoerd. Iets van gehoord in onze kwaliteitspers?

Fake news over jobs

Uit de smalle beursstraat

Verschillende onderzoeken zouden moeten aantonen dat er in België vooral flexibele en onzekere banen bijkomen. Het vast contract van onbepaalde duur zou zijn tijd hebben gehad. Een fabeltje dat door de kranten – zelfs kwaliteitskrant De Tijd – al te graag de wereld in wordt gestuurd.

Flexwerk

De Standaard, De Morgen en De Tijd besteedden er vorige week de nodige aandacht aan: een onderzoek van het Leuvense HIVA, het Instituut voor Arbeid en Samenleving van de KU Leuven, leert dat de aanwerving via korte en onregelmatige contracten al een tijd in opmars is. Van wie in 2015 startte op de arbeidsmarkt, begon niet de helft in een voltijdse functie. Voor de crisis van 2008 was dat nog zo’n 55 procent. Het aantal mensen dat met een kort of onregelmatig contract startte, nam sinds 2008 met 4 procentpunt toe. Eén op de vijf aanwervingen gebeurt via flexibele jobs, zijnde uitzendarbeid, zeer korte contracten, gelegenheidswerk en freelancecontracten. Zijn de bedrijven na de crisis terughoudender om mensen vast aan te werven? Voor Ludo Struyven, die het onderzoek uitvoerde, is de verklaring toch elders te zoeken: “We zien een structurele trend van een veranderende economie die meer nood heeft aan diverse tewerkstellingsvormen.” Kortom, de Belgische arbeidsmarkt wordt steeds flexibeler naar Angelsaksisch model. Een verhaal dat de media slikken als zoete koek. Daarin gesteund door de linkerzijde, die hier nog maar eens een argument heeft gevonden om de regering-Michel mee aan te vallen. Vorig jaar kwamen er netto 60.000 banen bij en dit jaar

worden er nog eens 50.000 verwacht. Maar het zijn vooral onzekere jobs, dus moet de regering zich niet te hard op de borst kloppen.

Appelen en citroenen Welnu, er zijn heel wat vraagtekens te plaatsen bij de cijfers van het HIVA-onderzoek. Je zou kunnen zeggen dat het onderzoek vooringenomen is, aangezien de link tussen HIVA en de christelijke arbeidersbeweging bekend is. Maar wie zichzelf ernstig neemt, moet niet enkel dat argument hanteren. We laten de cijfers spreken. Het probleem met dat onderzoek is dat allerlei cijfers door elkaar worden gehaald. Flexibele banen worden op één lijn gezet met deeltijds contracten. Nochtans gaat het om totaal verschillende zaken. Je kan inderdaad een flexibele uitzendjob hebben waarbij je contract een dag, een maand of een jaar duurt. Dat is flexibele arbeid. Maar een deeltijdse baan van bijvoorbeeld 4/5 waarbij een contract van onbepaalde duur wordt ondertekend, is zeker geen flexibele arbeid. Het onderzoek vergelijkt dus appelen met citroenen. Dat was ook de analyse van arbeidsmarktspecialist Jan Denys op Twitter: hij stelt dat de opsplitsing onduidelijk en verwarrend is.

Hij wordt daarin bijgetreden door Open Vld-Kamerlid Egbert Lachaert: “Sommige pers gooit alvast deeltijdse arbeid op één hoop met flexwerk om samen te vatten dat de helft van de nieuwe jobs onzeker is. Alles op één hoop.” En twitterde Lachaert: “Titel kon ook zijn: 4/5 van de nieuwe jobs zijn dus vaste jobs. Weer een ballon doorprikt.” Want dat is hier ook een fundamenteel probleem: de pers nam gretig de verwarrende analyse van de onderzoekers over en ging mee in de ‘framing’ dat de arbeidsmarkt in België stilaan een Amerikaanse jungle aan het worden is. ‘Fake news’ was dat. Van De Standaard en De Morgen kon men dat verwachten. Dat de Tijd hierin meeging, was verrassend. Terug naar de feiten: uiteraard komen er meer flexibele banen bij, maar dat verdringt ander werk zeker niet. Econoom Peter de Keyser verwoordde het zo: “Stel vroeger ‘100 vast 0 flexwerk’ en nu ‘100 vast 20 flexwerk’. Aandeel flexwerk stijgt maar niet ten koste van vast.” In het laatste jaarverslag van de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid staat te lezen dat meer dan 90 procent van de banen in België vaste contracten van onbepaalde duur zijn. Wellicht zal dit cijfer de komende jaren met een paar procenten dalen, maar België zit daarmee nog altijd aan de top van de EU-landen. Angélique Vanderstraeten

Actueel

7 september 2017

Weggevaagd door de wind

Noord-Korea stelt vernietigende waterstofbom voor

Al 34 jaar vertoont het Orpheum Theatre in Memphis (Tennessee) de filmklassieker “Gone with the wind”. Daar komt nu een einde aan. Niet door een gebrek aan toeschouwers. De uitbaters vinden dat de film een racistische ondertoon heeft en dus “pijnlijk is voor een deel van het publiek”. “Gejaagd door de wind” (1939) is een monument in de filmgeschiedenis. Het epos over de belevenissen van Scarlett O’Hara en Rhett Butler, tegen de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog, duurt zomaar even 4 uur, was het grootste kassucces ooit (als men de inflatie meerekent) en kreeg 8 Oscars.

Banvloek Ironisch genoeg ging één van die prijzen naar Hattie McDaniel, die de zwarte meid van Scarlett speelt. Zij was de eerste zwarte die deze filmprijs mocht ontvangen. Met een beetje redelijkheid zou men de film dan ook kunnen beschouwen als een belangrijk moment in de strijd voor gelijkberechtiging van zwarten in de VS. Maar redelijkheid en zin voor proportie wandelen altijd snel de deur uit wanneer een discussie over rassenrelaties ontstaat. De zwarte slaven en blanke meesters kunnen in de film nogal goed met elkaar opschieten, waardoor sommigen de film nu beschouwen als een verheerlijking van de slavernij. Vandaag zou een film als deze inderdaad onmogelijk zijn. Geen enkele historische prent die verwijzingen bevat naar de relaties tussen de rassen kan nog gedraaid worden zonder dat daar voldoende blanke booswichten in voorkomen die hun achterlijkheid en onmenselijkheid gul tentoonspreiden. Wat “Gejaagd door de wind” wordt kwalijk genomen, is niet dat de film een politieke boodschap bevat, maar dat hij er geen bevat: geen obligate boodschap van blanke schuld en zwart slachtofferdom. Het bannen van de film in één bioscoop in de VS kan triviaal lijken, maar je kan er vrij zeker van zijn dat deze kleine schermutseling slechts de voorbode van een groter offensief is. Eens de banvloek “racisme” tegen iets of iemand is uitgesproken, is het moeilijk om van dat stigma ooit nog verlost te worden. Ondertussen gaat ook de commerciële wetmatigheid van de politiek correctheid aan het werk. Die is simpel, maar ongenadig. Wie deze film nog vertoont (televisie of bioscoop) stelt zich bloot aan kritiek. Wie de film niet vertoont, heeft als alternatief de keuze uit duizenden films die geen enkel probleem opleveren. De kost om (terecht of onterecht) met racisme geassocieerd te worden, is voor een commerciële firma vele malen hoger dan de waarde van zelfs een filmmonument als “Gejaagd door de wind”, merkt Kyle Smith van National Review op. Hij verwacht dat de film al binnen een paar jaar uit het zicht zal verdwijnen.

Beeldenstorm De ophef staat uiteraard in rechtstreeks verband met de algemene beeldenstorm die aan de gang is in de Verenigde Staten. Heel wat standbeelden van generaals en soldaten die in de burgeroorlog streden voor het Zuiden, werden reeds weggehaald door de overheid of werden ernstig beschadigd door politiek gemotiveerde vandalen. De grootscheepse aanval op historische monumenten wordt gemotiveerd door het idee dat die militairen eigenlijk ook vochten voor het behoud van slavernij (deels de inzet van het conflict). Dus moeten die verwerpelijk racisten – letterlijk – van hun sokkel gehaald worden. Dat meerdere officieren en soldaten, waaronder de legendarische Robert E. Lee, eigenlijk tegenstander waren van de slavernij en enkel streden uit een besef van plicht ten aanzien van hun eigen staat, wordt als een nutteloze nuance

Splits zelf de sociale zekerheid!

Bel gratis 0800 179 75 of surf voor ons kantorennetwerk even naar vnz.be Voor een Vlaamse sociale zekerheid! Hoofdzetel: Hoogstratenplein 1 2800 Mechelen

Word lid van het VNZ

beschouwd. Dat vele andere Amerikaanse voormannen, zoals George Washington, vader des vaderlands, ook slaven hadden, wordt voorlopig nog genegeerd.

Kerken zonder kruisen We kunnen ons in Europa vrolijk maken over zoveel politiek correcte waanzin (een ziekte die de Angelsaksische wereld inderdaad feller treft). Maar ook hier is een onverdroten offensief tegen het verleden bezig. Ook hier wil men de geschiedenis zuiveren van alle elementen die als storend worden ervaren door de fanatieke ideologen van het heden. Alleen al de laatste weken waren er genoeg incidenten om van een trend te spreken. Marino Keulen wil Cyriel Verschaeve weg van een straatnaambordje in Lanaken. Bij de Gouden Boomstoet in Brugge werden de verwijzingen naar de kruistochten geschrapt (moslims vinden dit misschien niet fijn). Ik zou niet zover gaan likeurpralines als een deel van ons cultureel erfgoed te beschouwen, maar de beslissing van chocolatier Godiva om geen alcohol meer in de bonbons te verwerken, heeft dezelfde reden (moslims vinden dit misschien niet fijn). Warenhuisketen Lidl spande deze week de kroon. De verpakkingen van de moussaka van het huismerk zijn getooid met een afbeelding van pittoreske kerken op het Griekse eiland Santorini. Een oplettende klant merkte echter een vrij brutaal stukje censuur op. De kruisjes bovenaan de kerkgebouwen waren op de verpakking weggewist. Toen de klant met het verhaal naar de pers stapte, toonde het bedrijf zich van geen kwaad bewust: “We hebben dit gedaan uit respect voor de diversiteit.” Lees: moslims vinden dit misschien niet fijn. Denkt men nog na over de betekenis van woorden wanneer men overschakelt naar het rituele taalgebruik der politiek correctheid? Hoe wordt de wereld “diverser” door een stuk identiteit uit te wissen? Lidl is niet aan zijn proefstuk toe: vorig jaar verspreidde het bedrijf reclamefolders om etenswaren aan te prijzen voor het “decemberfeest” (kwestie van het woord “kerst” niet te moeten gebruiken). Binnen een paar maanden mag u nog meer van dat verwachten. Zwarte Piet zal weer wat minder zwart zijn, Sinterklaas wat minder christelijk en het kerstfeest wat meer “decemberfeest”.

Onze breekbare wereld En daarmee kom ik terug bij “Gone with the wind”. De film werd bij ons uitgebracht onder de nogal ongelukkige vertaling van “Gejaagd door de wind”, een schijnbare verwijzing naar de stormachtige verhouding en de lotgevallen van Scarlett en Rhett. Maar de oorspronkelijke, Engelse titel gaat over de door oorlog vernietigde cultuur van het Zuiden. Hij verwijst naar een vertrouwde wereld die als vanzelfsprekend en eeuwig wordt beschouwd door de mensen die er in leven, maar die op korte termijn wordt weggeblazen door fatale beslissingen, ingegeven door naïviteit. Het is geen oorlog die onze wereld zal wegvagen. We bouwen onze beschaving zelf af, aan een onwaarschijnlijk hoog tempo. We importeren massa’s mensen uit andere culturen en hopen dat onze “superieure manier van leven”, zoals Gwendolyn Rutten die noemde, toch op één of andere manier zal blijven bestaan. We doen aan culturele zelfverminking en zelfbeschuldiging en we denken dat dit bij de nieuwkomers tot iets anders dan minachting en verdere culturele eisen kan leiden. In het rapport over de radicalisering van kleuters in een school in Ronse, dat twee weken geleden aan het licht kwam, staat beschreven hoe een kleuter in de klas uitlegde “dat kerstbomen alleen bij varkens staan”. De school was verbaasd over het incident. Want, legde de directie uit, ze had haar best gedaan om, bij uitleg aan de kindjes, kerst van elke religieuze associatie te ontdoen. De bange blanke man is vooral een dwaze blanke man, als hij denkt respect af te dwingen door verlegen zijn verleden en zijn identiteit weg te moffelen.

Jurgen Ceder

Briefje aan Ben Weyts

Gordelend

Mijnheer de sportieveling, Waar zijn de dagen van weleer van ‘De Gordel’, waar Vlamingen thuis zijn? Honderdduizend en meer Vlaamse sportievelingen van alle gezindten die uit alle hoeken van Vlaanderen afzakten en kwamen wandelen en fietsen om het Vlaamse karakter van de bedreigde Rand in de verf te zetten, was niks abnormaals. Het was een spontaan en laagdrempelig Vlaams hoogfeest, dat duidelijk de gewone Vlaming kon warm maken voor onze goede Vlaamse zaak. Dat duurde meer dan dertig jaar en het ergerde de militante Franstalige inwijkelingen in Vlaanderen altijd opnieuw, wat we altijd een goed teken vonden en een reden om ermee te blijven doorgaan… Het mocht echter niet zijn… Ook hier dook de nieuwlichterij, de vervlakking en het afzwakken van de klare taal op. Nadat vijf jaar geleden de Gordel werd getransformeerd naar een zo goed als louter sportieve happening, aangevuld met culturele, gastronomische en toeristische activiteiten, en de vleugels van zijn militant Vlaams karakter werden geknipt, komt nog slechts een vierde van de deelnemers van toen opdagen. Als het goed weer is. En heel wat sportievelingen weten zelfs niet eens meer wat de (politieke) achtergrond van dit Vlaamse gebeuren is. Op het tv-journaal vorige zondag antwoordde een fietser zelfs dat hij dat niet wist en dat hij, als hij had geweten dat er een politieke boodschap achter zat, hij wellicht niet was gekomen… Pak vast! Zover zijn we dus gekomen, zelfs nu het een ‘Gordel-light’ geworden is. Ik ben dan ook zo vrij, Vlaamse vriend Ben, aan de alarmbel te trekken! Ik wil graag aannemen dat gijzelf nog altijd in de oude geest meefietst, en vele Vlaamsgezinden met u. Ook heel wat mandatarissen van uw partij sluiten zich aan als fietser of wandelaar. Gij zijt niet voor niets minister voor de Vlaamse Rand. En uw partijgenoot Muyters is Vlaams minister van Sport, terwijl partijgenote Liesbeth Homans minister van Binnenlands Bestuur is en geregeld te maken heeft met benoemingen van Franstalige burgemeesters in Vlaanderen…. Ik wil maar zeggen, jullie zitten op uitstekende sleutelposities om het Vlaamse karakter opnieuw beter te onderstrepen. En toch zie ik daar nauwelijks iets van. Jullie hebben toch geen schrik van de eigen schaduw? Of hoort dat bij de communautaire stilstand, waarbij vooral geen enkele Franstalige mag verontrust worden, al zijn er een pak arro-

gant anti-Vlaams? Gij weet heel goed dat de Vlaamse Rand verontrustend snel ontVlaamst wordt en dat de greep van de Franstaligen op vooral het Vlaamse ommeland rond Brussel groter dan ooit is. Heel wat Vlamingen in gans Vlaams-Brabant voelen dit aan als bedreigend. Ik wil er absoluut geen politiek spelletje van maken, maar het zou u toch niet mogen verbazen dat Tom van Grieken van die andere Vlaams-nationale partij vorige zondag toch weer iets radicaler uit de hoek kwam en met een ploegje medestanders wondpleisters uitdeelde aan de Gordelaars om aan te geven “dat het Vlaams beleid voor de Rand dient gereanimeerd te worden”. Volgens hem is het percentage Vlamingen in de Rand nog nooit zo laag geweest en is - sinds gij de bevoegdheid kreegt over de Vlaamse Rand - de situatie op het terrein er alleen maar op achteruitgegaan. Zo eist hij dat de middelen voor Vlabinvest fors worden opgetrokken om Nederlandstaligen meer kansen te bieden om in de eigen regio te blijven wonen. Tevens wijst hij op de meest recente cijfers van Kind en Gezin, waaruit blijkt dat nog slechts een minderheid (46,8 procent) van de jonge gezinnen er Nederlands spreekt. In de zes faciliteitengemeenten is dat nog slechts 8 procent. En meer nog dan het aantal Franstaligen, zit vooral het aantal gezinnen dat thuis géén van beide landstalen spreekt in de lift… Ben, waar wacht gij op, om alles in het werk te stellen om op een creatieve en nietagressieve manier alles in het werk te stellen om het Gordelfestival weer om te toveren tot een manifestatie van bewuste Vlamingen die niet met harde betogingen of vechtpartijen, maar op de fiets en wandelend opnieuw willen en durven opkomen voor gebieden die ons aan het ontglippen zijn? Ja, terug naar de tijd van de zelfklevers met leeuwen en vriendelijke Vlaamse slogans, terug naar de tijd van vriendelijk sportende Vlamingen die de Franstaligen duidelijk maken dat zij in Vlaanderen wonen en hen zelfs uitnodigen om zich daar alleen al beleefdheidshalve een beetje aan aan te passen. Mag het zelfbewuste Vlaanderen daarvoor op u en de uwen rekenen? Ik hoop het van harte, en ik kijk al uit naar september volgend jaar. Misschien kunnen de nakende verkiezingen u daarbij wat aanporren…

Dossier

7 september 2017

Toen Catalonië Spaans werd (1) De waanzin van de meervoudig e asielaanvraag Volgende maandag viert Catalonië zijn Diada Nacional, zijn nationale feestdag. Dat wordt na de aanslagen en in het vooruitzicht van het referendum van 1 oktober geen doorsneefeestje.

“Den Coninc van Hispaniën” bestaat niet “Den Coninc van Hispaniën heb ik altijd geëerd”. De schrijver van het Wilhelmus wist goed dat hij met zijn propaganda opzettelijk heel het Iberisch schiereiland op een hoopje veegde. Hij die als Nederlander zich in de eerste plaats toch Brabander, Vlaming, Hollander of Henegouwer voelde, kende de Spaanse realiteit die niet veel anders was dan in de eigen gewesten. Spanje was een geografische benaming (zoals Italië dat toen ook was) maar geen staatkundige. De koning van Spanje bestond niet. De Spaanse koninkrijken van Castilië, Aragon en Valencia hadden dezelfde vorst gemeen, maar ze bewaakten jaloers hun eigen rechten en voorrechten.

De Generalitat Catalonië (de naam dateert uit 1117) is - in tegenstelling tot de rest van Spanje - slechts korte tijd door de mohammedanen bezet. Het vandaag Franse deel van Catalonië (de Roussillon) verdrijft de mohammedaanse bezetter al na een halve eeuw en dertig jaar later veroveren de Franken van Karel de Grote de stad Barcelona. De graaf van Barcelona verenigt de gebieden die de bolwerken en voorposten van christelijk Europa zijn en die veel langer dan de rest van Spanje tot West-Europa behoren. Cultuur en taal zijn Catalaans, maar de motor van de politiek is niet het nog onbestaande nationalisme, dat zijn wel de belangen van de heersende dynastie. De reconquista creëert in de rest van Spanje christelijke koninkrijkjes die dan eens splitsen en dan weer zich verenigen. Aan de grenzen van Catalonië ontstaat het koninkrijk Aragon, ook met zijn eigen wetten en een eigen nu verdwijnende Romaanse taal: het Aragonees. In 1137 trouwt de graaf van Barcelona met de koningin van Aragon en die personele unie creëert een nieuwe dynastie. Daar komt later nog het koninkrijk Valencia bij. Hoewel het rijk “de kroon van Aragon” heet, is alleen de vorst de verbindende factor aan het hoofd van deze confederatie. De drie staten behouden hun instellingen en rechten. Catalonië is een van de eerste Europese staten waar de macht van de vorst wat aan banden gelegd wordt. Vertegenwoordigers beslissen over de belastingen in de Generalitat (zoiets als onze Staten-Generaal). De kroon van Aragon wordt de belangrijkste speler in het westelijke deel van de Middellandse Zee, waar Barcelona een baken van rijkdom en macht wordt. De confederatie verovert de Balearen, Sicilië (na de Siciliaanse Vespers) en Sardinië, en ten slotte zelfs het koninkrijk Napels. Natuurlijk is niet alles peis en vree. Zoals elders in Europa treft de pest de diverse staten, woedt er een tijd een burgeroorlog tussen adellijke fracties en zijn er boerenopstanden. Wanneer de dynastie uitsterft, kiest men een jongere Castiliaanse prins als koning. Onder diens kleinzoon Ferdinand II bereikt de confederatie haar grootste omvang. Ten westen van Aragon is inmiddels Castilië tot het grootste Spaanse koninkrijk uitgegroeid. Ferdinand slaagt erin te trouwen met Isabella, de erfgename van de Castiliaanse troon. De dame heeft een ijzeren wil en ze slaagt erin koningin te worden, na ook al een burgeroorlog in haar land. Voorlopig erkennen beide vorsten dat ze alleen in hun respectievelijke staten iets te vertellen hebben. Dat heeft praktische gevolgen. Koningin Isabella financiert de expedities van de Genuees Cristoforo Colombo. Ferdinand is niet geïnteresseerd. Alle veroveringen in Amerika gebeuren dus in naam van Castilië, en in latere eeuwen mogen alleen Castilianen de kolonies in Mexico, Peru, Argentinië en Chili betreden.

Het Franse gevaar Het gevaar voor de twee Spaanse koninkrijken komt uit het noorden. Frankrijk probeert

voortdurend het Catalaanse deel ten noorden van de Pyreneeën (hoofdstad Perpinya; nu Perpignan) in te lijven. Isabelle en Ferdinand krijgen zeven kinderen (twee miskramen). Om Frankrijk in de tang te nemen, laten zij hun derde kind, Johanna, trouwen met de heer der Nederlanden, Filips de Schone. De kroonprins van Castilië en Aragon trouwt met diens zuster, Margaretha van Oostenrijk. En dan sterven op één jaar tijd drie erfgenamen; onverwachts zijn Johanna en haar man Filips de erfgenamen van het rijk. Wanneer Isabella sterft, probeert Ferdinand zich nog als koning van Castilië te laten erkennen, maar de Castiliaanse Cortes weigeren. Johanna en Filips worden koningin en koning. Ferdinand legt zich erbij neer dat zijn kleinzoon Karel de enorme erfenis in Spanje, Amerika en Italië binnenrijft, plus de Bourgondische en Habsburgse domeinen. Natuurlijk proberen Isabella, Ferdinand, Karel en later zijn zoon Filips II het bestuur van hun staten wat te stroomlijnen en liefst te centraliseren, maar de edelen en rijke burgers waken erover dat de constituties, de wetten en de taal van hun diverse landen gerespecteerd worden. Castilië is inmiddels de machtigste staat van Spanje, maar moet ook alle lasten dragen van de politiek van zijn koning in heel Europa en in de wereld. Als Filips II een bijdrage vraagt aan Aragon om de opstand in de Nederlanden neer te slaan, krijgt hij het beleefde antwoord dat dit land niets te maken heeft met wat er in het noorden gebeurt. Filips moet het geld maar zoeken in de Nederlanden (die niet betalen). Hij en zijn opvolgers laten voor hun wereldpolitiek Castilië leegbloeden, waar ze meer druk op het parlement kunnen uitoefenen. Aragon betaalt niets.

In juli 2017 waren er volgens het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen (CGVS) ‘1.529 asielzoekers’ in ons land. Het CGVS biedt bescherming aan vreemdelingen die, bij terugkeer naar hun herkomstland, vervolging, conflict of geweld vrezen. Het CGVS onderzoekt elke asielaanvraag individueel en onafhankelijk. Aan erkende vluchtelingen en staatlozen levert het attesten en documenten van burgerlijke stand af. Het CGVS is een onafhankelijke instantie. Niet al deze asielzoekers zijn aangekomen in die zomermaand juli. Op de webstek van het CGVS staat immers dat bijna één op vier asielaanvragen (23,3 procent om precies te zijn) een ‘meervoudige asielaanvraag’ is.

Meervoudige asielaanvraag? Een asielzoeker kan een nieuwe asielaanvraag indienen wanneer de vorige werd geweigerd. Dit heet een meervoudige asielaanvraag. Het CGVS behandelt deze nieuwe asielaanvraag wel versneld en houdt enkel rekening met nieuwe elementen die de asielzoeker zou aanbrengen. Er is ook nog eens een specifieke beroepsprocedure door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV) voorzien.

Praktisch De asielzoeker laat de meervoudige asielaanvraag registreren bij de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ). Hij vult een vragenlijst in, waarin hij de nieuwe elementen voor de meervoudige asielaanvraag vermeldt. De asielzoeker legt ook uit waarom hij die nieuwe elementen niet eerder heeft aangehaald. De DVZ stuurt de meervoudige asielaanvraag door naar het CGVS dat de asielaanvraag verder behandelt.

Meestal geen nieuwe elementen Doorgaans zijn er geen nieuwe elementen die tot een positieve beslissing kunnen leiden. De commissaris-generaal neemt dan een beslissing tot weigering van ‘inoverwegingname’ van de asielaanvraag zonder de asielzoeker te horen. De asielzoeker die deze beslissing tot weigering van ‘inoverwegingname’ ontvangt, kan een beroep indienen bij de RvV. Hij heeft hiervoor 15 dagen tijd.

De eerste Catalaanse republiek

Logisch

Het land boert geleidelijk achteruit. Het centrum van de wereldhandel verplaatst zich door de ontdekkingsreizen en de betere schepen van de Middellandse Zee naar de Atlantische en Indische Oceaan, en de West-Europeanen bevoorraden voortaan zichzelf in Azië. Daarenboven voert de koning van de Spaanse staten voortdurend oorlog met het agressieve Frankrijk, terwijl Catalonië meer belang heeft bij vrede. Onder Filips IV komt het in 1640 tot een Catalaanse oorlog tegen de eigen vorst. De koning probeert tijdens de zoveelste oorlog met Frankrijk de zware Castiliaanse lasten wat over zijn andere landen te spreiden, en botst weer op een neen. De vonk in het kruitvat is de inkwartiering van Castiliaanse soldaten bij Catalaanse boeren. Er volgt zoiets als de Brugse Metten en er ontstaat een Catalaans nationalisme. Adel en bourgeoisie, maar ook veel ambachtslui en boeren jagen de Castiliaanse soldaten het land uit. Alles escaleert en de Generalitat roept een eerste Catalaanse republiek uit; zij het onder bescherming van Frankrijk. De geslepen Franse eerste minister, kardinaal Richelieu, helpt graag en stuurt troepen ter ondersteuning. Hij slaagt er zelfs in zijn koning Lodewijk XIII tot graaf van Barcelona te laten uitroepen. Castiliaanse soldaten slagen er na jaren in de Frans-Catalaanse legertjes te verslaan; ook omdat de Catalanen verdeeld zijn, want de boeren proberen onder het belastingjuk van de Catalaanse elite vandaan te komen. Maar ten noorden van de Pyreneeën is het Franse manoeuvre geslaagd, en door het ondoordachte beroep doen op Frankrijk wordt Catalonië geamputeerd. De zwakke koning Filips IV moet de Roussillon afstaan en hij verliest in de Nederlanden ook nog Artesië en Waals-Vlaanderen en Rijsel. Spanje blijft echter een confederatie. Zijn zoon Karel II is impotent en zijn kinderloosheid wordt de oorzaak van het einde van het confederale Spanje en van het verlies van de Nederlanden. (Vervolg volgende week.)

Dat een asielzoeker een nieuwe aanvraag kan indienen, is eigenlijk vreemd. Hoe kunnen er plots nieuwe elementen opduiken die er bij de eerste aanvraag niet waren? De cijfers bewijzen deze stelling. Tijdens de eerste vijf maanden van 2017 weigerde het CGVS liefst 74,4 procent van alle meervoudige asielaanvragen. Dergelijke aanvragen belemmeren ‘het behandelen van dossiers van mensen die echt in nood zijn’, waarschuwt CGVSwoordvoerder Damien Dermaux terecht in de media. ‘In 2017 werden in drie van de vier gevallen geen nieuwe elementen aangebracht door de persoon die de meervoudige asielaanvraag indiende. Sommigen lijken te denken dat een nieuwe asielaanvraag hetzelfde is als beroep aantekenen tegen een eerdere beslis-

Jan Neckers

sing, maar dat is helemaal niet het geval’, stelt Dermaux. ‘Iedere keer dat een tweede, derde, achtste, negende aanvraag (!) wordt ingediend, wordt een hele procedure doorlopen. En 4.000 meervoudige asielaanvragen op een jaar tijd (in 2016), dat vraagt enorm veel middelen!’ ‘Onder degenen die meervoudige asielaanvragen doen, zijn er die echt bescherming nodig hebben’, voegt hij eraan toe. Hij pleit voor een evenwicht tussen ‘rekening houden met de nood aan bescherming en het voorkomen van ongegronde asielaanvragen, misbruik en vertragingstactieken’.

Negende asielaanvraag? Is het mogelijk dat iemand negen aanvragen indient? We hebben in elk geval een precedent. Een persoon die verklaart van Afghaanse nationaliteit te zijn, komt op 7 oktober 2008 België binnen en dient een asielaanvraag in op 9 oktober 2008. Op 3 december 2008 neemt de commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen de beslissing tot weigering van de vluchtelingenstatus en tot weigering van de subsidiaire beschermingsstatus. Bij arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen nr. 24 274 van 6 maart 2009 worden eveneens aan verzoeker de vluchtelingenstatus en de subsidiaire beschermingsstatus geweigerd. Op 18 maart 2009 neemt de gemachtigde van de minister van Migratie- en Asielbeleid ten opzichte van verzoeker een bevel om het grondgebied te verlaten. Op 9 april 2009 dient verzoeker een tweede asielaanvraag in. Gevolgd door een weigering. Waarna opnieuw een asielaanvraag volgt. En zo gaat het door... Bijna maandelijks dient de man een nieuwe asielaanvraag in, die telkens een maand later geweigerd wordt. Op 26 juli 2010 neemt de gemachtigde van de staatssecretaris voor Migratie- en Asielbeleid de beslissing waarbij de aanvraag om machtiging tot verblijf op grond van artikel 9bis van de Vreemdelingenwet ontvankelijk, maar ongegrond wordt verklaard. Vervolgens wordt de zaak nog eens voor de rechtbank uitgevochten.

Besluit De meervoudige asielaanvraag wordt misbruikt door asielzoekers. In drie op de vier gevallen wordt immers geen nieuwe informatie aangereikt. En als de beslissing negatief is, kan nog steeds in beroep gegaan worden. Het is de hoogste tijd om deze procedure verder te verfijnen, in het belang van de mensen die echt in nood zitten.

Premier Michel houdt hoorzitting met Laurent om eventuele sancties te bepalen

Thierry Debels

Actueel

7 september 2017

Olivier Maingain speelt het handig

om een akkoord te vinden over een staatshervorming. En Lutgen ging in 2014 ook mee op dat pad toen cdH zich erg snel aandiende als bondgenoot voor de PS bij het vormen van de Waalse regering.

Heeft Olivier Maingain (DéFI) de wind in de zeilen? De voorbije weken haalde hij in de Franstalige pers in elk geval heel wat voorpagina’s met zijn weigering om de PS ook in Brussel en in de Franse Gemeenschapsregering opzij te schuiven. Voorlopig toch een streep door de rekening van cdH.

Duivels

Op het congres van DéFI (Démocrate Fédéraliste Indépendant) in Wolubilis, de cultuurtempel in Sint-Lambrechts-Woluwe, werd duidelijk dat Maingain de posities van zijn partij wil verstevigen. En handig als hij is, weet hij dat dit maar kan door andere partijen vliegen af te vangen. CdH wil na de schandalenregen over de PS niet meer voortbesturen met de socialisten. In Wallonië is de klus al geklaard. CdH bestuurt er nu met de liberale MR. Een aardverschuiving, voorlopig evenwel zonder naschokken in andere Franstalige regeringen (Brussel, Franse Gemeenschap). Daar is dat klusje verre van geklaard. Over de Franse Gemeenschapsregering (5 PS’ers, 2 cdH’ers), onder meer bevoegd voor Onderwijs, zullen we kort zijn. DéFI wil die regering niet zomaar opblazen en is voor een ruime coalitie van de drie traditionele partijen plus FDF. De cdH en MR willen de PS weg. Een gelijkaardige situatie in het Brussels Parlement. Op termijn veel belangrijker. Ter herinnering: dat is samengesteld uit 89 leden, waarvan 17 verkozen op een Nederlandstalige lijst en 72 op een Franstalige kieslijst. Er zijn 45 verkozenen nodig voor een meerderheid. Als de PS gaat (22 zetels), en de MR komt (17 zetels), is er geen probleem. Maar DéFI (12 zetels) – met Didier Gosuin vertegenwoordigd in die regering – weigert te onderhandelen met de MR en de cdH over

een alternatieve meerderheid. Dus moeten DéFI en cdH in Brussel nog tot 2019 samen door dezelfde deur. Als concurrenten bovendien. Dat belooft vuurwerk. De jongste week werd over die wissel heftig gedebatteerd. In de studio’s van de Franstalige omroep RTBF gaf Laurette Onkelinx vorige vrijdag flink af op cdH. Maingain had het gretig over de schandaaltjes waarbij ook cdHmandatarissen waren betrokken, van gewezen premier Vanden Boeynants tot Joëlle Milquet. Binnen DéFI waren er ook wel wat schandaaltjes, maar de partij greep snel en kordaat in. Zondagochtend werd alles nog eens overgedaan in het programma van Deborsu (‘C’est pas tous les jours dimanche’) op de commerciële zender RTL-TVI. Bij Deborsu was Maxime Prévot, cdH-burgemeester van Namen en tot voor kort viceminister-president van de Waalse regering, de schietschijf. Vooral omdat hij zich tijdens een studiedag van de CD&V-studiedienst Ceder had laten ontvallen dat hij bereid zou zijn met de N-VA te besturen. Meer genuanceerd klonk het nu dat hij “bij vele Franstalige Belgen soms een grotere aversie opmerkte tegen de PS dan tegen de N-VA”. Hoe dan ook, zijn uitspraak werd door velen begrepen als een mogelijke opening naar de N-VA. En die partij is voor Maingain nog altijd de eerste échte politieke vijand. Wie ermee samenwerkt is een landverrader, punt.

Kunnen in die omstandigheden DéFI en cdH in Brussel verder besturen tot 2019? Hooguit het regeerakkoord “uitvoeren in het belang van de burger”… Maar in het debat werd al meteen duidelijk dat dit voor tal van dossiers (kinderbijslag, hervorming onderwijs, et cetera) erg moeilijk ligt. Brussel voort besturen met wisselmeerderheden zou volgens sommige analisten een ruimere optie kunnen zijn, maar Laurette Onkelinx sloot stemmen à la carte voor haar partij uit. CdH moet maar ophoepelen. De start van het parlementair jaar en de congressen van de Franstalige partijen worden boeiend. Niet alleen door de schandaaldossiers (Publifin en Samusocial voorop), maar ook door de Brusselse strijd en het gevecht om het centrum, zeker in Brussel. Dat bleek zondag al op het partijcongres van DéFI. Maingain pakte er opnieuw stevig uit, jagend op de electorale markt in Franstalig België. Dat de cdH na 15 jaar samenspel met de PS terug naar het centrum wil, is voor Maingain geen goed nieuws. Dat cdH aansluiting zoekt bij centrumrechts in Vlaanderen is voor hem een middel om afstand te nemen van die concurrent op de politieke markt. De verbanning van de krimpende PS was groot politiek nieuws, maar de koerswijziging van cdH is dat ook. Of zou het moeten zijn. Voor Wallonië zeker, voor Vlaanderen ook. Joëlle Milquet steunde in 2001 nog het Lambermontakkoord, flink tegen de zin van de CVP. Ze verzette zich in 2007 als ‘Madame Non’ tegen elke poging van Yves Leterme (CD&V)

Op zijn congres ontbond Maingain al zijn duivels. Na de MR dreigt nu ook de cdH te willen samenwerken met zijn gedoodverfde vijand, de N-VA. Maingain wil zijn partij nu positioneren tussen radicaliserend links (PTB en PS) enerzijds en de rechterzijde (cdH en MR) anderzijds. Als alternatief voor een te Vlaams-vriendelijke cdH én tegen de traditionele partijen. De MR, als enige Franstalige partij op zee met Vlaanderen, is een al even evidente tegenstander. Maar ook Joëlle Milquet (cdH) en Armand Dedecker (MR), zijn door schandalen besmeurd en hoepelen beter op. De verlinksende PS is ook een tegenstander, vandaar zijn felle uithaal naar de PS. Gaat die te ver, dan komt er “wél een probleem voor de huidige meerderheid”… DéFI probeert zich ook te profileren als “vernieuwend”, maar echt geloofwaardig is dat niet. Werd de partij al niet in 1964 opgericht? Is Maingain niet al sinds 1995 voorzitter? Dat is vier jaar langer dan Di Rupo. Maingain kreeg van zijn partijleden en militanten veel applaus, een staande ovatie zelfs. Zijn politieke schranderheid kan alvast in Brussel een vervelende zaak worden voor de van koers veranderende cdH. In welke mate, dat weten we bij volgende peilingen. In Wallonië stelt het FDF niets voor. In 2014 haalde de partij 2,53 procent van de stemmen. Maar in Brussel (14,8 procent) kan ze de boel blokkeren. Blijft Maingain er – ook na de volgende verkiezingen – kingmaker? Dan is dat geen goed nieuws voor de Vlamingen.

Anja Pieters

Uit de communautaire ketel Is het communautaire debat “uitgesteld”? Of is het niet meer nodig? We laten ons beter niets wijsmaken. De tegenstellingen tussen Vlaanderen en Wallonië blijven een element van zowat elk sociaaleconomisch, cultureel en politiek aspect van onze gespleten samenleving. Ze staan een efficiënt beleid in de weg. En Vlaanderen zou er wel bij varen mocht het krachtig en autonoom over beleidsmiddelen en budgetten kunnen beslissen. In korte en lange bijdragen blijven we die opvolgen.

Franstalige ouders ontevreden over kwaliteit onderwijs Over lastige “verschillen” tussen Vlaanderen en Wallonië gesproken. Het Franstalig onderwijs loopt tien jaar achter. Uit een onderwijspeiling van Le Soir en RTBf blijkt dat Waalse en Brusselse ouders dat almaar meer beseffen (68 procent is ontevreden over de kwaliteit, bijna 82 procent ziet het gemiddelde niveau nog zakken). De politici blijkbaar iets minder. Misnoegdheid is er niet over de leraars, wel over het schoolsysteem. Bijna 90 procent wil een grondige aanpassing, en maar een kwart is tevreden met de recente hervorming (het Excellentiepact). Daar staan punten in die wel op bijval kunnen rekenen: de herwaardering van het TSO en BSO, programma’s tegen afhaken op school of de herinrichting van de schoolkalender. Maar ontevredenheid blijft er over het verbod of in elk geval de sterke beperking op zittenblijven (driekwart is het hiermee oneens), over de juiste competenties van leerkrachten, over de eindtermen en over het Franstalig inschrijvingsdecreet uit

2006, gericht op meer sociale mix in de scholen (71 procent tegen). Helder was het exposé hierover van onderwijsexpert Martin Valcke (Ugent) in Knack: “Vlaanderen en Wallonië zijn twee totaal verschillende werelden”… In het driejaarlijkse internationale PISA-onderzoek dat de leesvaardigheid, wiskundige en wetenschappelijke kennis bij vijftienjarigen vergelijkt, scoort het Franstalig onderwijs stukken slechter dan zijn Vlaamse en Duitstalige tegenhangers, en zelfs ruim onder het Europese gemiddelde. Er zijn nog meer afstudeerrichtingen dan in Vlaanderen, nog warriger eindtermen. Bijna de helft van de leerlingen blijft ten minste een jaar zitten. Er is minder discipline, minder effectieve lesuren, minder participatie van de ouders. Er is meer paperasserij, meer migrantenkinderen. Dat alles is een evident gevolg van de andere, linksere politieke keuzes van de Walen. Het is aan hen om dat te veranderen. De conclusie is eenvoudig: een ondermaats en politiek correct of linksig onderwijs legt een hypotheek op het maatschappelijk rendement van jong Wallonië. Een achteroplopend Wallonië laat Vlaanderen erg makkelijk en langdurig graag mee de gevolgen dragen van zijn eigenzinnig onderwijsbeleid.

Di Rupo blijft rekenen op… Vlaanderen Elio di Rupo (PS) laat er geen twijfel over bestaan: hij gaat nog een tijdje door als voorzitter van de PS. Paul Magnette blijft de prins Charles van de PS. In zijn boek Nouvelles conquêtes pakt Di Rupo ferm links uit (volledig gratis onderwijs, een vierdaagse werkweek, pensioenleeftijd terug naar 65, aanpak van fiscale optimalisatie voor 3 à 4 miljard, geen degressie meer van werkloosheidsvergoedingen…). Utopie of betaalbare optie? Antikapitalisme uit de oude doos, ultralinks en onrealistisch? In De Morgen relativeert de ex-premier een en ander inzake timinig (10-15 jaar tijd), en inzake verplichting of vrijwilligheid. De vergrijzingskosten stijgen, maar de economi-

sche groei ook. Wie aandachtig leest, merkt het communautaire aspect van dit verhaal. Di Rupo legt er de nadruk op dat werkloosheid, en armoede, “vooral in Franstalig België een tastbaar probleem” is, maar hij verzwijgt dat hij er stellig op rekent dat Vlaanderen dat probleem mee moet oplossen. Waarom? Omdat de poen voor zijn plannen moet komen uit een belasting op de grootste vermogens, op een robottaks, etc. Tanken uit het vat van de Vlaamse economische en technologische voorsprong, dus. Di Rupo weet hoe dit land werkt. Als hij als premier zelf minder linkse daden stelde, dan was dat alleen “om de eenheid van het land te bewaren”… Waar eenheid moet worden bepaald, is er dus verschil. Dat verschil zit zelfs tussen Franstalige en

Vlaamse socialisten. Als John Crombez (sp.a) afstand neemt van zijn ideeën, dan heet het dat “over de taalgrens de nuances verloren gaan”. Di Rupo zegt overigens expliciet dat “het normaal is dat de sp.a andere antwoorden formuleert op de Nederlandstalige realiteit dan de PS op de Franstalige… Politiek, sociologisch, spelen wij op een ander terrein”. Allez, dan toch? Di Rupo geeft dat graag toe, maar hij weet waarom. Franstaligen erkennen de eigen problemen, maar blijven rekenen op evidente, onbespreekbare en ondeelbare Vlaamse “solidariteit”… Daarom is het besluit van Di Rupo niet eens verrassend: “Wij zullen altijd de stabiliteit van het land vooropstellen.” Vrij vertaald: beton rond de transfers. Anja Pieters

Uitgeverij Polemos staat op de Boekenbeurs Uitgeverij Polemos, de uitgeverij van boeken die in de schoot van ’t Pallieterke werd opgericht, zal aanwezig zijn op de komende Boekenbeurs in Antwerpen. U kunt onze stand bezoeken van 29 oktober tot 5 november en van 9 november tot 12 november. We delen onze stand met de Nederlandse Uitgeverij Van Praag (UVP). Sinds 1 juli vertegenwoordigen wij deze uitgever in Vlaanderen, en omgekeerd vertegenwoordigt UVP onze uitgeverij in Nederland. In de toekomst is het niet uitgesloten dat we samen boeken zullen uitgeven. Ondertussen worden de volgende boekenuitgaven van Polemos in snel tempo voorbereid. Op de Boekenbeurs zullen onze auteurs op regelmatige basis aanwezig zijn om hun boeken te handtekenen. (Data worden nog meegedeeld via webstek en ’t Pallieterke.) Noteer alvast: Bouwcentrum (Antwerp Expo), hal 4, stand 448. Men zegge het voort.

K arl van C amp

Dwars door Vlaanderen

De Geuzenberg

Betekenisvolle persconferentie Soms, heel soms, kan het leerrijk zijn een persconferentie bij te wonen. Zo ook afgelopen vrijdag. Het onderwerp interesseerde ons matig, maar de commotie die ervoor zorgde dat de aanvankelijke datum wat verschoven diende te worden, prikkelde onze aandacht… We geven het u graag even mee: voortaan rijden op vrijdag en zaterdag (en elke eerste zondag van de maand), drie elektrische bussen (met gratis wifi!) door Brussel, zogenaamde shoppingbussen, die verschillende wijken van de vijfhoek gratis en voor niets verbinden. Er wordt een lus gevormd tussen beneden- en bovenstad, en wie het hele traject op zijn krent blijft zitten, is ruim een halfuur zoet. Om net dit en niet meer te zeggen, waren afgelopen vrijdag vele mooie woorden van dank en bewondering nodig op een persconferentie in het stadhuis van Brussel.

Amusant... Laten we beginnen met het eerste. Je moet het de Franstaligen nageven, als geen ander slagen ze erin al bij al banale zaken op een onwezenlijke manier te verpakken, waardoor het plots als een spectaculaire ontwikkeling gaat ogen. Want geef toe, er zijn wel meer steden waar elektrische bussen rondrijden met als doel de middenstand een duwtje in de rug te geven. Maar enkel in Brussel (al zien we het ook in Parijs gebeuren) stelt men de dingen voor alsof we te maken hebben met een copernicaanse revolutie op het vlak van mobiliteit. Quod non.

7 september 2017

Herdenking Hechteniskamp Lokeren Ook dit jaar weer die tot de laatste stoel gevulde kerk, als een niet mis te verstane boodschap uit alle gouwen van Vlaanderen aan de slachtoffers van die onzinnige en zinneloze repressie van een vaderland dat, naar Van Wilderodes woord, voor ons geen land kan zijn. In tegenstelling tot wat in dit blad aangekondigd, stond pater Wim van Essche niet mee aan het altaar, wegens zijn zwakke gezondheid. Priester Roeland van Steenkiste bleek een waardige vervanger-opvolger. Naast de herdenking van gewezen “pensionarissen” en pakjesdraagsters, kreeg ook het schielijk overlijden van “voortrekker” Herman Seghers in de teksten van deze viering de nodige aandacht. Het VAAR wel aan deze Vlaamsbewuste schipper die geen geschipper kon verdragen, werd op een spontaan applaus onthaald, maar nog heftiger en langer was het applaus voor Eerwaarde Roeland die de moed wist op te brengen om kapelaan Cyriel Verschaeve te verdedigen tegen de “typisch belgische rancune” van burgemeester Marino Keulen. Hij kent zijn klassieken, want hij haalde daarvoor Marnix Gijsen over de repressiemoord op August Borms aan: “Een land, dat een man van 70, lam in een stoel gezeten, laat fusilleren, mag, zonder fatsoen gezegd, zijn smoel houden.” Het antwoord van priester Van Steenkiste aan – ik citeer – “Marino Keulen, bekrompen adept van den belgique: kruip in uw blauw hol en hou uw… bakkes”. De gedreven celebrant deed zich zowaar kennen als een lezer van dit blad met

een slecht karakter, door ettelijke zinnen uit ons “briefje aan Marinootje” over te nemen. Daarna, uit zijn eigen leven gegrepen, vertelde hij de muisstille gelovigen dat hij als puber, jong gevormde christen in een warme thuis, als collegeleerling en KSA’er, een BRT-verslag had gezien over een teruggekeerde oostfronter die, na jarenlange Sovjetkampontberingen, door de vaderlandse rijkswacht werd aangehouden zonder even zijn geliefden te mogen begroeten, waarop hij onthutst reageerde: “België een vaderland? Zoiets doet een ‘vader’ niet.” En zeggen dat “zo velen uit ons volk, bezield met hun dragend geloof, standvastige hoop en werkzame liefde, zichzelf, zelfs hun leven hebben gegeven voor hun ideaal: een vrij, onafhankelijk Vlaanderen in een verenigd Europa der volkeren”. En dan weer die vermaledijde Cyriel Verschaeve: “Hier liggen hun lijken als zaden in ’t zand. Hoop op de oogst, o Vlaanderland.” De bezielde en bezielende priester plaatste bij die hoop op de oogst toch wel een groot vraagteken, met de laatste strofe van Elsschots Bormsgedicht: Gij dacht, o lijdzaam volk, dat ’t gruwelijk getij der oude tirannie voor immer was voorbij.

...maar ook pertinent Rond 10 augustus werd de persconferentie aangekondigd, aanvankelijk voorzien voor dinsdag 29 augustus. Maar zie, de dag ervoor wordt ze uitgesteld, sine die, met de vermelding dat er een “kleine tegenslag”/“un contretemps” was. Uiteindelijk vertrekt woensdag een nieuw bericht, met de melding dat vrijdag D-day werd. Vrij snel raakte bekend welke haar in de boter zat. Smet was misnoegd omdat ongeveer op hetzelfde traject over een klein jaar de MIVB (gewestelijk niveau) een nieuwe buslijn zal openen. Alles is daarvoor al in het werk gesteld, vergunningen aangevraagd en bussen besteld. Op zich betreft dit een reguliere verbinding, geen echte shoppinglijnen, maar het kleinste kind weet dat dit shoppingverhaal in geen tijd zal verwateren, waardoor die drie vehikels de facto als gratis openbaar vervoer zullen gebruikt worden. Er werd dan maar gepraat, en het feit dat vrijdag kwistig met bloemetjes werd gegooid, bewijst vooral dat de zaak nog erg vers was. Deze hele kwestie is een treffend voorbeeld van de absurditeit van de Brusselse bestuursniveaus. Stad en gewest doen maar wat; ze werken naast mekaar (al is het een obligaat nummertje te benadrukken dat de andere op de hoogte werd gesteld), met als gevolg dat je halfslachtige oplossingen krijgt met een prijskaartje dat behoorlijk gedrukt had kunnen worden. KNIN.

hvo

Bij uitgeverij Polemos/Pallieterke verschijnt binnenkort het boek: ‘Herinneringen aan Hekalo’. Voorintekenprijs: 20 euro. Bestellen via www.polemos.be of 03 232 14 17.

PAS DE PATSERSWET TOE! Een bende Roemeense zigeuners maakte in twee jaar tijd minstens een miljoen euro buit bij diefstallen in het winkelcentrum Val d’Europe, in Disneyland Parijs en in de treinen die de toeristen daarheen brachten. Als zo’n bende georganiseerde misdadigers hier neerstrijkt, zijn wij nog racisten als we daartegen protesteren. Als ze in Gent een woning kraken waarvan de eigenaars op vakantie zijn, worden ze nog “begeleid” door de buurtwerkers en krijgen ze zelfs een woning “van ’t stad” als ze het pand ten slotte toch moeten verlaten. Zou men bij de aanpak van zigeunercriminaliteit geen voorbeeld kunnen nemen aan het intussen stopgezette ‘Project Patsers’ dat begin 2013 in Antwerpen werd ingevoerd, nog onder het bewind van “onderlijfje” Janssens? Antwerpse wijkagenten noteerden toen de namen van “jongeren” die in een peperdure wagen rondreden, maar die officieel geen inkomen hadden. De recherche pikte er tien proefdossiers uit. In vier gevallen werd de auto in beslag genomen. De eigenaar kreeg de auto enkel terug als hij kon bewijzen dat die met legaal verdiend geld was betaald. Wedden dat men nog véél hogere scores zal behalen als men systematisch auto’s en caravans van zigeuners controleert?

...ergerlijk... Op zich is dit best grappig, maar minder amusant was de manier waarop voormelde persconferentie verliep. Enkele erg schaarse uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, gebeurde dit in de taal van Molière. Schepen Marion Lemaire (MR) was wel zo galant een openingszin in het Nederlands uit te spreken en aan het einde “zijn er nog vragen?” erin te gooien, maar dat was het dan. Idem voor burgemeester Philippe Close (PS), en wat veel erger is, ook Pascal Smet (sp.a) stak een rede af, zonder dat de Waaslander maar een gebenedijd woord Nederlands gebruikte. Menig Rode Leeuw moet zich die middag in graf of urne geroerd hebben. Wat heb je aan een gewaarborgde Vlaamse (sic) vertegenwoordiging, als de functies ingekleed worden door lieden die meer begaan zijn met (hun) geaardheid en het noeste lot van hun plooifiets, dan met de taal van de gemeenschap die ze geacht worden te vertegenwoordigen?

Weet nu dan dat uw stem door niemand wordt aanhoord zolang gij stamelend bidt of bedelt bij de poort. Het spontane applaus dat daarop losbarstte, zal in de Lokerese Sint-Annakerk waarschijnlijk nog niet dikwijls te horen zijn geweest. Meer dan verdiend voor deze moedige “petit vicaire” die zich als een “grand seigneur” heeft doen kennen, maar het zoveelste succes van deze beklijvende herdenking van nooit uitgewist onrecht, was evenzeer te danken aan het puike Sint-Lutgardiskoor van Hamme o.l.v. Staf Willocx en begeleid door Willy de Decker, al blijft de voor het altaar gevormde kameraadschapskring van steeds schaarser wordende “ervaringsdeskundigen” uit het hechteniskamp (nog… vijf), de pakjesdraagsters en “rechthebbenden”, bij het massaal zingen van het Gebed voor het Vaderland en de nationale liederen, nog steeds een hoogtepunt van gedeelde ontroering en volkse solidariteit. Mijn Bea en Olga’s Herman zullen hierboven tegen mekaar geglimlacht hebben: “’t Was weer goed, daar in Lokeren”.

De “jongeren” van Borgerhout en andere misdadige types Bart de Wever heeft in een interview met Gazet van Antwerpen rake dingen gezegd over de toestanden in Borgerhout. Onder meer: “Kijk naar de foto’s van de daders in Barcelona. Op de Turnhoutsebaan in Borgerhout kom je op een avond gemakkelijk twintig mannen van dat type tegen.” Die uitspraak wordt hem door de “linkerzijde” niet in dank afgenomen. De vaststelling van De Wever werd spijberuchte “jongeren” jagen hen de stuipen tig genoeg gedaan in een enigszins verop het lijf. Hun uiterlijk is, zoals De Wever zwakkende context. Die uiteraard door de het zegt, inderdaad angstaanjagend. Via een criticasters niet werd aangehaald. Yasmine systeem van gsm-berichtjes mobiliseren zij Kherbache van de Antwerpse roodhuiden hun bendes in een oogwenk en bij het minnoemde het “ranzige praat”. Volgens haar is ste incident. Zij vallen de politie aan in groepen van zestig tot zeventig man. Zoals vorige de burgemeester niet meer “proper rechts”. vrijdagavond, toen een patrouille van het Stephanie van Houtven (sp.a), districtsvoorzitster van Borgerhout, postte een foto van fietsteam van de Antwerpse politie een auto een feest op de Turnhoutsebaan met de gevaarlijk zag rijden op de Turnhoutsebaan. vraag: “Bedoel je deze Turnhoutsebaan, Bart De inspecteurs wilden de auto controleren en probeerden de bestuurster (een vrouw dus) de Wever? Misschien maar eens naar Borgerhout komen.” te stoppen. Maar toen een van de agenten Youssef Kobo (mislukte opiniemaker) vindt zijn fiets voor de auto plaatste, gaf de chaufzelfs dat Antwerpen dringend toe is aan een feur vrijwel onmiddellijk gas. In een zijstraat nieuwe burgemeester. “Een burgemeester kwam de wagen tot stilstand en kon de polidie niet continu zijn stadsgenoten beledigt tie de vrouw alsnog controleren. Maar terwijl en tegen elkaar opzet.” de agenten daarmee bezig waren, werden Ook de groenen vinden De Wever maar ze omsingeld door een grote groep omstanniks: “Hij stigmatiseert in één zin een hele ders. “Onze collega’s kregen rake klappen en trappen”, zei politiewoordvoerder Wougroep Antwerpenaren. … Tijd voor een burgemeester die bestuurt op basis van vertrouter Bruyns achteraf. Onmiddellijk werd groot wen in plaats van wantrouwen. Tijd voor hoop alarm geslagen en meerdere politieploegen in plaats van angst”. kwamen ter plekke. De groep aanvallers - 70 Van angst gesproken: hoeveel mensen durtot 90 personen - stoof uiteen. ven niet meer in Borgerhout, en niet meer op Het is niet de eerste keer dat Antwerpse de Turnhoutsebaan komen? De norse tropolitieagenten door jongeren aangevallen nies van sommige volwassenen en vooral de worden. De Wever: “Onbegrijpelijk, hoe zo’n

groep van tergende en zelfs agressieve jongeren telkens weer de reputatie van onze stad besmeurt.” “Politiemensen aanvallen terwijl ze een interventie uitvoeren op een door militairen gesignaleerd voertuig en die dus over onze veiligheid aan het waken zijn, dat is ronduit van het laagste gedrag.” “Ik hoop echt dat er een helder signaal vanuit de buurt komt”, verklaarde de burgemeester, “om niet alleen die daden te veroordelen, maar de schuldigen ook aan te duiden en het respect voor de politie voorop te stellen.” Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon verdedigde zondagmorgen in de Zevende Dag “zijn” burgemeester. Hij herhaalde wat die had gezegd over de “jongeren” van Borgerhout en hun houding tegenover de politie die voor onze veiligheid instaat. Jambon beaamde de eis dat er inderdaad een krachtig signaal van afkeuring moet komen uit het district en uit de gemeenschap. Om welke gemeenschap het hier gaat, is duidelijk. Het gaat om de moslimgemeenschap. En daarover zegt de Antwerpse burgemeester: “Een kleine, kwalijke groep van vijfhonderd dossiers die ook voor de moslims kwalijk is.” Twintig jaar “verdraagzaamheid” heeft niets uitgehaald. Het gepamper moet ophouden. Iedere burger is gelijk voor de wet. Het werd tijd dat dit eindelijk eens duidelijk werd gezegd, en De Wever heeft dat nu gedaan. Proficiat.

Pagadder

Onze naaste buren

7 september 2017

Den Vaderlandt ghetrouwe

Taboe

“De vader van een driejarig jongetje dat bij de aanslagen in Barcelona werd vermoord, liet zich fotograferen in een innige omhelzing met een imam.” Dit is een zin uit ons “Buitenlands spervuur” van vorige week, dat verder gaat met “De foto illustreert de verschrikkelijke verweking en verdwazing van de West-Europeanen die gewillig hun hoofd in de muil steken van de tijger die hen wil verslinden. Ze illustreert ook de ongelooflijke kracht van de systematische linkse indoctrinatie”, enzovoort. Ik dacht een ogenblik dat ons spervuur wel heel zware bommen gebruikte, tot twee dagen later Nederlands meest gelezen krant, De Telegraaf, een grootscheepse enquête over “De islam in Nederland” publiceerde die bewees dat onze medewerker het bij het rechte eind had zonder dure onderzoeken te betalen. Aan het onderzoek van Kantar Public (voorheen het bekende TNS NIPO, dat u misschien kent van de polls bij Nederlandse verkiezingen) werkten 1.126 Nederlanders van 18 jaar en ouder mee. Daar waren slechts 43 mohammedanen bij, wat te klein is om hun opinies als representatief voor te stellen. Het onderzoeksbureau stelde vast dat de vragenlijst soms tot felle reacties leidde. “Sommige mensen vonden het te gevoelige materie voor een enquête.” De onderzoekers waren verrast dat eerdere vragen vroeger niet tot zo’n boze of angstige reacties leidden. Wat zijn nu de voornaamste resultaten?

Tegenspraak Bijna twee derde van alle ondervraagden is overtuigd dat

je mohammedanen nooit volledig kan integreren. Nauwelijks 13 procent van de geënquêteerden denkt dat het met de derde en vierde generatie ooit nog wel goedkomt. De onderzoekers zeggen dat er tien jaar geleden veel meer optimisme was, want toen dachten nog 22 procent naïeve duiven (mijn woorden) dat mohammedanen met wat educatie te integreren zijn. Sindsdien is duidelijk geworden dat eerder sprake is van achteruitgang dan stagnatie. Over vooruitgang wordt niet meer gesproken. De helft van de Nederlanders vindt ook dat er een bouwstop moet komen voor moskeeën. Een meerderheid van de Nederlanders is bang en verwacht tussen dit en een paar jaar een mohammedaanse aanslag in Nederland. Tot zover is er aan de uitkomst van het onderzoek niets verrassends. Maar dan verschijnt een raar resultaat. Een derde van de Nederlanders vindt dat het mohammedanisme bepaald geen verrijking is voor het land, maar 55 procent weigert zich erover uit te spreken en blijft liever neutraal. Dat is nauwelijks minder dan de 60 procent die tien jaar geleden zich ook al niet uitsprak en is zelfs iets groter dan het aantal neutralen drie jaar geleden, voor de mohammedaanse terreur in Europa goed begon. Het besluit van de onderzoekers is dat de Nederlanders niet negatiever over mohammedanen denken, ondanks al de moordpartijen van de vorige jaren.

Taboe om de waarheid te zeggen De bekende Nederlandse jurist (ooit gevlucht voor de ayatollahmisdadigers) Afshin Elian wijst erop dat er een grote tegenspraak is tussen enerzijds altijd banger worden voor de mohammedanenterreur en de niet-integratie van die groep, en anderzijds neutraal blijven over de verrijking van deze racistische, seksistische en criminele ideologie (weer mijn woorden). En hier sluit zijn mening zeer goed aan bij die van dit blad. “Mensen kiezen voor de veilige weg”, stelt hij. Wanneer een meerderheid van de Nederlanders zogenaamd neutraal blijft, dan komt dat alleen “omdat ze hun mening niet meer durven geven en omdat ze vrezen te worden verdacht van discriminatie of het afwijzen van andere culturen”. Hij merkt op dat het Openbaar Ministerie altijd maar meer werk maakt van zogenaamde discriminatie (denk aan de vervolging van Wilders omdat die het gedrag van veel Marokkanen beu is). En Elian vestigt de aandacht op het feit dat een meerderheid van de Nederlanders zich kan vinden in stellingen als: “Ik ben bang dat Nederlandse vrouwen zich in het openbaar niet meer kunnen gedragen zoals ze willen.” Kortom, de “linkse indoctrinatie” waarover onze medewerker schrijft, is in Nederland en in Vlaanderen een groot succes, want alle middelen (een uitgangspunt van Lenin) zijn voor links heilig als ze daarmee de tegenstanders van de linkse onderbuikgevoelens maatschappelijk kunnen kaltstellen; in afwachting dat ze hen ook lijfelijk Willem de Prater mogen uitschakelen.

Nieuw Gent, een no-gozone Het is weinig aangenaam wonen in de sociale woonwijk Nieuw Gent. Dat weet iedereen die er ooit een kijkje ging nemen. Vandalisme en criminaliteit zijn er deel van het dagelijks leven. Een legertje maatschappelijk werkers is er aan de slag in opdracht van de stad. Per aantal inwoners is het waarschijnlijk de best ondersteunde buurt van Gent. Veel helpt het allemaal niet. Deze week werd een meisje van tien in de Kikvorsstraat bedreigd door een gemaskerde man. Haar ouders deden hun verhaal aan de pers. Ze waren boos omdat de politie hun dochter niet ernstig nam. Het voorval inspireerde een journalist om met de wijkbewoners te gaan praten. “’s Nachts is het een nogozone”, was zijn besluit. “Eens de avond valt, regeren drugsverslaafden in de Kikvorsstraat” (HLN, 1 september). De politie kon geen officiële cijfers over de buurt geven. Kon niet? Of durfde niet? Of mocht niet van ’s werelds tweede beste burgemeester?

Vernielingen in de Sint-Baafsabdij In de woontorens van die wijk is vandalisme een verschrikkelijke plaag. Als er geen rookmelders hangen, is dat niet altijd omdat de maatschappij er (nog) geen geplaatst heeft. Evengoed zijn ze moedwillig afgebroken, of meegepikt om door te verkopen. De huisvestingsmaatschappij lijkt er alle controle kwijt te zijn. Ook elders in de stad zie je regelmatig zinloze vernielingen: fietsen in het water, afge-

rukte verkeersborden, kapot gestampte vuilnisbakken, om van de alomtegenwoordige graffiti maar te zwijgen. Niemand kijkt er nog van op, zelfs aan vandalisme op begraafplaatsen zijn we gewend geraakt. Een recente vandalentreek in de oude SintBaafsabdij, ooit ‘het museum van stenen voorwerpen’, choqueert. Inbrekers klommen over een hoge muur en vernielden opzettelijk een deel van het erfgoed. Omvergeduwde zuilen, omgegooide sokkels, stukgeslagen grafstenen, een gebeeldhouwde zeemeermin met afgebroken hoofd… Wie doet zoiets? Van de daders is geen spoor. Er hingen ook geen camera’s. De stad is niet verzekerd voor dit soort schade, het zal dus van het schepencollege afhangen of de schade hersteld wordt of niet, want het geld moeten ze zelf ophoesten. Zo werd het gestolen beeld van Jan Palfijn (dat vroeger aan de Bijloke stond) nooit vervangen. Het is vijf jaar geleden dat het loodzware beeld verdween uit een stedelijk depot. Dieven hebben het met een kraan op een vrachtwagen geladen en reden ermee weg. De dief-

stal werd nooit opgelost. Ergens in een archief liggen de moules nog; de stad kan, als ze dat wil, een nieuw beeld laten gieten. Maar het is rond die hele zaak muisstil geworden. Het ziet er niet naar uit dat Jan Palfijn ooit opnieuw op de Bijloke zal staan.

Burgemeester nooit thuis Begin september naar Venetië, eind september naar Noorwegen. Na het zuiden en

Tevreden Waalse werkgevers De patronale organisatie Union Wallonne des Entreprises is blij met de nieuwe MR-cdH-regering. De Waalse ondernemers vonden het economische beleid onder de PS ondermaats maar ze durfden dat niet zeggen uit vrees voor syndicale represailles. De werkgeversorganisatie Union Wallonne des Entreprises (UWE) is niet te vergelijken met haar Vlaamse tegenhanger Voka. Wanneer politieke beslissingen genomen zijn die het Vlaamse patronaat niet aanstaan, dan krijgen de politici dat snel genoeg te horen. Meestal publiekelijk via de pers. Met het UWE gaat dat anders. Indien men het beleid wil bijsturen gebeurt dat op een discrete manier, achter de schermen. Dat was ook het handelsmerk van Vincent Reuter, die van 2002 tot nu gedelegeerd bestuurder van de UWE was. Ondanks het linkse en weinig ondernemingsvriendelijke beleid dat de PS in Wallonië voerde, ging hij nooit openlijk in de aanval. Dat was ook de boodschap die zijn leden hem meegaven: als we te veel kritiek hebben, laat de PS de vakbonden op ons los, met stakingen en economisch verlies tot gevolg. Verandert de situatie nu de PS, na dertig jaar, uit de Waalse regering verdwijnt? Zeker wel. Toen cdH-voorzitter Benoît Lutgen op 19 juni het vertrouwen in de PS opzegde, bleef UWEbaas Reuter zeer voorzichtig. “In welke mate zal er de komende twee jaar nog een Waals beleid worden gevoerd?”, was openlijk de vraag. Reuter hield er rekening mee dat de PS misschien toch aan boord zou blijven. Indien de UWE veel te snel hoera had geroepen na de pogingen om de PS uit de Waalse regering te krijgen en Paul Magnette toch in het Élysette was gebleven,

dan volgde zeker een ‘wraakactie’ van de vakbonden. Maar het werd toch een MR-cdH-regering en daarover kan de UWE nu openlijk haar tevredenheid laten blijken. Dat gebeurt bij monde van Olivier de Wasseige, die sinds 1 september de nieuwe topman is van de UWE. Voor hem is het duidelijk: “We zullen meer kunnen wegen op het beleid.” Er zijn volgens de UWE-baas twee domeinen waar de Waalse economie met ernstige problemen kampt, en waar onder PS-bestuur niets aan gedaan werd: het arbeidsmarktbeleid en de groei van de kmo’s. Pierre-Yves Jeholet (MR), de nieuwbakken Waalse minister van Werk zei het al in een interview: de Waalse arbeidsbemiddelingsdienst Forem werkt ondermaats. Werklozen die niet komen opdagen voor meerdere gesprekken worden niet gesanctioneerd. Het beleid zal nu worden verstrengd, zegt de MR-minister. Hij wordt daarin bijgetreden door de Wasseige. Hij zegt nu openlijk wat de Waalse ondernemers altijd verzwegen hebben: namelijk dat bedrijven niet meer via de Forem passeren om mensen aan te werven. De reden is dat de opleiding en de begeleiding bij de Waalse arbeidsbemiddelingsdienst ondermaats is. Al jaren vragen de Waalse bedrijven dat de opleiding bij de Forem gericht wordt op het invullen van knelpuntberoepen. Er komt amper iets van terecht. Ook de structuur van de organisatie is veel te log. Twee derde van de

het noorden is het tijd voor een andere windstreek: begin oktober trekt Termont weer de stad uit, nu naar het oosten, naar Dresden. Ook deze keer voor zijn bijbaantje als voorzitter van ‘eurocities’. Voorziene reiskosten: 700 euro. Het is duidelijk dat hij voor zijn laatste periode als burgemeester het onderste uit de kan wil. Daar moet minstens een dienstreisje naar het westen op volgen. We houden u op de hoogte.

Mathildis

Li bia bouquet personeelsleden houdt zich enkel bezig met administratieve taken, één derde met echte begeleiding. Die verhouding zou de komende jaren moeten omkeren. Het is volgens de UWE de enige manier om de Waalse werkloosheid van 14 procent naar minder dan 10 procent te doen dalen. Daarnaast is er het ondersteuningsbeleid voor Waalse bedrijven. De UWE is altijd vol lof geweest over het Marshallplan met zijn competitiviteitspolen. In de agro-industrie, chemie en luchtvaart zijn er inderdaad heel wat banen bijgekomen, maar de Waalse bedrijven blijven te klein. Er is volgens Olivier de Wasseige nood aan een beleid van lagere belastingen die toelaten dat die bedrijven groeien. Een Waalse kmo telt gemiddeld 9 werknemers, in Vlaanderen is dat 11. De Wasseige in een interview: “Als de Waalse kmo’s even groot worden als de Vlaamse, dan is een groot deel van het Waalse werkloosheidsprobleem opgelost.” Een andere uitdaging is het aantrekken van grote bedrijven waarvoor de kmo’s toeleverancier zijn. Van de 70.000 Waalse bedrijven zijn er slechts 320 met meer dan 50 werknemers (0,4 procent). Zij zorgen wel voor een kwart van de private Waalse tewerkstelling. De UWE hoopt dat de nieuwe Waalse regering inzet op het aantrekken van grote bedrijven. Onder Magnette werd het omgekeerde gedaan. Toen kranenbouwer Caterpillar in Gosselies sloot, dreigde de PS met een nationalisering van de bedrijventerreinen. Dat schrok heel wat potentiële investeerders af. Picard

De wereld rond

7 september 2017

Drang naar Libische stabiliteit Als de chaos in Libië van de voorbije jaren iets geleerd heeft, is het dat een politieke eenheid daar enkel door een ‘sterke man’ bewerkstelligd kan worden. Khadaffi was zo iemand, maar hij werd zes jaar geleden afgezet. De door de VN erkende regering in Tripoli is niet tegen haar taak opgewassen. Dus vestigt men alle hoop op Khalifa Haftar, de facto de leider van Oostelijk-Libië. Voor Italië in 1911 er binnenviel, kon nauwelijks van een Libische natie die naam waardig gesproken worden. De fragmentatie die ontstond na het verdwijnen van sterke man Kadhaffi is ter zake illustratief. Milities allerhande, vaak niet meer dan dievenbendes, nemen het tegen mekaar op. Er valt dan ook wat te rapen in de ruïne die het land geworden is: (heel wat) olie, reserves van de Centrale Bank (inmiddels behoorlijk geslonken), de gelden van enorme fondsen waarvan de titularis - Khadaffi - een kopje kleiner werd gemaakt, maar ook de vluchtelingenproblematiek is een business waarmee een stevige duit verdiend kan worden. En in dat wespennest vermaakt ook IS zich.

Tripoli versus Tobruk De voorbije jaren tekende zich een vreemde situatie af in het post-Khadaffitijdperk. Een door de VN erkende regering in het westen (onder leiding van Farrez al-Sarraj), terwijl in het oosten de voormalige topmilitair Khalifa Haftar de plak zwaait. Nu is het niet zo dat die heren de koek netjes verdelen; daarvoor zijn de chaos en de aanwezigheid van vele grijze zones te groot. Maar het zijn wel de twee belangrijkste machtsfactoren in het gebied. Tripoli versus Tobroek, de metafoor wordt wel vaker gebruikt. Eind juli greep kersvers president Macron de Libische toestand aan om zich internationaal te profileren. Beide heren en hun gevolg werden in Parijs uitgenodigd en een deal werd uitgewerkt. Tot nu toe blijft die dode letter. Verwijten van schendingen vliegen over en weer, maar dat is wellicht niet de essentie. Macron wilde zijn ‘fifteen minutes of fame’, en kreeg ze. Narcisme en intelligentie kunnen perfect hand in hand gaan, of dacht u dat de voormalige bankier echt geloofde dat hij een pacificatie tot stand kon brengen? Vrij snel werd duidelijk hoe weinig dit op het terrein betekende. Italië wenste boten met vluchtelingen terug te sturen naar de Libische kust, en kreeg het fiat van de regering in Tripoli, maar prompt liet Haftar verstaan dat zijn schepen geen inmen-

ging in de Libische territoriale wateren zullen toestaan. Nu, de man beschikt heus niet over een armada. Zijn boten zijn overigens enkel operationeel in een deeltje van het oosten van het land (trouwens, de kustlijn is 1.770 km lang). Eerder was zijn uithaal een boodschap naar rivaal Sarraj, een manier om te tonen bij wie de facto de macht ligt. Misschien wel de belangrijkste les van het treffen in Parijs was net Haftars aanwezigheid. Het bewijs van de groeiende machtspositie die hij de voorbije jaren verworven heeft. En misschien ook voor de lijn die Frankrijk volgt. Het minste wat van de vorige regering gezegd kan worden, is dat haar positie ten opzichte van de Libische chaos redelijk dubbelzinnig was. Terwijl de buitenlandminister de kaart trok van de VN-gesteunde regering, had de defensieminister het meer voor Haftar, met wie Franse troepen op het terrein vruchtbaar samenwerkten in de strijd tegen terreurgroepen, IS op kop. Inmiddels is net die laatste excellentie, Jean-Yves Le Drian, enkele maanden geleden aangesteld in de regering-Philippe tot... buitenlandminister.

CIA-man Rijzende ster Hafter ligt goed in de markt. Nog maar net kwam de Britse buitenlandminister Boris Johnson bij hem op bezoek: een belangrijk teken. En zeggen dat het er geruime tijd naar uitzag dat Haftar nooit nog een voet zou zetten op zijn geboortegrond. Betrokken bij de staatsgreep van Khadaffi in 1969, schopte hij het tot opperbevelhebber van het Libische leger. Jammer genoeg voor hem kunnen oorlogen ook verloren worden, zoals in 1986 gebeurde tegen Tsjaad. Niet alleen werd het Libische leger verslagen, opperbevelhebber Haftar zelf werd krijgsgevangen gemaakt. Khadaffi eiste zijn uitlevering, maar met steun van de Amerikanen slaagde hij erin te vluchten, samen met 300 van zijn manschappen. De tocht bracht hem langs Zaïre en Kenya, tot in de VS, waar hij staatsburger werd. Klinkt het vreemd dat sommigen hem als een CIA-man

Diplomatieke valies bestempelen? Wellicht niet onterecht. Reeds in die jaren complotteerde Washington tegen de onvoorspelbare “mad dog” (dixit Ronald Reagan). In 1996 was Haftar leider van een couppoging tegen Khadaffi, die mislukte. Ook na Khadaffi’s val in 2011 slaagde hij er niet in weer opperbevelhebber van het leger te worden, waarna hij terug naar de VS trok. Toen het land in 2013 in handen van islamisten dreigde te vallen en de sharia ingevoerd werd, kwam hij opnieuw op de proppen. Succesvol deze keer. Dat hij zich vandaag leider van Oostelijk-Libië mag noemen, heeft hij in belangrijke mate te danken aan zijn bondgenoten. Of beter, zij die hem steunen omdat hij de zaken wil doen bewegen in de door hen gewilde richting.

Pragmatische allianties Lokaal is vooral de Egyptische steun van belang. Want net als in eigen land, zien ze ook bij hun buren een zo klein mogelijke rol voor de Moslimbroederschap weggelegd. Hiervoor is Haftar hun man. Ook de steun van de Verenigde Arabische Emiraten geniet hij. Net als die van Moskou. En zoals een diplomaat onlangs officieus liet optekenen, hij is ook het type leider waar Trump het wel voor heeft. Onlangs lekte uit dat de Israëlische luchtmacht een aantal missies heeft gevlogen om Haftars troepen op de grond te ondersteunen. Het nieuws werd officieel niet bevestigd, maar niemand twijfelt eraan. Het is een publiek geheim dat de Arabische Emiraten als go-between fungeerden tussen de Oost-Libische leider en Mossad-agenten. Op het eerste gezicht kan dit verwonderen, maar in werkelijkheid past dat in een bredere strategie van de Joodse staat om pragmatische akkoorden te sluiten met verschillende Golfstaten. Per slot van rekening is voor hen Iran probleem nummer één. Allianties in het Midden-Oosten nemen soms vreemde vormen aan, maar het zal Haftar worst wezen. In ngo-middens waarschuwt men voor zijn leiderscapaciteiten. Zijn troepen zouden nogal ruw te werk gaan en er zijn verhalen van executies van gevangenen. In het licht van de chaos van de voorbije jaren en het strategische belang van dat land – in essentie de zuidflank van de EU – zien de meesten dit als collaterale schade. Met weinig zin voor realpolitik beseft men al snel dat stabiliteit in deze ietwat zwaarder doorweegt dan mensenrechten.

Michaël Vandamme

Buitenlands spervuur Goolag Archipel De term “Goolag”, een samentrekking van de Goelag en Google, dankt zijn bekendheid aan software-ingenieur James Damore, die door Google werd ontslagen omdat hij kritiek had geleverd op de politiek correcte dogma’s inzake gendergelijkheid die door Google worden gehanteerd. Het is veelzeggend voor de totalitaire mentaliteit bij Google. Onze medewerker Jurgen Ceder heeft daar onlangs op gewezen. Hij merkte ook op dat Google in de internetwereld bijna “incontournable” is en dat een boycot dus zeer moeilijk is. Bovendien zijn de internetgiganten Apple, Alphabet/ Google, Microsoft, Amazon, Twitter, PayPal en Facebook allemaal in hetzelfde censuurbedje ziek. Apple schonk twee miljoen dollar aan de linkse haatgroep Southern Poverty Law Centre. Google en YouTube sloten luizige deals met Angela Merkel, Pakistan en China om critici de mond te snoeren. Al die bedrijven misbruiken hun bijna-monopoliepositie om iedereen te muilkorven die zondigt tegen de waanzinnige dogma’s van antiracisten, moslims, feministen, homo- en transgenderlobby’s en antifa-groepen, die elke kritiek als “hate speech” willen censueren. Op de webstek American Renaissance in het artikel “Boycott the Goolag” vonden we enkele raadgevingen voor leken én informatici om tenminste een beetje weerwerk te bieden. We kunnen Apple een poot uittrekken, door voortaan iPhones te kopen bij zijn Zuid-Koreaanse aartsrivaal Samsung. We kunnen een andere zoekmachine gebruiken dan Google. We kunnen zelfs een app downloaden om de registratie van het aantal kliks op Google-advertenties te saboteren. Ja, dat bestaat.

Stalinistische willekeur Matthew Prince, CEO van Cloudflare, zei botweg dat hij op een morgen wakker werd met een slecht humeur en dat hij daarom besloot de webstek “The Daily Stormer” van het web te gooien. “Het was een beslissing die ik kon nemen omdat ik de CEO ben van een groot bedrijf in internetinfrastructuur.” “The Daily Stormer” was een webstek van neonazi’s, en zelfs binnen alt-right was die niet populair. Maar als de vrijheid van meningsuiting geldt voor moslims, communisten, antiblanke racis-

ten en voor een feministe die oproept tot het vermoorden van alle mannelijke baby’s – zij staat nog altijd op YouTube! - dan moet ze ook voor “The Daily Stormer” gelden. In dit geval is het beangstigende niet de censuur als dusdanig, wel de blinde willekeur waarmee die wordt doorgevoerd. Dezelfde willekeur waarmee onder Stalin mensen werden gearresteerd en naar de goelag gestuurd – de echte, niet de Goolag – omdat ze op het verkeerde moment hadden geglimlacht, of omdat ze niet lang genoeg hadden geapplaudisseerd voor een toespraak, omdat ze per ongeluk de oude “reactionaire” naam van een stad hadden gebruikt, bijvoorbeeld Wolgograd in plaats van Stalingrad, of omdat iemand hen uit persoonlijke rancune had verklikt. Toen werden, zoals nu, alle critici als fascisten en nazi’s afgeschilderd. Voor wie Solzjenitzyns Goelagarchipel heeft gelezen, is er niets nieuws aan de huidige linkse vernietigingsoorlog tegen de vrijheid van meningsuiting. De straffen zijn nu gelukkig milder. Je krijgt geen nekschot en zonder internet vries je niet dood. Maar de willekeur is dezelfde. Het is déjà vu, nu in het modieuzere jasje van internetbedrijven.

Zelfmoordkinderen Het inzetten van kinderen voor aanslagen en zelfmoordaanslagen, of als levende schilden, is een misdaad waaraan vele islamitische terreurgroepen en “bevrijdingsorganisaties” zich schuldig maken. Zelfs de organisatie Amnesty International, die meestal pro-Palestijns en pro-islamitisch is, maakte in verschillende rapporten melding van het inzetten van kinderen voor terreur- en zelfmoordacties door Fatah, Hamas, Palestinian Islamic Jihad Movement en het marxistische Popular Front for the Liberation of Palestine. Zouden zelfs die marxisten in de 72 paradijsmaagden geloven? Ook IS en de Taliban zetten dikwijls kinderen in voor zelfmoordaanvallen. Onlangs publiceerde zelfs UNICEF, nochtans berucht om zijn dhimmitude tegenover de islam, een onthullend rapport over de kindterroristen van Boko Haram. Alleen al dit jaar zette Boko Haram 83 kinderen in als menselijke bommen. Meestal waren dat meisjes. In één misselijkmakend geval van islamitische wreedheid stuurde Boko Haram zelfs een zelfmoordterroriste op pad met als camouflage een baby op haar rug. Waarschijn-

lijk is dit allemaal slechts het begin. In 2016 zette Boko Haram “slechts” 19 kinderen als menselijke bommen in, dit jaar zijn dat er al vier keer meer. Wreedheid tegen kinderen van de vijand is helaas een heel oude vorm van barbaarsheid, die in vele conflicten en oorlogen voorkomt. Maar hier offeren moslims in naam van de islam hun eigen kinderen op. Kinderen van hun eigen volk of stam, hun eigen geloofsgroep…

Supermacht versus dwergstaatje Op Wikipedia zult u lezen dat het kleine staatje Bhutan grenst aan India en China, maar dat is niet waar. Het ligt ingeklemd tussen India en Tibet, dat door China wordt bezet. Dat is iets heel anders. Bhutan is een constitutionele monarchie en zelfs een democratie met een meerpartijenstelsel. Het deels boeddhistische, deels hindoeïstische Bhutan is straatarm en weinig ontwikkeld. Maar dat belet niet dat de Chinezen er hun begerig oog op hebben laten vallen. Ze proberen de grens van hun kolonie in Tibet nog verder naar het zuiden op te schuiven, dit keer ten koste van Bhutan. Dat land heeft in 1949 zijn defensie- en buitenlandbeleid aan India overgedragen, hoewel het verder onafhankelijk bleef. India heeft daarom op verzoek van Bhutan onmiddellijk troepen naar het grensgebied gestuurd. Sommige media proberen hierin nog maar eens een intrige van de VS te zien, maar dit conflict is slechts het vervolg op de eerste Chinese poging om nieuwe gebieden in die regio te veroveren. Dat was in 1960,

toen Mao gebruik maakte van de Cubaanse rakettencrisis om India en het dwergstaatje Sikkim, vlakbij Bhutan, binnen te vallen. India en China waren toen nog bondgenoten van de Sovjet-Unie, maar Mao wist dat de Sovjets hun handen vol hadden met de Cubacrisis en dat zij India niet ter hulp zouden komen. De Chinezen hebben een flink deel van het veroverde gebied nog altijd in handen. Strategisch gezien zit India daar in een moeilijke positie: Bhutan en de acht kleine oostelijke Indiase deelstaatjes kunnen vanuit India slechts bereikt worden via een heel smal strookje grond, de Siliguri Corridor, of “Chicken’s Neck”. Op het smalste punt is die corridor slechts 27 km breed.

Grondstoffenleugen President Trump heeft nog maar net aangekondigd dat hij opnieuw troepen naar Afghanistan zal sturen, en nog voor er één soldaat in Afghanistan is aangekomen, wordt één van de linkse propagandaleugens alweer van stal gehaald: het verhaal dat de Amerikaanse inval van 2001 in Afghanistan niet zozeer gericht was tegen Al Qaida en de Taliban, maar vooral op het veroveren van de onontgonnen grondstoffenreserves. In werkelijkheid zijn alle lucratieve contracten voor potentiële ontginningen naar Indische en Chinese bedrijven gegaan: de China National Petroleum Corporation, de China Metallurgical Group en het staatsbedrijf Steel Authority of India. Bedrijven uit de VS of andere westerse landen kwamen er niet eens aan te pas.

HET ZOOTJE ONGEREGELD VAN LA RÉPUBLIQUE EN MARCHE SI LA FRANCE M’ÉTAIT CONTÉE Een woordvoerder die politiek activisme en journalistiek verwart, medewerkers die schuttingstaal gebruiken, parlementsleden die andere politici het ziekenhuis inslaan: de leden van La République En Marche, de partij van president Macron, veroorzaken meer en meer controverse. In de Assemblée Nationale zijn 424 van de 577 leden nieuwkomers. Dat heeft onder andere te maken met het succes van het extreemlinkse La France Insoumise van Jean-Luc Mélenchon (17 leden) maar ook met het ongeziene succes van La République en Marche (LREM), de beweging/partij van president Emmanuel Macron. LREM is goed voor 314 zetels. Daarbij een pak nieuwkomers, niet alleen in het parlement maar in de politiek in het algemeen. Wat gelijk staat met een gebrek aan ervaring. En wat voor een gebrek. De verkozen leden van LREM lijken gewoon stemmachines met weinig inhoud. Wanneer ze dan toch het nieuws halen, is het zo goed als altijd op een negatieve manier.

Slaan met een motorhelm Het recentste incident deed zich vorige week woensdag in Parijs voor. LREM-parlementslid M’jid El Guerrab, een ex-PS’er van Marokkaanse afkomst, had op straat ruzie met Boris Faure, een kaderlid van de Parti Socialiste. De discussie liep uit de hand. El Guerrab, die met een motorfiets onderweg was, sloeg Faure neer met twee slagen met zijn motorhelm. De PS’er moest op intensieve zorgen worden opgenomen. M’jid El Guerrab werd gearresteerd en in voorlopige hechtenis geplaatst. Hij wordt beschuldigd van “vrijwillige geweldpleging met een wapen”. Het is niet het eerste gewelddadige incident met een verkozene van LREM. Begin juli had parlementslid Laetitia Avia ruzie

met een taxichauffeur omwille van een factuur van 12 euro. Avia werd zo boos dat ze de chauffeur in een oor beet. Dit LREMparlementslid van Afrikaanse afkomst ontkent alles, maar het imago van de beweging van Macron heeft er een flinke knauw door gekregen. En dan is er nog Claire O’Petit. Die schoffeerde voor de camera’s jonge huurders. De regering van premier Edouard Philippe besliste om de huursubsidies met vijf euro per maand te verlagen, en op de kritiek van de huurders antwoordde O’Petit dat “jongeren niet moeten beginnen janken over vijf euro”. Nog meer knoeiwerk… Parlementslid Yaël Braun-Pivet bekritiseerde tijdens een commissievergadering haar collega’s van dezelfde partij bij de commissievoorzitter terwijl haar micro nog open stond. Op 6 juli moest de verlenging van de noodtoestand worden gestemd. Dertig verkozenen van LREM bleken niet tijdig aanwezig te zijn. Waarom liep dat mis? 169 verkozen leden van LREM hebben nog nooit enig politiek mandaat vervuld en dat straalt negatief af op de werking van de Assemblée. Vergaderingen moeten worden opgeschort, debatten verlopen in chaos… De Assemblée is in de Vijfde Republiek weliswaar weinig invloedrijk, maar het toont geen fraai beeld van de Franse democratie.

Journalist en activist Het probleem stelt zich eveneens in de entourage van Macron. Toen ex-minister Simone Veil was overleden, stuurde een journalist een sms-bericht naar Sibeth Ndiaye, één van de persmedewerkers van de president, met de vraag of het bericht klopte. Antwoord van Ndiaye: “Yes, la meuf est dead.” Het woord ‘meuf’ is ‘verlan’ voor vrouw (femme). Verlan is het vulgaire taalge-

DIANA SPENCER, FEITEN EN COMPLOTTHEORIEËN Vorige week donderdag was het precies twintig jaar geleden dat Lady Di omkwam in een tragisch auto-ongeluk. Tijdens haar leven groeide de prinses van Wales uit tot een icoon van het Britse koningshuis. Voor haar populariteit worden veel verklaringen gegeven. Des te meer onduidelijkheid blijft bestaan rond haar overlijden. Op 31 augustus 1997 sloeg een wagen aan hoge snelheid te pletter in de Pont de l’Alma-tunnel, te Parijs. Groot was de consternatie toen bleek dat het ging om prinses Diana, de exvrouw van kroonprins Charles. Later in het ziekenhuis overleed Diana aan haar verwondingen. Lady Di was reeds bij leven bijzonder populair. Ze was een graag geziene gaste over de hele wereld. Ongezien was haar begrafenis, die wereldwijd op televisie gevolgd werd door niet minder dan 2,5 miljard mensen.

Prinses van het volk

Ongeluk of moord?

Hoe viel de populariteit van Diana te verklaren? Ladi Di stond bekend als de ‘People’s Princess’, de prinses van het volk. Op het eerste gezicht lijkt dit vreemd. Diana werd namelijk geboren in de voorname familie Spencer, een aristocratengeslacht waaruit ook staatsman Winston Churchill stamde. In 1981 stapte Diana in het huwelijksbootje met prins Charles. Alzo trad zij toe tot het huis Windsor, de koninklijke familie. Het echtpaar kreeg twee zonen, prins William en prins Henry (Harry voor de vrienden). In 1996 gingen Charles en Diana uit elkaar. Quasi ongezien voor een koninklijk koppel. Interessant is dat de populariteit van Diana niet taande na het beëindigen van haar huwelijk met de kroonprins. Zij ging onverminderd door met haar liefdadigheidswerken. Van Lady Di ging een natuurlijke schoon-

Naast prinses Diana en chauffeur Henri Paul kwam haar vriend Dodi Fayed die nacht om. Slechts één inzittende overleefde het ongeval: Trevor Rees-Jones. Vaak wordt gesteld dat de bodyguard op de passagiersstoel de klap overleefde omdat hij als enige zijn gordel gedragen zou hebben. Andere rapporten spraken dat later tegen. De vreemde omstandigheden rond de dood van Lady Di zijn nooit volledig opgehelderd en blijven voer voor complottheorieën. (Ook rond het fatale auto-ongeval van Jörg Haider is de onderste steen niet boven.) De alternatieve verhaallijnen bleven lange tijd bestaan, veelal dankzij de artikelen die verschenen in ‘The Daily Express’. Ook Mohamed Al-Fayed, vader van de omgekomen Dodi en eigenaar van het Ritz Hotel, heeft de officiële piste die gevolgd werd door de

DUITSE VERKIEZINGEN, WAGNER OF ZEN?

Het had een schok van de reuzen moeten worden. Angela Merkel en Martin Schulz debatteerden voor de eerste en de enige maal op de televisie over hun verkiezingsprogramma. De strijders deden hun best. Schulz was iets welsprekender, een van zijn eigenschappen, dan de moederlijke Merkel, maar de christendemocratische kanselier trok aan het langste einde. Schulz en Merkel hadden het over de punten waarover zij reeds bakkeleiden bij hun onderhandelingen over de huidige coalitie (Energiewende, vluchtelingen) en zitten gevangen in een kringloop van compromissen, zelfs als zij duelleren. Voor Merkel is de dwangbuis van die compromissen comfortabeler dan voor Schulz.

Geen letter Merkwaardig en kenschetsend is dat er over de discussie geen letter werd geschreven werd in de maandagedities van de Frankfurter Allgemeine Zeitung of Die Welt, toch twee leidende bladen met politieke belangstelling. De FAZ had een korte commentaar, dat wel, echter, die was lauw. Zover ging zelfs Die Welt niet. Het mooiste woord dat in de campagne is gevallen luidt: ‘Schlafwahlkampf’, en dat hoeft geen vertaling. De enige keet wordt geschopt door AfD, met een pikant campagnebeeld, massaal gedeeld op de sociale media. Bandenspo-

Salan

ENGELAND politie steeds in twijfel getrokken. Was de chauffeur gerekruteerd door de Britse geheime diensten? Richard Tomlinson, voorheen werkzaam als agent bij de veiligheidsdienst MI6, beweert al jaren dat de Britse staatsveiligheid betrokken was bij het ongeval. Was het ongeval in realiteit een moordaanslag, waarbij Diana en Dodi dienden om te komen? Kwatongen beweren dat Lady Di een kind van Fayed verwachtte. Egyptisch moslimbloed binnen de Britse aristocratische families, viel dat wel te tolereren? Over bloed gesproken: bloedtesten tonen aan dat de chauffeur dronken was. Camerabeelden in het Ritz Hotel, eerder die avond, spreken die piste tegen. Ook een toxicoloog, ingehuurd door vader Fayed, kwam tot de bevinding dat Henri Paul in staat was te rijden. Om de wildgroei aan complottheorieën de kop in te drukken, werd in 2004 een nieuw onderzoek ingericht. De Londense politiediensten startten toen ‘Operation Paget’. Het besluit was, acht jaar na de droevige gebeurtenis, weinig verrassend te noemen. Volgens de speurders van de Metropolitaanse Politie-eenheid is geen van de complottheorieën betrouwbaar te noemen. De officiële doodsoorzaak uit 1997, een tragisch ongeval en dus geen moordcomplot, bleef overeind. Trevor Rees, die als enige de tragedie wist te overleven, trok zich grotendeels terug uit het openbare leven. Hij werkte onder andere in een sportwinkel. Rees kan zich, naar eigen zeggen, weinig tot niets herinneren van 31 augustus 1997. Niettemin schreef hij in 2000 een boek over de affaire. ‘The Bodyguard’s Story: Diana, The Crash, and the Sole Survivor’ werd een bestseller en dat leverde hem omgerekend een miljoen euro op.

LvS

BEI UNS IN DEUTSCHLAND

ren in bloed getrokken met daarop de tol van zeven aanslagen in Europa en versterkt met de zin: “Het spoor van de wereldkanselier door Europa”. De toon van de AfD’ers werd gezet door kandidaat Jens Maier in een sportclub in Dresden. Onder toejuichingen schoot hij met scherp op de vluchtelingenpolitiek van Merkel. Uitsmijters als “Wie moet leven met de nieuwe burgers?”, “Wiens kinderen moeten naar school gaan met hun kinderen?” en “Wie bouwt de welvaart op die hen voedt?” kregen massaal de handen op mekaar. In 2013 miste AfD, toen pas opgericht, op een zucht de 5 procent die nodig is om in de Bundestag te geraken. De partij is teruggevallen van 15 procent van het electoraat in sommige deelstaten, kort na het begin van de vluchtelingeninstroom, tot 9 procent. Dat is voldoende voor een ticket voor het bondsparlement. Als de partij dat percentage kan vasthouden, haalt zij op 24 september 60 van de 600 zetels. De leden van de AfD-fractie in de Bundestag zullen naar alle waarschijnlijkheid in de pas moeten lopen van de oude politieke rot Alexander Gauland, een traditionalist met een visie voor de AfD als protestpartij. In de deelstaatparlementen waar AfD een fractie vormt worden zij gekenschetst door stoere taal en actief wetgevend werk. Het is te vroeg om erover te speculeren, maar met 60 zetels in de Bondsdag kan AfD op een dag in een regering belanden. De evenknie van een CDU-AfD-coalitie treedt in oktober aan in Oostenrijk. Om in die intrede in een regering te slagen, zal AfD haar grote interne conflicten moeten bijleggen, haar hardschreeuwers dienen te temmen en een evenwicht moeten vinden tussen provocatie en fatsoen. Of een rol na 24 september in de Bondsdag deze ontwikkeling zal vergemakkelijken, is maar de vraag.

FRANKRIJK

bruik van een deel van de Franse jeugd, vooral in de voorsteden. De persmedewerkers van de president zijn niet echt smaakvol, en dat zal niet veranderen met zijn nieuwe officiële woordvoerder, Bruno Roger-Petit. Deze ex-journalist van France 2 zoekt vaak de polemiek op. Op zich geen probleem, ware het niet dat hij de klassieke links-liberale onzin verkondigt en iedereen uitscheldt die niet met hem akkoord is. Tijdens een tvdebat begon hij een priester die tegen abortus was te beledigen. Bruno Roger-Petit, BRP voor de vrienden, verklaarde ooit dat de Franse president over dertig jaar Mohammed zal heten. Roger-Petit is editorialist van de webstek Challenges, waar hij de voorbije maanden de ene hagiografie na de andere schreef over Emmanuel Macron. Natuurlijk heeft een commentaarschrijver recht op een eigen mening, maar de journalistenbond vond dat Roger-Petit de grens tussen journalistiek en politiek activisme meermaals overschreden had. Hij was trouwens een centrale gast op het feest van de Macrons na hun overwinning in de eerste verkiezingsronde. Vraag is hoe Bruno Roger-Petit zijn rol als woordvoerder zal opnemen. Zal hij erin slagen de nodige discretie aan de dag te leggen? Dat hij zijn Twitteraccount heeft opgezegd zou een positief teken kunnen zijn, maar de man staat bekend om zijn puberaal gedrag. Als nieuwslezer voor France 2 kwam hij twintig jaar geleden in het oog van een storm terecht; na het journaal te hebben gepresenteerd, gooide hij aan het einde van de uitzending zijn papieren ostentatief weg. De man is zeer zelfingenomen. Als journalist schreef hij columns waarin hij in de huid van ex-president François Mitterrand kroop die vanuit het graf de politieke actualiteit becommentarieert.

RIGHT OR WRONG

heid uit en bovenal een houding die als erg spontaan en allesbehalve arrogant werd beschouwd. Diana was niet alleen geliefd bij het publiek, ook de Britse roddelbladen volgden haar met argusogen. Na het tragische ongeluk in Parijs werd met een beschuldigende vinger gewezen naar de paparazzi. De rioolpers zat Lady Di die avond op de hielen. Gaandeweg is de schuld voor het tragische ongeval deels verschoven naar Henri Paul, de bestuurder van de Mercedes-Benz S280. Paul werkte als beveiligingsdirecteur in het Parijse Ritz Hotel. Uit het onderzoeksrapport van de politie komt naar voren dat Henri Paul aan te hoge snelheid door de tunnel raasde. Hij zou ook onder invloed geweest zijn van alcohol. Dat in combinatie met antipsychotica, zou ervoor gezorgd hebben dat de veiligheidsdirecteur de controle over het stuur verloor.

Wie of wat bepaalt de Duitse verkiezingen van zondag 24 september: Wagner of Zen? Wagner is paukenslagen, gedonder, strijd, emotie en brede gebaren. Zen staat voor panfluiten, rust, kalmte, binnenpret, tenengewriemel. In de VSA waren de jongste verkiezingen spannend tot obsederend, in Frankrijk was de electorale heibel niet minder, in Duitsland loopt de show veel gezapiger.

Het nabije buitenland

7 september 2017

DUITSLAND

Vergissing Is de beheersing, de landerigheid, het gebrek aan grote gebaren van CDU/CSU en SPD een schande? Neen. Het land knort van tevredenheid over zijn presterende fabrieken, zijn snelle treinen en zijn volle Biergarten. Als er geen rampen zijn, waarom zouden de politici en de kiezers zich dan druk maken? De duttende politici vergissen zich totaal in hun aanstekelijke gemoedsrust. Duitsland is tevreden over de Europese Unie, en weet dat het een burcht is die niemand durft aanvallen. Maar de nieuwe Franse president is niet akkoord met de stand van zaken en streeft naar een verdieping van de integratie van de eurozone, waar Berlijn niet op gebrand is. De Duitsers herkennen dergelijke manoeuvres als een aanslag op hun portemonnee. Een tweede kwestie is de Bundeswehr. Op één punt heeft president Trump het gelijk volledig aan zijn kant: Europa blijft knusjes onder de Amerikaanse militaire paraplu schuilen en betaalt te weinig voor zijn verdediging. De eis dat Duitsland zijn defensiebestedingen optrekt van 1,2 naar 2 procent van het bruto binnenlands product is daar een gevolg van. De Duitse burgers van 2017 zijn niet oorlogszuchtig; het pacifisme werd een nationale karaktertrek. Bij een peiling in de lente bleek dat slechts 40 procent van de ondervraagde Duitsers akkoord was om de huidige militaire verplichtingen na te komen, en dat gaat onder meer over de belofte om Litouwen bij te staan als Rusland zou foefelen. We hoeven het niet te hebben over de machtige autonijverheid, die haar verslaving aan dieselmotoren, en dus een gebrek aan investeringen in elektrische en zelfrijdende voertuigen, zal bekopen. De ‘Schlafwahlkampf’ is zelfbegoocheling, een opiumdroom.

Kurt Ruegen

10 Beeldspraak

7 september 2017

MEDIALAND Hoe de media het debat naar hun hand zetten De “actualiteit” van de afgelopen week illustreerde weer eens perfect hoe de media in ons land het publieke debat naar hun hand trachten te zetten, door het ene onderwerp dagenlang breed uit te smeren over meerdere kolommen, en andere – vaak maatschappelijk veel relevantere – onderwerpen moedwillig dood te zwijgen. Neem nu die hoofddoektweet van de Vlaamse overheid, die onder druk van minister Liesbeth Homans na amper een paar uur teruggetrokken werd. Terecht, dunkt ons, want de Vlaamse overheid hoeft geen reclame te maken voor hoofddoeken op de werkvloer. Maar meteen stak in de media een ware storm op over het terugtrekken van de tweet, en werd minister Liesbeth Homans in feite aan de publieke schandpaal genageld omwille van zoveel racisme. Over het wegtoveren van de kruisjes van Santorini op de moussaka-verpakking van de Lidl werd in de regimemedia veel minder discussie gevoerd. Volgens Lidl wilden ze niemand schofferen, en in het Nederlandse Algemeen Dagblad lazen we zelfs dat Lidl “baalde” van de commotie rond haar verpakking. We vermoeden: omdat ze er niet zomaar mee weg waren geraakt. Maar van enige kritiek op het gedrag van Lidl, laat staan een mediastorm zoals bij de hoofddoektweet was er lang geen sprake. Om niet te zeggen dat de media al evenzeer van de hele zaak baalden. Want inderdaad, voor het doorprikken van de hypocrisie van Lidl moest je alweer op de sociale media zijn. Wil Lidl zogezegd niemand schofferen wanneer het kruisjes wegtovert uit een Grieks landschap, dan vormen hoofddoekjes aan de kassa geen enkel probleem. Ook een standje om op te roepen tot een boycot tegen Israëlische producten aan de ingang van een Lidlwinkel vormt geen enkel probleem. Nog even herinneren aan de verdediging van Lidl om het wegtoveren van de christelijke kruisjes te vergoelijken: “Het is onderdeel van ons bedrijfsbeleid om religieus en politiek neutraal te blijven.” Of wat dacht u? O ja, een berichtje dat alleen in de Franstalige media te lezen viel, en de Vlaamse media niet eens haalde: het chocolademerk Godiva schort binnenkort de productie van pralines met likeur volledig op. Volgens het bedrijf “om internationaal aan iedereen hetzelfde gamma aan te kunnen bieden”. Waarom likeurpralines volgens Godiva in dat gamma dat internationaal aan iedereen aangeboden wordt niet thuishoren? De lezer mag eens driemaal raden. Kleine tip: tien jaar geleden werd Godiva opgekocht door de groep Ülker, onderdeel van de Turkse Yıldız Holding. Waarmee u meteen snapt waarom dit bericht zelfs de media niet haalde.

VTM interviewt PVDA-onderzeeër Zondag vond op de Turnhoutsebaan een “spontane” betoging plaats, na een oproep op Facebook. Die betoging kwam er als reactie op de vraag van de Antwerpse burgemeester Bart de Wever om een signaal van de bewoners nadat “jongeren” verleden week politieagenten aangevallen hadden. We waren er niet bij, maar naar verluidt daagden ettelijke tientallen betogers op, voornamelijk buurtbewoners. VTM Nieuws, dat verleden week zelfs geen minuutje kon vrijmaken voor een verslag over de IJzerwake, was er deze keer wel bij, en liet enkele buurtbewoners uitgebreid aan het woord. Het is interessant de namen van die “buurtbewoners” eens op het internet door een zoekmachine te halen, om te zien wat dan opduikt. Eén van hen, Sonja van Giel, bleek bij de laatste verkiezingen op de lijst van de PVDA gestaan te hebben, als twaalfde opvolger voor de Kamer. In het interview vond ze dat Antwerpen een andere burgemeester nodig heeft, één die er is voor alle mensen. Wij nemen aan: een beetje zoals Kim Jongun er ook is voor alle Noord-Koreanen…

Summer of Love van De Standaard Bij De Standaard maakten ze van de komkommertijd gebruik om terug te blikken naar de zomer van 1967, “the Summer of Love”. Elke dag werd de lezer vergast op een verhaaltje over een moderne “verworvenheid”, dat, naargelang de reeks vorderde, steeds minder te maken had met de zomer van 1967 of zelfs maar de jaren zestig van de vorige eeuw. Een tip voor volgend jaar, jongens en meisjes in Groot-Bijgaarden: denk eerst na of je wel voldoende inspiratie voor veertig artikels hebt, vóór je met een veertigdelige reeks van start gaat. Veel interessants viel er in die serie niet te rapen, overigens, maar zo’n reeks losse verhaaltjes gelardeerd met interviews met “gewone Vlamingen” leert veel over de leefwereld van de journalisten die de redactie van De Standaard bevolken. En die leefwereld blijkt een bijzonder kleine luchtbel te zijn, waar zowat

FILM Nieuw in ... Sint-Agatha-Berchem: de afplakbikini

Herinneringen

Een veranderde filmwereld

Sta mij toe nog een keer de filmactualiteit opzij te zetten om het te hebben over het verleden. Niet om nostalgisch terug te blikken, eerder om vast te stellen hoezeer het filmwereldje op betrekkelijk korte tijd is veranderd. Zoals ik verleden week schreef, ben ik even op vakantie geweest in het buitenland. Naar het mooie Sorrento, en dat ging gepaard met heel wat herinneringen. Jaren geleden heb ik daar mijn eerste (en beste) filmfestival meegemaakt, in 1970. Dat stond toen helemaal in het teken van de Amerikaanse film.

Oud en nieuw

alles ofwel rood, ofwel groen, ofwel (homo)roze blijkt te zijn. Indien al niet een combinatie van de drie.

De jeugd van vandaag Zo waren de geïnterviewde Vlamingen stelselmatig kringloopwinkelaars, ontwikkelingshelpers, onthechte onthaasters, en als het even kon met een migratie- of een homo- of lesbienneachtergrond. Een normaal mens, je weet wel, iemand met een diploma, een baan, een gezin, een gewoon huis in een gewoon dorp, dat blijkt niet meer te bestaan. En al zeker niet voor de zogenaamde “millenials” (zeg maar de jeugd van vandaag), leerden we verleden week. Die hoeven geen diploma of vast werk meer, schijnt. De lezer wist het waarschijnlijk nog niet, maar de faculteiten economie, geneeskunde, rechten, wetenschappen en toegepaste wetenschappen kampen al jaren met een tekort aan studenten. Denken wij dan toch. Maar het gedweep van ons journaille met de jaren zestig van de vorige eeuw blijft aandoenlijk. Waarschijnlijk worden nu al de grote kanonnen in stelling gebracht om over enkele maanden veertig jaar “mei ‘68” uitgebreid te vieren. Maar doe toch maar eens het kleine gedachtenexperiment: stel dat iemand enkele jongeren in 1967/1968 zou willen voorhouden hebben dat 1927 of 1928 – nog eens veertig jaar verder in de tijd terug – het absolute jaar 0 was, en maatstaf van alle dingen, wat zou er dan gebeurd zijn? Onze gok: een enorme schaterlach bij die jongeren. Om maar te zeggen: zo modern en beeldenstormend onze journalistjes zich voelen telkens ze nog eens teruggrijpen naar de jaren zestig, zo oubollig en voorbijgestreefd zijn ze in werkelijkheid.

SPD blundert Een blunder van formaat: een halve dag vóór het kanseliersdebat riep de Duitse SPD haar kandidaat Martin Schulz op internet al uit tot winnaar. Op zaterdagnacht viel immers op hun pagina’s al te lezen hoe goed Martin Schulz het ervan afgebracht had in het tv-duel met Angela Merkel. De “fout” werd zondagochtend rechtgezet – dat wil zeggen: de pagina werd gewoon verwijderd. Maar niet voordat iemand van de CDU een foto van de pagina op Twitter gezet had, en de SPD om uitleg gevraagd had. Bij de SPD waren ze zich echter van geen kwaad bewust, en weten ze de fout aan hun internetprovider. Waarop de CDU’er zich retorisch afvroeg of die internetprovider dan ook de tekst van het artikel zelf geschreven zou hebben. Men kan dit incident misschien grappig vinden, maar het toont aan hoe belangrijk de informatieoorlog op het internet geworden is, en dan zeker midden in een verkiezingscampagne. Of men ook echt de winnaar van een tv-debat is, doet er eigenlijk niet meer toe: belangrijker is achteraf op het internet zoveel mogelijk uit te bazuinen dat men de winnaar is, zodat de argeloze kiezer op den duur het verhaal begint te geloven. Iets om in het achterhoofd te houden, nu de voorbereidingen voor onze verkiezingen van 2018 en 2019 op gang beginnen te komen.

Venezuela schaft de oppositiepers af Het gaat goed in het Venezolaanse arbeidersparadijs. Afgelopen week moest alweer een krant de persen stilleggen, zogezegd wegens gebrek aan papier. Deze keer was het de beurt aan de krant Última Hora, een lokale krant in de noordwestelijke staat Portuguesa. Toeval of niet: Última Hora voerde oppositie tegen de Venezolaanse president Nicolás Maduro. Voorlopig blijft de krant wel nog digitaal verschijnen. Sedert januari dit jaar moesten al 49 media hun persen stilleggen, als onderdeel van het offensief van het Venezolaanse regime om de oppositie zoveel mogelijk monddood te maken. Opvallend: media in het buitenland vertonen weinig interesse om zich solidair te tonen met hun collega’s in Venezuela, en berichten er nauwelijks over. Rara, hoe zou dat komen? En ondertussen maar zaniken over de afschaffing van de democratie in Polen en Hongarije…

Ik heb in mijn jonge jaren heel wat Amerikaanse films gezien, maar die vielen steevast onder de noemer ontspanning. Dat er meer achter zat, dat binnen de context van de alles dicterende filmstudio’s ‘auteurs’ aan het werk waren die hun persoonlijke en interessante stempels drukten op de films die ze realiseerden, dat heb ik slechts geleidelijk ontdekt. Die ontdekking bracht mij naar Sorrento en dat was in alle opzichten een unieke ervaring. Naast de filmvertoningen werden in het prachtige hotel Parco dei Principi dagelijks informele bijeenkomsten georganiseerd, waar je samen zat met grootheden als George Stevens, King Vidor, John Huston en Elia Kazan. Zelfs Sam Peckinpah was daar, evenals de legendarisch Roger Corman (intussen 91, maar nog altijd actief als producent). Plus een hoop jonge regisseurs, zoals Francis Ford Coppola en een toen totaal onbekende Martin Scorsese. Dat ik als jonge gast uit het onbetekenende België daartussen zat, vormde geen enkel probleem. Het was, alles bijeen, een ongedwongen sfeer en ik was diep onder de indruk. Achteraf bekeken was het een betekenisvol festival. Het was als het ware een laatste ontmoeting van al wat oud en nieuw was in de Amerikaanse film. Het klassieke Hollywood bestond niet meer. De televisie had diepe wonden geslagen. Het trouwe bioscooppubliek kalfde af. De studiobazen wisten niet langer welke films ze moesten maken voor een nieuwe generatie, die antioorlogsactivisme (Vietnam) combineerde met een alle waarden overboord gooiende hippiementaliteit. Tot ze de kans gaven aan jong talent dat stond te trappelen om te bewijzen wat het kon. Coppola realiseerde “The Godfather” en “Apocalypse Now”, Scorsese kwam met “Taxi Driver” en “Raging Bull”, Warren Beatty zette zijn schouders onder “Bonnie and Clyde” en “Shampoo”. In hun spoor volgden jonge, ambitieuze en creatieve filmmakers - de lijst is te lang om op te noemen - die Hollywood weer op de kaart zetten.

Blockbustermentaliteit Maar diezelfde generatie zorgde voor een kwalijk neveneffect dat tot vandaag de internationale cinema beheerst. Het ongelooflijke succes van “Jaws” en “Raiders of the Lost Ark” van Steven Spielberg en “Star Wars” van George Lucas bracht de studiobazen op een idee dat hen geen windeieren legde. Waarom langer in een breed aanbod investeren als één of twee superproducties hun hele jaar goed maakten? De ‘blockbustermentaliteit’ was geboren en die sloot perfect aan op de gewijzigde kijkgewoonten van alweer een nieuwe jonge generatie. Die zochten hun entertainment op zaterdagavond niet in kleine bioscopen, maar in gloednieuwe megabioscoopcomplexen waar die blockbusters zwaar werden gepromoot. Wie daaraan niet meedeed, was een vogel voor de kat (zie het wedervaren van de eens almachtige baron Heylen; zijn bioscoopimperium in Antwerpen stortte in). Hollywood had zijn les geleerd en pakte de zaken grondig aan. Plots was de commercie overal. Ik mocht dat ondervinden toen ik in die tijd het filmfestival van Cannes meemaakte. Van het gemoedelijke van het festival in Sorrento was niet langer sprake. Cannes was bij wijze van spreken een billboard voor de films die je maanden later in je plaatselijke megaplex kon gaan zien. Wie toegang wilde tot regisseurs en vertolkers moest een leger van pr-firma’s passeren. Feestjes alom, maar je moest wel de juiste mensen kennen om er binnen te geraken. Ik heb de veranderingen van de Croisette in Cannes (de boulevard langs de zee) altijd gezien als een symbool van de evolutie van de hedendaagse cinema. Nu pronken daar de Carlton en de Majestic, bijna iconische hotels, maar toen ik er voor het eerst kwam, stonden er ook nog mooie zuiders ogende klassieke hotels en gebouwen. Allemaal afgebroken, om plaats te maken voor karakterloze nieuwbouw. Het toppunt was de afbraak van het oude festivalpaleis en de verhuis naar het afschuwelijke nieuwe festivalgebouw (bijgenaamd “de bunker”). Meer oppervlakkigheid, meer overheersing van de Amerikaanse filmindustrie. Het festival zelf probeert die tendens te doorbreken met het programmeren van interessante films uit onbekende filmlanden, maar als het erop aankomt, zijn ze de eersten om te proberen grote namen op hun affiche te krijgen en blijven ze zo meewerken aan het in stand houden van een oud gegeven: glamour en de daarmee verbonden publiciteit.

K.T.

Dossier

7 september 2017

30 jaar geleden: de slag om Cuito Cuanavale (deel 2) Hoewel de Zuid-Afrikaanse Weermag flinke klappen had uitgedeeld aan FAPLA, het Angolese regeringsleger, tijdens haar aanvankelijke opmars naar het noorden en de poging om de tegenstander van de oostelijke oever van de Cuitorivier te verdrijven, was de patstelling waarin men was verzeild een morele opdoffer.

Ook liepen de verliezen op – zij het klein in vergelijking met de tegenstanders – en sloeg de vermoeidheid toe. Van zijn kant was president Botha van Zuid-Afrika helemaal niet bereid het tot een soort Vietnamoorlog te laten komen. Rond de Cuitorivier werden mijnen gelegd om een nieuw Angolees offensief in Unitaterritorium te vermijden en de Weermag toe te laten zich terug te trekken.

Naar een climax In maart 1988 leek het conflict te escaleren, toen een Angolees-Cubaanse strijdmacht definitief met zijn door Castro voorziene tweede front in de westelijke provincie Cunene begon. Op 26 mei 1988 stonden Cubanen en Swapoguerrilla’s op 60 km van de grens van het toenmalige Suidwes-Afrika. Hoewel die strijdmacht bij de opmars naar de Caluequedam (op de Cunenerivier, zo’n 11 km van die grens) ook klappen moest incasseren, leden ook de ZuidAfrikanen die deze dam bewaakten bij een Cubaanse luchtaanval verliezen. Voor Pretoria een zoveelste aanduiding dat die het overwicht in de lucht was kwijtgeraakt. Die pijnlijke waarheid kwam nog meer aan het licht toen Cubaanse toestellen de dag voordien zelfs vrij in het luchtruim van ZuidwestAfrika konden opereren. Het leek er even op dat een grootschalig conflict in de maak was. In Zuid-Afrika werd ernstig gedacht aan het mobiliseren van de reservestrijdkrachten, zo’n 140.000 man. Nog dezelfde dag van de luchtaanval op de dam trok men zich uit Angola terug en nam het Zuid-Afrikaanse leger een defensieve houding aan. Een belangrijke brug over de Cunene werd opgeblazen en aan de noordgrens werd een complete divisie ontplooid, voorbereid op het ergste. Zover is het uiteindelijk niet gekomen.

Aan de onderhandelingstafel Reeds voor de strijd om Cuito Cuanavale begon, waren er contacten geweest tussen de betrokkenen, maar pas eind januari 1988 kon men van echte onderhandelingen spreken om met het probleem komaf te maken. Allen hadden daar belang bij. Bovendien wilden de VS vooral de Cubaanse aanwezigheid in Angola beëindigen. Dat land

wou dan weer een definitief einde aan een burgeroorlog die al jaren aansleepte. Ook Cuba was er veel aan gelegen zich definitief terug te trekken. Van 1975 tot dan waren er immers niet minder dan 2.070 Cubanen gesneuveld (een cijfer dat ook wordt vermeld in het Museum voor de Revolutie in Havana) terwijl de kosten hoog opliepen. Over de te volgen strategie zouden er meningsverschillen zijn geweest tussen Castro en zijn opperbevelhebber ter plaatse, generaal Ochoa. Opvallend is dat de generaal het jaar nadien, in 1989, beschuldigd werd van drugtrafiek en corruptie en dat hij werd terechtgesteld. Insiders menen echter dat hij een bedreiging voor de Castro’s was geworden. Zuid-Afrika was eerst enkel bereid een Zuid-Afrikaanse terugtrekking uit Angola te koppelen aan een Cubaanse terugtrekking, maar na het vastlopen van zijn troepen bij Cuito Cuanavale en de bedreiging vanuit Zuidwest-Angola, zag het zich geconfronteerd met de mogelijkheid van een grootschalige oorlog die met zware verliezen zou kunnen gepaard gaan. Men was daarbij de beroering in eigen land niet vergeten na de dood van 12 dienstplichtigen bij de luchtaanval op Calueque. Nadat dit voorstel door de Cubanen was afgewezen, stemde het midden 1988 uiteindelijk in met een onafhankelijk worden van Zuidwest-Afrika, zij het na vrije verkiezingen. Pretoria was van oordeel dat een onafhankelijk Namibië economisch toch nog altijd sterk van Zuid-Afrika zou afhangen, geen bedreiging voor de republiek zou vormen en het dus geen bases voor ANC-guerrilla’s op zijn grondgebied zou toelaten. Tevens hoopte men op die manier de betrekkingen met de zwarten in Afrika te kunnen verbeteren en zich zo op de eigen problemen te kunnen concentreren. Alleen al het verminderen van het budget voor militaire doeleinden en de daaraan gelieerde industrie zou al een positief feit op zichzelf zijn. Terwijl de druk op leger en politie in eigen land al hoog genoeg was ten gevolge van de al jaren durende onlusten in de zwarte woonbuurten.

Verschillende visies Tot vandaag vormt de strijd om Cuito Cuanavale voer voor historici. Volgens de ene versie werd het doel van de Zuid-Afrikanen – de verovering van de stad – niet bereikt en moest Pretoria zich na een reeks vruchteloze pogingen terugtrekken, uiteindelijk zelfs uit geheel Angola om het ergste te vermijden. Een tweede groep historici is van mening dat Pretoria van bij de aanvang van het conflict slechts beperkte doeleinden had – de Angolezen tot staan brengen en zo het grondgebied van bondgenoot Unita beschermen. De verovering van Cuito Cuanavale zou nooit op de agenda hebben gestaan tenzij de stad als een rijpe vrucht in Zuid-Afrikaanse handen zou vallen. De al bij al beperkte inzet van troepen zou in die richting wijzen. Aanvankelijk ging het slechts om een duizendtal manschappen, en later nooit meer dan 3.000 à 4.000 man. Feit is ook dat de verliezen aan mensen en materiaal aan Cubaans-Angolese kant een flink stuk hoger lagen dan aan Zuid-Afrikaanse. Daarbij worden echter wel eens de doden en gewonden bij Unita vergeten. Al claimt blank Zuid-Afrika de militaire over-

winning in het conflict, het blijft een feit dat het machtsevenwicht aan het verschuiven was, vooral omdat de westerse staten het wapenembargo respecteerden. Ze leverden het land geen moderne gevechtsvliegtuigen – nog wel terwijl Reagan en Thatcher, aanzien als “rechtse leiders”, aan de macht waren. De boycot ging zelfs zo ver dat Zuid-Afrika aan Unita vroeg zijn artilleriestellingen te beschermen met Stingers, warmtezoekende van de schouder afgevuurde raketten, die wel aan de organisatie maar niet aan Pretoria waren geleverd. Hoe dan ook, militair gezien hebben de ZuidAfrikanen zich laten vastpinnen aan de oostzijde van de Cuitorivier, daar waar ze deze hadden moeten omzeilen en doorstoten en aan de westkant Cuito Cuanavale in de rug hadden kunnen aanvallen. Volgens analist Leo-

pold Scholtz gebeurde dat niet omdat de regering in Pretoria het leger niet de vrije hand gaf, omdat ze wilde vermijden dat de ZuidAfrikaanse inval bekend raakte (wat een illusie was). Alleszins politiek gezien haalde de tegenstander uiteindelijk het meeste voordeel uit de akkoorden. De Zuid-Afrikanen trokken zich niet alleen definitief uit Angola terug, maar ook uit Namibië. De verkiezingen in Namibië brachten Swapo aan de macht. In Angola dolf Unita bij de verkiezingen in 1992 het onderspit. De beweging hervatte de strijd, maar daar kwam na de dood van leider Savimbi in 2002 een eind aan. Ten slotte nam in Zuid-Afrika het ANC de macht over. Mandela had niet helemaal ongelijk.

Jan van Aerschot

Cubaanse troepen

Frankrijk weet zich geen raad met Corsica Het groene, maar weerbarstige eiland Corsica, dat zich niet Frans voelt, maar Corsicaans, geniet sinds 1991 van een speciaal statuut binnen Frankrijk. Sinds 1768 behoort Corsica tot Frankrijk, en sindsdien ijveren nationalisten voor onafhankelijkheid. Zelfs een speciaal statuut kon het Corsicaanse nationalisme niet afremmen, integendeel.

Van gewapende strijd naar parlement Oudere lezers zal de naam ARC wel iets zeggen, een Corsicaanse actiegroep die in de jaren zeventig van de vorige eeuw met wapens haar acties kracht bijzette. Ze werd geleid door Edmond Simeoni, en richtte zich onder andere tegen het systematisch opkopen van tweede woonsten door niet-Corsicanen (Fransen, en anderen). Met de departementsverkiezingen van december 2015 kregen de nationalisten de sleutels van het eiland in handen: een onafhankelijkheidscoalitie van regionalisten en independentisten installeerde Gilles Simeoni (familie van…) aan het hoofd van een soort regionale regering. Jean-Guy Talamoni werd voorzitter van het Corsicaans Parlement (met 24 nationalisten op een totaal van 51 zetels).

Nationalistische meerderheid bevestigd Het kon nog beter: in juni 2017 haalden de kandidaten van de partij “Pé a Corsica” bij de (Franse) parlementsverkiezingen 3 van de 4 Corsicaanse zetels binnen. Volgende afspraak is december 2017, waarbij de kiezers een nieuw regionaal parlement kunnen kiezen, die de installatie zal voorbereiden van een nieuwe eenheidsraad in Corsica. De Corsicaanse nationalisten lijken ook deze verkiezingen te gaan winnen, want het “draagvlak” is bijzonder groot. Zo werd de radicale nationalist Talamoni door geen enkele Corsicaan tegengesproken toen hij in Le Monde (19/12/2015) verklaarde: “Corsica is niet simpelweg een administratieve regio van Frankrijk, het is een natie, met een eigen

taal, een eigen cultuur en een eigen politieke traditie, haar manier om in de wereld te staan.” Hij ziet Frankrijk… “als een bevriend buurland van Corsica”.

Macron: luister naar Corsica! Nochtans heerst sinds het aantreden van Macron politieke ongerustheid op het eiland, want Macron laat Corsica links liggen. “De wachttijd wordt vervelend. Meer dan twee maanden zijn sinds de presidentsverkiezingen verstreken. We begrijpen dat andere vraagstukken belangrijk zijn, maar men kan niet blijven zwijgen over de relaties tussen de staat en Corsica. Men zegt ons dat men gesprekken wil opstarten na de volgende departementsverkiezingen, maar wij kunnen niet nog eens zes maanden wachten, het is nu dat we een krachtig gebaar verwachten”, aldus de Corsicaan Simeoni. Het is duidelijk dat Corsica klaar is voor onafhankelijkheid en dat Frankrijk de boot zolang mogelijk wil afhouden. Piet van Nieuwvliet

12 Cultuur

7 september 2017

B’Rock en de elementen In 2005 ontstond in de schoot van een Gents muzikaal gezelschap het barokensemble B’Rock. Ondertussen geldt B’Rock als één van de creatiefste interpreten binnen de hedendaagse Vlaamse barokscène. Op 13 oktober aanstaande brengt het ensemble in het Antwerpse AMUZ een ode aan de krachten der natuur, waarbij composities uit verschillende eeuwen een organisch geheel lijken te vormen rond aarde, water, vuur en wind. Een derde Franse naam werd tot nu nooit los gezien van Lully, Jean-Féry Rebel (1666-1747). Aan zijn “Les éléments” ontleende B’Rock de titel van het concert. Rebel bekwaamde zich onder de hoede van Lully in het componistenvak en verwierf zo ook een plaatsje aan het hof van de Zonnekoning. Aan Rebel schrijft men de verdienste toe het Italiaanse sonet in de Franse muziek te hebben geïntroduceerd, hoewel zijn toenmalige landgenoten er niet bepaald wild van waren. B’Rock gaat echter aan de slag met een andere eigenzinnigheid van Rebel. Met zijn verklanking van de natuurelementen in het ballet “Les éléments” (1737) raakte de componist reeds de essentie aan van de begin 20ste eeuw opkomende richting van de atonaliteit.

Tabula rasa Het orkest rond klavecinist Frank Agsteribbe en contrabassist Tom Devaere werkte zich aanvankelijk in de kijker met vertolkingen van het werk van Händel en Telemann. Hun orkest, dat niet over een vaste dirigent beschikt, brak in 2012 onder leiding van René Jacobs in De Munt door met een interpretatie van Händels “Orlando”. B’Rock verloor evenwel nooit de voeling met minder bekende barokke toonzetters. Zeer vaak creëerden ze een toegevoegde waarde door oude en moderne muzikale lijnen met elkaar te verbinden. Ook in het nieuwste project, “Elementi”, zal men deze postmoderne toets aantreffen. We keren terug naar de hoogdagen van de Franse barok, die in een vloeiende beweging aan het werk van de 20ste-eeuwse componist Arvo Pärt wordt gekoppeld.

Les éléments Op de aankondiging springen meteen de ronkende namen Lully (1632-1687) en Rameau (1683-1764) in het oog. Eerstgenoemde zette als hofcomponist van Lodewijk XIV de Franse barok op de wereldkaart. Lully’s artistieke suprematie duurde tot Rameau in de eerste helft van de 18de eeuw met zijn eigen operastijl aantrad. B’Rock filterde uit enkele van hun werken het muzikale spel

Atonaliteit, de muzikale vorm waarin elke vaste toonsoort ontbreekt en de componist aldus een grotere speelruimte heeft, deed volgens de officiële muziekgeschiedenis haar intrede met de composities van Arnold Schönberg (1874-1951). Het leek B’Rock kennelijk passender om het visionaire ballet van Rebel met het dissonante idioom van de Estse filmcomponist Arvo Pärt (1935) te verbinden. Met diens “Tabula rasa” worden de tellers terug op nul gezet. Pärts deemoedige toon contrasteert sterk met de gegarandeerde barokke climax. Pärt liet zich bij het toonzetten doorgaans leiden door religieuze en meditatieve themata. Zijn passie bracht hem al snel in conflict met de communistische overheid in zijn land. Het werk “Tabula Rasa” uit 1977 markeerde de verrijzenis uit een jarenlange artistieke stilte. Het muziekstuk is een schoolvoorbeeld van atonaliteit en werpt in die hoedanigheid een bijzonder licht op het vernieuwende van Rebel driehonderd jaar eerder. Algemeen beschouwd belooft dit concert een boeiende dialoog te worden tussen klassieke tonaliteit en moderne atonaliteit. Het concert zal doorgaan op vrijdag 13 oktober om 21 uur in AMUZ, Kammenstraat 81 te Antwerpen (www.amuz.be). Tom

Het project ImagiNation ‘ImagiNation’ is de naam van een boek en een bijhorende tentoonstelling. Het project geeft een kleurrijk overzicht van de politieke en sociale strijd die regionalisten en tal van pro-onafhankelijkheidsbewegingen in Europa hebben gevoerd. In het Europees Parlement loopt dezer dagen een kleine tentoonstelling onder de noemer ‘ImagiNation’. Letterlijk vertaald ‘verbeelding’, maar met nadruk op het begrip ‘natie’. Aansluitend bij de tentoonstelling is een boek verkrijgbaar. De opzet van het project is mooi en eenvoudig: een visueel overzicht bieden van de acties die regionalisten in Europa hebben ondernomen en de strijd die

zij hebben ‘gevochten’ (soms letterlijk) gedurende de afgelopen decennia. ‘ImagiNation’ omvat een bonte verzameling van honderd jaar postercampagnes rond zelfbeschikkingsrecht, gaande van de ‘Yes We Can’-campagne in Schotland tot de bevrijding van politieke gevangenen in Corsica. Ook de Volksunie kreeg in de expo en het boek een plaatsje toebedeeld. ‘ImagiNation’ omvat in totaal tien thema’s. Interessant zijn vooral de hoofdstukken over zelfbeschikking en taalstrijd. Het project is een initiatief van de Europese Vrije Alliantie en van het Centrum Maurits Coppieters. Dit is een internationale koepelorganisatie van vooral linkse regionalisten (waar ook de N-VA nog deel van uitmaakt). De progressief-linkse invalshoek komt naar voren, onder meer doordat ‘ImagiNation’ ook aandacht schenkt aan zaken als gendergelijkheid en feminisme. ‘ImagiNation’ geeft geen volledig beeld van alle nationalistische bewegingen die Europa rijk is. De rechtse, conservatief-nationalistische stromingen - die vandaag veel populairder zijn dan de linkse varianten - krijgen weinig tot geen aandacht. Alles is politiek, alles is ideologie. Zo ook een expo en een boek over zelfbeschikking, onafhankelijkheid en nationalisme. Het boek ‘ImagiNation’ (208 pagina’s) is via www.shop.e-f-a.org te bestellen, aan de prijs van 45 euro. LvS

Het roerloze punt van de wentelende wereld

In het Fotomuseum in Antwerpen loopt een interessante tentoonstelling over de relatie tussen fotografie en film, twee vruchten van de negentiende-eeuwse vernieuwingsdrang. Beide zijn ondertussen sterk geëvolueerd en uitgedijd. De grens tussen film en fotografie is vervaagd.

Een paard in galop De tentoonstelling in het Fotomuseum opent met een filmpje uit 1895. De cameraman is Louis Lumière. Hij en zijn broer Auguste hadden in februari 1895 een patent genomen op de cinematograaf, de eerste filmcamera en -projector. Op 11 juni dat jaar filmde Louis Lumière de fotografen die deelnamen aan het Congrès des Sociétés Photograpiques de France, die na een boottocht ontscheepten in Lyon. Het filmpje biedt een bewegend beeld van de allereerste ontmoeting tussen fotografie en film. Het is tegelijk de eerste opname van fotografen in actie. Ook uit de oude doos komt plaat 627 van de reeks ‘Animal Locomotion’ van de Britse fotograaf Eadweard Muybridge. In 1877 kreeg hij van de rijke industrieel Leland Stanford, oud-gouverneur van Californië, de opdracht om foto’s te nemen die uitsluitsel moesten geven over de vraag of een paard in volle galop al dan niet met de vier poten tegelijk van de grond komt. Muybridge installeerde een batterij snelle fototoestellen met een belichtingstijd van een fractie van een seconde. Tot dan toe was de belichtingstijd niet korter dan een paar seconden. Muybridge kon dus onbewogen foto’s maken van het paard dat voorbij zijn fototoestellen galoppeerde. De Brit moest zijn experiment heel even onderbreken, om de minnaar van zijn vrouw te vermoorden, maar door bemiddeling van zijn invloedrijke relaties kon hij snel weer aan de slag. En Muybridge vond het antwoord op de vraag van Stanford: ja, een paard in galop komt met de vier poten van de grond. Plaat 627 laat dat in vier rijen van vijf foto’s duidelijk zien. De reeks bestaat uit statische beelden van het paard in actie, waarbij de beweging door de camera’s is stopgezet. Als men alle foto’s snel na elkaar projecteert, ziet men iets dat men als voorloper van de cinema zou kunnen beschouwen.

Tijd nemen om te kijken In 2003 liet Michiel van Bakel zich inspireren door Muybridge en filmde met behulp van 32 camera’s een politieagente op haar stappend paard in Rotterdam. Het resultaat is een 360°-

beeld dat in een loop wordt afgespeeld, alsof paard en ruiter voortdurend aanwezig zijn op het stadsplein. Ze hebben iets van een surrealistische versie van het klassieke ruiterstandbeeld (zie afbeelding). De expo toont nog meer boeiend werk van hedendaagse kunstenaars op de brug tussen film en fotografie. De Japanse fotograaf Hiroshi Sugimoto plaatste zijn grootformaatcamera achteraan in de zaal van Amerikaanse bioscopen. Hij liet de sluiter gedurende de hele film openstaan. Zo capteerde hij in één beeld het spoor van de honderdduizenden filmframes die werden geprojecteerd aan een tempo van 24 beelden per seconde. Het resultaat is niet een wazige kakofonie van overlappende filmframes, maar één overbelichte rechthoek. Is een bioscoopfilm niet meer dan een helwitte leegte? Dirk Braeckman, die we kennen van zijn fotografisch werk met subtiele grijstinten, waagde zich vijf jaar geleden aan bewegend beeld. Hij filmde van onderaf één van de grote klokken van de Oude Kerk in Amsterdam. De machtige klepel gaat zeer traag heen en weer. Er is geen geluid. Het is fascinerend te ervaren dat je het verwachte gebeier zelf fantaseert, elke keer de klepel tegen de bronzen klokwand slaat. De traagheid van de wiegende klepel doet inzien dat we moeten vertragen om beter te zien wat er echt gebeurt. Dat geldt voor nog meer werken op de tentoonstelling. Bijvoorbeeld bij Mark Neville, die in 2010 vanaf een legervoertuig de markt van Bolan in Afghanistan filmde. De vertraagde film laat toe elke gelaatsuitdrukking van de mensen op de markt aandachtig te observeren: wanhoop, gelatenheid en angst krijgen een gezicht. En zo zijn er veel interessante werken te ontdekken op de tentoonstelling ‘Het roerloze punt van de wentelende wereld’. Het is geen expo waar je even doorstapt. In een wereld van almaar sneller en vluchtiger, is dit een uitnodiging om stil te staan bij en te reflecteren over de verbeelding van het alledaagse. MMMV Tentoonstelling ‘The Still Point of the Turning World’, nog tot 8 oktober, Fotomuseum, Antwerpen, www.fotomuseum.be

Boeken

7 september 2017

Paul Claes vertaalde de dartele Catullus Paul Claes (°Leuven, 1943) is een fenomeen en wellicht het literaire genie van zijn generatie. Hij analyseert, bespot, becommentarieert, ciseleert, vertelt en vertaalt teksten (meestal gedichten) van anderen als geen andere literaat. Hij liet al meer dan honderd boeken uitgeven bij grote en kleine uitgeverijen in de Nederlanden. Hij vertaalde enkel nog niet uit het Hebreeuws, het IJslands en het Afrikaans. Claes moet leven als een strenge kluizenaar, dag na dag op zoek naar het juiste woord. Hij vertaalde al uit het Frans, het Engels, het Duits, het oude klassieke Grieks en het Latijn. En telkens met grote kennis en kunde, als een echte kamergeleerde. Toch schrijft hij terecht in de inleiding van zijn meest recente en hopelijk niet zijn laatste boek: “Mijn vertaling is niet bestemd voor geleerden, maar voor literatuurliefhebbers.” En hij heeft gelijk: bijna al zijn boeken openen voor de lezer een steile bergpas naar de hoogste literaire toppen. In mijn bibliotheek is hij zeker de numero uno, met niet minder dan dertig boektitels die een hele boekenplank innemen. Er komt echt geen einde aan. Zowat elk jaar verschijnt een boek van deze belezen en gedreven Claes, die Hugo Claus ontmaskerde en die bevriend was met de dichteres Christine D’haen die hij mateloos bewonderde.

Stijf van het testosteron Dit keer wijdde hij zich aan de soms echt liederlijke liederen (Carmina) van de spotdichter en liefdesdichter Gaius Valerius Catullus (84 v.Chr. - 54 v.Chr.). Die werd geboren in Verona aan het Gardameer en kon, zoals elke jonge en rijke student uit die tijd, naar Rome reizen om daar te studeren en de wijde wereld te ontdekken. Na een eerste scholing bij een huisleraar of een lokale leraar, werden de jongens voor hun retorische opleiding immers naar Rome gestuurd. De soms bijna pornografische dichter Catullus werd helaas amper dertig jaar oud.

Wie was deze dichter? Om deze vraag te beantwoorden, moet ik zeker verwijzen naar Piet Gerbrandy (°1958), een classicus, dichter en poëziecriticus die al even geleerd is als Paul Claes, hoewel hij beduidend jonger is. In zijn lijvig boek “Het feest van Saturnus”, waaraan hij zes jaar heeft gewerkt, over de literatuur van het heidense Rome (bij dezelfde uitgever in 2007 uitgegeven), staat een mooi en relevant hoofdstuk over ‘Het geciseleerde liefdesleed van Catullus’. Bij Gerbrandy komen we haast alles te weten wat we al lang wilden weten over Catullus, want hij schreef: “In Catullus’ bundel wordt grove humor afgewisseld met messcherpe psychologische analyses, gezellig geleuter van vrienden onder elkaar naast felle politieke en literaire polemiek, iedere pagina staat stijf van de testosteron.” Dat is toch wel een straffe, goed geformuleerde zin – hoewel testosteron het als lidwoord heeft. Nochtans, in de bibliografie in Claes’ boek wordt dit boek van Gerbrandy over de geschiedenis van de Latijnse literatuur (de heidense versie) niet één keer vermeld. Dit is toch wel een hiaat, een literaire leemte of een ergerlijke lacune. Wellicht heeft Claes dit niet met opzet gedaan. De intellectuele eerlijkheid dwingt ons echter tot een keuze: ofwel kende Claes dat uitstekende boek niet (wat al ergerlijk zou zijn), ofwel kende hij dat boek wel en heeft hij het

bewust niet vermeld. Hoe dan ook, voor de lezer die niet alles weet, zou de vermelding van dit studieboek een goede zaak zijn geweest, mijns inziens.

Lost in translation Ovidius (43 v.Chr. - 17 na Chr.) was geen tijdgenoot van Catullus, maar allicht een grotere elegische dichter, die ook langer geleefd heeft dan Catullus. En ik wil zeker niet beweren dat men de Latijnse dichters ook nu nog in het Latijn zou moeten lezen, maar het gelukkige toeval wil dat ik twee keer de vertaling van een bekend distichon van Catullus vond. Het gaat over het epigram (nr. 85 op de pagina’s 178 en 179 van het boek “Lesbia” van Paul Claes). Ik geef onze lezers eerst de oorspronkelijke zinnen van Ovidius en daarna de vertaling van Claes, gevolgd door een andere vertaling: Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris. Nescio, sed fieri sentio et excrucior. Mijn haat is mijn liefde. Waarom? Vraag je wellicht. Ik weet het niet, maar voel het en dat is mijn dood. (Claes) Ik haat en heb lief. Waarom ik dat doe, is uw vraag? Geen idee. Maar ik merk: het verscheurt me. (Gevonden in het boek “Alles altijd anders over Ovidius”, van de classica Marietje d’Hane-Scheltema). De lezer mag oordelen wat de beste vertaling moge zijn. De discussie over het al dan niet letterlijk vertalen zou ons te ver voeren. Ook de discussie over de letter en de geest van de wet

is onuitputtelijk. En als u het echt wil weten: als brave Hendrik kies ik dit keer helaas voor de tweede vertaling. Want ook ik haat en heb lief. En hier staat wel degelijk wat er zo kernachtig staat: Odi et amo. Want liefde is niet altijd haat, hoewel de liefde wel kan omslaan in het tegendeel. Zoals de brave en de straffe Hendrik niet altijd dezelfde zijn.

Hendrik C arette

“Lesbia, Verzen van liefde en spot”, Catullus, selectie, vertaling, inleiding en commentaar van Paul Claes, Amsterdam, Athenaeum - Polak & Van Gennep, 2017, 270 blz., 17,50 euro. ISBN 978 90 253 0730 1.

Met de piramide van Pinto tegen de politiek correcte dictatuur “De piramide van Pinto”, met als ondertitel “Tegen de policor dictatuur” is het recentste werk van de Nederlandse prof van Marokkaanse en Joodse komaf David Pinto. Piramide is in deze context een verwijzing naar de behoeftepiramide van Maslow, en policor staat voor politiek correct denken.

maar het is geen integratiemiddel indien je te maken hebt met individuen of groepen uit een fijnmazige cultuur.

David Pinto is een expert in interculturele communicatie. Als geboren Marokkaan uit een Joods-Berbers milieu is hij een paar decennia geleden in Nederland terechtgekomen, na een omzwerving in Israël. Pinto richtte de politieke partij LEF op. Lef is niet alleen Ivriet (modern Hebreeuws) voor hart, het staat ook voor Liberté, Egalité en Fraternité. De centrale stelling in het boek is dat conflicten in Nederland en in de westerse wereld tussen autochtonen en bepaalde allochtonen te maken hebben met confrontaties tussen moderne en premoderne culturen. In moderne culturen staat het individu centraal, in premoderne culturen de groep. De moderne cultuur noemt hij ‘grofmazig’ (er is heel wat flexibiliteit mogelijk), en de premoderne ‘fijnmazig’ (men dient zich te houden aan door de groep opgelegde strakke regels). Pinto noemt dit de structurentheorie. Dit heeft enorme gevolgen op de denkbeelden, attitudes en reacties van bepaalde allochtonen uit bijvoorbeeld Marokko. Afgelopen decennia wilden de autochtone beleidsmakers en kaders geen rekening houden met het culturele aspect van het wangedrag van bepaalde allochtone jongeren (daar rekening mee houden mag niet, want dat ruikt immers naar “orientalistische” vooroordelen, bovendien gaat dat in tegen de uit het marxisme

De bekende piramide van Maslow geeft aan wat de behoeften van mensen zijn. Ze is echter afgestemd op de behoeften van westerse mensen, die niet noodzakelijk universeel zijn. De piramide van Pinto toont een piramide met andere prioriteiten, namelijk de prioriteiten van mensen met een tribale, fijnmazige cultuur. En die ziet er inderdaad anders uit dan de piramide van Maslow. David Pinto heeft de DSM ontwikkeld, de Drie Stappen Methode. Dat is een methode die gebruikt kan worden in ‘worskhops’ voor beleidsmakers, managers, artsen, leraars, welzijnswerkers, et cetera, om de botsing tussen moderne en premoderne opvattingen te begrijpen, te analyseren en te overstijgen. Pinto heeft daarvoor een Intercultureel Instituut (ICI) opgericht. Hij beweert daarmee positieve resultaten te hebben bereikt, al is hij daarover heel summier in z’n boek. Het interessantse hoofdstuk in het boek is hoofdstuk 4, waarin Pinto 36 voorbeelden geeft van op welke domeinen moderne en premoderne waarden kunnen botsen. Verplichte lectuur voor lezers met een Eurocentrische visie, verplichte lectuur ook voor wie nog steeds niet wil of kan begrijpen wat een notie zoals ‘eer’ betekent in een tribale cultuur.

geleende boven/onderbouwtheorie die nog steeds dominant is in het Westen). We denken al te graag dat de anderen automatisch onze waarden delen (dat is de attributietheorie). De mensenrechten zijn toch universeel, niet? Helaas, de realiteit is iets complexer. David Pinto deelt overigens niet alle culturen op in ‘grofmazig’ en ‘fijnmazig’, er zijn namelijk vele tussenvormen. Zo zou de Latijns-Amerikaanse cultuur een mix zijn van beide.

De Nederlandse taal Is taal het middel tot integratie? Dikke zever, stelt Pinto: in Nederland heb je heel wat Chinezen die geen bal Nederlands spreken, die nochtans geen problemen veroorzaken, terwijl het precies wel fout loopt met heel wat vlot Nederlandssprekende Marokkaanse jongeren in het westelijke deel van Amsterdam. Hoe los je dat op? Door de tribale denkwijzen van bepaalde mensen te detecteren en te anayseren, en die te vergelijken met de westerse waarden en dan te communiceren, waarbij geen enkel taboe uit de weg wordt gegaan. Door deze benadering vermijd je zinloze discussies over islam en de Koran, aldus Pinto: “Een individuele moslim kan zich aanpassen aan de moderne waarden, islam als religie kan dat niet.” Natuurlijk is taal (in ons geval het Nederlands) belangrijk,

36 voorbeelden

Ten slotte even vermelden dat het boek inleidingen bevat van Frits Bolkestein en Paul Cliteur. De lezer zal ongetwijfeld de vele niet politiek correcte uitlatingen van Pinto appreciëren. Wie meer wil weten: www.davidpinto.nl en www.lef.nl Lieven van Mele David Pinto, “De piramide van Pinto”, Uitgeverij Aspekt, Nederland, 2016, 261 blz. Prijs: 18,95 euro. ISBN 978 9463 3804 61

Bpost laat het afweten Snapt u het nog? Vorig ’t Pallieterke werd keurig afgegeven op het sorteercentrum van Antwerpen, op woensdag 30 augustus. Normaliter moet het dan bij de abonnees op donderdag in de brievenbus zitten. Zo gebeurde ook, behalve voor de postnummers van 2500 tot 2990 in het Antwerpse. Dat is de zone van Lier, Kontich, Edegem, Boechout tot het noorden van Antwerpen, Kapellen, Brasschaat en Wuustwezel. In de rest van ’t land worden de Pallieterkes wel bezorgd. Ook op vrijdag vielen er in de vermelde postzones geen exemplaren bij de abonnees in de bus. Een mail van mij naar Bpost blijft onbeantwoord. We hopen dan maar dat het weekeinde soelaas zal brengen, maar helaas, ook op maandag worden de Pallieterkes niet bezorgd. Dan maar bellen naar het postsorteercentrum. “We zullen eens gaan kijken of er nog ergens ’t Pallieterkes liggen”, is het antwoord. Tien minuten krijgen we telefoon: “Och ja, er staat hier nog een pallet in een hoekske, we zijn dat vergeten te verwerken…” Slot van het verhaal: op dinsdag 5 september worden de Pallieterkes bezorgd bij onze abonnees in die zone. Pure pesterij van enkele ACOD’ers? Een mens zou het beginnen te geloven. Koen van Gerven mag zich gelukkig prijzen dat hij CEO is van Bpost en niet van een of andere industriële bakkerij. Want dan zou hij regelmatig oude en verzuurde taarten bij zijn K arl van C amp – hoofdredacteur klanten afleveren…

Brieven

7 september 2017

TRADITIE De scholen, uitgezonderd hier en daar een paar, zijn sedert 1 september alweer open. Die paar uitzonderingen zijn er niet voor klaar, omdat zij achter de islam aan lopen. Wat sedert honderd jaar hier al traditie was - de scholen die op 1 september starten komt wegens ’t Suikerfeest nu even niet van pas, al moet men daarvoor de traditie tarten. Allahu Akbar luidt de eigentijdse leus en dus moet wat traditie was, nu wijken. Geen ketter kreeg dat vroeger voor elkaar, geen geus, geen hoge piet en evenmin een rijke.

Begin schooljaar

IJzerwake / Vlaamse identiteit

Pallieterke, Sinds 1 september is het duidelijk geworden dat ALLE politieke partijen, met gelukkig uitzondering van het Vlaams Belang, een nieuwe slogan hanteren: AVB-BVI, wat wil zeggen: Alles Voor België - België Voor Islam. Het feit dat zeer vele scholen eigenlijk omwille van het offerfeest maar op 4 september beginnen i.p.v. op 1 september is hier het bewijs van. Ook de scholen die “vis noch vlees” prediken en onder het mom van een pedagogische studiedag de eerste schooldag uitstellen, verklaren zich ook akkoord om toe te geven aan het offerfeest. Te weten dat er zeer vele katholieke (?) scholen hier aan mee deden. Schande! Dit is het begin dat ons onderwijs duidelijk moet gaan buigen voor de islam. De politiek liet instemmend betijen. Met dank aan alle politieke partijen, gelukkig met uitzondering van het Vlaams Belang. Vlaanderen is in nood, in hoge nood!

Bart De Feyter - Boechout

“Ontwikkelingshulp” Pallieterke, Andermaal werd gans Vlaanderen ervan in kennis gesteld dat de Vlaamse minister-president Geert Bourgeois ‘als een nieuwe sint’ vijf miljoen euro Vlaams belastinggeld – onder het etiket ontwikkelingshulp – kwam uitdelen aan startende ondernemers van een Zuid-Afrikaanse township. Op zichzelf een lofwaardig initiatief, ware het niet dat wij hier in Vlaanderen de zwaarste belastingdruk van gans Europa moeten ondergaan en er bovendien duizenden ARCO-spaarders nu reeds jarenlang zich bezorgd afvragen of ze nu hun zuurverdiende spaarcentjes, welke hen door het christelijke ACW op een elegante manier werden ontnomen, ooit gaan terugzien… Maar ja, de Europese Commissie kijkt toe, de ngo’s zitten op vinkenslag en de regering en de minister-president krijgen een goedkeurend schouderklopje vanwege de bobo’s van Europa. Bovendien mag er geen belastinggeld worden gebruikt om eigen mensen te vergoeden. Een klinkend bewijs van het feit dat de taks betalende Jan-met-de-pet hier in eigen land andermaal tot derderangsburger wordt gepromoveerd. Misschien mogen er nu weldra opnieuw Zwarte Pieten Sinterklaas assisteren en zelf gefabriceerde snuisterijen uitdelen aan de kindjes van de milde Vlaamse schenkers.

GDW - Wachtebeke

Kruisende woorden oplossing 1073

A B C D E F G H I J K L

Maar kijk, wie zich niet integreert, krijgt het gedaan tradities hier te komen ondergraven, zodat een aantal scholen later opengaan, wat door baas Boeve wordt gedoogd, die brave.

Pallieterke, ‘Vliegt de Blauwvoet nog in Vlaanderen?’ werd ons op de IJzerwake gevraagd. ‘Hoedt de Leeuw er met zijn klauw nog ’t lieve dierbaar Christi kruis?’ zou ik met diezelfde Rodenbach willen repliceren. Het misprijzen van de Vlaamse identiteit of het aanvaarden van totalitaire religies, we moeten het zo ver niet zoeken. Het zou me niet verbazen als er op de weide meer mensen rondliepen met een Thorhamer dan een kruisje. Jaren geleden las ik al op facebook de frustraties dat het opstapuur van de bussen gerust later mocht en dat diegenen die naar de mis wilden er zelf maar moesten geraken. De mis werd dit jaar dan ook beperkt tot 20 minuten en de eerste rij mensen op de IJzerwake waren de laatsten die doorhadden dat ze voor de consecratie moesten rechtstaan… De geloofsafval in Vlaanderen is natuurlijk niet de schuld van de IJzerwake. De Vlaamse Beweging collaboreert wel al decennialang met de totalitaire ideologie van de vrijzinnigheid, welke hooguit andere levensbeschouwingen naast zich duldt zolang men het dogma aanvaardt dat er geen dogma’s bestaan. De wijze Lodewijk Dosfel besefte al dat het principe van Godsvrede niet verenigbaar is met een katholieke identiteit. Het heeft ons uiteindelijk ook weinig goeds gebracht. Vrijzinnigen hebben de neiging om bevoegdheden naar supranationale niveaus over te hevelen en zijn dus geen natuurlijke bondgenoot in een ontvoogdingsproces. Het pluralisme dat we aanvaard hebben was alleen maar de voorbode van de multicultuur. Net als het Hongaarse volk moet het Vlaamse volk voor niets minder gaan dan een grondwet die expliciet verwijst naar haar christelijke wortels en identiteit. Maar ik vrees dat dit geen prioriteit is voor de Vlaamse Wim Vermeulen - Eksaarde Beweging.

Quo vadis N-VA? Pallieterke, Mevrouw Homans is niet consequent. Enerzijds zegt ze politiek volkomen correct dat er meer vrouwen en allochtonen in openbare dienst (o.a. De Lijn) moeten komen. En nu dat er een advertentie met een zeer allochtone vrouw verschijnt, is ze tegen. Dat is het probleem met de N-VA: ze is niet geloofwaardig, want de voortzetting van de Volksunie die kapotgegaan is door lauwheid. Een Vlaams-nationale partij moet geen reclame maken voor vreemdelingen, integendeel. In de laatste peilingen verliest N-VA 7 procent aan Vlaams Belang. Daardoor is de Vlaamse vlam bij N-VA de laatste maanden een beetje aangewakkerd. Ja, als het daarvan moet afhangen.

Intussen wordt her en der, zoals bekend, terreur gezaaid in onze eigen streken, wat mediaal dan wordt geduid als “incident” en als een kans om kaarsjes aan te steken. In Ronse zijn de kleuters nog wat op de dool en poogt men ook hun ouders “wijs” te maken. In Ronse gaat de schooljeugd wèl op tijd naar school. Traditie, vindt men daar, dààr mag je niet aan raken.

Hector van Oevelen

Algemeen Nederlands Pallieterke, Het standpunt van lezer L. Monballiu (P. 17/8) verdient alle bijval. Vlamingen behoren tot de Nederlandse taalgroep. Hun cultuurtaal is het Nederlands, weliswaar met een Belgische variant (terminologie van Dale). De argumenten van uw lezer zijn correct en kunnen nog worden aangevuld. Het is interessant erover na te denken hoe het zo ver is kunnen komen (gemakzucht, populisme, lafheid, het moet leuk zijn, een verborgen agenda, enz?). Een professor, promotor van het BN, formuleerde het ooit zo: “Laat he BN los en we verstaan binnen de kortste tijd elkaar niet meer.” Regelmatig moet ik er personen op wijzen dat wat zij zeggen of schrijven eigenlijk het omgekeerde betekent van wat ze eigenlijk bedoelen. Soms vraag ik me af waarom ik eigenlijk zo lang heb gestudeerd.

W-M Arthur - Leuven

Vakbonden Pallieterke, Hebt u hard gewerkt en een zaak opgebouwd met meer dan 50 mensen in dienst, dan bent u bij wet verplicht vakbondsafgevaardigden in uw bedrijf toe te laten. Die zeggen dan wat nog mag en wat niet meer mag in uw eigen zaak: in de besluitvorming worden zij uw

• BINNENLAND 3 maanden € 29,90 6 maanden € 59,80 1 jaar € 119,60 1 jaar steunabonnement € 250 • BUITENLAND Tarieven afhankelijk van de bestemming. Alle inlichtingen op de kantoren.

X N X O S

F N

R G

C N N X U X I

T M O S

N X

O O L I

C O N E

B A

K N A A G

C R

N E

E N X

E M E

E U D O

N A

E N T

R A D X

N E

G X

E M Z

E G E N

Pallieterke, Na 50 jaar in de praatbarak heeft hij de oplossing gevonden om de zwarte mannekes in hun eigen land te houden. Nog meer. Nog meer belastinggeld in Afrika pompen, dat ginds smelt als sneeuw voor de zon. “Kassa kassa”, zullen de tamtams het goede nieuws brengen. Ik ben 88 jaar, 25 jaar met rust en ik ontvang nog 1029 euro per maand. Wat een luxe! De geburen zien het aan mijn gang als ik voorbij kom. Hip hip hoera!

Robert De Mol - Ninove

Paul D’Haese - Boechout

ABONNEMENTEN

Papa De Croo

€

Marc Bertrand - Edegem

De Vlaamse vakman

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 U N D A M E N T

hoofdaandeelhouder, zonder één euro te hebben geïnvesteerd. Zij kunnen uw onderneming kapot staken, doen sluiten, of verplichten naar het buitenland te verhuizen… Geen twee jaar geleden legden vakbonden het hele land plat om “arbeidsplaatsen te beschermen” zegden zij. Letterlijk die woorden! En nu reageren Rudy de Notionele van het ABVV en Grote Denker Leemans van het ACV verontwaardigd omdat De Wever vakbonden heeft bekritiseert, want “de vakbonden doen alles om het inkomen van de kleine man te beschermen” zeggen beide heren. Een ziekelijke, schizofrene bewering. Uit welke instelling zijn die twee ontsnapt eigenlijk? Dat de politiek zoiets toelaat is al even ziek.

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Cuperusstraat 41 2018 Antwerpen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen en administratie: secretariaat@pallieterke.net Lezersbrieven: lezersbrieven@pallieterke.net

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgende rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168

BIC KREDBEBB

Lees nu ook digitaal op www.pallieterke.net Elke week op donderdag in uw krantenwinkel Stichter: Bruno de Winter: 1945-1955 Hoofdredacteur Jan Nuyts: 1955-2000 Hoofdredacteur Leo Custers: 2000-2010 Hoofdredacteur: Karl Van Camp Verantw. uitgever: Karl Van Camp

Sport

7 september 2017

Gibraltar en de VS

Roskammen

Donderdag 31 augustus startte voor onze Rode Duivels het interlandweekend, tegen Gibraltar. Ik ga aan die match niet veel woorden vuilmaken. Het werd een afstraffing voor de voetbaldwerg, een voorspelbaar scenario. Ik was niet van plan de wedstrijd uit te zitten, want er was een interessant alternatief. Nederland speelde in Parijs tegen Frankrijk. Toen de doelman van Gibraltar na enkele minuten de bal lullig tussen zijn benen liet lopen en het 1-0 werd, kon ik met een gerust gemoed zappen naar onze noorderburen. Ik stel voor dat als we Gibraltar nog eens loten, we de ‘Red Flames’ sturen; onze vrouwen zouden die klus ook geklaard hebben! Met alle respect, ik vind het ronduit belachelijk dat een ploeg als Gibraltar mag deelnemen aan de kwalificatiematchen van een wereldbeker. Ze horen daar niet thuis. Veel vooruitgang zie ik die ploeg niet maken, daarvoor is de vijver waarin ze moeten vissen te klein.

Soccer in Amerika In 1972 maakte ik hetzelfde mee met de VS. In Brugge speelde ik met België B tegen de Amerikanen. Onze tegenstrever stelde in die tijd niets voor. Soccer was in die tijd niet erg populair in de States. Hun niveau kon men vergelijken met een vierdeklasser van bij ons. Ik herinner mij dat de doelman meer dan twee meter groot was, waarschijnlijk een mislukte basketbalspeler uit de NBA. Hoge ballen kon hij pakken, maar op lage schoten was hij hopeloos. De yankees kregen dan ook een serieuze pandoering! Dat is helemaal anders nu. Vijfenveertig jaar later is de VS een niet te onderschatten tegenstrever, telkens aanwezig op WK’s. Soccer werd gepromoot op zijn Amerikaans, en werd zeer populair bij de jeugd. In zo’n mastodont van een land is er natuurlijk talent genoeg om iets op te bouwen. Wij wonnen met 9-0 tegen Gibraltar en

Voetbalschimmen Gille van Binst

Voormalig Anderlechtcoryfee

Oranje verloor met 4-0 tegen de Fransen. In Nederland is het rampenplan afgekondigd. Mijn dag kon niet meer stuk. Ik ben nogal rancuneus. Ik zal nooit de match vergeten in Rotterdam in 1976. Bij de rust stond het in de Kuip 3-0. Johan Cruijff kwam met een zelfvoldaan glimlachje terug het veld op. Hij leek wel een stierenvechter die vastbesloten was de gewonde stier af te maken. We verloren met 5-0. Ik heb mij donderdag dan ook een bult gelachen. Zondag won Oranje wel met 3-1 van Bulgarije, maar er moet een mirakel gebeuren wil Nederland zich nog plaatsen voor het WK in Rusland. De kaaskoppen kunnen weer voor België supporteren, zoals tijdens het vorige EK. Na de winst zondag in Griekenland, zijn wij de eerste ploeg die zich plaatst voor het WK. Over de wedstrijd in Athene gaan we zwijgen. Het was er waarschijnlijk te warm…

Gille van Binst

Eenvoudige waarheid Na de duivelshype hervat straks de “reguliere” competitie. Hoe “regulier” die is, bewijst de jongste “mercato”. De fan die op alle spelers nog de juiste naam kan kleven, mag zijn vinger opsteken. Absolute topper in het transfergedoe was “great old” Antwerp. Van dat “old” maakten Luciano d’Onofrio en Laszlo Bölöni brandhout. Met zeventien “versterkingen”! De poen rolt aan de Bosuil als nooit tevoren. Het is alsof die heren en de geldschieters van stamnummer één een nieuw Standard willen maken. De clubkleuren zijn dezelfde, en het oude Standard is een puinhoop. In welke krant of welk sportprogramma spreekt men nog over de (meestal) Vlaamse spelers én hun coach die na dertien jaar eindelijk de deur naar eerste klasse open beukten? De spelers werden zonder meer aan de deur gezet, terwijl de coach een bijrolletje kreeg. De verantwoordelijken voor die “ingrepen” leggen dat uiteraard helemaal anders uit. Ze tonen nu eenmaal een afkeer voor de eenvoudige waarheid. De Spaanse veldheer van de onvolprezen “duivels”, Roberto Martinez, kent daar ook wat van. De man draaide zich in alle bochten om “deskundig” de niet-selectie van Radja Nainggolan te verklaren. Hij begon over een “gebrek aan focus tijdens wedstrijden” om via “een te laat op afspraken” aan een besluitvormende dooddoener te geraken: “Hij heeft het allemaal zelf in de hand.” “Wat bedoelt hij daarmee?” vroeg Nainggolan. Hij kan toch bezwaarlijk zichzelf selecteren. Waarom zegt Martinez naar waarheid niet dat hij gewoon niet tegen de kop van Nainggolan kan? Met een hanenkam en een lijf vol tattoos ziet die kerel er niet uit, maar laat dat nu net het enige zijn dat Radja wel in de hand heeft. En niks van wat de bondscoach er met hem afbrengt ondanks de steengoede voetballer die hij is. Een die men volgend jaar in Rusland wel eens nodig kan hebben. Vermits van een flinke scheut hypocrisie niemand eraan voorafging was niet om een lofzang aan te heffen. Hoe moet ge de buitenwereld duidelijk maken dat de duiveltjes last hadden van de hitte? Ze zullen in Rusland alleszins uit een ander vaatje moeten tappen. Dat zijn ze verplicht voor vorst, voor vrijheid en de rest van de cinema.

Invasie

Duivels die last hebben van de hitte Hoogtepunt

Waarschuwing

De weersomstandigheden waren verre van ideaal tijdens de Memorial Ivo Van Damme. Met een koude regen als spelbreker presteerden de meeste atleten onder hun niveau en de toeschouwers, die gekomen waren om wereldprestaties te zien, waren eraan voor de moeite. Enkel de Bahamaanse Shaunae Miller-Ubio had geen last van het vallen van de bladeren. Ze won de 400 meter in 49”46. De snelste chrono van dit seizoen als topprestatie op de Memorial, die de verplaatsing toch weer waard was.

Moeten we lyrisch doen over de negennul van de Rode Duivels tegen Gibraltar? Dat ziet ge van hier. Tegen kleine mannekens kunnen ze het halen. De kwalificatiewedstrijd van voorbije zondag in Athene, waar het deze tijd van het jaar bloedheet is, was al een betere maatstaf. De vergelijking loopt enigszins scheef, maar bij Club Brugge, dat in de Champions League roemloos ten onder ging tegen AEK Athene, weten ze wat de Hellenen waard zijn. In het Griekse restaurant waar we onze voeten al eens onder tafel steken, wisten ze te vertellen dat ge tegen hun landgenoten, als ze nuchter zijn, altijd op uw tellen moet passen.

Pluim Uiteraard was er een ereronde voor zevenkampster Nafi Thiam, die in het hoogspringen, wat niet haar specialiteit is, vierde eindigde. Het eerbetoon aan haar wereldtitel was er niet minder om. Het applaus voor de ster van de avond deed even vergeten dat een stroompanne het Koning Boudewijnstadion half in duisternis hulde. De organisatoren verdienen een pluim voor de manier waarop ze de noodsituatie in de mate van het mogelijke onder controle hadden. Dat is nu eenmaal de Memorial Ivo Van Damme. Zelfs bij tegenslag verzorgd tot in de puntjes.

Dolle minuten Thibaut Courtois heeft de gouden raad van onze Griekse gesprekspartners goed in zijn oren geknoopt en ranselde er, gelukkig voor zijn medemaatjes, enkele ‘gemaakte’ doelpunten uit. Dankzij de vingertoppen van hun doelman mogen de Rode Duivels naar Rusland. Of we vergeten zijn dat Jan Vertonghen met zijn linker scoorde en Lukaku scoorde met zijn raap? Helemaal niet. Het tegendoelpunt hebben we ook gezien. Dat was het dan, na die dolle vier minuten, met nog een kwartier te spelen. Opdracht volbracht, maar wat

De transferperiode in het profvoetbal is afgesloten. Met andere woorden: de sjacherbeurs heeft de deuren gesloten. Tijdelijk toch, want in de winter mag er opnieuw naar hartenlust gekocht, verkocht, geruild en verkwanseld worden. Intussen is hier alweer een zwerm witte raven neergestreken, vanuit Alaska en ZuidAfrika, die het vaderlandse voetbal naar ongeziene hoogte gaan stuwen. Waarvoor hartelijk dank. Clubliefde noemen ze dat. In afwachting dat ze zichzelf in de vitrine zetten en naar een andere club overstappen.

Veel is niet genoeg Bij Antwerp hebben ze het klaargespeeld maar liefst zeventien nieuwkomers binnen te halen. Het zal drummen worden op de Bosuil. Kom de wereld zien in Deurne-Noord, met verschuldigde eerbied aan sportief directeur Luciano D’Onofrio, die zich uit de naad heeft gewerkt om de liefdevolle kleuren te versterken. Voor een habbekrats nog wel. Zo zit hij nu eenmaal ineen. En Ghelamcobaas en mecenas Paul Gheysens? We weten dat hij zichzelf een leek noemt in het voetbalwereldje. Dat is geen doodzonde en we willen hem niet beleren, maar het zou niet de eerste succesvolle zakenman zijn die zich bij de neus laat nemen door de experts en de managers die hem omringen.

Te koop Gegadigden die met hun geld geen blijf weten, mogen zich te allen tijde melden bij Waasland-Beveren. De club is op zoek naar kopers. Het is een kwestie van er vlug bij te zijn, want enkele buitenlandse kandidaten zouden zich al hebben gemeld. Over de prijs valt te discussiëren, maar krotlappen gelieven zich te onthouden. De ziel van de club, voor zover

doodgaat, luidde het bij zijn collega-duivels eensgezind dat Radja een geweldige speler is, en een prettige collega die in de groep op de bovenste plank ligt. Maar geen van hen die, vuist op tafel, durfde eisen dat Martinez zijn beslissing zou terugdraaien. In Het Laatste Nieuws had columnist Hugo Camps het, naar eenvoudige waarheid, over “bordeelzeden als Kompany en co geen partij durfden kiezen voor een medespeler die ze gratuit tot kanjer verheffen”.

Kers op de taart Ook in het bewust negeren van een eenvoudige waarheid is er de kers op de taart. Voor de voorbije dagen kennen we die toe aan de heer Jürgen Klopp, notoire coach van Liverrpool. Daar heft de aanhang luidkeels “You’ll never walk alone” aan bij elke thuismatch van “the reds”. Het is zeer twijfelachtig dat de fans met Klopp mee wandelden, toen hij de in bloedvorm verkerende Simon Mignolet uit de selectie zette omdat hij, volgens Klopps logica, “rust nodig had”. Na amper vier competitiematchen en als enige van de ganse ploeg! Wat Klopp er allemaal bij sleurde om zich te rechtvaardigen, was volslagen belachelijk en klinkklare onzin, alleen maar goed om op de mesthoop te smijten. De media noemden eensgezind die maatregel onbegrijpelijk, maar verzwegen op hun beurt de eenvoudige waarheid. Die wil dat, op vraag van Klopp, Liverpool al vorig seizoen de Duitser Loris Karius in huis haalde. Die is naast doelman ook vriend ten huize Klopp. De enige reden om op een achterlijke manier Mignolet “rust” te geven, was kameraad Karius weer een speelkans te gunnen. Zeg dat dan, in plaats van jezelf als coach voor schut te zetten. Klopp had geluk dat Liverpool zonder Mignolet alsnog van Arsenal won. Zo niet was op Anfield Road wellicht een “You’ll always walk alone” van de tribunes had. die nog bestaat, krijgen de nieuwe eigenaars er gratis bij.

Onbegrijpelijk Nu we het over Waasland-Beveren hebben, ze hebben daar met Tuur Dierckx een goudhaantje binnengehaald waar ze plezier aan gaan beleven. Waarom Dierckx, die in de bovenste lade lag bij de Antwerpaanhang, niet langer gewenst is op de Bosuil? Dat is een vraag waar we geen afdoend antwoord op hebben. Over naar familie. De nieuwe bezems in Deurne die Tuur de bons gaven, moeten later niet komen klagen, want neem van ons aan dat ze het vertrek van hun snedige flankaanvaller nog gaan berouwen.

Wervelende Ratten Als de Rode Duivels de voorrang opeisen en de profs van 1A er noodgedwongen de blok op leggen, dan is er nog altijd de Proximus League (1B) om ons bezig te houden. De mensen die er de verplaatsing naar Roeselare voor over hadden, zagen een sprankelend Beerschot-Wilrijk met verve de maat nemen van de thuisploeg. Trainer Marc Brys heeft zijn manschappen zichtbaar goed in de hand. Hij ziet zijn sloebers de leiding nemen in hun reeks. De competitie duurt nog lang, maar met de tien punten die ze al hebben, laten de Kielse Ratten de concurrentie verstaan dat ze er in 1B niet gaan bijlopen voor spek en bonen. Beide Patricks, Vanoppen en Janssens, zullen in hun nopjes zijn met die klinkende overwinning.

Virus De Vuelta is aan zijn laatste week toe en dat is eraan te zien. Het regent opgaven en de reden zou een virus zijn. Reken daar de extreme hitte bij, afgewisseld met regenvlagen, en dan weet ieder weldenkend mens dat zoiets niet gezond kan zijn. “Ze hebben er zelf voor gekozen” horen we u al tegenpruttelen. Inderdaad, dat soort ongemakken hoort nu eenmaal bij de stiel. Nog even doorbijten en de renners zijn in Madrid, waar we in gedachten de ongenaakbare leider, Chris Froome, al van op het hoogste schavotje zien triomferen. Als dat rotvirus of een andere plaag hem niet velt, tenminste.

16 Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet

7 september 2017

Wil de ware linkse nu opstaan?

“De strijd tussen het proletariaat en het kapitalisme is Allahu akbar” Progressief Vlaanderen had verzamelen geblazen voor het ultieme debat in Antwerpen: “Wil de ware linkse nu opstaan? Wie is de topprogressief van ‘t Stad? ” Het deelnemersveld warmde zich op langs de zijlijn. Wouter van Besien (Groen) riep wat slogans over ‘verbinden’ en ‘polariseren’. Peter Mertens (PVDA) studeerde zijn belofte in om nog eens 300 euro extra aan de partij af te staan en dat soberheid te noemen. En Tom Meeuws slachtte een schaap om zijn tolerantie aan te tonen. “Heren, we gaan eraan beginnen.” Het was de onvermijdelijke Joël de Ceulaer die het debat in goede banen zou leiden. De drie kandidaat-topprogressieven stormden het podium op, en raakten verwikkeld in een bitse strijd om de meest linkse stoel. Het was Tom Meeuws die het haalde. “Schapenbloed aan je handen hebben, werkt altijd in linkse kringen”, besloot Tom. Van Besien veroverde de middelste stoel, waardoor Mertens “hoe durven ze” mokkend uiterst rechts ging zitten.

Strenge Joël “Eerste vraag heren. Handen op de knoppen. De strijd tussen het kapitalisme en proletariaat is wat voor een strijd?” Het was Wouter die razendsnel had afgedrukt en als eerste mocht antwoorden. “Een strijd voor meer verbondenheid en minder polariseren. Tous ensemble. Tous ensemble! Hey, hey hey!” De Ceulaer keek even boven zijn bril uit op het antwoordkaartje… “Dat is helemaal fout, Wouter. Even kijken wie tweede snelst heeft afgedrukt? Tom Meeuws? Wat voor strijd zoeken we?” Tom knikt heel begrijpend en brengt zijn wijsvingers samen onder zijn neus: “Ik zou zeggen, Joël, wat voor strijd dat precies is, weten we allemaal hier. Daar moeten we niet op ingaan.

Maar ik zou de politiebeelden wel eens willen zien. Want volgens wat ik gezien heb op de site van Gazet van Antwerpen, viel die strijd wel mee. Was er wel een strijd? Eigenlijk, feitelijk? Of is het een polariserende burgemeester tegen zijn bevolking? Dat is de echte vraag!” “Nee, Tom. Goed geprobeerd. Bart Brinckman had het ongetwijfeld goedgekeurd. Ik moet echter streng zijn.” Tom knikt opnieuw begrijpend. Tom knikt altijd begrijpend, maar begrijpt zelden. “Ik zou die beelden trouwens ook wel eens willen zien”, vervolgt Joël. “Die agenten hadden vast weer hun matrak aangescherpt met hun pennenmes en waren bezig met lukraak mensen neer te steken. Ik zou die bewijzen wel eens willen zien. Of nee, laat maar. Ik moet niks zien. Ik schrijf het zo wel. Bewijzen zijn zo rechts geworden tegenwoordig…”

De duik van Van Besien “Aheu aheum….” “Aheu, aheu, aheu, aheum!” Peter Mertens onderbrak de tirade van mijnheer Joël met een kuchje. Een wijze keuze. Rechtstreekse interventies in de tirades van Joël leveren steevast etiketten op als “fascist”, “racist” en “Bart de Wever”. Diep in zijn hartje wist Joël overigens dat dit debat volledig

Kruisende woorden 1074

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

overbodig was. Als iemand de titel van topprogressief zou moeten krijgen, was hij het wel en niet deze losers. Maar juist is juist. Ook Peter had recht op een antwoordje. De PVDA-kopman zat te glunderen op zijn stoel. Hij had het antwoord toevallig gisterenavond nog gelezen, zoals hij het iedere avond las uit het grote boek van Karl Marx. Maar net wanneer hij “klassenstrijd” wil uitschreeuwen en zo de gegeerde titel zou bin-

Absurdistan A-Roma? Eerlijk, wij kunnen respect opbrengen voor het titanenwerk van links Borgerhout om de Roma in zijn oude glorie te herstellen. Maar als de bestuursleden van de Roma dan een opiniestuk schrijven tegen een, overigens uit de context gerukte, uitspraak van de Antwerpse burgervader, en dat gebeurt vlak nadat weer eens agenten werden belaagd in hun geliefde Borgerokko, tja…

Blootloopster

B C

Een Vlaams naaktmodel, wat wij ons daar ook bij mogen voorstellen, heeft in april acht uur vastgezeten in een Egyptische cel, wegens naaktloperij bij de piramiden. Ze komt daarmee nu ineens naar buiten. Sommige mensen hebben véél aandacht nodig, zeker? Maak er een tv-serie van!

D E

H I J K L HORIZONTAAL

VERTICAAL

A. Initiatiefnemer van het Brexitreferendum B. Snelle, kortdurende militaire actie Beeld naar buiten C. Familienaam van een TV-presentator bij de VRT - Ingenieur D. Getijde - Hindernissen E. Werp langs het wateroppervlak Voorzetsel - Figuur uit Don Juan F. Jaarlijks volksfeest in Munchen G. Neon - Deftig feest - Vlaamse politieke partij (afk) H. Geringste - Vliegende schotel I. Akelige - Partij in een rechtszaak J. Stof in ijle toestand - Vergruis Pers. vnw. K. Daar - Geletterd - Vult royaal aan L. Familieleden - Antwerpse gemeente

1. Christelijke feestdag 2. West-Vlaams dorp - Zwitserse rivier 3. Koudbloedig dier - Informatietechnologie - Engelse mevrouw (afk) 4. Visie op het functioneren van de maatschappij - Pers. vnw. 5. Let wel (Lat.) - Vogelvrijverklaring Lichaamssmart 6. Muziekdrager - Geordende systemen 7. Herhaling 8. Film uit 1971 naar een boek van Stijn Streuvels - Europese 9. Emeritus - Europese hoofdstad Internetlandcode voor Peru 10. Fabrikant van gezelschapsspellen en puzzels 11. Reus uit het oude testament - Balt Helse furie 12. Stad in Noordrijn-Westfalen Primitieve sporenplant - Overdreven

DE OPLOSSINGEN VAN HET KRUISWOORDRAADSEL NUMMER 1073 VINDT U OP BLZ. 14

Tengels thuis? “Blijf met je flikken van onze fikken”, was het antwoord van een twitteraar op de Turnhoutsebaanperikelen. Of hoe sommigen, linkse autochtonen inbegrepen, inderdaad vinden dat de politie in Borgerhout niks te zoeken heeft.

Beestig Enkele dagen geleden merkte een Antwerpse politiepatrouille op Sint-Anneke ‘s nachts een vos op in woongebied. Nog even en ‘t zijn gemeenteraadsverkiezingen en dan loopt de stad weer vol vossen. Lepe, weliswaar.

Kandidaat?

Straf De Duitser Oliver Strümpfel brak zijn eigen record: hij droeg in één keer 29 bierpullen van een liter. Die mens zou eens moeten zien hoe wij hier ten kantore de drank met tonnen aanslepen! Daar is zelfs Asterix met zijn toverdrank... klein bier tegen!

Eens iets anders

Opgelost

Geloof het of niet, maar in een hotel in Charleroi kan men blijkbaar voor een habbekrats een goudvis voor één nacht huren. Een gezelschapsvis, ‘t is eens iets anders dan een gezelschapsdame, zeker?

Inclusie

Echt waar, wij vinden dat straf: twee fietsflikken die elkaar snel wat aflappen om dan de schuld op wat arme bewoners van Borgerhout te kunnen steken!

loze ideeën meer te lanceren, zoals de bodycam. Nu wil onze big boss dat immers met ons ook doen, om te controleren of we wel hard genoeg werken!

De gewaardeerde CD&V’er Youssef Kobo laat zich van zijn beste kant zien in een tweet. Deze brave, evangelisch geïnspireerde mens stelt daarin dat de artikels over vechtpartijen met agenten in Borgerhout op verzinsels zijn gebaseerd. Wij willen Youssef in tandem met Kris Peeters in Antwerpen!

Nooit gedacht

nenhalen, springt Van Besien fluks van zijn stoel, gaat plat op de buik met het hoofd naar Mekka en zet het gebed in. Onmiddellijk gevolgd door Tom en Joël. “Klassenstrijd!”, brult Peter nog. Maar het is te laat. Groen is topprogressief, gevolgd door Zilveren De Ceulaer en Bronzen Meeuws, die goed op weg was naar de tweede plaats maar uitgleed in een plasje schapenbloed. Wie een schaap slacht voor een ander, nietwaar?

Het mag eens gedaan zijn met de stigmatisering van de Turnhoutsebaan, dat vinden wij ook. Daar hebben we dan ook een geniale oplossing voor: we veranderen ze van naam. We maken er de Heeldewereldbaan van!

Sovjettrucjes Bij Lidl zijn ze erin gelukt op een afbeelding van een Grieks landschap enkele kruisjes weg te toveren. Omdat ze er voor iedereen willen zijn. Zouden ze ook minaretten fotoshoppen? De vraag stellen, is ze beantwoorden.

Zonde voor de mensen van goede wille in Borgerhout, maar soms krijgen wij echt het idee dat wij er een muur rond moeten zetten. Of misschien een cordon errond leggen?

Slimme Vlamingen kiezen Reisfamilie

Grondigheid Een deel van de “Turnhoutsebaandiscussie” in de media vorig weekend werd gevoed door een filmpje van een buurtbewoonster. Wat men er niet bij vertelde: die buurtbewoonster is actief bij BOEH, ofte Baas Over Eigen Hoofd, de moslimfundamentalistische feminismevariant. Ook bij het extreemlinkse Kif Kif is zij bekend. Achtergrondinformatie is niet de sterkste kant van onze media.

Wij smeken! Namens het ganse redactieheir vragen wij de Antwerpse burgervader met aandrang om geen

Luikersteenweg 62 • 3800 Sint-Truiden 011 705 500 • info@deblauwevogel.be