Eldeyjar-Hjalti spilaði Eldgamla Ísafold úti á ytri höfn
Ekki fór framhjá neinum í gömlu Reykjavík að Hjalti Jónsson skipstjóri var kominn yfir hafið og heim, því Eldgamla Ísafold hljómaði langt að á skipsflautuna - hvernig sem hann nú fór að því.
togari Heima í Hjaltahúsi, Bræðraborgarstíg 8, fór þá bylgja fagnaðar og þakklætis um hjarta konunnar hans, Guðrúnar Ólafsdóttur, sem var ljósmóðir, og velgjörðarmaður fátækra og sjúkra. Við skulum ekki gleyma því að sjómannskonan fór með öll völd í landi. Þetta hét til forna að hafa búrlyklana, og segir meira en orðið lykill eitt saman. Guðrún í Hjaltahúsi hafði frjálsar hendur með að gefa fátækum mat og taka sjúklinga inn á heimilið sitt. Í Hjaltahúsi var burgeis-kolaofn, og hér voru til kol. Hér var hlýtt og hér var gestrisni. Mamma mín, Lilja Hjaltadóttir, fór oft í sendiferð með mat handa fátækum fjölskyldum, sagði hún mér.
Afi er hér með hvíteyga hundinn sem hét White Eyes. Amma í vínrauðum flauelsmöttli með hermilinbryddingu Amma Guðrún vildi ekki að bölvað væri í Hjaltahúsi, því „sælt er hver hús sem hefur Jesú meðal gesta“. Og allir þessir grófgerðu sjóarar sem þarna nutu gestrisni, virtu þann vilja hennar. Vitið þið, að þessir hraustu ómannlegadugandi og ógnarsterku menn, sem buðu Ægi byrginn, voru ljúfir sem lömb þegar heim var komið. Það sem þeir hlökkuðu til allan túrinn var að koma heim þar sem þeirra var beðið.
Guðrún og Hjalti voru meðal stofnenda Fríkirkjunnar í Reykjavík. Eldeyjar-Hjalti og Hegrinn
Ekki voru nú verkamenn hressir með að Hjalti lét reisa Hegrann í Reykjavíkurhöfn. Töldu þessa innfluttu iðnbyltingu af hinu illa, og að allt slíkt myndi auka á atvinnuleysið hér á mölinni. Bakið, erfiðisvinnan, burðurinn, uppskipunin, var hið eina sem þeir höfðu sér til lífsviðurværis. En við skulum athuga að á móti kom að þessir framsýnu menn í Reykjavík, eins og Hjalti, stofnuðu Eimskip, Slippfélagið, BP (/Olís), Kol og salt og fleiri þjóðþrifafyrirtæki sem sköpuðu mikla og varanlega framtíðarvinnu á Íslandi.
Og, takið eftir að menn merktu fyrirtækisbílana þá! ********** Guðrún Kristín Magnúsdóttir