Amma Lína
Kristólína Guðjónsdóttir, skipsþerna ljósm Ólafur Magnússon Konur til sjós voru ekki margar. Sjómennskan var jú karlastarf. Amma hét Kristólína Guðjónsdóttir, í höfuðið á hjónunum Kristófer og Ólínu. Fjölskyldan fluttist úr Stóru-Mörk á mölina. Fyrst til Hafnarfjarðar, svo 1911 til Reykjavíkur. Það var að vísu alltaf nógur matur í sveitinni, en ekki var það nú svo hjá aðfluttum í Reykjavík. Langafi vildi flytja, því bóndinn átti tvö elstu börn langömmu, þótt þau væru kennd langafa. Svona var nú bara húsbóndarétturinn í denn tíð á hinu kristilega Íslandi. Guðjón langafi og Kristín langamma fengu ekki að giftast því þau voru systkinabörn. Það hefði þurft konungsbréf til, en fyrir slíku voru ekki til peningar. Það var í raun ekki til matur, né heldur föt til skiptanna. Langafi og langamma bjuggu í köldu þröngu kjallaraherbergi við Frakkastíginn með allan barnahópinn sinn, og síðar barnabörn í viðbót. Það var kakkað í rúmin, og börnin héldu hita hvert á öðru. Mórinn úr Kringlumýrinni var ekki alltaf vel þurr, svo illa logaði og lítið hitnaði. Fátæklingar í Reykjavík áttu ekki kol. Við skulum ekki gleyma að þessi þrautseiga æðrulausa kynslóð, nú horfin ströndum, byggði upp þjóðfélagið.
mótekja Unglingarnir sem nú á tímum spóka sig í tískufatnaði í Kringlunni, myndu nú líklega ekki skilja þessa setningu með móinn úr Kringlumýrinni. Atvinnuleysi var raunveruleiki hinna aðfluttu, því jafnan gengu Vesturbæingar fyrir við að fá vinnu á Eyrinni. Langafi kom því oft tómhentur heim eftir dagslanga bið eftir vinnu. Langafi var of stoltur til að leyfa barnahópnum að fara í Samverjann, en langamma sagði: Oh, farið bara og fáið ykkur í svanginn þar.
MS Esja 1923 Amma Lína fékk vinnu sem þerna á skipum í innanlandssiglingum. Slíkt þernustarf var mikil og ströng vinna. Tíð farþegaskipti, stutt milli hafna. Síðar var amma Lína þerna á millilandaskipum. Amma gat þá keypt ilmvötn í útlöndum, og falleg föt. Ég man enn eftir ilmvatnslyktinni í herberginu hennar í Reykjavík. Hún kom með hitt og þetta fallegt frá útlöndum. Ýmislegt sem ekki fékkst á Íslandi. Hún var yndislega góð amma.
Þegar Goðafoss fór síðustu ferðina, haustið 1944, var amma Lína eitthvað smálasin, en ætlaði samt í túrinn. Yngsti sonur hennar, Smári Karlsson (flugstjóri), tók af skarið og sagði henni að sleppa þessum túr. Hún væri
lasin. Önnur þerna var fengin í starfið hennar. Goðafoss fór niður hér úti á Flóa, rétt áður en hann náði höfn.
Goðafoss Guðrún Kristín Magnúsdóttir,