Tot en met 4 januari 2026 verandert het Kolonel Dusartplein in Hasselt weer in het sfeervolste winterdorp van Vlaanderen. Maar liefst 15.000 m² vol gratis winterpret, met een nieuw reuzenrad, een 1000 m² grote overdekte schaatsbaan met echt ijs, een gezellige kerstmarkt, het Grand Café, de Spiegeltent en de Almhütte. Vanaf 7 december nemen de Kerstman en zijn Elfjes opnieuw hun intrek in het Huis van de Kerstman. Overal vind je eet- en drankstandjes en er staan tal van activiteiten op het programma voor jong en oud.
Kom de magie van Winterland Hasselt beleven en geniet van een gezellige dag in de stad. In december zijn de winkels in Hasselt iedere zondag geopend - ideaal voor een dagje wintershopping!
17 DE EDITIE
Een jaar dat voorbij is gevlogen
Beste lezer,
2025 zit er bijna op. Kerstmis staat voor de deur, snel gevolgd door Oudejaarsavond en Nieuwjaar en dan begint het nieuwe jaar 2026. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar je vraagt je soms wel af wat voor jaar het zal worden. Ieder jaar opnieuw staat de teller aan het begin van het jaar op 0, begint de kalender opnieuw en zijn we hoopvol voor het nieuwe jaar om er aan het eind van het jaar achter te komen dat er op veel plekken toch weer een puinhoop van is gemaakt.
Dit jaar was op zijn minst tumultueus te noemen in veel opzichten. In eigen land een politiek roerig jaar, in het buitenland nog steeds een oorlog op Europees grondgebied en in de Verenigde Staten een president die een vredesprijs krijgt van een voetbalorganisatie.
DE NIEUWE STER
Gratis stadsmagazine voor Maastricht. Jaargang 2, editie 17, December 2025. Verschijnt elke maand. Het magazine is af te halen bij de supermarkten in Maastricht.
KANTOORADRES
Boschstraat 28 6211 AX - Maastricht
UITGEVER
Maurice Ubags 06 53 70 26 38
Over een paar maanden zijn er opnieuw verkiezingen in ons land, dit keer gaat het om de gemeenteraadsverkiezingen. In Maastricht is te merken dat de verkiezingskoorts bij de politieke partijen toeneemt. De rituele dans om het pluche is begonnen. Op 18 maart weten we hoe Maastricht heeft gekozen en dan kan ook lokaal het formeren beginnen.
De Nieuwe Ster is ook in 2025 verder gegroeid, met meer abonnees die elke dag onze gratis nieuwsbrief lezen. Daar zijn we trots op. En we houden ons ook in 2026 aan onze belofte: Gratis nieuws voor iedereen toegankelijk! En we danken al onze adverteerders. Ook zonder hen geen Nieuwe Ster.
Fijne feestdagen en een mooi 2026!
Peter Eberson, hoofdredacteur LEES HET MAASTRICHTSE NIEUWS OOK ELKE DAG ONLINE WWW.DENIEUWESTERMAASTRICHT.NL
TIP DE REDACTIE redactie@denieuwestermaastricht.nl
Atletiek Maastricht loopt al 100 jaar voorop
De Jekerdalveldloop in 1963, de voorloper van de huidige clubcross.
2025 is een bijzonder jaar geweest voor Atletiek Maastricht (AM). Al 100 jaar wordt er gesport bij de vereniging. Op 11 januari werd het jubileumjaar afgetrapt met een receptie op het stadhuis. Daar ontvingen zij uit handen van burgemeester Hillenaar de Koninklijke Erepenning. Een onderscheiding die door de Koning wordt verleend. “We bestaan als club 100 jaar, maar we zijn springlevend”, zegt voorzitter Danny Zonneveld. “Tegen de trend in blijft het ledenaantal stabiel, waarbij inclusiviteit en kameraadschap overheersen. We kunnen rekenen op de inzet van maar liefst 140 vrijwilligers.”
DOOR: MAURICE VAN DER LINDEN BEELD: LYNN VRANKEN EN ATLETIEK MAASTRICHT
Atletiek Maastricht kent een rijke geschiedenis. De vereniging ontstond in 1925 toen voetbalclub MVV een zelfstandige afdeling oprichtte die zich uitsluitend bezighield met atletiek. In die beginfase heette de vereniging nog MVV. Vier jaar later veranderde de naam in Atletiek Vereniging Maastricht (AVM). In 1934 splitste de club zich op in twee aparte verenigingen: de Rooms Katholieke Atletiek Vereniging Maastricht (RKAVM) en de Atletiek Vereniging 1934 (AV ’34). De splitsing had vooral te maken met geloofsovertuiging. Bij RKAVM mochten vrouwen niet trainen of aan wedstrijden deelnemen, terwijl dat bij het ‘neutrale’ AV’34 wel kon. Bijna twintig jaar later ging RKAVM op in Kimbria. Die club fuseerde vervolgens weer in 2002 met AV’34 tot het huidige Atletiek Maastricht.
Buitenbeentje
Ondanks dat ze thuis katholiek waren, werd Nico Bonfrere (74) zestig jaar geleden lid van
AV’34 en is daarmee het langste actieve lid binnen de club. “Ik was een buitenbeentje”, vertelt Nico. “Een familielid was lid van AV’34 en dus mocht ik van mijn ouders ook gaan sporten bij AV’34. De club had destijds maar één jeugdlid en ik werd gevraagd om hem te vergezellen. Vervolgens ben ik op school mijn vriendjes gaan mobiliseren om ook bij AV’34 te komen sporten.”
Nico sport nog steeds bij AM. Op maandagavond op recreatieve wijze, op woensdag wandelt hij zo’n twee uur met een kameraad en daarnaast is hij scheidsrechter, jurylid, tijdwaarnemer en omroeper tijdens wedstrijden. In 1969 mocht hij zelfs met toenmalig Koningin Juliana het bevrijdingsvuur ontsteken op het Koningsplein.
Nederland, Frankrijk en de VS
De bevrijdingsestafette is iets bijzonders binnen onze vereniging”, benadrukt Danny. “In 1951 werd voor het eerst vanuit het Franse Caen het bevrijdingsvuur door
onze lopers naar Maastricht gebracht en vervolgens naar de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten. Die hele tocht duurde vijf dagen. Ook liepen we nationale bevrijdingsestafettes naar Amsterdam, Den Haag en Rotterdam. Twee keer werd er zelfs een estafette gelopen in de Verenigde Staten, op uitnodiging van de voormalige bevrijders: de Old Hickory Association.”
Gastvrij en inclusief
Dat de vereniging nog springlevend is, blijkt wel uit het feit dat de club 876 leden heeft en 140 vrijwilligers. Wie op zaterdagmorgen een kijkje neemt bij Sportpark Jekerdal, ziet daar binnen een uur zo’n 300 tot 400 leden vertrekken voor een duurloop. “Op de zondag na, kun je bij ons iedere dag trainen”, zegt Danny. “Het mooiste compliment krijgen we van de leden die onze club gastvrij en inclusief vinden. Niet voor niets was het thema van ons eeuwfeest dan ook ‘Verbinding’.
Danny Zonneveld en Nico Bonfrere
Verbinding onder elkaar binnen de club, maar ook met de buurt en de stad. Dit alles is alleen maar mogelijk met een hoge vrijwilligersbereidheid en daar prijzen we ons gelukkig mee.”
Coryfeeën
Atletiek Maastricht kent ook vele coryfeeën in de afgelopen honderd jaar. Herman Timme nam als tienkamper in 1960 deel aan de Olympische Spelen in Rome, Polstokhoogspringer Serve Wijzen was de eerste Nederlander die de grens van 4 meter brak. In 1967 sprong hij over 4 meter 40, wat een Nederlands record was. Wil Willems werd vijfmaal Nederlands kampioen op het onderdeel 3000 meter steeplechase en hoogspringer Peter Geelen sprong in 1972 een Nederlands record met 2 meter 10 via de zogenoemde ‘straddle-techniek’ (met de buik over de lat, red.). Later sprong hij een persoonlijk record van 2 meter 11. Inmiddels sprongen de atleten hoger
Vergrijzing
Het jubileumjaar zit er bijna op. De club organiseerde verschillende jubileumactiviteiten. Van klaverbladwandelingen tot een groot feest in zaal Wolder, van pubquiz tot een jeugdkamp voor de junioren. In november was er een grote jubileumexpositie ‘100 jaar Atletiek Maastricht’ in het voormalige Ursulinenklooster. “De blik gaat nu weer vooruit”, zegt Danny. “We zijn bezig met een nieuw vijfjarenplan waar we inzetten op de jeugd. We merken dat ook bij ons de vergrijzing toeslaat, dus willen we de jeugd enthousiasmeren voor deze mooie sport. En belangrijk om te vermelden is ook onze wandelafdeling. Want het is niet alleen maar records breken bij ons.
Voor wie niet meer 100 procent kan deelnemen aan de atletiek, is het wandelen een mooi alternatief om in beweging te blijven en binding te houden met onze club.”
Inclusie
“Vijf jaar geleden zijn we ook gestart met Frame Running. Een runningframe is een driewielig loopframe zonder pedalen, met borststeun en stuur. Kinderen en volwassenen met een lichamelijke beperking kunnen op die manier meedoen met trainen en wedstrijden zowel op als buiten de baan. Inclusie vinden we belangrijk, daarom ook dat we Frame Running een warm hart toedragen”, besluit de voorzitter.
door de ‘Fosburyflop-techniek’ (met de rug over de lat, red.). Geelen bleef echter vasthouden aan de ‘straddle-techniek’ en wordt beschouwd als de hoogste springer uit Nederland die de straddletechniek beheerste. Netty en Fien Hardy zijn na de oorlog atleten van AV’34 die naam maakten in de vroege vrouwelijke atletiekgeschiedenis.
Recenter zijn de namen van Benjamin Romkes, die dit jaar wereldkampioen werd op de 3000 meter in de masterscategorie. Ook dit jaar werd Rick Paffen Nederlands kampioen duathlon. Ruben Samson won het NK Cross zowel individueel als met het AM-team en Hilde Poolen werd eerste op de 800 meter tijdens het NK Indoor Masters. En dan is er nog het oudste actieve lid: de 91-jarige Harry Sprenger. In de wedstrijden van zijn leeftijdsklasse loopt hij alle Nederlandse records uit de boeken.
Aankomst van de bevrijdingsestafette in Maastricht (2024).
Nico Bonfrere ontsteekt in 1969 samen met voormalig Koningin Juliana het bevrijdingsvuur op het Koningsplein.
De eerste internationale marathon van Maastricht op 26 oktober 1975. Georganiseerd door het destijds jubilerende Kimbria (50 jaar).
SAMEN STERKER VOOR MAASTRICHT!
Het einde van 2025 is in zicht en het CDA blikt terug op wat we de afgelopen periode hebben bereikt. We hebben signalen van inwoners en ondernemers gericht opgepakt en zijn daarmee aan de slag gegaan. Met als resultaat op belangrijke thema’s:
• Versoepeling van regels over wonen en monumenten, zodat bestaande ruimte beter benut kan worden.
• Uitbreiding van het team ondernemen met meer ondersteuning voor het MKB en de maakindustrie.
• Meer geld voor gemeenschapshuizen.
• Ondersteuning voor de vrijwillige besturen.
• Een fonds voor muziekinstrumenten.
• Parkeervergunningen voor mantelzorgers.
• Meer sport en speelplekken in de openbare ruimte.
• Subsidies voor de herontwikkeling van kerken.
Er is nog veel werk aan de winkel, de CDA fractie blijft werken aan een sterke stad.
Wij wensen iedereen mooie feestdagen en een gezond en succesvol nieuw jaar!
en een gelukkig & gezond 2026
WENSEN WIJ IEDEREEN EEN VOORSPOEDIG 2026!
WAT VINDT SAB:
• Geen voorrang op de woningmarkt voor statushouders
• Samen met de burger besluiten nemen
• Gratis OV voor senioren en minder validen
• Ondersteun initiatieven vanuit de buurt
• Pak straatdealers en overlastgevers keihard aan
WWW.SAB-MAASTRICHT.NL
Vrijthof Makelaars wenst u onroerende feestdagen vanuit ons nieuwe kantoor in het hart van Maastricht
CÉRUNIQUE
Voor Italiaans tegeldesign kom je naar Avenue Céramique 175. Bij Tegelstudio Cérunique vindt u de nieuwste trends op het gebied van keramische tegels. Door onze rechtstreekse import zult u verrast zijn door onze prijzen. Wij heten u van harte welkom!
Buon Natale e felice anno! WWW.CERUNIQUE.NL
FIJNE FEESTDAGEN! Laat je kerst stralen
MAX Art & Fashion
Eenvoudig chique, ook in 2026!
Wij wensen u een liefdevol Nieuwjaar. Let’s take care of each other.
BOUCHON D’N FACE
WWW.MAXMAASTRICHT.NL
WWW.BOUCHONDENFACE.NL
HOTEL BEAUMONT
wenst u fijne feestdagen en een schitterend 2026! Met trots kijken we terug op onze benoeming tot Best Family-Owned Hotel 2025 door Entree Magazine. Dank aan onze gasten en ons team. Op naar een prachtig nieuw jaar!
BEAUMONTMAASTRICHT.COM
EEN GELUKKIG EN GEZOND 2026!
Hartelijk dank voor het vertrouwen en de fijne relatie. Het is een genoegen om u te mogen helpen met goud- aankoop, verpanding en verkoop van exclusieve unieke sieraden. Op naar een stralend nieuwjaar!
GOUDBLOEM.NL GERTRUDEGOLD.COM
We wish you a CAPITAL Christmas and a great new year, with lots of love and sun. See you on the terrace!
Markt 30
CAFEBRASSERIECAPITAL.NL
Ik kijk terug op een heel mooie start en kijk vooruit naar een nog beter jaar in diverse opzichten. Heel veel dank gaat uit naar mijn partner, al onze gasten en naar al mijn andere collega’s op de werkvloer. We zitten in de lift en niet zo’n beetje...
Robert Vanhees
De
fietsende
kapper:
‘ Ik zie mezelf niet als activist’
Noël Wilmes
Zo’n zes- tot zevenduizend kilometer legt hij per jaar op de fiets af om zijn klanten te bezoeken. Met zijn unieke Babboe Carve bakfiets met zonnepanelen is kapper Noël Wilmes een bekend gezicht in de stad en omstreken. “Ik wil mensen inspireren om duurzaam met onze aarde om te gaan.”
De in Heer geboren Noël (58) volgde de kappersopleiding in Heerlen, maar kwam door omstandigheden niet meteen in het vak terecht. “Ik heb zestien jaar voor het UWV gewerkt. Heb daar onder meer het personeelsblad opgestart waar ik jarenlang hoofdredacteur van was. Het creatieve heeft altijd in mij gezeten.” Nadat zijn baan bij het UWV kwam te vervallen, maakte hij de switch naar zijn grote liefde, het kappersvak.
“Ik had destijds niet de middelen om zelf een zaak te openen, dus ben ik gestart als ‘mobiele kapper’. Toen deed ik dat nog met de auto en wanneer het kon, met de fiets. Door de hoeveelheid spullen is het niet altijd gemakkelijk om met een ‘gewone’ fiets naar klanten te reizen.”
Zonnepanelen
Toen in 2017 het project Maastricht Bereikbaar werd opgestart, waarbij ondernemers onder meer een subsidie konden krijgen bij de aanschaf van een elektrische bakfiets was hij gelijk geïnteresseerd.
“Met een elektrische bakfiets had ik de auto niet meer nodig. In de bak kan ik al mijn spullen kwijt. Ik heb vervolgens zelf een deksel gemaakt voor op de bak. Dat was overigens nog niet eenvoudig, omdat de bak ronde vormen heeft. Ik had wel al ervaring om met polyester te werken
bij het repareren van een kano. Uiteindelijk is het me gelukt. Toen ik de oppervlakte van het deksel zag, dacht ik ‘als daar nu eens zonnepanelen op kunnen’. Dat heb ik vervolgens ook gemaakt, maar de vooraf gemaakte berekening maakte duidelijk dat één paneel niet voldoende was om in mijn energiebehoefte te voorzien. Daarom heb ik ook nog uitschuifbare zonne-
panelen gemaakt die onder de deksel zitten. Hierdoor kan ik van maart tot en met oktober de accu van de fiets gebruiken zonder te laden aan de stroom. Met een volle accu kan ik zo’n 250 kilometer afleggen en kan
er ook nog eens mijn tondeuse tussentijds mee opladen.”
Klimaatconferentie
Glasgow
Vijf jaar geleden klopte David Klein bij hem aan. Klein is
docent Industrial Design Engineering aan de TU Delft en wilde de bakfiets met zonnepanelen van Noël lenen om naar de klimaatconferentie in Glasgow te gaan. “Mijn eerste reactie was: ‘Mijn fiets leen
DOOR: MAURICE VAN DER LINDEN BEELD: DE NIEUWE STER
sche vingertje wijzen, want dat werkt niet. Ik gebruik in mijn werk ook zoveel mogelijk producten die duurzaam zijn. Zo is een kleurbehandeling bij mij steeds vaker met een product van plantenextract.” Licht-chemische producten gebruik ik alleen nog maar wanneer het echt niet anders kan.”
Leuke reacties
Zijn bakfiets is ook nooit bedoeld als marketinginstrument voor zijn bedrijf HairVisit. “Nee, zeker niet. Dit kwam in 2017 op mijn pad door het project Maastricht Bereikbaar. Ik krijg wel leuke reacties van klanten en van de mensen die ik op straat tegenkom. Soms moet ik zelfs oppassen dat ik niet te laat kom bij de volgende klant omdat ik zo’n spontaan leuk gesprek over de fiets heb.” Geen zaak, geen auto, dus zullen de prijzen ook wel fors lager zijn? “Dat denken veel mensen, maar ik verplaats me op een dag tussen de acht en tien keer. Dat is vaak een kwartier of langer. Die tijd krijg ik natuurlijk niet betaald.”
Elektrische auto
De fiets heeft ook een nadeel. “Hij is niet echt gebouwd voor mensen zoals ik met een lengte van bijna twee meter. Ik heb al een mountainbikestuur op de fiets gemonteerd om een iets betere zithouding te krijgen, maar de laatste tijd heb ik toch behoorlijke rugklachten.” Dus weer terug de auto in? “Af en toe wel”, zegt Noël heel eerlijk. “Maar wel de elektrische Hyundai IONIQ 5. Geen uitlaatgassen meer voor mij.”
ik nooit uit’. Als alternatief bood ik hem aan om zelf mee te gaan. Zodoende ben ik in 2021, samen met mijn vrouw Ilonka en met David, van Dover naar Glasgow gefietst. In tien dagen hebben we 850
kilometer tot Glasgow afgelegd en nog eens 300 kilometer terug naar Newcastle. Onderweg hadden we mooie gesprekken, zijn mensen met ons meegefietst en gaf David onderweg ook lezingen over het thema
duurzaamheid. Ik zie mezelf overigens niet als activist! Ik houd van de natuur en van gezonde lucht. Dat is mijn drijfveer waarmee ik anderen probeer te enthousiasmeren. Maar vooral niet het moralisti-
MESTRINI zet aandacht en ambacht op één
Volgend jaar bestaat MESTRINI 95 jaar. In de aanloop naar dat jubileumjaar onderging de locatie in Wyck een indrukwekkende metamorfose. Het resultaat: een compleet nieuw concept, interieur en toekomstige uitbreiding van nieuwe diensten.
Jules Mestrini is de vierde generatie in het familiebedrijf dat ooit in Kerkrade zijn eerste zaak had. Inmiddels telt MESTRINI vestigingen in Meerssen, Margraten, en Maastricht. In de provinciehoofdstad is de optiek al sinds 2011 gevestigd. De afgelopen maanden heeft Jules in samenwerking met interieurontwerper Niels Maier een compleet nieuw concept bedacht en uitgevoerd in Wyck.
“We brengen het ambacht van ons vak nog meer onder de aandacht door de werkplaats aan de ingang van het pand te situeren. Daar waar vroeger de etalage was waarin onze monturen lagen, kunnen mensen nu zien hoe onze specialisten bezig zijn met hun vak. We hebben geen etalage meer, we zijn nu zelf de etalage”, zegt Jules. “Kwam je voor de verbouwing in de ‘showroom’ terecht, nu is de entree een plek waar je wordt welkom geheten, waar je plaats kunt nemen voor een kop koffie of waar je meteen deskundig advies krijgt.”
Onder leiding van ontwerper Maier ging het complete interieur op de schop met als doel meer rust te creëren, meer ruimte te bieden voor de klanten. MESTRINI is in dat opzicht geen traditionele optiek. Je vindt er geen rekken met monturen aan de muren waar je zelf kunt kiezen. De meeste monturen liggen in lades die één geheel vormen in het interieur. Jules: “De aandacht van onze opticiens en optometristen moet uitgaan naar de klant. We willen met het nieuwe interieur zo weinig mogelijk afleiding en zo veel mogelijk plekken waar met de klant in alle rust een nieuw montuur kan worden gekozen.”
Voor Jules Mestrini was de verbouwing ook een mooie kans om de diensten van MESTRINI uit te breiden. Zo begint het bedrijf volgend jaar met Mestrini Kids, waar alle aandacht uitgaat naar brillen voor kinderen. In dezelfde periode start ook Mestrini Audio hooroplossingen. Echtgenote Nadine Mestrini zal deze nieuwe dienst binnen het familiebedrijf gaan leiden. “Voor ons vormen de uitbreidingen een logische aanvulling”, zegt Jules. “Je kunt een totaaloplossing bieden voor mensen die slechter zien of horen op één adres.”
Nu de verbouwing in Maastricht achter de rug is wordt uitgekeken naar 2026, het jaar waarin het familiebedrijf 95 jaar bestaat. “Dat jaar grijpen we aan voor een verhuizing van onze optiek in Meerssen naar een groter pand dat hetzelfde concept krijgt als Maastricht. We blijven bouwen aan de toekomst van ons familiebedrijf”, besluit Jules.
Sinds het jaar 2008 is Chimera actief in de inkoop en verkoop van edelmetalen zoals goud, zilver en diamant. Chimera gelooft in eerlijke prijzen en garandeert daarom de hoogste goudprijs van Limburg.
www.goudinkoopchimera.nl
NIEUWSTRAAT 3, 6211CR MAASTRICHT
Oogwereld Annadal presenteert: Lenshelden - gezonde ogen voor de toekomst
Bij Oogwereld Annadal zien we het elke dag gebeuren: steeds meer kinderen en jongvolwassenen krijgen te maken met myopie, ofwel bijziendheid. Vaak komt dit door veel dichtbij kijken, lezen, tabletgebruik, telefoons – gecombineerd met te weinig tijd buiten. Het gevolg is dat het oog sneller groeit dan gezond is, waardoor kinderen op jonge leeftijd al slechter in de verte gaan zien. En hoe eerder myopie ontstaat, hoe groter het risico op oogproblemen later in het leven.
Daarom introduceren we Lenshelden: de eerste lensservice speciaal ontwikkeld voor kinderen en jongvolwassenen. Een programma dat niet alleen focust op beter zicht vandaag, maar vooral op de gezondheid van de ogen in de toekomst.
Waarom Lenshelden?
Wie Lensheld wordt, kiest voor een vaste maandelijkse prijs waarbij alles is inbegrepen: lenzen, eventuele lensvloeistof en regelmatige controles. Elke drie maanden controleren onze specialisten de ogen, zodat we de gezondheid van het oog én de ontwikkeling van myopie nauwlettend kunnen volgen. Extra controles tussendoor zijn altijd kosteloos. Zo krijgt elk kind precies de begeleiding die past bij zijn of haar ogen.
De speciale lenzen binnen het Lenshelden-programma helpen de groei van het oog af te remmen en zo myopie te verminderen. Welke lens het beste past, bepalen we samen na een uitgebreide meting.
• De Menicon Bloom Day-lens vermindert de progressie van myopie gemiddeld met 71 procent.
• De Menicon Bloom Night-lens, een nachtlens, laat een afremming zien van gemiddeld 61 procent in de groei van de ooglengte.
• De MYLO-lens, een individueel vervaardigde silicone lens, biedt gemiddeld 45 procent remming en is ook beschikbaar in torische uitvoering.
Bovendien ontvangen Lenshelden 30 procent korting op speciale myopieremmende brillenglazen. En als extra voordeel krijgen ouders of verzorgers tijdelijk een voucher van 75 euro korting op een (zonne)bril naar keuze.
Oogwereld Annadal: altijd dichtbij, altijd welkom
In de karakteristieke wijk Brusselsepoort, midden tussen het groen en op een steenworp afstand van het bruisende
Maastrichtse centrum, vind je Oogwereld Annadal. Ons team staat klaar voor iedereen die persoonlijke oogzorg zoekt: van een standaard oogmeting tot gespecialiseerde myopiebegeleiding voor kinderen of een optometristconsult voor complexere vragen.
Onze focus op kwaliteit wordt bevestigd door onze klanten: 91 procent beoordeelt onze zorg met een 8 of hoger. Dat maakt ons niet alleen trots, maar ook vastberaden om elke dag opnieuw de beste zorg te bieden.
Of je nu meer wilt weten over myopieremmende lenzen, benieuwd bent of Lenshelden bij jouw kind past, of een afspraak wilt maken voor een meting: je bent van harte welkom. Plan eenvoudig online via oogwereld.nl of loop binnen bij Oogwereld Annadal voor persoonlijk advies.
Samen zorgen we voor scherp zicht, nu en in de toekomst.
Oogwereld Annadal
Sint Annalaan 23, Maastricht Openingstijden: Nu ook op zaterdag!
EXPOSITIE DE ZWERM
Ieder uniek, samen één
In zijn nieuwe expositie De Zwerm presenteert de kunstenaar Jürgen Reichert uit Aken een verzameling lichtobjecten die samen een fascinerend geheel vormen. De feestelijke opening vindt plaats op vrijdagavond 28 november van 17.00 tot 21.00. De expositie is te bezoeken t/m 18 januari.
Artichoque Art Gallery is iedere donderdag t/m zondag geopend van 13.00 – 17.00 of op afspraak
WWW.ARTICHOQUE.NL
Over Mestreechter toal, cultuur & het actuele kunst-, literatuur- en muziekaanbod
Luisteren en/of bijwonen: Vrijdag 30 januari om 20.00 uur
Het adres voor al uw tuin-, dier en bakbenodigdheden
Op 2 minuten rijden van Maastricht UMC+ Gratis parkeren Persoonlijk advies
Artichoque Art presenteert een gevarieerde selectie hedendaagse kunst van jonge en gearriveerde
Bijzonder sieraad vraagt om geduld en begrip bij dementie
DOOR: MAURICE VAN DER LINDEN BEELD: LYNN VRANKEN
In Nederland krijgt een op de vijf mensen dementie, bij vrouwen is dat zelfs een op de drie. Door de vergrijzing neemt dit aantal snel toe. Op dit moment is het aantal mensen met dementie 310.000. De verwachting is dat dit zal verdubbelen in 2050. Geheugenproblemen, problemen met taal, verminderde oriëntatie en verandering in persoonlijkheid zijn kenmerken van dementie. Voor buitenstaanders die de persoon met dementie niet kennen, leidt dit wel eens tot onbegrip. Aan de ‘buitenkant’ zie je immers niet of iemand dementie heeft. Voor Sharon Parente – Holtus uit Heerlen was het aanleiding om in actie te komen.
“
Mijn moeder leeft met dementie”, vertelt Sharon.
“En als er zo’n moment van onbegrip bij buitenstaanders ontstaat, zou je eigenlijk willen zeggen: ‘sorry, maar mijn moeder heeft dementie’. Maar naar haar toe vind ik dat kwetsend, zij kan er immers zelf niets aan
Sharon Parente – Holtus
doen. Op enig moment dacht ik ‘hoe fijn zou het zijn als er een eenvoudig, stijlvol symbool bestond dat stilletjes zegt: wees geduldig, toon begrip’. Hier ben ik een dik half jaar geleden mee aan de slag gegaan, met als resultaat de LUMA-pin. Dit is een subtiel sieraad dat door de persoon met dementie gedragen kan worden. Ik heb gekozen voor een cirkel waarvan een klein stukje ontbreekt. Die open cirkel staat symbool voor het stukje herinneringen, taal of begrip dat bij mensen met dementie verloren is gegaan. Dit onzichtbaar deel wil ik zichtbaar maken, waardoor buitenstaanders weten dat ze even wat meer geduld en begrip moeten tonen.”
Lef
“Soms vraag ik me wel eens af waarom zoiets nog niet bestond”, gaat Sharon verder. “Een vriend van me zei: ‘Veel mensen zullen dit idee wel gehad hebben, maar
niemand had het lef om het uit te voeren’. Wellicht komt het omdat ik zelf onderneemster ben, dat ik dit wel heb opgepakt. Ik heb in het verleden de PR voor een kledingbedrijf gedaan en drie jaar in een juwelierszaak gewerkt op de Ponte Vecchio in Florence. Mijn man Enzo is afkomstig uit Pergola, een klein dorpje in de Zuid-Italiaanse gemeente Marsico Nuovo. Hij heeft altijd in de horeca gewerkt. In Florence heb ik hem tijdens een vakantie leren kennen. Na een half jaar op en neer reizen, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben naar Florence vertrokken. Uiteindelijk wilde ik toch terug naar Nederland en hebben we, nadat Enzo eerst tien jaar in Maastricht heeft gewerkt, in Heerlen een Italiaanse delicatessenzaak geopend.”
Andere cultuur
Alle vakanties is het gezin Parente te vinden in het Italiaanse Pergola. Ook de vader en moeder
van Sharon gaan dan mee. Merkt ze verschil in beide landen als het gaat om de aandacht en het omgaan met dementie? “Jazeker”, zegt Sharon direct. “In de Italiaanse cultuur wordt verwacht dat de kinderen de zorg van hun ouders op zich nemen. Er wordt ook niet zo openlijk over dementie gesproken. Ik zie daar wel eens een ouder iemand in een stoel zitten, voor zich uit te staren. Uit ervaring herken ik dan kenmerken van dementie. Als ik dan vraag of er iets met die persoon aan de hand is, krijg ik als antwoord: ‘Nee hoor, hij of zij is gewoon oud’. Ook vragen Italianen heel vaak: ‘Wonen je ouders nog thuis?’ Als ik dan met ‘ja’ antwoord, zeggen ze gelijk ‘Oh, dat is goed’. Bij hen leeft namelijk het idee dat in landen zoals Nederland de ouderen sneller in een verzorgingstehuis worden geplaatst.”
Betaalbaar
De naam LUMA is een afgeleide van het Latijnse lumen, wat licht betekent. Sharon kreeg al veel positieve reacties op het initiatief, maar soms moest ze ook slikken. “Ik kreeg het verwijt dat ik over de rug van mijn moeder geld wilde verdienen. Dat deed me wel iets. Ik heb bewust gekozen voor een betaalbaar sieraad van net geen tien euro. Enerzijds omdat mensen met dementie wel eens iets verliezen en ze er zo meerdere kunnen kopen voor verschillende kledingstukken. Ik doe dit uit idealisme, alle ‘winst’ gaat overigens naar goede doelen die zich inzetten voor mensen met dementie.”
Ook krijgt Sharon wel eens de opmerking dat het sieraad stigmatiserend werkt. “Dat vind ik helemaal niet. Dat zeggen we toch ook niet als iemand een blindenstok of een hulphond gebruikt. Ik heb mijn idee natuurlijk vooraf besproken met mensen die ook familieleden hebben met dementie. Iedereen zei: ‘Dat moet je doen’. Maar ook met mijn vader en mijn broer heb ik het er uitvoerig over gehad. Zij zagen er de meerwaarde van in. Mijn vader zei zelfs: ‘Als je moeder het zou beseffen, zou ze trots op je zijn’.”
Landelijke aandacht
Onlangs kreeg Sharon het verzoek van de stichting DemenTalent om over het initiatief in gesprek te gaan met mensen met beginnende dementie. “Deze stichting zet zich in om mensen met dementie actief te laten deelnemen aan de samenleving”, legt Sharon uit. “Ik vind het overigens best wel spannend om de mensen zelf mijn initiatief voor te leggen. Wat vinden zij ervan? Waar moet ik op letten? Hebben zij nog adviezen?’ Ik ben in ieder geval erg blij dat het sieraad zo goed ontvangen wordt. Mijn volgende doel is het LUMA-sieraad ook buiten Zuid-Limburg onder de aandacht te brengen. Wat zou het mooi zijn als ik een keer mag aanschuiven bij MAX Vandaag om over LUMA te praten. Maar als dat niet lukt, dan is regionale aandacht ook prima. Iedere persoon die ik kan helpen met het sieraad is er één, en daar is het mij om te doen.”
Dertien jaar samen aan het roer van Sevagram
Trudie Severens en Pim Steerneman maken respectievelijk 13 en 16 jaar deel uit van de raad van bestuur van Sevagram. Op 1 februari nemen ze beiden afscheid. Het mag best uniek worden genoemd dat twee bestuursleden 13 jaar sámen een bestuursteam vormden.
DOOR: MAURICE VAN DER LINDEN BEELD: STAN KEULEN / SEVAGRAM
Trudie Severens en Pim Steerneman
De in Kerkrade geboren Trudie Severens begon haar carrière op de operatiekamers. Maastrichtenaar Pim Steerneman als groepsleider en later als psycholoog in de jeugdzorg. “We komen beiden uit de praktijk”, zegt Pim Steerneman. “Daar hebben we als bestuurders veel profijt van gehad.” Trudie en Pim hebben beiden ruim 44 jaar in de zorg gewerkt. Van ziekenhuiszorg tot jeugdzorg en van GGZ tot ouderenzorg. “We kijken terug op een prachtige tijd waarin we als bestuur samen hebben mogen bouwen aan de organisatie Sevagram”.
Informele werkbezoeken
“Het belangrijkste is dat je contact blijft houden met alle medewerkers”, vindt Trudie Severens. “Twee keer per jaar organiseren we als raad van bestuur een informele ontmoeting met de medewerkers. Dat doen we apart per locatie en of dienst. Geen agenda, maar gewoon vrijelijk praten over het werk in de praktijk. Daar leer je ontzettend veel van. En soms hoor je ook dat plannen die bedacht zijn, in de praktijk niet het gewenste effect bereiken. Dan kun je bijsturen. Ik ben dan ook van mening dat werkbezoeken een verplichting zouden moeten zijn voor bestuurders in alle organisaties.”
Bureaucratie
Terugkijkend op hun carrière vinden beiden dat de bureaucratie enorm is toegenomen in de (ouderen)zorg. “We hebben tegenwoordig meerdere registeraccountants nodig in onze organisatie om alles in goede banen te leiden”, zegt Pim Steerneman. In 2006 zijn de zorgverzekeraars geprivatiseerd om zo een systeem van gereguleerde marktwerking in de gezondheidszorg in te voeren, ter vervanging van het nationale ziekenfonds. Het doel was om de concurrentie tussen zorgverzekeraars en zorgaanbieders te stimuleren, zodat burgers betere zorg tegen de beste prijs zouden krijgen, terwijl de toegankelijkheid gewaarborgd bleef. Volgens de vertrekkende bestuursvoorzitter is dat niet gelukt. “Er zijn goede commerciële partijen bijgekomen, maar ook een fiks aantal die alleen de krenten uit de pap willen halen en uit zijn op winstbejag. Die laatste groep is geen aanwinst voor de (ouderen)zorg.”
Strategische thema’s
De samenleving verandert in rap tempo en dat zie je terug in de ouderenzorg. Mensen willen langer thuis wonen en blijven
dat ook steeds vaker doen. Als ze uiteindelijk verhuizen naar een zorgcentrum, is het meestal in een acute situatie en de zorgvraag is dan complex. Daarnaast zijn er steeds minder zorg- en welzijnsprofessionals beschikbaar op de arbeidsmarkt. Pim Steerneman: “Onze strategische thema’s Community Care, Duurzaamheid en Herontwerp wonen, welzijn en zorg, moeten ervoor zorgen dat Sevagram in de toekomst goede zorg en welzijn kan blijven leveren aan onze bewoners, de werkdruk van de medewerkers niet verhoogt en het werkplezier toeneemt.”
Koersvast
Alles bij Sevagram gebeurt onder de paraplu van de Planetree-visie. “Mensgericht werken wil iedere zorgorganisatie”, zegt Trudie Severens. “Voor ons zijn dat niet alleen mooie woorden. We laten het ook zien in hoe we als werkgever zorgen voor onze medewerkers en in hoe we omgaan met onze cliënten. Het is een integrale benadering, die al begint bij de vriendelijke ontvangst door onze receptionistes. Bij alles wat we bedenken en ontwikkelen, is het toetsen in de praktijk zeer belangrijk. We vinden het belangrijk om koersvast te zijn. Wie een koers hanteert, kan ervan afwijken, maar wie geen koers heeft gaat zwalken. En voor alle duidelijkheid: het gras is bij ons niet groener dan elders.”
Prachtig compliment
De vertrekkende bestuurders zijn positief over de toekomst. “Naast de drie strategische thema’s zal digitalisering en AI ons ook gaan helpen. Hierdoor kunnen we tijd vrijspelen die onze medewerkers kunnen besteden aan onze cliënten.” Trots zijn Trudie en Pim ook: “In de afgelopen weken hebben we heel vaak gehoord: ‘Jullie hebben het pensioen verdiend en jullie laten een mooie organisatie achter’. Dat is toch een prachtig compliment.”
Nieuwe bestuurders
De continuïteit binnen de raad van bestuur is gewaarborgd door de benoeming van Jean-Pierre Halmans op 1 juli jongstleden. Voor zijn overstap naar het bestuur, werkte hij al 18 jaar bij Sevagram als manager en directeur. Kim Hurkens is aangetrokken als bestuursvoorzitter. Zij is momenteel bestuurder bij ZorgSaam Zorggroep in Zeeuws-Vlaanderen. “Blijf in beweging, houd de verbinding met de medewerkers en vier ook successen”, is het advies van Trudie en Pim aan hun opvolgers.
senioren Stads Partij Maastricht
VOOR EEN STAD DIE OM MENSEN GEEFT.
Maastricht moet een stad zijn waar senioren veilig, zelfstandig en met plezier kunnen wonen. Waar zorg bereikbaar is, voorzieningen dichtbij zijn en niemand zich buitengesloten voelt.
Wij zetten ons in voor goede en toegankelijke zorg, voor passende seniorenwoningen in elke wijk en voor een stad waarin eenzaamheid wordt bestreden en mantelzorgers worden ondersteund.
Wij willen veilige straten en trottoirs, goed toegankelijke oversteekplaatsen en openbaar vervoer dat voor iedereen bruikbaar is.
Senioren moeten niet alleen gehoord worden, maar meebeslissen over hun stad. Daarom helpen wij ook bij digitale gemeentelijke dienstverlening, zodat niemand buiten de boot valt.
Senioren Stads Partij Maastricht staat voor betrokkenheid, respect en praktische oplossingen.
Voor nu én voor de toekomst.
Wij wensen u een gezond, warm en zorgeloos Nieuwjaar!
KAASFONDUE AVOND BIJ HOTEL-RESTAURANT ALEX IN WYCK
De winter smaakt beter met kaasfondue bij Alex. Elke dinsdag vanaf 17:00 uur geniet je van romige Zwitserse fondue, diverse lekkernijen en een goed glas wijn. Warm, gezellig en vol smaak - precies zoals een winteravond hoort te zijn.
Behoefte aan een luisterend oor, rust of informatie? Je bent meer dan welkom! Kijk voor meer info op www.toonhermanshuismaastricht.nl
It’s the most wonderful time of the year zong Andy Williams voor het eerst in 1963. Het werd een iconische, wereldwijde kerstklassieker die dik zestig jaar later nog steeds de mensen in kerststemming brengt. Wie deze dagen ’s avonds Maastricht bezoekt, krijgt dit gevoel ook door alle lichtversieringen. De redactie van De Nieuwe Ster wenst iedereen mooie feestdagen en een gelukkig nieuwjaar.
BEELD: LYNN VRANKEN
Kom je in 2026 naar Wyck? Let op!
Er zijn nieuwe regels voor auto’s en motors. We maken Wyck verkeersveiliger en aangenamer voor bewoners, ondernemers en bezoekers.
Je mag de Wycker Brugstraat niet inrijden of er parkeren met de auto of motor:
• maandag tot en met vrijdag: van 18.00 uur ’s avonds tot de volgende ochtend om 07.00 uur
• van zaterdag 18.00 uur tot en met maandag 07.00 uur. Zondag is dus de hele dag autoluw.
Daarnaast komen er ook regels voor laden en lossen in heel Wyck.
voor
De Maastrichtse Napoleon
Op 30 juli 1803 arriveerde Napoleon Bonaparte in Maastricht, de hoofdstad van het Département de la MeuseInférieure (Nedermaas), een departement binnen de Franse Republiek. Maastricht was op dat moment dus een echte Franse stad. Twee dagen na zijn aankomst zou Napoleon de stad weer verlaten. Hij was toen nog geen keizer. Op 2 december 1804 zou hij zichzelf in de Notre-Dame van Parijs tot keizer kronen. Zijn bezoek aan Maastricht legde hij af in zijn hoedanigheid van eerste consul van de Franse Republiek, een positie die hij had verkregen dankzij een staatsgreep. De 33-jarige Napoleon werd tijdens zijn bezoek vergezeld door onder meer zijn echtgenote, de 40-jarige Joséphine de Beauharnais, en zijn stiefzoon, de 21-jarige Eugène de Beauharnais.
Een inspectiereis naar Maastricht Voordat Napoleon in Maastricht arriveerde, had hij Boulogne-sur-Mer, Calais, Duinkerken, Nieuwpoort, Oostende, Cadzand, Vlissingen, Antwerpen en Brussel bezocht. Vanuit Brussel was hij naar Maastricht gereisd. Het bezoek aan Maastricht maakte onderdeel uit van een
algemene inspectiereis door Noord-WestFrankrijk en de departementen die in 1795 door Frankrijk waren geannexeerd. De reden van deze inspectiereis was dat Engeland op 18 mei 1803 de oorlog had verklaard aan Frankrijk. Napoleon wilde kunnen vaststellen dat de Franse Republiek sterk genoeg zou zijn om zich te kunnen
weren tegen een Engelse inval. De reis werd daarom ook wel de ‘voyage anglais’ genoemd.
In de serie Maaslandse Monografieën verscheen in 2019 de uitgave ‘Charles Roemers (1748-1838).
DOOR: STEFAN VRANCKEN
Napoleon Bonaparte, door Jean Auguste Dominique Ingres geschilderd als eerste consul van de Franse Republiek. Beeld: Public Domain, Wikimedia Commons
Rechts op de hoek met de Hoogbrugstraat ligt het pand Rechtstraat 93. In dit pand, inclusief het deel dat in de Hoogbrugstraat ligt, woonde in de periode 1862-1896 het echtpaar Jan Laurens Cremers en Maria Hubertina Catharina van den Boorn. Hier werd in 1878 de zevende zoon geboren. De foto werd gemaakt in 1957. In de deuropening staat de bekende Theo Menten (de Vogel), die daar toen café hield. Beeld: beeldbank Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, documentnummer 52.009
Vanaf de Ezelmarkt kijken we de Looiersgracht (links) in. In deze straat woonde de Maastrichtse Napoleon toen hij in 1878 overleed. De foto werd gemaakt in 1962. Beeld: beeldbank Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, documentnummer 72.776
Een Maaslandse regent in roerige tijden’, geschreven door Lambert Jacobs. In dit boek wordt het bezoek van Napoleon aan Maastricht op gedetailleerde wijze beschreven. De lezers van De Nieuwe Ster wil ik een aantal fragmenten uit deze beschrijving niet onthouden: Het gezelschap
werd bij aankomst in Maastricht om 5 uur ’s avonds ontvangen door de departementale en stedelijke autoriteiten. In een open rijtuig ging men vervolgens door versierde straten naar het logeeradres de prefectuur, de voormalige woning van de militaire gouverneur van de vesting Maastricht in de
Bouillonstraat. Diezelfde avond nog bezocht Napoleon te paard de verdedigingswerken van de stad, maar van een bezoek aan de schouwburg waar voor hem een ereloge was ingericht voor het bijwonen van de komische opera “La belle Arsène” had hij afgezien, tot grote teleurstelling van de volle zaal.
De volgende dag werden autoriteiten en hoogwaardigheidsbekleders door de Eerste Consul ontvangen. (…) Vervolgens werd op het Vrijthof een defilé gehouden en inspecteerde de Eerste Consul zijn troepen, dat wil zeggen de in Maastricht aanwezige soldaten, zijn lijfwacht en de door de burgerij gevormde eregardes te voet en te paard.
Een uit Roermond afkomstige muziekband van 22 mannen, gekleed in de stijl van de Mamelukken en zich noemend “les amateurs de la musique Turque de Ruremonde” luisterde de plechtigheid op en kreeg veel bijval. Daarna ging Napoleon opnieuw de verdedigingswerken rond de stad inspecteren en bezocht hij het gangenstelsel in de Sint Pietersberg. Joséphine maakte een rijtoer door de stad langs de verschillende “transparents”. Dit waren afbeeldingen op geolied papier, die verlicht werden door erachter aangebrachte lampen.
Een geboorte in de Muntstraat
Uit alles blijkt dat de stad Maastricht het de eerste consul van de Franse Republiek naar de zin wilde maken. Op de dag dat Napoleon en zijn entourage in Maastricht arriveerden, 30 juli 1803, was eerder die dag in de Muntstraat een jongetje geboren. Zijn ouders vermoedden waarschijnlijk dat Maastricht nog heel lang een Franse stad zou blijven, en dachten aan de toekomst van hun zoon. Toen de vader van het jongetje zich twee dagen na de geboorte meldde op het stadhuis om aangifte te doen van de geboorte, noteerde de ambtenaar van de burgerlijke stand in de geboorteakte dat de vader aan het kind de namen Napoleon Pierre Chrétien had gegeven. In die periode was Frans de officiële taal in Maastricht. Om die reden werden alle namen in de geboorteakte vertaald naar het Frans. De ouders werden Théodore Henri Janssen en Anne Catherine Martens genoemd. Vader Janssen was “marchand” (koopman) van beroep.
Overigens is het een fabeltje dat Napoleon de burgerlijke stand heeft bedacht en ingevoerd. Toen in 1796 in Maastricht de burgerlijke stand werd ingevoerd door de Fransen, was Napoleon nog lang niet aan de macht. In
Frankrijk werd de burgerlijke stand zelfs al in 1792 ingevoerd. Hopelijk zullen de lezers van De Nieuwe Ster dit fabeltje nooit meer verder vertellen na het lezen van dit verhaal.
Een huwelijk in Geertruidenberg
De Maastrichtse Napoleon bleek in het jaar 1825 in Geertruidenberg te wonen, terwijl zijn ouders in ’s-Hertogenbosch woonachtig waren. Op 24 november van dat jaar trouwde hij in Geertruidenberg met de daar geboren en ook woonachtige Anna Catharina Koene, dochter van de directeur van de “brievenposterij”. Vader en zoon Janssen waren op dat moment allebei wijnhandelaar van beroep. In de huwelijksakte werd de bruidegom aangeduid als Napoleon Pieter Christiaan Janssen, zoon van Theodorus Hendrik Janssen en Anna Catharina Martens.
Nadat het echtpaar Janssen-Koene in Geertruidenberg en Bergen op Zoom had gewoond, vond de verhuizing naar Maastricht plaats. Op 24 oktober 1839 beviel Anna Catharina Koene in Maastricht van een zoon. Het gezin was toen woonachtig in de Bredestraat. Vader Janssen was werkzaam als ambtenaar bij de posterijen.
Op 20 augustus 1878 overleed de Maastrichtse Napoleon. Ondanks dat hij al vijfenzeventig jaar oud was, was hij nog steeds werkzaam. Volgens zijn overlijdensakte was hij “commies eerste klasse bij de Nederlandsche posterijen” en woonachtig op de Looiersgracht.
Een zevende zoon in de Rechtstraat Ongetwijfeld zullen in Frankrijk en in de door Frankrijk geannexeerde gebieden meerdere kinderen zijn vernoemd naar Napoleon. Het was niet ongebruikelijk om een kind te vernoemen naar een staatshoofd. Een katholiek gebruik was bijvoorbeeld om de zevende zoon in het gezin te vernoemen naar de Franse koning Lodewijk IX (12141270), die bekend is geworden als Lodewijk de Heilige. In 1226, toen Lodewijk pas twaalf jaar oud was, werd hij al koning van Frankrijk. In 1297 werd hij heilig verklaard door paus Bonifatius VIII. Het katholieke gebruik om de zevende zoon te vernoemen naar de Franse koning, kwam uit Frankrijk en verspreidde zich naar het noorden. Ook in Maastricht werden zevende zonen vernoemd naar Lodewijk de Heilige. Op 15 oktober 1878 beviel Maria Hubertina Catharina van den Boorn, de echtgenote van de herbergier en winkelier Jan Laurens Cremers, van een zoon. In de periode 1863-1878 had zij tien
keer in het kraambed gelegen. Dit tiende en laatste kind was tevens haar zevende zoon. De ouders van de nieuwe Maastrichtenaar besloten aan te sluiten bij het katholieke gebruik rondom de zevende zoon. Het jongetje kreeg om die reden de voornamen Johannes Ludovicus, met als roepnaam Louis.
Jan Laurens Cremers en Maria Hubertina Catharina van den Boorn waren na hun huwelijk in 1862 gaan wonen in een huis dat op de hoek van de Rechtstraat en de Hoogbrugstraat lag. Tegenwoordig is dit huis bekend als Rechtstraat 93. Het gezin Cremers had het volledige pand in gebruik, inclusief de kant die aan de Hoogbrugstraat ligt. Vader Cremers dreef in het pand een herberg en winkel. Alle kinderen van het echtpaar werden op dit adres geboren.
De naam Ludovicus wordt voorgezet
Louis Cremers, de zevende zoon, werd verliefd op de Sint Pieterse Maria Catharina Isabella Hubertina Jongen (roepnaam: Annette). Op 7 februari 1902 trouwden Louis en Annette in de toenmalige gemeente Sint Pieter. Net zoals haar schoonmoeder zou Annette aan tien kinderen het leven schenken. Zeven jongens en drie meisjes werden geboren. Mijn oma Hélène Hubertine Catherine Cremers was het zevende kind en de eerste dochter. Op 18 december 1913, aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog, werd mijn oma geboren in het Belgische Visé. Van de tien kinderen van mijn overgrootouders zouden negen kinderen zelf kinderen krijgen. Acht van die kinderen zouden een zoon een roepnaam geven die afgeleid was van de naam Ludovicus, namelijk Lou (Loe), Louis en Ludy. Dankzij het feit dat mijn overgrootvader Louis Cremers de zevende zoon was, en zijn ouders graag aansloten bij het katholieke gebruik, leeft de naam Ludovicus tot in deze tijd voort. Ook mijn vader is vernoemd naar zijn opa, en draagt de naam Ludovicus (Ludy).
Een koninklijke afstamming
Wat de ouders van mijn overgrootvader Louis Cremers niet wisten toen ze hun zevende zoon vernoemden naar de Franse koning Lodewijk de Heilige, was dat hun zoon via zijn vader een nakomeling was van de koning naar wie hij vernoemd werd. De familie Cremers kwam uit Nuth. De hiervoor genoemde herbergier en winkelier Jan Laurens Cremers, mijn betovergrootvader, werd op 17 februari 1832 geboren in het
gehucht Hunnecum, dat onder Nuth viel. Zijn vader Jan Pieter Cremers was koopman in granen. Eén van de voorvaderen van mijn betovergrootvader heette Peter Cremers. Peter werd op 26 september 1645 in de kerk van Nuth gedoopt als zoon van Reinier Cremers en Catharina Meijs. Op 15 januari 1679 trouwde hij in Nuth met Itgen Smeets, dochter van Giel Smeets en Mechtildis
Brants. Via een bastaardtak stamt Mechtildis Brants af van de heren van Hoensbroek, en op die wijze is zij ook een nakomeling van onder meer de middeleeuwse koningen van Frankrijk, Engeland, Polen, Hongarije, Duitsland, Aragon en Castilië, en van onder meer de graven en hertogen van Holland, Brabant, Gelre, Vlaanderen en Henegouwen. Via zijn verre voorouders stamt mijn betovergrootvader Jan Laurens Cremers dus ook af van de Franse koning Lodewijk de Heilige. Lodewijk overleed in 1270 aan de gevolgen van scheurbuik toen hij tijdens de Achtste Kruistocht voor de stadswallen van de stad Tunis (tegenwoordig de hoofdstad van Tunesië) stond. Hij werd op de Franse troon opgevolgd door zijn zoon Filips III, eveneens een voorvader van mijn betovergrootvader Jan Laurens Cremers.
Koning Lodewijk IX van Frankrijk, bijgenaamd de Heilige. Omstreeks 1585-1590 werd dit portret geschilderd door de schilder El Greco. Toen het portret werd vervaardigd, was de koning al meer dan 300 jaar overleden. Beeld: Musée du Louvre
Prettige Feestdagen!
Maastricht krijgt een upgrade
KPN Glasvezel
Supersnel en superstabiel
Wilt u meer weten over KPN Glasvezel? Kom langs!
Locatie: KPN winkel Maastricht
Adres: Grote Staat 45 kpn.com/maastricht
De dokter zei: “Frans ga zingen, dat is het beste medicijn”
Het was een jaar om snel te vergeten voor de 79-jarige zanger Frans Theunisz. Sinds mei heeft hij door een hardnekkige bacteriebesmetting in zijn knie niet meer kunnen optreden. En dat doet misschien nog wel meer pijn dan zijn fysieke ongemak.
DOOR: PETER EBERSON BEELD: JEAN-PIERRE GEUSENS
Maar Frans is bijna weer klaar voor het podium. Op 3 januari staat zijn eerste optreden gepland, bij de dameszitting in Meerssen, iets waar hij enorm naar uitkijkt. Tot die tijd is Frans bezig met revalidatie en zal hij het nog enkele weken rustig aan moeten doen. Nog is hij afhankelijk van krukken en een rolstoel om mobiel te zijn en zorgt zijn vriendin Tiny als ‘privé-chauffeur ervoor dat hij toch nog er op uit kan. Zoals het moment dat zijn collegaartiest en goede vriend Big Benny de Gouden Narrenkap kreeg vanwege het 3 x 11-jarig artiestenjubileum. “Daar moest ik gewoon bij zijn”, zegt Frans.
Dat was een van zijn weinige uitjes buiten de deur in de afgelopen maanden. Een periode waarin hij wekenlang in het ziekenhuis lag. “Ik ben er slecht aan toe geweest en ben blij dat ik er nog ben, maar ik klaag niet. In de periode in het ziekenhuis heb ik gezien dat er mensen zijn die het veel slechter hebben getroffen, dus wat zeur ik met wat pijn in mijn knie.”
Voor een artiest die wekelijks optredens heeft voor jong en oud en die het hele carnavalsseizoen optreedt was het pijnlijk om aan de kant te staan de afgelopen maanden.
Frans: “Het moeilijkste was de start van het carnavalsseizoen op 11 november. Ik zou die dag op vijf plaatsen optreden en ook op het podium staan in Roermond bij de officiële aftrap van het carnavalsseizoen zoals elk jaar. Maar in plaats van met een microfoon op het podium in Roermond voor duizenden carnavalsliefhebbers te staan, zat ik thuis. Nee, ik heb niet gekeken naar de televisie of de radio aangehad. Dat kon ik niet. Te confronterend.”
Terug naar mei van dit jaar als de ellende met de gezondheid begint. Frans heeft last van een opgezwollen knie. Hij maakt zich nog niet druk. Waarschijnlijk door iets gestoken denkt hij nog. Pas als na dagen de zwelling nog steeds niet minder wordt bezoekt hij de dokter en niet veel later belandt Theunisz in het ziekenhuis in Tongeren. Daar constateren de artsen dat hij een bacterie-infectie heeft. De zanger komt in een medische rollercoaster. Wat volgt is voor Frans een persoonlijke nachtmerrie.
“Van de ene op de andere dag kon ik nog maar weinig en mocht ik niks meer. De eerste optredens werden geannuleerd. Ik dacht even wat antibiotica en dan kan ik weer door, maar het liep anders. Ik moest meer optredens afzeggen en dat ging maar door.
Uiteindelijk moest ik alle geplande optredens voor 2025 cancellen en heel veel mensen teleurstellen. Dat vond ik vreselijk. Die oudjes waar ik ieder jaar voor optreedt, die uitkijken naar mijn komst. De verenigingen die me ieder jaar boeken. Alle optredens werden geschrapt”, zegt Frans.
Met zijn gezondheid ging het achteruit. De bacterie in zijn lichaam bleek een volhoudertje. De infectie ging ook na antibioticabehandelingen niet weg en Frans lag alles bij elkaar ruim zes weken in het ziekenhuis in Tongeren. Een periode waarin hij zich realiseerde hoe broos gezondheid kan zijn. “Het ene moment sta je avond na avond op te treden, het andere moment lig je in het ziekenhuis. Hoe vervelend dat ook was, ik heb niets dan lof voor het personeel in het ziekenhuis en de manier waarop zij mij hebben behandeld en geholpen. De artsen, de verpleegkundigen. Formidabel. Ondanks alle ellende met mijn lichaam waren er genoeg momenten dat we flink gelachen hebben. Liepen de verpleegsters op het liedje Sjeng Aon de Geng een polonaise door mijn kamer. De behandeld arts zei op een gegeven moment ook, ‘Frans je moet zo snel mogelijk weer gaan zingen, dat is het beste medicijn’”, zo blikt Frans terug op zijn periode in het ziekenhuis.
Het interview met de zanger vindt begin december plaats. Twee weken eerder heeft hij dan toch uiteindelijk bacterievrij een nieuwe knie gekregen. Hij kan met twee
krukken moeizaam lopen, maar het gaat dag na dag beter. “Eerst gaan de hechtingen eruit en dan begint nog een periode revalideren en als het goed is mag ik in januari weer optreden.”
Daar kijkt hij nog het meeste naar uit. Zijn eerste optreden is bij de dameszitting in Meerssen. Een traditie voor Frans daar op te treden. “Ik sta daar altijd op een hoge ladder te zingen, maar vrees dat ze de ladder thuis kunnen laten of ze moeten een hele kleine ladder klaarzetten. Op diezelfde dag heb ik nog twee optredens. Ik kan niet wachten, want optreden, dat is toch waar je als artiest voor leeft.”
Het afzeggen van al zijn optredens deed hem nog het meest pijn. “Die mensen die mij geboekt hadden, al die plekken waar ik ieder jaar kom. Dat heeft er wel ingehakt. Je wilt zo graag doen wat je het liefste doet. Je wilt de mensen niet teleurstellen.”
In januari hoop ik 80 te worden. Ben natuurlijk niet meer de jongste, maar zodra het weer beter gaat met de knie en ik weer kan optreden dan ga ik er weer vol tegen aan. Weet je dat ik al boekingen heb staan tot 2027? Het is echt ongelooflijk. Toen ik in het ziekenhuis lag heb ik echt momenten gehad dat ik dacht dat mijn carrière over zou zijn dat ze mij niet meer zouden vragen voor optredens. Dat ze me zouden vergeten. Maar het tegengestelde is waar. Ik heb ook ontzettend veel steun gehad van collega-artiesten en
“ Ze liepen de polonaise door de ziekenhuiskamer”
De ziekte heeft hem wel met de neus op de feiten gedrukt. “Zo’n besmetting loop je heel gemakkelijk op. Ik had een wondje aan mijn been. Dat bloedde een beetje. Ik heb daar aan gevoeld en met mijn vinger daarna de mond aangeraakt. Zo heb ik de bacterie volgens de artsen waarschijnlijk opgelopen. Het heeft me wel alerter gemaakt, want het was een wondje van niks.
van mijn fans. Heel veel kaarten en berichtjes gekregen.”
En hoewel Frans wat optredens betreft uit de running was, vond hij wel de tijd en de rust om aan nieuwe liedjes te werken. Voor de Kerst verschijnt ‘De wereld maag ’t wete’. Inderdaad, de hele wereld mag het weten dat Frans weer terug is.
op alle Ambiance buitenzonwering Ambiance Maratec Heerderdwarsstraat 25 6224 LS Maastricht 043 363 55 88 info@maratec.nl
Meer info over vrijwilligers bij Envida? Kijk op werkenbijenvida.nl/vrijwilligerswerk of scan de QR-code
Van onschatbare waarde: vrijwilligers in de zorg
In een tijd waarin de zorg onder hoge druk staat, zijn het vaak de vrijwilligers die de ruimte vullen waar tijd en aandacht schaars worden. Niet als vervanging van de zorgprofessionals, maar als waardevolle aanvulling op het dagelijks leven van cliënten & bewoners. Bij Envida zien ze dan ook hoe belangrijk vrijwilligers zijn: ze werken steeds vaker écht samen met het zorgpersoneel, op basis van gelijkwaardigheid en met respect voor elkaars rol. In de wijkzorg, in de woonzorgcentra en in het hospice zorgen zij voor die extra momenten van betrokkenheid. De verhalen van Leila Bouazza (51) en Conny Prins (62), die zich met hart en ziel inzetten in woonzorgcentrum De Mins in de Maastrichtse wijk Malberg, laten zien hoe waardevol die extra momenten van aandacht zijn.
Dromen waarmaken
Voor Leila begon het allemaal toen haar oudere buurvrouw naar De Mins verhuisde. “Ik kwam vaak bij haar op bezoek en zag hoe het er hier aan toeging. Ik dacht: dit is iets wat ik altijd al wilde doen. Werken in de zorg was mijn droom”, vertelt ze. “Maar door omstandigheden is het er nooit van gekomen.”
Ze trok de stoute schoenen aan en stapte naar de vrijwilligerscoördinator. Wat volgde was een gesprek met als uitkomst dat ze mocht beginnen als vrijwilliger. “Toen ze zei dat ik welkom was, voelde dat alsof er een deur open ging. Ik was zo blij als een kind”, lacht Leila. Toen ik thuis kwam riep ik tegen mijn kinderen dat ik was aangenomen! Eindelijk mocht ik doen waar mijn hart altijd al lag.”
Sindsdien komt Leila drie dagen per week. Ze helpt bij kookactiviteiten, kienmiddagen en één dag in de week verzorgt ze de nagels en handen van bewoners. “Dat is iets kleins, maar ze genieten er zo van. Nagels lakken, handen masseren. Ze voelen zich weer even mooi, even gezien. Dat geeft mij ook veel voldoening.”
Soms raakt het werk haar diep. Ze vertelt, zichtbaar geëmotioneerd: “Ik had een mevrouw verzorgd. We hebben rustig gepraat, ik heb haar nagels mooi gemaakt. De volgende dag was ze overleden. Dat hakte erin.” Er volgt een lange stilte en dan zegt Leila: “Dat ik dit nog voor deze mevrouw heb kunnen doen, een moment van aandacht, van fijn contact … dat voelt heel bijzonder.”
Van Facebook naar fysio Conny’s weg naar het vrijwilligerswerk startte met een berichtje op Facebook met foto’s van bewoners van De Mins die onder begeleiding van vrijwilligers een wandelingetje maakten. “Het sprak me aan. Ik heb contact gezocht met de vrijwilligerscoördinator en niet veel later ben ik gestart.”
Naast haar werk als planner in de kraamzorg en een druk privéleven plant Conny bewust tijd in voor haar vrijwilligerswerk in De Mins. Ze helpt bij kookactiviteiten, soms met het kienen en sinds enkele maanden ook bij het bewegen in de fysioruimte. “Sommige bewoners hebben geen recht meer op fysiotherapie en met onze hulp kunnen ze dan toch een momentje extra bewegen”, legt Conny uit. “Het klinkt misschien klein, maar dat kwartiertje beweging doet zo veel.”
Van betekenis
Wat Leila en Conny doen, staat niet op zichzelf. Binnen heel Envida ondersteunen vrijwilligers op talloze manieren: door aanwezig te zijn bij activiteiten, mensen te begeleiden tijdens kleine dagelijkse momenten, een praatje te maken, rust te brengen of simpelweg aandacht te geven wanneer daar behoefte aan is. Het zijn vaak de kleine dingen die het verschil maken, een hand op een schouder, een vriendelijk woord, een luisterend oor.
Vrijwilligers vullen precies die momenten aan waarop de professionele zorg geraakt wordt door tijdsdruk. Door er simpelweg te zijn, aandacht te geven of iets extra’s te doen, creëren ze ruimte die anders vaak ontbreekt. Iets kunnen betekenen voor een ander geeft niet alleen een goed gevoel en nieuwe energie, als vrijwilliger voel je je écht van waarde. En ook voor de cliënt of bewoner maakt het een groot verschil: het zorgt voor meer persoonlijke aandacht, meer rust en vaak ook voor nét dat beetje extra kwaliteit van leven.
Schouder
Tijdens de fotoshoot bij dit interview werd opnieuw duidelijk hoe natuurlijk die aandacht voor mensen is bij zowel Leila als Conny. Terwijl de fotograaf zijn positie zocht, legde Leila als vanzelf een hand op een schouder van een bewoner die even twijfelend rondkeek. Een andere bewoonster die toevallig voorbij liep, sprak Conny aan en wat volgde was een warm praatje en een glimlach op zowel het gezicht van de bewoonster als op dat van Conny. Het waren kleine, zachte gebaren, maar precies die momentjes laten zien wat hun rol zo waardevol maakt: liefdevolle aanwezigheid.
Rijker naar huis
Aan het einde van hun dienst gaan beide vrouwen met een warm gevoel naar huis.
“Ik denk altijd: heb ik vandaag iemand iets mooier, rustiger of blijer kunnen maken?”, zegt Leila. “Als dat zo is, voelt dat heel rijk.” Conny vult haar aan: “Voor mij is dit iets terugdoen voor de maatschappij. En soms denk ik wel, had ik dit niet eerder moeten doen?”
Vrijwilligers zoals Leila en Conny zijn geen aanvulling, maar een bron van warmte en menselijkheid binnen Envida. Wat zij geven is vrijwillig, maar wat het oplevert? Dat is voor bewoners, cliënten, families én collega’s van onschatbare waarde.
Nostalgie in zwart-wit
DOOR: STEFAN VRANCKEN
BRUSSELSESTRAAT
Fotograaf Loek Tangel stond in februari 1979 op de Brusselsestraat. Zijn lens was gericht naar de locatie waar we anno 2025 Café Paulus vinden, voorheen bekend als Café de Poort. Links op de voorgrond is het uithangbord van Chinees-Indisch restaurant Asia te zien. Dit restaurant opende onder de naam Ah-Tsjoe (Asia) in december 1954 de deuren op nummer 12. Schuin aan de overkant, waar de mensen lopen met de rug naar de camera gekeerd, zien we de naam van René Pans aan de gevel hangen. Op dinsdag 28 april 1970 werd deze zaak in ‘stijlmeubelen’ op nummer 11 geopend. De winkel had destijds met een oppervlakte van 1.500 m2 de grootste showruimte tot ver in de omtrek.
Als we vanuit René Pans een aantal deuren naar rechts kijken, zien we de opvallende markies van Chez Jacques hangen. Op donderdag 25 september 1969 opende de bekende chef-kok Jacques Zeguers deze bistro op nummer 15. Zes dagen per week, van dinsdag tot en met zondag, konden gasten hier op culinaire wijze genieten. Op maandag 8 januari 1973 verscheen een bijzonder bericht in het Limburgs Dagblad. In het artikel, getiteld ‘Smullen
van de beer’, werd verslag gedaan van het feit dat twee dagen eerder, op zaterdagochtend, een “pracht exemplaar van een wilde beer” op de stoep voor de bistro van Jacques Zeguers lag. Vier dagen voordat de beer arriveerde in Maastricht, was hij geschoten in de wouden van OostDuitsland. Vanzelfsprekend trok de beer veel bekijks van voorbijgangers. De beer zou 200 kilo vlees opleveren, zo is in het artikel te lezen. Aan de journalist van het Limburgs Dagblad vertelde Jacques
Zeguers dat vanaf eind januari de gasten van zijn bistro konden “aanzitten om voor minder dan twee tientjes zich te goed te doen aan een fikse berebiefstuk, tot in de verre omgeving niet aan te komen: wellicht exclusief voor heel Nederland”. De chef-kok was zeer enthousiast over het nieuwe gerecht op het menu, want volgens hem staat in Rusland “berebiefstuk op het menu van de diplomaten”. In Parijs kon men “voor 45 gulden zo’n plat opgediend krijgen in zeer gedistingeerde restaurants.”
Brusselsestraat | Beeld: Beeldbank van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, documentnummer 201.716
KAPOENSTRAAT 32
In mei 1962 liep fotograaf G.Th. Delemarre naar de Witmakersstraat en maakte vanuit die straat een foto van het imposante pand in de Kapoenstraat 32. Tegenwoordig is hier de ingang van Restaurant Petit Bonheur te vinden. Deze maand, op 29 december om precies te zijn, is het exact dertig jaar geleden (1995) dat de in 2018 overleden Jef Collijn de zaak overnam. Het restaurant is, evenals het bijbehorende hotel, nog steeds eigendom van de familie Collijn. Toen de foto werd gemaakt, was het pand niet in gebruik als een horecagelegenheid. ‘L. Jongen Verhuizingen Transporten’, zo luidt de tekst van het naambord aan de gevel. Dit bedrijf was onder meer gespecialiseerd in het verhuizen van piano’s.
Kapoenstraat 32 | Beeld: Beeldbank van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, G.Th. Delemarre, documentnummer 73.017
Op 14 november 1894, 131 jaar geleden, liet de bierbrouwer Pierre Hubert Chrétien Blom zich met zijn echtgenote Euphrosine Eugenie Marie Roberti en hun zes kinderen inschrijven op het adres Kapoenstraat 32. Vijf maanden later zou op dit adres het laatste kind van het echtpaar worden geboren. Het gezin was afkomstig van het adres Lenculenstraat 9. Blijkbaar was de bierbrouwerij al eerder gevestigd op het adres Kapoenstraat 32, want in het adresboek van de gemeente Maastricht voor het jaar 1890 wordt bierbrouwer Blom al genoemd op dat adres. Mevrouw Blom-Roberti kwam nog geen drie jaar na de geboorte van haar laatste kind te overlijden. Op 10 februari 1898 sloot zij voor eeuwig haar ogen op het adres Kapoenstraat 32. Zij was toen pas
Kattenstraat (1962) | Beeld: Beeldbank van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, G.Th. Delemarre, documentnummer 83.095
47 jaar oud. Of haar oudere zus Maria Louisa Charlotte Josephine Roberti toen al op de Kapoenstraat woonde, is niet bekend, maar bij de achtste volkstelling in Nederland, gehouden op 31 december 1899, bleek zij in huis te wonen bij haar zwager en diens kinderen. Ruim een jaar na die volkstelling hertrouwde de weduwnaar met zijn schoonzus. Op 29 januari 1901 stonden zij voor de ambtenaar van de burgerlijke stand om hun huwelijk te laten voltrekken. De tante van de kinderen Blom werd tevens hun stiefmoeder.
Pierre Hubert Chrétien Blom overleed ruim zes jaar na zijn tweede huwelijk. Op 8 maart 1907 blies hij zijn laatste adem uit. Hij was toen nog steeds woonachtig op het adres Kapoenstraat 32.
ELECTRO DUYCKERS
“Meer
aandacht nodig voor lokaal ondernemerschap”
Als kleine gamin zat Ingmar Duyckers reeds op de toonbank van de groothandel als zijn pa Jack de bestelling doorgaf. Jack Duyckers was de elektricien van Amby, zoals elk dorp destijds zo veel kleine zelfstandigen had. Het was 1962 toen hij het bedrijf begon. Duyckers bracht bij wijze van spreken letterlijk het licht in Amby. Als klanten belden, verwachtten ze toen nog niet dat Duyckers binnen de kortste keren op de stoep stond. “Ik kom deze week nog wel even kijken”, was destijds een meer dan bevredigend antwoord, zo weet zoon Ingmar nog goed.
Zoon Ingmar. Hij leerde zo van jongsaf aan in de praktijk alle kneepjes van het vak. Na het vwo volgde hij technische opleidingen en was zijn medeleerlingen vanwege de van vader op zoon overgebrachte vakkennis vaak al ver voor. Maar hij zag ook al snel dat de wereld veranderde. “De 24-uurseconomie kwam op. Dat gebeurde in een tijd dat de economie slecht
te noemen was. Ik zag er toch kansen en uitdagingen in en nam in 1992 Electro Duyckers over van mijn pa, nam hem overigens weer in dienst, bouwde het bedrijf uit en begon een 24-uurs service. Daar had ik natuurlijk meer elektromonteurs voor nodig om die service ook waar te maken.” Duyckers liet het bedrijf al snel groeien naar zo’n acht medewerkers. “Daarbij had ik zelf nog alles in de hand. Vanaf 1998 besloot ik door te groeien tot 20 vaste medewerkers waarvan een gedeelte op kantoor en binnendienst. Hierdoor ontstond een hecht en sterk team, nog steeds de basis van onze huidige onderneming, waar we mooie projecten mee verzorgen en trouwe opdrachtgevers bedienen. We hebben ook nog een flexibele schil voor de inzet gedurende de uitvoer van onze grotere projecten.”
Het bedrijf verhuisde in 1994 binnen de grenzen van Amby naar de plek waar op de grens tussen Maastricht en Meerssen eerder een tuincentrum stond. Die bedrijfslocatie werd in 2007 onteigend, om de aansluiting te kunnen maken van de autosnelweg uit Heerlen naar de A2. Electro Duyckers ging op zoek naar een nieuwe locatie en kwam uiteindelijk terecht in een modern pand in Randwyck. “Ik zocht eerst naar een locatie in de buurt van Amby, maar vond hier geen passende bouwgrond of bestaand bedrijfspand. Uiteindelijk zijn we verder in Maastricht gaan zoeken en zitten we nu dus op een mooie locatie aan de Molensingel. De mensen herkennen ons toch vooral van de bedrijfsbusjes die door Maastricht rijden en allemaal identiek uitzien. Dat geldt ook voor de reclame-uitingen op de vele bouwlocaties. De bedrijfslocatie is dus van minder belang.”
Ingmar: “De filosofie is nog steeds dat als iemand voor een wandcontactdoos belt, we zo’n opdracht graag aannemen. We hebben meerdere monteurs in dienst die de ‘kleine werkbonnen’ afhandelen. De houding om iedereen te bedienen zit nu eenmaal in ons DNA. En vergis je niet: ook opdrachtgevers die komen voor een wandcontactdoos, kunnen later besluiten om hun hele huis van bijvoorbeeld domotica te voorzien en denken dan ook weer aan ons. Aan de andere kant doen we ook vele grote en uitdagende projecten. Of het nu Van Oys Maastricht Retreat is in Eijsden, de Vief Köp in Maastricht of grote logistieke hallen in MiddenLimburg, niets is ons te veel. Voor de gemeente Valkenburg aan de Geul verzorgen we nu de volledige installaties van de nieuwe raadszaal.” Duyckers heeft tot op heden niet echt de aandacht gevestigd op deze bijzondere projecten, maar het bedrijf is er wel trots op. “Het mooiste is om projecten naar tevredenheid van onze opdrachtgevers te realiseren waarbij wij volledig op ons vakgebied ontzorgen”, besluit Ingmar. “Dat blijft.”
Electro Duyckers is daarnaast ook een internationaal bedrijf, dat ook in Belgisch Limburg volop actief is. Niet met een Belgische zuster-bv, maar met het Maastrichtse bedrijf, vanuit Maastricht. In 2000 al volledig gecertificeerd en gereed voor de Belgische markt, met een eigen Belgisch registratienummer en registratie als aannemer!
Achterover leunen is er voor de lokale ondernemers niet bij, ook niet voor Electro Duyckers. Samen met partner Marie-Dieudonné Klassen wordt er nu gekeken naar het aanbieden van complete verlichtingsplannen. In het moderne pand in Randwyck aan de Molensingel 69 is er nog ruimte om uit te breiden. Het plan is om in de ruimte op de eerste etage opdrachtgevers te laten zien wat allemaal mogelijk is op lichtgebied, zodat ze echt kunnen ervaren
wat een goed lichtplan kan doen. Duyckers ziet dat het de afgelopen jaren steeds lastiger is om goed geschoolde elektromonteurs aan te nemen. Partner Marie-Dieudonné houdt zich met de werving bezig: “Dat gaat vaak ook via bureaus, waar de elektromonteurs staan ingeschreven: ze willen volledig ontzorgd worden. Aan de voorkant kijken we heel goed of er een match is tussen wat kandidaten kunnen en hun houding aan de ene kant en wat wij vragen aan de andere kant. Bij ons kom je binnen bij een gestructureerd bedrijf en werk je op basis van een goede CAO. We werken gedisciplineerd, dat is voor iedereen de regel. Dat moet wel bij je passen.”
Volgens de beide ondernemers is het niveau van de mensen die van school komen minder geworden. “Vroeger hadden we altijd MTS’ers. Goede vakmensen die ook sociaal vaardig
waren. Nu krijgen we echt een andere generatie binnen. Die moeten we toch nog wel wat bijscholen. Gelukkig houden wij er beiden van om het beste uit mensen te halen en ze op te leiden. Sommigen staan te kijken als ik vanuit mijn zijde duidelijk en in technisch detail aangeef hoe de verschillende installaties aangelegd dienen te worden in de praktijk. Tsja: dat hadden ze natuurlijk niet verwacht dat ik dat zou weten. Ze zien me toch meestal in een pak of colbert lopen, haha.”
Doordat Marie-Dieudonné actief is geworden voor Maastricht van NU, waar ze voor de verkiezingen op plek twee staat, is ook Ingmar anders naar de gemeente gaan kijken. “Maastricht wil twintig miljoen euro investeren in Brightlands. Al die knappe koppen die daar straks moeten werken zijn niet alleen goed voor de kennis-economie, maar moeten volgens het stadhuis ook zorgen voor banen voor bedrijven uit Maastricht, voor vakmensen, voor hoveniers en schoonmakers. Dat is prima, maar de gemeente kan nu ook al veel meer doen voor lokale ondernemers. Kijk bijvoorbeeld eens naar alle aanbestedingen. Ook binnen de geldende regels kun je meer doen voor lokale ondernemers.”
Marie-Dieudonné Klassen: “Bij Maastricht van NU sluiten zich nu steeds meer goede
lokale ondernemers aan. Dat geeft ons veel energie, je merkt dat ondernemers een enorme drive hebben, in oplossingen denken, niet in onmogelijkheden. We zijn er met onze lokale partij voor de burgers en voor de lokale ondernemers. Daar wil ik mij heel graag keihard voor inzetten. De politiek en het stadhuis moeten weten wat er leeft onder ondernemers. Daarvoor is het van groot belang dat politiek, bestuur en ondernemers elkaar ook veel beter leren kennen. Het stadhuis moet niet alleen het telefoonnummer van het academisch ziekenhuis, de universiteit en bedrijven als Mosa Meat hebben, maar ook van de lokale ondernemers. Die zorgen voor veel werkgelegenheid, daar werkt half Maastricht.”
Ingmar Duyckers: “Het is goed dat er nu meer ondernemers opstaan om aandacht te vragen voor de lokale economie en lokaal ondernemerschap. Ik kom ook in veel andere gemeenten en daar wordt gewoon meer meegedacht met ondernemers. Daar merk ik ook dat ze trotser zijn op wat hun lokale ondernemers presteren. Er is dus nog wel wat te winnen. En ja, daar moeten wij als ondernemers ook zelf aandacht voor vragen.”
*o.b.v. 12,5 jaar. Dit is een reclame-uiting. Beleggen brengt risico’s met zich mee. Lees het prospectus, de supplementen en het essentiële informatiedocument (EID) voordat u een beleggingsbeslissing neemt. Woningproject
Investeer in duurzame appartementen in Maastricht.
Beleggen vanaf € 5.000. Verwacht gemiddeld dividend 7,3%*.
www.clbeheer.nl
Gun uzelf ultiem zitcomfort met een relaxfauteuil op maat.
Droomt u van een stoel waarin u écht kunt ontspannen? Met een verstelbare relaxfauteuil geniet u van optimaal comfort én de juiste ondersteuning voor uw lichaam.
Persoonlijk en vrijblijvend advies
Een relaxfauteuil koopt u niet elke dag. Daarom helpen wij u graag met een passend advies, zodat we samen de fauteuil vinden die aansluit bij uw wensen, lichaam en budget.
Keuze uit meer dan 100 modellen – én een nieuw assortiment
Op de 1e etage van Vegers Meubelen op de Woonboulevard Heerlen vindt u meer dan 100 relax- en sta-op-fauteuils, in maten van XS tot XXL.
DÉ ZITSPECIALIST VAN ZUID-LIMBURG
Ontdek het zelf!
Kom langs, ontdek ons vernieuwde assortiment en ervaar zelf het verschil! In de Cramer 198, 6412 PM Heerlen
Ervaar zelf hoe ontspanning écht voelt! relaxxz.nl
Van Huis naar Thuis bij Zorg Groep Beek, Elsresidenties Sittard en Margraten
Iedereen wil toch liefdevolle zorg?
Twintig jaar geleden zag Zorg Groep Beek op initiatief van Hannelore en Michael Hamers het levenslicht vanuit het ideaal dat de zorg anders moest én kon. Hannelore had immers in al haar jaren werkervaring goed voor ogen hoe het wél, maar ook hoe het juist niet moest.
In 2005 werd gewerkt aan een concept waarbij thuiszorg mogelijk moest zijn met vaste gezichten per route.
Geen duur gebouw, maar gewoon vanuit de garage aan huis.
Hier begonnen 2 medewerkers met 1 zorgroute door Beek voor een aantal cliënten. Dit verliep zo goed dat er steeds meer collega’s en cliënten volgden. De visie van Hannelore is vandaag de dag nog altijd onveranderd. 2 vaste collega’s hebben een route met eigen cliënten met uitzonderding van ziekten of vakantie. De cliënttevredenheid is ontzettend hoog waaruit blijkt dat deze werkwijze ook door de cliënten gewaardeerd wordt. Er is een vertrouwd gevoel voor zowel de cliënten als de medewerkers en de medewerkers kennen hun cliënten uitermate goed.
Na ruim 12,5 jaar werd de Elsresidentie Sittard geopend; een kleinschalige woonvorm met 24uurs zorg voor mensen met de ziekte van Alzheimer en andere vormen van dementie.
In 2018 werd de tweede Elsresidentie in Margraten geopend.
Dit jubileumjaar (2025) is voor ons een mijlpaal. We staan stil bij het verleden, heden en kijken door naar de toekomst waarin we blijven zorgen en ondersteunen.
Kijk op www.elsresidentie.nl of op www.zorggroep-beek.nl voor meer informatie.
ZORG GROEP BEEK
JAAR
MAASTRICHT LEMAK
SERVEERT DE RIJKE
OOST-AZIATISCHE KEUKEN
De eerste keer dat we kennis maakten en luisterden naar Jamie Chng en keukenchef Ben Simons, hoorden we over de rijke geschiedenis van de Peranakancultuur. Signatuur: Chinees-Maleisische gerechten die krachtig van smaak zijn. Door de ingrediënten die gebruikt worden, door de volle manier van koken, waarmee de smaak het krachtigst tot zijn recht komt. Vanaf half september is Maastricht Lemak bezig een begrip te worden in Maastricht, vanuit de voormalige Hof van Huntjes in Amby.
Ben en Jamie hebben ons uitgenodigd: ze hebben de kaart uitgebreid met enkele specials en die moeten we zeker komen proeven. We krijgen een lunch waar de gastvrijheid vanaf spat. En net als de eerste keer worden we verrast.
Jamie: “We zitten in Amby. Gasten komen gericht naar ons toe. En die gasten willen we graag terugzien. We willen ze hier een klein avontuur bieden. Ze laten proeven hoe onze keuken smaakt. Waar we naar streven is dat er geen verschil is of je in Maastricht eet, of als je op vakantie of zakenreis bent in Maleisië. De smaak hier in Maastricht is even authentiek.”
Het is het melden waard dat Maastricht Lemak vaak wordt aangezien voor een Indonesisch restaurant. Hoewel sommige gerechten bekend kunnen voorkomen binnen zowel de Indonesische als Maleisische keuken, zijn de smaken, technieken en de culturele achtergrond ervan duidelijk verschillend. Maastricht Lemak wil gasten juist laten kennismaken met de authentieke Maleisische en Peranakan smaakprofielen, die in Nederland veel minder bekend zijn.
Dat kunnen bereiken vereist veel hard werken en zoeken naar de juiste ingrediënten. Daarom wordt bijvoorbeeld bepaalde kruiden en specerijen ingekocht in Londen. Jamie: “Gedroogde ansjovis in de kwaliteit die wij willen hebben, kopen we zelf in Maleisië in. Dat heeft ook nog als voordeel dat die ansjovis betaalbaar is.”
De gerechtjes die we proeven zijn zeer smaakvol. Garnalen met een krokant jasje met een krokante garnituur. Jamie verklapt een geheim: “Hier hebben we wel een kleine toegift gedaan: de garnalen zijn al gepeld. In Maleisië en Singapore wordt dit gemaakt met ongepelde garnalen en kun je er ook nog op zuigen. Maar de smaak is hetzelfde hoor.”
We proeven Hainanese kip, die heel langzaam gegaard is en eenmaal gaar meteen wordt afgekoeld in ijswater. De kip wordt op kamertemperatuur geserveerd. Wat opvalt: het vlees is zo zacht, het smelt bijna op de tong.”
We eten een kleine vispudding. Het gerecht NgohHyang, dat vertaald ‘vijf kruiden’ betekent en een basis heeft van varkensvlees. Eten bij Maastricht Lemak is een feest voor de smaakpapillen. Steeds weer word je positief verrast.
Dat Maastricht Lemak er is, weet nu overigens nu ook de Maleisische gemeenschap in Nederland, België en Luxemburg, dankzij een recensie in een Maleisische krant. “Gasten van ver komen speciaal naar Maastricht, juist om de authentieke smaak van ‘thuis’ te proeven.
Maastricht omarmt terugkeer van vertrouwde slagersnaam
Op 14 november opende Gèr van Sint Fiet zijn slagers-delicatessenwinkel in de Nieuwstraat in het centrum van Maastricht. Aan het eind van de dag was hij stijf uitverkocht. Een schot in de roos voor de 64-jarige, die de derde generatie is in de slagersfamilie Van Sint Fiet. “Wat heerlijk dat we weer een keer in het Mestreechs kunnen bestellen”, zeiden veel klanten.
DOOR: MAURICE VAN DER LINDEN BEELD: LYNN VRANKEN
Vivianne Rijnders en Gèr van Sint Fiet
Wie Van Sint Fiet zegt in Maastricht, zegt eigenlijk ‘de slager’. Bompa en bomma van Gèr begonnen dik 100 jaar geleden hun eerste zaak in de Hoogbrugstraat. Later verhuisden ze naar de Rechtstraat. De grondleggers van de slagersfamilie kregen vijf kinderen, waarvan er vier in het slagersvak rolden.
De vader van Gèr, Twain, nam de zaak van zijn ouders over in de Rechtstraat. Iets wat Gèr ook zou doen in 1986. Er kwam nog een zaak bij Achter het Vleeshuis en een kortstondig uitstapje naar Antwerpen. Uiteindelijk werden – door verschillende omstandigheden – alle activiteiten door Gèr gestopt.
‘Snoepwinkel’
“Na een tijdje klopten mijn nichtjes bij mijn vader aan”, vertelt Gèr. “Ze vonden het zonde dat alle recepten verloren zouden gaan. Mijn vader haalde mij erbij en uiteindelijk resulteerde dat in het restaurant De Compleminte! van Sint Fiet in de Rechtstraat. De producten die daar voor de gerechten werden gebruikt, werden volgens die recepten gemaakt.” Ook deze zaak werd uiteindelijk overgenomen. Maar Gèr bleef niet stilzitten; aan de Watermolen opende hij een productiebedrijf waar het slagersambacht de boventoon voerde. Hij leverde vanuit die
locatie de producten aan derden. “Daarnaast liep ik al heel lang met het idee om een ‘snoepwinkel’ te beginnen, de combinatie van zoet en hartig. Ik had mijn oog laten vallen op het pand in de Nieuwstraat waar vroeger de chocoladewinkel Leonidas zat. Helaas lukte het me nooit om die zaak te kunnen huren. Tot vorige maand, toen ik plotseling door de eigenaar van de vorige winkel werd gebeld of ik nog interesse had. In twee weken hebben we toen onze slagers-delicatessenzaak Compleminte van Sint Fiet ‘uit de grond’ gestampt. We zijn geen reguliere slager waar je bijvoorbeeld vers vlees kunt krijgen. We verkopen worsten- en saucijzenbroodjes, gehaktballen, patés, salades en verschillende vleeswaren zoals ‘sjink en ruikvleis’. Daarnaast ook vlaaien en taartjes. De ‘snoepwinkel’ met hartig en zoet dus.”
Uitverkocht
De zaak is op woensdag, vrijdag en zaterdag geopend. Meer dagen zit er voorlopig niet in. “De productie is simpelweg niet bij te benen”, zegt Gèr. “Nadat we de eerste vrijdag gelijk waren uitverkocht, ben ik ’s nachts gaan produceren voor de zaterdag. Ook de zaterdag was aan het eind van de dag uitverkocht. Dat hou je geen zes dagen in de week vol.” Op de vraag waarom hij dan geen personeel aanneemt, schudt hij moedeloos zijn hoofd.
“Voor dit ambacht is bijna niemand meer te vinden. Ik ben al blij dat de 83-jarige Renée (Verstappen; red.) me nog steeds helpt en ook mijn partner Vivianne Rijnders.” Vivianne werkt al haar hele leven in het onderwijs maar helpt nu ook regelmatig mee in de zaak. “Het is echt een ambacht”, zegt ze. “Ik dacht: ‘saucijzenbroodjes maken, dat doe ik wel even, maar dat viel tegen. Je moet het echt leren.” Dat er flink geproduceerd moet worden, blijkt wel. Gèr: “In het eerste weekend was de verkoop al overweldigend en nog geen maand later konden we het subliem noemen met zeer tevreden klanten.”
Uitstervend ambacht
“Het is echt een ambacht”, benadrukt Gèr nog een keer. “Mijn bompa zei altijd dat het slagersambacht een ladder is. Je moet op de onderste trede beginnen. Dat betekent het poetsen en opruimen van de zaak. Vervolgens ga je iedere keer een trede verder. Soms moet je ook weer een trede terug als je die niet onder de knie hebt, maar de volgende trede moet je ook weer nemen, die mag je niet overslaan. En dan is het nog maar de vraag of je ooit de bovenste trede bereikt, want in het vak leer je iedere dag. De jeugd van vandaag heeft daar geen interesse meer in. Daarom zie je ook steeds meer slagerijen verdwijnen. Ooit waren er in de Rechtstraat alleen al vijf slagerijen. Tegenwoordig is in het centrum alleen nog Slagerij Franssen in de Sint Pieterstraat en staat Slagerij Doeleman twee keer per week op de Markt. We zijn echt een uitstervend ambacht.”
Nog vele jaren
Op de vraag waarom iemand die bijna de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt, nog een nieuwe zaak begint, is het antwoord van Gèr heel simpel: “We zijn van huis uit gewend dat werken heel gewoon is. Mijn bomma en bompa hebben tot ver achter in de 80 jaar gewerkt. Mijn vader tot zijn 87ste en mijn moeder zelfs tot haar 90ste. Hoe vaak zij niet tegen mij heeft gezegd: ‘Wat ben ik blij dat ik je nog mag komen helpen in de zaak’. Dus ik denk dat ik ook nog wel de nodige jaartjes door zal gaan.”
Met Pasen 1961 adverteerden maar liefst 15 Maastrichtse slagers in De Nieuwe Limburger. Bron: Delpher
