BRUZZ - editie 1809 (24-08-2022)

24 AUGUSTUS 2022

Hoe Wenen zoveel properder werd dan Brussel

De minister die nog maar eens op prikcampagne moet

‘Je mag blij zijn als je iets uitzonderlijks bereikt’

Op bezoek in de Oostenrijkse hoofdstad

Portret van Alain Maron (Ecolo)

Celliste Stéphanie Huang

ROLMODELLEN KUNNEN LERARENTEKORT OPLOSSEN

WEEKBLAD #180 9, EEN UITGAVE VAN VLAAMS -BR USS ELS E MEDIA VZW FLAGEYPLEIN 18 - 105 0, ELSENE - AFGIFTEKANTOO R ANTWERPEN X P303153

‘Mijn Marokkaanse wortels zijn een troef’

MET HET MIVBSCHOOLABONNEMENT VOOR MAAR €12 PER JAAR...

SNACK

SNACK

STUDENTEN 12-24 JAAR

...MAG JE JE EENS GOED LATEN GAAN

24 AUGUSTUS 2022

het goed is 06 ‘Als voor kinderen,

is het goed voor iedereen’ Jens Aerts, stadsplanner, ijvert voor een stad op kindermaat

32

‘Deze plek moet een thuis worden voor toeristen én Brusselaars’ Stripmaker en nieuwe voorzitter Pieter De Poortere heeft plannen met het Belgisch Stripcentrum

05

EDITO

10

IN BEELD Saskia Vanderstichele

12

BRUSSELAAR VAN DE WEEK Ecolo-minister Alain Maron

13

KORT GESPREK Ilke Froyen (Passa Porta) over de aanslag op Rushdie

15

BEELDCOLUMN Kim Duchateau

16

REPORTAGE Net Wenen houdt vuil Brussel een spiegel voor

22

BIJGEDACHTE De Vijfhoek rijdt eindelijk de 21ste eeuw binnen

24

BIG CITY Kan je in Brussel met een helikopter op een gebouw landen?

24

BEESTIG BRUSSEL Een kat op de korte pootjes: de steenmarter

26

COVER STORY Hoe kan het lerarentekort opgelost worden?

30

DE SLAAPKAMER van Rosie Platteau

36

NICK TRACHET Mosterdcrisis

37

SELECT Lucky Fonz III smeert zijn Boterhammen in de Stad Smalltalk Misha Demoustier Eat & Drink Smala De vijf inzichten Stéphanie Huang

Danser Misha Demoustier praat in Smalltalk over zijn doorbraak bij dansgezelschap Voetvolk en de gelijkenis met zijn vader.

| 3

24 AUGUSTUS 2022

COLOFON BRUZZ Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65 ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bruzz.be), 02-650.10.80 Gratis in Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Rest van België: 29 euro per jaar; IBAN: BE98 3631 6044 3393 van Vlaams Brusselse Media vzw Buiten België: 35 euro per jaar.

Niveau

OPLAGE 55.000 exemplaren.

“ Het valt op hoe weinig geboren Brusselaars hier lesgeven”

Wanneer u met dit magazine onder de arm de koelte opzoekt, start achter de gevels van de Brusselse scholen de voorbereiding van het nieuwe schooljaar. Eén dat in Brussel begint onder een slecht gesternte. Alweer. Volle klassen én geen leerkrachten, dat is kort samengevat het probleem. Wat daarbij opvalt, is hoe weinig geboren Brusselaars hier lesgeven. In dit magazine vertellen drie van hen waarom zij toch kozen voor de uitdagingen van het onderwijs. Inspirerende lesgevers uit hun jeugd die in hen geloofden gaven de doorslag en dat – en dat is wel belangrijk – ondanks het feit dat hun Nederlands in het begin alles behalve perfect was. Daar ligt volgens hén de sleutel tot succes: zorg voor rolmodellen én verhoog het niveau van het Nederlands in ons onderwijs. Dat laatste is iets wat zelden luidop wordt gezegd. We zijn zo trots op ons Nederlandstalige onderwijs dat we dit soms door de vingers zien: het Nederlands van veel afgestudeerden haalt de lat echt niet. Zo kom je natuurlijk in een vicieuze cirkel terecht. Noch de leerlingen zelf, noch hun leerkrachten zien hen ooit voor een klas staan. Laten we dat probleem nu erkennen én aanpakken. Het kan een eerste stap zijn om uit deze nu al veel te lang aanslepende onderwijscrisis te raken.

Lorsque vous emporterez ce magazine dans un coin en quête de fraîcheur, on s’activera à préparer la nouvelle année scolaire entre les murs des écoles bruxelloises. Une année qui s’annonce difficile. Encore une. Des classes pleines et pas de professeurs, voilà, en résumé, le problème. Ce qui est frappant, c’est le peu de Bruxellois de naissance qui enseignent ici. Dans ce magazine, trois d’entre eux racontent pourquoi ils ont choisi les défis de l’enseignement. Des profs inspirants et qui ont cru en eux dans leur jeunesse sont un facteur décisif même si, et c’est important, leur néerlandais était loin d’être parfait au début. Selon eux, c’est la clé du succès : fournir des modèles et élever le niveau de néerlandais dans nos écoles. Ce dernier point est rarement exprimé à haute voix. Nous sommes tellement fiers de notre enseignement néerlandophone que nous fermons parfois les yeux : le niveau de néerlandais de nombreux diplômés n’est pas à la hauteur. Et c’est un cercle vicieux. Ni les élèves eux-mêmes, ni les professeurs ne les voient donner cours. Faisons face au problème maintenant. Cela pourrait être un premier pas vers une sortie de la crise de l’enseignement qui n’a que trop duré.

At the time you’re looking for coolness with this magazine under your arm, people behind the brick walls of the Brussels schools are getting ready for the new school year. And this one will begin under cloudy skies.

Again. Full classrooms, no teachers, there is the problem in a few words. Also striking is the fact that there are so few Brussels natives among the teachers. In this magazine, three of them tell us why they still chose the challenges of education. Inspiring teachers who believed in them during their childhood were decisive. And this – and this is important – despite the fact that their Dutch was far from perfect in the beginning. According to them, this is the key to success: providing role models and raising the level of Dutch in our education system. The latter is something that is rarely said out loud. We are so proud of our Dutchspeaking education that we sometimes overlook it: the level of Dutch of many graduates really is not up to par.

This is of course how you end up in a vicious circle. Neither the pupils nor their teachers ever picture themselves in front of a classroom. Let us now acknowledge and tackle this problem. It could be a first step towards getting out of this education crisis that has been dragging on for far too long.

ADVERTEREN? Marlies De Deygere 02-650.10.81 marlies.dedeygere@bruzz.be DISTRIBUTIE Ute Otten, 02-650.10.63, ute.otten@bruzz.be ALGEMENE DIRECTIE Dirk De Clippeleir

Kristof Pitteurs, hoofdredacteur

HOOFDREDACTIE Kristof Pitteurs (algemeen hoofdredacteur) REDACTIECHEF Kirsten Bertrand CULTUUR & UIT Gerd Hendrickx ART DIRECTOR Heleen Rodiers VORMGEVING Ruth Plaizier EINDREDACTIE Karen De Becker WERKTEN MEE AAN DIT NUMMER Eva Christiaens, Sara De Sloover, Kris Hendrickx, Bettina Hubo, Kurt Snoekx, Kevin Van den Panhuyzen, Steven Van Garsse, Tom Zonderman (redacteurs); Michaël Bellon, Andy Furniere, Tom Peeters, Niels Ruëll, Nick Trachet, Michel Verlinden, Max Wyckaert (medewerkers) VERTALING Frédérique Beuzon, Gregory Blauwers, George Holmer, Laura Jones FOTOGRAFIE & ILLUSTRATIE Bart Dewaele, Kim, Wauter Mannaert, Ivan Put, Saskia Vanderstichele VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Kristof Pitteurs Flageyplein 18, 1050 Elsene.

BRUZZ is een uitgave van de Vlaams Brusselse Media vzw, wordt gedrukt bij Printing Partners Paal-Beringen en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie

MELD NIEUWS Zelf nieuws gespot?

Tips zijn altijd welkom via: BRUZZ.be/meldnieuws Persberichten kunnen via redactie@bruzz.be

VOER UW EVENEMENT IN OP ENCODEZ VOTRE ÉVÉNEMENT SUR ENTER YOUR EVENT ON www.agenda.brussels

WWW.BRUZZ.BE

FR

EN

| 5

6

Het gesprek. Stadsplanner Jens Aerts wil kinderen meer inspraak geven

‘Eigenlijk moet je de stad ook als een school zien’ Brussel moet een gewest op kindermaat worden, een kwart van de inwoners is immers minderjarig. Een eerste stap is de nieuwe stedenbouwkundige aanpak Good Living, maar dat is niet genoeg. Stadsplanner Jens Aerts ijvert daarbovenop voor meer inspraak voor de jeugd. “Hebben zij hun mening mogen geven over het nieuwe circulatieplan?”

B

russel is jong: zo’n 23 procent van de Brusselaars is nog geen 18 jaar oud. In de top tien van Belgische gemeenten met de jongste bevolking staan zeven Brusselse gemeenten. Maar bij het uittekenen van een stad wordt weinig rekening gehouden met die jeugdigheid.

Daar zou verbetering in moeten komen, onder meer met de nieuwe Gewestelijke Stedenbouwkundige Verordening – Good Living – die een grondige hervorming van de stedenbouwkundige regelgeving moet betekenen. Good Living is begin juli voorgesteld aan de Brusselse regering en zou begin of midden 2024 in werking moeten treden. Jens Aerts, stadsplanner voor stedenbouwkundig bureau BUUR Part of Sweco en specialist in kindgerichte stads-

planning, bereidde Good Living mee voor.

Hij werkte enkele jaren op het thema bij VN-kinderrechtenorganisatie Unicef. In de schoot daarvan schreef hij een handboek over waarom en hoe steden gepland moeten worden voor en door hun jongere inwoners.

Aerts woont al twintig jaar in Brussel en is zelf vader van een zoon van elf.

Welke nieuwe regels van Good Living zouden kinderen ten goede komen?

JENS AERTS: Good Living moet mee leefomgevingen creëren waarin kinderen gezond en veilig kunnen opgroeien. Zo zou elke woning een bruikbare buitenruimte moeten hebben en krijgen gebouwen met meer dan tien woningen verplicht een aangelegde gedeelde buitenruimte. Dat geeft

kinderen de nodige ruimte om buiten te spelen, op te trekken met vriendjes of gewoon een luchtje te scheppen.

Ook straten op maat van kinderen zijn cruciaal. Bij de heraanleg van straten zal daarom voortaan maximaal de helft van de breedte voorbehouden zijn aan auto’s, parkeerplaatsen inbegrepen. Zo creëren we meer plaats voor voetgangers, fietsers, openbaar vervoer, bomen, zit- en speelplekken. Voetpaden worden ook breder, minstens twee meter in plaats van anderhalve meter, zodat je gemakkelijker hand in hand met een kind iemand kan passeren.

Minstens tien procent van de heraangelegde straten zou moeten bestaan uit bomen in volle grond. Zo krijgen kinderen meer zicht op groen. Dat verbetert hun geheugen

▼

door Andy Furniere foto’s Bart Dewaele

31 SEPTEMBER 2022

| 7

BIO • 47 jaar, afkomstig uit Antwerpen, maar woont al 20 jaar in Brussel • Is stadsplanner bij stedenbouwbureau BUUR Part of Sweco en specialist in kindgerichte stadsplanning • Werkte mee aan de nieuwe Gewestelijke Stedenbouwkundige Verordening, Good Living, die tegen midden 2024 een grondige hervorming van de stedenbouwkundige regelgeving moet creëren

8

▼

Het gesprek. Jens Aerts wil kinderen meer inspraak geven

en vermindert stress, zo blijkt uit studies. En het geeft koelte, als een antwoord op klimaatverandering en de stedelijke hittestress.

Zijn dat niet vooral algemene maatregelen die ook positief zijn voor kinderen?

AERTS: Ik zie het omgekeerd. Als het goed is voor kinderen, die tot onze meest kwetsbare inwoners behoren, zal het bijna automatisch goed zijn voor de hele bevolking. In die zin zijn kinderen een graadmeter voor het succes van een stad.

De luchtkwaliteit is een goed voorbeeld.

Kinderen zijn veel gevoeliger voor fijn stof in de lucht, omdat ze kleinere longen hebben, sneller ademen en zich in het algemeen volop aan het ontwikkelen zijn. Hetzelfde geldt voor veiligheid in de straten: verkeers­ ongevallen zijn op wereldvlak de hoofdoor­

AERTS: Het zijn in de eerste plaats de

welstellende gemeenten die voldoende ruimte hebben voor kinderen, en daar is Molenbeek niet bij. Er is een groot tekort aan groen en jongerenvoorzieningen. Je ziet na de heraanleg van de Ninoofse Poort, met die bijkomende groene ruimte, hoeveel nood mensen hebben aan zulke plekken. Het zit er altijd vol volk.

Ik woon in de kanaalzone, die veel te vaak wordt gezien als een probleem, maar daar zijn juist zoveel mogelijkheden voor jongeren. Het beleid moet meer focussen op plekken voor jongeren langs het water.

De kanaalzone zou de ruggengraat van de stad moeten worden voor de komende generaties. Projecten zoals Pool is Cool en Cultureghem zijn goede voorbeelden.

Jammer dat Allee du Kaai weg moet op de locatie langs het kanaal, zonder dat er

“Als het goed is voor kinderen zal het bijna automatisch goed zijn voor de hele bevolking”

zaak van overlijden of blijvende invaliditeit bij jongeren, onder meer omdat ze niet hetzelfde inzicht en niet dezelfde middelen in het verkeer hebben als volwassenen. Als de straten veilig genoeg zijn voor kinderen, dan zeker ook voor volwassenen. En hoe jonger de kinderen op straat, hoe veiliger de verkeerssituatie.

Kinderen zijn natuurlijk de volwassenen van morgen. Leidt onaangepaste stadsplanning tot problemen later in hun leven?

AERTS: Absoluut. Als het voor kinderen bijvoorbeeld moeilijk is om dicht bij huis buiten te spelen of om veilig naar school te fietsen, dan gaan ze misschien te weinig bewegen, met een hoger risico op overge­ wicht als gevolg. Overgewicht wordt dan weer gelinkt aan de ontwikkeling van andere problemen die de gezondheid op lange termijn schaden, zoals diabetes.

U woont zelf in de Brusselse gemeente met de jongste bevolking, Sint-Jans-Molenbeek. Hoe ziet u de situatie daar?

goed is nagedacht waar ze naartoe moeten.

Hoe kunnen we efficiënt jongeren betrek­ ken bij het beleid?

AERTS: Deelname van kinderen aan projecten verloopt vaak via jeugdorganisa­ ties en scholen, maar er is meer nodig.

Kinderen hebben geen stemrecht, maar we moeten hun stem wel meer laten horen.

Richt een alternatief orgaan op dat beleids­ makers op structurele basis kunnen raadplegen om maatregelen en langeter­

Stadsplanner Jens Aerts woont in de kanaal­ zone: “Die zone zou de ruggengraat van de stad moeten worden voor de komende generaties.”

mijnstrategieën te toetsen bij kinderen, zoals dat in verschillende steden al gebeurt.

Een soort kinderparlement, met jongeren uit alle gemeenten en lagen van de gemeen­ schap. Het Brussels2030-initiatief kan het ideale vehikel zijn om te werken aan een kinderparlement.

Hoeveel macht zou u dan leggen in de handen van kinderen in zo’n parlement?

AERTS: Je hoort me niet zeggen dat je het advies van kinderen altijd in alle details moet volgen, maar met zo’n orgaan krijg je wel

“Met de stijgende temperaturen zou ik meer waterfonteintjes installeren, zodat kinderen gemakkelijk gratis water kunnen drinken”

24 AUGUSTUS 2022

die automatisch de dialoog aangaan met jongeren en oog hebben voor hun behoeften.

Een goed voorbeeld van een politicus die hard werkt met jongeren is de burgemeester van de Albanese hoofdstad Tirana. Die zet er hard op in dat iedere wijk een plein en speeltuinen moet hebben. Hij heeft in de ambtenarij iemand aangesteld die verantwoordelijk is voor alles wat met jongeren te maken heeft, die erop toeziet dat het beleid consequent kinderen vooropstelt.

Good Living is een oplossing op lange termijn.

Wat is er op korte termijn mogelijk om de stad kindvriendelijker te maken?

AERTS: Dan denk ik aan placemaking, de

openbare ruimte samen met bewoners en lokale belanghebbenden herinrichten, zoals bij tijdelijke speel- en leefstraten gebeurt.

Zulke maatregelen kunnen relatief snel en goedkoop een permanente vorm krijgen.

Dat geldt ook voor acties zoals Picnic The Bridge, de beweging om het drukke kruispunt aan de Vlaamsepoort verkeersveiliger te maken.

Gezien de stijgende temperaturen zou ik oproepen om meer waterfonteintjes te installeren, zodat kinderen gemakkelijk gratis water kunnen drinken. Misschien moet dat een regel worden voor cafés en restaurants in de zomer, overal gratis water voor kinderen.

zicht op wat cruciaal is voor hen. Jongeren zijn nu te vaak object, in plaats van subject.

Op die manier kom je ook te weten hoe je best jongeren kunt bereiken. Als je kinderen een plaats geeft in de stad, en hen mee laat beslissen, dan zullen zij zich deel voelen van die lokale maatschappij en er nu en later aan willen werken. Als je dat niet doet, stimuleer je een wantrouwen tegenover het systeem.

Eigenlijk moet je de stad ook als een school zien. In de zin dat de stad de omgeving is waar ze leren omgaan met anderen, risico’s in het verkeer inschatten …

Dan moet je hen wel de juiste omstandigheden bieden waarin ze dat kunnen leren. Dat vraagt om een goede planning. In sommige steden in het Midden-Oosten zie je hoe jongeren zich enkel in winkelcentra kunnen uitleven. Terwijl er wel geld genoeg is voor prestigeprojecten en mega-evenementen.

In hoeverre hebben beleidsmakers al oor naar de verzuchtingen van jongeren? De VGC onderzoekt deze zomer onder de noemer Playcation tien speelprojecten die

ruimte maken voor vrij spelen en waarbij groepen kinderen de projecten evalueren.

AERTS: Playcation is een heel mooi voorbeeld van beleid voor kinderen mét kinderen.

Maar er zijn inderdaad nog te weinig politici

Het nieuwe circulatieplan veroorzaakt heel wat controverse. Is het wat kindvriendelijkheid betreft een stap in de goede richting?

AERTS: Er wordt inderdaad veel over

gediscussieerd, door volwassenen onder elkaar. Ik vraag me zelf vooral af of jongeren om hun mening is gevraagd?

« DONNER LA PAROLE AUX ENFANTS »

“GIVE CHILDREN A VOICE”

Les jeunes représentent près d’un quart des habitants de Bruxelles, mais ce sont les adultes qui créent la ville selon leurs besoins. L’approche urbanistique de Good Living pourrait améliorer la situation mais il faut aller plus loin pour créer une ville à l’échelle des enfants. L’expert Jens Aerts, qui a travaillé sur le projet, propose la création d’un parlement des enfants. « Cet organe alternatif pourrait être consulté par les décideurs sur base structurelle afin de tester les mesures à long terme auprès des enfants. »

Young people make up about a quarter of the residents of Brussels, but the city is designed by adults, and often for adults. The new urban planning approach Good Living aims to improve this for the future but more is needed to create a city on the scale of children. Expert Jens Aerts, who worked on Good Living, suggests the establishment of a Brussels children’s parliament. “An alternative body like that could be consulted by policy makers on a structural basis to test measures and long-term strategies with children.” He also questions whether children were consulted on the new circulation plan.

FR

EN

| 9

10

In beeld. Saskia Vanderstichele

24 AUGUSTUS 2022

Droog Brussel Een hete, zeer droge zomer en dit is het resultaat. Het Jubelpark en de andere Brusselse parken liggen er dor en verkleurd bij. Het schrale gras is vergeeld of roodbruin zoals de Afrikaanse savanne.

Ook de bomen kreunen onder de waterschaarste. Ze verliezen al volop hun bladeren zodat het lijkt alsof het herfst is.

Door de droogte van de afgelopen jaren zijn sommige boomsoorten brozer geworden en Leefmilieu Brussel stelde al een oversterfte bij de Brusselse bomen vast.

Deze jonge mensen laten het alvast even niet aan hun hart komen en spelen een potje spikeball, de jongste hype onder de balspelen. HUB

| 11

12

Brusselaar (M/V/X) van de week.

Alain Maron Brussels Ecolo-minister Alain Maron moet deze week de herfstcampagne tegen corona verkopen. Nog dit najaar volgt de nieuwe ophaalkalender voor huisafval. Goede communicatie is twee keer van tel. door Eva Christiaens

Eerst de vaccinaties: terwijl Vlaanderen de nieuwe reeks uitnodigingen voor de tweede boosterprik vorige week verstuurde, stelt Maron het plan voor Brussel pas eind deze week voor. Zijn terugkeer uit vakantie lijkt een kleine flashback naar de voorbije twee jaar, want met de start van het nieuwe schooljaar loert nog maar eens het risico op een nieuwe besmettingsgolf. “Op basis van modellen van de Universiteit Hasselt verwachten we heel waarschijnlijk een piek midden oktober. Hoe hoog die wordt, hangt af van de mate van vaccinatie,” zegt Gudrun Briat van de FOD Volksgezondheid.

Dus komt er voor alle volwassenen een tweede boosterprik – de 80-plussers waren al uitgenodigd - boven op de eerste die vorige winter al was aangeboden. In Brussel kregen minder dan vier op de tien inwoners die eerste booster. Zeker oudere en kwetsbare personen krijgen hun vierde prik best in de loop van september, zegt Briat. In Brussel

is het aan minister Alain Maron om de zoveelste campagne in goede banen te leiden.

Maron is nu drie jaar Brussels minister van Gezondheid. Bij aanvang had hij niet voorzien dat die bevoegdheid zo’n grote hap uit zijn tijd zou nemen. Maron moest plots knopen doorhakken over mondmaskers, testcentra en covid safe tickets. Ondertussen kwam er thuis een dochtertje bij en lagen zijn grote dromen uit het regeerakkoord, zoals de isolatie van de huizen of de uitrol van 11.000 laadpalen, te wachten. Dat de Ecolo-minister wel in de media kwam met een campagne rond groene mobiliteit, maar stiller was over de vaccinaties, leverde hem forse kritiek op.

“Je voelt dat gezondheid niet zijn thema is. Hij heeft het zich ook niet eigen proberen te maken,” zegt politicoloog Pascal Delwit (ULB). Marons entourage is het daar niet mee eens. “Wij hebben hem net moeten

zeggen dat hij de kritiek naast zich moest neerleggen,” zegt een Ecolo-­collega.

Geen mediafiguur Maron begon zijn politieke carrière in de gemeenteraad van Sint-Gillis. Hij is afkomstig uit Verviers, maar verloor zijn hart na zijn studies aan de Brusselse gemeente.

Daar werkte hij lang als journalist en coördinator bij het sociaal-geëngageerde tijdschrift Alter Échos. Als Brussels parlementslid bracht hij later het Samusocial-­ schandaal aan het licht, wat hem bejubeld bovenaan de Ecolo-kieslijst bracht in 2019.

Maar waar hij als oppositielid goed durfde door te drammen, leek hij kritiek op zijn eigen ministerschap liever af te wimpelen. In de bijzondere coronacommissie vroeg Maron om aandacht voor de toekomst en niet voor flaters uit het verleden. Ook na anonieme achterklap van zijn eigen regeringscollega’s

In het nieuws omdat Vrijdag legt minister Alain Maron uit hoe alle volwassen Brusselaars een tweede boosterprik kunnen krijgen.

Binnenkort stelt hij een nieuw plan voor de vuilnisophaling voor.

Over welk dossier gaat het?

De boostercampagne is in de lente afgesproken door de ministers van Volksgezondheid in ons land en begint op 12 september. De nieuwe ophaalkalender voor huisafval moet Brusselaars beter laten sorteren. © PHOTONEWS

| 13

24 AUGUSTUS 2022

Kort gesprek. Ilke Froyen

‘De aanslag op Rushdie kwam hier heel heftig binnen’ Op 12 augustus haalde een 33 jaar oude fatwa Salman Rushdie in. De schrijver stond mee aan de wieg van ICORN, een wereldwijd netwerk van steden dat bedreigde schrijvers opvangt. In maart confereert de organisatie in Brussel. Ilke Froyen, directeur van Passa Porta, licht toe.

© SASKIA VANDERSTICHELE

in de Vlaamse media beet hij van zich af.

“Kon Brussel sneller zijn gegaan met de vaccinaties? Franchement, nee,” zei hij vorig jaar aan De Standaard.

De ingewikkelde Brusselse context wordt door critici niet ontkend. “Toch voel je hier weinig politieke wil om de vaccinatie door te drukken. Dat ligt niet alleen bij Alain Maron, maar hij is een deel van de puzzel,” zegt Delwit. Marons omgeving noemt zijn media-afwezigheid liever een bewuste keuze.

Hoe minder interviews, hoe meer hij kon doorwerken, klinkt het. Coronacrisismanager Inge Neven leek wel zijn schild voor de pers. “Dat wij soms het vuile werk moeten opknappen, so be it,” zei Neven daarover.

Afvalophaling Maron mag duimen dat haar opvolger dat even gelaten zal doen. Neven zwaait eind deze maand af en haar coronateam bij de GGC is al flink uitgedund. De achterblijvers moeten deze herfst zoveel mogelijk Brusselaars overtuigen van een vierde prik, om de ziekenhuizen niet nog eens te belasten.

Ondertussen wacht hun verantwoordelijke minister nog een ander heikel dossier: de hervorming van de afvalophaling. En net als gezondheid is netheid niet Marons lievelingsbevoegdheid.

“Je riskeert je tanden erop stuk te bijten,” zei hij in een interview met BRUZZ in 2019.

Niemand in de Brusselse regering wou het thema in zijn portefeuille. De administratie Net Brussel sukkelt al jaren met interne problemen en de vakbonden, vooral de liberale VSOA, staan er sterk. Het voorbije halfjaar is er al zeker vijf keer gestaakt.

Rondslingerend vuilnis op straat: het geeft een groene minister geen fraai imago.

Maron wordt verweten te weinig naar de bonden te luisteren. Ze zijn meer dan benieuwd naar het plan dat hij begin september zal aankondigen. Officieel is er nog niets gelost, maar op termijn zouden de witte zakken voor restafval maar één in plaats van twee keer per week worden opgehaald. Dat moet de Brusselaar beter laten sorteren: voedselafval gaat dan in de oranje zak, verpakkingen in de blauwe.

“Schrijf maar dat ik eens goed lach,” zegt een ACOD-afgevaardigde bij Net Brussel. “In sommige straten zie je nooit een oranje zak.”

De bonden vrezen nu al meer werk. Maron zal een manier moeten vinden om zowel de burger als de vuilnisophalers tevreden te houden. Deze herfst wordt zijn kans om overleg en daadkracht te combineren.

Hoe is het nieuws over de aanslag op Salman Rushdie binnengekomen?

Heftig en heel nabij. Henry Reese, de moderator van het event, is iemand uit het bestuur van ICORN. Ik sprak hem twee maanden geleden nog. De aanval, waarbij Reese ook gewond raakte, toont aan dat wat heel lang een symbool leek, een harde realiteit blijkt te zijn. Het maakt tastbaar hoeveel agressie ideeën en metaforen kunnen opwekken, hoe bedreigend de leefomstandigheden in bepaalde regimes zijn. Rushdie is in het Westen het gelaat geworden van de vervolgde auteur, maar achter hem gaat een veelheid aan gelijkaardige verhalen schuil. Nog steeds, helaas.

Vijftien jaar geleden sloot Brussel zich aan bij ICORN, het International Cities of Refuge Network. Waarom?

Een jaar na de oprichting in 2006 is Brussel toegetreden tot die groep van intussen 77 ‘vluchtsteden’. In maart 2023, net voor het Passa Porta Festival, zal Brussel trouwens gaststad zijn voor de jaarlijkse ICORN-conferentie. Passa Porta heeft voor die toetreding geijverd, omdat het ons niet alleen om de schone letteren gaat, maar ook om kritische reflectie en vrijheid van expressie.

Sinds 2008 vingen we al vijf vervolgde auteurs op, op een geheim adres, voor een schrijfresidentie van twee jaar. De vraag is honderden malen groter dan het aanbod, maar het zijn auteurs die een intensieve begeleiding nodig hebben.

“Sinds 2008 hebben we al vijf vervolgde auteurs opgevangen, op een geheim adres”

Wat voor impact heeft die opvang?

Een cruciale. Voor de schrijvers betekent het veiligheid, een comfortabele plek om te leven en te werken. Dat is soms hallucinant voor mensen die vaak getraumatiseerd arriveren, op verhalen van gruwel zitten en wankelen tussen schuldgevoel en weerbaarheid. Het is belangrijk dat ze kunnen terugvallen op een nieuw netwerk om hun boodschap te delen. Daarom stellen we ons steeds samen met de VUB kandidaat. En voor ons betekent die opvang een confrontatie met de grote verhalen uit boeken die plots heel tastbaar en intiem worden. Ons belang is heel concreet: je geeft een vervolgde schrijver twee jaar ademnruimte. Tegelijk schept dat een constant bewustzijn van het belang van vrije meningsuiting.

Voor die realiteit, dat stukje van wat internationale literatuur kan zijn, willen we ruimte blijven vrijwaren.

KURT SNOEKX

14

01-04.09.2022

21.10.2022

10.11.2022

ECM album recording

album release : The River Doesn’t Like Strangers (Native Rebel Recordings, 2021)

Best of Belgian Jazz

Jakob Bro, Anders Christensen, Brian Blade

autumn jazz 2022

10.09.2022

Deus Ex Machina Best of Belgian Jazz

24.09.2022

Vitja Pauwels solo Best of Belgian Jazz

24.09.2022

Bill Frisell Trio & Brussels Philharmonic Jazz Meets Symphonic

08.10.2022

aki

Best of Belgian Jazz

08 .10.2022

Youn Sun Nah Quartet

album release : Waking World (Arts Music Inc., 2022)

Chelsea Carmichael

27.10.2022

Philip Catherine 80

Jean-Paul Estiévenart International Quintet 18.11.2022

Matthew Halsall

Best of Belgian Jazz

+ support act:

29.10.2022

Gondwana Records Presents

album release : The Sound of Listening (Edition Records, 2022)

16.12.2022

Mark Guiliana

04.11.2022 | double bill

Svaneborg Kardyb

Tigran Hamasyan Trio album presentation : The Call Within (Nonesuch Records, 2020)

Asher Gamedze + Tumi Mogorosi South-African jazz

05.11.2022 | double bill

Nduduzo Makhathini solo + The Brother Moves On South-African jazz

© NDUMISO MTSHALI

24 AUGUSTUS 2022

Beeldcolumn. Kim en Wauter gaan om de beurt aan de haal met het nieuws van de week

| 15

© NDUMISO MTSHALI

16

Netheid. Op bezoek in de meest leefbare stad ter wereld

Wenen: voorbeeld van een propere hoofdstad Wat kan Brussel leren van Wenen? Met die vraag trokken enkele Brusselse parlementsleden naar Oostenrijk om er inspiratie op te doen over stadsplanning, sociale huisvesting en netheid. “Er wonen bijna dubbel zoveel mensen in Wenen als in Brussel en toch is het een heel propere stad.” door Kevin Van den Panhuyzen

24 AUGUSTUS 2022

| 17

© HELEEN RODIERS

18

Netheid. Op bezoek in de meest leefbare stad ter wereld

L

ege blikjes bier en frisdrank, plastic verpakkingen, een bananenschil, een hele hoop schillen van zonnebloempitten en een braakselplas onder een zitbank. Het zou een beschrijving kunnen zijn van de storthoop die we dagelijks op veel te veel Brusselse voetpaden en straathoeken kunnen waarnemen, maar we staan voor het belangrijkste internationale treinstation van het land: Brussel-Zuid. Op tien meter van een stationsingang puilt het vuilnis uit een van de weinige vuilnisbakken in de onmiddellijke omgeving, waardoor er onder de vuilnisbak een afvalbergje boven het voetpad rijst. Een straatveger wandelt er voorbij en begint er niet eens aan. Twee meter verder is er ook werk: sigarettenpeuken wegvegen. De reizigers die het station verlaten en buitenkomen negeren de graffiti in het portiek, maar knijpen hun neus meteen dicht om tien meter verder naar

adem te happen. Helaas, ook hier hangt een urinegeur.

Na een treinrit van elf uur belanden we 1.100 kilometer verder in een andere Europese hoofdstad. Wenen is dit jaar opnieuw, voor de derde keer in de voorbije vijf jaar, verkozen tot de meest leefbare stad ter wereld. Het is voor de Brusselse parlementsleden van de Nederlandstalige oppositie Bianca Debaets (CD&V) en Cieltje Van Achter (N-VA) reden genoeg om de stad te bezoeken. Het contrast tussen de omgeving rond Wien Hauptbahnhof en Brussel-Zuid kan moeilijk groter zijn. Er liggen wel enkele sigarettenpeuken op de grond, maar verder nergens zwerfvuil.

Zonder ook maar één stap te zetten, tellen we een tiental vuilnisbakken, waarvan er geen enkele uitpuilt. Het is een nette stad.

Dat valt meteen op en het is een van de redenen waarom het een van de meest leefbare steden ter wereld is.

Vuilnis hoort in de vuilnisbak.

Wie dat in Wenen niet doet, riskeert een boete. En ja, er wordt streng op toegezien.

“Het is niet altijd zo geweest. Een twintigtal jaar geleden hadden we een gigantisch probleem met hondendrollen. Op de voetpaden moesten we daar echt tussen slalommen. We werden er ons van bewust dat de stad steeds vuiler werd, maar er veranderde niets,” zegt Martina Ableidinger, head of operations bij de Weense netheidsdienst MA 48. Ableidinger deed haar studies rond afvalbeheer en voerde in 2004 zelfs onderzoek in opdracht van Net Brussel. Een jaar later kwam ze opnieuw in Wenen terecht. “Het was de tijd dat het internet opkwam. Mensen deelden hun mening vaker. Alles was al geprobeerd: sensibiliseren, de hondenpoep zelf opkuisen, maar daarmee geef je ook niet het juiste signaal.

Toen een jonge moeder in vier weken tijd 150.000 handtekeningen verzamelde, zei de burgemeester: ‘Er moet nu echt iets gebeuren.’”

De toenmalige directeur van MA 48 stelde een tienpuntenplan op. Hij vermoedde dat de burgemeester slechts twee of drie maatregelen zou goedkeuren. Tot zijn grote verbazing kreeg het volledige plan groen licht. “Plots veranderde er snel heel veel. In twee of drie jaar tijd zagen we een ommekeer,” vertelt Ableidinger. “We kwamen tot de vaststelling dat een goed afvalbeheer moet steunen op drie pijlers. Informeren, sensibiliseren en motiveren is belangrijk, maar onvoldoende. Daarnaast hebben we onze eigen werking en infrastructuur verbeterd. Dan is er de derde pijler: sancties voor wie het spel niet eerlijk speelt.”

Waste watchers en boetes Alhoewel de stad al tien jaar een app heeft om zwerfvuil en andere problemen met openbare netheid te melden en al dertig jaar een ‘afvaltelefoon’ heeft met dezelfde functie, werden de fundamenten voor de propere stad die Wenen vandaag is, toen gelegd, met die tien maatregelen. De stad plaatste dispensers met gratis hondenpoepzakjes. Zo telt de hoofdstad er intussen 3.700. In de openbare ruimte werd het aantal vuilnisbakken opgetrokken – er zijn er nu 21.000, vrijwel allemaal uitgerust met een asbak – en daarnaast zijn er nog eens ruim 1.200 aparte asbakken.

“Eerst werd gedacht dat die vuilnisbakken vooral niet te veel moeten opvallen, om het stadsbeeld niet lelijker te maken, maar het tegendeel is waar. Ze moeten zichtbaar zijn, anders worden ze niet gebruikt. Wij plaatsen er om de paar maanden ludieke boodschap-

Wenen telt zo’n 21.000 vuilnisbakken in de openbare ruimte.

pen op,” zegt de Oostenrijkse afvalexperte.

“Niemand kan zeggen: ‘Ik gooi iets op straat, want er is geen vuilnisbak in de buurt.’” Veel moeite hoeven Weners inderdaad niet te doen om iets weg te gooien zonder de straat te bevuilen.

Wie toch zondigt, weet dat daar sinds begin 2008 een straf aan kan vasthangen.

Het ging toen om boetes van 35 euro.

“Aanvankelijk wilden politici niet weten van boetes, maar het is een noodzakelijke pijler.”

Samen met de andere maatregelen leidde het tot een mentaliteitswijziging. Wie vandaag een sigarettenpeuk of ander klein afval op straat gooit, of hondenpoep weigert op te ruimen, kan een boete van vijftig euro krijgen. Na twintig kilometer door de stad wandelen, van de toeristische binnenstad tot de minder centrale woonwijken, hebben we er niemand op kunnen betrappen.

“De meesten hebben ze nog niet gezien, maar iedereen weet dat ze er zijn: we hebben geen weight watchers, maar waste watchers.

Zij zijn onze troepen die de boetes kunnen uitdelen,” vertelt Ableidinger trots, zoals

altijd wanneer ze over haar werk en personeel spreekt. Op het hele grondgebied van de Weense hoofdstad zijn er iets minder dan vijftig waste watchers actief. Daarnaast zijn er nog eens meer dan zeshonderd ambtenaren, die voor de stad Wenen werken en ook bevoegd zijn om boetes uit te delen aan mensen die de spelregels rond openbare netheid niet volgen. Ook Ableidinger mag op straat mensen beboeten. “Toen ik het voor het eerst deed in 2008 voelde ik me onzeker, maar de meeste mensen reageren door te

zeggen dat we gelijk hebben en verontschuldigen zich.”

Ableidinger ontvangt ons in een van de twee tweedehandswinkels van MA 48. Het is een behoorlijk groot warenhuis, waar vintage en modern elkaar bestuiven. Er hangt geen muf geurtje in de lucht en de winkel straalt allesbehalve armoede uit. “Met deze winkel willen we het signaal geven dat we dingen niet zomaar mogen weggooien als ze nog gebruikt kunnen worden. Voor het geld doen we dit niet,” knikt ze. “Voor ons was de

“Hier kan niemand zeggen: ‘Ik gooi iets op straat, want er is geen vuilnisbak in de buurt’” Martina Ableidinger Head of operations bij de Weense netheidsdienst MA 48

20

Netheid. Op bezoek in de meest leefbare stad ter wereld

© SHUTTERSTOCK

uitstraling van deze winkel belangrijk. Hier mocht geen keldergeur hangen. We hebben trouwens samengewerkt met een universi­ teit: het blijkt dat hier zowel ouderen als jongeren komen, en niet alleen mensen met een laag inkomen.”

De twee Nederlandstalige, Brusselse oppositieleden zijn onder de indruk, niet alleen van de netheid, maar ook van de tweedehandswinkel. Het bezoek aan het Weense equivalent van Net Brussel werkt inspirerend. “Wenen heeft bijna het dubbele aantal inwoners van Brussel en toch is het een heel propere stad. Het is niet altijd zo geweest, dus verandering is mogelijk,” zegt Van Achter. “Je moet ook handhaven en boetes uitdelen als iets niet in orde is. Dat wordt hier ook consequent

gedaan. Dat is een groot verschil met Brussel.”

Omgangsregels “Verandering is mogelijk, maar de overheid kan het niet alleen. Mensen hebben respect voor elkaar en voor de stad, en daar knelt het schoentje in Brussel,” vult Debaets aan.

Volgens haar is een verplichte inburgerings­ cursus een deel van de oplossing. “Met andere woorden: je vraagt nieuwkomers om de taal te leren, maar ook om de omgangsre­ gels te respecteren, zodat het voor iedereen een aangename stad wordt. Ook meer repressie. Als mensen op een bepaald moment niet willen horen, moeten ze voelen.”

“Vuilniszakken die op straat liggen, trekken alleen nog meer vuil aan, daarom zijn containerlokalen verplicht in woningen” Martina Ableidinger Head of operations bij de Weense netheidsdienst MA 48

Maar Brussel kan nog meer zaken leren van Wenen op het vlak van netheid. Hier zijn geen vuilniszakken die de burger twee keer per week op straat mag zetten bijvoorbeeld.

“Daarin volgen wij de broken window theory.

Als zulke vuilniszakken op straat liggen, trekken die alleen nog meer vuil aan,” zegt Ableidinger. “Alle huizen en appartements­ gebouwen zijn verplicht om een container­ lokaal te hebben op de gelijkvloerse verdieping. Daar komen de vuilnismannen het huisafval ophalen. Hoe kleiner het lokaal, hoe kleiner de containers en dus hoe vaker de vuilniskar moet langskomen.”

Weners betalen een jaarlijkse bijdrage op basis van hoe groot de container is en hoe vaak MA 48 moet langskomen. “Voor alle nieuwbouw vraagt de stad Wenen, voor ze een vergunning geeft: ‘Heeft MA 48 de plannen al bekeken en goedgekeurd? Zo’n lokaal is een must.’”

Bij de ophaling van het huisafval is recycleren niet de prioriteit, stelt de afvalbeheerexperte en adjunct-directrice van MA 48, maar wel dat er geen afval blijft rondslingeren. “Het is een grootstad, dus

24 AUGUSTUS 2022

| 21

© SHUTTERSTOCK

hygiëne komt eerst. Waar mogelijk halen we biologisch afval afzonderlijk op, maar dat moet dan van een zodanig goede kwaliteit zijn dat we er bijvoorbeeld biogas van kunnen maken. Als we er niets mee kunnen, gaat het de verbrandingsoven in. Die ovens moeten over de beste technologie beschikken. Het diensthoofd grapt weleens dat de lucht die uit die ovens komt gezonder is dan de lucht die erin gaat. Voor de ovens die aan drukke autowegen gelegen zijn zou dat wetenschappelijk zelfs kunnen kloppen.”

Daarnaast zijn er dertien goed georganiseerde containerparken die gratis zijn.

onze organisatie enorm, want we hebben onze eigen wetten en het geeft ons de kans om dingen te veranderen.”

Wenen telt honderd volksvertegenwoordigers en zij zijn tegelijkertijd gemeenteraads- en parlementslid. De burgemeester is er ook wat bij ons de minister-president is, en heeft zeven ministers die tegelijkertijd de rol van schepen uitoefenen. Alhoewel MA 48 opereert vanuit 124 verschillende locaties verspreid over de stad, doet slechts één administratie de aansturing. Voor CD&V en N-VA is dat de weg vooruit.

“In Brussel zijn er twintig verschillende

netheidsadministraties, waarvan die ene grote bovendien ontzettend slecht functioneert. Hoe kan je trots zijn op je administratie, als je niet meer weet wie bevoegd is voor welke straat,” zegt Van Achter. “Dat is het geval in Brussel, maar hier is het heel duidelijk. Er zijn wel districten voor heel lokaal beleid, maar de grote thema’s zitten bij de stad en de regio, en dat zijn dezelfde mensen. Het is duidelijk wie verantwoordelijk is.” “Onze mensen zijn heel trots om voor ons te werken,” zegt Ableidinger nog.

“We krijgen ook heel goede feedback van de Weners. They love us.”

Politieke eenvoud Toen Wenen met grote netheidsproblemen kampte aan het begin van het millennium kreeg MA 48 er personeel bij en telde het netheidsagentschap 3.500 personeelsleden.

Intussen is het takenpakket van MA 48 alleen maar gegroeid en staat het ook in voor sneeuwruimen en auto’s wegtakelen. Toch is er nu minder personeel en werken er 3.000 mensen, evenveel als het aantal personeelsleden van Net Brussel. “Het moest allemaal efficiënter en dat lukt,” knikt Ableidinger.

Een derde is straatveger en zij doen het allemaal manueel met een bezem, zonder geautomatiseerde voertuigen. “Dat is preciezer,” klinkt het. Wat wellicht helpt, is de politieke organisatie van de stad Wenen.

“Onze stad is ook een provincie. Dat helpt

VIENNE, CAPITALE LA PLUS PROPRE

VIENNA, THE CLEANEST CAPITAL

Que peut apprendre Bruxelles de Vienne ?

Les députées bruxelloises Cieltje Van Achter et Bianca Debaets se sont rendues en Autriche pour chercher l’inspiration en matière d’urbanisme, de logement social et de propreté.

Vienne compte quasi deux fois plus d’habitants que Bruxelles et pourtant c’est une ville très propre. Comment font-ils ? On y trouve 21 000 poubelles et 3 700 distributeurs de sacs pour déjections canines gratuits. Et ce n’est pas tout : pas de sacs poubelle déposés en rue car chaque immeuble dispose de son propre local à conteneurs.

What can Brussels learn from Vienna? It was with that question in mind that the two Brussels MPs Cieltje Van Achter and Bianca Debaets sought inspiration in the Austrian capital around urban planning, social housing and cleanliness.

Vienna has almost twice the population of Brussels and yet it is a very clean city. How do they do it? The city installed dispensers with free dog waste bags, of which it now has 3,700, and they increased the number of dustbins in public space to 21,000. But there is more. For example, residents do not put their rubbish on the street twice a week but instead, each building has a compulsory container area.

FR

EN

22

Bijgedachte.

Een nieuw evenwicht Vorige week dinsdag werd het nieuwe circulatieplan in de Vijfhoek ingevoerd.

Eindelijk stapt Brussel de 21ste eeuw in.

Steven Van Garsse Elke week neemt een BRUZZ-redacteur het nieuws op de korrel

“Met het circulatieplan doet Brussel wat het meteen had moeten doen toen de voetgangerszone werd ingevoerd”

Het was weer een mooie vertoning de afgelopen week. De Stad Brussel, bestuurd door een progressieve politieke meerderheid, voert een circulatieplan in en meteen staat de liberale oppositie op de barricaden. Mijn auto, mijn vrijheid, nietwaar? Voorspelbaar, die reactie van de Franstalige liberalen, maar echt geloofwaardig kwam ze niet over.

Oppositiepartij CDH bijvoorbeeld was veel gematigder in haar kritiek. Ook opvallend: de traditionele roeptoeters tegen het inperken van het autoverkeer blonken uit in afwezigheid.

Dat heeft zeker te maken met de vakantieperiode, maar ook met de slimme communicatie van Groen-schepen Bart Dhondt.

Aan de ene kant houdt de Stad Brussel vast aan het plan, maar aan de andere kant sluit ze aanpassingen niet uit. Dat smoort meteen elke kritiek.

Meer ten gronde raakt een deel van de argumenten van de MR kant noch wal. De Vijfhoek blijft honderd procent bereikbaar voor de auto, met de duizenden ondergrondse parkeerplaatsen die het stadscentrum sinds lang heeft. Die liggen op wandelafstand van zowat alle drukke plekken in de stad.

Die Vijfhoek is vandaag de meest bereikbare plek van het land, met de grootste treinstations, de drukste metrolijnen, en trams en

bussen die tot diep in de Brusselse wijken rijden.

En dan is er de good practice. Tal van steden, zoals Gent, maar ook Franse steden, zijn Brussel voorgegaan. En er zijn geen voorbeelden bekend van steden die slechter af waren na de invoering van een circulatieplan. Integendeel.

Ook Brussel zelf kan als voorbeeld dienen: de voetgangerszone in het centrum bewijst dat minder auto, meer leefbaarheid betekent. Omgekeerd, dat weet elke verkeersexpert, betekent meer auto, minder mobiliteit.

Nog een laatste om het af te leren? Ja, sommige autobestuurders zullen een andere weg moeten nemen om hun bestemming te bereiken of moeten omrijden.

Met een gps of apps als Waze is dat geen moeite meer. Dus waarover nog kakelen? Met het circulatieplan, in deze of in een andere vorm, zet Brussel eindelijk echt een stap in de 21ste eeuw, en doet het wat het eigenlijk meteen had moeten doen bij de invoering van de voetgangerszone.

Cruciale maanden Zijn daarmee alle mobiliteitsproblemen van de baan? Zeker niet.

Het autoverkeer zal op zich niet verdwijnen. De auto blijft een belangrijk vervoermiddel in het gewest en daar is niets mis mee.

Dus zal er gemonitord moeten worden. En dat gebeurt ook. Mobiris, het verkeerscentrum van het Brussels Gewest, zit er met zijn neus op. Wat stelt het vandaag vast? Eén, de chaos van de eerste dag van de invoering is vrij snel verdwenen. En twee, de Dansaertwijk krijgt tamelijk veel verkeer te slikken. Dat kan op

termijn een probleem geven aan de Vlaamsepoort, waar het autoverkeer de stad wordt uitgeleid.

Tegelijk lijkt het drukke autoverkeer vooral gestremd door … het drukke voetgangersverkeer. Simpel op te lossen wordt dat niet.

Afwachten dus.

Toch worden vooral september en oktober de cruciale maanden om de verkeersstromen verder op te volgen. Het verkeer van en naar school komt weer op gang, de vakantie is voor de meesten voorbij. Door telewerk gaan we op een flexibelere manier om met woon-werkverkeer. Er zijn de dure brandstofprijzen, en sinds twee jaar de coronafietspaden. Hoe dan ook is verkeersgedrag moeilijk te voorspellen.

Verkeersexperten geloven wel dat de invoering van het circulatieplan op termijn tot een nieuw evenwicht zal leiden op de grote assen – lees: het verkeer rijdt weer min of meer vlot - met die kanttekening dat een deel van het autoverkeer onvermijdelijk zal verdampen.

Want dat wordt uiteindelijk een van de grote neveneffecten van de Good Move-plannen in het hele gewest. Ze zijn er om het sluipverkeer uit de woonwijken te weren, maar de grotere assen rond die wijken zullen wellicht niet alles kunnen slikken. De autobestuurders zullen naar alternatieven grijpen.

Maar wat dan nog? Good Move heeft, net zoals de vorige mobiliteitsplannen, net als doel om het autoverkeer in en naar de stad te verminderen, en zo een stad te krijgen met minder files en een verhoogde leefbaarheid. Dat is exact wat elke stad moet doen om aantrekkelijker te worden.

24 AUGUSTUS 2022

| 23

Fietsflik David Stevens ging op de eerste dag van het circulatieplan zelf aan de slag met een meter: kan er nog een auto door of niet? © ANN MISOTTEN

24

Big City.

Kan je met een helikopter landen op een hoog gebouw in Brussel?

In 1966 landden de Rolling Stones met de helikopter op de Helihaven. Kunnen ze dat vandaag nog?

Luana Difficile zoekt elke week een antwoord op een lezersvraag. Volg ook de Instagram­pagina voor Luana’s Big City-verhaal op donderdag.

Ook een vraag?

Stel je vraag en stem op bruzz.be Bekijk en lees antwoorden op bruzz.be/bigcity

Voor een antwoord op alle vragen over wat in Brussel door de lucht vliegt moet je bij het Directoraat-Generaal Luchtvaart (DGLV) van de Federale Overheidsdienst Mobiliteit zijn. DGLV regelt in overleg met de Regie der Luchtwegen Skeyes – het vroegere Belgocontrol – dus ook de aanvragen en vluchtcontrole over het helikopterverkeer, en levert vergunningen voor permanente en tijdelijke helihavens. Wat blijkt?

In Brussel is er momenteel slechts één permanente helihaven: die van het universitair ziekenhuis Saint-Luc in Sint-Lambrechts-Woluwe. Iets minder dan de helft van alle permanente helihavens in België zijn trouwens verbonden aan een ziekenhuis, zo weet woordvoerder Tho-

mas De Spiegelaere van de FOD Mobiliteit. In Groot-Bijgaarden, net over de Ring, is er ook nog de helihaven van Brussels Heli Air – dat sightseeingvluchten organiseert – maar dat is het dan.

Ook aanvragen voor tijdelijke helihavens voor luchtdopen of evenementen zijn in Brussel zeer zeldzaam, aldus De Spiegelaere.

De tijd van de door de Belgische luchtvaartmaatschappij Sabena uitgebate Helihaven van Brussel, die tussen 1953 en 1966 eerst post en daarna ook passagiers vervoerde (onder meer naar Rotterdam en Bonn), is echt wel voorbij. Die Helihaven werd vooral druk gebezigd tijdens Expo 58, toen er ook op de Heizel een landingsplaats was. De landing van de Stones was een van de laatste wapenfeiten en vandaag herinnert alleen de Helihavenlaan nog aan dat verleden.

Wat dan met geruchten dat soms helikopters zouden landen op The Hotel, of op een dak in Matonge? En is Obama eens niet in

Brussel geland met de helikopter? “Dat zijn slechts geruchten,” zegt Johan Vandenbussche van de hoogst performante en perfect geïnformeerde helikopternieuwswebsite Helispot.be, die maandelijks 40.000 lezers verwelkomt. “De kern van Brussel is een streng bewaakte restricted flying zone (met code EBR01). Voor zover ons bekend zijn er geen helispots op daken van hotels of andere gebouwen in Brussel Hoofdstad. Wij heb-

Beestig Brussel.

Een huiskat, maar op kortere pootjes Elke week schrijft BRUZZ over een dier in de stad.

Wat typeert het en waarom laat het nu van zich horen. Vandaag: de steenmarter.

Vorige week filmde een lezer een vinnige voorbijganger in SintJoost. Een steenmarter flitste voorbij op de stoep. “Dat is een van die opportunistische dier-

soorten die goed weten te gedijen in de stad en de voorbije decennia echt in opmars zijn, net zoals de vos,” zegt Mathias Engelbeen, bioloog bij Leefmilieu Brussel.

“Tot 2001 was die vrijwel afwezig, sindsdien duikt hij meer op.

Eerst vonden we hem vooral in het zuidoosten van het gewest, in de woonwijken in de Woluwevallei en in het Zoniënwoud. Maar intussen zien we hem steeds vaker in de meer bebouwde delen van de stad, tot in Sint-Joost.”

Steenmarters zien er wat uit als een huiskat, maar op kortere poot­ jes. Hun pels is bruin tot bruingrijs met vooraan op de borst een witte bef. Hun naam kregen ze door hun voorliefde voor steengroeves en rotsachtige

Een steenmarter ziet er van ver wat uit als een huiskat.

© PHOTONEWS

24 AUGUSTUS

| 25

© SABENA

| MEER BRUZZ |

Radio

Meester BRUZZ (m/v/x): op woensdag 1 september van 7 tot 14 uur live van op de speelplaats van de Victor Hortaschool in Evere.

Op BRUZZ radio (FM 98.8) en op BRUZZ.be Luchtvaartmaatschappij Sabena baatte de Helihaven van Brussel uit, vanwaar post, maar ook passagiers werden vervoerd.

ben ook geen weet van helikopters die in Matonge of in de EUwijk zouden geland zijn. Ook de Amerikaanse ambassade heeft geen helispot. Amerikaanse presidenten worden met de auto van de luchthaven naar het centrum vervoerd.” Voor een helikopterlanding in Brussel moet Vandenbussche moet al terug naar die van een politiehelikopter op het Poelaertplein tijdens de nationale feestdag van 2018. Het is dus niet zo dat de rijken en machti-

gen der aarde tegenwoordig van hot naar her vliegen in hun helikopter. “Helikopterverkeer stoot in België vaak op protest. Er zijn in België zo’n 140 toestellen waarvan 70 tot 80 privaat, en wij registreren tussen de 70 en 110 vliegbewegingen per dag.” Zelfs toenmalig prins Filip, die zijn bordeauxrode R44 helikopter OO-PFB in het park van het Paleis van Laken stalde, verkocht die in 2013, net voor hij koning werd. MB

hellingen, en daarna dus ook menselijke bebouwing.

Van 15 augustus 2011 tot 15 augustus 2012 werden er 16 Brusselse steenmarters gemeld op waarnemingen.be, in het afgelopen jaar waren dat er al 31, tot in Ganshoren en Schaarbeek toe.

Engelbeen zelf spotte onlangs nog een steenmarter in Oud-­ Laken, dicht bij de Tivoliwijk, toen hij bij het ochtendgloren bezig was met een vogeltelling.

Want steenmarters zijn vooral ’s nachts op zoek naar voedsel, al zijn ze daarbij wel schichtiger

dan vossen. Van regenwormen tot woelmuizen, van fruit tot kippen(eieren), de steenmarter speelt het allemaal met smaak naar binnen.

“De meeste meldingen van steenmarters komen binnen omdat mensen gestommel op zolder horen,” zegt Engelbeen. “Heel soms veroorzaakt de steenmarter ook overlast, omdat hij afkomt op een geur van de coating van remkabels van auto’s (mogelijk die van vismeel, dat erin is verwerkt, red.), en die daarvoor doorknaagt.” SARA DE SLOOVER

Evenement

Bezoek onze BRUZZ-stand op Boterhammen in de Stad & Feeëriën in de Gare Maritime en win een paar draadloze oortjes (Happy Plugs)!

BRUZZ international

Leuke bars, portretten van internationale Brusselaars of spraakmakende reportages voor en door expats: elke week in BRUZZ International.

Zondag na BRUZZ 24

26

Onderwijs. Hoe goede voorbeelden het lerarentekort kunnen oplossen

‘De kinderen vertellen me dat ze later ook juf willen worden’ Een volle klas, maar niemand om les te geven. Het lerarentekort veroorzaakt hoofdbrekens in heel Vlaanderen, maar is in Brussel extra nijpend. Meer leerkrachten uit Brussel aantrekken is een deel van de oplossing, maar hoe doe je dat? Brusselaars die al voor de klas staan, denken er mee over na.

“Leerkrachten zijn de beste reclame voor het eigen beroep.”

A

ls iemand hem in het vierde middelbaar had gezegd dat hij later zelf leerkracht zou worden, had Ismaël Saïdi (33) wellicht eens schamper gelachen. Hij, die dat jaar een week geschorst werd na onterechte beschuldigingen? Hij, die op zijn tellen moest passen omdat veel leraars hem buiten wilden op de Imeldaschool?

Maar zie, anno 2022 staat Saïdi zelf voor de klas in het Lutgardiscollege in Oudergem, waar hij Frans en ICT geeft. De jongen die ooit te horen kreeg dat TSO te hoog gegrepen was, haalde uiteindelijk een masterdiploma. “’Je moet niet dromen,’ zei een lerares in het tweede middelbaar. Ik ben ze onlangs nog gaan opzoeken om even mee te geven dat ik nu zelf leerkracht was.”

Als Saïdi toch de weg naar de leraarskamer vond, zijn daar verschillende redenen voor. En die hebben bijna allemaal te maken met leerkrachten die hij wél bewonderde. “In het derde kreeg ik plots een leraar met Marokkaanse en Spaanse roots, die daarnaast ook op een speelplein werkte. Je ziet niet elke dag een leerkracht Nederlands die in Brussel is opgegroeid en dan nog eens met een Marokkaanse achtergrond. Dat zette me aan het denken. We hadden ook hetzelfde soort humor en hij overtuigde me om zelf op een speelplein te werken.”

Later, na het onzalige vierde jaar met de schorsing, volgde dan de ervaring van de derde graad. “De klas was van twintig vooral Franstalige leerlingen gekrompen naar zes, van wie ik de enige Franstalige was. Plots

deden de leerkrachten normaal tegen me. Ik kreeg het vertrouwen dat ik zo hard gemist had en wou dat ook absoluut behouden. Een goed woordje doet wonderen.”

Saïdi herinnert zich in het bijzonder de band met zijn leerkracht Frans. “Mevrouw Watté sprak als Nederlandstalige zo goed Frans, dat ik tegen mezelf zei dat het omgekeerde ook mogelijk moest zijn.

Langzaam rijpte het idee om zelf leerkracht te worden. Ook mijn ervaring als animator speelde mee. Ik had een goed contact met kinderen en was ondertussen ook hoofdanimator.” Saïdi zou uiteindelijk bij Groep T in Leuven studeren – “Dat was nodig voor mijn Nederlands” – en later ook aan de VUB. Nu hij zelf voor de klas staat, merkt Saïdi ook dat hij als Brusselaar met Marokkaanse

▼

door Kris Hendrickx foto’s Ivan Put

31 SEPTEMBER 2022

Raihana Zirak werkt als kleuterleidster: “Leerlingen kunnen zich makkelijker met een diverser lerarenkorps identificeren.”

| 27

28

▼

Onderwijs. Hoe goede voorbeelden het lerarentekort kunnen oplossen

wortels extra troeven meebrengt. “Ik moet de uitspraken van de leerlingen niet vertalen, ik begrijp hun humor en sociale codes en ze komen bij mij terecht met vragen over de ramadan.” De identificatie met hem als leerkracht gaat soms ver, ondervond Saïdi.

“Ik sta dan bijvoorbeeld naast babbelende jongeren, die elkaar plots waarschuwen dat er een leerkracht in aantocht is. Ik herinner ze er dan beleefd aan dat er al een leraar aanwezig is.”

“Zodra er meer Brusselaars voor de klas staan, zou het makkelijker moeten worden, omdat er dan meer echte voorbeelden zijn” Nadine Engels Hoofd lerarenopleiding aan de VUB

Rolmodellen Dat er niet meer leerkrachten als Saïdi zijn, is opmerkelijk. Het Nederlandstalige leerplichtonderwijs telt immers zo’n vijftigduizend leerlingen, van wie het overgrote deel thuis géén Nederlands spreekt. De pool van leerlingen waaruit kan gerekruteerd worden is dus groot. Toch kan Saïdi hooguit een of twee collega’s geboren Brusselaars noemen. En het Lutgardiscollege is daarmee geen uitzondering.

Er zijn nog meer redenen om naar de Brusselse vijver te kijken. Het gewest kampt immers al jaren met een grote uitstroom van leraars. Die werken hier vaak een aantal jaar om vervolgens een job dichter bij huis te zoeken. Ze slaan dan twee vliegen in een klap: dichter bij de eigen woonst werken betekent tijdswinst en dikwijls ook een lesomgeving zonder de uitdagingen van de grootstad, met haar sociale kloof en veeltaligheid. Voor leerkrachten uit Brussel gelden die bezwaren veel minder. “Daarnaast is het maar de logica zelve dat de Brusselse leerkrachten ook een afspiegeling van de Brusselse maatschappij worden,” vindt Nadine Engels, die aan het hoofd staat van de lerarenopleiding aan de VUB. “Welk signaal geef je anders?”

Maar hoe doe je dat, meer Brusselaars voor de klas krijgen? Het verhaal van Saïdi toont alvast hoe cruciaal de rol van de huidige Brusselse leerkrachten is. Dat vinden ook de onderwijsexperts met wie we bellen.

“Rolmodellen zijn essentieel om mensen over de streep te trekken,” zegt Engels. “We zouden de mensen die wél een Brusselse en diverse achtergrond hebben meer kunnen uitspelen bij studie- en beroepsoriëntatie.

Zodra er meer Brusselaars voor de klas staan, zou het makkelijker moeten worden, omdat er dan meer echte voorbeelden zijn.

Maar dat is een werk van lange adem.”

Een moeilijkheid daarbij is het profiel van de leerkrachten in de derde graad, zo weet Bram Verdoodt, die bij de Erasmushoge-

school verantwoordelijk is voor de lerarenopleiding secundair onderwijs. “In de derde graad vind je typisch mensen die zelf geen uitgebreide lerarenopleiding hebben gehad, maar masters die bijvoorbeeld met een korte aggregaatsopleiding aan de slag konden in het onderwijs. Die kunnen moeilijker reclame maken voor een bacheloropleiding die ze niet kennen.”

De Erasmushogeschool probeert die kloof tussen opleiding en scholen zoveel mogelijk te dichten, onder meer via tal van informatiesessies in scholen en door studenten in opleiding al aan secundaire scholen te koppelen. De voorbije tien jaar leverde de

Ismaël Saïdi: “Als Brusselaar met Marokkaanse roots begrijp ik mijn leerlingen.”

aanpak van de school al resultaat op: het aantal Brusselaars in de lerarenopleiding steeg van vijftien naar dertig procent. “Maar het zouden er natuurlijk nog veel meer kunnen zijn,” vindt Verdoodt.

Taalhorde Ook Raihana Zirak (33) liep school in Brussel en vond de weg terug naar het onderwijs.

Vandaag werkt ze als kleuterleidster aan de Unesco-basisschool in Koekelberg. We ontmoeten haar er tijdens haar middagpauze, omgeven door een bonte schare lunchende bengels.

Zirak kwam pas op haar twaalfde uit Afghanistan naar Brussel, waar ze in het Nederlands schoolliep. Dat ze zelf een andere herkomst heeft, is belangrijk voor de kinderen, vindt ze. “Met een diverser lerarenkorps kunnen ze zich makkelijker identificeren, ze hebben niet zo snel het gevoel dat ze anders zijn. De kinderen vertellen me soms dat ze zelf ook juf willen worden later.”

Haar migratieachtergrond was voor Zirak tegelijk het grootste obstakel op weg naar een diploma. “Aan Odyssee slaagde ik niet voor het eerste jaar. De docenten gaven me de boodschap dat ik een foute richting had gekozen, maar ik wist dat het aan de taal lag.” Zirak, van wie de vader leraar was in Afghanistan, zette door en in Aalst lukte het vervolgens wel. “Ik denk dat je veel meer kan doen om studenten met een niet-Nederlandstalige achtergrond te begeleiden. Er zijn zoveel middelen om aan je Nederlands te werken.”

Exact dat doet de Erasmushogeschool, benadrukt opleidingsverantwoordelijke Verdoodt. “We beginnen de opleiding bijvoorbeeld met een taalweek, waar onder meer een zelfanalyse en een parcours op maat bij horen. Voor anderstaligen zit daar veel Nederlands bij en conversatietafels, voor

24 AUGUSTUS 2022

moedertaalsprekers net meer contact met het Frans.”

Verdoodt breekt daarnaast ook een lans voor een hoger niveau in het Brusselse secundaire onderwijs. “De niveauverschillen in secundaire scholen zijn hier erg groot. We moeten daar iets proberen aan te doen, bijvoorbeeld met een flexibel secundair onderwijs, waarbij leerlingen vakken waar ze wél voor slagen niet meer hoeven opnieuw te doen, een beetje zoals in het hoger onderwijs. Zo verhoog je de slaagkansen in onder meer de lerarenopleiding.”

Het lerarentekort is geen louter Brussels probleem, maar liet zich vorig jaar ook pijnlijk voelen in heel Vlaanderen. De oplossingen voor de Brusselse gaten in het lessenrooster zullen dan ook niet enkel lokaal kunnen zijn. Verdoodt ziet daarom heil in een stevigere lerarenopleiding, met veel praktijkuren en begeleiding voor beginnende leerkrachten. “Dat kan bijvoorbeeld door een vierde jaar toe te voegen aan de educatieve bachelor. Op het eerste gezicht creëer je zo nog meer lerarentekort, maar je zou de studenten in zo’n jaar vooral voor de klas kunnen zetten en tegelijk intensief begeleiden. Leerkrachten die beter voorbereid zijn, zullen ook minder snel vertrekken.”

De opleidingsverantwoordelijke maakt een gelijkaardige redenering voor een lesopdracht gecombineerd met een studie.

“Het blijft een vreemde paradox dat je in het onderwijs geen educatief verlof kan nemen.

Waarom bieden we de mogelijkheid niet aan dat mensen halftijds lesgeven en halftijds studeren? Wie gevarieerdere loopbaanperspectieven heeft, raakt niet zo snel uitgeblust.”

Het pleidooi van Verdoodt lijkt wel een echo van wat we hoorden op het Lutgardiscollege bij Ismaël Saïdi. Die koos niet toevallig voor zijn huidige werkgever. “Ik vergeleek heel wat scholen. Dit is een school die erg zorg draagt voor haar kinderen, een klimaat van vertrouwen schept én ook mogelijkheden biedt aan haar leerkrachten.

Hier kan ik bijvoorbeeld vier vijfde werken, zodat ik nog kan bijstuderen. Ik vind van mezelf dat ik dat nodig heb, maar lang niet elke school staat dat toe, omdat ze dan moeten puzzelen.”

T’es un Flamand!

Onze zoektocht naar de Brusselse leerkracht brengt ons ten slotte nog naar GO! for Business in hoog-Molenbeek. De naamplaa tjes in de leraarskamer verraden het

| 29

Abdel Kader Matoug geeft les in Molenbeek: “Of ik een rolmodel ben? Ik probeer mijn leerlingen op hun eigen verantwoordelijkheid te wijzen: proberen ze zelf iets te doen, of klagen ze alleen maar?”

meteen: hier is een veel diverser lerarenkorps aan de slag. “Vaak zijn het ex-leerlingen die de schoolcultuur kennen en appreciëren,” merkte directeur Mylene D’Haeseleer. “Ze kiezen dan vaak hun eigen school als stageplek en van het een komt het ander.”

Op de school hebben we afgesproken met Abdel Kader Matoug (62). Met zijn jeugd in Marokko en een lange tussenstop in Nederland heeft hij een ander profiel dan Saïdi en Zirak, maar ook hij merkt de voordelen van een diverse achtergrond. “Met haram/halaluitspraken die nergens op slaan kunnen ze mij bijvoorbeeld niet strikken. Of ik een rolmodel ben? Ik probeer ze alvast op hun eigen verantwoordelijkheid te wijzen: ‘Je klaagt, maar ben je wel actief ? Probeer je wel

om iets te veranderen aan je situatie?’”

We moeten opnieuw terugdenken aan de getuigenis van Ismaël Saïdi, die een gelijkaardige strijd beschrijft. “Er is ook een probleem binnen de Marokkaanse gemeenschap. Veel jongeren gebruiken de uitdrukking ‘T’es un Flamand’ bijvoorbeeld als een verwijt, dat ze trouwens evengoed toepassen op Franstalige Brusselaars of Walen. Ze bedoelen dan dat iemand goede punten heeft, veel werkt, op tijd komt, zich goed gedraagt of fatsoenlijk gekleed is. Vervolgens construeren ze hun eigen identiteit rond tegengestelde waarden.

Ik confronteer hen daarmee: ‘Jij zegt dat een hardwerkende leerling met goed gedrag een Vlaming is, maar voor mij klinkt dat eerder als het gedrag van een goede moslim.’ Van mij aanvaarden ze dat.”

« LES PROFS SONT LA MEILLEURE PUBLICITÉ POUR LEUR MÉTIER »

“TEACHERS ARE THE BEST PR FOR THEIR OWN PROFESSION”

La pénurie d’enseignants est un casse-tête en Flandre et particulièrement à Bruxelles. Attirer davantage d’enseignants bruxellois serait une solution, mais comment ? Nous avons demandé aux Bruxellois qui travaillent déjà en classe et aux experts.

Tout le monde s’accorde à dire que les enseignants sont la meilleure publicité pour leur métier. C’est l’exemple de certains de ses profs, dont l’un d’origine marocaine, qui a convaincu Ismaël Saïdi (30 ans). Ces modèles jouent un rôle décisif dans le choix du métier et des études. Le soutien linguistique doit être renforcé, la formation améliorée avec plus de stages encadrés.

A class full of kids but no one to teach them.

The shortage of teachers is acute in Brussels.

Part of the solution is to attract more teachers from the city itself, but how do you go about it? We asked a few Brussels teachers and experts. Everyone agrees that teachers themselves are the best PR for their profession. It was a few of his own teachers, one of whom of Moroccan origin, who inspired Ismaël Saïdi (30). Role models like that can play a more important role in job and study orientation. In addition, there should be more language support and better teacher training, with much more supervised internships.

FR

EN

30

De slaapkamer. Rosie Platteau uit Jette

Rosie Platteau is tien, woont in Jette samen met haar ouders en Curry, de kat. Zingen is haar favoriete hobby.

24 AUGUSTUS 2022

| 31

‘Vroeger vond ik Brussel een vieze stad’ Rosie Platteau uit Jette mag als eerste haar slaapkamer tonen in deze nieuwe reeks. De tienjarige meid ijvert nu al voor een beter leven op onze aardbol: “Mocht ik de wereld kunnen veranderen, dan koos ik voor minder auto’s, want dat is de slechtste uitvinding ooit.” door Charlotte Deprez foto Saskia Vanderstichele

Met wie woon jij samen?

Met mijn mama, mijn papa en mijn kat Curry. Curry leeft bij ons sinds de herfstvakantie van vorig jaar. Eigenlijk was het de bedoeling om haar gewoon even te lenen, omdat we veel muizen hadden. Zij moest die vangen. We hebben nu geen muizen meer, maar Curry mocht toch blijven van haar vorige baasjes. Daar ben ik heel blij mee.

Woon je hier graag?

In het begin, toen we af en toe voor een huis kwamen kijken, vond ik Brussel een vieze stad. Ik wou hier echt niet komen wonen.

Nu ben ik wel blij. Ik ken ook veel mensen in de straat. We wonen hier bijna drie jaar. Daarvoor woonden we in Ternat, maar dan zonder de kat, en in een huis in de plaats van in een appartement. Het was daar ook wel leuk, want er was een speeltuin om de hoek. Hier is er gelukkig een park dichtbij en af en toe gaan we naar toffe speeltuinen, zoals in het Laarbeekbos of in Thurn & Taxis.

Waar ga je naar school?

Sint-Lucas in Schaarbeek. Daar is ook een middelbare afdeling en een kleuterschool. Normaal gaan we er elke dag met de elektrische fiets naartoe, soms met de metro. Het liefst ga ik met de fiets.

Wie zijn je beste vrienden op school?

Zoé, Zoé, Mia, Jana en Ève. Ik zit in het vijfde leerjaar, maar ik heb ook vrienden uit het zesde leer-

jaar, omdat we vaak samen in de klas zitten. Enkel Frans en wiskunde doen we niet samen. Wiskunde vind ik het minst leuk.

Sommige lessen zijn wel leuk, zoals toen we een kubus moesten maken, maar meestal is het stom.

Project vind ik het leukste vak. In andere scholen heet dat wereldoriëntatie. Elke maand werken we rond een nieuw thema. Ons eerste project was ‘Reis door de tijd’.

We leerden dan heel wat over geschiedenis.

Doe je hobby’s na school?

Sinds kort sport ik op woensdag bij coach Fien. Mijn mama gaat daar ook. Het is geen vaste sport: we doen een beetje van alles, zoals tikkertje, maar ook boksen. Ik had nog twee andere hobby’s, maar die vond ik stom en dus ben ik gestopt: op maandag zwemmen en op woensdag academie. Mijn lievelingshobby is zingen. Elke donderdag heb ik zangles en ik zing in een koor.

Mocht je morgen op vakantie kunnen vertrekken, waar zou je naartoe gaan?

Engeland! Mijn tante en nonkel wonen daar. Het is altijd keileuk als ik erheen ga. Vorige keer zouden we naar een pretpark gaan, maar dat was helaas gesloten.

Daar wil ik dus nog altijd heel graag naartoe. En ik vind het gewoon een leuk land met veel lekkere restaurants.

Waar zie je jezelf binnen tien jaar?

Ik wil graag leerkracht worden.

Het liefst zou ik in de lagere school lesgeven omdat je dan verschillende dingen kan aanleren aan kinderen. En ik speel thuis heel vaak schooltje met mijn vriendinnen.

Ook ober wil ik worden, want ik vind het heel leuk om op te dienen. Als mensen bij ons komen eten, doe ik dat vaak. Ik vraag dan wat ze willen eten of drinken of geef hen een menukaart.

“Ik wil leerkracht worden. Of ober, want als we bezoek hebben, vind ik het heel leuk om op te dienen”

Stel dat je iets zou kunnen veranderen aan de wereld, wat zou dat dan zijn?

Ik zou zorgen voor meer groen en minder auto’s zijn, want dat is de slechtste uitvinding ooit. Ze zijn veel te vervuilend. Wij nemen altijd de fiets of de trein. Zo komen we overal en het is veel beter voor het milieu.

Naar een idee van de Volkskrant

DANS LA CHAMBRE DE ROSIE PLATTEAU

IN ROSIE PLATTEAU’S BEDROOM

Rosie Platteau de Jette, dix ans, est la première à montrer sa chambre dans cette nouvelle série. Et elle sait ce qu’elle veut : « Si je pouvais changer le monde, je voudrais moins de voitures; c’est la pire invention de l’histoire. » Quand elle sera grande, elle sera enseignante ou serveuse. « Quand on a des invités, je leur demande ce qu’ils veulent ou je leur propose un menu. »

Ten-year-old Rosie Platteau from Jette is the first one to show us around her bedroom in this new series. And she knows exactly what she wants: “If I could change the world, I would want fewer cars.

They are the worst invention ever.”

When she gets older, she would like to become a teacher or a waitress.

“When people come over for dinner, I often ask them what they want to eat or drink, or give them a menu.”

FR

EN

BIO • Geboren in 1976, getogen in het Meetjesland, te midden van de velden en zijn vaders stripcollectie • Volgt een opleiding grafische vormgeving aan Sint-Lucas in Gent • Werkt vanaf 2000 als freelance-illustrator voor onder meer Humo, Focus Knack en Le Monde en brengt in 2001 zijn eerste Boerke-album uit • Krijgt zijn eigen auditorium in het Stripmuseum en richt met productiehuis De Hofleveranciers de uitgeverij Nanuq op • Boerke krijgt in 2021 zijn eigen animatieserie op Adult Swim en Canvas • Publiceert kinder- en zoekprentenboeken, zoals het Brusselse Renée, geïnspireerd op Magritte • Op 16 juni 2022 volgt hij Ferry Van Vosselen op als voorzitter van het Belgisch Stripcentrum

24 AUGUSTUS 2022

| 33

Strip. Pieter ‘Boerke’ De Poortere wordt voorzitter van het Stripmuseum

‘De luiaard in mij had misschien liever nee gezegd’ Corona bracht het Belgisch Stripcentrum aan het wankelen.

Bezoekersaantallen slonken drastisch, een derde van het personeel moest weg en de broodnodige vernieuwingsoperatie van het wat vermolmde instituut werd genadeloos gekortwiekt. Maar kijk, stilaan krijgt de toekomst vorm. Sinds juni met Pieter De Poortere, schepper van stripantiheld Boerke, in de voorzittersstoel van de vzw.

L

“

aat die koffietas maar staan, hoor, mijn personeel ruimt wel op,” lacht Pieter De Poortere in een vergaderzaaltje diep in het Belgisch Stripcentrum. De minzame, in het Meetjesland getogen Gentse stripmaker, die op zijn zevende al wist dat hij strips zou gaan maken en intussen is uitgegroeid tot een internationaal fenomeen, meent het niet, natuurlijk, maar ergens schuilt er in die plaagstoot wel een kern van waarheid. Want sinds eind juni is Pieter De Poortere hier ook bekend als ‘meneer de voorzitter’. Of: eindbaas van Horta’s 116 jaar oude art-nouveauvisioen in de Zandstraat, dat al 33 jaar een rol speelt als tempel voor het wereldvermaarde Belgische beeldverhaal.

Het is een titel die past bij liefdevol engagement van een positieve geest. Well played van de man die al 21 jaar lang het genadelo-

ze geestelijke vaderschap claimt over Boerke, zijn zwijgzame, noodlottig doortastende antiheld, die hij aan een waaier van worstcasescenario’s onderwerpt. En dat in een kakofonie aan talen, en behalve in boek- en cartoonvorm ook in een gelauwerde animatieserie op Adult Swim en Canvas.

En dan kreeg je enkele jaren geleden ook je eigen auditorium in het Stripmuseum. Hier weten ze dus wel wie ze in huis halen. Weet jij ook waar je aan begint?

PIETER DE POORTERE: Ik heb getwijfeld, natuurlijk. ‘Voorzitter’ is een groot woord, met verantwoordelijkheden die je angst kunnen inboezemen. Maar ik zat wel al een jaar of vijf in het bestuur van het Stripcentrum, dus ik heb van dichtbij kunnen volgen hoe het in zijn werk gaat. En ik ben een optimist, ik zie dit project crescendo gaan.

Wat heeft je over de streep gehaald?

DE POORTERE: De menselijke toets. Het was Ferry (Van Vosselen, red.), mijn lesgever aan Sint-Lucas en voorganger als voorzitter van het Stripcentrum, die het me vroeg. Zijn vraag kwam op een goed moment. Op een moment dat ik zelf ook wel inzie dat ik iets te vertellen heb. Ik heb nogal de neiging om diep vanbinnen de persoon te blijven die ik twintig jaar geleden was: de jongen die graag alleen op zijn kamer verhaaltjes zonder woorden vertelt.

Ik ben geen tafelspringer of roeper, en de luiaard in mij had misschien liever nee gezegd. Maar vorig jaar drong het beangstigende besef door dat ik zowat alle doelen had bereikt die ik mezelf ooit had gesteld. Ik zal niet zeggen dat het tijd werd om iets terug te geven, het hoeft niet melig te worden, maar mijn ervaringen kunnen

▼

door Kurt Snoekx foto’s Ivan Put

34

▼

Strip. Pieter ‘Boerke’ De Poortere wordt voorzitter van het Stripmuseum

misschien wel anderen helpen. Er schuilt kracht in dialoog. Na twee decennia solitaire arbeid ben ik daar wel achter.

Dat je vertrouwd bent met Brussel bleek uit je zoekprentenboek Renée, waarin je je liefde betuigt voor de stad van Magritte.

DE POORTERE: Magritte is een van mijn oude helden en deel van die grote Belgische traditie van absurditeit en surrealisme waarin Boerke zich inschrijft. In mijn jonge jaren kopieerde ik vaak zijn doeken met aquarelverf. Ik vind het tof als een project geen totale fictie is en aanknoopt bij het persoonlijke, zoals bij die liefde voor Magritte. Of voor Brussel. Ik heb nooit in de stad gewoond, maar ik ben hier wel altijd veel geweest. In het Stripmuseum moet ik al in de eerste jaren hebben rondgelopen. Ergens voelt het hier altijd

“Ik zal niet zeggen dat het tijd werd om iets terug te geven, het hoeft niet melig te worden, maar mijn ervaringen kunnen misschien wel anderen helpen” heel vertrouwd en tóch kijk ik me elke keer de ogen uit. Dat is de verwondering die Caroline Pauwels zo koesterde. Voor mij is alles bijzonder.

Renée is thuis in de stad. Boerke ontsproot aan het zo uit Jommeke geplukte Zomergem, waar jij bent opgegroeid.

Meneer de voorzitter in ‘zijn’ Stripmuseum: “Deze plek loopt over van het potentieel om uit te groeien tot een levendige thuis, voor toeristen én Brusselaars.”

DE POORTERE: Nu heet het Lievegem, nog

méér Jommeke. (Lacht) Maar die plek is heel bepalend geweest, ja. Ik was bij de KLJ en speelde in de velden tussen de koeien. Met mijn vader, die me met zijn enorme collectie in de strip heeft ingewijd, ging ik vaak in de natuur tekenen en schilderen. We bezochten expo’s van de Latemse school, het Museum van Deinze en de Leiestreek waar werk hing van Emile Claus, Gustave Van de Woestyne en Permeke, schilders die het platteland verheerlijkten en terug wilden naar de bron.

Boerke, zowat het archetype van de wantrouwige boer, is een mix van en een parodie op al die dingen. Al is hij vandaag niet meer alleen een boer, maar alles wat denkbaar is.

Als hij maar chaos zaait. Boerke drop je genadeloos in worstcasescenario’s die hem tot eindeloos falen bewegen.

DE POORTERE: Ik kan gewoon niet anders dan de dingen in het belachelijke trekken, ik zie altijd onmiddellijk wat er fout kan gaan.

En ik heb moeite, of toch gehad, om mezelf serieus te nemen, ja. De allereerste strip die ik maakte, heette niet toevallig Pieter Pech.

(Lacht) Maar eigenlijk contrasteert mijn persoonlijkheid vrij hard met die van Boerke. Boerke is een soort alien die in een onverstaanbare wereld terechtkomt en altijd het zieligst denkbare meemaakt. Maar hij is ook herkenbaar, supermenselijk, iemand om te onthalen op een grijns én een ‘Ochere toch!’ Terwijl ik, als ik afga op de reacties, redelijk saai en stabiel ben. (Lacht) Een fundament om op te bouwen, moeten ze in de Zandstraat hebben gedacht. Zie jij het Belgisch Stripcentrum ook zo?

DE POORTERE: Zeker. Ik begin hier niet van nul, hè. Het is voortbouwen op een instituut dat al bestaat. Tegelijk staat de wereld niet stil en moet het museum mee met de stroom der dingen. Ik ben met mijn bijna 46 het jonkie in de raad van bestuur, en nog eens het witte mannelijke ijkpunt in deze samenleving. We zijn ons ten volle bewust

24 AUGUSTUS 2022

| 35

van het feit dat er veel verandering nodig is.

En daar is Isabelle (Debekker, directrice sinds eind 2019, red.) met haar team volop mee bezig. Je merkt dat de plek stilaan meer wordt dan een archief, dat er meer leven en openheid door het museum waait.

Dat is wat Isabelle Debekker vorig jaar nog uitdrukte. “Het verhaal stopt niet bij Kuifje en de Smurfen,” klonk het toen.

DE POORTERE: Het idee is om de strip als medium zo breed mogelijk uit te dragen. In al zijn verscheidenheid. Ik heb altijd van twee walletjes mogen eten, zowel in Focus Knack gepubliceerd als in duistere Oekraïense fanzines. Voor mij mogen die twee werelden samen bestaan. Natuurlijk mag je niet vergeten dat dit een museum is, en dat het dus een rol te spelen heeft op het vlak van conservering en archivering. Bovendien is dit een van de populairste Brusselse musea bij toeristen. Zij maken dat het museum zelfbedruipend is – structurele subsidies krijgen we niet – en moeten hier dus terechtkunnen voor een inkijk in de oorsprong en rijke geschiedenis van de strip.

Maar tegelijk moet je als museum ook geankerd zijn in je stad, een levendige thuis zijn voor de Brusselaar en voor de jonge generatie die zoveel engagement tentoonspreidt. In die verankering zit een enorm potentieel, net als in de internationale uitstraling van de Belgische strip.

De bezoekers lijken alvast hun weg te hebben teruggevonden. In juli 2022 ontving het museum 22.031 mensen, bijna evenveel als in recordjaar 2019. Dit jaar kregen jullie al meer bezoekers dan in heel 2021.

DE POORTERE: Dat maakt me blij, ja. Corona heeft een gat van anderhalf jaar geslagen in de werking van het museum. De toekomst van het museum was in gevaar. En dat op een lastig moment, toen Isabelle net aan het hoofd van het Stripmuseum kwam te staan.

Alle ideeën moesten de koelkast in, een derde van het personeel hebben we moeten laten gaan. Mondjesmaat komt er wel eens iemand bij, maar het blijft pompen voor het team. En toch kan je nu al voorzichtig ontwaren waar het naartoe gaat. Dat het Stripcentrum stilaan openbloeit, dat de stemmen van buiten het huis gehoor krijgen.

Het doet me denken aan mijn tijd als huistekenaar van het Huis van Alijn in Gent in de vroege jaren 2000. Een zotte instelling waar alles kon, de gekste dingen eerst. Tot een Boerkes-betoging door Gent toe. Wel, die geest, die goesting voel ik in dit team.

Een energie die schuilt in ontmoeting.

Behalve in boeken en een animatieserie zaait Boerke ook chaos in het Pieter De Poortereauditorium in het Stripmuseum.

Zoals jullie gaan opzetten in De Drukkerij in de Berlaimontlaan, waar acht stripmakers vanaf september een jaar lang een volledig uitgerust atelier ter beschikking krijgen.

DE POORTERE: Precies. Het zijn er maar acht, maar de selectie oogt heel divers in stijl, taal, leeftijd, gender … Die verbinding is mooi, hoor. Zet mensen samen in een ruimte en er gebeuren dingen. Het is de verantwoordelijkheid van de sector om te professionaliseren en zorg te dragen voor elkaar. Vandaag worden te veel mensen aan hun lot overgelaten. Nu, het is niet de bedoeling dat we hier een vakbond oprichten, dat is niet onze taak als museum, maar als we een stem kunnen zijn die ervoor zorgt dat stripmakers met respect behandeld worden, dan wil ik de mijne wel verheffen. De strip wordt gewoon nog steeds te stiefmoederlijk behandeld. We moeten echt leren het medium te zien als iets wat naast fotografie, literatuur, schilderkunst … staat.

Als een kunstvorm?

DE POORTERE: Precies.

En dan mag ik jou een kunstenaar noemen?

DE POORTERE: Ah, die strikvragen altijd!

(Lacht) Wij wroeten. We kijken, proberen uit, trekken 27 lijntjes naast elkaar en gommen, knippen en plakken … Wij maken boeken, bescheiden serieproducten, geen speculatiedingen waar veel geld rond hangt.

Met kunst hebben die centen niets te maken. Dat hangt ook samen met de punkspirit. Als er niemand echt om geeft, kan je gewoon je goesting doen. Alleen op je kamer. Terwijl daar inderdaad ook een verantwoordelijkheid voor ons ligt. Ach, het moet gewoon vertrekken vanuit de liefde voor schoonheid, voor wat écht waardevol is. Dát is de kunst.

9 > 11/9, BD Comic Strip Festival: expo ‘Renée’, Gare Maritime, www.visit.brussels

DICKIE PRÉSIDENT

DICKIE FOR PRESIDENT

Alors que la nouvelle direction envisageait de dépoussiérer le Musée de la BD, le covid a fait son apparition. Les visiteurs retrouvent petit à petit le chemin du musée et depuis juin, le siège du président de l’asbl est occupé par Pieter De Poortere, le père spirituel de l’antihéros de la BD Dickie. « Mon côté paresseux avait envie de dire non », dit-il en riant. « ‘Président’ est un grand mot et les défis sont nombreux. En même temps, l’équipe est super motivée et ce lieu a le potentiel pour devenir un centre attrayant pour touristes et locaux. »

Just as the new management had planned to make some updates to the somewhat decayed Belgian Comic Strip Center, Covid put a stop to the renewal plans. But the visitors are slowly finding their way back, and since June Pieter De Poortere, the merciless spiritual father of comic hero Dickie, is chairing the non-profit association. “The sloth in me might have preferred to say no,” he laughs. “‘Chair’ is a big word, and the challenges are many. At the same time, the team is full of enthusiasm, and this place has the potential to become a lively home for tourists and locals alike.”

FR

EN

36

Trachet.

Mosterdcrisis Nick Trachet Brusselaar die de stad en de wereld culinair ontdekt

“De Fransman kookt met mosterd zoals wij met bier.

Mosterd staat er altijd op tafel.

Naast het zout”

Deze zomer reisden we langs de Loire. We kochten eten in voor een scoutskamp, zij daalden de rivier af per kano. Wij reden dus van supermarkt naar bakker en weer naar de supermarkt. Scouts hebben honger.

Frankrijk is Supermarktland.

In heel wat dorpen zijn er geen bakkers, slagers of groenteverkopers meer, iedereen sjeest naar de hypermarché ‘à cinq minutes’, zoals de borden in het dorpscentrum beloven.

Maar dit jaar werden we getroffen door de lege schappen.

Niet bij de keukenolie, maar bij de mosterd. Voor Mosterd heerst er in Frankrijk een pénurie. Boven de lege schappen, hangt er een papiertje, waarop staat: één pot per persoon! Het staat in de kranten, je hoort erover op de radio, mosterd is schaars.

Hoe kan dat nu? Wel, er is de oorlog in Oekraïne en er is de boycot tegen Russische producten. Beide ruziënde landen zijn grote producenten van mosterdzaad. De grootste producent is echter Canada. En daar is verleden jaar de oogst mislukt wegens felle droogte.

Een ongeluk komt nooit alleen.

Behalve oorlog is er ook nog klimaatchaos.

Er is ook mosterd in India, maar dat land gebruikt bijna al zijn mosterd zelf. Indiërs koken met mosterdolie zoals Grieken met olijfolie.

Maar waarom is er in ons land dan geen schaarste? Zou het kunnen dat de Fransen gigantische mosterdeters zijn?

Kenners beweren van wel. Het is waar dat ik lang geleden in een restaurant in Téteghem eens een schotel kreeg met vijf verschillende mosterdpotjes op. Zoiets hadden we in België nog nooit gezien. Wat ik toen at, weet ik niet meer, maar er hoorde mosterd bij. De Franse keuken zweert daarenboven bij één type mosterd: die van Dijon.

Gemaakt van bruin mosterdzaad en bijzonder scherp. Het is zowat hun enige condiment. En ze gebruiken het in grote hoeveelheden. De Fransman kookt met mosterd zoals wij met bier (lapin à la moutarde, rognons à la dijonaise, andouillette …). Mosterd staat er altijd op tafel. Naast het zout.

Ons geluk is ook dat wij naast de Franse giganten nog

© SS

heel wat lokale producenten hebben, van Wostyn in Torhout tot Raeren aan de Duitse grens (Moutarde Jefke). Er wordt mosterd gedraaid in Waasmunster, de twee Tierenteyns in Gent en in Oudenaarde (Camp’s). Je vraagt je soms af waarom er nog niet meer zijn?

De grootste van het land moet Bister zijn, oorspronkelijk uit Jambes, nu in Achène. Zij hebben trouwens ook een fabriek in de Champagne bij Troyes, en ik las ginder in de krant dat zij daar nog wél mosterd hadden. Al die Fransen in de auto en op weg naar Saint Thibault. Voor Belgische mosterd!

Meer lezen?

Bekijk en lees de hele reeks op BRUZZ.be/trachet

Select: het label van de BRUZZ cultuurselectie.

Je vindt Select in al onze media: op BRUZZ radio, televisie, BRUZZ.be en ook via sociale media geven onze cultuurredacteurs de beste tips uit het Brusselse cultuuraanbod.

En we vernieuwen ook de BRUZZ Select Cultuurspecial. Die verschijnt vanaf nu elke maand, als mooi en handig bewaarmagazine.

Volgende week krijg je van ons alvast het septembernummer.

BRUZZ_Select_200x65.indd 1

18/08/2022 10:29

SELECT

24



30 / 8

B R U Z Z G I D S T U D O O R D E C U LT U R E L E AG E N DA

‘Hakken en folk zijn blaadjes aan dezelfde muziekboom’ In Nederland zijn de filosofische bespiegelingen van Lucky Fonz III inmiddels een begrip, maar in Vlaanderen blijft het sleuren voor het even laagdrempelige als compromisloze repertoire van de singer-songwriter die diep in zijn hart een gabber blijkt te zijn. Boterhammen in de Stad mag daar verandering in brengen. door Tom Peeters

38

Festival. Boterhammen smeren met Lucky Fonz III

A

anvankelijk zong Lucky Fonz III in het Engels, dat hij als zijn culturele moedertaal beschouwt. De zanger, die voor de burgerlijke stand gewoon Otto Wichers heet, studeerde Engelse Taalen Letterkunde aan de Universiteit Amsterdam, zijn directe inspiratiebronnen komen uit de Anglo-Amerikaanse liedjestraditie en na zijn doorbraak bij onze noorderburen – in 2006 won hij de Grote Prijs van Nederland in de categorie ‘singer-songwriter’ – zou hij vooral in de Engelstalige wereld toeren. De ommekeer kwam er toen hij na de Nederlandse poppodia ook de schouwburgen wilde veroveren. Naast een getalenteerd liedjesschrijver is Lucky Fonz III ook een vlotte prater, een eigenschap die hem passages in populaire Nederlandse tv-shows als De wereld draait door en De slimste mens ter

Lucky Fonz III: “Een liedje kan vrolijk én ernstig zijn, intelligent én dom.”

wereld opleverde.

“Op mijn eerste theatershow kreeg ik zoveel goede reacties dat ik daarna in het Nederlands ben blijven zingen,” vertelt hij.

“In het Nederlands kwamen mijn poëtische vaardigheden gewoon beter tot hun recht en ging er geen energie verloren in de vertaling.

Ik kreeg ook meteen een contract aangeboden bij het hiphoplabel Top Notch. De slechte reputatie van het Nederlands als zangtaal is trouwens onterecht. Je moet tijdens het schrijven maar rekening houden met al die harde klinkers en hoekige medeklinkers.”

Een verrassende medestander vond hij in de Ierse dichter en Nobelprijswinnaar Seamus Heaney, die hem na een lezing ooit vertelde dat ook zijn gedichten beter klonken in het Nederlands. “Al begreep hij er geen snars van, zijn ruige teksten over het

moerassige landschap, aarde en klei hebben diezelfde ‘aardappelvibe’. Mijn teksten zijn net zo geaard. Ze zijn toegankelijk, zonder aan diepgang in te boeten. Impressionistische, semigevoelsmatige, wazige popmuziek schrijven ligt me niet. Ik hou van heldere en scherpe beelden en metaforen.”

Wat zingt-ie nou?

“Ik ben een muis en ik weet een leuk feitje / Net als bij mensen klopt mijn hart maar een tijdje,” zingt Lucky Fonz III in ‘Ik ben een muis’. Het nummer is de favoriet van Jan De Smet, een van de grootste Vlaamse fans van de Nederlandse singer-songwriter. Hij dropte het in het liedjesprogramma Smartschade dat exact een jaar geleden op de Boterhammen-affiche stond. “Ik vind het een grote eer dat enkele Belgische iconen net dat liedje uitkozen. De muis die de nietige mens verzinnebeeldt: het is bijna een literair cliché. Check Of mice and men van John Steinbeck of ‘To a mouse’ van de Schotse dichter Robert Burns. Maar in de popmuziek kom je het zelden tegen. Veel van mijn liedjes zijn zo direct dat kinderen ze meteen snappen. Ze vinden het grappig dat ik ‘Ik ben een sukkel’ zing, omdat ze begrijpen dat dat gek is om te zingen. Ook bij het horen van de eerste regel van ‘Ik heb een meisje’ – ‘Ik wil je opvouwen en in mijn broekzak doen’ – zie je ze denken: ‘Wat zingt-ie nou?’ Gewoon omdat ze nog niet vertrouwd zijn met de clichés van de liefdespoëzie. Maar eigenlijk ervaren ze de kracht van de beeldspraak zoals ze oorspronkelijk bedoeld was. Het mag geen spel van referenties worden, moet direct kunnen raken. Tegelijk vind ik dat een liedje veel dingen tegelijk kan zijn: vrolijk én ernstig, intelligent én dom. De coupletten van het ‘simpele’ ‘Ik ben een sukkel’ zijn erg complex, maar dat vind ik net leuk.”

De muziek op Lucky Fonz III’s nieuwe album Hemellichamen klinkt dansbaar. Toch zullen veel mensen raar opkijken als ze vernemen dat hij vroeger een gabber was.

“Omdat ze mijn muziek associëren met ‘hoge’ cultuur en niet met trash, terwijl er muzikaal niet zo gek veel verschil is.

Hardcore heeft ook geen dubbele bodems.

Het is geen wazige soep. Net als folkmuziek is het heel heldere muziek zonder veel dynamiek. De wortels van de folk liggen in de Europese volksdanstraditie met zijn Ierse jigs en reels. Hardcore doet hetzelfde met drums en synths. Ook hakken is volksdans.

Het zijn blaadjes aan dezelfde muziekboom.”

“Ik was een gabber tijdens de hoogtijda-

30jaar I ans

31 SEPTEMBE R 2022 muziek

gen van het genre en bezocht de Nederlandse equivalenten van de Thunderdome-feestjes in het Sportpaleis. De eerste keer dat ik voor een publiek stond, was als dj met een tas vol hardcoreplaten. Het zat er dus al die tijd al in.

Nu het er ook uit komt, hoeft het dus niet langer als een dubbelleven te bestaan naast mijn Bob Dylan-achtige liedjes. (Lacht)

Vet leuk leven In ‘Praat erover’ raadt Lucky Fonz III mensen aan om te praten over hun mentale kwetsbaarheden. “Dat komt omdat ik zelf veel last

Geheime bekentenissen, de biografie van Guido Belcanto, red.). Hij windt geen doekjes om zijn depressie, zegt dat hij voorgoed beschadigd is, maar vertelt tegelijk een hoopvol verhaal waaraan je je kan optrekken.

Dat wilde ik ook, want herkenning is erkenning, en erkenning is altijd ergens een opluchting en verlichting.”

Jan De Smet probeerde Lucky Fonz III te lanceren in Vlaanderen, maar de radio’s wilden niet mee. Is dat intussen veranderd?

“Nee, het is absurd. Al hoor je mijn liedjes ook in Nederland niet op de radio. Ik heb er naam gemaakt door zieltje per zieltje te

“Impressionistische, semigevoelsmatige, wazige popmuziek schrijven ligt me niet.

Ik hou van heldere en scherpe beelden en metaforen”

heb gehad van depressies. Ik ben suïcidaal geweest, had ooit een psychose en was lang in behandeling. Maar nu leid ik een vet leuk leven. Dat dat kon, hoorde ik vroeger niet. Ik verborg dit deel van mijn leven, omdat ik bang was dat men zou gaan twijfelen aan mijn capaciteiten. Tot ik besefte hoeveel steun ik had aan artiesten die er eerlijk voor uitkwamen dat ze iets soortgelijks hadden meegemaakt én erdoor waren gekomen.

Kijk. (Toont een gesigneerd exemplaar van

winnen. Eerst tijdens open mics, later in de kroegen en de clubs, daarna in theaters en op festivals. Ik denk al jaren na over wat ik moet doen om België te veroveren. In de Belgische De slimste mens komen zitten? Er ook in alle kroegen spelen? Het is een luxeprobleem. Ik wil er niet over stressen. Al heb ik wel een geheim plan: een lied schrijven over België.”

25/8, 11.30, Boterhammen in de Stad, Gare Maritime, www.abconcerts.be

LUCKY FONZ III À LA CONQUÊTE DE LA BELGIQUE

LUCKY FONZ III IS SET TO CONQUER BELGIUM

Aux Pays-Bas, Lucky Fonz III est une institution.

En Flandre, le chanteur, qui a d’abord chanté en anglais mais embrasse désormais la poésie de sa langue natale, n’est pas encore très connu. « J’ai un plan secret : écrire une chanson sur Belgique », dit-il en riant. Peut-être la jouera-t-il à Boterhammen in de Stad. Une chose est sûre : il chantera ses voyelles dures, ses consonnes angulaires et ses compos sérieuses, intelligentes et loufoques. « La mauvaise réputation du néerlandais chanté n’est pas justifiée.

Cet ancrage me plaît et renforce mes textes. »

In the Netherlands, Lucky Fonz III is a household name but in Flanders, this former gabber who used to sing in English but has now embraced the poetry of his mother tongue, remains somewhat under the radar. “I have a secret plan to take over Belgium: to write a song about it,” he laughs. Whether he will perform it at Boterhammen in de Stad remains to be seen. What is certain is that his hard vowels and angular consonants will support cheerful and serious, intelligent and daft songs. “Dutch’s bad reputation as a singing language is unfair. Its rooted vibe suits me.”

FR

EN

| 39

spectacles dans enfantS

26.27.28 aug I août

2022

Parc Elizabethpark I Simonis I Koekelberg

vrijdag I vendredi 26/8 Timès ROLAND IMARHAN

samedi I zaterdag 27/8 XLNCY Nar6ssique WHite Wash

zondag I dimanche 28/8 M.Chuzi Ramos Dabke Arumbo aCordeS Taxi Kebab Fujinn . K.ZIA Les 3 jours: expo Arborescences, cuisine mobile, artistieke interventies, airtrack, sport, Poëteek.

GRATIS I GRATUIT

Parc Des Etangs Vijverspark, Brussels

View from my window SAT 03.09.22

SUN 04.09.22

WWW.XRDS.BE

24.03.2022 > 29.05.2023

www.sign.brussels

Een fototentoonstelling die de beleving toont van hoe wereldbeelden verbonden worden in tijden van isolatie.

Atomiumplein 1 1020 Brussel

Alfred Anders . AliA Altinbas . Ampe . Antal . Azo Bambounou . Border One bradley zero . Cabasa Christoph Faust . Courtesy Daria Kolosova b2b Etapp Kyle Darwin b2b re:ni . DC Salas Deniro . DJ Gigola DJ Stingray 313 . Dr. Rubinstein DVS1 & Oscar Mulero Emily Jeanne . Fafi Abdel Nour Fais Le Beau . Forest Drive West Freddy K . Gerd Janson Hadone . Herton Hyperaktivist b2b D.Dan I Hate Models . Innershades Jan Vercauteren Julian Muller . KETTAMA Keyser . Le Motel Marco Shuttle . MARRØN Matisa . Menica Mor Elian b2b Rhyw Nene H . Paquita Gordon Paramida . Peter Van Hoesen Phanom . Phara (live) . Raär Rafael Munoz . Saoirse Sara Dziri . Setaoc Mass Steffi (live) . tornado wallace Upsammy . VTSS . Zeta Lyz

t

24 AUGUSTUS 2022

Select. Wat te doen deze week?

FILM

NOPE

POP & JAZZ

IDLES

EXPO

VIVIAN MAIER

Plaatjes in de plaatslagerij

Nalatenschap van een nanny

Begin juli herleidde Idles het hoofdpodium van Rock Werchter nog tot plaatslagerij, deze week mogen de Britse postpunks met hun in verroest staal gebeitste songs de Ancienne Belgique verbouwen. Verwacht je aan gruizige rock-’n-roll, kolkende moshpits maar vooral ook veel liefde. Frontman Joe Talbot en zijn muzikale metaalbewerkers zijn woest en wakker, maar ook teder en toegedaan.

Het Amerikaanse kindermeisje Vivian Maier hield er decennialang een tweede leven op na. Als straatfotografe schiep ze een oeuvre van meer dan 100.000 negatieven, dat pas twee jaar voor haar dood in 2009 op een veiling kwam bovendrijven en sindsdien de wereld rondging. Een ontdekking, beseft ook Bozar, dat zijn expo van haar prachtige zelfportretten verlengt tot eind augustus.

NOPE dir.: Jordan Peele, act.: Daniel Kaluuya, Keke Palmer

IDLES 24/8, 19.00, Ancienne Belgique, www.abconcerts.be

VIVIAN MAIER: HET ZELFPORTRET EN ZIJN DUBBEL > 28/8, Bozar, www.bozar.be

Het BIFFF is verrezen

Nog één keer zand tussen de tenen

De trein is altijd een beetje reizen

Manchester Plage is klaar om het zand van zijn strand bij elkaar te borstelen, maar niet alvorens er nog een laatste keer feestelijk tegenaan te gaan. Daarvoor worden het Brusselse Le Pacifique Records opgetrommeld, samen met bezieler van Club Détour en Les Chats Noirs-resident Louis Vogue.

Beach en beats, topcombinatie.

Het was een wild ideetje van de Brusselse hobbyfotograaf Joost Fonteyn: de pracht van voor de reiziger ontoegankelijke stationsruimtes op de gevoelige plaat vastleggen. In Train World nodigt Belgian station secrets je uit op een reis door die verborgen plekken, van een modelhotelkamer van het Hilton onder Brussel-Centraal tot het luisterrijke vertrek van de stationschef in Jette.

Peele ziet ze vliegen Een nieuwe Jordan Peele is een evenement.

De regisseur van de racisme doorprikkende horrorkomedies Get out en Us ziet ze vliegen in Nope. Een stoïcijnse broer en dynamische zus vluchten niet voor de vliegende schotel boven hun paardenranch. Ze vatten het plan op om het buitenaardse bezoek op film vast te leggen. Een intrigerende film over de spektakelindustrie met ufo’s, westernclichés en een kwade chimpansee? Yep.

Het lijkt wel alsof er een vloek op het BIFFF rust. Door terroristische en virologische aanslagen waren er de voorbije zes jaar amper normale edities van het razend populaire festival van de fantastische film.

Voor zijn verrijzenis en verjaardagseditie (welkom op tram 4!) trekt het BIFFF naar Brussels Expo op de Heizel. Barry Sonnenfeld (Men in black), John McTiernan (Die hard) en Paul Feig (Bridesmaids, Ghostbusters) beloven – yippee-ki-yay – er straks bij te zijn.

BIFFF 29/8 > 10/9, Brussels Expo, www.bifff.net

Lagos op het witte doek Het gebeurt zelden dat onze bioscopen plukken uit Nigeria’s productieve filmindustrie. Dit keer moeten ze wel, want Eyimofe is steengoed. Tweelingbroers Arie en Chuko Esiri portretteren twee inwoners van de zinderende metropool Lagos, die hun plannen om te emigreren moeten laten varen door omstandigheden. Het omgekeerde van een larmoyante migratiefilm: sober, empathisch en ter zake. (NR) EYIMOFE dir.: Arie & Chuko Esiri, act.: Emmanuel Adeji, Mary Agholor

MANCHESTER PLAGE: VK x LE PACIFIQUE RECORDS & LOUIS VOGUE: PLEASE 27/8, 17.00, De Vaartkapoen, www.vaartkapoen.be

BELGIAN STATION SECRETS > 2/10, Train World, www.trainworld.be

Op het ritme van de kologo

Spreken is zilver, converseren is goud

Sinds een jaar huist microbrouwerij Brasserie Surréaliste in een art-nouveau­gebouw aan de Nieuwe Graanmarkt. Het gedroomde decor voor het concert van Alostmen, een bende Ghanese vrijbuiters die traditionele elementen en instrumenten als de kologo met pop vermengen. Hun passage op Hide & Seek is hun Europese debuut. (TZ)

Begin dit jaar opende in Molenbeek weer een huis – of liever: huisje – voor de kunsten de deuren. Winona is één betegelde kamer groot, maar die beperkte ruimte is duidelijk omgekeerd evenredig met de ambities van de plek. Conversation pit van gelegenheidscurator Marina Pinsky koppelt werk van zeven internationale kunstenaars aan een rist lezingen, concerten en gesprekken. (KS)

HIDE & SEEK FESTIVAL: ALOSTMEN 27/8, 19 & 21.00, Brasserie Surréaliste, www.muziekpublique.be

CONVERSATION PIT > 11/9, Winona, Instagram: @winona_mon_amour

|

41

42

| WIN! | Stuur het trefwoord, samen met je adres en telefoonnummer, naar win@bruzz.be

Ancienne Belgique

© SASKIA VANDERSTICHELE

5 VOUCHERS VAN 60 EURO

Eat & Drink. Smala Nu alle snorkels, hawaïhemden en fluo zonnebrillen keurig opgeborgen zijn, richten we onze blik weer op de Brusselse concertzalen. Het nieuwe seizoen bij de Ancienne Belgique kan je gratis mee helpen aftrappen met onze vouchers. Staan daar de komende weken op de bühne: Fleet Foxes (7/9), Status Quo (20/9) en Madou (24/9, foto). Mail ‘Voucher AB’

UGC-bioscopen 5X2 VOUCHERS FILM NAAR KEUZE

In tegenstelling tot de concert- en theaterzalen was er in de bioscoop geen sprake van een zomerpauze. Met onze UGC-vouchers kan je bij UGC De Brouckère of UGC Gulden Vlies naar toppers als Nope (foto), Competencia oficial, Bullet train of The black phone.

Mail ‘Voucher UGC’

Na lang een traiteurzaak zonder toonbank te zijn geweest, is Smala nu een mooi restaurant ‘van veld tot bord’ vlak bij de Hallepoort.

Anaïs en Arth, de twee initiatiefnemers van Smala, maken al even naam in Brussel.

Sinds 2019 bewerkt deze tandem samen met twee tuinders een perceel van zestig aren in Anderlecht. Dit als door de voorzienigheid geschapen veld heeft al geleid tot een zomerbar, een markt en biogroentemanden.

En sinds kort bevoorraadt de lap grond ook een restaurant aan het begin van de Waterloosesteenweg.

Het restaurant is schilderachtig vormgegeven en doet denken aan een stilleven: een open keuken, muren verfraaid met grote, groene bladeren, een oud, houten hakblok, een ogenschijnlijk betegeld plafond, heel verscheiden meubels, knipmessen als bestek, stoffen servetten en kleine tafels met daarop een droogboeket. Het geheel voelt aan als een zondag met de familie op het platteland. Een gevoel dat nog wordt versterkt door het kleine terras, dat als een dorpsplein versierd is met lantaarns.

Geheel in lijn met deze neorustieke sfeer is de lunch van een doeltreffende eenvoud. Het voorgerecht is een inventieve compositie op basis van gerookte forel (€9,50). Hier wordt duidelijk ingezet op tuinbouwproducten van topkwaliteit. Of het nu gaat om de zachte tomaten die het mes als boter doorklieft, de rijpe kersen of de rozenblaadjes.

Over de smaken werd nagedacht. Dat merk je zowel aan de zwarte knoflook die zorgt voor intense en geroosterde accenten, als aan de fijne citrustoetsen die de smaak van citroenverbena oproepen.

Het hoofdgerecht, de vegetarische optie, is een stapje terug. De met tarwe en feta gevulde courgettes (€14) kunnen de voorgaande smaakexplosie niet herhalen.

Het wat monolithische mengsel van tarwe en Smala Griekse kaas mist sappigheid.

Misschien komt Waterloosedat door de lichte steenweg 32, parmezaangratin, Sint-Gillis, die de maaltijd 0487-54.78.02, zwaarder maakt. smala.brussels, Het gerecht blijft wo > vr 12 > 14.00, correct, al was het ma > vr 19 > 21.00 maar door de onberispelijke knapperigheid van de courgette, de florale toetsen van de cosmeablaadjes en de zeer gepeperde kruiding die het gehemelte prikkelt.

Liefhebbers van vloeibaar plezier komen hier aan hun trekken dankzij de gefermenteerde dranken van L’Annexe (€4,50), de Guldenberg van De Ranke (€4,50) en de uitstekende Pineau de la Loire, een levendige chenin van Clos du Tue Bœuf (€43).

•••••

MICHEL VERLINDEN

24 AUGUSTUS 2022

Smalltalk. Aan de toog van Café Merlo met artistieke veelvraat Misha Demoustier

‘Obsessief met iets bezig zijn, dat heb ik van mijn vader’ Elke week serveren we u hier een portie Smalltalk, een korte babbel met een artiest aan de toog van zijn favoriete café. Vandaag praat danser Misha Demoustier over zijn doorbraak bij dansgezelschap Voetvolk en de gelijkenis met zijn vader, oorlogsreporter Daniel Demoustier. door Tom Peeters foto Ivan Put

Soms vraagt danser, acteur en muzikant Misha Demoustier (22) zich af of hij zich niet beter meer zou focussen op één ding. “Maar het mooie aan dit land en aan Brussel is dat dat niet hoeft. Op dit moment lijken al die mogelijkheden op me te wachten tot ik ze mijn eigen realiteit maak. Het is tof om dat te beseffen, want vroeger had ik het idee dat je heel hard moest uitblinken in één ding, waarin je het vervolgens moest maken.”

Tijdens de zomermaanden was hij druk met opnames van de nieuwe film van Caroline Strubbe, een nieuw dansstuk van zijn zus Zoë en de tournee van Into the open, de dansvoorstelling/concertknal van Voetvolk die zijn doorbraak betekende en hem op 25 augustus naar Feeërieën brengt.

Als we hem ’s namiddags treffen in hartje Brussel heeft hij tot ’s ochtends achter zijn computer demo’s gemaakt, “die ik met de fantastische Rint Mennes wil uitwerken.”

Dat obsessief met iets bezig zijn, heeft hij van zijn vader, oorlogsreporter Daniel Demoustier. “Toen ik een technische filmopleiding volgde bij Syntra zei een leerkracht die als journalist met hem samenwerkte, dat hij hem ooit gevraagd had een brandweerman te volgen. Even later liep hij gewoon mee een brandend huis in om er zwartgeblakerd weer uit te komen. Hij had het zoals altijd iets te letterlijk genomen.”

Misha Demoustier vertelt het ons in een zeldzame mix van bevlogen- en ingetogenheid op het terras van Café Merlo. De smoothie met rode bessen die we nuttigden in De Markten, is ingeruild voor een sigaret en een pint. “De eerste keer dat ik hier kwam, was met een aantal vrienden. De

no-nonsensesfeer beviel me meteen. Het is hier bovendien vrij rustig. Er zit bijna nooit iemand die ik ken. Toen ik de barman elders tegenkwam, vroeg ik hem of hij ook achter de toog stond van ‘dat Vlaamse café’?

‘Nederlandstalig Brusselse café,’ klonk het resoluut. Toen was ik helemaal mee.”

Het grootste verschil met Leuven, waar hij opgroeide, is dat hij daar met vrienden de stad probeerde uit te raken op zoek naar een feestje. “In Brussel komen we bijeen in de

stad. Aanvankelijk vooral op straat, maar intussen vind ik die cafécultuur wel fijn. Het leuke aan een iets grotere stad is dat je erin kan verdwalen. Je hoeft niet de hele tijd aanwezig te zijn.”

Longread?

Meer weten over Misha Demoustier? Smalltalk wordt Longread op bruzz.be/smalltalk

| 43

44

De vijf inzichten. Stéphanie Huang

‘Moeilijkheden overwin je, successen vier je’ Op haar negende schudde Stéphanie Huang al Paganini uit haar cello. Dit jaar kaapte ze, net als haar zus Sylvia in 2019, in de Koningin Elisabethwedstrijd de Publieksprijs weg. door Michaël Bellon Muziek is de taal van de emoties (Immanuel Kant) Het is vaak moeilijk om in woorden uit te drukken wat je echt voelt. Met muziek slaag ik daar beter in, en als muzikant ervaar je ook emoties die je niet kan omschrijven. In die zin voedt muziek mij ook.

Geluk is blijven verlangen naar wat je al bezit (Sint-Augustinus) We leven in een snelle consumptiemaatschappij, waarin we voortdurend gepusht worden om telkens weer iets anders te doen, te eten, te hebben of uit te proberen. Omdat we voortdurend worden blootgesteld aan reclame met de laatste nieuwe trends, riskeren we nooit tevreden te zijn of erachter te komen wat we echt graag willen of nodig hebben.

Succes is nooit definitief, een mislukking is nooit fataal. Wat telt is de moed om door te gaan (Winston Churchill) In de muziek, maar ook in andere beroepen, stuit je vaak op obstakels of mislukkingen. Ook ik heb al tegenslagen gehad die een knauw gaven aan mijn zelfvertrouwen. Op die momenten is het belangrijk je weer voor de geest te halen waarom je voor jouw bestaan en jouw job hebt gekozen, te blijven werken en door te gaan op de ingeslagen weg.

Vier je successen Moeilijkheden moet je overwinnen, maar successen mag je vieren. Ik vind dat we successen nogal makkelijk minimaliseren. Muzikanten zijn vaak hard voor zichzelf en vinden succes soms te vanzelfsprekend. Je mag je bewust zijn van de weg die je al hebt afgelegd en blij zijn wanneer je iets uitzonderlijks bereikt.

Een woord uit het hart houdt je drie winters warm (Chinees spreekwoord) Het is belangrijk om vriendelijkheid en empathie te cultiveren in een tijd waarin de pseudoanonimiteit van sociale media ons sociale leven beïnvloedt. Het is makkelijk om zomaar wat te schrijven, te denken dat je alles weet over iedereen en mensen aan te vallen met je ‘mening’. De wereld zou beter af zijn met zachte woorden en warme menselijkheid.

Stéphanie Huang speelt op 29/8 Sonate nr. 2 van Fauré op Midis-Minimes, www.midis-minimes.be

Discover the new concert season MON 17 OCT

SEPTEMBER

Sad Night Dynamite

MON 12 SEP

Hatchie

MON 17 OCT

Milky Chance

SAT 17 SEP

Orion Sun SUN 18 SEP

SUN 23 OCT FREE

The Vintage Caravan

Street Sounds

SAT 29 OCT

FRI 23 SEP

Presents ‘Drawn in Dusk’

Aminé FRI 30 SEP

COCA- COL A SES S IONS

ILA + Bat Eyes OCTOBER

SAT 19 OCT Pongo

MDCIII

NOVEMBER SUN 06 NOV

Gang Of Youths FRI 11 NOV

Cyra Gwynth + Alioth

Groupe RTD: The Dancing Devils of Djibouti

TUE 04 OCT

SAT 12 NOV

SUN 02 OCT

Essence Frenetik FRI 07 OCT

blackwave.

TUE 11 OCT

AJR

Support: Ryan Mack

WED 12 OCT

ECHT! THU 13 OCT

GLI T T ERB E AT PRESEN TS:

The Master Musicians Of Jajouka TUE 15 NOV

The Haunted Youth SAT 19 NOV

Derya Yıldırım & Grup Şimşek present ‘DOST 2’

COCA- COL A SES S IONS

SAT 19 NOV

Luka

Pongo

FRI 14 OCT

FRI 25 NOV

COCA- COL A SES S IONS

WAYI TUE 04 OCT Frenetik

Tristan

10/03/22 > 22/01/23 www.autrique.be

De Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) in Brussel zoekt nieuwe collega’s:

Onze firma, gevestigd in Anderlecht heeft een familiaal karakter. We gaan van het principe uit dat de workload compatibel is met een goed humeur, een goede samenwerking onder de teams en de geest van wederzijdse hulp.

Een depot van tandheelkundige producten, actief in BE, FR, NL en DE, is momenteel op zoek naar een

MEDEWERKER VOORBEREIDEN BESTELLINGEN

Zet jij mee je schouders onder Brussel?

Alles is aanwezig om je werk te doen in een familiale en professionele sfeer.

Het voorgestelde contract is voltijds van onbepaalde duur. U werkt 38 uur per week, vanaf 8u.30.

Ben je op zoek naar een nieuwe uitdaging binnen een jong, dynamisch en ambitieus bedrijf?

Twijfel dan niet langer en solliciteer via mail naar stephane.scarset@dentalpromotion.be De weerhouden kandidaten zullen telefonisch gecontacteerd worden om een afspraak vast te leggen.

DB762758F2

DB620484H9

DB763061G2

Ontdek je carrièrekans en surf nu naar mijntoekomstbijroularta.be

Plaats je vacature online en bereik de juiste kandidaten. regiotalent.be

DB749613B2

O P E N BA A R ONDERZOEK

ESTELIJK PLAN ONTWERP VAN GEW AGNETISCH OVER HET ELEKTROM SEL LEEFMILIEU IN BRUS © Getty Images

© Yves Fonck

delijk Gewest 1 AU GU ST US Het Brussels Hoofdste EE RT ON S! ev ing aa n UW ME NI NG IN TE RE SS tg we e uw nie x n ee t ne em lli ng ste ts est e- 30 SE PT EM BE R oo gew bl van de p e wer ont nd dit be tre ffe r de goe dke urin g van nem en dig d om act ief dee l te tv - en gs m - Vóó 2022 lijk pla n wordt u uitg eno no rm en vo or ra di o- , rift elijk e opm erk ingSch . oek erz ond ar nba ope het geaan d. toe bie den ge 30 septem ber wor golven op zijn grond en kun nen tot uite rlijk lee fm ilie u.b rus sel s) kt ro m ag ne Do el er va n is all e ele ifi ce re n om tis ch e go lve n te ide nt zo nd he id ge he t lee fm ilie u en de re ffe nd te va n de be vo lki ng do elt lijk er tij d ee n be sc he rm en en te ge nd m ob ie l kw al ita tie f ho og st aa nderen. telefonieaanbod te gara

leefmilieu brussel .brussels DB764179G2

-go lve n@ zon den per e-m ail (oo hnologie Brussel, departement Tec ilieu efm (Le t pos per of l). sse Bru 0 100 00, /30 86C en Stralingen, Havenlaan website den geraadpleegd op de Het programma kan wor en, op pap ier in de olv o-g s/o sel rus u.b ww w.le efm ilie haa l van Gew est of aan het ont 19 gem een ten van het n, Hav enl aan rure too kan de ens Lee fmi lieu Bru sse l (tijd l).

86C /3000, 1000 Brusse Nog vragen? ilieu : met de dienst Info-Leefm Neem dan contact op u.brussels ilie efm @le info of +32 (0)2/775.75.75

02 775 75 75 · LEEFMILIEU.BRUSSELS Ed. resp./Ver. uit. : B. Dewulf & B. Willocx · Havenlaan 86C/3000 Avenue du Port · Brussel 1000 Bruxelles

ADVERTORIAL

OPLEIDING in de kijker Professioneel Nederlands. Beter bedrijfsgericht communiceren kan je leren.

Sonia Trabelsi werkt bij de Federale Politie als analist en geomaticus en volgde afgelopen schooljaar een opleiding Professioneel Nederlands bij CVO Semper.

Waarom heb je je ingeschreven voor een cursus professioneel Nederlands? Wat hoopte je bij te leren? Waar had je nog nood aan?

Ik heb me voor de cursus professioneel Nederlands ingeschreven om mijn formele en werk-gerelateerde woordenschat te verbeteren. Mijn doel en verwachting was om zelfverzekerder te worden op het werk als mijn collega’s of klanten in het Nederlands tegen mij praten. Ik zocht een vriendelijke omgeving waar ik kon proberen, falen en dan opnieuw proberen.

Hoe denk je je nieuwe kennis te kunnen gebruiken? Zijn er concrete situaties waarbij je deze kennis in de praktijk kan brengen?

Ik zal mijn nieuwe kennis in mijn dagdagelijkse werk gebruiken. Ik ontvang bijna dagelijks e-mails in het Nederlands en ik heb vaak vergaderingen met collega’s en klanten in het Nederlands. Van nu af aan zal ik niet alleen begrijpen wat er gezegd wordt, maar ik zal ook in staat zijn om in het Nederlands te reageren.

Heb je zelf werkjes/presentaties moeten maken? Hoe vond je dit?

Ik heb op het werk nog geen presentatie in het Nederlands gegeven, maar met de oefeningen die we tijdens de cursus hebben gedaan, voel ik me nu zekerder om een kleine presentatie voor mijn collega’s te houden.

Wat vond je het interessantste aan de cursus? Welk specifiek woord/begrip was voor jou een ontdekking?

We bestudeerden verschillende thema’s en behandelden uiteenlopende situaties waarmee we in ons beroepsleven echt te maken krijgen. Voor mij is het woord ‘uitdaging’ niet alleen een belangrijk en mooi woord, maar het geeft ook volledig weer wat het leren van een nieuwe taal en het gebruik ervan in het dagelijkse leven inhoudt. Werken en studeren is zeker een uitdaging maar ook een zeer lonende ervaring.

Indien je de cursus @home gevolgd hebt, vond je dat dan een fijne ervaring? Of toch liever @class, op school? Duurde de cursus lang genoeg of mocht die langer / korter? Was er voldoende afwisseling?

Ik heb de cursus @class gevolgd. Ik vond de cursus heel goed gestructureerd en georganiseerd. Volgens mij is een les van 3 uur per week genoeg om de taal praktisch te oefenen en zo heb je nog genoeg tijd om huiswerk te maken gedurende de week.

Waarom en aan wie zou je deze cursus aanraden?

Ik zou de cursus aanraden aan iedereen die al een goede dagelijkse kennis van het Nederlands heeft en zich zekerder wil voelen en beter geïntegreerd wil zijn in zijn/haar werkomgeving.

Ben je op zoek naar een taalcursus om je vlotter te kunnen uitdrukken op je werk? Kies één van onze bedrijfsgerichte taalcursussen!

• professioneel Duits • professioneel Engels • professioneel Frans • professioneel Nederlands Je oefent er vooral die vaardigheden die je nodig hebt in een professionele context: samenvattingen en presentaties maken, vergadertechnieken, maar ook een praatje maken aan de koffieautomaat.

Ideaal om de taalbarrière op je werk te helpen overbruggen én tegelijk een boost voor je zelfvertrouwen!

Je kan deze cursussen in de klas volgen, maar ook @home.

Ben jij in the mood om bij te leren maar zit je nog met wat vragen?

Neem dan deel aan één van onze online infosessies via Zoom op 6/9/2022.

Kies je opleiding en schrijf je online in of kom langs! cvosemper.be

WIL JIJ ONS JONG EN DYNAMISCH TEAM VERSTERKEN?

DB761863F2

Alle info over onze bedrijfsgerichte taalcursussen:

Lokaal bestuur Zaventem werft aan!

WIJ ZOEKEN NIEUWE MEDEWERKERS VOOR ONZE CLUSTER DWORP en NEGENMANNEKE

ADVISEUR BANKVERZEKEREN & ADVISEUR BELEGGINGEN MEER INFO?

Contacteer ons op het nummer 0496/47.87.63 of frederic.vanvlaenderen@bnpparibasfortis.com

DB762918F2 DB764634H2

NEEM NU EEN ABONNEME VOLGENDE WEEK BIJ BRUZZ MAGAZINE

OP BRUZZ MAGAZINE EN BRUZZ SELECT BIJ JE THU

Maandelijks cultureel magazine • Magazine culturel mensuel • Monthly cultural magazine

SEPTEMBER 2022

BRUZZ SELECT is het cultuurlabel van BRUZZ o media heen. BRUZZ SELECT staat voor een sch op BRUZZ radio, televisie, social media, online e

BRUZZ SELECT: JOELY MBUNDU Rijzende filmster tussen schoolbanken en rode loper

DE BRUSSELSE CULTUURTIPS VAN BRUZZ NIEUW

MA DRIET ANDELIJKS ALIG M AGAZ INE

NL~FR ~

EN

NEEM NU EEN ABONNEMENT OP BRUZZ MAGAZINE EN ONTVANG BRUZZ SELECT BIJ JE THUIS

BRUZZ SELECT is het cultuurlabel van BRUZZ over alle BRUZZ media heen. BRUZZ SELECT staat voor een schat aan cultuurtips op BRUZZ radio, televisie, social media, online en in onze magazines.