Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια..., Στρατής Παρέλης

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

ΜΕΛΕΤΩ ΠΩΣ ΝΑ ΡΙΞΩ ΤΑ ΖΑΡΙΑ…

ΑΘΗΝΑ 2025

1

2

ISBN: 978-618-5609-14-6 ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 2025 ΑΘΗΝΑ 2025

3

Για να χορέψεις μέσα στον άνεμο Θα πρέπει να έχεις ένα κορμί από αφηνιασμένη αγρύπνια και να είσαι πιο επική απ’ την φωτιά. Σφυρηλατείς τον πόθο και εξαπλώνεται το μεγαλείο σου Έως τον έρωτα, είσαι Ετούτο το νυχτερινό συλλάβισμα που δένεται ο ψίθυρος με τον φθόγγο και καταφέρνει Να κάνει το ποίημα αιώνιοΌπως μια ραψωδία διατρανωμένη!

Στα όπλα να αντιπαραθέσεις τι και στον άτσαλο καιρό και στην απονιά του πολέμου; Ασύλληπτα λυπημένη είναι η οικουμένη μου Διαβάζω αγγελτήρια θανάτου Έχω στον νου μου πώς να σβήσω αυτήν την απονιά Όλο το φως μου είναι από καρδιές που τις συνέθλιψαν Έλα να ενωθούμε, να προτάξουμε τα στήθια μας σε κάθε κάνη που τα σημαδεύει Ξέρω φοβάσαι ξέρω νομίζεις πως μία ζωή Σκλαβωμένη αξίζει πολλά- όμως όχι Μια ελευθερία που την κελαηδούνε τα πουλιά του παραδείσου Θα είναι πάντα το απώτατο νόημαΕίναι όλες οι ιδέες μας σαν ένα τσούρμο επαναστατών που διαδηλώνει…

4

Το τραγικό και κωμικό της ίδιας της ζωής… Πάντα αυτό που είναι δυνατόν είναι το αδύνατον Έτσι για να γελάμε εμείς οι παραδοξολόγοι Χλευάζει η φύση μας την καθαρή Άποψη του γέλιου- μιας κι η ζωή Μια ειρωνεία είναι που μας ακυρώνει και μας κάνει άθυρμα του ανέμου Και της ευθείας κωμωδίας τεθλασμένο έγκυρο συμπέρασμα Εμείς και σου και φτου και άντε από δω το σκυλολόι Όποιος μυθιστορεί με εμμονή ανάλογα καταλαβαίνει Είναι μια άσκηση αποστήθισης ακόμα και ο ουρανός….

5/ 10/ 2025

Επάνω στην σελίδα της απόγνωσης… Πίσω από το παραβάν της φτώχειας δουλεύουν οι πρέσες του αφανισμού. Άπονα δολάρια συνθλίβουν ολοένα την ανάσα. Αν βρεθείς στο σκοτεινό δρομάκι της ανέχειας θυμήσου να ζήσεις με σφιγμένη ψυχή. Όλα τα σπάταλα αφεντικά θα σε σημαδεύουν να σε αφανίσουν. Δύσκολος είναι ο κόσμος μάτια μου, δύσκολα να βρεθείς σε έναν χαρούμενο τόπο. Μακάρι να έρθει μια μέρα που όλοι οι φτωχοί θα ευτυχήσουνε. Η οικουμένη πάντα θα γκρεμίζεται στον βιοπορισμό της. Αχ να είχα μια ελπίδα, αχ να είχα! Ίσως ο μόνος δρόμος μου είναι αυτός ο λυπημένος εαυτός μου. Μπορεί όπως τα ζω τα γεγονότα να είμαι εκείνος που πρώτος πεθαίνω…. Και άντε τώρα να τα βγάλεις πέρα με ληγμένα ποιήματα!

6/ 10/ 2025

5

Φιλοσοφώντας πάνω σε μια ακατάληκτη κατάληξη!... Το φεγγάρι μαλαματώνει τα φυτά και ξορκίζει Την νύχτα. Ένα μικρό θέατρο αρχαίας έμπνευσης διανυκτερεύει Και στις κερκίδες του κάθεται ο αναγνώστης της αγρύπνιας. Φωσφορίζει η τραγωδία πάνω στο λειασμένο μάρμαρο της λύπης. Ανάλαφρο είναι πάντα το νόημα του ουρανού. Και τώρα Που φθινοπώριασε για τα καλά, όμοιος ομοίω αεί πελάζει ο εαυτός μου τους αγγέλους τους συνεσταλμένους των Ποιημάτων. Τι μυστήρια ανακαλύπτω κάτω από τα παλίμψηστα καταγραμμένα κιτάπια Και τις φωταγωγίες της ψυχής τις ανεξιχνίαστες! Όλο το μέλημά μου είναι πόθος. Όλο το μέλημά μου είναι πόνος. Όλο το μέλημά μου είναι στίχος που θα τον δεχτείς συμμετέχοντας Σε μια παράσταση που κι εγώ δεν ορίζω- μόνο Σκηνοθετώ πάνω στον βιοπορισμό μου που δαγκώνει!

9/ 10/ 2025

Με μία άλλη αυτογνωσία!... Πολλές οι νύχτες που μας περιφρόνησαν ανήκοντας στην μυστηριακή σκοτεινιά τους· Ένα κύμα χάρης επάνω τους και το γεμάτο φεγγάρι σαν λαχνός που όποιος τον κατέχει θα χάσει Τα σύμπαντα όλα μα και τα μυαλά του· Στοχάζομαι στην άλλη πλευρά της πραγματικότητας· Διατηρώ ψήγματα Αλήθειας- άλλωστε Και πώς να μην πτωχεύσεις με όλα τούτα τα φριχτά γεγονότα Μιας εποχής που ολοένα ασχημαίνει! Κοντά στο αλφάδι είμαι που ισορροπεί τον κόσμο μου όμως ο κόσμος μου μια μέρα θα ανατραπεί· έτσι όπως μιλώ συρράφω την οδύνη με δικό μου τρόπο για να την αντέχω· Ίσως υπήρξα ο πιο λιλιπούτιος ποιητής ενός παραμυθιού που στοίχειωσε! Πιο ελαφρύς από μια τρέλα που δεν συμμαζεύεται!

11/ 10/ 2025

6

Όταν κοιμάμαι πια βρικολακιάζω Και έχω αγκαλιά τρανά αιώνια ψέματα. Αυτό που μαραζώνει την ψυχή βρωμάει υποταγή και φόβο. Λακκούβα είναι το όνειρο- αν πέσεις μέσα θα αφανιστείς ως κάποιος Που τον εκμηδενίζει η αφρόντιστη δειλία που έχει. Αν δεν την ζεις με θάρρος την ζωή σου Ένας θανατηφόρος ύπνος θα σε αρπάξει! Ούτε κι η Ποίηση θα σώσει τους υποταγμένους!

Τουλάχιστον να σταματήσουμε τον Χρόνο να δέσουμε τους λεπτοδείχτες στην μεγάλη αναρχία της αιωνιότητας! Τώρα σφυγμομετρώ πραγματικότητες που με ξενίζουν· οι λέξεις δεν είναι αβρές όπως τις ήξερα και πια συνέχεια δάκνουν!

Διάθεση ερμηνείας… Κυματίζουν ιδέες πολυσήμαντες πάνω στον ξέσκεπο ουρανό λίγα σύννεφα εξουσιάζουν την παράσταση ο θεός ξανά απουσιάζει Τέσσερις το πρωί γίνομαι και ξεγίνομαι: ποιητής που του λείπει η σελίδα όλα τα σκηνοθέτησα μα με ξεπέρασαν τώρα ποιώ ήθος σιωπής ποιώ την νήσσαν τι να πω; Όλα ξεκαλουπώνονται και μου μορφάζουν τσαντισμένα Έχω κλειστεί στον εαυτό μου όταν και ο εαυτός μου πια δεν ερμηνεύεται έγινα μια μορφή άμορφη μια εύπλαστη λύπη Ανάβω και σβήνω σαν φανοστάτης με μισοκαμένη λάμπα προσπαθώ να παραμείνω νηφάλιος πώς αλλιώς θα με ξεπαστρέψει το ποίημα; 14/ 10/ 2025

7

Κακότροπος αιώνας!... Πολύ συγκεχυμένος ο αιώνας μας. Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια. Ξεκλείδωτα αισθήματα πρόσωπα κλειδωμένα σιωπές Πίσω από ένα θολό τοπίο, αν έρθεις Μείνε πιστός στα αισθήματα, οι σκέψεις βαραίνουν ολοένα, Θα απολησμονηθούμε πεθαίνοντας, θα σβήσουμε όπως κεράκια από τον αέρα, Οι μέρες έρχονται και φεύγουν πληγωμένες, Παντού μια απονιά, δεν συλλαβίζεται, δεν μεταγλωττίζεται ο πόνος, Πασχίζω με ποιήματα να σκίσω την αγρύπνια, Η εποχή δυσκόλεψε και σε τρομάζει Ρηχές πραγματικότητες γεμίσαν άμετρο πόνο Δεν φτάνω πουθενά απ’ όπου επιδίωξα Πλάνητας είμαι σ’ έναν κόσμο θεωρίας Η λύπη μου είναι όμως πάντα που θα σου μιλώ και δεν θα σε κοντεύουνε τα λόγια Θα υψώνονται ολοένα τείχη ανάμεσά μας Θα κλαίμε πίσω από το κλειστό παράθυρο κι ενώ έξω Θα σέρνονται οι ερπύστριες του τανκ που θα πυροβολεί τα όνειρά μας Θα χάνεται ο κόσμος μας σφιγμένος μέσα σε διαστρεβλωμένες κοσμοθεωρίες Που στήνουνε στο βάθρο των κοινωνιών μονάχα την παράνοια!

16/ 10/ 2025

Εκ των συμπερασμάτων απολογισμός… Στριφογυρίζει η πίκρα μες το οκνηρό απόγευμα που σώνεται η ψυχή και όλο μαραζώνει. Εξ ευωνύμων έρχεται η λύπη πιο βαριά. Όταν ξεκαλουπώνω την οδύνη ένας Λεκές από αίμα πνίγει την μιλιά μου· μένω άφωνος. Σκοτώνονται οξυγονούχες φαντασίες στο αίμα μου· είμαι αιώνιο θύμα. Ψελλίζω σιγανά ή τραγουδώ Χαμηλόφωνα, ενστερνίζονται οι στεναχώριες που έχω. Δεν άλλαξε ο κόσμος μάτια μου, δεν άλλαξε. Μένει προσηλωμένος στον αδερφοσκοτωμό. Όπως εκείνοι των σπηλαίων είμαστε που παραμένουν άγριοι Και βάρβαροι αιώνια χρόνια. Κράζουν αλλά καθόλου δεν υπήρξαν καλλικέλαδα τα πολιτεύματα. Όλα ένα βρωμερό και λερωμένο συννεφάκι που μου κρύβει την Αλήθεια…

17/ 10/ 2025 8

Μικρές ουτοπικές αναλύσεις προ του φωτός… Έχει η πίκρα στρίφωμα, μακραίνει ξε-μακραίνει, αλλάζει όψεις και όπως σε παλιό δεκάρικο ψάχνω για μια γωνία της μπαταρισμένη. Αυτές οι εποχές και την μελαγχολία συντηρούνε και την κατάθλιψη. Κάτι τρυπάει το κρανίο μου και ξεπηδά ένας ποντικός ‘πο μέσα και σε κυνηγάει. Όλα είναι φιάσκο και δεν το ομολογούμε σε κανέναν. Κάποτε θέλω να προβλέψω μία επικείμενη καταστροφή από το πέταγμα μιας μύγας που ασθενεί και πεταρίζει γύρω από ένα ψοφίμι που το τρώει η σήψη κι ο καιρός. Το ποίημα πάντως θα είναι πάντα μια μηχανή εξωραϊσμού που δεν βγάζει και πουθενά μόνο μαλώνει με τον ποιητή του για τα φο καλολογικά του φορτώματα…

18/ 10/ 2025

Μικρή αποκάλυψη… Ο στίχος είναι διαγώνισμα χωρίς βαθμολογίαΑν καταφέρει να αφήσει αποτύπωμα σε μια σελίδα Πρέπει, σε αναγωγή, να το αφήσει και σε μια καρδιάΔύσκολο είναι! Βουτώ σε σκοτεινούς βυθούς, έχω Ξεκληρίσει την ιστορία μου Κάποτε υπήρξα λυρικό Κάθαρμα που ευσυγκίνητο έψαχνα τις ωραίες λεξούλες Πλέον Είμαι ένας τυμβωρύχος που αναμερίζει χώματα ιερά και κλέβει Λίγο από τον ενταφιασμένο μύθο του άνακτα Θέλω να φέρω ως το φως αυτό που σκούριασε μα αποκάτω λάμπει…

9

19/ 10/ 2025 Του μηνός το υποπόδιο… Σκόρπιο μες τον αέρα το φως και μαγνητίζει τα βλέμματα προτού να μεσημεριάσει· Έξω από τον μύθο η ποίηση συστέλλεται και διαστέλλεται τόσο Που ξεφουσκώνει σαν ένα μπαλόνι που τρυπήθηκε. Όλα τα περιλούζει η μοναξιά. Περίπατος κάτω από την ήσυχη βροχούλα: Ακούγονται οι διμοιρίες που φεύγουν για το μέτωπο. Ποιό μέτωπο; Πάντα οι πόλεμοι είναι διαρκείς. Παντρεύεται η λύπη την ευαισθησία που έχω. Σέβομαι τα σεμνά φυτά που αυθαιρετούνε κάτω από το ξίφος του Οκτωβρίου. Ίσως λιγόστεψα…

20/ 10/ 2025

Τόπος του ζην… Τούτη μια κατοικία του Βοριά μια στιβαρή κατοικία Σε άλλες εποχές θα ήτανε κράτος θα ήταν περιπέτεια πολέμου Τώρα υπερασπίζεται ειρήνη και ευημερία Με το βουλοκέρι της λιακάδας σφραγίζει την εμπιστοσύνη μας Την κατοικούμε διψασμένοι για μια ήσυχη ζωή. Όλα μπορεί να είναι μια παραμυθένια υπόσχεση Ίσως δεν εκπληρώθηκε η προφητεία ακόμα Γράφουμε…… γραφιάδες του ημιτελούς μυθιστορήματος Ασφυκτιούμε κάτω από μια ρακένδυτη εποχή. Α ωραία που ζορίζεται η ψυχή να τελειώσει! Την παρακολουθώ, με βγάζει έξω από την ανάγκη μουΜπορεί να αναγκαιύομαι το μεροκάματό μου το μικρό Μπορεί να μένω άκληρος στο πρίμο ποίημα!

10

Δύσκολες ισορροπίες… Άλλος είναι ο τρόπος μας να ζούμε άλλος είναι και ο καημός μας· κλεινόμαστε σε δύσκολους εαυτούς, γονατίζουμε σε μια λύπη αφηνιασμένη· βλέπεις Κι η εποχή δεν συναίνεσε σε τίποτα Καλό, μετέφερε την φρίκη της παντού, τώρα που φοβισμένοι πάμε Προς την καταστροφή, δεν είμαστε οι ήρωες Του παραμυθιού που πιστέψαμε, μπα!, μια μαριονέτα είμαστε που δώθε Κείθε ταλαντεύεται να σιγοσβήσει μέσα στην μηδενισμένη της επιθυμία Και μας γλεντά η κατάθλιψη και το σβησμένο όνειρο του σχοινοβάτη που είμαστε!

21/ 10/ 2025

11

Για μία δόξα ηθική… Αήττητος κι απ’ των ελλήνων το μαράζι Ο ουρανός που πάντα λάμπει στεφανώνεται Και σκάει μες σε τολμηρή κι αιώνια δόξα Παρφουμαρισμένος. Όλα ανοίγουν για να τονε δουν τα εθνικά μας μάτια. Και κάπου εκεί υγραίνεται το λυρικό φυτό και θάλλει Στον ήσυχο παράδρομο της ερημιάς μας. Πάντα την Αττική την ήξερα σαν χίμαιρα· Σαν γλαφυρή παρένθεση του Ωραίου· Τώρα σπιθίζουν μέσα της οι μύθοι του ντουνιά Λες και πρωτεύουσα είναι των μελλούμενων γεγονότων. Αχ δρόμους πικρούς που βαδίσαμε πάντα! Κι ό,τι υπαίθρια χαρά μπορέσαμε ήταν μια ηχηρή λεπίδα· Αχού σπιτάκι μας φτωχό και που σε πολεμήσανε οι ξένοι! Και οι δικοί μας σε προσβάλανε ανήκοντας σε ξακουστούς προδότες! Αχού! Πιαστήκαμε σε δολερές παγίδες της ξεφλουδισμένης εποχής. Όταν ξαπλώνει κάτω από τον ήλιο η γνώμη μου είναι σαν μία γυναίκα Που είναι εκεί γυμνή και μες την φαντασία μου ποθοκρατούμενη. Μετά, όλο το Σύμπαν γύρω της ωραία καίγεται! Και απ’ τα αισθήματά μου αναδύεται η καπνιά των τολμηρών αιθέριων στοιχείων. Εδώ σαλεύω μες σε άνθη που έχουνε ψυχή και βούληση· γιορτάζω τον εγωισμό μου τον γαλάζιο. Γράφω γιατί ο άλλος εαυτός μου πάντα είναι μία περιπέτεια· Λαλεί ωραία και ας τον φιμώνουνε οι κρατούντες· Βελάζει φορτωμένος με αρίφνητες άγνωστες αθωότητες. Αχ ελληνάκι μου που προσδοκάς μια δόξα ηθικήάνοιξε τα κρουστά φτερά σου και αμέσως τόλμα Να στερεώσεις τον καημό σου πιο ψηλά από το κάστρο της ερήμωσης!

22/ 10/ 2025

12

Η νύχτα υποχωρεί σαν νικημένος σκαντζόχοιρος Που τρέπεται σε φυγή ντροπιασμένος. Οι στίχοι μου αντιμιλούν στην περίσταση, οι λέξεις είναι Εκμαγεία των ακαθόριστων προθέσεων. Όλα τα θαύματα τα γεννάει η αφή. Το ποίημα είναι ένα όστρακο σπασμένο που πυροβολεί την ερημιά μου!

Η ευλογία του πρωινού… Όπως από τις υγρασίες συναχώθηκα Μασώ μια τσίχλα με μια ευρυγώνια σύνεση Ξεμπουκάρω από το χάος Είναι η αναπνοή μου φάρος ψευδαισθήσεων Και γύρω μου κοιτώ σαν κείνος που βαρέθηκε να απουσιάζει Και εμφανίστηκε μέσα στα γεγονότα· Τι να μου πούνε οι πραγματικότητες; Θα τις αμφισβητώ Πάντα· φτιάχνω ένα παραμυθάκι Λεβέντικο· θα με γκρεμίσει η Αλήθεια· Ποιός νοιάζεται για υστεροφημίες μπαγιάτικες; Κρατώ Από έναν πεισματάρικο εαυτό και πάω Προς το τραγούδι που ακούγεται να ευλογεί αέναα Ένα γλυκό ξημέρωμα!

24/ 10/ 2025

13

Πρωινή ιερουργία… Σκοντάφτω πάνω στην περίσταση αντικρύζω Το κοχύλι της αυγής. Ακούγεται από μέσα του η θάλασσα Και το πάθος του νερού που δεν αποστομώνεται. Στο σώμα μου υπάρχει η σιγή στο αίμα μου Κυκλοφορεί η λαχτάρα του ωραίου. Μια αθωότητα της ζωής ιερουργεί μες τα νερά τα πολυσήμαντα. Εκ γενετής τυφλός και διψασμένος. Στεγνώνω την ψυχή μου στην λιακάδα. Όλος ποτισμένος με μία λεξιλόγια ουσία ευφραντική. Όλες οι επικρεμαμένες πάνω μου αμαρτίες Απαλείφονται στον πιο γενναίο βοριά. Ανασαίνω…

25/ 10/ 2025

Ευσύνοπτον στιχούργημα… Σπουδαία ναυαγήσαμε- ωχ βρε αδέρφι Μας έφαγε η μαρμάγκα, τα σκατώσαμε Κι όταν και τις ιδέες μας βρωμίσαμε, μας έπιασε η απόχη Και μας επέστρεψε στον ζοφερό αγύριστο- εκεί μας έπρεπε. Ριμάδα ποίηση που όλα τα εξωραΐζεις, κοίταξε τώρα τι μας έλαχε Και πίσω λες γυρίσαμε, τότε που ήτανε ανθρωποφάγος ο αιώνας Σκατά στα μούτρα μας, σε όλα αποτύχαμε Και φασιστέψαμε ο εις τον άλλον κυνηγώντας. Α ρε τις κοσμοθεωρίες πώς διαστρεβλώσαμε Κι ό,τι ωραία μας χαρίσανε εμείς το κάναμε κομμάτια Έτσι που πάμε στις σπηλιές μας αγριάνθρωποι γυρίσαμε Και έχουμε σε όλα τα αξιόλογα κλειστά τα μάτια….

14

Συντέλεια αυστηρά προσωπική! Οι σκιές μας ταξιδεύουν μέσα σε αιώνια παραμύθια. Τις λούζει η βροχή, σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, κάτω από μια ομπρέλα χαλασμένη. Μπορεί με την μουσική να ξορκίζουμε κάθε κακό, μπορεί να είμαστε κάποιων μαγισσών τα αποπαίδια, ξημερώνει στον κάτω κόσμο επικρατεί μελαγχολία Αν δεν τα λέω όπως είναι να μην σώσω, αφουγκράζομαι ένα μαραζωμένο παράδεισο, όπως με νιώθεις θα σε νιώθω, θα είμαστε αδερφοποιτοί, ένοχοι για τα μεγάλα μυστικά μας, δεν έχουμε πατρίδα, είμαστε κοσμοπολίτικα φαντάσματα, μετενσαρκωμένοι αρχηγοί του επικείμενου τέλους! Διευθύνω μια ορχήστρα αοράτων πνευμάτων Ο κόσμος είναι ένας μπουνταλάς που ζητιανεύει Καμία συμπάθεια για τους κρατούντες- κι ας ορίζουν την μοίρα μας, το έλεος, τον ξαφνικό ρυθμό μας της φθοράς. Άπλωσα πόδι μέσα στα ποιήματα αλλά τα ποιήματα με παρέδωσαν στα γεγονότα Συρρικνώθηκα κάτω από το φλύαρο αρχιτεκτόνημα της κατάθλιψης Έβαλα μπρος την χαρά, όση μου είχε απομείνει, κι έγειρα το βράδυ να κοιμηθώ σ’ ένα παγκάκι ξεχαρβαλωμένο, μύρισα το στεγνό μπαρούτι της φτώχειας. Τοκογλυφικό μου ενέχυρο, ρολόι που συμπεριέλαβε την κάθε λύπη μου, ίσως από μια χαραμάδα βγω μες την αιωνιότητα, είναι σαν κολασμένα τούτα τα μονοπάτια, το προάστιο λερώνεται από την νύχτα, αν θα προσευχηθείς απόψε πες και για εμένα κάτι, δεν ελπίζω σε τίποτα πια, Ανάβω εάν τσιγάρο και ησυχάζω, Το περιβάλλον μου προδίδει ερήμωση, Μπορεί και να πέθανα!

26/ 10/ 2025

15

Για τον κόσμο θα μας τα πει ο κόσμος όμως ποιός αντιπροσωπεύει την αλήθεια και ποιός Παραμορφώνει την πραγματικότητα; Σιώπα και μην μιλάς! Το πρόσωπό σου είναι μια παγίδα καλυμμένη. Σφύζει από τόλμη κάθε γεγονός. Όταν ξημερώσει θα ακούγεσαι παράξενα μέσα σε ένα τιποτένιο σύννεφο.

Νύχτα 29/ 10/ 2025. Πρωτευούσης και μη… Ανεβαίνοντας στο κατεβαίνοντας, η νύχτα σχίζεται στα δυο Και τρέχει αίματα, σαν μία πληγωμένη αλεπού. Οι σκέψεις που έκανα εξαερώθηκαν, γυμνό και άηχο απόψε το φεγγάρι. Όλες οι σκιές συνωμοτούν σε μιαν αγρύπνια Μυρίζει ένα λιβάνι έντονο των ψευδαισθήσεων Θυμάμαι που ήμουν νέος, θυμάμαι που όλα τα θυμόμουν. Τώρα ένα αεράκι δέρνει την μελαγχολία και αφήνει Να δραπετεύουν μπελαλίδικες φαντασίες μέσα από το κάστρο του φόβου. Κάτι ονειρεύτηκα απόψε που δεν έβγαζε νόημα. Μπάλωσα την ανάγκη μου με μια λιτότητα απογοήτευσης και προχωράω…

16

Αράγιστε λόγε ποίημα ενθουσιαστικό αποταμιεύω τον εκτροχιασμό σου ίσως η τόλμη ίσως το βιαστικό μελάνι που δυναμιτίζει τον στίχο κλείνομαι ολοένα κι όμως ολοένα ανοίγομαι σίγουρα θα εκμηδενιστώ μέσα στο μετέωρο μεσημέρι…. Πόθου χρυσόμυγα…

Συμμετέχω σε χαρές λουλουδιών Ο αέρας με συντροφεύει κατά περίσταση Ο λόγος είναι λάγνος είναι ο ένθους καθοδηγητής μου Μελετώ χοϊκή μεταφυσική Αναρριχώμαι στα ύψη εννοιών Ο στίχος είναι το ποίημα, το ποίημα δεν είναι καμία κατάληξη Η προσήλωσή μου είναι στον σιτοβολώνα των νοημάτων Όλο το φως μου είναι αίμα – αίμα της ζωής όταν κι ο θάνατος δεν την προσβάλει…

17

Όταν ξεφουσκώνουν οι κοσμοθεωρίες, δεν μου αρέσουν πια. Όταν μπορώ να ψωνίζω, σε τιμή ευκαιρίας, τα δημοκρατικά μου δικαιώματα, σιχαίνομαι, ειλικρινά σιχαίνομαι. Είναι ελεεινό πράγμα οι εκπτώσεις- όταν αφορούν κάτι το οποίο θα έπρεπε να είναι υψιπετές. Αλλά μήπως όλα δεν τα βρωμίζει ο άνθρωπος; Γαμώτο μας!

Τούτο μου εστί το απολογητικό στιχάκι το μελάγχολο… Με ραγισμένη ψυχολογία και οξειδωμένη ηθική Τρέχει πολύ ο αιώνας μας, κανείς δεν προλαβαίνει Εάν λιποψυχήσεις μην να περιμένεις τίποτα σπουδαίο να έκανες Μηδέν από μηδέν= μηδέν· απλούστατοι είναι οι αριθμοί Αν θα αποκρυπτογραφήσεις το συμπέρασμα, κάθε γινόμενο πηλίκο άθροισμα γινόμενο, είναι μια ουτοπία Που καγχάζει αμφισβητώντας τον ανθρώπινο πόνο· Μπούχτισα να μην βγαίνω πουθενά Περπατώ μες σε ατσάλινη αγωνία Όρθιο το ποίημα στο στασίδι του Διαμηνύει θάρρητα που ποτέ του δεν έχει Όλες οι θρησκευτικές του αγκύλες Μια λυπημένη υπόσχεση ότι απλά θα εξαφανιστούμε Αρχίζει να διαφαίνεται κακότροπος ο καιρός Πώς να περιμαζέψω τα κομμάτια μου από τις βάρβαρες περιπλανήσεις; Δαγκώνω το φρούτο και το κουκούτσι μου σπάει τα δόντια Άντε να βρεις παρηγοριά μέσα στην μοναξιά της νύχτας και στο σύννεφο το συννεφάκι που σου ψιχαλίζει την φθαρμένη ευτυχία Όσο βουλιάζεις στην κατάθλιψη τόσο ο ουρανός σου παραστέκεται μα δεν καταλαβαίνεις Έχεις μια φλόγα στην καρδιά κι ίσως αυτό είναι η μόνη σου περιουσία Καλά που ακόμα ονειρεύεσαι και καταφέρνεις να χαμογελάς χωρίς Λόγο κι αμφισβητώντας την μελαγχολία και την ουσία…

4/ 11/ 2025

18

Ομολογία προς όλους…. Μικρό σκανδαλώδες βασανάκι να αναζητώ Λέξεις ξεφούσκωτες σαν μια σαμπρέλα της θαλάσσης κι όμως Να πνίγομαι και στα βαθιά και στα ρηχά Των ιδεών των νοημάτων. Δεν σκηνοθέτησα σε παραμύθια σκηνοθέτησα σε μοναξιές Μέθυσα με σπινθηριστό γυαλί και λόγο Κεχριμπαρένιο. Είμαι αθώος γαμώτο είμαι λάδι είμαι σαν νερό Κι όταν μιλώ θυμίαμα ανεβαίνει προς τα πάνω σαν για να δηλώσει Ότι είμαι η προσωπική μου επιλογή από όλα Τα οχληρά να απομακρύνομαι!

Φιλοδοξία… Μετά ‘πο την βροχή, η ανάσα της γης ανεβαίνει θυμίαμα προς τον ουρανό, υγιής. Υπάρχει ένα πρόσχαρο σκοτάδι κι ένα αεράκι που συλλαβίζει τα πάντα Βραδύγλωσσο. Κρατώ μέσα μου μια σκέψη από αιωνιότητα. Όλη νύχτα αύξαινα τα λόγια εις βάρος της σιωπής. Έγραφα ποιήματα. Τώρα που πάει να ξημερώσει ενταφιάζω τον ψίθυρό μου κάτω από τον φουντωτό ευκάλυπτο και ρίχνω μπαταριές των στίχων μέσα στο χωράφι της αυγής. Θα τους ξυπνήσω όλους!

5/ 11/ 2025 19

Ολημερίς να λείπω μέσα στις ευωδιές να τρυπώνω στα φωτεινά μαρτύρια των ποιημάτων Η πρώτη μου κατάκτηση η πρώτη μου ψυχή που σπουδαιώνεται Καίγεται το στήθος μου αυξαίνει σε ρίμες έχω εγκλωβιστεί σε στιχάκια Α τρομερό πάθος που με κατέβαλες, είμαι ένας γραφιάς που υπερ- εγωιστεύει Και βάλω εναντίον μιας ερημιάς που με φιλοξένησε Μαθαίνω από την ένδεια μαθαίνω από μια φτώχια που με κάνει πλούσιο Πάντα…

5/ 11/ 2025

Να με καταπίνει το τοπίο να κλέβει δόξα από αμφιβληστροειδή να φτιάχνει μύθους που δεν έχω Άγριο το λιβάδι και απέραντο απορροφά Τον ήλιο σαν στυπόχαρτο αγωνιώ να το εξερευνήσω Α ψυχή μου ψυχούλα μου αλογάκι μου κάλπασε Σε θέλω ζωηρή μες την ευφράδεια της λιακάδας έλα Να πούμε κείνα που δεν λέγονται σήμερα Που είμαι ένας θρίαμβος που δεν τελειώνει αύριο Ίσως ο στόμας μας να είναι νεκρός ίσως δεν μπορούμε Να αρθρώσουμε πολεμικά εμβατήρια Μπορεί να μας σαρώσει το ακατάληκτο Ωραίο! Είναι ωραία απελπισμένοι οι νεκροί!

6/ 11/ 2025

Ο πιο κρυφός δεσμός της αριστοκρατίας είναι ο σεβασμός. Δεν χωρά μες το μυαλό δεν χωρά μες τα ποιήματα, χωρά σε ένα ψέλλισμα που είσαι μόνος με τον εαυτό σου και είναι όλη η ιστορία εκεί που και να το σκεφτείς είναι ασύλληπτο. Άγραφη πλάκα η συνείδηση. Ίσως και να σε εξουσιάζει. Και καλώς ναι!

20

Κερδώον… Για να συμβαίνω, ο Χρόνος με αποδόμησε μέσα σε κραταιάν Αλήθεια και φρυγμένα αναίτια ψέματα. Μύθον εκστόμισε η Ιστορία και μαχαίρι Δίκοπο εδιαλάλησε. Τόκος της σιωπής ο στίχος. Κι όσο τον πλησιάζω τόσο τα ποιήματα μου ξεμακραίνουν. Για μια αυτοκρατορία των συλλογισμών θυσίασα Και νου και σώμα· Κερδίζω κάτι σε απώλεια…

7/ 11/ 2025

Πεταλωτής… Άνοιξα τον ορίζοντα σε μοίρες και μου σχηματίστηκε γωνία Ορθή- σαν να με περιγέλασε η ζωή μου κι όμως Τα άλογα που καβαλίκεψα μπήκαν μέσα στα όνειρά μου να στοιχειώσουνε, άκουσα την καρδιά τους Τι αθώα πλάσματα και τι φιλίες μου έδωσαν! Τώρα αυτό το πέταλο το άπεφθο με ύλη Μετάλλου σμίγει με τον καλπασμό τον χτύπο της καρδιάς μου Ακούω Ακούω την υποδόρια αγωνία του όντος που ευτυχεί μες τον εγωισμό του Μπορεί να είμαι άκαιρος και να με κάνει η λογοτεχνία υποχείριό της Σε μια αγάπη κουκουβίζω και απομακρύνομαι από κάθε ομήγυρη που με σκλαβώνει Το ταπεινό μολύβι μου θα πει εκείνα που αγάπησα Δεν τραγουδώ ευτυχίες λέω Αλήθειες για μια φτώχεια και μια δυστυχία!

21

Αποφασιστικό… Απομένω γυμνός μέσα σε κάτι αβέβαιες δραστηριότητες. Η πραγματικότητα τα βάζει μαζί μου. Πρέπει να ανασυνταχτώ, να βάλω τα πράγματα σε σειρά να κολλήσω Το παζλ να τα καταφέρω. Με ραγισμένη την ψυχολογία σου πού πας; Θα φέρω σε επιφάνεια τα ψυχικά μου αποθέματα. Μπορεί να με χωρέσει το περίγραμμα, μπορεί και όχι. Ένα κοράκι απόψε μου φωνάζει: ‘’’Ποτέ, Ποτέ ξανά!’’. Θα κάνω να νικήσει ο ενικός μου. Με τους πληθυντικούς άκρη δεν έβγαλα. Απόψε θα τολμήσω και ας σφάλλω. Μπορεί κι ο ουρανός που με σκεπάζει να αποδειχτεί ωραίος φίλος!

8/ 11/ 2025

Με πηχυαίο τίτλο συνωμότη… Πάνω απ’ τις στέγες τρέχοντας σαν άνεμος συνήθειας. Εγώ είμαι ο εγώ εγώ ο κάποιος που δραπέτευσε δεινά Από όλα τα γεγονότα για να μην τον σώνει πια κανένα Όνειρο, άλγος. Κάθετες είναι οι φουρτούνες μου. Χτυπούνε στο κεφάλι μου και απ’ την γκλάβα μου κάπως παράξενα συμβαίνει Να αποτολμώ ωραία ποιηματάκια ρόδινα Απότοκα μιας ψυχικής γαλήνης. Θα ζήσω έξω από συντροφικές αβρότητες. Κανένας δεν πιστεύει πια κανένα ψεύτη Πολιτικάντη. Πολλά τσαλακωμένα κόμματα για να με ζοχαδιάσουνε ακραία. Είναι χαμένη η παρτίδα. Θα ντυθώ Ήλιος και θα φωτίσω τους απελπισμένους!

8/ 11/ 2025

22

Μανιφέστο των λυρικών συνειδήσεων… Θρύβονται οι καρδιές μας σαν πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου, τα κλώτσησε ο αέρας με την φούρια του. Όσα κορίτσια ανθίσανε κοντά μας μες τα νιάτα μας τώρα είναι μια υποψία που γερνάει. Έτσι που περπατώ κάθε πρωί το δεντρολίβανο με καθηλώνει Και με αποκαθηλώνει η ανάσα μου όταν λαχάνιασε. Είναι νύχτα άλλα λάμπουν όλα εκείνα που δεν τα μετέφρασα μόνο φοβήθηκα Να τα σιμώσω. Όλη η χαρά μου είναι όνειρα και όνειραΘα με συνθλίψουν όνειρα οστεοθλαστικά. Από τα ανθρώπινα μόνο αίμα θα δεις να κυλάει και αφόρητος πόνος. Δεν ξέρω πού με οδηγούνε οι αναζητήσεις μουΘροΐζει σίγουρο το γιασεμί και όπως Το συναντώ μοσχοβολάει, τελειώνοντας Κάπως πιο γρήγορα κάθε μαρτύριο και θυσία. Αχ λαβωμένο βήμα μου, όπως σκοντάφτω κάθε στίχος γίνεται σαν ένα δίκοπο μαχαίρι… Απαραίτητη η γραφή για να μην πάψω να ανασαίνω. Ρίχνω τα ζάρια και αυτό δεν είναι πάντα μια επιτυχία. Ηχηρό γύρω μου είναι μόνο το σκοτάδι και λιγότερο το φως. Ο νους είναι μια μηχανή που ασταμάτητα δουλεύειΑκούει παραγγέλματα κι ενίοτε τα ακολουθεί- μα πάντα ξεχρονίζεται και σφάλει. Τα ζάρια δεν θα φέρουνε καλοτυχία. Ο κάθε ήχος που ακολουθώ είναι σαν μία πρόκληση να με αφανίσει. Σε έναν κλωβό σκλαβώνομαι από υγρασία θανάτου και αυθάδικο γυαλί: Μέσα του ιριδίζουνε οι πόθοι μου σαν ψάρια στην ρηχή ακρογιαλιά…

10/ 11/ 2025

23

Η διδαχή της Ελένης και της καρδιάς μου της καημένης… Βροχερό μεσημέρι απελεύθερο σε χρόνο νοεμβριάτικο μαστίζει με την βροχή του την ψυχολογία ενός καλοκάγαθου Νοτιά. Η Αττική είναι ασπίδα εξουθενωμένη. Μπορεί έξω απ’ τις παρομοιώσεις η ζωή να φαίνεται απλή όμως δεν είναι. Όλος ο λόγος είναι ένα τεχνούργημα που παραπαίει. Στον νου μου πάντα νέα εγχειρήματα. Κοιτώ μες από περισκόπια που διαθλούν την ποίηση πλάι στον εαυτό της. Αυτό δεν συνιστά λογοτεχνία αυτό συνιστά την καλή καρδιά της Ελένης που ταΐζει τα γατάκια της και τα πουλιά που τσιμπολογούν κάτι ωραία ψιχουλάκια ευφραντικά. Θεάρεστο έργο! Και πώς να το πω; Ίσως μόνο στις αθωότητες συνέχεια να προσβλέπω κάνοντας τον εγωισμό μου λιγοστό και σαν φτερούγισμα την πικραμένη καρδιά μου!

10/ 11/ 2025

Από ένα ποίημα, ολοένα κάπου πας… Κάπου πάω που δεν έχουν περίφραξη τα όνειρα Η καρδιά μου αγγίζει τα αινίγματα με ένα αίσθημα καυτό Η ζωή μου είναι ένας επίμονος πόθος Ο Χρόνος ο τρομερός τσαρλατάνος Σφυροκοπά την λογική μ’ έναν πιο φωτεινό παραλογισμό του. Συνθέτω τα κομμάτια του παζλ και να, η εικόνα μπροστά μου αναφαίνεται! Είτε είναι χαρμόσυνη η μέρα είτε λυπημένη Είμαι ένας ελάχιστός που θέλησε πολλά να πει, θέλησε να ελευθερώσει Αυτό το σύννεφο που κρύβει όλη την θεϊκή Παράσταση ενός μυαλού ωραίου!

11/ 11/ 2025

24

Έρωτας παρά τω ποταμώ… Ας διαβάσουμε αυτό το τελευταίο ποίημα κοντά στον ποταμό. Τα νερά κυλούν και απαγγέλουν εσένα Αγάπη μου που θα χαθείς. Ο χρόνος μας σκλαβώνει πάντα θα μας σκλαβώνει. Καθόμαστε ήσυχοι στις καρέκλες, έχει μία ψυχρούλα, ίσως η υγρασία είναι μία επική φωνή που μας ντύνει με μάλλινη σύνεση. Δεν σε κοιτώ- σε διαβάζω. Τα ποιήματά σου μου αρέσουν γιατί ο πόνος σου είναι ο ερωτισμός σου. καταλαβαίνω που θα απουσιάσεις. Το ξέρω πως οι έρωτες τελειώνουνε κάποια στιγμή. Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Ήσουν μαζί μου και αγαπηθήκαμεείναι σπουδαίο αυτό. Δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν- είναι σπουδαίο αυτό. Όταν θα φύγεις θα κρατώ στον νου μου τις ωραίες στιγμές που ζήσαμε. Δεν θα είσαι μόνη, δεν θα είμαι μόνος. Θα έχουμε τις αναμνήσεις που κρατούν αιώνια. Αν με σκουριάσει η ζωή εγώ θα ξαναλάμψω Αφήνοντας στα χέρια σου την φωτεινή καρδιά μου!

11/ 11/ 2025 Βίβα πατρίδα!... Από την νύχτα έρχεται η σιωπή και αξιώνει όνειρα και σκέψη. Λύνεται η περισυλλογή σε αιχμηρά φεγγάρια και πατάει πάνω Στου ουρανού τις νότες τις ακμαία ευαγγελικές. Στον βραδινό περίπατο αφήνω την ψυχή μου Σαν ένα άσμα να την ταξιδέψει ο εκστασιασμός. Άλαλη πατρίδα που σε κουβαλώ στο στήθος μου σαν κείνο Το φυλαχτό που μου καρφίτσωνε η γιαγιά μου Στα ρούχα τα μωρουδιακάΆλαλη πατρίδα Είμαι πιο Έλληνας από το ακρωτήριο που εισέβαλε στην θάλασσα Κρατώντας μνήμες από μιαν αρχαία ναυμαχία. Ενσπείρει ανδρεία η ανάγνωσή μου μέσα στο βιβλίο της Χειμωνιάτικης φουσκοθαλασσιάς· ο πόντος τρέμει Και αφρίζει πάνω στα τραχιά τα βράχια σπώντας Σαν μια φιλοπατρία σίγουρη κι αξόδευτη!

11/ 11/ 2025 25

Ο άνθρωπος… Χλιμιντρά το άλογο καλώντας σε συνάντηση την όμορφη γενιά του Ο άνθρωπος Για να έχει διάθεση να τραγουδά πρέπει να έχει άφθαρτη ψυχή Και να ‘ναι ποτισμένος με μεράκι Κρεμάει την κιθάρα του στην πλάτη και τραβάει για τα γλέντια Έχει ξεχάσει τον πόνο του την πίκρα του και όλη την φτώχεια που τον κυνηγάει Ο άνθρωπος είναι το πιο πολύτιμο εργαλείο επί της γης Είναι ο μοχλός που θα κινήσει τα πάντα Κουρδίζεται επί σκοπόν είναι σπουδαίος Ποτέ μην τον υποτιμήσεις, είναι γίγαντας ο άνθρωπος Είναι μια μινιατούρα κάποιανου θεού- ο άνθρωπος Αξίζει όσο όλα τα χρυσάφια αυτού του βουλιαγμένου κόσμου!

12/ 11/ 2025

Πόλη πρωινή… Κάτι φορές, η πόλη είναι μια αρτίστα που φουμάρει ολοένα. Πριν ξημερώσει ακόμα, θόρυβοι από ζωή συντελούν στην επίγεια κωμωδία· Ή μήπως τραγωδία- είναι τα καθέκαστα… Πρωινές εικόνες, με πρωινό σαματά, με πρωινή ζωή. Και οι υποψίες για έναν κόσμο που ασφυκτιά κάτω Από την φούρια των φαινομένων- αίνιγμα. Όσο μεταγλωττίζω την πραγματικότητα τόσο Ανακαλύπτω τον μεγάλο δισταγμό μου Να πω εκείνα που δεν λέγονται. Μα όμως Όλες οι αξίες που μπορέσαμε είναι κάτι βαθιά Τραύματα που ακόμη τρέχουν αίμα Και μας θυμίζουν μια θνητότητα που μας ανήκει!

15/ 11/ 2025

26

Ολίβια… Ούτε μια θάλασσα να απαγγείλεις δεν σε αφήνει η πρωινή λιακάδα αλλά εσύ είσαι κήπος, είσαι μεσημβρινή αιθρία είσαι ουρανός και με τα σκουλαρίκια σου που ομοφωνούνε ατόφια κάτω από μια πέρλα που ιριδίζει ολέθρια Ολίβια μέσα σε κείνη την σπαταλημένη Ομορφιά που με παραξενεύει στρώνεις για την μυθολογία ένα σεντόνι ευφάνταστοΑπόψε ζήσε σε μια χώρα του καημού μου….

Τίποτα άλλο δεν μας έδωσες από το να γίνεις αιώνιο σύμβολο. Παίρνει τροπή αλλιώτικη απ’ ότι περιμένουμε η ιστορία. Ο νους είναι η φαρδύτερη κοσμοθεωρία. Κοιμήσου τώρα ανάμεσα στα λουλούδια. Κλείσε τα μάτια σου- το δίκιο πάντα αγωνίζεται να σε επαναφέρει Στην φωτεινή πραγματικότητα του αγώνα. Μην λυπάσαι. Θα ακουστεί ο λόγος σου στα πέρα πλάτη. Θα ακολουθείς μια ένδοξη έφοδο στον ουρανό!

Αυτός ο χειμώνας κάτι μουρμουρίζει Και εξαπλώνεται σαν μια πυγολαμπίδα ξιπασμένη. Το πρωί η υγρασία του έχει την αστραφτερή κόψη της οξείδωσης. Μιλά. Παντού επάνω στα φυτά μιλά, είναι πληθυντικός σε ευχέρεια. Το βράδυ οι σκιές σκηνοθετούνε τον φόβο. Βάρυνε ο οριζόντιος Νοέμβριος. Τους φίλους θα τους βρεις κλεισμένους στο κελί τους. Γράφουν οξύτατα γραφτά που ολοένα εξέχουν από ιδιωτικό παράδεισο. Ίσως καμία εκμυστήρευση δεν έχει νόημα όταν ο κόμπος σφίγγει. Δυσκόλεψε η ζωή, σαν ένα παραμύθι που αλλιώτεψε…

27

Δυσκίνητο όνειρο… Βραδύγλωσση είναι η μέρα και η βιομηχανία Βραδύγλωσσος είναι ο αιώνας μας Παγίδες στήνουν οι πολεμοκάπηλοι και απειλές Όλος ο αιώνας μια παγίδα για κατατρεγμένουςΌσο μιλάς ξεκάθαρα τόσο θα σε μαντρώνουν σε περιφραγμένα χέρσα λιβάδια Θα σε ταΐζουν με ιδέες ληγμένες θα σε αποχαυνώνουν Τρελαίνοντάς σε ως να γίνεις φορέας φόβου Συνθλίβουν σάρκες οι εφαρμοσμένες κοσμοθεωρίες τους Από όνειρα φτιάχνω μία φωλεά πουλιού που μου ξεφεύγει Είμαι ρακένδυτος που βλέπει και το τέλος του σαν λύση στο μεγάλο του μαρτύριο Αποστομώνω την αισιοδοξία σας με μια κουβέντα κουβεντούλα λύπης Αν θα ορθοποδήσω θα είναι σε μια γκρεμισμένη φυλακή που με επέστρεψε στον κόσμο τον πραγματικό μου….

18/ 11/ 2025

Νοερά ταξιδεύω κι είναι ευτυχισμένες οι αντιρρήσεις μου. Εφαρμόζω την πλάνη μου στα γεγονότα και σφάλλω σφάλλω σφάλλω γίνομαι Σκοτεινός που ποντάρει επάνω στα αινίγματα που δεν έλυσε Κάθε τραγούδι που θα πω θα με γκρεμίσει σύγκορμο αφήνοντας με Σκόνη και υπολείμματα Αλήθειας….

28

Καταναλώνω την αγάπη σου χωρίς Χορτασμό. Θα με σκοτώσει. Αλλά και ποιος να αντισταθεί στον έρωτα που δεν εξαργυρώνεται; Ο εαυτός μου μες τον εαυτό σου ανθίζει!

Νυχτερινό… Η ατμόσφαιρα έχει μια βαθιά γαλήνη Που καταλύει το σκοτάδι και το αναστατώνει Άτσαλα κουβαλώντας το ως την ανάμνηση. Ουράνιε θόλε, υψηλέ επόπτη των θαυμάτων Απόψε τα ποιήματα θα συνταχτούνε πέρα απ’ την λογική Ο αέρας θα μαδήσει τα σεμνά τριαντάφυλλα Όλες οι βιαστικές σκιές με μια απόφαση οξεία θα χαντακωθούνε. Συνάντησέ με πίσω από τούτα τα θαμπά πράγματα Που συλλαβίζουν την ψυχή σου έως την συντέλεια Σε πλησιάζω τρέμοντας με ύφος μιας φωτιάς Που ευτυχεί να έχει μια παροδική κατάληξη…

20/ 11/ 2025

Μπερδεμένο το μυαλό μου σαν μπουρδουκλωμένο καλώδιο, δεν βγάζει Άκρη με το κείνα με το δείνα. Αχ Πόσο φοβερή δίνη είναι το θέατρο του παραλόγου! Ακροβατώ Πάνω σε μία όψη των πραγμάτων Εξωπραγματική. Είμαι δίκοπο μαχαίρι που στομώθηκε. Και ένα στόμα είμαι που δεν μιλά Ούτε χαμογελάει.

29

Ιδιότητα!... Ένα φόντο ελεύθερης ζωής σαν Να έσπασαν οι αλυσίδες και να φανερώθηκε Ο πλουραλισμός του Τίποτα! Εδώ σκαλώνω. Κοιτάζω πιο βαθιά: μία εικόνα τραμπαλίζεται μπροστά μου σαν Να με νικούν οι εξάρσεις και να είμαι Χωρίς εφόδια σε μία περιπέτεια που δεν τα καταφέρνω αλλά Βουλιάζω ολοένα στα καθέκαστά της. Ω ρε μην σώσω και αφανιστώ μες την γαλήνη Αυτήν που με περισφίγγει και πνίγομαι- ένας Λιλιπούτιος γίνομαι πρίγκιπας έξω από τα γεγονόταΑυθάδης μεταγλωττιστής των ουρανών!

20/ 11/ 2025

Ο έρωτας ο ωδικός που έχουμε και το αιώνιο χορικό των μαγικών πουλιών… Με σβήνει αγωνία από κελαηδίσματα πουλιών Έτσι όμορφα που σβήνουνε την θλίψη έχουν ένα μυστήριο λόγο επικό Πουθενά δε σταματούν όλα πάνω τους είναι αρχή του Ωραίου. Τούτο μου εστί το μέγα μέλημα τούτο Ξεκαλουπώνω τα νοήματα όσο να γίνουν ορατά Ή ωδικές αγάπες χιλιοδοξασμένες. ‘’Περνούσα και σ’ αντίκρυζα ψηλά στα παραθύρια…’’ Αχ Πόσο ωδική μου υπήρξε η ψυχή και πόσο Σε αγάπησα μελαχρινή μου Τέλειωσα μέσα στις ματάρες σου εγώ ο εσωστρεφής σκαντζόχοιρος έγινα Ένας φυγόκεντρος λεβέντης ερωτευμένος που πονά και σφάζεται από Της αγάπης σου τον πόνο. Είτε το είπα είτε δεν το είπα θα ματώνει το όνειρο Και απ’ τον πόθο μου όλους τους στίχους μέσα σου θα σπέρνω…

30

Στον Νοέμβριο πάνε γυμνά σώματα των ανθέων ντεραπάροντας την μοσχοβολιά πάνω στην ατμοσφαιρική πλατφόρμα της λιακάδας. Ωραία χλιμιντρά ο χειμώνας ο ελληνικός! Τον σέβομαι και τον διαβάζω στο επιχειρείν του. Η μέρα ταριχεύει την ανάμνηση και την αφήνει να παρασυρθεί μες την αιωνιότητα. Ο Χρόνος είναι μία καταιγίδα ξαφνικών πραγμάτων. Όταν τελειώσει θα αφανιστούμε….

Μια όμορφη κληρονομιά!... Ένας μικρός πανικός φύλλα να παρασέρνονται απ’ τον αέρα να κλονίζει τις ισορροπίες ο Νοέμβριος, ένα φουρφούρισμα επάνω στα πλακάκια Του δρόμου μια ηλιαχτίδα πιο τσαλακωμένη από την καρδιά μου πιο Μεσημεριανό το ψιθύρισμα τρυφερό και ατέρμονο τόσο… Πετούν πουλιά ολόλευκα σαν αισιοδοξίες φιλντισένιες πετούν Σκέψεις που εκστομίζονται από τον Άη- Νου της ψυχής, ένα θαύμα είναι Από ελληνική φιλοσοφία των καιρών που επιβίωσε και μας ανήκει Όπως τα καθαρά σχήματα μας ανήκουν Των ακτογραμμών που θα δηλώνουν πάντα μια αδούλωτη πατρίδα!

22/ 11/ 2025

31

Κατακτήσεις της νύχτας και του έρωτα… Ούτε που να φυσάει απόψε Κυριακή που αναβάτης Του σκοταδιού είναι ο νους και τρέχει ολοένα λες νομίζοντας Θα φτάσει κάπου που δεν τέλειωσαν τα παραμύθια. Απόψε έφτασε σε όρια σπουδαία η καρδιά. Ίσως κι ο έρωτας να έγινε σπουδαίος ίσως Να σμίξανε πάνω στα χείλια όλες οι δυνάμεις Του καθαρού φωτός που νίκησε την τρομερή μαυρίλα Την χειμωνιάτικη. Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε τους στίχους τους καλοακονισμένουςΓια ένα τραγούδι κραυγαλέα θαλερό Θα μείνουμε μετέωροι κάτω από τα όμορφα δεντράκια Που σώνουν την κατάσταση της ευρυθμίας. Όποιος Μεσσίας γεννήθηκε δεν μπόρεσε ποτέ να παίξει Ρόλο κομπάρσου των δειλών. Φέρνω λοιπόν την Ποίηση στο δοξασμένο της Αποτέλεσμα. Και επιμένω σε αθωότητες ευτυχισμένες. Τρέχει μες την ατμόσφαιρα η θλίψη μου που εξαερώθηκε. Όσα κατάφερα είναι σελίδα ορυκτή που σπινθηρίζει σαν η λάμψη του μετάλλου…

23/ 11/ 2025

32

Για να χαμογελώ θα στιχουργώ! Αν θα στα φέρει ανάποδα η ζωή Χάνεις και το τιμόνι και τον μπούσουλα. Κανένα ‘’είναι’’ πια δεν είναι αυτό που είναι Όλα συμπίπτουν μ’ ένα παραδοξολόγημα. Γράψε κι εσύ μια επανάσταση χαριτωμένη. Τίποτα από όσα τα κατάφερες δεν μένει. Θα μείνει μόνο μια οσμή από το πείσμα σου Και απ’ την οπτική σου μόνο το παραφθαρμένο πρίσμα σου. Ανήκει η ζωή σου στον αέρα Την έζησες κάτω από μια φοβέρα. Ό,τι υπήρξε για εσένα βεβαιότητα Δεν συνιστά και για τους άλλους μια αναγκαιότητα. Αν κάπου αράξεις να ξεκουραστείς Θα είναι εκεί που αφανίζεται κανείς. Το λέω όπως το καταλαβαίνειςΔεν είσαι και το δομικό λιθάρι αυτής της οικουμένης. Άντε βρε μπουνταλά και συνετίσουΘα παίξουν όλες οι μοίρες άτιμα μαζί σου. Αυτό που είσαι είναι άτομο και μόριοΌλα σε βάζουν στο ακραίο περιθώριο. Κανένας δεν θα σε συνδράμει φουκαρά μου Θα σπάσω στο κεφάλι σου τον κουμπαρά μου. Διασκεδάζω την αποτυχία μου. Θα μείνω έγκλειστος στην φτωχοκατοικία μου…

24/ 11/ 2025 Η επικράτεια των λουλουδιών… Στην φούρια του ήλιου αφημένο στην σεμνή του μοίρα το κυκλάμινο ομορφαίνει και τρέχει μες την φαντασία μου την ενδοφλέβια. Τι ιερή εναντίωση στο σκότος της νυκτός! Για τα λουλούδια έγινε όλη η ελευθερία Για να πατούνε επί του θανάτου και να τον κατατροπώνουνε Κάποτε ανοίγει ο ουρανός Δέχεται να είναι μάγος Και ο Θεός βλέπει μακριά μες το μέλλον Όπου ο κήπος είναι κοσμοθεωρία συμπαντική Ο κόσμος θα στραφεί στο φως του άλικου ρόδου!

33

Διαπίστωση… Ο ήχος της φωνής μας βίωμα που ξέπλυνε μες την κατάνυξη ο καιρόςκι έτσι την εποχή μας την αντέχουμε. Γύρω μας πόλεμος φρενιασμένος. Από οβίδες καπηλείας έγινε η ηθική μας που εκπνέει. Όταν το υποψιαζόμαστε, έχουμε και εμείς κιόλας πεθάνει. Α μωρέ λιακάδα που μας φιλοξένησε να πούμε Ένα ευτυχισμένο τραγουδάκι απρόσμενο, πριν Να γίνουμε ριψάσπιδες μιας μάχης που ποτέ δεν την πιστέψαμε. Στην άλλη άκρη του μυαλού η λύπη μας φιλοξενείται Και η ατολμία μας…

Γυναίκα ευλογημένη Ομορφιά!... Με άλλα κριτήρια κι η ομορφιά ένα αδέσποτο είναι ζώο που δεν φυλακίζεται. Θα σε βρω πίσω από αποκαλύψεις που δεν άντεξα Γυναίκα ευθυτενή Ομορφιά που μέσα στων ερώτων διαπρέπει τα μαρτύρια. Θα σε αποκρυπτογραφήσω που θα είσαι διαφορετικό ‘’Ευαγγέλιο’’ από εκείνα που έχω συνηθίσει. Θα καρπωθώ του νου σου την μυστική αρτιότητα· στο βλέμμα σου οι ευλογίες των νοημάτων θα στερεώνονται στο αίνιγμα που δεν θα λύσει ποτέ ποτές της η ανθρωπότητα. Ένα κορίτσι που έγινε γυναίκα που έγινε μάνα θεία και γιαγιά αρνούμενη να ζήσει μια ρατσιστική φοβία για τα χρώματα· Γυναίκα ‘’ουσία’’ πεμπτουσία σ’ ένα σύνορο της οικουμένης που διαλαλεί αγάπη κι αγωνία και πόνο…

25/ 11/ 2025

34

Το χέρι… Το χέρι αναμερίζοντας την κουρτίνα είναι μια έμφαση συντεταγμένη. Μετά θα έρθει το πουλί κάπου εκεί να κελαηδήσει. Θα μπει ο ήλιος στο δωμάτιο. Ο αέρας θα εισβάλει να διώξει όλες τις μυρουδιές του ύπνου. Η ζωή θα τονωθεί. Το χέρι κάνει ένα νεύμα να στερεωθεί η χαρά κάπου εκεί, ορατή μπροστά μας. Το χέρι είναι ποίημα, λευκό ποίημα που μας φαίνεται παράξενο μες το γαλάζιο. Και η απαγγελία του είναι μια προσωδία επιβεβλημένη. Έτσι θα μάθουμε να συλλαβίζουμε την όμορφη λιακάδα που ήρθε…

Ήγουν… Για να καθορίσεις το νόημα θα πρέπει να βραχείς μέχρι μεδούλι. Όσο σκληραίνει το παιχνίδι τόσο εσύ θα αφανίζεσαι θα λιώνεις κάτω από το αδέσποτο σκοτάδι το γύρω σου. Τι τα ‘θελα ποιήματα και τις φωνές να ξεστομίσω τις μέσα μου; Τώρα ανασκουμπώνομαι να πω κι εκείνα που δεν αντέχω. Και έτσι μου γίνεται εφιάλτης ο βίος…

27/ 11/ 2025

35

Σκέψεις κι επιθυμίες… Παίζοντας ο καθένας με τα ζάρια που θα τον αφήσουν πίσω Στην βουλιαγμένη του ζωή χωρίς και λύπηση- Πασχίζει ο καθένας να ορθοποδήσει σβήνοντας την ζοφερή του αγωνία Ταγμένος υπηρέτης του αφανισμού. Τι πολυτέλεια να αισιοδοξείς μες τους αιθέρες Τι ουτοπία να ανασκευάζεις τα φθαρμένα σου επιχειρήματα Είσαι ο σκευωρός μιας ασυνέπειας που σε πληγώνει Μικραίνεις ολοένα γίνεσαι ο λιλιπούτιος ψευτάκος που δεν συμμαζεύεται. Απόψε μετράω κανονικά απ’ το ένα Στο δύο στο τρία στο τέσσερα Είμαι λυπημένος κανονίζω την ταπεινή έξοδό μου Σκέφτομαι να ήμουν μια πέτρα μια πέτρα ιστορική βαλμένη εκεί με προσοχή στις Μυκήνες Στην Τίρυνθα στους Δελφούς στον ονομαστό Παρθενώνα Να έχω δει να περνούν μπροστά μου κόσμος και αγήματα Και στρατιώτες πανάξιοι που είχανε τον θάνατο περιφρονήσει Και τώρα εγώ Εδώ Ο ταπεινός και καταφρονεμένος Πυροβολώ στην ερημιά και μου επανέρχεται ο ήχος Σαν από ένα ντουφέκι ψυχικό που πλέον σκούριασε και τρίζει Αφήνοντας να μένει αλάνθαστη η αμφισβήτηση Τι και που τραγουδώ; Κοντεύει το τραγούδι να είναι ένας ύμνος του ξεθωριασμένου αίματος…

27/ 11/ 2025

36

Μια σκέψη νοτερή όπως η νύχτα… Έβρεχε όλη νύχτα· άνοιξαν οι ουρανοί· μας φύλαγε το έλεός του ο Νοέμβριος· μπορεί να υπάρχει ένας απολογισμός που ο άνθρωπος να είναι νικητής ξαφνικά εκεί που ήταν νικημένος. Δεν είναι για θλίψη· τα πάντα στροβιλίζονται μες το μυαλό μου, έχω αποφασίσει να μιλώ καταπώς ανασαίνω, αυτός ήτανε πάντα ο ρυθμός μου, τώρα και η γραφή είναι μια αυτοκρατορία που ανθίσταται, κανένας δεν την καταβάλει και, έχει τα ίδια χαρακτηριστικά ενός πολέμαρχου που δεν τον αποθαρρύνει τίποτα, μόνο προχωρά αψηφώντας απώλειες και φόβους. Μπορεί κάτι να καταφέρω κάποτε, ανοίγοντας τα σύνορα σε μια γεωγραφία που σωπαίνει κι όμως, περιέχει πατρίδα τόση που η δόση της να είναι σωστή, και τόσον ενθουσιασμό που να προκύπτει μια φιλήσυχη γωνιά όπου την κατοικώ με αγάπη και με φιλειρηνικά αισθήματα σεβόμενος το καθετί που με γειτνιάζει. Όπου κι αν σφάλλω θα διορθωθεί από τις καλές προθέσεις μου. Θα αφήσω το μολύβι μου να σχεδιάσει μια μορφή που θα αποφασίσει για έναν στίχο που δεν με χωρά αλλά είναι η φτωχή μπόρεσή μου, στίχο αξιοπρέπειας ποιητικής από έναν που σκηνοθέτησε μονάχα την κυκλοτερή μοναξιά του την δύσκολη και την ευεργετική για κείνονε τόσο! Χαιρετώ!

28/ 11/ 2025

Σκέψεις πάνω στην έμπνευση και την ζωγραφική… Είναι μια ζωγραφική από συγκεχυμένα χρώματα και προκατάληψη ιδεών· Ο Χρόνος όπως τον είδα είναι μια σφήγκα δολερή· Πρέπει να απομυζάς την έμπνευση μέχρις εσχάτων· Αν θα ζευτείς με ουτοπία, μην περιμένεις επάνοδοΌσο βυθίζεσαι σε κάτι αφηρημένο ο τόκος για τούτο σου είναι μια μπερδεμένη ανάγνωσηΕίναι ωραίο να αντιστέκεσαι όμως… Ολόκληρο το έργο της ζωής είναι μια ματαιοδοξία του ανθρώπου που καβαλικεύει Ένα αλογάκι απρόθυμο να τονε πάει κάπου· Τι το σώμα θωπεύεις τι την σκέψη του, πάντα είναι ίδιο το αποτέλεσμα: Αν με σαφήνεια δεν προσδιοριστείς μες την απλότητα θα μείνεις μπερδεμένο μυθιστόρημα που δεν ωφέλησε κανένα· Ακόμα κι η λογοτεχνία ματώνειΛες και το έγκλημα εντός της έχει κάποτε συντελεστεί· Σκέψου και πρόσεχε!

37

29/ 11/ 2025 Μελέτη του κατορθώματος… Μελετά ο κόσμος φαντάσματα ιδεών και σκοντάφτει ολοένα πάνω σε μια αγκύλωση διατεταγμένηκοσμοθεωρίες τρέπονται σε φυγή δεν ησυχάζει ο αιώνας πόλεμος επί πολέμου και βάλε όλα τα ισοπέδωσε η συντριβή μην ακούς τις οβίδες που σκάνε η αυθυποβολή σου τους βολεύει δεν πιστεύεις σ’ αυτόν το αγώνα που δίνουν οι άλλοι μα ας είναι ευλογημένοι μόνο με αντίσταση θα φτάσει κάπου η Δικαιοσύνη πίνουν αίμα οι κρατούντες πώς να ξεδιψάσει κανείς που είναι άπληστος; Και τώρα εδώ εγώ αναρωτιέμαι πόση αθωότητα χωρά σε ένα κορμί κορμάκι πόσος ουδαμού νεφελώδης ουρανός τι πείσμα θέλει πάνω στον πόνο για να νιώσει πως μιλά με του χορού την γλώσσα μία μπαλαρίνα που δέεται μέσα στην ύστατη προσπάθειά της επικεντρωμένη! Α ωραία που βελάζει ο αμνός της και την φέρνει πιο κοντά σε ένα όνειρο που φθίνει! Είναι το φως κοντά της και μια ευτυχία που σαν πεταλούδα γύρω της πετά και ούτε πιάνεται…

30/ 11/ 2025

38

Συντονιστική επιτροπή…. Να γλυκοκοιτάξω το Μαράκι να ποτίσω τον βασιλικό να πιώ το τσάι μου ήσυχος από όλα Να ταΐσω το αγαπημένο γατάκι μου να πάρω τηλέφωνο τους φίλους να θυμηθώ να γράψω στο τετράδιό μου τις παρατηρήσεις που έχω σκεφτεί να σπρώξω μακριά τις στεναχώριες μου να απουσιάσω Από όλες τις ματαιοδοξίες που είχα Να χαρώ όλα τα ξυσμένα μολύβια μου να τα λιώσω στο βάσανο της γραφής να μείνω έξω απ’ όλα, μόνο με τα αλάνθαστα ένστικτά μου να μιλήσω με τον μπάρμπα Γιώργο που σκαλίζει μες τον κήπο του το χώμα κάτω από τις λεμονιές να χαρώ το μυαλό μου όσο ακόμα δουλεύει να ευτυχήσω να νιώθω ότι τα ποιήματα με ακολουθούνε να ξαπλώσω λίγο σαν μεσημεριάτικα ο ήλιος μπαίνει στην κάμαρα τσαμπουκαλής να κλείσω τα μάτια και να περνά τα βλέφαρά μου να απορροφώ την αξία του να αγγίξω με τα δάχτυλά μου τον τραχύ σοβά του τοίχου να μην είναι ούτε ώχρα ούτε πεντακάθαρο λευκό να αποφασίζω όπως να λύνω ένα δύσκολο αίνιγμα να ξεσπώ σε γέλια όταν ένα παιδάκι με αφοπλίζει με αθωότητα να νιώθω πιο κοντά τα φιλαράκια μου τώρα που γέρασα και πίνω τον καφέ μου στο μπαλκόνι μου νομίζοντας ότι τα έπραξα καλά αυτά που έπραξα και θα με συμμαζέψει ο κάτω κόσμος να με κάνει επιστάτη της αγρύπνιας του θα με πριμοδοτήσει με αισθήσεις που ποτέ δεν είχα θα με βάλει να αποφασίζω στην συνταχτική επιτροπή που θα μου παραγγέλνει πράγματα να κάνω μήπως και διαλύσουμε το γύρω μας μπάχαλο όπως θα είμαι λίγος και ταυτόχρονα πολύς εργάτης βέρος που υπερασπίζεται πιο ωραίες κοινωνίες θα σβήσω κάποτε σαν ένα άστρο που το λιθοβόλησε ο Χρόνος- και θα είμαι ένας θρησκευτικός πανσές που για τα χρώματά του δικαιώθηκε!

2/ 12/ 2025 39

Στεγνή και ανεδαφική η κοσμοθεωρία… Στην αυγή κυνηγάς τα πουλιά σαν να κυνηγάς την ελευθερία σου ξημερώματα. Το πρώτο φως σμίγει την ψυχή σου και σημαίνει μόνο μια ακριβή περιπέτεια. Καμία αισιοδοξία παραδεκτή. Όλο το ρήμα εξουσία πάνω σε ένα συντακτικό παρωχημένο. Πίσω από όλη αυτή την ατασθαλία θα παραμείνεις ουτοπική και θα σε κυνηγάν οι διαβόλοι σου. Αν καταχωρηθείς στο ποίημα θα είναι από έναν ανένταχτο που δεν ομονοεί να πάει με καμία κοσμοθεωρία. Ίσως θα πρέπει η αριστερά σου να μην Γνωρίζει τι ποιεί η δεξιά σου. (Εδώ πάντα χαμογελώ!) Βλέπεις συρρικνωθήκανε σε έμπνευση τα πολιτεύματα και τσαλακώθηκαν μα την αλήθεια. Και οι καταγραφές που κάνω είναι για μια φούσκα ατμοσφαιρική που έσπασε και γέμισε ο κόσμος με απόγνωση και αίμα. Έχω μια δημοκρατική αφέλεια στο στέρνο μου. Είμαι εκμηδενισμένος από την μοίρα μου και την κατάσταση!

4/ 12/ 2025

40

Στα μάτια σου θα ανατρέχω πάντα… Είναι μια ροπή- όχι στρέψης- μια ροπή να κλώθονται τα πράγματα κατά την αθωότητα που εκμοντερνίζεται· μπορεί να έμεινες στο παραθύρι και να σε περόνιασε το κρύο αλλά εσύ πού και να χαμπαριάσεις κιόλας! Όπως κι η γλώσσα μου η ποιητική που αμφισβήτησε και τις γραμματικές και την συνταχτική οδύνη! Ναι! Θα βγούμε ζωντανοί από αυτήν την δίνη· Κορίτσι αγνό σαν μια Μαντόνα αοράτου κτήσεως που ολοένα πιο πολύ σε παραδέχομαι· Α νεολαία Ζυμωμένη από γάλα και από αλεύρι της φωτιάς- α νεολαία! Κοίτα ψηλά όπως κι ο Ποιητής επιθυμεί, κοίτα! Σμίγουν οι απόψεις μας σε ένα σύννεφο που υπόσχεται μπουμπουνητό κι αντάρα. όλες οι δυνατές βροχές που θα ξεπλύνουνε την οικουμένη, μες τα μάτια σου είναι! Θαυμάζω! Και αφειδώς σκορπάω τα θαυμαστικά μου. Έτσι για να ζηλέψουν οι κακόβουλοι. Σκασίλα μου! Εγώ στα μάτια σου θα ανατρέχω πάντα για να είμαι δίκαιος κι ας μείνω μόνος!

Διαπίστωση…. Όπου και να σε παρασύρω, θα είναι μια χώρα όπου το φιλί θα είναι επικράτεια, δοσμένο φως από τα έγκατα του κόσμου, φλυαρία ποιητική. Χρειαζούμενη γαρ! Και ίσως να πετύχω μια αβρή αυτοχειρία επάνω στου κορμιού σου την αβρή καμπύλη, κάτω από την γκιλοτίνα σου της Ομορφιάς. Κλείσε τα μάτια εισέπραξε μόνο την φωνή, την οσμή, το συναίσθημαΌλο το ειπωμένο μου είναι ένα λακωνικό όνειρο που το ανάσανες μία στιγμή που σε φόβισε τόσο ο κόσμος… Πενθούμε για απώλειες που δεν τις περιμέναμε γαρ…

6/ 12/ 2025

41

Της πρωίας… Το πρώτο φως κι ένα κοτσύφι που απόψε τραγουδά Φορτωμένο έρωτα όλο. Πλέκω τα δάχτυλά μου στην αγρύπνια. Ανακατεύω κάτι παλαιά χαρτιά. Όλη η πολυτέλεια των αινιγμάτων που Δεν λύνονται με καίει. Αλάνθαστος γύρω μου είναι μόνο ο Χρόνος. Κερδίζω ένα ύψος όρασης απ’ όπου Βλέπω το θαύμα που έρχεται! Εδώ ας μείνω… Η Κυριακή κοντή γιορτή και υπογράφει τα νοήματα. Λίγο μιλώ κι όσο μιλώ πυκνώνω. Αυτή η μετριοπάθεια του κόσμου μου θα φτιάξει ένα παραμύθι στρογγυλό. Μέσα του όλες οι Αλήθειες μου θα εδραιωθούνε…

7/ 12/ 2025

Των ημερών ο κλήρος… Ο εσμός των εργολάβων στρυμωγμένος σε μια νόθα παράσταση Ο κλέψας του κλέψαντος και τελικά να αξιώνεται να τιμηθεί με τους επαίνους των αχρείων- α ρε κράτος! βουλιαγμένο στην βαθιά του την σήψη! Λέω· και που τα λέω τι θα βγει; Ηχούν στα αυτιά μου οι σειρήνες. Πάλι ταπεινωμένος ζω και δεν αντέχω να μικραίνω εγώ που πάντα αισθανόμουνα μεγάλος. Μπορεί κι η ποίησή μου να είναι ένα ξεθυμασμένο εφαλτήριο που με πισωγυρίζει και με στρέφει κατά του εαυτού μου τον κατακερματισμό. Πάντα σε μία ειλικρίνεια προσβλέπω όμως· κι έτσι όπως μέσα στα μάτια μου σαλεύουν άριστα οράματα η κοσμοθεωρία μου είναι σαν μια παντιέρα ματωμένη. Ξέρω που ο κόσμος μου θα νιώσει κάποια μέρα την αγχόνη στον λαιμό του. Μπράβο και πάλι μπράβο στους αγωνιστές! Ότι αυτοί δικαιωθήσονται …

42

Του μηνός 8… Δευτέρα θεόκλητη -σαν από μάγμα ικεσίας δημιουργημένη. Τόσο πρωί μόνο οι άγγελοι μιλούνε και ακούω εγώ. Όσες ψιθύρισαν προσευχές τα αστέρια τις άκουσα, τις έχωσα προσεκτικά στον ντορβά μου. Τώρα τσαλαπατώ την χλόη που μεγάλωσε από την ξαφνική βροχούλα και με νιώθει βάρος που την περπατάω. Σε αξημέρωτους μπελάδες τρέχει το μυαλό μου και το κυνηγώ. Σε αξημέρωτη Σύνοψη βρίσκεται η απέθαντη ‘’θεωρία’’ μου όλη. Ξεφουσκώνει σαν το μπαλόνι του παιδιού και ο Δεκέμβριος! Αν ζήσω κατά την επιθυμία μου, τα κουδουνάκια των προβάτων θα λαλούν στα αυτιά μου, όπως Ήχοι επουράνιοι…

8/ 12/ 2025

Καταγραφικό Α… Ο χρόνος ζωγραφίζει τον αιώνα μου. Φάτε μάτια ψάρια αλλά η πείνα μας κυριαρχεί. Ελεεινό και κρύο το δωμάτιο. Κατοικώ την ψυχή μου από την ανάποδη. Τα τιμαλφή που είχα εξαερώθηκαν. Μου βγάζει γλώσσα το φεγγάρι. Ένα φόβητρο για αποκαλύψεις έχει ο ήλιος. Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια- η τύχη μου πάει. Ποντάρω πάντα στο απελεύθερο άστρο. Όλες μου οι ασθένειες σαν αυτοάνοσα αμαρτήματα με τυραννάνε. Αντέχω ακόμη. Μπουκωμένος θλίψη και καταθλιπτικό ουρανό. Η γραφή, σαν μελαγχολική φλογέρα ταλανίζει κάθε νότα έως να χαθεί. Αυτός που θα συνεπαρθεί από τις λέξεις θα γλυτώσει απ’ τον πόνο. Μακάρι να τα καταφέρω ο έρμος! Πάμε για ένα ακόμη μπελαλίδικο ξημέρωμα…

9/ 12/ 2025

43

Με πνεύμα και διάθεση ονειροκρίτη… Όλοι οι ουρανοί της εποχής μου ταπεινώθηκαν και πια δεν ζούνε με το γαλάζιο τους περίβλημα. Δυο είμαστε ταπεινωμένοι πρίγκιπες που χάσαν’ το βασίλειό τους στα ζάρια. (Άσχημα ξεστρατίσματα των αφελών!) Αν παίξεις άτσαλα θα σε συντρίψει η μοίρα. Άσε τις ματαιοδοξίες κατά μέρος κι έλα να μελετήσουμε την τύχη αλλιώς! Ίσως σε μια συσπείρωση να εστιάζουμε. Μπορεί όπως κρυφοκοιτάζουμε από την μπαλκονόπορτα η σελήνη να ξεβγάζει ρούχα της μπουγάδας της και να τα απλώνει επάνω στο σκοινί των άστρων. Νοικοκυρούλα σκέτη γλύκα! Όσο μεταγλωττίζω την αφράτη παρομοίωση των σύννεφων τόσο ένα αγκάθι σκάζει τα μπαλόνια που είχα σαν παιδάκι και που τα αμόλαγα να τρέξουν μες την φαντασία που δεν πρόλαβα να ελευθερώσω!

10/ 12/ 2025

Τι μαστορεύω και μου σχίζεται σαν χασές το φεγγάρι; Είναι ρήμα ή επίρρημα η φιλαυτία μου; Και ο εγωισμός πού χωρά και μπαίνει, δεν βγαίνει;Όπως και η ψυχή μια τελεσφόρα είναι κατάσταση που δεν την ορίζουμεΣίγα που θα μας αβαντάριζε ο πόνος!

44

Ταξίδι ως τις παρυφές της νύχτας… Εσύ έρχεσαι; Όχι δεν έρχεσαι· φεύγεις με ένα τραίνο για τα ξένα, είσαι πιο λυπημένος από ποτέ, έχουν μαραθεί τα φτερά σου, η σκέψη σου είναι ένα βασανιστήριο, όχι δεν έρχεσαι Φεύγεις κατά τα στρυμωγμένα σου όνειρα, είσαι σαν μία νυχτοπεταλούδα που έχει ανάγκη να αγαπάει το φως- όχι δεν έρχεσαι! Έλα τώρα, Άφησε τις λέξεις σου να μηρυκάσουν τον Χρόνο, πάντα ένας αναζητητής θα είσαι που ζει φυλακισμένος σε στενά δωμάτια, κοιτάζεις τον περίγυρο, πρόσωπα νυσταγμένα φεύγουνε μαζί με σένα κατά την λησμονιά- όχι δεν έρχονται… κι ενώ το τραίνο ταξιδεύει μία άγρυπνη κατάθλιψη σε συντροφεύει να περνάς μαζί της όλες τις παραγεμισμένες νύχτες σου με θλίψη και διάθεση να λείψεις από τον εαυτό σου, από τον κόσμο, από το νυν που δεν είναι άλλο από μια σαπουνόφουσκα που σκάει πάνω στο τζάμι αυτής της αμαξοστοιχίας που σε απάγει κατά τον Βορά, τον μανιασμένο τοκογλύφο μιας ανάμνησης!

11/ 12/ 2025

‘’Ωραίες’’ ειδήσεις σπείρουν τα κανάλια της υποταγής… Αν θα σταθείς αλληλέγγυος των καθαρμάτων Θα απολαύσεις ζωή χαρισάμενη, Αχ κόσμε, όσες φωλιές και αν αλλάξεις δεν θα γίνεις λύκος· Θα είσαι ένας αμνός επί σφαγή· μην Παραμυθιάζεσαι!

45

Συνταγή για ένα ήμερο γάλα… Όταν θα χειμωνιάσει θα στηθούν παγίδες αδυσώπητες Σκλαβωμένα πουλιά θα τιτιβίσουνε μαύρα Οι ελευθερίες όλες θα χαθούν Ο πολικός αστέρας θα βελάξει Θα μείνουμε στο σπίτι και θα τυλιχτούμε με κουβέρτες για το κρύο Όπως θα είναι ραγισμένος ο ουρανός Θα φαίνεται ένας θεός που πεθαίνει Θα σιωπούμε- μέσα σε όλα και εμείς θα σιωπούμε Πόλεμοι θα ενορχηστρώνονται παντού Θα είναι άπληστα τα οικουμενικά ταμεία Παιδάκια θα πεθαίνουν αίματα δεν θα χορταίνει το λερό πολίτευμα Με ένα ποίημα θα νομίζουμε πως θα ξορκίσουμε τον πόνο Ούτε μια καλυτέρευση για την αρρώστια μας που αγριεύει Δεν έχει αμαρτίες η ψυχή που την ταΐζουμε με λυρικό χορτάρι. Όταν θα χειμωνιάσει θα σιτίζεσαι με όνειρα καψαλισμένα Να ξυπνάς νωρίς να ταΐζεις την αδέσποτη ζωούλα σου Όλη η αθωότητα είναι μια εικασία πάνω στο φαιδρό επίπεδο των αριθμών Να αρμέγεις την διδασκαλία όπως σου παραδίνεται Να πίνεις γάλα ευφραντικό που θα σε θρέφει Απόψε σε αφήνει να κοιτάζεις μέσα του ο ουράνιος θόλος Πιες το το ήμερο γάλα και συντονίσου με επιθυμίες που είχες όταν ήσουνα μικρό παιδί Αυτό που εδράζεται στις λέξεις είναι ένα όνειρο που κατατρόπωσε την αδικία Μιλάει το γάλα και σε μεγαλώνει υπέροχα Θα είσαι ατρόμητος καλέ μου θα είσαι ουρανογέννητος Και αν σε βρούνε μες τα ποιήματα να κρύβεσαι πες τους Ότι η συνταγή για μια ευτυχισμένη ζήση είναι αυτό το ήμερο γάλα Που μάζεψες μες την καρδάρα του ουρανού και πότισες το αθώο σου ζωάκι…

13/ 12/ 2025

46

Ώστε λοιπόν γι’ αυτό λιγόστεψα γδύθηκα από κάθε ανάγκη… στον ύπνο μου μια σκάλα οδηγεί στον ουρανό, εγώ πουθενά δεν στηρίζω την λυρική προπαγάνδα μου, θραύεται τα ποίημα και μου διαφεύγει τελαλίζοντας την βάρδια μου που ξαγρυπνά και γράφει λέξεις εκκωφαντικές. Δεν υπάρχω. Ειλικρινά δεν υπάρχω!

Για να μπορώ ‘’να ξεχνάω’’

θυμάμαι να είμαι γομολάστιχα

Ανήκω σε κείνα τα όντα που επί ματαίω εργάζονται πάνω σε μία ουτοπία συντριπτική!

47

Ο στρατιώτης … Όταν ο άγνωστος στρατιώτης περπατά πάνω στο άγουρο ξημέρωμα Η κάνη του όπλου του εξέχει από την νύχτα και προμηνύει μπελάδες. Είναι τα άστρα πάνω του το φιλοδώρημα του ουρανού. Μελετά την τύχη του από την ανάποδη Όψη. Και περπατά με τα ιδρωμένα μαλλιά του Να ανεμίζουν δοξασμένα κάτω από το κακούργο φεγγάρι. Πάλι ήρθε η ώρα να πεθάνει πάλι να νιώσει την αδέσποτη σφαίρα των πολέμων. Εκείνος είχε ένα κορίτσι που το φιλούσε σαν τα μάτια του κάτι όμορφα βράδια Και το πρωί κουράζονταν για ένα μεροκάματο στο μακρινό εργοστάσιο. Όταν ηχήσανε οι φοβέρες του πολέμου Τα έχασε όλα. Σμίκρυνε ο κόσμος, τα έχασε όλα. Και το φιλί και τα γλυκά λογάκια- τα έχασε όλα. Τώρα γυρίζει έρμος μέσα στην αβυσσαλέα νύχτα. Είναι σαν ένας σκεβρωμένος στοχασμός. Ελέγχει την κίνηση, δεν ελέγχει την ζωή του. Ελέγχει την σφαίρα του, δεν ελέγχει της καρδιάς του τον χτύπο. Το παραμύθι που τον παρασέρνει είναι πικρό. Η ηλιαχτίδα που έρχεται είναι μια λόγχη βελουδένια. Τον τρυπά ανελέητα. Αν σκληρύνει και άλλο, θα λησμονήσει καθετί που του επέτρεπε να νιώσει Τι είναι ο έρωτας και τι ρυθμό βαρά στο τύμπανό της η αιωνιότητα… Ο πόλεμος είναι μια συνδιαλλαγή να δίνεις εαυτόν και να μην παίρνεις τίποτα. Να είσαι ο αφανισμός…

15/ 12/ 2025

48

Η Αλήθεια μου τόσο!... Να είναι Δεκέμβριος συμβολικός Δεκέμβριος ελεητικός και αιώνιος τόσο. Ουσιαστικός είναι ο μύθος του και αντέχει να τον διανθίζουνε μεταλλαγμένες θρησκείες. Κι εγώ πόσο που αμφισβήτησα πια το θαλερό λούστρο του! Με υλικά αρχαία αν συνθέσεις νέους μύθους πάλι θα καταλαβαίνεσαι που αναπλάθεις. Ε, θέλω βλέπεις στα ποιήματά μου να ενσπείρω σκέψη και τσαλακωμένο προβληματισμό. Θα φιλοξενηθώ μες την αμφιβολία και θα είμαι ένας ποιητάρης άξεστα δασκαλεμένος. Επάνω μου μια λεοντή ξιπάστηκε από τον κόπο της να Με πραστατεύει!

15/ 12/ 2025

Λακωνικόν κι ευσύνοπτο… Α που δεν είσαι εδώ και είσαι κάτι που γυρεύω Να μ’ αναστήσει στην ανημπόρια μου! Εδώ Που των ερώτων ο μαγνήτης καλά με γραπώνει Και με παραδίδει υποταγμένο στην φωτεινή αγκαλιά σου! Έχω εσένα, έχω την σκέψη σου φυλαχτό· τα λόγια μου Λιγοστεύουν και με δένουν πισθάγκωνα Είμαι ο ριζικός σου ακόλουθος, έρχομαι Από ώρες σιωπής, μιλώ Τα χορικά μιας τραγωδίας· όταν η νύχτα πέφτει, δυσκολεύουνε οι ύμνοι και ο στίχος μένει Δαυλός για να φωτίζει αναμμένος Την ψυχή μας που αλλιώτεψε!

49

Οι καταγραφές ενός αθώου… Σαν μια απόχη μισοχαλασμένη λειτουργούν Οι αγωνίες· ουαί και αλίμονο αν σε γραπώσουνε! Πας! Αλύπητα θάνατο σπέρνουνε οι μέρες και τοκίζουν Τον πόνο σου επί την απονιά. Πώς να σταθείς με ένα ποίημα στο πλατύσκαλο του κόσμου; Αν Μακρηγορήσεις θα σε καταπιούν τα κήτη ενός βάνδαλου αιώνα Οι πόλεμοι που μαίνονται τουμπάρουν την γαλήνη και την σακατεύουν Μπορεί να είσαι ένας οδοιπόρος που κουράστηκε να περπατά Μέσα σε αγκάθια ιδεών και μέσα σε ματοβαμμένες κοσμοθεωρίες Δεν προλαβαίνω να σε πω κι έχεις εκλείψει Είσαι σε έδαφος μίας θρησκείας που αντιστέκεται σε κάθε αφανισμό Ε ρε καημένε μου πόσο αθώα μιλάς και πόσο σε καρφώνει Η λόγχη με το όξος να φανεί ο θάνατός σου πιστευτός Στο αίμα σου τσιρίζουνε οι ιερότεροι προφήτες Και τι να προφητέψεις τώρα πια, το μέλλον έγινε μια σαπουνόφουσκα που σκάει Κρατώ το χέρι σου και είμαστε μαζί λαός είμαστε μάζα που επαναστατεί Αν σε ακούσουνε τα πλήθη θα είναι για καλό τους Μα ποιός ακούει σήμερα τον ουρανό; Τυφλές διώξεις Για το τίποτα· δεν συγχωρεί η εξουσία Γίνεται λαίλαπα που θα φροντίσει το αδηφάγο ελεεινό ταμείο της Κι εσύ ο λέοντας που ονειρεύεται αποσκιρτήσεις απ’ το σκότος του θανάτου Σπέρνεις μια θεωρία που μυρίζει γιασεμί και οικουμενικό παλμό Γράφεις μια Βίβλο ενός λυτρωτικού αγέρα!

19/ 12/ 2025

50

Αναθεώρηση εντός κι εκτός ορίων!... Καταρρίπτοντας τις θεωρίες των νεφών ο Δεκέμβριος ασχημονεί μέσα στου ουρανού τα δώματα φουρκισμένος. Η γεύση των πραγμάτων είναι μια ηλιαχτίδα τεθλασμένη. Α ακοίμητο θηρίο της έμπνευσης, σκληρά που δαγκώνεις την κνήμη του οδοιπόρου που βαδίζει τον παράδρομο της προσευχής. Όλος αναφλέγομαι από μνήμες κι επιθυμίες λυρικές. Πάλι θα με νικήσει ο Χρόνος σαν για να με υποτάξει στα μυθώδη του τερτίπια. Αχ ελεημοσύνη της νύχτας, που σκαρφίζεσαι τόσες ευθυκρισίες που και ο θεός δεν τις εννόησε! Κοντοστέκομαι πίσω απ’ τις σκιές και καταγράφω εκείνο το αχνό σάλεμα πάνω απ’ τους τάφους που αφήνουν την ανάσταση να είναι μια κατορθωτή υπόνοια. Οι γνώμες που είχα και που έχω αληθινά λαθέψει να τις ακολουθώ, αυτές οι γνώμες ίσως με συνετίσουνε αν τις αφήσω κατά μέρος και ακολουθήσω την καρδιά μου την αδάμαστη!

19/ 12/ 2025

51

Κάποτε μεταφράζω τον παράδεισο σωστά… Κάποτε σε χλομά όνειρα φώλιαζε η επιθυμία μου και ήμουν Αβρός τελάλης της ερημιάς, δεν είχα κατορθώσει να αποκρυπτογραφώ την οδύνη των λέξεων όπως μου παραδίδονταν Σάββατο Που κάτω απ’ τον ευκάλυπτο συνέθετα καυτές ενορχηστρώσεις Ποιημάτων που έβαλαν εναντίον και της λαχανιασμένης ανάσας μου ακόμα… Τι όμορφο να περπατάς επάνω Στο πεζουλάκι μόλις του θανάτου! Τώρα η Μαρία ψάχνει να με βρει στις μοναξιές που συνέταξα Γαλούχησα τις ηλικίες μου με μέλι Οι φρυκτωρίες μου όλες φωνάζουνε: ‘’Έι, κοιτάξτε βρε, όταν θα ξημερώσει θα αλλάξουνε τα σύνορα· κοιτάξτε! Η ζωή γελά πίσω από κάθε φύλλο κλωναριού που ένα πουλί θα κάτσει πάνω του να το τιμήσει!’’ Αχ να είχα μια συντελεσμένη αυγή οπού πιο άγρυπνος από ποτέ μου Θα βάδιζα κατά την θαλερή ατόφια μέρα Που για ένα στίχο θα θυσίαζα τα πάντα μου όλα! Αχ! Εδώ, κάτω από ένα διαβασμένο άστρο Σβήνω και γράφω κάτι για την Ομορφιά που δεν πεθαίνει Δεν μεταφράζεται δεν την νικά κανένας Μόνο ένας θεούλης άνεμος την αγαπά και την προσθέτει Μέσα στην εκκωφαντική ιστορία του!

20/ 12/ 2025

52

Επίλογος, λαλώ σε τι να ξέρεις… Απογυμνωμένος ο μήνας των ένδοξων γεννήσεων ωστόσο Τίποτα δεν σαρώνεται άφθαρτο μέσα στον ρου της ιστορίας τον ναυαγισμένο. Πατώ στο χορτάρι η μιλιά μου είναι αρμονική ταλάντωση προ της αυγής. Μου μπήγει ένα μαχαίρι ο Χρόνος με χτυπάει στο κόκαλο με τελειώνει. Υπήρξα ή όχι ο πεχλιβάνης μίας διαβολεμένης αντιπαλότητας; Κουτσαίνω σαν σαλίγκαρος που αραδίζει πάνω σε ξερά αγκάθια. Ίσως μόνο η μουσική να είναι η τελειωτική παρηγοριά μου. Τώρα μια εκπυρσοκρότηση να έχω χειριστεί γενναία τις φοβίες μου και να μην ντρέπομαι να ενδώσω Στον πόθο στον πόνο και στον έρωτα. Θα παραμείνω ψεύτης μες τον στολισμένο ύπνο σβήνοντας το ύφος μου με μπελαλίδικα όνειρα. Θα είμαι ηχείο έξω απ’ τις περιουσίες!

21/ 12/ 2025

53

54

ISBN: 978-618-5609-14-6 ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 2025 ΑΘΗΝΑ 2025

55