Ο θησαυρός των οραμάτων_Στρατής Παρέλης

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΟΡΑΜΑΤΩΝ

ΑΘΗΝΑ 2024

1

2

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ΑΘΗΝΑ 2024 ISBN: 978-618-5609-11-5

3

4

Γοητεύοντας την ψυχή Μηδενίζοντας το φρούδο όνειρο Αετός ο πόθος, αράγιστος μες τον αιθέρα Τι σκαρφίζομαι από κείνα που δεν θα μπορέσω να πω Φεύγω απ’ τις μέρες του ηττημένου Εδώ λοιπόν ο νικητής των σκέψεων σαλπίζω αφήνοντας να με τοξεύει ο ήλιος ζηλεύω τα ύψη ζηλεύω που ζηλεύω καρπώνομαι την θαυμαστή λεοντή μου αστράφτω!

********************************************

Είναι μια θετική λυπημένη μέλισσα μες το στέρνο μου που βουίζει σαν έντομο ακαθόριστο ανοίγοντας κι άλλο τις προοπτικές είναι μια εσχατιά που πάνω της νέμεται μοίρα ο ήλιος είναι μια έμπνευση οράσεων με συντροφεύουν αγαπημένα κορίτσια νεράιδες ευειδείς που στέκονται στο πλατύσκαλο των θαυμάτων τις κοιτώ και συνεχίζω να αγαπώ και να λατρεύω το Ποίημα!

5

Υποσχετικό, δικό μου, μηδέν… Στον θολωμένο ορίζοντα που τρεμίζει σαν κάβουρας κάτω από απειλή ήμουν ξεροστάλιαζα πίσω από την σαφήνεια των φαινομένων και συσσώρευα μέσα μου λύπες και μελαγχολίες άγουρες που βαστούσαν κάτι απ’ την ψυχολογία μου σφίγγοντας σαν μια πένσα την κατάθλιψη αναμέριζα τις κουρτίνες του νου μου να φανεί μία ελπίδα όλα να δρουν για να χαθεί η πυξίδα και να διατρανώνει η ευκρίνεια του ποιήματος σαν ένα σφρίγος μαγικό! Α όμορφο πλοιάριο που σε μαλώνει ο Χρόνος πόσο ωραία και εγώ μαζί σου ο δόλιος ναυάγησα! Αφήνοντας να τσαλακωθούν τα φτερά μου και να εισβάλω με τα θραύσματά μου στον βαθύ καημό της θαλάσσης- ο έρμος εγώ ο κυβερνήτης των όλων! Άγιοι Ανάργυροι 11/3/2024

Περίπατος στον απονύχτερο αέρα… Καθηλωτικό βράδυ, ξύνοντας πάνω στην ώχρα των τοίχων την μαγκούρα του· Τα όρια γύρω γύρω τα βάζει η νύστα· Αφήνομαι σε ψευδαισθήσεις δυναμικές, ζω σε απώτερη γεωγραφία· Περνώ έξω από την μάντρα του κοιμητηρίου, οι νεκροί με χλευάζουνε Κι ώσπου να ξημερώσει θα τους φαίνομαι παράξενος που περπατώ Μες την νύχτα, ευαγγελιζόμενος κάτι αλλόκοτο· Κι αυτό το κομπολόι το βαρύγδουπο στα χέρια μου Θα αναστατώνει κάτι άγρυπνα πουλιά που ομιλούνε Μια γλώσσα των νεκρών, μία παράξενη γλώσσα Που έχει συναιρέσει τις σκιές με τα θροΐσματα Των φύλλων, έχει καταφέρει να προσάψει ήχους στην κατάπληξη, κι ενώ Όσα είχα διαβάσει εξανεμίζονται, τώρα Που πάει να ξημερώσει, ένας κούφιος ήχος από των κλαδιών το σάλεμα δυναμιτίζει Αυτό που σκέφτηκα και έφερε τις αντιφάσεις μου πλησίον Στο βάθος μίας γαλαρίας ποιητικής απ’ όπου Ξεπηδούν οι ξαφνικοί ποντικοί των λέξεων, βαρύθυμοι όλοι…

12/3/2024

6

Νέα από μια στέψη έξω από τον παράδεισο… Ευκρινής πόθος και πάντα ανάγωγοςΣε όσα ενσκήπτει, φούρια των λεξιλογίων αποφέρει ορμές η ντροπαλοσύνη μου· Βρε πώς λαλεί και η σύνεση να εκτροχιαστούμε! Τι μάντεψα και βγήκε διάνα; Σε μιαν απόχη πιάστηκε η ουτοπία μου, ‘’Έσκασε μύτη’’ το μπουμπούκι του θανάτουΈριξα φύλλα και η τράπουλα μου χαμογέλασεΤι τζόγος! Αμέτοχος στο καθημερινό αλισβερίσι Οχυρώθηκα πίσω από τον εαυτόν, Ανασχηματισθέντος λόγου η Αλήθεια! Και όπως δοκιμάζω αντοχές βαρύτιμες Αν προφητεύω είναι πως δεν θ’ ασχημονήσω ουδέποτε μέσα ή έξω από κάθε παράδεισο..

********************************

Θα κλειδώσεις τα ωραία φτερά σου και, μες τον λασπωμένο περίγυρο, θα είσαι μια πεταλούδα που γελά μια άοκνη μέλισσα που ζητά την ευτυχία μιας Στιγμής, έτσι όπως την μεταφράζουν οι άνεμοι και η Άνοιξη, ο πορφυρός αέρας της φαντασίας μου, πριν γίνει καπνός από συνείδηση και Ποίημα…

7

Σφυγμομέτρηση τω τρόπω τον δικό μου… Η Τύχη μας είναι μία παρηκμασμένη μπαρούφαΚαλλιεργούμε αυταπάτες σωρηδόν, συμμετέχοντας στο ανοίκειο δράμα· Πώς θα σκηνοθετήσουμε ένα μέλλον λαμπρό Ανοίγοντας τρύπες στην φαντασία που ξεφουσκώνει Όπως μπαλόνι στα χέρια ενός παιδιού; Μαζεύω το κουβάρι μου. Θα αμολήσω αετό ατίθασο. Όλος ο κόπος μου μοιάζει ιλιγγιώδης Τρόπος λεξιλογίου του ειπείν Και του συσκέπτεσαι. Σας αγαπώ ρε διάολοι της πραγματικότητας, άνθρωποι Καθημερινοί που κρύβεστε Πίσω από το δάχτυλό σας- ελέφαντες πίσω από μία παπαρούνα. Όλους τους δράκους μου φυγάδευσα στην ξενιτειάΕτούτη είναι η προσφυγιά των κορδωμένων· και ανακάλυψα Την λύπη πίσω απ’ την χαρά, την άκρατη λύπη Που λογχίζει το ζοφερό σκοτάδι ψάχνοντας Μία απελπισμένη ελπίδα!

13/3/2024

********************************************

Ευτυχή σύννεφα που κομίζουνε μια βροχή ευφραντική, αφήνοντας Μια συγχώρεση πάνω στα κρίματα της γης τα τελειωμένα. Στο σκοτάδι οι σκιές είναι πολλές και μαρτυρούνε έναν φόβο ψιθυριστό. Στο όνειρο μιας πεταλούδας χωρούν οι αψιμαχίες των άστρων και ο ουρανός όλος, ο πέρα όλων των αμφιβολιών. Γεμάτος ύπνος απόψε όχι σαν τον δικό μου τον άτσαλο. Φορώ το ρολόι μου, απουσιάζω- απ’ όλα αν το δεις απουσιάζω. Και η νύχτα παρέρχεται, σαν μια μαινάδα της γραφής που με αφήνει εκτεθειμένο να μιλώ και ούτε ένα ταπεινό δέντρο να με καταλαβαίνει…

************************************

8

Είναι μια άσεμνη πάλη και σε σώματα γυμνά Αποδίδεται η σκληρότητα όπως και όπως. Όπως μιλώ από μέσα μου, εκφράζεται μία βαλσαμωμένη θέληση αγέρωχου αετού που έφταιξε φωλιά στον πιο απόκρημνο βράχο. Γκρέμισα λέξεις μες τις λέξεις: Πάντα μ’ ένα θρυμματισμένο λεξιλόγιο που σώνεται μες την σπουδή. Γυρεύω λύτρωση επιγραμματική, απαλύνοντας Έναν πόνο σκανδαλώδη. Ίσως συντρίβω νύχτες ζοφερές κι ελπίζω σε μιαν Άνοιξη πολλά τρικυμιώδη· Ώχου πολύτιμη και πόσο γρατζουνά τις έννοιες η Αλήθεια! Ώχου τι τίμημα που θέλει η τόλμη!

***********************************

Πνιγμένη εσωτερική μας επανάσταση… Φωνήεν ξινό, όπως του άγουρου φρούτου η τσουχτερή γεύση. Αγαπώ το ξημέρωμα, καταφέρνω να μην του ανήκω Και, να ζω ταυτίζοντας τις έννοιες με το πρώτο φως που κλονίζει Την επικράτεια- σαν ένα ανοιχτήρι πάνω σε μία ξεχασμένη κονσέρβα. Πρωτοτυπίες θέλεις κι όπως σε καταλαβαίνω Είσαι μια θυμωμένη μαϊμού που έκανε Το σπίτι μπάχαλο με τα ακραία άσχημα πείσματά της. Πού πήγαν οι ορατότητες Οι μπουκωμένες θλίψη ημέρες σου, ο ταφικός πυρετός Να είσαι εκεί θαμμένος στην σιωπή και στην κατάθλιψη; Οπωσδήποτε απέδρασες από το όριο μιας φυλακής- οπωσδήποτε. Αναγνώθω προθέσεις πάνω σου που θα επανασυνταχτούνε. Η επανάσταση δεν κανονίζεται, είναι μέγεθος ανυπολόγιστης αγρύπνιας. Κοίτα που με διάνοια ‘’φευγάτου’’ θα ανασυντάξουμε τον κόσμο. Τούτο μου εστί το μανιφέστο της χαράς. Ιδού κι εσύ που βούλιαξες μέσα σε ανολοκλήρωτες αναζητήσεις και από την άλλη Μουσκίδι βγήκες από την βαριά παλίρροια της μεθυσμένης σου ορθογραφίας. Πού είναι οι γραμματικές που θα σε συμμορφώσουνε; Λαίμαργος είναι ο Χρόνος και με βουλιμία θα μας καταφάει… Άγιοι Ανάργυροι 15/3/2024

9

Για μιαν αλλιώτικη θυσία… Επικείμενη συντριβή, λίγο προτού και η συντέλεια δεν έχει νόημα ή και αφού Με σκέψη μεταμορφωνόμαστε σε κάτι ακραίο δυνατό Και πιο ανθρώπινο μες τους αιώνες. Όλα τα βήματά μας προς τα μπρος Είναι μια κωλοτούμπα της κατάστασης: διακορεύουμε Την ομαλότητα. Ζωοποιό είναι ξεκάρφωτο αεράκι Που πνέει πραϋντικό πίσω από του δάσους την ωραία πληθυντική Απόσταση από τις πιο ωραίες προσθετοαφαιρέσεις Της θέας τούτης του μυαλού και Του λιβαδιού. Γεύομαι ύψος ύφος και ενθύμια έκπληξη Αφήνω πίσω μου μια λεβεντιά μιας άλλης ηλικίας Είμαι ο τολμητίας του φαιδρού Αφρενάριστος πήγα στην έμπνευση των ποιημάτων. Μου υπακούουν όλα· και ιδού τώρα μπροστά σας εγώ Ο νυμφίος των θαλερών πλασμάτων Νεόκοπος απ’ την αγάπη, ιδού μπροστά σας εγώ Που ξεριζώνω την καρδιά μου Για μια μεγάλη αιώνια προσφορά…

***************************************

Αλαφροπάτητος στον ζόρικο ουρανό της μελαγχολίας. Μπερδεύω γράμματα με αριθμούς, νοστιμεύομαι γεωμετρία αισθημάτων, είμαι Ο ιδρωμένος με ρητορεία αυλός, από μέσα μου Βγαίνει ο ήχος της αστραπής, νότες Απολαμβάνουν τα όνειρα, έχω Εγκολπωθεί την άριστη κατάφαση των αοράτωνΠόσο άφραστο χωρά στην ψυχή μου! Πόσος- που μεταγλώττισε το βλέμμα μου- ευφάνταστος ουρανός..

10

Καλημερίζω!.. Λαλίστατο μηδέν, αποδομεί όλους τους αριθμούςΤόση απαξίωση συγκεντρωμένη! Κι εκείνο το πεπειραμένο Γεγονός που σπέρνει Ελπίδες μέσα στην πραγματικότητα: Ψεύτικο- όλο ψεύτικο απ’ όπου κι αν το πιάσεις! Το βράδυ τα διαπερνά όλα μια λύπη· Χλομά πρόσωπα ακραγγίζουν τον ουρανό Με ποιήματα, με στίχους, με ψυχεδέλεια, με τον καπνό του τσιγάρου. Ερίζει ο ευκάλυπτος με τον ίσκιο του, ερίζει η αήττητη αυταπάτη. Συγκεντρώνω τις κουρασμένες δυνάμεις μου· συγκεντρώνω. Αποφάσισα θάρρος και πολύ σε αυτό προσηλώθηκα, ανέστρεψα παντί τρόπω τον ουρανό, αυθαδίασα Έξω από των θρησκειών το μαντρί, είπα και είπα. Μασάω φύλλα δάφνης, φλόμωσε με καπνούς ο ουρανός- πού βρήκε έκφραση η ελπίδα; Χάλκινο πρωινό, διαμπερές και ευδιάκριτο. Ο ήλιος ζεύει την ακολουθία σε κατάνυξη. Σήπονται οι φθαρμένες λέξεις, ντεραπάρουνε. Ο άοκνος βοριάς μαστίζει τις φρυγμένες παπαρούνες. Παντού καημός. Και οι επιδιώξεις μου που χλιμιντρούν μες τον αέρα Άτσαλες όπως λέξεις λυπημένες Ιππεύονται από μια θέληση φανταχτερή. Τι ισορροπίες να κρατήσω για τα μένα, τι Να κρατήσω από την φαρδιά μου ηλικία και να πω: ‘’ένα το κρατούμενο’’, τα αλλά είναι αμελητέα, Εισχωρούν μέσα μου όπως από θρησκεία ο λόγος Και μου ταλαιπωρούν το ανίσχυρο μυαλό.

Καταθέτω στον ουρανό τα καλά μου, Έχω μια υπερχείλιση που με εγκλωβίζει Σε τούτο το κατακερματισμένο λέγε λέγε Που σκόνη και μια λεπτουργό σμίλη σηκώνει Μέσα μου να εργαστεί όπως για την φανέρωση θαυμάτων και θαυμάτων. Ακριβά πλήρωσα την Στιγμή! Έσωσα μες σε αγρυπνία τα σωστά μου. Οχυρώθηκα σε αφανέρωτα ρίγη. Όπως καταλαβαίνω ένα μουσικό παιχνίδι Τον θάνατο καταλαβαίνω και την ευκρινή σπουδαία του κατάληξη! Καλημερίζω! Άγιοι Ανάργυροι 16/3/2024

11

Μαλάματα θρησκευτικά απλησίαστα Μηνύματα έχω και έχεις Κρουστές αψάδες μες τον αέρα η συνείδηση Πάλλεται όπως μια λουλουδένια φωταγωγία είμαι μοιρασμένος Σε ένθεο κάτι και άθεο κάτι παραμένω Μπερδεμένος στον ξέσκεπο ορίζοντα το ποίημα μου Είναι ένα ηφαιστειακό φαινόμενο που δεν ερμηνεύεται ξεφεύγει Από τα καθιερωμένα και ανηφορίζει κατά την ευθεία θρησκεία Των αθωωμένων…

********************************************

Δραπέτευση… Ραγίζουν τα πρόσωπα σαν καρναβαλικές ψευδαισθήσεις· Η φήμη λιγδώνει και εξαπλώνεται· Ο καιρός συναινεί ο καιρός· Όψιμα ψέματα φυλλορροούν την Αλήθεια· Γειά σου τιποτένια θέληση, γειά σου και σένα· Εμπιστεύομαι μια φρυκτωρία που δεν συμμετέχω· Όσο σε πλησιάζω απομακρύνομαι απ’ την ομήγυρη· Εμφανίζομαι μες τα εξαφανισμένα νέφη του ουρανού· Δραπετεύω!

17/3/2024

12

Φόρος τιμής… Λες και μου επιτίθεμαι μαυρίζω γινόμενος λύκος στου εαυτού την καταβρόχθιση. Προσπαθώντας έξω από ψέματα να σώσω μια φωνή κατεστραμμένη. Ευνοϊκός δεν είναι ο καιρός Με αντιμάχεται- γνωρίζω να κρατώ ασπίδα. Χαράσσω πάνω στο δέρμα μου την μουσική Ο ήλιος τσουρουφλίζει την καρδιά μου Όλος είμαι ένα ανεκπλήρωτο αίτημα Στενάζω. Μαδώ την ανθοδέσμη του αινίγματος Καταρτίζω λίστα θαυμάτων Κατσαδιάζω μιαν αχαΐρευτη λογοτεχνία… Ζω με μια παραδοχή σεβασμού…

Ηλεκτρολογικό.. Ξυπόλυτο μεσημέρι λαχανιασμένο σαν δρομέας ξακουστός. Κυκλοθυμικό αεράκι βαίνει καλώς μες την λιακάδα. Αισθάνομαι στο σώμα μου την ηλιαχτίδα του Μαρτίου, θεόγυμνα λαλούν τα σκοτεινά κοτσύφια, γράφοντας την προσωπογραφία του ανθισμένου αυτοκράτορα. Είναι η καρατόμηση των ανίσχυρων, η φρικώδης κακία Που τέμνει όλες τις προτάσεις μου και είναι πια χωλό το Ποίημα. Μεγάλη ροή του φωτισμένου Πόλου ψαύω την γαλήνη και εκπυρσοκροτεί το ρεύμα το εναλλασσόμενο στα χέρια μου. Πουθενά δεν πιστεύω! Είμαι ουδέτερος που εγκαλεί την ‘’φάση’’ να συνδράμει με ροή μιας δυνατής ανατριχίλας την ειδή του. Στον χρόνο τον αγύρτη τον άχρονο…

***************************

13

Έρχονται γκαστρωμένα τα λιοπύρια του Μαρτίου να σφυρηλατήσουν ανοιξιάτικο περίγυρο. Δονείται το αφράτο χώμα. Όπως μιλώ ανθίζω. Με ιδρώτα με γρήγορο βάδισμα. Με μελάνη που με καραδοκεί. Ζεύω τις νύχτες σε σειρά. Εγώ δεν είμαι εκείνος που νομίζω- εγώ είμαι εκείνος που οι νύχτες έπλασαν. Κάτι φορές κατάγομαι από κίνηση, κάτι φορές κατάγομαι από ακινησία. Αναρωτιέμαι γιατί παραξένεψα. Πίσω από σκιές με παρασέρνει η φωνή μου. Ανοίγω σύνορα μιας άγνωστης γεωγραφίας…

**************************

Άψυχος είναι ο κόσμος κι ας κρατά λουλούδια, Κι ας δένεται στο άρμα της κατάπληξης Άψυχα τα σμήνη των εντόμων που εισβάλλουν από το παράθυρο Παντού βοά το αίμα αλλά άψυχα είναι όλα και γυμνά. Κι εγώ που ακούω μέσα στις σιωπές, στην παραμυθούπολη που γέμισε με αυταπάτες Άψυχος κι εγώ, θεόγυμνος κάτω από τον ήσυχο αέρα Προσπαθώ να καταλάβω αυτό το απόκοσμο παιχνίδι που ενώνει Την ζωή μου με τον κόσμο των ορατών και των αοράτων Αυτό…

**********************************************

Καταπίνει ρυτίδες ο επιθετικός χρόνος· μα, Όποιος αγαπά, ζορίζει τις μορφές ως την ερωτική ευλογία. Είπα ό,τι είπες λοιπόν- ο έρωτας μιλά την ίδια γλώσσα Με των λουλουδιών τις εξάψεις· και όποιος δεν θυμηθεί του πάθους τον παρασυρμό Ας κοιμηθεί μόνος, αποκομμένος από του φιλιού την μελένια ανάταση…

14

Αφανισμός πλουραλισμός και βάλε… Λαλίστατο πρωί, αγγιχθέν από του θανάτου το χειμωνιάτικο εμβατήριο· Συνοφρυωμένο τοπίο, βαθυγάλανο, επαχθές Που πέφτει μια αφιονισμένη βροχή· Εδώ συναντώ το πρόσωπό σου το ευαγές Το ιερό, το αράγιστο και η λιακάδα που ήρθε το κατόπιν της βροχής λαλεί ιόντα αρνητικά σαν θετικές δυσεύρετες φυσαλίδες μεγαλώνει το μικρό, γίνεται ο πλουραλισμός που μας λείπει ανασαίνουμε την μυσταγωγία των ουρανών ανασαίνουμε την επισήμανση των θείων μελετούμε λουλούδια μαυλιστικά καρπωνόμαστε το άρωμα των ουρανών λαλίστατο πρωί μεταγλωττίζοντας το φάσμα του θανάτου σουφρώνουμε τα λίγα που με ευχέρεια ποιητική θα πληθύνουνε συρρικνωνόμαστε στην πιο μπαγιάτικη στιχομυθία Ω πόσο η μικρότητά μας μας ταλαιπωρεί! Σε μια σπουδή ανέλπιδη θα αναλωθούμε Εμείς, οι ανέστιοι οι λίγοι, οι μόνοι Θα σβήσουμε σαν ένα από αντιαεροπορική βολή αεροπλάνο Καταρριφθέντες ονειροπόλοι των απάτητων ουρανών…

19/3/2024

15

Αγκαλιάζοντας το βλάσφημο αεράκι, γυμνός απέμεινα στο ξημέρωμα, τονίζοντας τις λέξεις μου στο ‘’εγώ’’. Τι μας φυλάει ο Χρόνος και βουλιάζουμε σε μία δίνη που μας τραβά προς την λύπη; Ξεπερνώ τα σημάδια μου, πεισμώνω, έχω προσήλωση στην κατάληξη. Ποίηση, σώσε με, βούτηξέ με στην κολυμπήθρα του άμωμου φωτός, μήπως Και γλυτώσω από ετούτο το ανοσιούργημα, το γύρω μου, μήπως Και σώσω κάτι που μοσχοβολά ψυχή που δεν προσκύνησε ποτέ της…

********************************************

Η γνώμη σου που σταθεροποίει το στερέωμα Αναπνέεις μες σε υγρασία δυνητική Καλώδια ευάγωγα λαμπαδηφορούν κομίζοντας μηνύματα ευαγή Μέλλουσα τσούχτρα είσαι καρδιά μου, κλονίζεις τις υπεροψίες Δεκαπεντασύλλαβους παρωχημένους οργανώνω Λαλώ για να λαλώ Λαχτάρησα μια σιωπή κι εγώ να είμαι αποσυνάγωγος, ακραίος Τυχαία έσμιξα με μία φωτογραφική ατασθαλία που με ‘’ τσάκωσε’’ Ημιθανή και εγκαταλειμμένο…

****************************************

Απ’ τα όρη να κοιτάζεις τα όρη, τι χαρά! Σφίγγοντας στον κόρφο σου τα μυστικά των αοράτων! Ανασαίνεις τον γαλάζιο αέρα της αυγής, ανήκοντας στους προύχοντες των οραμάτων, είσαι ο κήπος που άνθισε, η καθαρή ευθεία της συνείδησης και, ενώνεις τους κόσμους που οι άλλοι δεν κατανοούνε, σε ένα γεωμετρικό επίπεδο με χίλιες αναγνώσεις!

***********************************

Ο λόγος μου ουρανός των αιρέσεων, δεν μπόρεσα Να συμμορφωθώ με τον βραχνά μου Άδειασα τα πνευμόνια μου από μπόχα Θα με καρατομήσει η εποχή, το νιώθω Εποχή των ακραίων ρουφιάνων Εποχή των δειλών. Έχουν γνώση οι δήμιοι Έχουν γνώση οι φύλακες…

16

Ηθική εκβολή… Μαστίχα εύπλαστη σφραγίζει το στόμιο των υδάτωνΕκβάλουν μες την νύχτα αφήνοντας να κυλά μια μελαγχολική πληγή· Μου αφαιρούνται ιδιότητες· Θάλλουσα νύχτα· Φοβάμαι την συντελεσμένη αυταπάτη· Λογικά μία σταγόνα λάδι ευκαλύπτου ξεκλειδώνει την απανταχού εγκατάλειψη· Πού και γιατί ψάχνω και ψάχνω; Αχ άδουσα Ποίηση σε μπελάδες πολλούς που με βάζεις! Γράφω σαν να χειρίζομαι μια καταματωμένη γραφομηχανή· Κρυπτογραφώ τα πάντα- είναι ακέραιος ο κώδικάς μου· Σταθεροποιώ την λαχτάρα μου κάτω από μια αναπνοή τιμιότητας· Άραγε θα με λύσουν οι μετέπειτα χρόνοι; Θα με πλησιάσουν αλλιώς τούτοι οι άνθρωποι; Φεύγω με τα ερωτηματικά μου…

*****************************

Τούτο το σώμα… Βιομηχανικό παιχνίδι η ζωή, ετοιματζίδικο που δεν ξεφεύγουμε προς πουθενά. Εγκλωβισμένοι και με κίβδηλο θάρρος πάμε νομίζοντας θα σμίξουμε την ζωγραφιά που στερεώνει ο έρωτας στην πόρτα μας ανακούφιση όλη. Λέω πολλά και απορρίπτω περισσότερα. Και σαν να είμαι σε μια ατέλειωτη περιπολία, χάνομαι μες σε ηλικίες τρυφερές, ακολουθώ τον λάθος δρόμο, κυλάει ήρεμα η ζωή αλλά με αγωνίες μπάλωσα τα όνειρα και είναι ανακόλουθα, φθαρμένα από το κάρβουνο των αναμνήσεων. Εδώ ασκεπής κατασταλάζω. Και εκείνο που έλεγα πάντα τρύπιο ως την Δευτέρα Απουσία αμετακίνητο με συναντά να παίζω ρόλους που δεν εμελέτησα ποτέ μου. Μόνο δραπέτης είμαι από μια φυλακή που και δεν έσωσε να την αμφισβητήσω και που την στερέωσα με όμορφα φεγγάρια πάνω μου όπως ένα σκατζοχοιράκι τα αγκάθια του. Τούτο μου εστί το σώμα το λοιπόν το ταλαιπωρημένο το ένδοξο το υπέρ υμών που είπε κι είπε συγκεντρώνοντας μέσα του χίλιες μύριες αυταπάτες. Αιωνία του η μνήμη! ( Κοίτα που τα συνήθισα τα ψέματα!)

22/3/2024 17

Ανακαλύψεις σε έδαφος λυπημένου εαυτού… Για να περπατήσω σωστά κομμάτιασα αμέτρητες βεβαιότητες. Υποβάλλουν τα τρανταχτά παθήματά μου μιαν θρησκεία σιωπηρή, γεμίζοντας τις παραγράφους μου με άχτιστη κτήση. Τι διατυπώνω από ζωγραφιστό πάθος που μου δοξάζει τις φουριόζικες παλίρροιες; Θεωρίες βαρετές θεωρίες και ανεφάρμοστα δόγματα. (… ξεφορτώσου τον αυτόν τον βραχύβιο ζητιάνο που είναι ο εαυτός σου ο ημέτερος!) Λυπάμαι που λυπάμαι και για όλα σε σένα πιστεύω και εσένα κοιτάζω!

23/3/2024

Τα δέντρα αγαπούν τις συνοικίες… … ανθίζουν μέσα σε ολόλευκη διαφάνεια, σηματοδοτούν το πρωινό ευχέλαιο του ήλιου, κάθονται μες το ιδρωμένο μεσημέρι και μιλούν μια γλώσσα ακατάληπτη, ήσυχα πάντα, αγγίζοντας την στέγη του ουρανού. Το μέλι εύηχο μοσχοβολά κάτω από της λιακάδας το επιστέγασμα και τρυπώνει στις τσέπες των φυτών, αφήνοντας μια γεύση λαίλαπας στον ουρανίσκο. Πουθενά δεν προσεύχομαι· κλείνομαι στον εαυτό μου ερμητικός καλόγερος του μηδενός. Ξύνει επάνω μου το μαγληνό λεμόνι του ο θεός· Μικρές ψηφίδες άφωνες που σώζουν την μεγάλη περιπέτεια της αισιοδοξίας…

23/3/2024

18

Καταγραφικό… Ιστόρησα τις γλαφυρές πεταλούδες απλωμένες στο πέταγμά τους το τρελό, με φρούδο στοχασμό, όπου ποτέ τους δεν ακινητούν και πάνε να ξεπατώσουν το απόρθητο μυαλό του ονειροπόλου. Ζήλεψα! Ανασαίνοντας την ανάγωγη τεμπελιά του χαρτοπόντικα που ολοένα πασχίζει να σώσει τα άσωστα. Σγουρό που ήταν το χόρτο, ευλύγιστο ως τον πυρήνα του, και βλάσφημο από ρίζα, καλύπτει τις ατασθαλίες μου. Στο άσπρο χαρτί, γράφω εκμυστηρεύσεις που γκρεμίζουν άστρα. Κατέφυγα σε ένα απόμερο κονάκι που το σμίγουν τα βουνά και μία διαλεκτική το μεταφράζει σε άτεγκτο λίθο και του ξύλου το αφράτο ψαχνό που φιλοξένησε τις καρπερές μελέτες μου. Α ερημιά πόσο καλά με γαλούχησες! Πίστεψα κάθε λουλουδάκι που μου εμαρτύρησε σοφίες ξεχασμένες. Νυχτώνει τώρα. Αφουγκράζομαι μελαγχολίες πεπερασμένες!

Ανάγνωση όπως εσύ την ξέρεις μεταξένιε μου… Ζαλισμένο καμπούρικο πρωινό γεμάτο τσουχτερές επιφάνειες που ταλαντεύονται ανάμεσα σε άσχημες πραγματικότητες, ω να! Απελπισία σέρνει ο ύπνος πάνω στα πουπουλένια μαξιλάρια και γκρεμίζει πεποιθήσεις και φαντασιώσεις σωρό. Να εδώ Εκείνο που σφυγμομετρώ μια λέξη είναι τσακισμένη σαν καρύδι κάτω από την πέτρα το σπας και ήσυχα το γεύεσαι σαν Ποίημα έξω από κάθε θρησκευτική διάσταση ξινό φωνήεν τρισχιλιόχρονο που παρεισφρέει μέσα στην κατάσταση τις ανομίες των συγκαιρινών σου ξορκίζοντας, ω να! Αίμα στάζει το μήλο και συλλαβή την συλλαβή μεταγλωττίζεις την ειρήνη που χάθηκε πίσω από την πάλη των τάξεων (Αναμενόμενο!) και έμεινε ένα σημάδι ξέθωρο μπαρουτοκαπνισμένο ανάμεσα σε Αναγνώσεις μύριες· γενιά γενιά τραντάζει τούτο το παλίμψηστο και πού θεός να σε παρηγορήσει μεταξένιε μου και που θεός! Άγιοι Ανάργυροι 24/3/2024

19

Ομολογία… Υπενθύμιση όταν και το που λείπω είναι ασήμαντο Γεγονός. Προτείνω διάρκεια πόθου. Ίσως ο έρωτας να είναι όλο κι όλο το σωστό φορτίο που έχω. Όψη των αγγέλων, ζεστή όψη των αγγέλων που χαμογελούνε. Η κόψη η τρομερή της σκέψης είναι ένα μαρτύριο δίκοπο και αδιευκρίνιστο. Πόθεν έρχεται η λύση σε όλα και η δύσκολη ειμαρμένη; Το καθετί είναι ένα αφήγημα Εσωτερικό. Νικάμε! Σε πλάτος σε βάθος σε αισθήματα. Ποδηγετούν οι στίχοι μας τις πράξεις που θα γεννηθούνε.

Ερασιτέχνης… Για να σε βρω διήνυσα χάος συγκεντρωμένη δίψα πόλεμο. Υπερπηδώντας τις επιθυμίες μου και τις συγκυρίες. Σε όλα αρίστευσα. Εγώ, ο μηδενικός, εγώ ο τυχάρπαστος. Και συνέταξα Ποίημα, σαν μια βροχή που απαλύνει τον πόνο μου, φέρνει την κάθαρση στα πάθη. Βρίσκω τον τρόπο μου στις εκμυστηρεύσεις. Είμαι άγουρος ακόμα. Είμαι τραυλός. Συλλαβίζω την μορφή των πραγμάτων την αόριστη. Γαλουχώ μικρές άφραστες νίκες. Εγώ ο μηδενικός εγώ ο αρχάριος. Ο ερασιτέχνης των οραμάτων… Σε όλα τα σπουδαία σ’ ακολούθησα!

25/3/2024

20

Τι σας ομολογώ… Μια μουντή πνιγηρότητα Τρίτης περιουσίας το ανάγνωσμα ρέπω προς ένα μανιφέστο της μελαγχολίας φθίνουν τα κουράγια μου χαμογελώ υπόγεια στην επιφάνεια βγαίνει μια τρανταχτή αβεβαιότητα προγραμματίζονται γεωγραφίες της μελάνης είμαι προσεκτικός στα απρόσεκτά μου μην ‘’ την πατήσετε’’ να με κρίνετε άφρονα έχω Σκοπό και αν και μονήρης καλλιεργώ μια γλώσσα που πειραματίζεται με την ζωή και με τον θάνατό μου ακόμα…

26/3/2024

**********************************

Ακόμα λίγο κρυώνει προσανάμματα του νου οι ελπίδες κι όμως, απελπισμένος έζησα. Στην τροπή η αγάπη είναι επικίνδυνος τρόπος και μοιράζεται σε μερίδια μοσχοβολίας. Αποθηκεύω όψιμα στάχια λέξεων που δίνουν άλευρα μυστηριώδη. Σε μάκρος χρόνου οι έννοιες σήπονται και σιγαλινά θα με πεθάνουν.

********************************

Οδηγός χαμού και αγώνων… Ποιός πιλοτάρει στον ουρανό και μεθά με ταχύτητες ξιπασμένες; Σε τεθλασμένο Χρόνο κινδυνεύει με τσακισμένη κατάληξη· πόσο μια δόξα εξαργυρώνεται πριν τελεσίδικα λήξει; Βουτώ σε βαθύ ακύμαντο ποταμό. Το ρίσκο, όπως το φαντάζομαι, δεν έχει ορθογραφία· Και πότε η ζωή ούτε να υπερασπιστεί μπορεί τον εαυτό της; Σε πλάνα τολμηρού κινηματογράφου, Μία ποινή θανάτου που κανένας δεν καταλαβαίνειΕσύ όμως με κάτι σκοτεινό διαπληκτίζεσαι, Εσύ με μια σβηστήρα χάνεσαι σε μια περήφανη αφάνειαΑ ρε αυτόκλητος που είναι ο χαμός!

21

Καταγραφή… Προχώρησα τον ίσκιο μου βήμα βήμα σαν για να κάνω κατάληψη Σε ένα μακρινό άστρο παράξενα νουνεχής. Κανένας μυστικός κώδικας κανένας πόνοςΈσβησαν οι σκέψεις μου όπως ένα αστέρι σβήνει πέφτοντας στην θάλασσα τον Αύγουστο. Και μετά Έγραφα έγραφα έγραφα φτάνοντας με το μελάνι μου το φωτεινό παραμύθι της αισιοδοξίας. Ο κόσμος όμως ήταν σκοτεινός. Άλλαζε κλίμα κι άλλαζε πραγματικότητες. Έτσι το είδα. Κλείστηκα στον εαυτό μου αφήνοντας να με κεντά η φθορά. Ήμουν ανθισμένος στο ξημέρωμα αγγίζοντας το Μυστικό που δεν σας είπα. Ο στίχος μίλησε με κλειδωμένη δυνατότητα. Αναρριχήθηκα όπως σ’ ένα βουνό εκείνος που αλλιώς πιστεύει Στο Ποίημα!

28/3/2024

Διδαχή και άτονη εικόνα του Χρόνου… Ταξίδι στα μεστά ψέματα. Ο Χρόνος πάντοτε ο πρωταγωνιστής, Μεταφέρει την γύρη των πραγμάτων Σαν μια ουράνια μέλισσα πολύ φοβισμένη. Κι εμείς Ντροπαλοί και πιο λυπημένοι από ποτέ Μελετούμε μια ξένη για μας ιστορία. Στον ήλιο Φαντάζουν τα ξεφλουδισμένα ντουβάρια σαν ένας μύθος στο διηνεκές, Αναρριχώνται άκομψα τα τολμηρά γλαστράκια, λουλούδια Αφιονισμένα ζουν την ιστορία του αρώματος, κι εσύ Αφήνεσαι στην αυταπάτη, στήνοντας Μια σκηνοθεσία επική Πάνω στα γεγονότα, έξω απ’ τα γεγονότα, μέσα Στην στιχομυθία των γιασεμιών και του ηλιοβασιλέματος την μελαγχολική κατάληξη…

22

Η λεκτική παραλία του κόσμου… Αναβοσβήνει η Αλήθεια- σαν φάρος στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Η Αίγυπτος στεγνή Με πυραμίδες ημίγυμνες Τρενάρει συμπεράσματα αιώνων. Πού θα σε βρω αλλού από την φαντασία μου; Κούφιε Κόσμε, ανεπανάληπτε, μαντρωμένε Πίσω από μία φυλακή Που φτιάχνει το Πνεύμα για να μην διακρίνει κανένας το πνεύμα.. Ήλθα είδα και είπα. Ο κρουστός ήχος του ήλιου έτριζε μες τις ηλιαχτίδες της ημέρας. Σεμνότυφο λίκνιζε οφθαλμαπάτες το αεράκι. Η τυχερή λαμπρότητα του γαλάζιου Κυλάει σαν ένα κύμα αφρώδες και μαγευτικό. Σεμνύνομαι να σε κοιτάζω μες τα μάτια· Βουλιάζει όμορφα η Παρασκευή· Αρχίσανε οι ζέστες, κάλμα στην ευτυχία της ψυχής· Βασανισμένα στις προσπάθειές μου παν’ οι λέξεις να σκεπάσουν Έναν μελίρρυτο καημό…

29/3/2024

*************************************

Άφωνο καθετί που πλησιάζω· Με αποστομώνει, γυρνά σε ήττα το κατορθωμένο μου· Ονειρεύομαι μια επανάσταση διαρκή, έναν οβολό που τα πάντα στομώνει· Ακριβό είναι το φθηνό μου- ξέρω τα πάντα καλύτερα· Είμαι βαφτισμένος σε αισιοδοξία· Σε πλησιάζω· Με την ανεπάρκειά μου σε πλησιάζω!

23

Περίτρανη καταγραφή… Η εκλεπτυσμένη ηλιαχτίδα, αποκρυσταλλωμένη πάνω στο καύκαλο της γης, Ανήκουστη μες τους αιθέρες, ομιλεί μια διάφανη γλώσσα που σφύζει από πάθος και έρωτα. Τι να σου κάνει και η συνέπεια να είσαι καλοκάγαθος όταν η Φύση σ’ όλα διαρκώς σε ξεπερνάει; Μπουκωμένο πόθο το ερωτικό βασανάκι μου. Πάντως ωραία αποσκίρτησα από την συστολή των ντροπαλών. Τι ποιητής να είσαι τι και θαρραλέα απών! Με αγωνία για μια λέξη ξύπνησα πολλές φορές μ’ άδεια φαρέτρα. Δίπλα σε αμφιμονοσήμαντα όνειρα. Κουφός κι ωτακουστής. Πολύξερος και αφόρητα μόνος. Αισθάνθηκα τα μεγέθη της αστραπής. Τις εκφάνσεις της τσαλακωμένης οράσεως…

30/3/2024

Διαπίστωση… Καταγεγραμμένο ‘’γιατί’’ πάνω στο βοτσαλάκι της παραλίας. Ακέραιο, και βλάσφημο τόσο. Κρατά την υψιπέτεια της θάλασσας. Το μεσημέρι το σχίζει στα δύο: ένα ο πόνος, δύο ο καημός. Με ρυθμό έρχεται η λιακάδα· ανατρέπει τα σχήματα του φέγγους· ένα ημερινό φεγγάρι αντιμετωπίζει την αβρότητα. ‘’Στα ίσα…’’ Έχουμε κρυφτεί μέσα στου εαυτού μας την υπεροπλία. Είμαστε χάος περιβεβλημένο με ουσία ονείρων…

24

Ξεκαθάρισμα μες σε ξεκούρδιστο καιρό… ‘’Το παιχνίδι παίζεται ήσυχα’’, σαν για να ξεκαθαρίσουνε οι ρόλοι και να συντριβείς Αξόδευτος μες την πραγματικότητα· Έζησες τις μεγαλεπήβολες ατασθαλίες, τώρα Αμέριμνος υπάρχεις στην σιωπή, σωστός βραχμάνος. Όλα συντρέχουν στην αφάνεια. Μασάς μια κόρα από ψωμί και σκέφτεσαι Αγγέλους. Υποψιάζεσαι Εκείνους που πεθάναν κι απ’ τα λόγια τους υψώνεται μια θεωρία υποταγμένων που δεν βόλεψε κανέναν. Τι φανατισμό παρασέρνει σιμά σου το Τίποτα! Πάντως ό,τι αρχίζει, λογικά, πάντα τελειώνει. Στο μανιφέστο σου χωρούν οι ‘’έφοδοι στον ουρανό’’. Πού σκηνοθέτησες την ιστορία σου τσαρλατάνε μου; Το θέατρο της παρουσίας σου όπου να’ναι τελειώνει. Μηδένισε τα κοντέρ, συγκεντρώσου. Δεν κέρδισες ποτέ σου σ’ αυτά τα αήττητα ζάρια. Πάντα χαμένος τσουρουφλίζεσαι σε μια αγωνιώδικη φθορά. Ήρθε η ώρα· παραδώσου στην δικαιοσύνη του πόνου. Ζεις σε αόριστο μέλλοντα που φθίνει μες την κάστα των ρημάτων. Ζεις απολεπίζοντας την επιδερμίδα της νύχτας. Άσε το αισιόδοξο αεράκι να σε μπατσίζει. Σύνελθε μες το Πουθενά, αυτό μονάχα πια σου ταιριάζει. Άγιοι Ανάργυροι 31/3/2024

Παραμυθάς… Βγαίνοντας από τον εγωισμό μου τι παράξενη συγκυρία πλάθω εκστασιασμένος τούτη την πραγματικότητα. Βηματίζοντας μέσα σ’ έναν ατέλειωτο μήνα κάτω στα βουερά Πατήσια θεού θέλοντος θα σφυρηλατήσω τις λέξεις πίσω από μια θέληση που αποφέρει η Κυριακή. Κέρδος η Ιστορία σ’ ό,τι κι αν θα πω. Κατάγομαι από φυλή τυμβωρύχων. Ίσως να έψαχνα ολοζωής τον βασιλέα των θαυμάτων, ίσως δεν ανακάλυψα ποτέ τον από μηχανής θεό- και τι να περιμένεις τώρα άλλο από μία ανούσια ανακάλυψη ένθεν και ένθεν. Αλέθει σάρκες τούτη η λαχτάρα. Μαθητεύω σε μία δυνατότητα απροσδιορίστου επιτυχίας. Σκαρώνω Ποίημα σαν που ένα τσακμάκι σίγουρο ανάβει μία φωτιά όλα για να μπορέσει γύρω του πολεμικά να χαθούν.. Τι Ποιητής τι ανεκδιήγητος παραμυθάς να είμαι! Εμού του ιδίου η καθαρόαιμη αναπότρεπτη συντριβή!

31/3/ 2024 25

Καθεστηκυία ανάταξη… Πετάω βλαστούς πετάω κλώνους: σαν ήρεμος κορμός που το ‘χει πάντα σε επιτυχία να αυγαταίνει τα σεμνά κλωνάρια του. Στα μάτια μου στα αυτιά μου στο στόμα μου, η μέρα έρχεται μπερδεμένη σαν γρίφος να καταμαρτυρήσει μια ανάσα του ήλιου μια αναστατωμένη συλλαβή της θαλερής ανθοφορίας. Περπατώ κάτω από το σχήμα το ανερμήνευτο, ζήτουλας μιας ‘’αστραπής’’ που μέσα της ο κόσμος όλος λάμπει σε οργιώδη ευτυχία. Πόσο ερασιτέχνης υπήρξα σε όλα, πόσο ανήξερος! Διαλύοντας σε όλα την ψυχολογία ή φτιάχνοντας συνομωσίες επισταμένες κρουστές βαρυσήμαντες αφήνοντας να δραπετεύει η ψυχή έξω από όλων των θρησκειών τα σκοτεινά μεγεθυμένα δόγματα. Ναμε πως φτερουγίζω μέσα στην απρόσκοπτη Ομορφιά, ορκισμένος να πω τι μένει αν αφαιρέσεις από το μηδέν το μηδέν. Σφυρηλατώ την οδυνηρή προπαγάνδα μουΕίμαι ογκώδης και φθίνω· Ασπάζομαι τα τριαντάφυλλα της αυγής, ο Χρόνος με πολιορκεί με χείλη με ματωμένα φιλιά με μαινάδες…

2/4/2024

Αστοχία σε πολλαπλή κατάθεση.. Άστοχες πιθανότητες να ομονοήσω με αυτήν την εποχή των αντεκδικήσεων. Μένω στο Πουθενά. Κρατημένος από ένα οίστρο απατηλό. Θεωρίες επί θεωριών και ούτε που τις πίστεψα. Νευρικό σύμπαν, ατελές, σμίγει πάνω στις ζουμερές επιδιώξεις μου- εξάλλου λίγα πιστεύω. Όμως γέννησα σχήματα, πάθη που με χαρακτηρίσανε, ερωτικές πορείες που τραβήξανε Τις κουρτίνες του νου μου να δω μακριά στον πέρα ορίζονταΚαθαρά, πιο καθαρά από ποτέ μου τώρα. Τούτο το σιγάν είναι μια ευτυχισμένη προσευχή που νιώθω καλύτερα καθώς ανηφορίζω προς το κραταιό Θαβώρ, μαθαίνοντας την ‘’μεταμόρφωση’’ σαν κληροδοτημένη αγρύπνια και λειψός Ο θάνατος καμιά λευκότητα δεν καταφέρνει να σκεπάζει. Ντύνω την επιφύλαξη μου με αγωνία. Συμβουλεύομαι μια άσκοπη ‘’σκέψη’’ που έρπει. Μπερδεμένα τα λαθεμένα με τα σωστά μου. Πολύ μπερδεμένα! Βγάζω το σουγιαδάκι μου. Ξύνω 26

το αρχαίο κλαδί που πέταξε ματάκια κόμπους άνθισης ανέλπιστης. Τι να σημαίνουν όσα δάκρια θα είναι σαν συνθήματα ξεπνοϊσμένης πίστης των αρχαίων αρωμάτων; Καμιά θρησκεία δεν με πάει κάπου φωτεινά!

2/4/2024

Ο πικρός πόνος του λυπημένου Ποιητή… Γοητεύοντας την ψυχή Μηδενίζοντας το φρούδο μου όνειρο Αετός ο πόθος, αράγιστος μες τον αιθέρα Τι σκαρφίζομαι από κείνα που δεν θα μπορέσω να πω; Φεύγω απ’ τις μέρες του ηττημένου Εδώ λοιπόν ο νικητής των σκέψεων Ο σιωπηρός Ποιητής των Ανοίξεων Κλαίει κάτω από τα αρμυρίκια Δένει την καρδιά του σαν άγκυρα στην θάλασσα Όταν ξημερώνει Διαβάζει το φως Αφήνεται στο ανοικτό βιβλίο της ζωής Μελετά την γυμνή απουσία!

3/4/2024

27

Άντεξα… Η λιακάδα επεκτατική εξάπτοντας την μέρα ως τα απώτατα λυρικά της παλάτια· Και λευκή λευκότατη αντιγραμμένη Από τα αρχαία βιβλία όπως για να είναι ο μύθος της πιο πιστευτός· Επάνω στον γαλάζιο ύπνο του μεσημεριού απλώνεται Φαρδύς πλατύς ένας λαχανιασμένος συλλογισμός οι ώρες σπεύδουν στην απέραντο ορίζοντα Και όλη η μεταφυσική των πραγμάτων αλλάζει την οπτική εξουσία· Στις ρωγμές του Χρόνου ο καιρός απειλεί την ταλαντευόμενη ευτυχία· Τόση φιλολογία φωταγώγησε των λεξιλογίων τον δισταγμό· Οι φθόγγοι επαναστάτησαν γεμίσανε μπαρούτι εκρηκτικό· Το Ποίημα άντεξε την σφύζουσα οχλαγωγία· Άντεξα με ευγένεια τις αποστάσεις από όλα που πήρα· Άντεξα! Άντεξα! Ναι…

3/4/2024

Μερική αυτοδικία… Τα όνειρα, πάντα τα όνειρα, εμπνέοντας σταθερότητα και ελπίδα. Και ο ειρμός, αυτός ο καθαρός ρυθμός της ανάτασης, εξυψώνοντας την μελαγχολία μου ως την βαθιά ψυχική μου ανάγνωση Να είμαι -ευτυχώς!- ευτυχισμένος σε τούτη την ακυρωμένη θέληση ζώντας να με μαθαίνω όπως και αν υπάρχω. Βραδιάζει ήρεμα σωστά. Περιπαίζοντας το μεράκι μου να σμίγω λέξεις και να προσδοκώ ν’ ανθίσουνε- όπως σε αναμμένο ποίημα. Η νύχτα με υπερβαίνει πάντα. Και βλέπω μπαλαρίνες να χορεύουν μες τα μάτια μου κάπου εκεί στον ουρανό ενάντια σε μία λύπη που έχω. Ξεκλειδώνομαι πίνοντας το ειλικρινές μελάνι. Κόβω τα νύχια μου ο χρόνος λιμάρει τις προθέσεις μου αυθαίρετος είμαι στον γραμματικό θαμπωμένο καθρέφτη. Φορώ την ψυχή μου ανάποδα. Και ανελέητα για του εαυτού μου την προφύλαξη σκοτώνω μία θέληση που ‘’δεν μου πάει’’…

3/4/2024

28

Personal Κόλαση!... Πού να πας με ζαχαρένια συνείδηση; Έβλεπα με πολέμαγε μια σοκολάτα. Ξύπνησα τρομαγμένος· ιδρωμένος ως τον εγκέφαλο· πάει το όνειρο! ‘’ μου την έπεσε’’ ο σιχαμένος εφιάλτης. Μπούκαραν μέσα στο μυαλό μου οι συνέπιες· παντού ένας φόβος· βρε τι πάθαμε! Κοίτα για μια ατασθαλία τι τραβάω; Α ρε σιχαμένη αμαρτία μουΠάει ο ύπνος μου απόψε· μετρώ αμέτρητα προβατάκια· μπα, τίποτα· σηκώνομαι· σιγά μην γίνω εγώ βοσκός! Τώρα λέω να καταγράψω την τσουχτερή μου πίκρα· εγώ ο πιο γλυκός λεβέντης μίας personal Κόλασης!

4/4/2024

***********************************

Οκνός ο ορίζοντας και φωτεινόςΤο ροδαλό του μπαίνει εισχωρητικά στον νου μου αφαιρώντας Τεθλασμένες όψεις πολύ μακρινές, όψεις των πραγμάτων ανούσιες Που στον μύθο αιώνια εισβάλλουν. Αποκρυπτογραφώ. Ενάντια στο κατεστημένο των ημερών· αποκρυπτογραφώ. Και οι στίχοι περιπλέκονται σε ένα παιχνίδι που ορίζει κώδικες των ουρανών. Ό,τι είπα είναι και η αντίφασή μου. Κατανοώ τι είναι σκόρπιο και με διαλύει ολοένα. Αυτό το αόρατο εκκοκκιστήριο δίνει το μαλακό βαμβάκι του στις πεποιθήσεις μου. Σε όλα που προκαλώ σε όλα ύστερα θριαμβεύω. Υπάρχει η σχέση του αρώματος με τον έρωτα που παλεύει Σαν διψασμένος αετός και που μετεωρίζεται ψηλά Στου πόθου το ξεκλείδωτο χωρίο. Υπάρχεις κι εσύ που δεν κουράστηκες να καταστρώνεις σχέδια ελπίδας…

29

Προβεβλημένη αυτοκρατορία… Πρέπει να είμαι προπονημένος γερά για να μην χάσω την ‘’αστραπή’’ Η Άνοιξη μαρτυρά η Άνοιξη είναι μια φρυκτωρία που σπαταλήθηκε Σε άλλους χρόνους Και στο καψαλινό κάστρο στην Ικαρία ο ήλιος ξέθαψε απ’ τα λαγούμια τους τους παλαιούς πολεμιστές μες το ευφάνταστο πρωί. Ευτυχές το συμβάν! Η μέρα είναι μια λογοκρισία που σε συναρπάζειΒόσκω σε αρχαίες γεωγραφίεςΣτερεώνω την γνώμη μου στο εύκρατο φως του μεσημεριού… Συλλέγω μνήμες είναι ο ήλιος ο κραταιός πολέμαρχος. Τι αυτοκρατορική λιακάδα που στιλβώνει τα φυτά! Ω Ικαρία αδάμαστο τοπίο! Κερδίζεις την αξία σου από τον ατμοσφαιρικό σου λυρισμό!

5/4/2024

*********************************

Στην βαριόμοιρη χλόη, ανάμεσα σε τρυφερά ζιζάνια, ένα λουλουδάκι μακαριστό φυτρώνει αψηφώντας τον δισταγμό του. Είναι μια τόλμη έξω από φοβερή εδραιωμένη εξουσία, είναι ένας έρωτας μαγικός. Και να, Το λιγόπνοο νικά το μακρύπνοο, ο φτωχούλης μέρμηγκας του Θεού νικά τον αλλοπρόσαλλο Γολιάθ της ματαιοδοξίας. Και πώς να το πω; Παντού εδράζεται κι ιδρύει ευτυχίες το Ποίημα!

30

Είμαι εγώ… Είμαι στόχος στον αυγινό περίγυρο της μέρας. Με δυναστεύουν καλλικέλαδες καρδερίνες και ένα μένος της τσαλακωμένης νύχτας. Είμαι εγώ. Στο στέρνο μου θάβει η νύχτα τα ζωηρά ερίφιά της. Είμαι εγώ. Ανάμεσα σε πλήθος σκιές, διστακτικές συναντήσεις, σκέψεις που δεν θα βγάλουν πουθενά. Η γραφή μου έναν έρωτα κρύβει και έναν έρωτα συνεχώς υποψιάζεται. Είμαι εγώ. Θάλλω ανήκοντας σε δροσερές κατηγορίες Φυτών που ζουν μια εκδοχή αιώνιας διάστασης. Στο φως του στίχου καταφεύγω, παραδομένος στο δόκανο της Στιγμής. Αφήνω κατά μέρος την ρητορική των στεναγμών μου και βαδίζω όπου και η φαντασία μου μπορεί. Είμαι εγώ. Κρυφακούω τον ήχο τον κούφιο των γυμνωμένων δέντρων. Ακούγεται κι αυτός σαν οπλισμένο σύννεφο πάνω στο πρόσωπο της γης. Κι εκείνη Σμίγει τα κατορθώματά της με την ώριμη πραγματικότητα. Ακούγεται. Παντού ένα ηχείο σθένους. Είμαι εγώ…

6/4/2024

Ένα γύρω αμετάκλητη Άνοιξη… Ένα γύρω τα στρουμπουλά ανθάκια των αγρών απηχούν επική σιωπή. Έχουνε σγουρά μαλλάκια μεταξένια και ομιλούν μια γλώσσα παραδείσια. Λίγο πιο πέρα σκηνοθετεί φανφάρες το νερό. Όλα εξαρτώνται από την αυταπάτη και την τύχη του κόσμου. Ο νους μου έχει διαύγεια περιπαιχτική. Και απ’ τα δάχτυλά μου σφετερίζεται το λεξιλόγιο υπεροψία. Αδειάζει η σκηνή από κομπάρσους των εντόμων. Ο αέρας προβάρει καθαρές συλλαβές. Στον εαυτό μου μόνο ο εαυτός μου ποντάρειΔειλιάζοντας ανάμεσα σε μυριάδες ανόμοια γεγονότα. Ξεσπαθώνει ο ήλιος αφήνοντας να διαφεύγει η απολυτοσύνη του. Ο οβολός του πόθου είναι ένα άγγιγμα κάτω από τις φούστες. Τσιρίζει το φωνήεν των λουλουδισμένων κοριτσιών.

6/4/2024 31

*************************** Επιστρέφω από την πυξίδα του καρφωμένου Πόλου· Πικραίνομαι και όμως επιμένω στις σελίδες μου· Η φωνή μου ανάβει Η φωνή μου σβήνειΔεν αντιγράφομαι· Είμαι ένα βλαστάρι που υπόσχεται άνθος· Καλά καλά δεν υπάρχω όμως έχω τις ρίζες μου στο φως που ευαγγελίζομαι· Αν φύγω δεν θα ξαναγυρίσω, θα μείνω εκεί Που η πατρίδα μου δημοτικίζει και παρομοιάζεται με νίκη των θεών….

********************************

Νυχτερινό πρελούδιο για ένα μακρινό φεγγάρι… Σπουδαίες ερμηνείες αποδίδει το φεγγάρι Στην μαύρη νύχτα αυτήν την σκοτεινή. Σκέφτομαι τα ξενύχτια μας, το τρυφερό άστρο Που έδινε στον ουρανό τα μεταφυσικά του διακριτικά. Όλα γύρω ησυχία· καθώς τα προσεγγίζω Είναι σαν ένα σπίτι που σου λέει κάτι μέσα από τα αναμμένα του παράθυρα. Κάτω από τα φτερά του αγγέλου κοιμάται η ορθωμένη ουτοπία σου. Κοντά στην θάλασσα κοντά στην υγρή άμμο ένας αστερίας σπαρταρά επιδεικνύοντας την ακτινωτή συμμετρία του. Φέγγει η επιθυμία μας φέγγει. Ακούγεται ο γρύλος που σεμνά όλη την ώρα πριονίζει την σελήνη. Απίθανα ωραίος ο ουρανός. Ένα αεράκι παρασέρνοντας χιλιάδες μυρωδιές Λιγώνει την ανάσα μας ευτυχισμένη. Ζαχαρωμένα τα ερωτικά σου λόγια απόψε. Όλα είναι καινούρια κι όλα λάμπουνε.

7/4/2024

32

Θρησκευτική ακύρωση… Κλειστό κύκλωμα της Άνοιξης φαρδύ και εκκολαπτόμενο τόσο όσο οι παπαρούνες το επιτρέπουνε, γεμάτες αίμα του Άδωνι, που ανατιμούν την θυσία και σε νέες θρησκείες τον εντάσσουνε μυστηριακές. Κάπως μας παραπλανούν οι αναζητήσεις το ξέρουμε ότι δεν θα συμβεί και τίποτα ουσιαστικό, πίσω από τα ευχολόγια, ή τις σπαραξικάρδιες προσευχές, σχεδόν σαν μοιρολόγια, που δυναμιτίζουν την φλογερή κατάθεση των αινιγμάτων. Συνεχώς υπερβαίνουμε την ‘’θεία κωμωδία’’ του Λάθους. Έριξα μια ζαριά και πάλι έχασα -άντε μην πω!...Ο καιρός πολλαπλά θριαμβεύει Και νομίζουμε θαύματα τις συγκυρίες που σε καλοτυχία διασταυρώνονται άκαιρες όλες.

7/4/2024

Φέρτε κόσμο… Φέρτε κόσμο έξω από τον θάνατό μου, φέρτε κόσμο έξω από την τελευταία μου αναπνοή, να συνταράξει όλη την λύπη που φορτώθηκα, φέρτε κόσμο να σημαδέψει το σημείο που προσκύνησα την απουσία μου, φέρτε κόσμο εκεί που πια μ’ ανάγκασε η μοίρα ‘’να μην είμαι’’, φέρτε κόσμο να με θυμάται όταν θα ξυπνά μέσα στον φόβο του, να δαιμονίζει την αγρύπνια του, φέρτε κόσμο να μελετά πάνω στο τελευταίο μου χαμόγελο μια ιστορία πόνου…

33

***************************** Φυσάει λίγο- λανθασμένες είναι οι σημειώσεις μου· Μηρυκάζω σιωπή- ο στίχος παλεύει το μέσα μου χάος· Όπου αντίφαση ένα ανομολόγητο επιχείρημα εγωισμού με καρφώνει Επάνω στο σανίδωμα· παντού αυταπάτη. Και η δίψα που δεν περνά, η δίψα όπως που βαθαίνει από την ακίδα ενός αγεωμέτρητου διαβήτη Αναβλύζει ως την διάνοια· Εγκαθιδρύει πολίτευμα αχρηστευμένο… Α ρε βουρλίσματα που μου προσφέρει ο θάνατος!

***********************************

Είναι πολύς ο χρόνος μα ακόμα σ’ αγαπώ και γέρνω στην ωραία αγκαλιά σου Λατρεύω τα μαλλιά σου που ανεμίζουνε, τα μάτια σου λατρεύω όταν με κοιτούν και σπίθες βγάζουνε ηλιόδοξα και από κείνες Τις εποχές ότι ανάμνηση κρατώ με πόνο έχω θησαυρίσει Στην ματωμένη πια καρδιά μου!

******************************************

Διεκδίκηση… Λήγει η ματαιοδοξία μου και είναι ικανή αμέτρητα να με βλάψειΑν δεν την μαραζώσω. Δεν παίζω άμυνα. Ανιχνεύω βήματα που με απάγουν στο φρυγμένο σύμπαν. Εγώ ο ανυποχώρητος. Κλωτσώ την φτήνια να πεθάνει. Με τον μακροσκελή διαβήτη μου κύκλους ομόκεντρους κάνω κάτω από το δέντρο της ανθρώπινης κολάσεως. Να τι θα είναι η ευκαιρία μου: να πάρω το τζάμπολ και να κλέψω το παιχνίδι όλο μαχητικά!

8/4/2024

34

Κανόνες του γκράφιτι… Αφήνομαι να πλέω σε λευκή συνείδηση Στο χρώμα η υποταγή, και στο ανυπόταχτο μανιφέστο της νεότητας! Στον ήλιο μέσα και στο ελαφρό αέρι σείονται οι ευκάλυπτοι όπως μια θυμωμένη διμοιρία που βηματίζει άοκνα σημειωτόν. Κάτσε στ’ αυγά σου ρε, κάτσε στ’ αυγά σου που θες να φας της ώχρας το μεδούλι, δούλε εσύ που τίποτα ποτέ δεν αμφισβήτησες! Α νεολαία χαρισάμενη, πολλαπλά τεκμηριωμένη μέσα σε όλες τις αμφισβητήσεις σου… Α νεολαία… Καις και το ξέρουν όλοι- μην κοιτάς που θέλουν να σε διαβάλλουν, καις και θα δυναμιτίσεις κάθε βάλτο! Εγώ πιστεύω τις λαχανιασμένες σου αναπνοές- είσαι Ταύρος σε υαλοπωλείο, σέβομαι το ακονισμένο σου νυστέρι· Πώς να την ερμηνεύσεις την ψυχή αν δεν βαθύνεις στα σκοτάδια της; Πάντα με έναν Βουκεφάλα είναι ο στρατηλάτης, δεν αγοράζεται η έμπνευση, όλοι το ξέρουν μην βλέπεις που αυτολιβανίζονται, όλοι το ξέρουν ότι καλύτερο είναι να γλείφουν παγωτό από να γίνονται ελεεινοί σφουγκοκωλάριοι…. Α νεολαία… Καλά που υπάρχεις και θα φέρεις γλιτωμό…

10/4/2024 ************************************

Βαθιές αναπνοές τώρα, όπως αν ξετυλίγεται στα γεγονότα ένα γυμναστικό φαινόμενο· Βαθιές αναπνοές, όπως αν περιμάζεψες την δύναμή σου από το μηδέν και έχεις συγκεντρώσει όλες τις σκέψεις που κινδύνεψαν να χαθούνε. Εν, δύο, λοιπόν, εν δύο, όλα είναι χαραυγή· Πετάς τα ρούχα σου και στο νερό βυθίζεσαι σαν μυημένος σκηνοθέτης που φτιάχνει παρουσίες με την απώλεια· εν, δύο, λοιπόν, Στην αποβάθρα χαιρετάς όσες σκιές περιμάζεψε Η ζωή σου και δεν σου αρέσει· εν, δύο, λοιπόν, Θα αποκαταστήσεις την βουβή επικοινωνία που, έξω από λέξεις, κατορθώνει να σβήσει το κακό σου όνειρο, το ρημαγμένο· Εν, δύο, λοιπόν, με αναμμένα φώτα και με την φιλοσοφία κοφτερή θα νιώσεις πόσο ωραία σε γερνούν οι μνήμες και σιγά σιγά σε εξουδετερώνουνε…

35

Καταγραφή… Ετούτος ο μεταλλικός ήλιος, κάπου εκεί στο μεσημέρι, που σπαθίζει επάνω στα φυτά, Μια εξωστρέφεια που δεν κουράζει, μιλά η ύλη κατανοητά, Τόσος θόρυβος ολόγυρα, τόση φασαρία, Το καθετί είναι με ακρίβεια εκπεφρασμένο, Τεθλασμένη νοημοσύνη, ακριμάτιστη, Ακούγονται τα κουδουνάκια των ανέμων- όμως η λιακάδα επιμένει λυρικά, Παρόμοια εμήνυσαν και οι παλιοί θεοί την θέλησή τους, Στιλπνό είναι το δευτερόλεπτο, έχει στρογγυλέψει, Έχει επάνω του μαθηματικές προσηλώσεις, Ωρίμασαν οι σκέψεις, έχουν γίνει πολύτιμες, Κι η αχιβάδα κολλημένη ‘πα στον βράχο Περισπάται, όπως να γίνει μια θαλάσσια ανάμνηση. Ο Χρόνος έχει βουβή απουσία, Φωταγωγεί τα μέλλοντα, όμως η ‘’εξέλιξη’’ συνταράζει, Μπορούμε μόνο τα στραβά, πώς μιλά ο πλανήτης Μέσα από ακίδες μολυβιών που καταγράφουν το ουτοπικό έλεος! Τα πλήθη περπατούν μέσα στον δισταγμό τους Μέσα στον φόβο τους, έχουν μια τελειωμένη ευαισθησία, κοιμούνται Στο πλατύσκαλο μιας αλωμένης ψυχολογίας. Εδώ είναι η Ποίηση- μετά- σαν για να διορθώνει τα κακώς νοούμενα, Εδώ είναι η Ποίηση, αρχόντισσα των λεξιλογίων, Ρητορεύει σμίγοντας τις μονοκόμματες έννοιες, Ερεθίζει την σιγή, ξηλώνει την φόδρα της φιλοσοφίας. Τι ορυχείο πάλεψα απόψε και μου έμεινε στα χέρια τούτο το πετράδι Που λαμπυρίζει μέσα στο ξημέρωμα! Κι ίδιος αλαφροΐσκιωτος ο πόθος μου κοιτάζει Που έχει δόντια η ερημιά, και οργανώνοντας το κάτεργό της όλονε θα με καταβροχθίσει!… Άγιοι Ανάργυροι 12/4/2024

Τίποτα πιο αυθαίρετο από το ‘’Τίποτα’’… Και η ζωή μια εύθρυπτη πεταλουδίτσα… Το ήξερα. Γιατί εντυπωσιάζομαι με τις λυπημένες μανόλιες, τα ηχηρά άνθη, τις εξομολογήσεις των περιστεριών; Διαπρέπουν τα έντομα της Άνοιξης, πετούν σε σμήνη, δαγκώνουν την τρυφερή σάρκα, ισχύουν οι επιθέσεις τους, κουβαλούν αρχέγονο πόλεμο. Κι οι στίχοι… Ευτυχώς! με κάνουν να σκέφτομαι, να ισορροπώ πάνω στις αντιφάσεις· αφανέρωτους χορούς σκαρώνουν όλες οι επιθυμίες μου, αλλάζοντας 36

την ταυτότητα των πραγμάτων, κάνουν ανάλαφρη την ύλη, φορτίζουν την γυμνότητα με ερωτισμό· μαντεύω όσα δεν βλέπω, όμως πάντα είναι πιο πολλά τα άρρητα· οι αγωνίες μου βυθίζονται στην θάλασσα- ασημίζουν με ράχη στιλπνή, όπως τα ψάρια στο ρηχό νερό, με προϊδεάζουν για ατεκμηρίωτο πάθος. Αναλύω τα γεγονότα, τα καθελκύω στην βαθιά δεξαμενή των θαυμάτων, κοντινότερο στο τίποτα είναι το σκουριασμένο μικροσκόπιο της πραγματικότητας. Το έχω… Αναμοχλεύω πάθη γοερά, ξεθυμαίνει το όραμά μου, ο κάθε στίχος κουβαλά το κίνητρο μιας αστραπής, μέσα μου τραγουδά μια παθιασμένη νεράιδα…

12/4/2024

Άνοιξη… Ευλογημένο χασομέρι, βουλιάζω σε άσωτη κατάπληξη, ο χρόνος ευλογεί τα γένια μου, αναγεννιέμαι έξω από το μεσημέρι που καρπώθηκε την λιακάδα και την έκανε μουσική επική κάτω από το γαλανό στερέωμα. Όλα είναι για του ποιήματος την οικοδόμηση Φερτά: Γεγονότα, πραγματικότητες, ψέματα, αλήθειες· Μια λαλίστατη καταγραφή νοός που βασανίστηκε τα κατορθώματα, ολωσδιόλου Δόξασμα και το οκνό χορτάρι. Χαϊδεύω τις φιστικιές, τις σκουντά ο αέρας, στρατευμένος είμαι στην ανάμνηση, η Άνοιξη αφήνει τα ιερογλυφικά της χελιδόνια να πετούν χαμηλά, ανθίζοντας τα χρώματα, ζωγραφίζει το πάρκο με την ευθυμία της…

37

Θάνατος από αυτόκλητο ποίημα … Παράξενη ολονυχτία· Πουθενά δεν καταλήγειίσως δεν θα κατανοήσουνε ποτέ οι εραστές ότι δεν διαπρέπει και κανένας στην αγάπη· Μεγάλη κούφια αιωνιότητα, με άμφια ενός ματαιόδοξου ιεράρχη εμφανίζεται ο Χρόνος, υποβάλλει τους πάντες στον φόβο, Όλη η διαφάνεια που αναζητούμε σφηνώνει μέσα στα κεφάλια μας που σήπονται, Συλλογιέμαι τον θύτη που συμπόνεσε βαθιά το θύμα, πονάω μα συλλογιέμαι, Το ποίημα μες τα χέρια μου εκρήγνυται και χίλια κομματάκια άπνοο με θανατώνει…

14/4/2024

Μυσταγωγικό… Τέτοιες οι διαθλάσεις του λεξιλογίου που ώριμα γίνονται τα ζουμερά φρούτα των εννοιών. Αποκρυπτογραφώ και ξέρω. Συναρμολογώ μεταφυσικά πάθη και μισθώνω ένα ποίημα που σκλαβώνει την ‘’κατάσταση’’. Στο φως αποκρυσταλλώνονται οι ζωές σαν μία ζεύξη που ενώνει τα ασύμβατα. Ω εικόνισμα έντασης, στιλπνό μυστικό που ξανατονίζει τα χρώματα! Αυτό ‘’ με κρατά’’ που καθόλου δεν έχω! Κάτω από εκείνο που εννοώ, ω όμορφη κόψη που αποδεικνύει πως θα χαθώ, ωραία θα χαθώ και σε ένα ντουμάνι θα με αφανίσει ο ενδοτισμός μου. Εξαγνίζομαι σε μια μειοψηφία που με αναρπάζει κάθε ώρα και με απάγει στο αφρισμένο κύμα μιας ερωτικής ζωής.

15/4/2024

38

Ζύγισμα των πολέμων… Με τι έπαρση θα μας κεραυνοβολήσει ο θάνατος! Αντηχώντας πίσω από τους πολιορκητικούς κριούς των πολέμων… Φτάνει η φρίκη στο κατώφλι μας, είμαστε ‘’στόχοι’’… Πόσο βουλιάζει ο νους μας και ραγίζει! Μετράμε αλλιώς τα χιλιόμετρα Και στα ταμεία πάντα κάτι μας λείπει. Α ρε συγκλονισμένη υδρόγειος, Κρίματα πόσα δικά μας φορτώθηκες! Αρμέγει ο πόνος την παχιά αγελάδα της απληστίας. Πόλεις βουλιάζουνε μέσα σε άλλες πόλεις. Πότε θα γίνει μια ησυχία που να ακούγεται στον ανήσυχο ύπνο μας; Τσουγκρίζουνε οι παραποιημένες μας δημοκρατίεςΒρωμούν τα γεγονότα και τα οδυνηρά καθέκαστα. Ζεύουν οι προπαγάνδες το σάλιο τους στον φοβερό μπελά που θα μας πνίξει. Δεν θα αγαπήσω κανέναν θεό. Θα οχυρωθώ πίσω από το νυν της πραγματικότητας. Θα μετανοήσω…

16/4/2024

Θεία Λειτουργία σε έδαφος μιας Άνοιξης… Αμετάκλητα γαλάζιο το στερέωμα Συναρμόζει τις μεταφυσικές μας ψευδαισθήσεις Ο νους μου ένας οπαδός φαντασίας Συρράπτει τα ακραία κρόσσια των λεξιλογίων, κανοναρχεί Λειτουργίες νεφών Πίσω από τα εικονίσματα του πόνου. Σούσουρο ταραγμένης σκέψης το πρωί Μονολογούν την συμφορά μας τα αηδόνια Τώρα που η Άνοιξη απαρτίζεται από τα ξοφλημένα αγριολούλουδα που μάζεψε ο ήλιος Για να ερωτευτεί μια ψηλομύτα ηλιαχτίδα. Τίποτα ουσιαστικό όπως και να το δω. Και διάφορα γεγονότα μπουρδουκλωμένα μέσα στην πραγματικότητα μαστίζουν το ανέφελο πρόσωπο της μέρας. Μένω στο ύφος που μου έλαχε. Και καταγράφω ευτυχίες και δυστυχίες. Όλα ταυτόχρονα. Έχω σκοπό. Είμαι εντολοδόχος του φαιδρού. Ανάμεσα στα τιποτένια ξίφη μου αντέχω μία στιβαρή μοναξιά και φλερτάρω Με τον ευρύχωρο περίγυρο της νιότης μου. Ποιήματα φορτωμένος όλος!

17/4/2024

39

*****************************

Σπεύδω σε αισθήματα που θα μου επιστρέψουν την αποταμίευση του πόθου. Πετυχαίνω έναν συλλογισμό πολύ πικραμένο. Τι σόι μανιφέστο είναι η Ποίηση αν όχι μιας μελαγχολίας; Και το λεξιλόγιο διάδρομος απογείωσης φουρτουνιασμένος. Τα σπλάχνα μου συστρέφονται όπως για να εκφράσουν αγωνίες. Φωνητικά είμαι ένας ακανθόχοιρος που τον τουφέκισε η κακή του άπονη τύχη. Γι’ αυτό μιλώ αναβοσβήνοντας τα μουτζουρωμένα χαρτιά μου όπως πυγολαμπίδα που φωταγωγεί ένα λιλιπούτειο σύμπαν. Να εδώ εδράζεται η όψιμη αντίφαση: Εγώ ο σκοτεινός μπορώ μια χίμαιρα και μία καθαρή ουτοπία! Να εδώ! Διαρκώς ο παραπλανημένος τυμβωρύχος που τον σώνει μια σελήνη κορυφαία…

Παραλληλία…. Για να εμπνευστείς άστρα πρέπει να δεις τον ουρανό μέσα από μεγάλα τηλεσκόπια μαγικά. Μετά έρχεται η νύχτα: Αφυλάκιστη, ζώνει τα πάντα στο μέγα έλεός της. Κοίταξα πολλές φορές τον ουρανό. Πόνταρα στην φιλοσοφία. Αργότερα αγάπησα να νιώθω κάπως το φως του. Αμυδρές ελπίδες να ζεις πιστεύοντας πως θα αγγίξεις την αμφίβολη σκακιέρα της αιωνιότητας. Τώρα συνήθισα να μην κρατώ τίποτα από τις προηγούμενες προσθέσεις μου. Έτσι αφαιρούμαι από το Σύμπαν και όπως με πονάει πάντα αυτό κρατώ μια δέσμη ποιημάτων που στηρίζουνε την γη σε έναν δίδυμο εαυτό της.

18/4/2024

Αφήνοντας πίσω μου μια ξεφτισμένη ηθική… Από το βλέμμα φτάνεις εύκολα στο συμπέρασμα. Κι αυτό το άναρθρο ξεκίνημα να πας ‘’ντε και καλά’’ κάπου πόσο με αφαίμαξε!

40

Προσπάθησα να μείνω φωτεινός. Εκβάλουν και εισβάλουν μέσα μου δαίμονες, πάλι δαίμονες. Δεν είμαι ένοχος δεν είμαι αθώος. Άντε να εξηγήσω πόσους αγγέλους αφομοίωσα! Ω κορίτσι που με φωταγώγησες και σου χρωστάω ευχαριστίες! Όλα τα άνθη δεν θα φτάνουν να τιμήσω τέτοια ιέρεια! Να ζήσω έξω από θρησκείες, φτάνοντας με κριτική στο άπλετο λιβάδι της λογικής. Να ζήσω εγκαταλείποντας τα δύσκολα φορτία μου! Καταλαβαίνω θύελλα που φέρνει ο φανατικός. Ακούω τρεις κι αποφασίζω μία. Στο κούτελό μου έχει ο αέρας κτήση. Ένα φωνήεν των εμπειριών με ξανανιώνει: Μια σκέψη ευτυχώ που όλα μέσα της γυμνά και άμωμα γεννήθηκαν και τήκονται… Πάλι και πάλι…

19/4/2024

Το αστοιχείωτο τσιμέντο μιας πόλης ντροπαλής… Μπετόν που στενάζει μέσα στο τηγάνι της Άνοιξης Λαχανιασμένο πίσω από θωπείες του αέρα Αναποδιάζει στην κατάχρηση των αιώνων Φτηνό σε διάρκεια Φιλοξενεί μια ασφάλεια ξεπερασμένη Στα φθαρμένα δευτερόλεπτα αναλογεί μια σκληρότητα περιπαιχτική Γκρίζο κι υποσχετικό είναι το αντίφωνο μεσημέρι Η έκπληξη ξεπηδά από την αρχιτεκτονική σαν ένας τριγμός που δεσπόζει Στην ιδρωμένη πόλη Φέρουσα δομή ενός ατσαλάκωτου σιδήρου δαγκώνει το οίκημα όπως η λαλίστατη τετραγωνική Ρίζα της πούδρας του τσιμέντου που ακριβαίνει Την κατοίκηση κι ενώ Η πόλη απλώνεται και απλώνεται Όπως μελάνι στο στυπόχαρτο Φτιάχνοντας κοινωνίες επί κοινωνιών Σαν ένα πλουραλιστικό εφεύρημα που θα κλειδώσει Τις ζωές Και τις αξίες μας…

19/ 4/2024

41

********************************** Η βροχή είναι η ανάγνωση του ουρανού· Όπως την αποστηθίζουν της γης τα χοϊκά στέρνα Τα παλίμψηστα. Μιλά με παλμό, είναι ξεκάθαρη, γυμνή, Σαν μια προσευχή ευτυχισμένη. Του Απριλίου Δόξα σοι, του Απριλίου ξαφνικό μυστήριο, αναπάντεχο. Κι οι ώρες κάτω από το ήσυχο ψιχάλισμα Ποίημα που καταγράφεται στον μαυροπίνακα της νύχτας. Έλα δάσκαλε Ουρανέ και μάθε μας γεωγραφίες που δεν ξέρουμε… Έλα και δείξε μας πως με κάμποσα σφάλματα θα φτιάξουμε ένα φερέγγυο όνειρο…

Όπως κακές προβλέψεις… Υπερεκτιμημένη φασαρία, ψευδός πολύφωνος κόσμος Διαρκώς ξεφλουδίζεται η δημοκρατία μας Ή μήνα δεν υπάρχει κιόλας, μην Την εκπροσωπούν ολιγάρχες τεθωρακισμένοι που κρατούν Τον πλούτο σαν για μια απειλή πάνω από την οικουμένη; Τουρλού τουρλού και οι ιδέες και οι κοσμοθεωρίες μας Καταποντίζονται μέσα σε νοσηρό σήμερα Τι μυωπία έχει η ματιά μας Με δισταγμό ζούμε και τσαλαπατημένη έμπνευση… Κι η Ιστορία βάλλεται από αστάθμητα χειροπρίονα Που την κόβουν και την κολλούν όπως βολεύει τους κρατούντες: Τούτο το χειροποίητο έργο το μαστορικό πολύ θα βολέψει Στο μέλλον τους αήθεις και τους μιαρούς… Τι εκκολάπτεται στο ημίφως της κακομοιριάς μας; Η δράση μας ανήκεστος είναι βλάβη Στο σώμα το σαρανταπληγιασμένο της Κοινωνίας. Αντικειμενικά χανόμαστε!...

20/4/2024

42

Αναζητώ αφετηρίες άγνωστες… Κατασκευάζω λήμματα πηγμένα μες σε ακίνητο νερό. Ούτε νικητής είμαι ούτε εξερευνώ μια χώρα άγνωστη που στο τέλος τέλος θα με απειλήσει. Ιδού η αμάθεια, αναλύομαι σε δάκρυα μα δεν είναι αυτό η ευαισθησία μου. Κάποτε θα τερμάτιζα τον εγωισμό μου νιώθοντας αλλιώς κι αυτήν την ίδια την φύση μου. Προσγείωσα την έπαρσή μου στα γεράματα. Έχω το οπτικό κάλλος να λέει. Παράξενες αυτές οι εκμυστηρεύσεις. Και μια ‘’λειτουργία’’ υποψιάζομαι πίσω από όλους τους δισταγμούς που με φρενάρουνε. Τιμώντας τον εκτροχιασμό της εφηβείας μου έζησα στο θέατρο των Ιδεών. Πολύ το πίστεψα. Σκέφτομαι κάτι μακρινές εκδρομές που μύρισα το καθαρό νερό και τον καφέ μου ήπια στον καφενέ των απομακρυσμένων συγγενών, κάπου στον άφθαρτο Λεπέτυμνο αγγίζοντας το οικογενειακό μου δέντρο στην αιώνια ρίζα του. Ετούτη είναι η στιγμή της σιωπής. Συμπυκνώνονται μέσα της οι φωταψίες που ξέρω. Πλουταίνω επιμένοντας να σμίγω λέξεις καθαρόαιμα άλογα. Φορώ την ψυχή μου σαν ρούχο. Κανένα ψύχος δεν θα με κρυώσει. Θα λύσω όλους τους γρίφους της θέλησης…

20/4/2024

********************************

Τι να περισώσεις με μια θρησκεία που ξεφουσκώνει Σαν ξεχαρβαλωμένο αερόστατο; Τι Να προλάβεις με μια προσευχή; Και σε ποιόν Να αποδώσεις τα κρίματα; Άδικο είναι Το θαυμαστικό επιφώνημα· δεν υπάρχει Κανένα επιχείρημα να σώζει την πραγματικότητα και σοβαρά Ξηλώνονται τα υφάσματα της Ουτοπίας. Χάνεται ο μπούσουλας δεν θα σωθούμε Όσο κι αν καταφύγουμε σε πληγωμένους ουρανούς. Αυτός ο αέρας παρασέρνει το πυκνό σκοτάδι μας παντού· Όλες οι γνώμες μας ζητούν επανεξέταση. Μα όλες!

43

Σαν κάτι ωραίο θα συμβεί… Η Κυριακή είναι μια υπόθεση ξιπασμένη, αφαιρεμένη από το σώμα της εβδομάδας, και προστιθέμενη σε τόση αγρύπνια που βοά σαν ένα καρτεσιανό νερό, κάτω από το σώμα μιας δίψας που ευφραίνεται. Πριν ξημερώσει, αντιλαλεί ως τα φαράγγια των βουνών, τακτοποιεί τα φράγματα, πέρα ακούγονται που ωριμάζουν τα μποστάνια, ένα λιγνό φως στολίζει την ευφορία με πλούτη. Ό,τι μαθαίνω είναι θησαυρός. Και η πρώτη ανάγκη να τακτοποιηθεί κάτι της γης. Κάτι φορές ξεσπά μια βροχούλα ανοιξιάτικη, σαν ζωγραφιά λαϊκή, βγαλμένη απ’ τον νου του Θεόφιλουποτίζει την αφράτη γη με σπιρτάδα. Αναρωτιέμαι για του ποιήματος την ουσία, σκαλίζω χώματα φτενά, συνομιλώ με τον βασιλικό στην γλάστρα, η φωνή μου είναι ένα τρυπάνι που πληγώνει τον παράδεισο, μια λύπη είναι που χαίρεταικαθώς η μέρα πλησιάζει με τα πλουμιστά πασουμάκια της και την ακούω που σκουπίζει έξω απ’ την πεποίθησή μου πως κάτι ωραίο θα συμβεί· απόψε!

21/4/2024

Ούτε καρπώνομαι φεγγάρι ούτε ποίημα κατορθώνω… Ό,τι πληγώνει την σιωπή με σφίγγει κατάκαρδα Έχω ταυτότητα κυκλικής φαντασίας Ο χρόνος βραβεύει τους τολμηρούς Όλα τα προσδιορίζει το απροσδιόριστο βάθος Α ευθύβολο φεγγάρι, είναι άκαρπες οι αναζητήσεις μου Όλα τα ευτελή ξαφνικά πώς ακρίβυναν Και πώς τα τιμαλφή οξειδώθηκαν πίσω από μπαρουτοκαπνισμένη εποχή; Όχι άλλο ακραίο συμπέρασμα, όχι 44

Φιλόδοξη είναι η σμίλη μου, Εξολοθρεύονται για τον Σκοπό όλα τα βέλη που έχω Και τι αχνάρι να αφήσεις που να απηχεί Ψυχή, τι να εμφυσήσεις στου χρώματος την ιερή μαρτυρία; Πνίγονται οι κολυμβητές που δεν αγάπησαν την θάλασσα Η καθαρόαιμη μελαγχολία είναι προστασία πάραυτα Στίχοι πάνω στους στίχους, όπως στην μικρή περιοχή ενός ποδοσφαιρικού παιχνιδιού Σφυράει πέναλτι ο αυστηρός διαιτητής στο ντέρμπυ του λεξιλογίου Κι ο Ποιητής σαλιώνει την νοηματική σφυρίχτρα του Τελειώνοντας το ποίημα και το δράμα…

21/4/2024

Η ζωή και το Ποίημα… Φύλλο στιλπνό, λεπτεπίλεπτο, ουσιώδες, αντικαθρεφτίζει το ξημέρωμα, λαλεί ένα πουλί, η μέρα ξυπνάει με μαθηματικούς υπολογισμούς, δονήσεις μέσα στο νερό, και κάτι από φούρια που δεν την σκαμπάζει ο ιερωμένος που ετέλεσε στο φεγγερό προαύλιο του ναού το φως, όπως διαβάζει την καρδιά του που αναστατώθηκε. Έλα με καρδιά αγνή, άκουσε την ησυχία και πέταξε την μισαλλοδοξία στον άπατο γκρεμό, άσε να σε πει ο ορίζοντας. Τυχερός είμαι κι απόψε, είδα το λυρικό φεγγάρι και χόρεψα στην λίμνη δίπλα των καημών, έγραψα στίχους που σπίθιζαν σαν καυτεροί διθύραμβοι, αφήνοντας να αποκτώ περιουσία έξω απ’ την ύλη, περιουσία βαθιάς αναπνοής… Τώρα εμφανίσου μνήμη, κατέγραψε αυτά τα όμορφα άνθη που μοσχοβόλησαν μες το πρωί, άνοιξε κι άλλο το παράθυρο και πες μου πόσο και άλλο να ματώσω ως να χαραχτεί μέσα μου η ζωή και το Ποίημα;…

22/4/2024

45

Μικρή κρυφή επανάσταση στα πρόθυρα μιας δυνατής φωτιάς… Ξεσκονίζω την εκμυστήρευση και μέσα της πλέω. Η μέρα είναι καμωμένη από συμπάθεια. Η μέρα είναι καμωμένη από χοϊκότητα Χωνεύει αποστάσεις, σιγομιλά και βρίσκει λύσεις, υιοθετεί κόπους μεθοδικούς. Ετούτο το σιγάν στα μεθεόρτια των γεγονότων σφύζει από την τόλμη αυτού που επαναστάτησε, ποιός ξέρει πόση ουσία κατανάλωσε η σωτηρία μιας ψυχής για να πετύχει;… Ούτε η θρησκεία που κατόρθωσε να βρει ουράνια θέλγητρα, ούτε η εξουσία που κατάφερε να τρέμουνε τα πλήθη κρυμμένα κι από τον ίδιο τον φτηνό εαυτό τους θα σβήσουν την ασήμαντη καταγραμμένη κατάληξη… Έξω από δεσμούς επίμονης προσήλωσης θα αφυπνίστηκα… Με πολύ θάνατο γύρω μου για να πονάω. Και κέρδισα την σκοτεινή γαλήνη που εντός της γίνεται το δάκρυ αδάμανταςΓίνομαι συμπαθής μόνο σε αποφασισμένους· Ανεκτίμητη ιστορία- αποκρίνομαι στο μέλλον όπως ένας θίασος θεάτρου που ποιεί το θάρρος που κομίζει μια φωτιά…

23/4/2024

Άτιτλο σιχτίρισμα … Μάλλον δεν θ’ απολογηθώ για τίποτα, θα σας στενοχωρήσω, θα κλειστώ στα δικά μου σχήματα και θα εξακοντίσω βολές που με χαρακτηρίζουνε. Έτσι θα ξεπροβάλω μπροστά σας, -έτσι και όχι αλλιώτικα. θα τηρώ αποστάσεις, θα απομυθοποιώ τα πάντα που πιστέψατε, - έτσι λοιπόνΚαι ίσως να σας εκμυστηρευτώ ότι αυτό το ερμητικό φορτίο μου δύσκολο ήταν να το κουβαλώ όμως το άντεξα κι έτσι όπως το μεταθέτω στους στίχους 46

ίσως να γίνεται ευκολότερο να σας αστοδιαλίσω και να σωθώ επιτέλους μένοντας στις πεποιθήσεις μου συντάσσοντας το μανιφέστο μου και να ονειροπαίρνομαι ότι ο κόσμος με ένα ποίημα θα σωθεί…

Συνταχτικό των ασύνταχτων πιθανοτήτων… Απ’ όπου και να επιστρέψω πάλι θα απουσιάσω Έχει γωνίες όπως το καταλαβαίνω το στερέωμα Το ψαύω αφήνοντας μ’ όλους τους τρόπους να με κατακλύζει Ευθύ είναι μόνο το τεθλασμένο ‘’κάτι’’ που κατανοώ Ό,τι μελέτησα είχε οξύτητα απρόβλεπτη Πάντως μάλλον και η ζωή μπερδεύει την Κωμωδία με την τραγωδία τηςΆντε να καταλάβεις τώρα! Τι να σας πω πόσο το ξαδερφάκι μου ταλαιπωρήθηκε πολύ Μέσα και έξω από τον ασταθή υπεζωκότα! Τραμπάλα που αρέσκεται να κάνει η υγεία! Σφήνωσα νου επάνω στο χαρτί και είπα πάντα αλήθειες Αυτό που μαρτυρώ είναι γεωλογία ερωτική σωμάτων Το απλό εννόησα να λιώνει μέσα στο περίπλοκο Σαν φάρμακο που μήτε ίαση θα δώσει… Άδειο το κύπελλο του ουρανού ‘’Έστυψα σύννεφο’’ και ήπια Έβρασε μέσα μου ο τολμηρός ορίζοντας Ήρθε πρωί, σαν κουδουνίσματα μες το λιβάδι Ακούστηκαν οι στίχοι Με κατέκλυσαν Δεν το βαρέθηκα ακόμη Με πιθανότητες αποτυχίας και ο κόσμος προχωρά Όλα τριπλάρουν λίγο προ θανάτου -αυτό κι αν είναι φοβερή επιτυχία!Τόσο στεναχωρήθηκα όλα τα χρόνια που σκλήρυνα Έγινα πέτρα Απ’ όπου και να επιστρέψω πάλι θα απουσιάσω Πληρώνοντας νοσήλεια σε ένα άπονο καιρό…

24/4/2024

47

Πώς να τον περιγράψεις τον δαίμονα;… Κρύβεις το προφανές κι εκείνο πάλι φανερώνεται· Χαμογελώντας υπεκφεύγεις και ανακαλύπτεις εκ νέου τον δαίμονα· Οι λέξεις σου εύστοχες, κλονίζουν κι άλλο την κατάσταση· Ζει με μπαρούτι μωρέ μόνο ο άνθρωπος; Ανοίγω τα μάτια, κάπου εδώ πως είσαι σε υποψιάζομαι· Καιροφυλακτείς να ανάψεις φωτιά, είσαι φοβερό πειραχτήρι· Πώς τα τουμπάρεις όλα γύρω σου ποτέ μου δεν το κατάλαβα· Είσαι ένα εκνευρισμένο διαβολάκι που τα πάντα τα αναστατώνει. Σε λέω αλλά δεν σε περιγράφω ολότελα· Βλέπεις είσαι μια μαύρη τρύπα που χωρά όλες τις ώριμες πραγματικότητες· Και πώς, πανάθεμά σε, αναθράφηκες με τόσες μέσα σου πνιγμένες επαναστάσεις; Μάλλον μεταβολίζεις την μοναχική σου φύση σε υπέρμετρη εξυπνάδα…

25/4/2024

Ο χρησμός του κότσυφα… Σύσσωμο όλο αυτό το πλήθος το μέσα μου, ομιλεί μια γλώσσα ακατάληπτη, αφήνοντας συνεχώς υπονοούμενα, ωστόσο παντού είμαι εγώ, περιπλανώμενος σε μια οικουμενική παραζάλη που μεγαλώνει, ολοένα, την δίνη της και έτσι εγκαινιάζεται ένα λεξιλόγιο νοηματικό, ούτε που το καταλαβαίνω όμως το χρησιμοποιώ όπως, πρωί πρωί, βάζω το παντελόνι μου και το πουκάμισό μου, και κατεβαίνω στον κήπο, μιλώ με τα σεμνά τριαντάφυλλα, χαϊδεύω το κεφάλι του βασιλικού που μοσχοβολάει και ακούω το κοτσύφι που κελαηδά, κι αφήνει τον πεντακάθαρο χρησμό του, πίσω από εκείνη την τελεία που ποτέ δεν έβαλα….

48

****************************

Η νύχτα δένει τα κορδόνια της και φεύγει δεν θα μ’ ενοχλήσει κανείς θα μείνω μόνος και θα διαβάζω ουρανό όλα τα άστρα μίκρυναν έφεραν μια σιωπή την αντιγράφω στο παλιό μου τετράδιο φτύνοντας το κουκούτσι από το ώριμο φρούτο του στίχου. Ωραία που κάρφωσε η αυγή ένα φεγγάρι ξεφλουδισμένο στο παχύ σκοτάδι κι έφεξε με δόντια που ασπρίζουνε η ησυχία! Ούτε που σκέφτομαι να σας μιλώ. Λες και κλειδώθηκα σε μια ουτοπία που κατάπιε όλα τα συμπεράσματα και ένα απόφθεγμα μελαγχολίας γέννησε. Εδώ λοιπόν και επιμένω. Σκαρώνω επικοινωνία διαφορετική: Πλασμένη από απορρίμματα και ποιήματα… Την ταπεινή μου καλημέρα!...

Σε μείζονα κλίμακα… Μας μαρτυράει η γλώσσα, όπως στο μικροσκόπιο αυτό το ένοχο μικρόβιο της λιλιπούτιας ζωής. Καθιζάνουν εντός μας οι σκέψεις που δεν ευτύχησαν Νιώθω τους ήχους που δεν κατέγραψα Γίνονται θόρυβοι εκστατικοί Ίσως κι η Ποίηση ένας θόρυβος είναι Τραγωδίας. Νομίζω θα πιστέψω αυτόν τον εγωισμό που κυκλοφορεί στο αίμα μου Κουρνελίζει σιγαλινά κάτι φορές και κάτω απ’ το φως του φεγγαριού Αλητεύει. Θα ασωτέψω σήμερα θα καρφώσω μια ευχή στο κούτελο του αναστηθέντος Λαζάρου Και θα ταιριάξω μουσική με μουσική, όπως σε ένα χορικό συμπυκνωμένο είναι το πάθος και θέλει όλα να τα πει ο λόγος που ξιφομαχεί με την ασυμμετρία της ψυχής το γινόμενο. Τώρα πίνω ετούτον τον καφέ μες την δροσιά του πρωινού του Απριλίου. Όπως και να το δω, απ’ όλα περισσεύω. Έχω μία ρωγμή που δεν ταιριάζει με τις συγκυρίες: Είναι μία αμαρτωλή κατάφαση που αντιλέγει στις καλές προθέσεις μου. Πρέπει να εγκαινιάσω νέα μάτια. Εξάλλου πώς αλλιώς θα βρω την αλφαδιά που προϋποθέτει το πιο φρέσκο ποίημα όταν, για να επαναστατήσει, θέλει να επιβάλει βακχικά επιχειρήματα…

27/4/2024 49

****************************** Ξημερώνει ήρεμα, γλυκά· Ένα αυτάρεσκο τριαντάφυλλο μιλά στον Απρίλιο που τελειώνει· Οι μέρες καμαρώνουνε την γη· Σ’ όλα μια ευλογία!

Αφετηρία φαντασίας… Από την φαντασία άρξασθαι και όπως να μην την πλησιάζουνε τα λογικά επιχειρήματα εισβάλλουν οι εκδοχές στην βροντοφώναχτη μέρα, ο χρόνος είναι τρικλοποδιά στην καρδιά μου κυκλοφορούν οι σκέψεις μου κάτω από το σκέπαστρο της χλωροφύλλης ένα λευκό κανάρι κελαηδά μ’ όλο το μέλι που έχει ανάβει μία σπίθα Άνοιξης Ω άναξ, την τομή εφάρμοσε επί της γάγγραινας των ουρανών τόσες θρησκείες επί και όλες βάναυσα να περιπαίζουν τον δυστυχή πληβείο τι ρητορεύεις χαμαιλέοντα κι αφήνεις πίσω σου τις αυτοκρατορίες; Καλά μου φαίνεται κι εσύ πολλές φορές προσαρμόστηκες ερήμην μου, στις ζοφερές σου απάτες… Τι να προλάβω από το ασύνταχτο συντακτικό; Πουθενά δεν βρίσκεται το φιλολογικό μαράζι παρά μόνο στο στήθος εκείνου που το ‘χει. Καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια Καιρός του σπείρειν και του θερίζειν καιρόςΌλα γανώνονται με νίκελο που ξεπερνά την Ιστορία Κανόνες έχει και το μέλλον και το παρελθόν Κανόνες όλων επί όλων… Από την φαντασία άρξασθαι όλα…

28/4/2024

Καταγωγή της νύχτας… Με ευθύτητα σκοτεινιάζει και μυστικά καταχωνιάζει το βραδάκι· Τρισύλλαβο- κι έτσι όπως να είναι μια εφαρμοσμένη θεωρία Που όλοι την παραδέχονται και την κατανοούνε. Αργότερα, εμφανίζονται τα άστρα Μυρίζουν απολυμαντικό και γδύνονται 50

μέσα στον ουρανό που εξαπολύει Τους υδρατμούς του· η νύχτα είναι μια θλιβερή απόληξη του Χρόνου· Είναι μια αλληλουχία γεγονότων φοβισμένης προσευχής που όλα τα εργάζεται Προς όφελος ενός θεού που αργεί. Μιλιέται από πεπαλαιωμένες νυχτερίδες και οξύθυμες πυγολαμπίδες Μιλιέται από καλικάντζαρους και οδοντόληκτους τυραννόσαυρους Μιλιέται από έρωτα ξεθυμασμένο. Εκείνος που κοιμάται στα ρηχά Ανακαλύπτει ελατήρια των πράξεων, ανακαλύπτει τον φόνο Και τον τοποθετεί σε ένα αρχαίο φεγγάρι Τονίζοντας τον πρώτο αδερφοσκοτωμό. Εδώ κατάγονται τα αδιέξοδα· Εδώ οι θρησκείες σκύβουν πάνω από μία υποβολή ‘’Έτσι θα το πιστεύεις!’’ λένε Και ξεστομίζουνε λιβάνια μεθυστικά καταρρέουνε όλα φοβάσαι κι εσύ αργότερα θα ῤθουν οι τιμωρίες μες σε ταπείνωση θα ανδρωθείς και το αλεξίπτωτο της Σωτηρίας θα είναι ένας φόβος ‘’μη’’ και ‘’μη’’η νύχτα είναι μία τυμπανοκρουσία συμπυκνωμένη…

28/4/2024

Φθίνουσα και παραφθαρμένη Κυριακή… Κυριακή σιωπηλή γιγαντιαία Μες σε αντωνυμίες εγωιστικές και μεσημεριάτικη ταλαιπωρία Κάποιος περνάει τα πάνδεινα να ανασύρει μια φωνή χρυσάφι από το λαρύγγι του Και τον εξορίζουν οι υποταγμένοι να μην αξιώνεται να δει Την λιακάδα του κόσμου… Κιθάρες που τις γρατζουνά ένας Ατζαμής που δεν νιώθει πώς γίνεται η συνουσία διθύραμβος Γυναίκες που κλαίνε, ζωηρά μωρά και ένας Αέρας που γυμνώνει το καύκαλο Που τρίζει εμμένοντας στην σιωπήΣκάζουν πυροτεχνήματα ο ουρανός γέμει ατασθαλίες Βάρυνε από παραξενιά η πραγματικότητα Όλοι πυροβολούνε μα δεν πέθανε κανένας Όλα η ανάγκη τα συγύρισε και Τα σουλουπώνει…

51

Δεν τον καταλαβαίνω πια τον στοχασμό μου Κάπου μου ξέφυγε και αυθαιρετεί Η Κυριακή όλα με μαεστρία τα ντεράπαρε Μυρίζει μούχλα και ασυδοσία Θα καρπωθώ όλη την μελαγχολία του θανάτου Ετούτη η ρουλέτα η γύρω μου πολλά τσαλακωμένο με αφήνει Από σκουπίδι σε στρωσίδι θα γυρέψει η Ποίηση, για να ξαπλώσει, μιαν αλλιώτικη ομοιοκαταληξία…

Μεγάλη Δευτέρα… Που το Σύμπαν το περπάτησε ένας Ιησούς συνειδήσεων. Ακάματα φυτά ενσκήψαν στην όψη του, ένα φως τον περιέλουσε, αφήνοντας υπόνοιες για μια απρόσμενη ελευθερία. Σιγά σιγά, λόγο τον λόγο, η Αλήθεια παραστάθηκε στον ταπεινό δραπέτη της ανάγνωσης. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε καλά. Στο περιστύλιο του ναού γελάσανε οι λάμψεις του μαρμάρου. Φτωχή ήσουν ψυχή μου, μα τίποτα δεν φοβήθηκες. Έδεσες το σεμνό σου βήμα με σέβαση. Ακούω. Ακόμη και τώρα σε ακούω!

29/4/2024

************************************* Λαχτάρα που έχουν οι θεσμοφοριάζουσες να πνίξουν τον λυγμό τους! Δεν φτούρησε ποτέ ο αγαλματένιος λόγοςΕμείς πιστέψαμε σε λυρικές επαναστάσεις Πάθαμε μάθαμε και κάτι ολοζώντανο θα πούμε…

Μεγάλη Τρίτη… Αν το σκεφτείς, για να βαρυγκωμήσεις, τίποτα δεν είναι· αφομοιώνεις ‘’τα ωραία’’ και παρακαλάς να μην χαθούνε. Όλα αμφίσημα· τα μεταγλωττίζω μέσα μου όπως σε έναν κήπο η Άνοιξη κάνει λατρευτικά λουλούδια να ανήκουν σε όλους και σε κανένανε. Πω πω φαρμάκι που έχει η ανημπόρια μου αν δεν την σπαταλήσω στην ανάμνηση, αν δεν την πω με ποίημα! Κερδώον το μέλι της κερήθρας και ο αθυσίαστος αμνός. Στην ψυχή που υπομένει, δεηθώμεν!

30/4/2024

52

Μεγάλη Τετάρτη… Αναπνέοντας αυτή την βαριά μυρωδιά των λουλουδιών, μεσημεράκι, και λες λιγόστεψε ο κόσμος· περπατώ με τον νου μου μες το κάστρο της Μηθύμνης, με τον ξάδερφό μου, σχεδόν αμέριμνοι, θαυμάζοντας δυο όμορφα κορίτσια, ακριβώς μπροστά μας- χρόνια παλιά: αλλιώτικα έβλεπα τότε τις επικυριαρχίες των χρωμάτων, αλλιώς έβλεπα τα φυτά και κάτι τσαλαπατημένες πικραλίδες που φέρουν βαρύ το τίμημα της ζέστας που έρχεται. Εδώ, με φιλομάθεια καλοακονισμένη. Βαστούν ακόμα οι αναμνήσεις και, μετά, ένα Πάσχα αρχαιοελληνικό, πριν να αποσπαστούν οι μνήμες, ανατάσσω τις γνώσεις μου ως τον παράδεισο και ξέρω ότι κι αυτός δεν υπάρχει… Πίσω απ’ τους πεσμένους κίονες κάτι μιλάει γαλάζια και ακατάληπτα… Όπου ναός…. Όποιος δικάστηκε μέσα στην ταραχή, ακριβά πολύ θα πληρώσει το μάρμαρο της Αλήθειας του. Σήμερα. Πάντα… Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν… Λοιπόν… Ο θύτης θα κληρονομήσει ένα αύριο πικρό… (Και ποιός δεν έσφαλε ή δεν θα σφάλλει;) 1/5/2024

Θρησκευτικό φεγγάρι… Πολλές νύχτες, φτενές και άραχλες. Σχημάτισα μια λύπη, πήρα την παλιά λεκάνη και την γέμισα νερό. Το φεγγάρι καθρεφτίστηκε μέσα της. Πολλή ώρα. Μετά ήρθε και κάθισε στην παλάμη μουσαν αρχαίο νόμισμα κραταιό. Κοιμόμουν ακόμηδεν ξύπνησα. Μάλλον κάπου θα πέθανα, γιατί άκουσα ήχους αγρύπνιας. Όλες οι θρησκείες γύρω μου ενωθήκανε…

53

******************************** Μια τράπουλα που μοιράστηκε άτσαλα είναι η Τύχη Όποιος κερδίζει χάνεται Έτσι ο έρωτας λαλεί Φλύαρη η ζωή φλύαρη η αγάπη Ο δισταγμός πιο φλύαρος από το λάθος που έπραξε Γλυκόλογα στα κάθετο απόγευμα γλυκόλογα στο πεφταστέρι Και η σκυτάλη δόθηκε σ’ αυτόν που συνεχίζει με ψυχή ηρωισμούς φιλιών Αμυδρά το ένιωσε πως η ζωή δεν χόρτασε ποτέ κανέναν Δώσε και πάρε και… στο τέλος, άφραγκος… Πέφτει η αυλαία και ουτοπικός ο ουρανός Έτσι που μας μαλώνει η απαισιοδοξία μέσα μας μία λύπη απίστευτη μαζεύτηκε…

Μεγάλη Πέμπτη… Κάτι κουβαλά ο αέρας και δεν είναι συνετό να το πλησιάσω. Πολλά σαραβαλιασμένα πράγματα σιγά σιγά πρωταγωνιστούν στην ζωή που χάνει ολοένα σε αξία. Δεν λυπάμαι ωστόσο. Θαυμάζω πάντα την φιλοσοφία του γλάρου που πετά στον ουρανό ελαφροζυγισμένος κι έχοντας κατά νου του πάντα την θάλασσα. Ίσως μια μέρα όλοι δικαστούμε. Αυτό μπορεί να είναι κι αναπόφευκτο. Παράξενα που οι θεωρίες των μικρών νικάνε κάποτε τις αυτοκρατορίες! Όμως θα φορτωθείς σταυρό και θα βαρυγκωμήσεις! Όλες οι φρικαλέες απανθρωπιές πάνω στο ξύλο πάντοτε λες συντελούνται. Σβήνονται ανάβονται τα δευτερόλεπτα προ της συντέλειας. Και να μιλάς και να σωπαίνεις πια δεν έχει σημασία… Παντού Θεός, παντού μια λύπη του θανάτου…

2/5/2024

Εγκιβωτισμός της αφεντομουτσουνάρας μου… Ξίφη της Άνοιξης και λαμπερά λίθινα λεμόνια Γέρνουν το νόημα προς τον θαυμασμό Πόσο χοϊκός υπήρξα τελάλης; Πόσο σφήνωσα στην φτερούγα του ουρανού; Με ζεύει ο άνεμος στο υνί του Με ξεφλουδίζει και με αποψιλώνει Φαίνεται η ματωμένη σάρκα μου Με περιέχει ο Μάιος Με εγκιβωτίζει στον μεταφυσικό εαυτό του Σημειώνει τα αδιάφορα γενέθλιά μου 54

Έχω ρίζες στον κήπο του νεκρού θεού Βαστώ την νότα του αινίγματος Μέσα σε έναν απαράδεκτο κόσμο…

2/5/2024

Ο Ιούδας του πηγαδιού… Οι μέρες οι ξηρές αυτούσια εκμηδενισμένες Τοκίζοντας την υποβολή τους προτού κι η θρησκεία φανερώσει Τα λάθη της προτού κάποιος θυσιαστεί Κάτω από το βάρος της κακίας των πολλών αφαιμάσσοντας Την ψυχολογία του πλήθους Ένα ενεστωτικό αεράκι κατανυκτικό λίγες Ώρες πριν το άγουρο Πάσχα μαζεύουμε Παπαρούνες άλικες σαν πόθους τραβάμε Το σχοινάκι που ανεβάζει τον κουβά απ’ το βαθύ πηγάδι Στον πάτο είναι φυλακισμένος ο Ιούδας Αιώνες τώρα τον κατατροπώνει γάργαρο νερό Κι εκείνος μετανιώνει λίγο πριν την δυστυχή κατάληξη Να σήπεται σαν κορδωμένος ένοχος που όσο και να μετανιώνει όμως δεν συγχωρείται…

Μεγάλη Παρασκευή… Ζεις στον μύθο κι αγαπάς κι άλλο την θάλασσα. Μέσα σου εκκινούν οι ελπίδες. Ένα φως στερεώνει τον ουρανό στις πεποιθήσεις σου. Ακίνητος- κι όμως κινείσαι. Η Παρασκευή με εξαρτήματα φόνου ραγίζει την επικράτεια. Ένα χελιδόνι της Άνοιξης φτιάχνει τον κόσμο που πονά. Όσα αγγίζουν την θρησκεία θρησκεία δεν είναι. Κλαίει το σύννεφο- μια μάνα πονά· ο Χρόνος τρέχει στο όνειρο και το σφραγίζειόπως η παπαρούνα βάφτηκε με αίμα και λικνίστηκε όλη την νύχτα ώσπου ήρθε η αυγή. Νυν απολύεις… Ευκρινής είσαι Δέσποτα, φανερός σε μια αίγλη θανάτου.

3/5/2024

55

Η αντίρροπη θυσία… Όλα από την ανάποδη: η πίστη, τα λόγια, οι μαθητές, η θρησκεία, τα προσκυνήματα, οι φοβέρες, ο θάνατος και μετά η ζωή, η Ανάσταση το δίλλημα να ζήσεις κάπου ενώ θα έχεις φύγει. Θεωρίες επί θεωριών, συζητήσεις ατέρμονες- όπως να καθαρίζεις φρούτο ξινό που σου αναστάτωσε τον ουρανίσκο. Πώς να το πω; Τελεσίδικο είναι το φως όμως Και δεν λογάριασα κανέναν Όλα θαφτήκανε τα λόγια μου σε μια ακραία υποβολή Λες κι είπα κι όμως τίποτα δεν είπα Με σκέπασαν με χώμα οι αιώνες Αναμοχλεύω πνεύμα της θυσίας Και δεν βγάζω κανένα σίγουρο νόημα Έγινε εχθρική κι η καλοσύνη Ο άνθρωπος τώρα σπουδάζεται αλλιώς Έχει οδόντα ακονισμένο Κι όλο το όνειρό μου στάθηκε πιο λίγο από την κάθε φυλακή που κρύβει ο καθένας μέσα του Μου μένει μόνο να ξαναπεθάνω Αρνούμενος ως και τον εαυτό μου ακόμα…

******************************************

Υποτιθέστω ότι έχω σαρώσει το μέλλον αφήνοντας απ’ έξω ελπίδες και θρησκείες· Μάλλον θα μου μείνει μια βαθιά αφαίρεση όπου τα λίγα που κατέχω θα μου είναι αρκετά να νιώσω άνθρωπος με όλες τις σπουδαιότητες που η λέξη προσφέρει…

Μεγάλο Σάββατο… Κάτω από τις ανθισμένες κουτσουπιές βαθαίνει μια ψυχή βαθαίνει μια αγάπη. Οι μέλισσες βυζαίνουν τα επουράνια. Ένας βιαστικός διάκοσμος της Άνοιξης σμίγει τις χαρές σε χορό. Υπηρετούν όλα έναν Σκοπό μεταξένιο. Με την γραφίδα της η μέρα στηλιτεύει την φαιδρή πραγματικότητα. Απουσία μελαγχολίας τίποτα δεν μπορεί να πλαστεί. Απορία ψάλτου, βηξ. Κι έτσι ο ύμνος τρυπά τα δέντρα με το Ανθεστήριο μεράκι του και φτιάχνει κάτι λόγια λουλουδένια που ακούγονται έως την Αποκάλυψη να ζουζουνίζουν γύρω απ’ το Τίποτα που λάμπει μέσα στον αέρα με μια χάρη φιλντισένια…

4/5/2024 56

Κατάσταση οραμάτων…. Ολοζώντανος κι έξω από τις προσδοκίες Είμαι μια κουρασμένη σάρκα που πολλά νοστάλγησε Φεγγάρια στον ορίζοντα των γιασεμιών… Θνήσκει η φύση μου η θνητή και δεν επουλώνεται Το τραύμα του αισθήματος που κακοφόρμισε. Έλα τώρα που δεν ξέρεις πόσες αλληλουχίες Νοημάτων σου προσέδωσαν υπόσταση· παγώνοντας τον χρόνο στην ιωνική Ιλιάδα, αφήνοντας Εκτεθειμένο τον αρχαίο πολεμιστή Να μην νικά μα διαρκώς να χαντακώνεται! Απηχούν μυστήριο τα μυθεύματα· Όσο τα μελετάς ποτέ με ασφάλεια δεν καταλήγειςΗ Ιστορία είναι μία λούμπα ξιπασμένη· Όλοι την υποφέρουμε φθίνοντας σε μια personal κατάσταση. Και για των ποιημάτων την σκηνοθεσία Το νυν και το αεί καλουπώθηκα, ήπια οδύνες Και αυτοκτόνησα με του λεξιλογίου τον έρωτα…

4/5/2024

Quo Vadis domine… Σαν να έσπασα τον κουμπαρά για να αγοράσω μια χαρά μου! Ακριβό που είναι το φως! Λεπτό ευφυές διανόημα! Σέρνει ένα παράξενο αρχαίο μαχαίρι πάνω στην πέτρα: αποφασισμένο λαδάκονο… Και η όψη της ψυχολογίας ακραία ως τον αισθησιασμό της λατρεύει φλογερά τριαντάφυλλα και δίνει στίχους επί του παρόντος. Σμίξανε οι μέρες σε μπουκέτο: μια βδομάδα απηχώντας πάθος θρησκευτικό πού προσανατολίζεται η καρδιά σου; Κάτι σαν πυροτέχνημα γελάει και σκάει μες τον ουρανό πολύχρωμη βεντάλια επαναστατικήΠόσο μοιραίος υπήρξες Κύριε; Qvo vadis domine μες τους αιθέρες;… Αφήνω όμορφα η νύχτα να μας σκεπάσει κάτω απ’ τα αμυδρά άστρα αφήνω τον αέρα να σε ακουμπά ψαύοντας την φτενή σάρκα σου- μιαν ώρα που δεν ορίζει κι ο κανείς τον εαυτό του και είσαι εσύ σαν ίσκιος που αψηφά την λύπη του για ν’ ανταμώσει το ωραίο οικουμενικό του κληροδότημα 57

συλλαβισμένο ήσυχα σε μάτια που λαλούν για να σκορπίζει η νύχτα…

4/5/2024

****************************

‘’Στην Ελλάδα να οδηγείτε αργά είναι μικρή και προλαβαίνεις να της ρίξεις μια ματιά’’ έλεγε ο φίλος που τον πρόδωσε η καρδούλα του Αχ! Σε πόσα γλέντια εμυσταγωγήσαμε με αλκοολούχες συνειδήσεις! (Ώρα καλή σου, ανάσα της ψυχής, ανοίξαμε τον κόρφο μας, Έλα να μπεις έλα να πιείς Από τον πόθο μας…)

Παλίμψηστη θρησκευτική επανάσταση… Με τα μάτια αναπνέω, περιχαρής σε μια ανθισμένη Πασχαλιά, ανήκοντας στους προύχοντες των αισθημάτων. Θεέ και Κύριε πόσους, παλίμψηστα, εσύ αντιπροσωπεύεις; Χωνευτήρι η θρησκεία αξιών και φόβων ετοιμόγεννη λήθη επί παλαιών κοιτασμάτων. Ναρκώνονται οι ύμνοι, αχρηστεύονταιΤι είπε ο Όσιρης τι ο Απόλλωνας, η Ήρα σε ποιόν τα έψαλλε που φρόνιμος ποτέ δεν ήταν; Έρχεται η αυγή και επικάθεται ο μύθος και η σκηνοθεσία ανακαλύπτει νέους ηθοποιούς. Τράβα τον δρόμο σου Ιστορία, μπούκωσε το στόμα μας με φυλακήΌπου σπουδάζω το θρησκεύειν, κει η γλώσσα μου παράξενα μπουρδουκλώνεται… Πραγματικά, άυλος είναι ο ερχόμενος και ανάβει πάνω του ο προβολέας. Να ζεις με μια ελπίδα φορτωμένος και ας μην σου βγαίνει· σαν όπως μία κάμπια ονειρεύεται να γίνει πεταλούδα και να χαθεί σε ύψη δυσθεώρητα, αφήνοντας πίσω της την φτηνή κτήση των ποταπών… Να το κατόρθωμα!... Και πού Θεός; 6/5/2024

58

Δαίμων ο ανθισμένος…. Ήλιος περίλαμπρος του Μάη για Να γιορτάσω τις κυκλοθυμίες. Τόκισα τα συμβάντα επί εαυτόν και απ’ την άλλη βγήκα Των σπηλαίων μιας σιωπής. Απεκδύθηκα σκότη αγάπησα Την αιχμή της τσουκνίδας. Τι άνθος λαλίστατο που εγκλείει μια συντριπτική καταιγίδα Είδαν τα μάτια μου! Όλα για να γιορτάζουν οι γιορτές μου. Γαντζώνεται το μεσημέρι στα ανάρια σύννεφα Το φως παίζει ανταύγειες στην καρδιά μου Πόσο με πλημμυρίζεις μοίρα! Ελθέ και πράξε το παραμυθάκι μου Άοκνε δαίμονα των ερώτων!

7/5/2024

Έρωτας… Στολισμένος με αμφίεση κήπων, σαν να με ντύνει πορφυρό η διάρκεια ενός τραγουδιού που συνταιριάζει τις ‘’ελαφρότητες του είναι’’ και τραβά την κουρτίνα του ορίζοντα- ορίστε λόγος!Ξενυχτώ σε πλατύσκαλα των καημών ερωτευμένος αεί πιστεύοντας στο δόκανο αυτό που ξεκινάει από φιλί ή από μάτια κι όπως λένε στα χείλη κατεβαίνει κι από κει ριζώνει στην καρδιά ο αφιλότιμος και ύστερα ριζώνει και παραριζώνει και δεν βγαίνει… Α ρε μπαγάσα αγκυροβόλιο που έχεις! Μιλώ κι ό,τι μιλώ είναι ένα μήνυμα απ’ τα δικά μου ερτζιανά φρούδες μου επιστρέφονται οι ελπίδες Τέμνω τα ωδικά σύννεφα βιάζομαι να τα κερδίσω όλα- ποιός κι όμως τα κέρδισε ποτέ;- σκαρφίζομαι πλατφόρμα αγρύπνιας κι από αγκυλώσεις πιο νωθρές κι από μιαν αυταπάτη φτάνω στον πιο βαθύ μου πόνο του έρωτα και της αιωνιότητας….

59

Πριόνια…. Πριόνια των άξεστων ημερών Άξεστα πριόνια αποφασιστικά Κόβουν το άχρηστο κλαδί της καθυστέρησης Ξεφορτώνουν το δέντρο από την φθαρμένη αξία του Ξεκαθαρίζουν την κατάσταση της θαλερότηταςΈρχονται οι λάμες της τμήσης Σφυρίζουν πάνω στο σώμα του δέντρου Οι λάμες που τις έπιασε με την φροντίδα του ο τσαπραζολόγος Κοφτερές, πολύ κοφτερέςΚι κεί, στην ρίζα του δέντρου, κείτονται τα κομμένα ξερόκλαδα Σαν πολεμιστές που χάσαν την μάχη Νεκρώνονται για να σφύζει το δέντρο Από υγεία και άνοιξη….

Καταγωγή… Λείπω από τις συνάξεις των πολλών, αυθαδιάζω Μες το άμορφο χάος Δένω τα παπούτσια μου τρέχω σαν άνεμος μες το λιβάδι λιβαδάκι των εντυπώσεων Μάγουλο με μάγουλο πάω με την ερωτευμένη μου ελπίδα Πού θα με καταλήξει η ξιπασιά μου; Το πρωί οπαδός της αυγής το βράδυ σπεύδω να προσκυνήσω τις μυρσίνες Όλα στον νου μου καταλήγουνε Σκεπάζομαι με κουβερτούλες χοϊκές Μυρίζω χορτάρι και κήπο Αυτό ακριβώς είμαι: μια ζωντανή ανάμνηση ότι το σύμπαν μέσα μου ανθοβολά και επιστρέφει…

Η βάρκα των ψυχών… Όση πλεύση τόσος θάνατοςΚανείς δεν υποψιάζεται με ακρίβεια το κόστος της διαδρομής. Ακρίβηναν οι προσδοκίες, μια γνώμη που είχα για την αιωνιότητα ξέπεσε, βλέπεις μηδένα προ του τέλους μακάριζε, έχουνε δίκιο 60

οι ποιητές που αγρυπνούν λες και το νιώθουν ότι δεν θα προλάβουν Τίποτα, γράφουν και σβήνουν, κρεμώντας άρματα μέσα στον χρόνο, με νοτισμένο το μπαρούτι τους πυροβολούν την ερημιά να αστράψει… Όση πλεύση τόσος θάνατος. Κι αν ναυαγήσουμε σε χρώματα η ψυχή εγκλωβίζεται σε ξεκάθαρη θλίψη. Τραμπάλα σε μία ισορροπία εξτρεμιστική, πληροφορίες συλλέγουμε ολοένα και μας ματώνει η δυσπιστία, Ο τρόπος της αναπνοής πάντα σφίξιμο είναιόπως μας αποδεκατίζει η πραγματικότητα με ρυθμό…

Ο μύθος μας, η άοκνη σπουδαία πλαστουργία… Ο χρόνος καρπώνεται τον κόπο μας, είναι ξεκάθαρα κλέφτης Κι ενώ εμείς βλασταίνουμε με λυρικά παραληρήματα, ένα χαμένο σφρίγος Από ψηφίδες του καλού μας εαυτού ανασυντίθεται και αξιώνει Να το εκτιμήσουν αλλιώς Οι μέρες που ζήσαμε. Σπινθήρας από μουσική, κάθετη σκέψη Που είναι το βρέφος που είμασταν, ανδρώνεται με βιοπορισμούς περήφανους, έξω από συμβιβαστικές παραχωρήσεις Και φτιάχνουμε τον ήλιο που κατόρθωσε να γίνει έμβλημα Στην ποίηση που όλα μας τα αποκάλυψε. Λες κι είμαστε το οξειδωμένο υποκείμενο που συννεφιάζει Και μας ξεπέρασε ακόμα- Ω ευτυχή συμπύκνωση που έχει φέρει ο απόλυτος Εαυτός μας που κι οι ίδιοι δεν τον πιστέψαμε! Σφύζοντας από Ιστορία ο όλοδικός μας μύθος Ο απολυταρχικός!

10/5/2024

Καταγραφή σε χρόνο μηδέν… Σαρώνει η νύχτα σφίγγει τον κλοιό Θεόγυμνη επισκέπτρια ανατάσσει Τις σκιές την σκοτεινή σιωπή κι ενώ Αυτές περιφέρουν τις στραπατσαρισμένες φάτσες τους Ως να ξεκουμπιστούν μες το ξημέρωμα.

61

Καθεύδω. Επίμονος ονειροπόλος που ζητά Τα ρέστα από κάθε ανάμνηση. Αβυσσαλέος ο Χρόνος Και όμως, σαν μια μύγα που πετά και θα συντριβεί. Καρπώνεται όλη την ευτυχία των Στιγμών. Θησαύρισα πολλές Στιγμές το μέλι ήπια από πάμπολλα άνθη. Εγείρω την μνήμη που έχει διάρκεια. Όπως αγγίζω το μετάξι ενός υφάσματος που είναι πιο ωδικό κι απ’ τον όρθρο…

11/5/2024

Διαπίστωση… Καημοί αγιάτρευτοι και το μαράζι του έρωτα Συναντήσεις και αποχωρήσεις επώδυνες αποφασισμένες απουσίες Όλα τελειώνουν κάποτε πικρά Κλειδώνονται επάνω μας οι συγκυρίες Σήμερα κάτω από τον τρούλο του ουρανού Ένα φιλί και έλαμψε και χάθηκε ναυαγισμένο Ακούστηκε η μουσική όλα η μουσική τα θεράπευσε Αγγίγματα ζωντάνεψαν την σάρκα την ανάστησαν Λεπτές αποχρώσεις της μέρας πλουμίσανε την ζωή την καρδιά σου Όλες ενέδωσαν στην ηδονή οι συγκινήσεις Και οι τρεμάμενες αμαρτίες που καταχώρησε το μεσημέρι σ’ όλους μας Χάρισμά μας- όλα εδώ θα μείνουνε, μόνο εμείς θα φύγουμε θεόγυμνοι…

Αφανισμός σαν νομοτέλεια… Πικρέ τοσοδούλη άνεμε που με σκουντάς να πεθάνω, Παγιδεύεις τα φωνήεντά μου με παρακινείς σε σβησμένη επανάσταση δεν ξέρω Αν με τον τόσο πόνο που ενστερνίστηκα Θα μείνω αμετάπειστος όπως το ήθελα Τούτο το σώμα μου κτίριο των δισταγμών με ένστικτα Από αχάραγο γυαλί νομιμοποιημένες έχθρες και Ευαγγέλια παραποιημένα που κομίζουν φωτιά και ψεύτικες προσδοκίες. Από τι κοσμοθεωρίες ερχόμαστε τι φανταστικούς ιδεαλισμούς ή κι ίσως 62

Υλιστικά άλματα ώσπου να σμίξουμε τους σκουριασμένους ουρανούς Με έφοδο με έφοδο ρε μάγκα… Γραμμικό είναι το μανιφέστο που αλφαδιάζει την κατάσταση Παγιδεύει τις συνειδήσεις μας στο κακό ή κι αναιρεί Την αμφίσημη ψυχολογία του όντοςΛες κείνοι που παλιά ζούσαν με διφορούμενους χρησμούς να είχανε καλύτερη πυξίδα; Πάντως δεν ζει κανείς με γιορτινή ενδυμασία ούτε Με εγγυήσεις ότι δεν σκουριάζουν τα μυαλά τουΠροτέρημα να είσαι αποφασιστικός Να παίζεις όλα τα χαρτιά σου με το μέγα ρίσκο Ανάσκελα και αν θα περιμένεις ή θα σέρνεσαι πρηνηδόν σιγά μην γλυτώσεις! Σε καταπίνει το φουσάτο του θανάτου…

11/5/2024

Με θρησκευτικό απολογισμό… Το πρωινό είναι κούφιο συμπέρασμα, γαντζωμένο στου Μαΐου τις ηλιαχτίδες· Σημειωτόν η Άνοιξη, επάνω στα χλοερά λιβάδια, Τονίζει τις ποιητικές εξάψεις· Τα χελιδόνια χυμούν στο βουναλάκι της απόστασης και, ύστερα, αναφαίνονται πίσω απ’ το αλσύλλιο, μπαρουτοκαπνισμένα όλα· Το οξυγόνο λούζει τα φυτά να πιούν αφράτη ελευθερία που έπεσε από την τσέπη του θεού· Ψάχνοντας λίγο μέσα στην κατάχρηση, τους εγωισμούς βρήκα του αγελαίου όχλου· Τι να θελήσεις να πιστέψεις από καλυτέρεψη τι όχιΜαταιοπονία! Μαχαιριές αποφασιστικές στο σώμα μιας ψυχολογίας· Με θέληση παρηκμασμένη πάμε στα βαθιά της λύπης μας· Πώς ντεραπάρει κάποτε κι ο ουρανός! Με στρογγυλές γαλαρίες και με θαύματα μηχανικής, υπολογίζουμε σε μια κατάκτηση που δεν μας περιέχει· Ε ρε φιλαρέσκεια που στολιζόμαστε για να μιλήσουμε τις κτητικές αντωνυμίες! Εγώ που ξέρω πόσο οι θρησκείες κόστισαν, μάλλον ένα λουλούδι υπολογίζω περισσότερο από ένα θυμιατό που λιβανίζει μία προσωπολατρία εξολοθρευτική· Ανθούν στην θεωρία μου λόγια και τριαντάφυλλα! Δικαίωμα του ο καθένας να επαγρυπνά… Με προσοχή!

63

Το ενύπνιο ενός φτωχόλαλου ποιητή… Να λοιπόν η συμμετοχή μου στο έγκλημα, πουλιά συντηρούν την αγρύπνια και ένας δαφνόφυλλος πόνος ανατρεμίζει όλο το φυτό που λάμπει νηφάλιο μέσα στον αυγινό αέρα. Οι νύχτες όλες διακήρυξαν σιωπή. Εκείνος που ξενυχτάει γυρεύοντας φλούδια από το φρούτο μιας ανάμνησης αφουγκράζεται τον αυστηρό ορίζοντα αφήνοντας την καρδιά του να παίξει με την σωστή ερημία και την εσταυρωμένη αγάπη. Ο στίχος κουρνιάζει κάτω από το φτέρωμα μιας δεκοχτούρας. Σε τι ποντάρουμε εμείς οι αφελείς αν όχι στην ευαισθησία; Σε έντονα προσκυνητάρια νιώθουμε να στερεώνεται ο κόσμος. Υποψιάζομαι θα ελαφρώσει η ψυχή μου με ετούτο το αθρόο διακόνημα να σπέρνω ανάσες δυόσμου σε μια γη απέραντα προγονική. Έτσι κι αλλιώς θα αναπνέω την βαρβάτη φωνασκία των πουλιών και θα φυτρώνουνε φτερούγες μεγαλόσχημες στους ώμους μου κάτω από το φως του όρθρου. Διάπυρος είσαι ουρανέ και δεν μπορώ να σ’ αγγίξω. Ακούω μόνο βήματα στον ουρανό από αγγέλους που απομακρύνονται μέσα στην νύχτα. Όλα αυτά μπορεί να είναι στο όνειρό μου ή στην ξεκρέμαστη θρησκεία μου που όσο πάει και τρυφερά ξεθωριάζει. Όσο το σκέφτομαι κάθε σκιά με περιπαίζει και με νοσηλεύει έξω από τον ‘’κήπο με τις αυταπάτες’’… Με δικαιώματα αθώου πάω να σταθώ πλάι σε ενός πεύκου την φωνή Την ατσάκιστη και να στεφθώ εκμηδενισμένος άρχοντας στο παραμύθι της πριγκιποπούλας νυχτερίδας…

13/5/2024

Η αφάνεια του κόσμου και του Ποιητή… Εδώ λοιπόν συγκεντρώνω τα λόγια μου και τα αναφλέγω· Βιαστικός είμαι στο φως και στην φρυκτωρία μου· Μουχλιάσανε οι καιροί και δεν τους συμπαθώ· Μπορεί να με φιλοξενούνε οι ημέρες με μπαγιάτικες ιδέες που’χω κληρονομήσει προγονικά· μπορεί… Κάνω ταμείο τώρα: τίποτα δεν μου έμεινε· Μάλλον μια φωνασκία μέσα μου τα εστιγμάτισε όλα· Διάφανος και με γαμπριάτικο ένδυμα είπα την λέξη την λεξούλα. Α ρε λαγέ της έμπνευσης τόσο που τρέχεις πού να σε ακολουθήσω! Έχεις μια βιαστική εξουσία που δεν υποψιαζόμουνα· Κάτσε στην θέση σου βρε ψυχούλα μου κάτσε στην θέση σου! Ακούω τα βήματά σου στην φαρδιά σιωπή των αινιγμάτων· Τόσα που σκηνοθέτησες φωνήεντα, τόσα που αύξησες τα ποσοστά, ακούγονται μέσα μου σαν χορικά αναίτιου κεραυνού… Υπήρξα ξυλοκόπος που η κάθε τσεκουριά τον λιάνιζε κατάστηθα, τον μάτωνε στις έσω του ομορφιές… Ορατές είναι οι δίκαιες αστειότητες που η ζωή γύρω μας σπέρνει· Κι ό,τι αποσιωπούμε είναι ομοιοκατάληκτες απάτες που εμείς ακούσια σκαρώσαμε.

64

Στον πηγαιμό για μιαν ελευθερία σκλαβωθήκαμε! Εκείνος που σκουντά τα πράγματα να αιωνιοποιηθούνε, είναι αέρας άτσαλα κοπανιστός! Πόσο πιστεύουμε σε ακραίες συγκυρίες! Από θαυμαστικό σε άλλο θαυμαστικό ένα μεγάλο χάσμα αγεφύρωτο. Όπου εμπλέκεται το εγώ μου είναι σαν μια εγχείρηση αφ’ εαυτού και όλο που κάτι σαν παράξενα τον αφαιμάσσει. Νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα!

13/5/2024

***********************************

Αιθέρια είσαι μάτια μου, αιθέρια και ουτοπική! Μπορώ να σε φιλήσω, να σε κλείσω μες την φαντασία μου, στολίδι ενός άυλου κόσμου; Πως σε παραφυλάει η σκέψη να σε ντύσει με μια μεταξένια Ποίηση! Κι εσύ Στεφανωμένη με λουλούδια που ομιλούνε, Περπατάς από όνειρο σε όνειρο, νεύοντας στα όμορφα άστρα να σε φωτίσουν απόκοσμα!

**************************************** Τόσο άτρωτο το συρτάρι των ταμείων και το σύστημα που τροφοδοτεί το σύστημα με σκληρότητα! Ιδού λοιπόν ο γόρδιος! Και με την σπάθα να τον λύσεις, πάλι ξαναενώνεται.. Προσανατολίσου σε μια επανάσταση ευφραντική. Πονάει ο άνθρωπος και ο κόσμος…

Λυπητερό μανιφέστο μιας αποσιωπημένης επανάστασης… Τα κοράκια του ουρανού ποτέ δεν μπερδεύουν την σκληράδα με την εκδίκηση. Οι αθώοι ποτέ δεν μπερδεύουν την ψυχή τους με την πολιτική. Τα ποιήματα είναι φιλήδονα αγαπούν να γκρεμίζουν το χάος Και αποστομώνουν αυτούς που δεν έχουν μάθει να σκέφτονται. Πρωινό. Μια αντηλιά με καθηλώνει. Ανταλλάσσω μηδαμινότητες με έναν σκουριασμένο γαλαξία. Έσσεται ήμαρ που τα ανθισμένα τριαντάφυλλα θα μιλήσουν λευκά! Αίσθηση μεταξωτή του ήλιου πάνω από τους κήπους της γαλήνης. Συσκέφτομαι με δυσπιστία για την πρόθεση του στρατευμένου… Μολύνονται από μέσα οι δημοκρατίες.

65

Μαστορεύω κρίσεις επί κρίσεων- σαν να μην έφτανε που θα βουλιάξουμε όλοι. Αυτός ο σάπωνας της συνειδἠσεως κάτσε καλά βρωμίζει και την θάλασσα που εκβάλει. Όσα εφευρίσκω είναι μία αχρείαστη ταλαιπωρία…. Όπως να γράφω αγγελτήρια θανάτων που είναι να συμβούν…

15/5/2024

Τελευταίο… Από αυγή σε αυγή ένα σύννεφο ανάγωγο. Το φεγγάρι κρατά τον ρυθμό, ομιλίες κάτω από το σκοτάδι της νύχτας, ένα άστρο ξαφνιάζει την λύπη μου, αναγνώθω το ζοφερό βιβλίο της μελαγχολίας. Η γραφή μια ουτοπία συγκεντρωτική, μαστίζει τις ώρες, ταρακουνά τον παράδεισο. Αν είσαι στον έρωτα θυμήσου πως γέρασε η ψυχή σου, κι επιμένεις να κανοναρχείς ανοικτίρμονα ποιήματα που βελάζουν, κάτω από μια αστραπή που δεν είναι η ζωή σου. Τέλειωσε το στυλό και η ελπίδα. Αρκετά για απόψε! Έτσι δεν είναι;

*********************************** Κόσμος παράξενος ευώδης, περιβαλλόμενος με άχτιστη μοίρα, Στριφογυρίζει κάτω από ένα κυκλοθυμικό μικροσκόπιο που αποκαλύπτει την ραδιούργα του κατάθλιψη· Ούτως ή άλλως τα ειπωμένα μας μας στιγματίζουν ζωηρά Το ένιωσα νωρίς και το ενέταξα στα μυστικά μου Είναι ένας σεισμός τρομακτικός στο στόμα μου Μασώ την κάθε λύπη και με κομματιάζει Έρχομαι φεύγω στον μηδενικό Χρόνο των γεγονότων Και πίσω από μια φράση είμαι βέβαια νεκρός….

Ευτράπελο και τραγικό… Καταναλώνουμε ελπίδες αλλά και πώς να θρέφεται ένα σώμα που νοσεί; Εξαπολύω ερωτηματικά κάμπτομαι από ανέχειαΤρίζει η μέρα σαν μια θύρα που δεν άνοιξε σε πλήρη παρουσίαση Άριστα πράξαμε οι συντηρητικοί να φοβηθούμε 66

Τώρα γίνεται να είσαι κι όμως είναι σαν μην είσαι μάλλον Είσαι ένα πήλινο ανδρείκελο που σε χλευάζει κιόλας Αφ’ εαυτού Κοίτα κατάσταση! Και τι να σου περιποιεί η φουκαριάρα η Ποίηση Όταν που βασιλεύει νόημα κατακερματισμένο Ο μέθυσος που λες βακχεύει σε αρχαίες τραγωδίες Στηλώνει την σπονδυλική του στήλη στον βαθύ καιρό… Λέξεις φθαρμένες ανεμοσκορπίσματα Κάτω από αόρατα τολμήματα να μείνουν οι ψυχές μας ορθωμένες Άντε να καταλάβω πότε σβήνει μια ανάμνηση Στίχου όταν τον έρωτα δειλά και πάντα εκείνον περιγράφει Αψάδα ο κόσμος ερημιά και ανελευθερία Ψαλίδι ο Χρόνος και κλαδεύει την πραγματικότητα Ούτε που αντιλαμβανόμαστε Εργάτης της οξείδωσης ο ανυπόταχτος κατακριτής Για ρητορείες δεν είναι τώρα Κοίτα να φυλαχτείς πριν να σε εντοπίσει η απώλεια Κατεστραμμένε μου Μείνε τουλάχιστον σ’ αυτό το νοτισμένο από δάκρυα Μαξιλάρι του στίχου…

********************** Σφάγια για θυσία τα ποιήματα Κι η τσίκνα τους ανεβαίνει στα ουράνια Όμορφη είναι η λύπη μου την νιώθω Όπως κρατώ λουλούδι αμερόληπτο στα δάχτυλά μου που καήκανε πλησιάζω την πράξη πράττω το ευ που μπορώ ψηφίζω νιότη αυτά τα λίγα, τι και έχει νόημα να πω περισσότερα; Κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια Όσο φτεροκοπώ τόσο αμφισβητούνε τα φτερά μου τις ζωές σας Όλος με ζωηρή συνείδηση πλέω και πλέω…

Σχεδόν αυτογνωσία… Κάθε στίχος με περιγράφει αναιρώντας με με σκεπτικό. Δεν ξέρω αν οι μέλλοντες καιροί θα αποσοβήσουν τον εγωισμό ή θα τον τονίσουν στο έπακρο. Κρατώ ένα κρυφό χαρτί να μην με αποδημήσουνε απόλυτα οι τυμβωρύχοι.

67

Μοναστηριακός καλόγερος, κρυμμένος πίσω από αυταπάτες, σιτιζόμενος μέλι, χολή. Λαλώ για να λαλήσουν όλοι. Αν ξεχυθούν οι δαίμονές μου, θα κομματιαστούν οι νύχτες, και η πλάνη μου θα καρποφορήσει μικρά χαμογελαστά άστρα…

17/5/2024

Εκπλήρωση… Σε είπα όλη σαν μια καταιγίδα, σε είπα και σε έχασα Γυμνό βότσαλο της ταραχής, άφησες το αφράτο στίγμα σου Στην κτίση μέσα μου των αριθμών Και των ονείρων, τακτοποίησες Τη σμήνη των πουλιών των πόθων, αγέρωχη Σ’ εκείνο που έμελλε να συμβεί, κι όταν Ένιωσες πως δεν σε χορταίνω Έφυγες σαν μια ελπίδα οπλισμένη Που ο αέρας την παρέσυρε Στην ξενιτειά των παθών μου…

Μια γλάστρα δυόσμος: όλη η ανέκφραστη φιλοσοφία… Γκρινιάρα λέξη κουλτούρα γκρινιάρα θέσφατο απόμακρο Ο νεφεληγερέτης που δεν νίκησε συνοφρυώθη’ Όσα στιχάκια είχα κλείσει στα συρτάρια μου Μου ορμήσανε - ποιός το καταλαβαίνει; Λύγισα γόνατο στο φως των αστεριών Ολόκληρος συνείδηση ποτισμένος Και διψαλέος ταυτόχρονα… Κυριακή των πλουραλιστικών δυνάμεων Κυριακή εκπεφρασμένη Με φαγοπότι οικογενειακό και τρυφερά τριαντάφυλλα Άμαχα στην υπόστασή τους. Με συμπιέζει να γίνω κατάσταση παρελθούσα Διεκδικώ την νιότη της Σαν χαρτοπόντικας χαραμισμένος. Και η έννοια που μου διέφυγε, ζωντανή μέσα σε τόσους θανάτους Ξεπέρασε το ανεμούριο σε καταδείξεις Και έγινε μια μαρτυριάρα θέληση Πολλή αβρή… Με επαμφοτερίζουσα διάθεση, μπλέκοντας τις υπάρξεις σε μελαγχολία Σε χρόνο ανερμήνευτο και Κυριακή και κούφια ξέπνοη εβδομάδα… Αγόρασα μια γλάστρα δυόσμο για να έχει το ρουθούνι μου υπεραξία, Στόλισα ύμνο την πραγματικότητα, Γεμάτος ρυτίδες ουρανού, ακριβά κτερίσματα Συλημένα από τον τάφο που έφυγα…

68

Ας με τσακίσουν οι σιωπές που διάλεξα, όμως ήμουν ειλικρινής Αυτό που σκλήρυνε τα λόγια μου ήτανε ηφαιστειακή κραιπάλη Δεν με αφομοίωσε την ήπια σαν νερό οι άνθρωποι συνήθως κάνουν πίσω Αν είναι να σπουδάσουν το Καλό, τι να φτουρήσει η αγέρωχη καρδιά μου Σε τούτες τις γδαρμένες προσευχές των ανομημάτων;… Ψαύω την Σκέψη μου προσεκτικά, Θαυμάσια με ακυρώνει η Ιστορία, Τι να φοβάσαι όταν θα σε κατοικεί η ερήμωση; Κοντεύω να πιστέψω ένα φως που σκοτεινιάζει… Άγιοι Ανάργυροι 19/5/2024

*********************************** Άρξασθαι από τα πράγματα αλλά τα πράγματα δεν είναι εκεί συναιρούνται μέσα από ακαθόριστες διαθλάσεις και φτάνουν σε σένα σαν μία αναλαμπή που, νατην, χάθηκε και ποτέ δεν σου ανήκε… Σχετικές είναι οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μας άσχετες… Μην κωλυσιεργείς πίσω από τον Χρόνο… Μόνο η αγάπη μένει απόρθητηΚαι καίει σαν ένα τριαντάφυλλο γεμάτο από την λύπη σου και τα δικά σου σφάλματα…

*****************************************

Μπαίνεις με φούρια μες τα γεγονότα, εξαπολύοντας τις θεωρίες σουΠοιός να πιστέψει τον καθοδηγητικό μίτο της σκέψης σου; Πετάς Σε άγνωστα ουράνια, Ο έρωτας δεν σε αποκαλύπτει σ’ αυτό το ‘’αλλιώς’’ Που φέρνεις μες το σύνολο των συγκινήσεωνΣυσκέπτεσαι με το φεγγάρι Ακούς κρυφά την σιωπή Και πάνω απ’ όλη αυτή την καθημερινότητα Είσαι αντίμαχος ήλιος που τρέμει πάνω απ’ τα φυτά Με εγκαρτέρηση…

69

Μαρτυρία… Γεμάτος από λουλουδιαμένο φως και αναντίρρητα γεωργός της συνείδησηςΠερπατώ έξω απ’ τα συνθετικά μου, Όταν αυτογκρεμίζομαι, είμαι υλικό αβάσταχτου πόνου, Αιματηρά επεισόδια οι αγρύπνιες μου Όλα για μία λέξη ουσιαστικήΗ νύχτα με δασκαλεύει σε σιωπή, κι η σιωπή μου αρέσει, Τα πεπραγμένα μου απαρχαιώθηκαν, δεν τα αναγνωρίζω, Γλεντώ ένα φεγγάρι κραταιό, Ανυπάκουο μέσα σε τόσες ανήκουστες τελετουργίες, Το πρωί αφετηρία είναι η ηλιαχτίδα, μία όλα για όλα, Κουράστηκα στα αόριστα φροντιστήρια της λογοτεχνίας, τα βαρέθηκα, Ξεκουμπώνω τον νου μου, δείχνω απείθεια Στο ξέφραγο αμπέλι της ηθικήςΜόνο από ένα ρόδο διδάσκομαιΟλοένα απομονώνομαι, συστρέφομαι όπως κοχλίας στην αφράτη ψίχα του δροσάτου ξύλου, Εγώ ο στρεπτός περί άξονα, εγώ ο πιστός ώριμος φίλος Που ετοιμάζω επαναστάσεις της καλής καρδιάς…

20/5/2024

Ισχύει ένα συμπέρασμα πικρό….

Άβολο το να γράφεις και οδυνηρό. Μαστίζει όλες τις καταβολές σου. Επιθύμησα ήχους χαρούμενους και λογοτεχνίες με βελουδένιους πανσέδες. Αυτό το πλάσμα που είμαι πολύ με ταλαιπώρησε Εν ζωή· δεν ξέρω Με τι ξεφορτωμένες ιδιότητες θα με προδώσει. Κι αυτό το σαν πληθυντικό ξενύχτι μου πάνω από ένα πληκτρολόγιο τι βάσανος! Πόσο να ελέγξω πάνω μου τα μέταλλα των στεναγμών; Α ρε βλαμμένα που μου θέλετε άκαιρες πια ομοιοκαταληξίες! Πού να σας εξηγώ πόσο το νόημα Περισσεύει σε αυτές εδώ τις αράδες Που έχουν μια κρυφή μουσική και Μια ακραία μυστική εξομολόγηση… Γράφω και παίζω. Ζάρια ίσως μέσα σε ένα καταγώγιο απελπισίας. Πώς να τον δω τον κόσμο με συμπάθεια έξω από στατιστικές Που πόλεμος εδώ και πόλεμος εκεί κι ο πόλεμος ποτέ δεν τελειώνει! Κι ο ύπνος μου ακόμη έφοδος και εγερτήριο. Παράξενο: Χειραγωγώ μια σκέψη που εξαερώνεται Σωστή αυτοχειρία! Χλιδή σπουδαία τα λογάκια και να τα χτενίζεις με αφοσίωση πολλή δυσχέρεια και τέλμα έχει. Πονάει το αίμα μου, σας το δηλώνω, ξήλωσα μιαν αστραπή 70

Να φτιάξω μία μπέρτα batman να γλυτώσω απ’ την κατάθλιψη. Παλιά ευαγγέλια τα φιλιά στο μονόπρακτο του έρωτα: Μπαίνεις με φούρια στην σκηνή και βγαίνεις με φορείο και αναίσθητος. Και πάνω στο τραπέζι τα μολύβια αυθαδιούνε και ζητάνε πλήρη ελευθερία· Παντού όπου σκαλίζω σύνορα υπάρχει μία κυριολεξία που ασωτεύει… Παντού μια αδιατάρακτη ψυχή που από εμένα περισσεύει…

22/5/2024

Κάποτε εμείς… Κάποτε εμείς θα θορυβούμε περισσότερο από τις βόμβες που θα σκάνε Θα αφρίζει μέσα μας η ψυχή και θα διατρανώνεται Θα μοσχοβολά ευωδιές ο τόπος γύρω μας Θα χλιμιντρά μέσα μας το αλογάκι της απόφασης Κάποτε εμείς θα πλημμυρίσουμε το σύμπαν Θα είμαστε τόσο γενναίοι που θα καμαρώνει μας κι ο ουρανός Κάποτε θα είμαστε τόσο σοφοί που θα καθοδηγούμε κάθε αποφασιστικό φεγγάρι Θα σμίγουμε ο ένας με τον άλλον συνεφέρνοντας κάθε ιδέα επανάστασης Και όχι όπως τα ξέρουμε τα καθεστώτα Τα καθεστώτα θα είναι όπως εκείνα που δεν ξέρουμε Κόβοντας την δικαιοσύνη σαν καρβέλι Ψωμί να την χορτάσουνε όλοι Κάποτε εμείς….

23/5/2024

***********************************

Μέσα στα χέρια μου πώς άφησε Το βάρος του μικρό πεταλουδάκι; Ανυπέρβλητη θλίψη μέσα στα γυμνά ντουβάρια των παλιών εκκλησιών Ο αέρας τρέχει και σφαδάζει Φεγγάρι κοντυλογραμμένο απόψε, με μέθυσε Είμαι εγώ ή μήπως είναι άλλος Αυτός που προσεγγίζει τα Αόρατα;;

Η ευτυχία ενός Τίποτα… ή, αλλιώς, γενέθλια μοίρα… Γλεντοκόπα στρουθία απόλυτα εκφραστικά ζώνουν την μέρα σαν με ένα δόκανο της αθωότητας Όπου φιλοσοφία εκεί κάτι ουράνιο υποκρύπτεται και μεγαλώνει

71

Τα εκατόχρονα πλατάνια τρέμουνε τον ίσκιο τους όπως στης Πύλου την πλατεία έστεκαν με κάτω τους μεταλλικά πράσινα τραπεζάκια Του καφενείου επιταγές κρύο νερό και ο ελληνικός με τρεις φουσκάλες Κοίτα το χούι μου που δεν θα λήξει Ένα λουκούμι χαμογέλασε στην πιο γλυκιά καταστροφή που με γκρεμίζει Πάντοτε είμαι πειραματικός και αμετάπειστα ερασιτέχνης Συσπώνται οι μελωδίες που αγαπώ συγχέονται με κατακλύζουν Με νηφαλιότητες καλής καρδιάς παίζω την αγωνία μου στα ζάρια Αφήνω μια πνοή εμπιστοσύνης πάνω στα θυσιαστήρια αφήνω πάθος Όσο μονάζω τόσο εδραιώνομαι Παράδρομοι οι πόθοι μου κραυγαλέοι λεωφόροι Προσκυνώ την γραμματική που μεταβάλω Ενεστώτες των τήξεων και αόριστοι Των πήξεων, όλα προτού να φρίξουν οι κοσμήτορες των ποιημάτωνΑναγγέλλονται μέσα στον ύπνο μου μάχες προτού να συμβούν, ακούγονται θόρυβοι Οικουμενικής επιφυλακής, ξεφλουδίζονται δέντρα Που στέκουν χαλαρά ως το ξημέρωμα Κάτω από τον υπερόπτη ουρανό. Στα αναλόγια μιας άλλης λειτουργίας ο αέρας ξεφυλλίζει τα αρχαία ευαγγέλια Τα τσουρουφλισμένα· προσμένω κάτι να συμβεί- ίσως και όλα να συνέβησαν κι ούτε χαμπάρι πήρα· Φτάνω όπου βίωσα φωνή και όπου αστραπή βύζαξα και απ’ τις φυλακές μου όλες αποφυλακίστηκα· λαγός που με ξεπέρασε η χελώνα· Η χλόη ανατρίχιασε σαν με αγάπη Με έσωσε μια λυρική αντήχηση Μεταλλικές αυτοκτονίες έπραξε η μελαγχολία Κάθισα στο ακραίο πεζουλάκι της προσήλωσης Αυτόκλητα σφιγμένος γύρω από μία κραυγή και εθελούσια δεχόμενος να καταρρέω Πυρ η μιλιά μου κι απ’ το πυρ ζώσα αδημονούσα όλα να τα καταπιεί η φωτιά…

24/5/2024

Υπεροψία… Τούτος ο ψίθυρος άστρο με άστρο μου χαλά την ησυχία· Η νύχτα δεν τέλειωσε, η μπέρτα της ανεμίζει στον ουρανό, Ένα γυμνό φεγγάρι διαστέλλεται και σαν αγάπη Καταλαμβάνει τα σώματα· οι εραστές κοιμούνται Αγκαλιασμένοι· ο γάτος πάει κι έρχεται πίσω από την μάντρα· Το ποίημα ξεθαρρεύει και ζητά να επιβιώσει· στο κατά βάθος είναι υπεροψία· Στρέφει τους ποιητές προς μια πλαστή αιωνιότητα!

72

************************************

Όλες οι σκέψεις είναι μάτια, μάτια και δροσερή καρδιά· ακροβολισμένα Στον ορίζοντα τα αισθήματα, Και χαρίεις και ολοζώντανος ο ουρανός· ο έρωτας θέλει και θέλει· Οι μυστικές του προσηλώσεις υφαίνουν καλά την κατάθεση· αινιγματικά λόγια απογυμνώνουν την σιωπή που μας γαλούχησε Αφήνοντας εκτεθειμένους τον εαυτό μου και τον εαυτό σου…

******************************

Τούτα τα αναμμένα λουλούδια σαν κεράκια μοιάζουν Στα μανουάλια της μαγιάτικης μέρας. Κι όλο το φως για το εικόνισμα Της Κυριακής. Φτάνω να αναλογίζομαι τι έχει κατά νου το έντομο που πεταρίζει Μέσα στις φιστικιές. Ο αέρας είναι ευχάριστος, μια σύζευξη φιλιών και πόθων Φέρνουν τον έρωτα κοντά. Ορεξάτος ο κόσμος για Συνουσία- διακόπτει την κακοθυμία και με ένα άγγιγμα αγάπαμε να σ’ αγαπώ, φτάνει Στο παραπέντε μιας ζωγραφικής που λαχανιάζει τα πιο ντελικάτα χρώματα του μεσημεριού…

****************************************

Το φεγγάρι στερεώθηκε πάνω από τις καμινάδες των πολυκατοικιών. Σχεδόν μισό φεγγάρισχεδόν ολόκληρος ουρανός. Τρώω ένα φρούτο- για τον χυμό του πολύ το λαχτάρησα. Ξημερώνει. Όλα όπως τα ψηλαφώ είναι ουδέτερα. Όλα αξίζουνε την προσοχή μου. Η Άνοιξη ντεραπάρει μέσα στα οικόπεδα της μνήμης μου. Όλα μ’ ενθουσιάζουνε- όλα σωστά τα σπουδάζω…

Έλεος μιας Στιγμής που ακραία υπάρχει… Ήχος παράξενος ευωδιαστός Ανάμεσα στις φλέβες των φυτών και τις εξάψεις του Μαΐου Ο ήλιος καμπουριάζει τις ηλιαχτίδες του και σπρώχνει Την προσήλωση σ’ έναν συγκεντρωτικό λεπτοδείχτηΑν με ακούσεις είμαι φερέφωνο ακοίμητης ελπίδας Τρέχω με σπινθήρα φωτός και εξουσιάζω Την διάφανη προσμονή που στους κορμούς εναποθέτει Των δέντρων την τσαλακωμένη λύπη μουΤο λεξιλόγιο που με καταβροχθίζει αναπαύεται Σε στιγμές που κόβουν όπως λεπίδα τον αφρόντιστο καιρό· 73

Σημειώνω πάθη και πόθους· Και εντεταλμένος να κυριαρχήσω, εκφράζω ένα μαχαιρωμένο αίμα που την κάθε λέξη βάφει κόκκινη και καταιγιστική… Σαν ηχηρή ακραία έκφραση μιας βεβαιότητας…

27/5/2024

Εικόνα πρωινή τελετουργία… Πρωί που το κεντά το φως με αναλογίες ζέστης· Ρόδινο ύφος της μέρας, ατόφιο χρυσάφι της αυγής, Είμαστε εγκλωβισμένοι σε ανθηρή πραγματικότητα και ματωμένη. Πώς γίνεται να εκθειάζουμε ψυχή όταν αγκαθερά την μολύνουμε; (και που τα λέω άραγε τι βγαίνει;) Τούτο μου το σώμα το υπεκφεύγον από καθετί δουλοπρεπές, τούτο μου το αίμα, το πλημμυρισμένο γύρη εκβάλει μέσα στα ποιητικά κορμάκια των λουλουδιών, σαν μπετονιέρα ισοπεδωτική της Άνοιξης ( κι ευτυχώς!) εκφράζεται με πόθους, αγαπά μία κοπέλα που βγήκε στο μπαλκόνι της και βλέπει τα κεραμιδωτά γλαστράκια της που παίζουν με πανσέδες εύλογους και θορυβώδεις…

28/5/2024

************************************ Καλόκαρδος ήλιος, νουνεχής, Θωπεύει τα σεμνά τριαντάφυλλα, τα ενεστωτικά· Και στις αυλές αινίγματα του φίκου εργάζονται πάνω σε κατασταλαγμένη σιωπή απαστράπτουσα. Τι φανταχτερό πνεύμα που πλανιέται με κομψότητα στο φως! Ακούω τον περίγυρο. Μια λάμψη από έρωτα δοξάζει Τον ξοδεμένο άθλο της ωραίας πεταλούδας!

74

Η σχίζα της γραφής… Προσπαθώντας να σβήσω ίχνη της μοίρας Πελεκώ ένα κούτσουρο επίμονο Φωταγωγώ την στιλπνότητα της σελίδας Διατρέχοντας Πάντα μια ψυχική διαδρομή Στυγνή Σαν άξεστο βράχοΑυστηρός που είσαι κόσμε μου Κινείς πάντα αλλιώς τα νήματα Απ’ ότι τα περίμενα, γράφεις Τα γεγονότα μου οδυνηρά και μένω Με ποιήματα μόνο και με λύπες Να προσπαθώ να σώσω την κατάστασηΈρημος στις ερήμους και να καίγομαι ακόμα Και όταν ξημερώνω με διάτορη φωνή να αναγγείλω Αποφάσεις φωτιάς…

Ερωτική επιφάνεια… Λίθο τον λίθο προχωρήσαμε προς την απώλεια· Μια μυρωδιά από φεγγάρι που έφευγε τσιγκλούσε κι άλλο τα δωμάτια· Δεν ξέρω αν κοιμηθήκαμε καθόλου· Ένα αεράκι γαμήλιο έφερνε το φιλί μες τον επόμενο πόθο· Κάπου ήμασταν που χώνευε μια τσακμακόπετρα ερώτων· Κι απ’ το βαθύ πέλαγος των σεντονιών τσαλακωμένο Έβγαινε το όνειρο- σωστός δραπέτης από κείνα που δεν νιώσαμε ακόμα· Γλιτώνω από όλα όμως έρχομαι κοντά σε μία μουσική Που σε ζει και που εμένα πιο πολύ με πεθαίνει…

********************************

Ένα παιχνίδι από ξεκούρδιστη ανάμνηση είναι η ζωή Παχυλές υποσχέσεις αραδιάζει, καμιά δεν θα πραγματοποιηθεί Στον ενεστώτα της νικά ο υπερσυντέλικος Ω δράμα! Με ραγισμένη προσωπικότητα και να πιστεύω θαύματα· Έχω τα ψέματά μου πάνω μου εφαρμοσμένα, Τι ζει το θύμα πριν ο δήμιος το καρατομήσει; Βλέπω Μακριά: ένα πλεούμενο είναι η ψυχή μου που αρμενίζει σε βαριά καταιγίδα…

75

Αυτό που χτίζουνε τα λεξιλόγια… Ραγίζει το σύμπαν σαν απρόσμενη φωτοβολίδα, Έναστρος και μονήρης ο φλοιός του, Φλογίζει ο νους την μοίρα του σχεδόν την αμφισβητεί Παθιάζοντας χαρμόσυνα την συνείδηση· Ψάξε να με βρεις με σκεπάζει ένα χάος Και θα ομολογήσω ότι ο πιο μεγάλος άθλος μας πάντα θα είναι ένα λεξιλόγιο φιλότιμο που δείχνει το ύψος μας και δείχνει το βάθος μας καθώς απομένουμε μέσα στην Ιστορία αδέκαστα μόνοι, με πεπραγμένα Ψυχής και φωτιάς… Μόνο οι λέξεις μας θα μας προσδιορίζουν, μόνο οι λέξεις μας… Πόσο αγάπησες τους λεπτοδείχτες δεν λέγεται! Αναστατώθηκες με λέξεις ουρανού, φορτώθηκες θρησκευτικά βασανάκια κι όπως μίλησες κι είπες και είπες τόσα και τόσα που οδυνηρά σε ξεπέρασαν… Ο κόσμος της ψευτιάς και της απάτης γύρω σου Με αφερέγγυα ερείσματα Βουλιάζει στην μηδαμινότητά τουΔες το και πρόσεξε!

30/5/2024

Γνώση και μυστική φιλοδοξία… Μέχρι να βρω μια υγιεινή αναπνοή θα πασχίζω Θα ερωτεύομαι πράγματα αλλά δεν θα με αφομοιώνουν, θα επικεντρώνομαι Στην σιωπή, στην ατίθαση ευτυχία Που η ύλη είναι μια επιδερμική εξαπάτηση που σου προσφέρει Ένα τίποτα μεταξωτό. Κατέχω την μικρότητα και την προτρέπω να με μεγαλώσει Αθροίζοντας στιχάκια μες το αίμα μου, ένας βουκόλος είμαι Που ταπεινά αγγίζει την σεμνότητα των ιδεών. Α ο κρυφός μαγνήτης που με έλκει Υπακούουν τα θαύματα Ταράζω την τάξη οριζόντια Μυσταγωγία σε όλα που ακόμη δεν καταλαβαίνω… Πες τώρα, πες, μίλα, ευτυχία είναι να σμίγεις την έννοια Με την μελαγχολία σου και ας σε αφανίζει Σιγά σιγά, όπως να μεταστοιχειώνεσαι, τρανή απόδειξη Ότι ο ουρανός ευχάριστα θα σε φιλοξενεί…

76

Βαράει το σφυρί μπήγει το σουβλερό καρφί στο ξύλο Η λέξη μπήγεται μες το μυαλό Γδέρνει η λογοτεχνία μου τα ώτα των Ξιπασμένων, ανήκω σε μια φούρια που θα ξεσαλώσει πάραυτα θα αποβεί ευτύχημα μες το δυστύχημαέτσι απλά…

30/5/2024

************************************

Με κατακλύζει αυτός ο θησαυρός των οραμάτων με αποδεκατίζει Σαν μια τσουγκράνα σε έρημο χωράφι ζιζανιοκυριευμένο. Κληρώθηκε επάνω μου μια αποκάλυψη, αχτίδες ήλιου με καίνε, ως το μεδούλι μου. Ας καταλάβω τι συμβαίνει, συνοφρυωμένες είναι οι φιλοσοφίες μου Βαρούν βαριά τα σήμαντρα, οι έννοιες επιστρατεύονται να πράξουν αναστάτωση, ολοένα ακλόνητες κυκλοθυμίες…

Ψίχουλο μιας ποιητικής χαραμάδας… ‘’Με λογισμό και μ’ όνειρο τι χάρη έχουν τα μάτια…’’ και άντε να ανακαλύψεις τον σπουδαίο εαυτό σουμία φωτιά που σε καψάλισε σε έκανε σπουδαίο εφευρέτη ενός μύθου που όλες οι Ιστορίες μέσα του εκβράστηκαν για να μπορέσουν να σε δικαιώσουν!

31/5/2024

Λεπέτυμνος νυχτερινός ανήφορος… Καταναλώνοντας τα πάθη όπως το στυπόχαρτο τον μελανιασμένο εαυτό του Και επωμίζομαι φτερούγες πιο θρησκευτικές από το ένδοξο φεγγάρι Αέρα πνέουνε η φαντασία και οι σκέψεις Όλα συντονίζονται για να σπάσουνε τα γεγονότα γύρω μου χίλια κομμάτια Αναπόφευκτα εκπεφρασμένος με πιο λυρικά βιολιά, και ίσως Απ’ τον μονότονο ήχο ενός αράγιστου ελαιώνα 77

Πολιορκίες ντελικάτες για να δώσει χρώμα η κατάσταση Την υγρασία την καθολική μπέρτα αισθάνομαι που ντύνει Της επαρχίας το ατάραχο λιθάρι ριζωμένο στην καρδιά μου Σκιές επάνω στο πλακόστρωτο μια σαύρα που δεν πρόκαμε να μου κρυφτεί Κι εγώ ο μαέστρος της αγαπημένης ερημιάς αιώνιος φίλος Ενός ελληνικού χωριού που εξορίζει τα ποιήματα μου πριν να ωριμάσουν Να δρασκελώ με το γοργό μου βήμα την κρυφή μου προσευχή Ταπεινωμένα μόνος πιο φτωχός από τους πάμπλουτους Κρεμώ στο βέβηλο φεγγάρι το πουκάμισό μου και πάω αμετανόητος να κοιμηθώ… Όπως με εκφράζει η σιωπή μου τίποτα δεν με εκφράζει…

31/5/2024

Ναι αυτή είναι η πατρίδα μου… Ναι αυτή είναι η πατρίδα μου, σφυρηλατημένη Μες σε καιρούς και σε ανέμους. Νικά Και νικιέται· τι ωραία λάμπει ο ουρανός Και η ερμηνεία των πάντων, ενώ δεν είναι τίποτα, ενώ Δεν έχει αυτό να κάνει με θρησκείες μα με κείνα που την πολεμούν Μεθοδικά και αφαιμάσσοντάς την, θέλουνε να την απαλείψουν… Τόσο ενσυνείδητα κουφός στα ψέματα όσο Και συσπειρωμένος γύρω από το φωτογώνι Διαβάζω τους ηθικούς ήλιους της, αιχμάλωτος Μιας κτήσης που σαπίζει. Συστέλλομαι, πίνω την θλίψη μου, τα δέντρα Είναι η παρέα μου, η γη, το χώμα που με έδωσε και θα με πάρει Σαν ένα απόλυτο αριθμό απ’ όπου, ή προέκυψα ή θα πεθάνω. Άναψε το κερί, φυσάει απόψε το αεράκι, γυρνά τις σελίδες, Είμαι ο σκηνοθέτης του αίματος, έχουν ροή Μέσα μου οι πεταλούδες της ευτυχίας, η πατρίδα μου Χαμογελά, αντιστέκεται, είναι εδώ στεγνώνει τα βρεγμένα ρούχα της ανάμνησης, και πάει Να ατονήσει την ανησυχία μου μες τους αιώνες…

1/6/2024

78

Προσδιορισμός με σιδερένιο φως… Κρατώ ένα κρόταλο είμαι μπουκωμένος θλίψη αντηχούν γύρω μου οι βερμπαλισμοί της νύχτας, ποιός να φοβηθεί; Θέλει παραμύθι ο άνθρωπος, θέλει ψέμα Προγάστορας που με περιγελώ, ποιός χλευάζει έναν θεό που ξεθύμανε; Αφήνω να με τρυπούν οι πρόκες λέξεων που με καρφώνουν στον γενναίο ήλιο της απόσχισης- σπεύδω να γεννηθώ στο περιθώριο ενός ποιήματος, δραπέτης είμαι από μία Στιγμή της αθωότητας, είμαι αυτός ο λιγνός καλόγερος που στερείται την χόρταση, που ζει μες την κακοκαιρία και μένει ακλόνητος στο καλοκουρδισμένο του οργανάκι, δίνοντας μια μουσική ψυχής· αφήνω το ελληνικό μελτέμι μου να ζήσει την αρχαία δίψα την αρχαιότροπη…

1/6/2024

Το καλοκαίρι συνθέτει ευλογημένες μελωδίες… Αν πω την έμπνευση σαν μακροβούτι όπως Να κάπνιζα και ξαφνικά βουτώ να δροσιστώ στην θάλασσα- να, έλα ήλιε Και κάψε με, σκότισέ με, επιφύλαξέ μου μια παθιασμένη ηθική, Λυπήθηκα πολλές φορές μα ανασυντάχθηκα Αυτά τα οράματα που λέμε οικουμενικά σε στιγματίζουνε, όμως το νιώθω, ο κόσμος αλλάζει δεν συνηθίζει την απανθρωπιά των ισχυρών· μια βούλα ξέρω Να έχει η κάθε λέξη που ξεστόμισα· το λεξιλόγιο Καταματωμένο μαστίγιο, και λέει όσα μέλλεται να χρειαστούνε οι νέες γενιές να μας ταρακουνήσουνε!

79

Καθηλωτική μαρτυρία… Λατρεύοντας πυρακτωμένα δευτερόλεπτα ανήκεστα μόνος ενστερνίζομαι μια φωταψία εκθαμβωτική. Τώρα πώς να το πω αυτό, μια ισορροπία εφαρμόζω πάνω στις πλάτες του άπλαστου και ζω την έκφραση εκεί που και μου διαφεύγει κιόλας πριν και μετά την ευτυχία της. Άπληστος να μαζεύω φωτεινές ψηφίδες και μηρυκάζω μία άποψη που αμφισβητεί λέξη την λέξη την απόφαση. Α μελαγχολία μου ασυγκράτητη δυσανάγνωστη πίσω από το νυν του επερχόμενου καλοκαιριού και της περιπλάνησής μου στον αιώνα! Φυσάω πνοή στο σώμα που έπλασα από ευωδιά κι αν είναι ν’ ανάψουνε τα σπλάχνα του, θα ανάψουνε- κι αν όχι, η ευωδιά που μένει θα μπουμπουνίσει μες την νύχτα σαν καθημαγμένο άστρο που έπεσε και απ’ τον εαυτό του λυτρώθηκε!

2/6/2024

Βολιδοσκόπηση κάτω από το βλέμμα του ήλιου…. Ευτύχημα η αστραπή και που την καταγράφεις ευτύχημα Κάτω από τα ακαριαία μικροσκόπια που απομονώνουν την θέληση Και την ραπίζουν όσο να αποκτήσεις ελπίδα Φτου σου μακαριστέ μην σε ματιάσω, ανήκεις σε άλλα παραμύθια Λες κι όλη η ζωή μια σκηνοθετημένη δεν είναι Ντροπαλοσύνη που ξεπέρασε τον εαυτό της Κάποτε· Κατέκτησε ονοματεπώνυμο ο ουρανός Τον συλλαβίσαμε κάτω από ανερμήνευτη πραγματικότητα Κλάψαμε νιώθοντας αλληλεγγύη για την προσφυγιά που διασκορπίστηκε Είτε από βόμβες είτε από φόβο σ’ όλο το κορμί της γερασμένης μας Ευρώπης· Τώρα αλέτρι είναι το αίμα χτυπάει μέσα στις φλέβες και ακούγεται παντού Παραγινωμένο όπως φρούτο κάτω από της Ιστορίας την κατάληξη Βουλιάζει μες την Ποίηση ξεστομίζοντας ολοένα έναν θάνατο που δεν ξεγράφεται Φτωχαίνει τον καθένα ως τον αφανισμό του· αποστρέφομαι την κτήση και Αυτήν την εξουσία που κελάηδησε οικτρά Που σκλάβωσε καθέναν που σεβάστηκε τον εαυτό του Έρχεται η ταπείνωση των αριθμών και των πλασμάτων Τυλιχτείτε στα σάβανα κανείς δεν θα ζει να μας περιγράψει Το πόσο άπληστοι υπήρξαμε κάτω από το βλέμμα του ήλιου Εμείς οι κακομοίρηδες των θρησκειών εμείς οι χορτασμένοι τσαρλατάνοι Καταβροχθίζοντας τα δηλητηριώδη μας αισθήματα τα βουερά Και παραλογιζόμενοι έξω από την πόρτα του ακραίου Μηδενός 80

Του ασυγκράτητα κατεστημένου….

3/6/2024

Οδυνηρή παραδοχή… Όπως και να το δω το βασανάκι μου, με κατοίκησε μετέωρη μουσική· Μιλώ κι όπως μιλώ διατρανώνω άπειρες συμπάθειες για κείνους που χυμούνε στην φωτιά να σώσουν το σαρανταπληγιασμένο κορμί της ανθρωπότητας· Στάζω ένα τσιπουράκι μες τα σπλάχνα μου και Τα σπλάχνα μου αναστατώνονται- σαν να τα χτύπησε ο κεραυνός του Δία· Λογαριάζω αλλιώς τα ειπωμένα μου και, μπορεί να στέκομαι, χωρίς καμία προκατάληψη, στο πιο ψηλό σκαλί μιας αγωνίας· Μέσα σε αμήχανες οθόνες, αυτός που πιο βαθιά την ψάχνει την αγάπη εγκαινιάζει χίμαιρες ρακένδυτες, φουρτουνιασμένα πέλαγα και καταφέρνει να φέρει το μηδενικό του όνειρο κοντά σε τούτους τους φανταστικούς αριθμούς που πυροβολάνε· Στις μέρες μας λαμπρύνεται η ιδιωτικότητα- πού να το πω να με πιστέψουν! Αχ η ερημιά η μέσα μας καλά που τα κατάφερε να μας εμπαίζει! Βλοσυρή- σαν μια σχάση που και την ψυχή μας θα απελευθερώσει και τον διάολό της!

3/6/2024

Βεβαιότητα… ή φωτεινός περίπατος στο περίπου… Από τι θλίψη να προστατευτούμε και τι σκοτεινό καιρό δαχτυλοδειχτούμενοι; Τυχαίνει ο πόνος- κι αν τον συναντήσεις ανάβει η ψυχή σου φλογισμένο γαρίφαλο. Ουτοπικό το μέλλον και ουτοπικό το παρελθόν και το ποίημα ουτοπικό, σαν μια ναζιάρα φυλακή που θα σε εγκλωβίσει! Θα ναυαγήσουμε ωραία καπετάνιε μου!

Νεφελοκοκκυγία… Ξεχαρβαλώθηκε κι ο ουρανός, αντικρύζω την άτσαλη όψη του Καταματωμένη. Από θρησκεία σε θρησκεία μια πνευματική φυλακή· ποιός Ψευτοεπιδιορθώνει πάντα τον παράδεισο; Κι εγώ ο ‘’περπατημένος’’, τι κουβαλώ που είναι σκέψη Και νους που απωθεί τα μιλιταριστικά εφαλτήρια; 81

Απαλαίνει το ποίημα, η λέξη τσιμεντάρει την αποφασιστικότητα των γεγονότων, Πόσο θα στολιστούμε για να βγούμε μια αναμνηστική φωτογραφία στον αιώνα! Έκοψα τους γενναίους τένοντες, τους πρόσφερα στον βιοπορισμό των ηττημένων. Τίποτα δεν αλλάζει στην υποταγή· ζούνε να εκδικούνται η μία την άλλη οι τάξεις: να η πάλη που δεν τέλειωσε ποτέ της! Κουβαλώ μέσα μου έναν γίγαντα που δεν γνώριζα. Τον μαθαίνω τώρα που κοντά θα πεθάνω. Πασχίζω για μια γλώσσα αποκαλυπτική. Ούτε λογοτεχνία ούτε συλλαβή από ένα έναστρο αλφάβητοΑνθοστολίζομαι και είμαι ευέξαπτος λες και αδίκως έζησα με τόσες αυταπάτες... Είμαι ήδη ο χτεσινός που κιόλας ξημέρωσε· αυτόβουλα. Διατυμπανίζει ο στόμας μου το πληκτικό φεγγάρι που ζει αγγίγματα αγρύπνιας και ευτυχισμένο σύννεφο. Θέλω να πλάσω μια φιλόδοξη λογοτεχνία. Στον επίλογο των πεπραγμένων μου, ένα πινέλο ζωγραφίζει σχέδια αλαφροΐσκιωτων που δεν το βάζουν κάτω· Νυν και αεί μες σε διάρκεια παρηκμασμένης νεφελοκοκκυγίας…

5/6/2024

***************************************

Αν και αγκομαχούνε όλες οι επιθυμίες μας, η Ποίηση παραμένει μια τεθλασμένη που προκύπτει από την σύνθλιψη των Ιδεών. Κάποτε αγνοούσαμε την ευαισθησία, την περιφρονήσαμε κιόλας. Δεν καταλάβαμε πόσο ένα λουλούδι διαφέρει από έναν κυνόδοντα που εφορμά. Την μουσική την στέψαμε με λυρική ουσία μόλις λίγο πριν να αντιληφθούμε ότι πιο φτωχοί θα πεθάνουμε από μια σφήκα που τσιμπάει αναίτια μια τρυφερή επιδερμίδα. Λαχανιασμένο στάθηκε το κατορθωμένο μας, πολύ φτενό και κολασμένο. Έσφιξε σαν μια ζώνη η Αττική. Περπατώ μηδενίζοντας τα κοντέρ μου. Περπατώ μέσα σε ξεραμένες λέξεις και τοπία αφυδατωμένα. Οι λέξεις μου παρασέρνουν ένα αποστεωμένο Τίποτα. Όλα σε μία ενορχήστρωση πολύ οδυνηρή!

82

Του ζαχάρου αποκρυσταλλωμένα φρεναρίσματα… Ζέστα βουλιμική, ψευτοδιαλέγει θύματα και τις παρομοιώσεις. Καταπατώ τους νόμους της ευφράδειας και σημαιοστολίζω Τις σύμμαχες λέξεις. Απόλυτος πάντα. Αναζητώ μια υγεία πικρή. Φυσώ στους ασκούς και στο λαχανιασμένο νταούλι παίζω Την ευθυμία μου. Πώς επανέρχομαι στην προεφηβική μου αισιοδοξία; Ο καιρός είναι πληθυντικός παράπονος Και κεντημένα κολασμένος. Οι αισθήσεις μου μεταδίδουν απροστάτευτες συλλαβές που ερεθίζονται και κοκκινίζουν Κάτω από δαρμένες άγρια θερμοκρασίες. Κρούω τα φτερά μου, προφέρω μια πνευστή ανάσταση, με προσπερνά η γραφή σε ένα άθλο του φανατισμένου καμικάζι, με προσπερνά. Τούτη μου είναι η ανεκδήλωτη εξωστρέφεια, η βέβηλη ρήση μου Σκαρφαλώνει στο άσπρο χαρτί και διαρκώς εντείνει Τα φαινόμενα των οραμάτων. Όλα Είναι μια κίνηση που μες τον Χρόνο συνουσιάζονται και εκπίπτουν Από τα πάθη της ημέρας και της φωτιάς…

10/6/2024

Όλη είσαι ένας γρήγορος ύμνος που επιβάλλει ανάγνωση. Και χαμογελάς: Αφήνοντας κι άλλο ανοικτά τα περιθώρια· Οι αγκύλες της σκέψης σου στερεώνουν τον κόσμο καλύτερα· Μηδέν που έχει αντίκρισμα στο ένα, μηδέν από μηδέν- μηδέν· Όλος ο πόθος ναυαγεί στην καρδιά σου· Συγκλονισμένος υπερασπίζομαι λέξεις και λέξεις· εγώ!

83

Αυτοσχεδιασμός με ρόδινη άποψη… Μεθοδεύουμε ύψη που δεν θα κατακτήσουμε και, ύστερα, Υπάρχει ένα κρυφτό ούτε να είμαστε πλασμένοι για σπουδαία ούτε Να έχουμε αρνηθεί τον έρμο μας αδερφοσκοτωμό. Ξέρω την λάσπη που την κουβαλάμε Σάμπως με πηλοφόρι σάμπως Με τα λεχθέντα μας- να έτσι Που υπνώττουμε πίσω από ρόλους που θα παίξουμε Ακούραστοι και παθιασμένοι. Πώς εκτιμώ αυτόν τον ταπεινό εργάτη που είμαι! Δουλεύει μέσα σε ερασιτεχνικά οράματα. Δαγκώνω ένα μήλο, αντιστρέφω τον παράδεισο, Σκέφτομαι φλογισμένη κλίμακα που με απάγει Σε άλλον ουρανό. Πόση εναγώνια ψυχή βρήκα να με προσμένει στο πλατύσκαλο Του νέου άθλου! Ανάσκελα να μένω να χαζεύω έναστρο ουρανό· Χαίρομαι το κρυφτούλι των ανέμων· Κι ετούτο το κατορθωμένο μου στίχο τον στίχο που επιπλέει Αφήνει ίζημα πληθυντικό και αγέρωχο. Κάθομαι στο μπαλκόνι μου, βελάζω Όπως ένας μπρουτάλικος αμνός που ανατρέπει όλες τις φιλοσοφίες Σαρανταπληγιασμένος και ρακένδυτος….

12/6/2024

Εκπομπή προσωπικών ρύπων… Ετούτη η φθαρμένη Πέμπτη σφιχταγκαλιασμένη με τον Χρόνο που εμείς αδέξια αυτοσχεδιάζουμε Σαν γερασμένοι ηθοποιοί πολλάν ωραίοι Και πίνουμε καφέδες στα ρηχά του στοχασμού, βαθύγνωμοι Και αποφασισμένοι. Από τους πόρους του δέρματος στους πόρους της θαλάσσης, Μια σπίθα ουσιαστική που ανατρέπει όλα τα δεδομένα Πιο τρομερή από όλους τους ρόλους που θα παίξουμε Αύριο, μεθαύριο, ή χτες, ή ίσως τώρα Που χαλαλίζουμε τον έντρομο εαυτό μας τον πολύπαθο Στο φως, στην πλήξη, στην τυφλότητα να αναιρούμε Όλα ετούτα τα σαλέματα φαρδιά γεωγραφία Που είναι η ζωή που και αναίτια κακήν κακώς έτσι ξοδεύτηκε…

13/6/2024

84

Με τον εγωισμό ενός τιποτένιου καταγραφέα… Στα πρωινά δάση των αποκαλύψεων ευτυχούν τα πουλιά Ένας αέρας καταστρώνει σχέδια ελπίδων Η νύχτα με όλα τα παρελκόμενά της εισέρχεται Στην περιπέτεια των σκιών Κρύβεται ο θεός, σχεδόν δεν υπάρχει Την ώρα που σε σώζει ο εγωισμός, το καύχημά σου διατρανώνει την ποιητική του ουσία Από μέντα και δεντρολίβανο που φλυαρεί Έξω από την πόρτα της αυγής, τρεις Η ώρα στα μαγευτικά ξημερώματα….

14/6/2024

Άντε λοιπόν… Άντε να βγάλεις άκρη με τα ακραία! Συμπεράσματα ντροπής σημαδεύουν τον κόσμο, σαν για να μυθιστορούμε όλο έξω από ασυντόνιστα παραμύθια και τσαλακωμένες αποφάσεις να βρούμε ζύγι στην ευτυχισμένη έκφραση των ουρανών. Τι ωφελούνε οι αντιθέσεις και ο πυκνός καπνός της συστολής, η εξάπλωση του φόβου που δεν συμμαζεύεται, η ενέργεια κάτω από τα αναλυτικά μικροσκόπια της κριτικής. Λύνει και δένει μια υποσχόμενη ευτυχία! Τσάμπα μοιράζονται οι πλημμυρίδες και οι αμπώτιδεςμε την βλακεία αγοράζεις ‘’οίκο μια χαρά’’ στους ουρανούς. Σπεύσε και πρόλαβε. Ο φαραώ του ψεύδους περιμένει… Όλα μυστήρια των μυστηρίων πια μου φαίνονται!

14/6/2024

85

Κηδεία προ της κηδείας… Θα θαφτούμε κάτω από το ανάγωγο μηδέν δεν θα προλάβουμε Να ψελλίσουμε ούτε ένα φωνήεν Λυπημένο, θα σμικρύνουν οι όψεις μας, όλος ο θάνατος θα αποτυπωθεί Στο μαραμένο κρανίο μας, έτσι είναι ο νεκρώσιμος κόσμος, όσα ανταλλάξαμε Λόγια θα στερεωθούν κάτω από μια θεόρατη σκιά, θα μπούμε σε μεγάλες περιπέτειες, θα λείψουμε Από κάθε ζωντανό αφήγημα, θα καταρρακωθούμε μες σε άλλες πραγματικότητες, δεν θα έχει σημασία Το νυν, το αεί, δεν θα έχει σημασία Που δεν θα είμαστε πια πουθενά, θα υποψιαστούμε λίγο την κατάσταση, θα υποταχτούμε Στην απώλεια, καθώς ένα αφράτο χώμα θα μας σαβανώνει στα βαθιά ενός ανάστροφου ουρανού, Άδοξου και ξεπνοϊσμένου….

14/6/2024

********************************************

Σχεδόν μια ραγισμένη αίσθηση είσαι, μια πεταλούδα που γονιμοποιεί ένα άφραστο νερό, σε καρπώνομαι ανοίγοντας τα μάτια μου στην λευκή πεδιάδα των αισθήσεων, σε μαθαίνω όπως διδάσκεις την αποκαλυπτική Ομορφιά ενός κόσμου που λάμπει, στερεώνοντας επιφωνήματα, πάνω στον ώμο σου, κάτω απ’ τα χείλη σου!

*******************************

86

Το χορικό της ζωής… Ζαλισμένος από αρώματα άνθους της λεμονιάς δεν χορταίνω τον απόλυτο αέρα το φως που αποδίδει εύσημα στην μέρα που σαλεύει γύρω μου σαν πεταλούδα που αλαφροπετά κατά την αράγιστη Ανατολή την έξω από κάθε κλίμακα φτασμένη. Μιαν ώρα που θα διάβαζα σε επική σιωπή, μιαν ώρα μεταξένια, έξω από τις γειτονιές του μεσημεριού, στυλώνοντας τ’ αυτιά μου να μην χάσω ούτε έναν ήχο από την βαθιά κατάνυξη που στέλνει το μελισσολόι στο άσκαφτο Σαββάτο. Να την χτυπήσεις σαν χταπόδι κάτω την γραμματική να μαλακώσει να μείνει ασπόνδυλη και φοβισμένη, να τολμήσεις παρομοιώσεις που σε συγκλονίζουνε! Νάτο το τόλμημα! Κι ο έρωτας εκεί, σαν μια λεπίδα από ξυράφι αστόλιστος και ευώδης, τολμηρός και υψιπετής, σχεδόν να τονε πω θεϊκό- ο έρωτας πάνω απ’ όλαΥπερκεράζοντας τα ανθρώπινα, σαν από μύθο να αναφαίνει και να συνταράσσει όλες τις οργιαστικές στιχομυθίες. Πώς τσαλακώνονται όλα πίσω απ’ τις πραγματικότητες! Τα γεγονότα πώς ντεραπάρουν και γδαρμένα απόλυτα καταματώνουν και γίνονται οδυνηρά για όλους που σαν φοβισμένοι ζούνε! Κουφός που ακούω μόνο την φωτιά· Κι είμαι πελώριος μες την μικρότητά μου, σφίγγω με τον καημό μου το κρουστό νόημα που προδίδει ήλιο, φυτρώνω από γη που ανασκαλεύτηκε και δίδει τα λυρικά βλαστάρια των αιώνιων λόγων:Απλούστευση σε άτιτλο φλογάτο χορικό εύθρυπτο όπως της ζωής λιγόζωη πεταλουδίτσα…

15/6/2024

Καθ’ ομολογίαν… Τι να σκαμπάζεις από αντιρρήσεις όταν μία διαλεκτική λιακάδα ανελέητα σε κομματιάζει και ολόβαρος πέφτεις μέσα στην πιο σπουδαία επανάσταση: του ‘’εγώ!’’… Όπως και να το γράψω κοινότοπο θα ακουστεί: δειλοί πίσω από όλα είμαστε 87

τα όνειρα. Ωστόσο η τόλμη συνεχώς μας απορρίπτει· Κρατούμε αιχμηρά εργαλεία της ‘’απόφασης’’ διώχνουμε τα βαριά σύννεφα αντιστεκόμαστε και η μελαγχολία μας φοβάται. Τούτη μου εστί η επιχρυσωμένη ύπαρξη· Δεν είμαι ποιητής χειρούργος είμαι πάνω από το σάπιο σώμα το οικουμενικό…

15/6/2024

Της νύχτας μέτρο το άμετρο… Εδώ η σύνθλιψη των εννοιών και το συμπερασματικό μεγάφωνο κάθε φρυγμένης κοσμοθεωρίας, Ο ακατάσχετος ειρμός μιας πλάνης που δεν συμμαζεύεται, ο κόσμος των τολμημάτων και ο κόσμος των θαυμάτων, Η όψιμη λατρεία των γενεσιουργών αιτιών, η στομωμένη λάμα της κατάληξης Ο ποιητής που ανασκελώθηκε και τ’ αστέρια κοιτάζει Νύχτα και είναι ξάστερος ο ουρανός, καιροδηλώνει Μακρινές επιρροές φευγαλέα ανούσιες Πίσω από ζωδιακά ξεμπερδέματα αξόδευτες στιχομυθίες κάτω από ένα φεγγάρι ευτυχισμένο Απέριττο φως εργαλείο που αλφαδιάζει την ατσιδοσύνη του ιδιοφυούς Εφευρίσκει ολοένα τρόπους να εξουδετερώσει την αγρύπνια του μα μέσα πέφτει Στην ζοφερή λακκούβα των ακραίων υπολογισμών του· Καταμαρτυρώ μια καυτή ανάσα στης μοναξιάς μου τον πυρετό Όλα τα άφησα στην τύχη πυροδότησα την αστραπή κανείς δεν κατάλαβε Και τσιμπολόγησα ρόγα την ρόγα το τσαμπί των ιδεών φωταγωγημένος Από μια εσωστρέφεια σαν ψίχα πόνου· Όσο κι αν προσπαθώ να βολιδοσκοπήσω την ωραία ορατότητα του φευγαλέου Πάντα ανέκφραστο θα είναι το μανταλωμένο ψυχικό μου αγαθό θα κουκουλώνεται Από μοιραία σύννεφα που με πλημμύρισαν· κι η Ποίηση Όπως την εννοώ βαρύτιμη κι αφηνιασμένη Στο αίμα θα κυλά των ασυμβίβαστων θα προμηνύει μια μεγάλη φλόγα Εδώ ξανακυλώ σε ένα πάθος που με αποστομώνει Εδώ η λογοτεχνία μου λες κλαίει κάτω από το βάρος του επαναστατημένου κόσμου Όπως χάνω τα ίχνη μου στο οικουμενικό παιχνίδι των πολέμων Κουκουβισμένος στην βαθιά σιωπή Μιας νύχτας που καγχάζει…

17/6/2024

88

Εικόνα αποκαθηλωμένη… Κοίτα που, ακόμη, δεν καταλαβαίνω πόσο φρένο πρέπει να βάζω, ύστερα από το αναθεματισμένο το γκάζι μου! Πόσο πρέπει να τα τραβάς τα σχοινιά πόσο; Κανένα νταηλίκι δεν συγχώρεσα· ίσως να έγινα ουσιαστικά ασυλλόγιστος μα Κι ανύπαρκτος, λάμπω μες τα σφριγηλά δευτερόλεπτα Καθώς σμικραίνουν. Είμαι απόλυτα ουτοπικός- φερέγγυος σκύλος Που γαυγίζει κάτω απ’ το φεγγάρι που ξεχαρβαλώθηκε Γεμίζοντας την νύχτα ψείρες….

Ο έρωτας αλλιώς… Ευτυχισμένος χαλασμός ηλιαχτίδα χτυπά ηλιαχτίδα και ένας ήχος τσικ από τσούγκρισμα σπινθήρας αφοπλίζει την βαθιά μοίρα του κήπου Λουλούδι να μεταγλωττίζει λουλούδι όπως κανείς δεν το έκανε ούτε μες τα ποιήματα ούτε μες την μυθολογία των παραμυθιών αγγίζουν τα ενδεχόμενα μια αυτοκρατορία αισθημάτων όσοι πληρώσαμε ακριβά την αγάπη το ξέρουμε ούτε που καταθέτουμε αλήθειες όμως η τσαλακωμένη μας ψυχολογία συνέχεια μας ακολουθεί…

****************************************************** Κάτι μελαγχολίες που ανθίζουνε, ντροπαλές και ‘’τα καταφέρνουν’’, κάτι λυπημένες σιωπές, αγκιστρωμένες σε απογεύματα μοναξιάς που σφυροκοπάνε. Κι εμείς, απομονωμένοι στον στενό περίγυρο μιας κατάθλιψης επιδιορθώνουμε τις ψυχές μας σαν πουκάμισα ξηλωμένα που ακούμπησαν στον σαθρό τοίχο της αναποφασιστικότητας Χαμογελάμε Ανακαλύπτουμε ένα φως απρόσιτο που επιβεβαιώνει τον κόσμο τον καλά κλειδωμένο που είμαστε Εμείς….

89

Σημασία… Κάθομαι μέσα στην λιακάδα, φιλόξενη μου φαίνεται η Αττική, πίνω τον καφέ μου κοιτάζοντας την ήσυχη μέρα, μπουκώνομαι ευχαρίστηση. Κάτω από το πεύκο, μ’ ένα λαγήνι κρύο νερό στο τραπέζι μου, μια ηλιαχτίδα στα μάτια, έναν ανέφελο ουρανό. Όση Ποίηση χωρέσει σε μια τέτοια ματιά χώρεσε! Πλέον λογαριάζω αλλιώτικα τα αποκτηθέντα. Μου φτάνει μια σκέψη που καταλήγει λάθος, και μια γενναία συγχώρεση, όλα εξαγνίζονται μέσα σε κείνο που ποτέ δεν κατέχω. Κατέχω μόνο ουρανούς και όνειρα- και ευτυχώ μ’ αυτό· μόνο μ’ αυτό! Καλημέρα!

*****************************************

Γειτονάκι μου! Ξημερώνει. Όλος ο πόθος είναι αίμα. Οι συννεφένιες τουλίπες του ουρανού γράφουν σεμνά στην καρδιά μου. Ανήκω στην ευτυχία ανέκφραστων πραγμάτων. Εσύ περνάς σαν όνειρο και φεύγεις προς μια καθαρή Στιγμή που δεν μπορώ να συγκεντρώσω ούτε μία λέξη που να λέει για την ντροπαλή μου ατολμία. Τι στερεώνει πάνω μου ο ύμνος της μέρας; Ξύνω το μολύβι μου ξύνω την πληγή που δεν κλείνει. Κανοναρχώ μια αόρατη λύπη. Ο λόγος μου είναι από μετάξι μελαγχολικός….

*******************************

Με δίκαιη απόληξη…. Τεκμήριο αποτελούν τα χαλάσματα ούτως ή άλλως της ψυχής. Να εδώ που και με λέξεις μαλώνω ή αναρριχώμαι σε μία παρωχημένη ελπίδα που δεν θα συνθέσει ούτε ένα τοπίο ευαγές νιώθω άτρωτος μέσα σε τόση έρημο φουρτουνιασμένη…. Δεν ξέρω σε τι διαόλους υπήρξα συνεπής, μάλλον τσακώθηκα και με τον αρχηγό τους ακόμα· αυτό με ξέρανε και έφταιξε για το ξεκοκάλισμά μουαπρόσιτος παραμένω- διαστέλλομαι σαν γέλιο που πλαταίνει εξαργυρώνω μια επιταγή ιδεών, συρράφομαι από νοήματα εν εξεγέρσει που πυροβολάνε· ένα ντουμάνι έχω που με μπαρουτοκαπνίζει να μην έχω 90

ησυχία ολοένα….

20/6/2024

*************************************

Οι νύχτες ισοπεδώνονται κάτω από τα τανκς του έρωτα, Τα άστρα εκλεπτύνουν την γαλήνη, Όσα μελέτησες μελέτησες- τώρα είναι η ώρα της φωτιάς, Άκου τον μακρινό ψιθυρισμό του ουρανού, Διαστάσεις αλλάζει το φεγγάρι, Το παραμύθι συνεχίζεται, Δοθήκαμε στις αγκαλιές και -ευτυχώς!- σωθήκαμε, Τώρα μας κυβερνούν οι θύελλες που σαρώνουν τα πάντα, Οι ευτυχισμένες θύελλες του μυαλού….

*********************************

Η έμπνευση σε βάζει σε μία γωνιά του πλανήτη φωτεινή. Ακολουθείς τα μοιραία. Στον καθρέφτη μέσα εδραιώνεις την σιωπή, τον χρόνο που σε εγκαταλείπει στο πέρασμα προς την άβυσσο. Εδώ είναι η ψυχή λοιπόν εδώ είναι η κατάληξη σε ένα γήινο κομμάτι ελευθερίας να ανασταίνεσαι και να πεθαίνεις γινάμενη ουσία πάθους, την ώρα που ξημερώνει και όλοι οι πόνοι μου είναι πόθοι λεβέντες…

Πρωθύστερη φιλοσοφία του ‘’αν’’…. Με τούτα και μ’ εκείνα πίστεψα σε μια ευθύνη τοκογλυφική που με κατέφαγε και όπως βδέλλα πολλαπλά ‘’με ήπιε’’Α ρε πώς είναι οι επιθετικότητες!Ξυλεύει πάνω μου το λεξιλόγιο και τεκμαρτές δαπάνες υπολογίζει ο ουρανός· μπορεί όσα ανέταξα να ήτανε μια Ποίηση εφαρμοσμένη στο νυν των γεγονότων και στο αεί του ξεφτισμένου σύννεφου· Μετρώ την πίεσή μου την βαρύτατη, Λες να πεθαίνω κάτω από αχρείαστες παρομοιώσεις; Μια λογική θανάτου την μετράς συνήθως αψηφώντας την, Κατάγομαι από τσιμεντωμένη γεωγραφία· 91

Μόνο τις λέξεις δεν ξεφορτώθηκα, άνοιξα τα πανιά μου παίζοντας το παιχνίδι των ανέμων· Έρχεται φεύγει η ωριμότητα- σιγά που το κατανοούμε το καυτερό παιχνίδι της συνείδησης! Και κάτω απ’ τα χαλάσματα των σμπαραλιασμένων πύργων που υψώσαμε, μια λύπη μένει από μπουχό που σήκωσε η μοίρα μας πριν σημαιοστολίσει την απώλειά μας κάθε ποίημα που δεν πρόλαβε να δείξει πώς θα ήτανε να γεννηθούμε…

22/6/2024

Στην Ποίηση…. Πού να την κουμαντάρεις την κατάσταση; Είναι τα γεωτρύπανα των ιδεών που δουλεύουν ασταμάτητα: αναζητούν χθόνιο πόνο. Και τι ενορχηστρώνεται μες τις βδομάδες σκοτεινό ή που αναβοσβήνει κάτω απ’ την επίφαση των πραγμάτων κάτω απ’ την απατηλή ηθική που στρώνει δρόμους ρόδινους και ανομολόγητους; Αυτό που ουσιαστικά δηλώνουν τα λουλούδια είναι φιλοσοφία μεστή. Κι αυτό που εμείς δηλώνουμε είναι ένα σκάλωμα στο φως που μας γκρεμίζει. Μας αποκαθηλώνει το πρωραίο κατάρτι που και μας αμφισβητεί όσο δεν πάμε κόντρα στην αγιάτρευτη απληστία… Στην Ποίηση ποντάρουμε τα πάντα αναζητώντας μιαν Αλήθεια…

Προσωπογραφία… Εξωραΐζονται τα γεγονότα και κακήν κακώς μας απορροφούνε. Τα ερεθίσματά μας μια κατάθλιψη και μια ναρκωτική μελαγχολία. Κυριακάτικα που με ειδοποιούν οι λέξεις πως με δάγκωσε ο πεσιμισμός μου. Στις παραλίες ορμούν οι διψασμένες νεότητεςαναφέρονται σε μια βακχική ρυτιδιασμένη θάλασσα. Καταλαβαίνω μια εφήμερη επικινδυνότητα που ανυψώνει την κρυμμένη ευτυχία μου στον ουρανό. Λείπει το αεράκι το πραϋντικό. Η σκέψη, όσο την ακονίζεις κι άλλο κι άλλο, είναι παράνομη. Σε κάνει αθώο το κάτοπτρο της σελίδας και σε κάνει στο τέλος και ένοχο. Δίνω μια γεύση άτμητης γλυκάδας σε καθετί που γεύομαι για να με τσαλακώσει κι άλλο. Χασομερώ μέσα σε γενικότητες.

92

Είμαι ένας απέραντος γιαλός που αγαπά να τον βαδίζουνε τα νιάτα Με τα ζωηρά χαχανητά τους. Μόνο την γλώσσα μου προσέχω, μόνο το βαθύ νυστέρι του ειπείν. Διαιρώ γεωμετρικές πεταλούδες που ανασυντίθενται κάτω από ερωτικό μικροσκόπιο. Όλα επάνω μου είναι ποίημα. Δίνοντας ύφος στις ξεκρέμαστες προοπτικές, σε μια μεγάλη παραλία περιφέρομαι, Ξυπόλητος και με παράξενη νόηση….

23/6/2024

Ανάγνωση σε χρόνο δεύτερο… Φερ’ ειπείν δόξα μεγάλη να μην είσαι από τίποτα υπαρκτό Μόνο να βάλεις εναντίον της μοναξιάς σου Γράφοντας σβήνοντας σε ένα τετράδιο απόπειρες Ενός σχεδιασμού που σε μια λήθη υποπίπτει και ύστερα από χρόνια ξανακοιτάς με προσοχή εκείνη την προσπάθεια αφήνοντας Πίσω σου την γραμματική που όλο φαλτσάρει Κι όλο λιποθυμά τις λέξεις όσο εκείνες να οξειδωθούνε Ο ποταμός που δημιούργησε η αγρύπνια σου είναι μια κοίτη Φαρδιά όπου περνούν με την προοπτική τους τα νοήματα και εκβάλουν σε έναν ποιητικό απορυθμισμένο χρόνο Αμέτρητα πουλιά κρατούν τα ύψη τους φανατικά Λέξεις που δυναμομετρούνται σε αστάθεια Περιφέρεσαι στην ξεκρέμαστη ευτυχία του πόλου Μαγνητικά σε μεταφέρουν τα δωμάτια Το βράδυ που μια νυχτοπεταλούδα προχωρά προς τον χαμό της Ξανατονίζεις τα δυσανάγνωστα λεξιλόγια εμμένεις σε σκοτεινή φωταγωγία και μοιράζεσαι την μελαγχολία με το αλλήθωρο σαμιαμίδι που από του τοίχου τον σοβά σε βλέπει και του φαίνεσαι σοβαρός μα πού να ξέρει Απ΄ την φαιδρότητα που σε σκεπάζει σαν μία μπέρτα διφορούμενη ζωής και θανάτου…

24/6/2024

Στίγμα… Φεύγω από μισή αγκύλη ασφυκτική· Πονάω με του αίματος μονάδες ινσουλίνης στο αίμα μου· αυτό που είναι ξίφος μου είναι οι λέξεις που προφέρω επαναλαμβανόμενα 93

αράγιστες και σε έξαψη. Ουτοπικές οι άχρονες κυριαρχίες τα μισόγυμνα λόγια πριχού επαναστατήσουν την βαλτωμένη κατάσταση· λιακάδα απόψε πιο θερμή από ενός ηφαιστείου η ανοιχτή πληγή του· Τρέφομαι με τα έγκατα των στεναγμών· ευπαθής και κουκουβισμένος σε μιαν άρρωστη νωθρότητα ευτυχώ να έχω τουλάχιστον αποκρυπτογραφήσει το μέσα μου κι όπως καβαλικεύω τον καθ’ όλα μυθικό Βουκεφάλα του αίματος είμαι ο που δεν είμαι και που έγινε ένα τιποτένιο άθυρμα ακόμα…

Με γνώση και με επίγνωση… Σε κλίση κατωφέρειας κι ο ουρανός Ακόμη. Μαστιγώνεται απ’ την βροχή ή κλείνει την λιακάδα Στα φωτεινά μάγουλά του Τα φουσκωμένα με πάθος και άνεμο. Αποδίδω φτενά λογάκια σε μια ιστορία που με ξεπερνά. Εναγκαλίζομαι τα καθαρά φτερά μου. Ίπταμαι σε μια Ουτοπία υπέροχη. Συμφέροντα αρωμάτων έχει επάνω μου ο κήπος. Ξαπλώνω κάπου για να κοιμηθώ. Όλη η λογοτεχνία στα παλιά παπούτσια μου… Κλώθω μια μοίρα ξιπασμένη. Παίζοντας όπως μαριονέτα στο αστείο κουκλοθέατρο του πόνου… Από παντού και από πουθενά νομίζω θα σωθώ…

**************************************

Και, μετά, εσύ… είσαι μια μυρωμένη αύρα της θαλάσσης που κινεί νήματα πάθους και φωτιάς. Ανεμίζουν τα μαλλιά σου, φιγούρα αέρινη που στεφανώνεσαι με φως, καθώς η μέρα χαράζει και μια καλοκαιρινή έξαψη τονίζει 94

την γεωμετρία των πραγμάτων. Όπως σε λέω, κατανοώ την σημασία σου. Κατανοώ την έρημο εντός μου. Και μένω μόνο με τον πόθο το κακό μαχαίρι του έρωτα, σαρανταπληγιασμένος από ανήλεα πάθη που κάνουν βροντερή κάθε χίμαιρα που έχω….

************************************

Κατρακυλώντας μ’ έναν ήλιο στο δεξί… Χθόνιος αέρας- λες και ξύνει την πλάτη της γης. Εμείς έτοιμοι να παίξουμε τα πεντόβολα των αισθήσεων. Χωροταξίες εντός του επιθυμητού, πολιτικές επιδιώξεις, κερδοφόρος Αποψιλωμένος ορίζοντας που μαρτυρά την απληστία μας. Απογειώνομαι μέσα σε άκρα συντριβή. Κουκουλώνομαι κουρασμένος αντιστράτηγος της ανάγκης. Τα γεγονότα αποδίδουν ευθύνες. Δοκιμάζω να σταθώ στα ανίσχυρα πόδια μου. Συνωστίζονται μέσα μου παρηκμασμένες ελπίδες. Στην απουσία μου με χειροκροτώ, αφήνοντας να με διαπερνά Μια ασκητική ιδέα παρφουμάροντας την ακατάτακτη αρετή μου!

29/6/2024

Ποντάρω στον Άνθρωπο!... Λιγομίλητο πρωινό, ζεύει την ευφράδεια σε κατάνυξη. Κάτω από όλα που πιστεύω υφέρπει ένα νόημα ελπίδας. Πολλά κατάφερε αυτός ο οικουμενικός γίγαντας ο Άνθρωπος μες τους αιώνες. Στολίστηκε με σκληράδα- έτσι θα έπρεπε μάλλον- κι αντιμετώπισε τους κινδύνους και την Αλήθεια. Ωστόσο τα κατάφερε. Κάνοντας όμως ολοένα πιο απάνθρωπα τα πολιτεύματά του! Τώρα παρακινείται από την λιακάδα και σφυρηλατεί δύσκολο μέλλον. Ποντάρω πάντα πάνω του πως θα νικήσει…. Θα ωφεληθεί τις ‘’καλές τύχες’’…. Είθε να βρει και μπούσουλα καλής καρδιάς, είθε να ζήσει φωταγωγημένος!

95

Με ημερολογιακή θεοληψία… Εκπνέει και η Κυριακή Σιγά σιγά, εγκαταλείπει την ανέραστη πραγματικότητα· Για να απεμπολήσω βάρος άχρηστο εγκαταλείπω Τις προσηλώσεις μου, σκαλώνω Σε κάτι άψογα τολμήματα Που με υπερβαίνουν Όπως μένω σε μία ένστικτη σπηλιά που με τονίζει Όπως το μουσικό του όργανο ο μαέστρος. Ίσως να κατατάσσομαι σε μια χορεία αναζητητών που έπεσαν από βραχώδεις ουρανούς και δεν συντρίβομαι από κανέναν δήμιο της αθλιότητας· μένω με τα απλωμένα φτερά μου και νοσταλγώ μια έναστρη φαντασία που με έθρεψε σ’ αυτήν μου την αβύθιστη ασκητεία….

30/6/2024

Περίπτωση ιδιωτικού ολέθρου… Χλόμιανε το εγωιστικό κατσαβιδάκι μου, ξεβίδωσε Όλες τις βίδες Της ευρυθμίας Σκάλωσε Στην ακατάληκτη ευχέρεια των αριθμών, και, τότε, εγώ Μαζεύοντας σταλιά σταλιά τον άμετρο πληθυντικό μου Έμεινα σύξυλος μες την σιωπή, αφήνοντας Να με διαπερνά μια θέληση ανέμου Τελεσίδικη που μπάζει Τις αποφάσεις στην καρδιά μου Και του ποιήματος την σάρωση αφήνει Να με σμικρύνει, όπως εάν ήταν να χαθώ Λυπημένος και ελάχιστος και μόνος….

1/7/2024

96

*************************************************

Ιταμή πραγματικότητα σμπαραλιασμένη από την επέλαση των ονείρων μου. Ο πιο βαρύς μισθός μας είναι η παιδική μας ηλικία… Ευτυχώς! Καμία αλλοτρίωση μέσα στην αθωότητα!

Ελέω θεού…. Αθέλητα φτερουγίζω σε μια προσήλωση παραδόξου… Είμαι όνομα που αφήνει ένα κελάηδισμα να σώσει την ψυχή από μια συντριβή. Ξινή μου φαίνεται η όποια αντίφαση, χυμά να στρέψει εναντίον μου τα γεγονότα. ‘’Με λογισμό και μ’ όνειρο τι χάρη έχουν τα μάτια!...’’ Πώς εθελούσια θανατώνομαι σε κατρακύλες που δεν ήταν να σωθώ! Επάνω μου την παρουσία συγκεράσσοντας και την Τραγική μου απώλεια. Αγκομαχώ να είμαι ο κανένας πεθαμένος· Ανοίγω μία τάφρο της ψυχής· Πηγαίνω ως τα χαράματα, άγρυπνος και καθόλου νεφελώδης· Σμίγω τα χρώματα και περιμένω ανταπόδοση συμπάθειας, Από καρδιά σε, ομοούσιου πάθους, φωτεινή καρδιά…

2/7/2024

Καταβύθιση… Η υποψία ενός κόσμου παραλόγου, Ολόκληρο αυτό το βάρος που ο καθένας κουβαλά Και ο καιρός παρέρχεται· ξαναβουλιάζουμε και ξαναΑναδυόμαστε μες το ξημέρωμα, όλα κινούνε μία μαύρη συμφορά, Ούτε ταυτότητα έχουμε πια ούτε και από κάτι χαρακτηριζόμαστε· άντε να ερμηνεύσεις το μέσα σου χάος, Ξαφνικά αποκαρδιώνεσαι, δεν μπορείς να βρεις την Αλήθεια, ζεις ραγισμένος κάτω από συμπαγή ουρανό Με τις γρατζουνισμένες σου μοιραίες πεποιθήσεις. Τότε περνά μπρος απ’ τα μάτια σου μία κηδεία: 97

Υποψιάζεσαι τον νεκρό, σου στέλνει τα μηνύματά του λες με τηλεπάθεια Και σ’ όλη την σιγή τριγύρω σου ένα λιβάνι άρωμα μένει στην ατμόσφαιρα, πνίγει τα κουρασμένα σου ρουθούνια, σε μπατάρει Στα χαμηλά, είσαι ο λιλιπούτιος δραπέτης μίας φυλακής Των πραγμάτων που δεν σου παραδόθηκαν· κοίτα Συμπέρασμα από τοκογλυφία της απαισιοδοξίας και να μην μπορείς να νοσταλγήσεις κανενός ονείρου σου τον πυρετό! Νύχτες που μέτρησα και ξαναμέτρησα και δεν χωρέσαν σε καμία κατάταξη Κι έμεινα άφωνος να με κεντά η γαλήνη, Τι ζήση και αυτή να την διαβαίνεις με τα πάθη σου και να μην γίνεται να διαπρέψεις Ούτε σε μια παραδοξότητα αγκομαχώντας να τα καταφέρεις στο ελάχιστο, Τι ζήση! Βουλιάζει ο οίστρος σου και ο περίγυρος εξευτελίζεται, όπως για να σε φέρει σε ένα ανάρπαστο μηδέν που όλες τις τοξοβολίες των άστρων συγκεντρώνει Ρέουσες και φανατικές και υποκινούμενες για να σε αποδώσουν Γυμνό μέσα στην Αστραπή Μίας Στιγμής που ζει κανείς ή και, ανούσια, πεθαίνει….

3/7/2024

Ερωτικός κραδασμός… Ματάκια μου γραμμένα, αίσθηση πυροβόλου που έχουν τα μελαχρινά τσίνορά σου! Ο Ιούλιος λαλίστατος σε οργιώδη κατάληξη. Ζυγίζομαι στο ήθος μου με λυρικές πεταλούδες που δεν με τιθασεύουνε. Ένα αεράκι γράφει επάνω μου την μεσημβρία. Λύνομαι σε κλάδους δέντρων και φωτεινές εκμυστηρεύσεις. Ίσως ο αφανέρωτος είμαι αμνός μιας- ποιός ξέρει;- θυσίας: Ρόδο που με μαδά ο έρωτας. Φύλλο το φύλλο, συνέπεια την συνέπεια. Όπως σε ακούω που μιλάς, σταυροκοπιέμαι και δεν πιστεύω που ξαναβρεθήκαμε!

**************************************

Φλογάτο τριαντάφυλλο ουσιώδες όνομα της αιχμής, Εγκάρδιο είναι το άρωμά σου, ξεφεύγει από τις βουβές καταφάσεις και Τις συγκοπτόμενες συλλαβές των ερώτων· Το καλοκαίρι σαν λαίλαπα εφορμά Το διαλαλεί ο ατεκμηρίωτος αέρας, το εκθέτει 98

Στον νου μου ένα τραύμα είναι το βλέμμα σου, ματώνω Προσπαθώντας να σε πω από την αρχή της υποταγής μου Στο ευαγγέλιο αυτών που ψελλίζεις και με σκλαβώνουνε…

******************************************

Αυτόκλητα αφανισμένοι… Όλα τα εσωτερικά μας αποκλεισμένα· ω μην θελήσεις να γραφεί η μοίρα σου με πορφυρό μελάνι, άκουσε πως η θάλασσα τρέμει μες τον ανάσκελο τάφο της· ατομική πάντα η Αλήθεια· πώς να την πεις; Βλασταίνει η σκέψη του ήλιου μέσα στα χαλάσματα· σπίτια μισογκρεμισμένα δέχονται την αστραπή· λιώνει το μεσημέρι πάνω στην μολόχα, ανταμώνει την Υψηλή διανοούμενη ηλιαχτίδα, όλα παίζονται και ή κερδίζονται ή χάνονται: έτσι βοά η Τύχη! Το καλοκαίρι αρθρώνει λόγο της κάψας· στον ουρανίσκο σου το κρύο νερό σε μαρτυρά· σφήκες και μέλισσες αποφασίζουν για τις πιο γλυκές σου εκδικήσεις· παλλόμενο είναι το σύμπαν σου και ετοιμόρροπο· ίσως υπάρχουμε για να μπορέσουμε μιαν ώρα να αφανιστούμε· καρεκλοκένταυροι σε έναν θίασο θανάτου που αποδεκατίστηκε…

Κοστολόγιο των χρωμάτων… Μια έλπιση να μιλήσουν τα χρώματα, ακόμη και εκεί που δεν χωρά κανένας ήχος, να χιμήξει μια κατακόκκινη έμπνευση και να τα παρασύρει όλα ως αυτό το ξεμοντάρισμα να μην υφίσταται τίποτα πια όλα να έχουν αναιρεθεί τα ρήματα και οι πραγματικότητες· είναι η γάργαρη αλληλουχία των γεγονότων, αλλοπρόσαλλη κάτι φορές, ακατάληπτη, και παρασύρονται όλες οι έννοιες προς μία αισιοδοξία που αυτάρεσκα αλαφρώνει την καρδιά μου απόψε, γδύνοντάς την από τον εγωισμό της, για να εμφανιστεί μια κίτρινη κορδέλα, αινιγματική, να υποβάλει το τοπίο σε ανάταση, βήμα το βήμα πάμε μπρος, ποιός υπογράφει 99

την ορθοδοξία των προθέσεων, πάντως σε καταπόντιση ανακαλύπτω την πορεία αυτή, μια μαύρη ευφυΐα επιβάλει ο χρωστήρας, λες ξύνει την βουκέντρα του ο ημιονηγός, πού πάμε; Ατμοσφαιρικό λευκό και το λιλά το επουσιώδες σφίγγονται στον γεμάτο ουρανό του απογεύματος καθώς σε μια σελίδα γράφω το ξόδεμά μου, όπως μια ανάσα και απόψε που οι λέξεις με φιλοξενήσανε σε μία αποφλοιωμένη ελπίδα και σε ένα ανέλπιδο βασίλειο…

6/7/2024

Υπόσταση της σάρκας… Θα είμαι πυκνός, όσο να λείψω, θα το παλέψω αυτό! Θα κρατώ τον ταύρο από τα κέρατα, θα του εναντιώνομαι, με λύσσα Όπως να φέρνω μία επανάσταση κόντρα Στην καθεστηκυία δύστροπη σαπίλα Που γέμισε με πίκρες τον ντουνιά. Θα μείνω ανθισμένος κάτω από του ήλιου το πιρούνι. Ντροπαλός και ευτυχής, που με λένε οι μέλισσες. Θα τρώω παξιμάδια της αγρύπνιας. Θα είμαι άμαθος από κακία και, στην οδύνη, θα αντέχω. Θα είμαι χειροκρότημα μες την λιακάδα του ΙουλίουΈνα φαρδύ αλώνι όπου θα γυρίζουν ιδρωμένα ζώα τρίβοντας Μυλόπετρες Ιδέες που στο τέλος δίνουν έναν άρτο για να χορτάσουν όλοι οι ταπεινωμένοι….

μεγάλη,

Παραδοχή… Αναλλοίωτα ο χρόνος τρέπει τα επιφωνήματα σε φυγή· Ευτυχούμε αλληγορίες κι άντε να τον ξεμπλέξεις τον Αίσωπο Ή και τον Ιωνά που τονε τρώει κήτος-άντε! Πώς σχίζεται σε σκοτεινές παραφυάδες ο λόγος Και ύστερα από μελέτη μιας προσήλωσης καταλαβαίνουμε;… (Τούτο το φωτεινό αχαλίνωτο μυστικό αιώνια των γραφών!...)

100

Αντιστοιχούν φωτόνια στα χαντακωμένα υποσυνείδητά μας· Μπλέξε και έναν Αϊνστάιν όταν θέλεις να ερμηνεύσεις κάτι! Εδώ Σηκώνει ο ποιητής τα χέρια! Όλες οι καθαρές μυσταγωγίες ζεύονται σε μια μοιραία κατάληξη. Ζω σε ακάνθινες πραγματικότητες κι όλο τυμβωρυχώ νομίζοντας θα ξεγελάσω τον πλατύ ορίζοντα… Πανάθεμα!... Όλος ο κόπος μου μάλλον θα πάει στράφι!

Το στραπατσαρισμένο εγώ του δραπέτη… Σε μια μεριά του Τίποτα Έμαθα τα ανείπωτα Κι εκεί που ήμουν σκόνη Ένιωσα τι με σώνει. Τόση πολλή προσήλωση Κι έκανα μία δήλωση: Δεν έζησα για να χαρώ Κι είχα ανάποδο θεό, Στο τέλος, το συμπέρασμα Αντικανονικό προσπέρασμα, Έτρεξα πάνω κάτω Βαρέλι δίχως πάτο· Κι όταν όλα τα μπούχτισα Έφυγα λυπημένος, Πολύ ξινός για να με πεις Και ίσως να με νιώσεις, Όμως δεν τα κατάφερες Πληγές να με φορτώσεις. Στον εαυτό μου τα εύσημα Και είχα τόσα ένσημα· Φτιάχνω καφέ και αράζω Σπουδαία λογαριάζω!

************************************

Αβρότητες στον πληθυντικό τους· καλοκαιρινές ευάλωτες αβρότητες. Εσύ είσαι μία καθιερωμένη πεταλούδα· Πετάς στα πέρα πλάτη των υπογραμμίσεων· Η φωνή σου είναι η λύτρωση απ’ τον καημό· Υπάρχεις. Κιόλας σε συντυχαίνει η ηλιαχτίδα· Ευτυχισμένα θέρετρα ζουν καθαρά στην ματιά σου· Είσαι το πρόσωπο πριν την Ιδέα· Είσαι η Ιδέα πριν να καταγραφεί στα ύψη που τολμούν οι άγγελοι…

101

Του ίσκιου το βαθύ αποσιωπητικό… Αδέσποτο μέσα μου το χάος, όπως και για φωταγωγία να γίνεται Σκοτεινή. Τα τεκμήριά μου τα διάβασα απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Τώρα εδώ Κάτι χαϊδεύει τα αυτιά μου και με κάνει νιώθοντας την αστραπή να πλημμυρίζω Κατάλευκο όρκο του ωκεανού. Όλα τα αιφνίδια λιβάδια που περιπλανήθηκα ενός παραμυθιού είναι Η χαμηλόφωνη στιχομυθία Της αγωνίας μου με τον θεό. Νιωσμένος να με σχηματίζει ο αρχαίος διαβήτης, πολλά σημαίνω Λάφυρα και που ποτέ δεν κατέκτησα. Μέσα μου όρθια και υπερασπιστική των εννοιών η θρησκεία. Ακόμη ήθελα να ψάξω κι ας και τίποτα πουθενά να μην βρω. Μήπως η καραμέλα της υποταγής φτιάχνει ένα σιρόπι από μια νηφαλιότητα παιδαριώδη; Γιατί όλα γρατζούνησα και τα αμφισβήτησα; Σιτίζομαι με αποσιωπητικά και ελπίδες. Ίσως να καταφεύγω στο κουτούκι αυτό που όργανα λαλούν μεμψίμοιρα και θορυβώδη. Προγάστορας και με καυτή αρχαία άποψη θανάτου. Σαν μπερδεμένος Αλαφροΐσκιωτος, μισά τρελός.

9/7/2024

Πρωινό οδοιπορικό… Κυμάτιζαν πνοές κρυφές μες το πρωί· Ένα αεράκι γκρέμιζε τις οπτασίες· Ο ήχος ήταν κούφιος, κούφιος και έρημος· Οι σκιές χαντάκωναν την απαγγελία. Τότε εμφανίστηκε εκείνος, ήσυχοςΜιλούσε με τα μάτια του, δεν έβγαζε το στόμα φωνή, Πηγαίναμε για Ιουλίου ξημέρωμα. Συνέλεγα εικόνες, τα ποιήματα πάντα εικόνες είναιΑπόλυτος στα απόλυτα, βουβός στα πολλά· Ένιωθα τις κρυφές μυσταγωγίες· ξημέρωνε. Αρχή της Πατησίων, μόνος περπάταγα εδώ· Κάποτε τούτο το τοπίο μου ήταν στέκι· Τώρα μονάχος μου ψιθύριζα, άτεγκτα φώτα Και όλες οι ομιλίες που ξυπνούν την πόλη, μία πεμπτουσία. Όλα τα πλήθη μέσα μου ένα προτέρημα· Και που σωπαίνω και που δεν μιλώ, προτέρημα· Στα μάτια μου να ξετυλίγεται η αφθονία του λίγου· Η Ποίηση στον νου μου αδιάκοπη καταγγελία· Η ποίηση ένας σουγιάς που καθαρίζω το άσεμνό σου μηλαρακάκι να το φάω πριν εκδιωχθώ Από παράδεισο και τιποτένιο και πολύ κατεστραμμένο… Όλα πριν σβήσω και πριν ξημερώσει…

10/7/2024

102

Νάτα τα δρώμενα της συντριβής· όλα μεθόδευση κατόπιν εορτής περιμένουνε· Τι να στολίσεις τον νεκρό τι να τον σπρώξεις στον γκρεμό; Ίδιο δεν είναι; Κάπου ησυχάζω αμέριμνος για την κατάληξη. Από τον κόσμο αυτομόλησα- σε χίμαιρα ατόφια δόθηκα συνεπαρμένος. Το επικό σκοτάδι καταδέχτηκε να μου μιλά. Είπα κι όσα δεν είπα. Ευθύ στρωτό ξημέρωμα, όταν του Ιουλίου η ανταπόκριση γεμίζει δώρα την καρδιά μου. Ψυχραίνει ο θερμός αέρας. Ο νους μου ζει σε αυταπάτη. Από τον ουρανό στο άνθος, πάντα μία υπέρβαση. Σεμνή αυτόκλητή τελετουργία που αναφαίνει ο άγγελος πάνω απ’ τα βουνά και παίζει έναν σκοπό στην φυσαρμόνικα. Ο άγγελος ο καθιερωμένα τέλειος υμνωδός…

Πορίσματα ιατρικά… Καταπραϋντικό ετούτο το αεράκι το γοργό πάνω στις πλάκες της αυλής: Εμψυχώνει τα φυτά και μια θεόσταλτη μάζωξη καταφέρνει Πίσω από του φίκου την ντροπαλοσύνη· Ο Χρόνος παροτρύνει σε αιωνιότητα· Ζέστη και στον Ιούλιο ακραία δεινοπαθώ Με λέξεις λαιμητόμους σε προοπτική φρικαλεότητες· Όλα θα τα διαλευκάνω στην αγνότητα· Ρίχνει ευθύβολα ακόμη το περίστροφό μου· Νιώθω την χημική μου έλξη, ποδοπατεί τον κόσμο που εντός του στήθους μου φιλοξενώ· Ασφυκτιώ σε σχέσεις πάθους και πεθαίνω· Σ’ αυτό το παρ’ ολίγο ακριβές ημερολόγιο ο τολμηρός αμφισβητίας είμαι εγώ Που σάρωσα όλη την οικουμένη πολλαπλά να αμφιβάλλω· Γέμισα εξανθήματα και ερωτηματικά· Πολύξερος πολύπαθος τρικυμιώδης…

11/7/2024

*********************************************** Αβύθιστος έρωτας αβύθιστο καλοκαίρι Όλα για να τα πεις με φούρια Ιουλίου Ζέστα και των προγόνων Εξανεμίζεται η θέληση Η διάθεση είναι να μην μετρώ παρά την ξανθή όψη της ηδονής Μακροβούτι να βγεις από την άλλη του ποιήματος Μακροβούτι να σε πλαισιώσει η έμφαση Λες λες τι από όλα θα είσαι εσύ όταν τελειώσουν οι εκμυστηρεύσεις; 103

Ομολογία του αδαούς… Εμφανής ανάμεσα σε αόρατα πράγματα, κάβους λύνω να απομακρυνθώ απ’ τα σκοτάδια μου. Ο εαυτός μου ταλαιπωρημένος, σέρνεται πάνω σε λασπωμένα λιθόστρωτα της ψυχολογίας. Υιοθετώ μια άποψη που με εκμηδενίζει κατατρώγοντάς με μεθοδικά στα εσώτατα. Κερδίζω λίγο έδαφος σε μια διαδρομή αγώνα που με κατασπαταλά και με αφανίζει· Μαζεύω τα αντικοινωνικά φέρσιματά μου και τα κλείνω στον μπόγο μου αυτόν από κουρέλια και μυθεύματα που μεταφέρω από ποίημα σε ποίημα- άχρηστη βαριά οικοσκευή. Όσοι με νιώθουνε θα μπούνε σε μεγάλο κόπο να πνίξουν τις ευαισθησίες τους στο φως· Εγώ για αθωότητες αμφισβητούμενες και πάντα ξεσηκώθηκα….

11/7/2024

Το φως… Το φως που διαχέεται Επάνω μου συγχέεται Το φως που είναι ανάσταση Κι ατόφια επανάσταση. Το αντικρύζω και θαρρώ Κυλάει γάργαρο νερό Που σιωπώ μαλώνει Φουσκώνει σαν μπαλόνι. Τούτο που δεν συνέταξα Σαν μοίρα μου το έταξα Κρυφός θεός που είναι Αχ δίκιο πάντα μείνε. Το φως ακραία περίπτωση Συνεπαρμός και λύτρωση Τα πάντα βαλσαμώνει Πιο τρυφερό από χιόνι…

104

Αναρχικός πρώτος κανόνας… Ακατόρθωτη αναρχία- λες και μπερδεύτηκε και πιάστηκε σε λόγια με μια αστική δημοκρατία ξεθυμασμένη. Όσα το πάθος υποβάλει, μια απλή υπενθύμιση ότι η αιωνιότητα για μας συνέχεια αδιαφορεί. Τράβα ν’ ακούσεις τώρα τον τιτιβισμό του πουλιού, το μοιραίο κελάηδημα όπου επάνω του διαπιστώνεις την μεγάλη σπίθα συγκεχυμένης άωρης Δημιουργίας. Μπορεί και οι θρησκευτικές αιτίες να εξέλειπαν σιγά σιγά, να γίναμε ένας τρύπιος κουμπαράς χωρίς πάτο που πιστεύει ότι θα τον γεμίσει κάποτε η καθαρή απάτη της ματαιοδοξίας του. Αντίληψη ουτοπική -σαν ένα ολοστρόγγυλο άστρο. Μπα!... Οι μέρες στρώνουν την ψυχή με αφράτη δύναμη, Τσουγκρίζουνε σαν τα ποτήρια οι ψυχολογίες, Κανένας δεν πιστεύει στην ανάγκη να δούμε μακριά στα μέλλοντα, εκεί που η θεωρία είναι ένα δόκανο ελέω Θεού που μας παρέδωσε στο τιποτένιο σκότος μιας εξαίρεσης απ’ τον κανόνα…

13/7/2024

*********************************************

Σκοντάφτουν οι ψυχολογίες μας σε απωθημένα. Ο εαυτός μου με καταδιώκει, τρέχει Σαν ροκάς κανίβαλος, ξυπόλητος και θορυβώδης. Παρεκτροπές στα πλαίσια κάθε παρεκτροπής Βαριές ποινές ακόμα κι οι ανάσες Ο κόσμος σφίγγει σαν τανάλια γύρω μου Είμαι σαν καθηλωτικό φερέφωνο της αταξίας. Νομίζω σφάλλω ακόμα και στις ράγες του σωστού Πολλαπλών διαστάσεων το εγώ μου Πίνω μεθώ με μια προσήλωση στο ευαγές Αν θα σαλέψω στην γαλήνη θα αναφλεγεί η καρδιά μου…

105

Ιούλιος ante portas … Νταλίκες ουρανοδρομούν κάτω από τα ανάρια σύννεφα Και μεταφέρουν γαλαντόμα άποψη στα βουλεβάρτα του ουρανού…. Ομιλητική αρχαία η ζέστηΤρεμίζει πάνω στο ξανθό κεφάλι της τριανταφυλλιάς· Ιούλιος από την σκέψη του θεού αντιγραμμένος· Τα αναρίθμητα έντομα λιποθυμούν στον ελαιώνα· Οφείλει ο ήλιος μία αισιοδοξία απανταχού· Καρφώνω μια ανάμνηση στο αφράτο ξύλο της μουριάς· Ο Χρόνος τα μπερδεύει όλα και τα περιπλέκει…

14/7/ 2024

Της παραλίας φωτισμένη απέκδυση… Διαπιστώνονται ατασθαλίες οφθαλμών και πόθοι που γλυκά χλιμιντρίζουνε μες την λιακάδα, κοντά στην θάλασσα, λατρείες και μυσταγωγίες λουομένων. Άτμητο που είναι το άτομο και όμως πάντα από εκείνο κάτι απομένει έξω από τις φυσικές του ιδιαιτερότητες! Μάλλον το σώμα πλάστηκε για να αγαπά την ηδονή, ποιός κανονίζει να έχει φρένο η φλογισμένη συνουσία του; Βρες την επιδερμίδα της ζωής· μια ευτυχία είναι όλα τα καλλικέλαδα σχέδια των φυτών, οι χλωροφύλλιες εξάρσεις, ο βαθύς κόλπος της θηλυκής υπόστασης! Να που το λέω: τεκμήριο στα σώματα είναι η εύπλαστη διάρκεια του θαύματος· Συνθέτουν όλα μία μαγική εικόνα του Έρωτα… Ο έρωτας που πάντα είναι πόνος….

106

Κάτι σαν ποίημα χρυσόβουλο που σημαδεύει καίρια τα καλά καθούμενα… Όλα τα ανυπεράσπιστα πλάσματα θα μας συντροφεύσουν στον αφανισμό μας. Το ξέρω. Πάντα το ήξερα. Θα κρυφτούμε φοβισμένοι πίσω από τον ατομικισμό μας, βρωμιάρηδες ‘’ιδεολόγοι’’ της συμφοράς. Λατρεύω να αγαπώ την Αλήθεια. Μου κόστισε. Μου κοστίζει. Όμως δεν μετανιώνω· θρέφομαι από κείνη, τώρα κυκλοφορεί στο ακραίο κύτταρό μου: μπελαλίδικη, φουντωμένη. Σκέφτομαι πως με μια κίνηση σπουδαία, όπως σε μια παρτίδα σκάκι, θα παιχτούνε όλα, και όλα θα χαθούν ή θα κερδηθούνε ανάλογα· φτάνει να υπολογίσεις όπως πρέπει την ανθρωπιά που σε στιλβώνει!

***************************************************

Μια ευτυχισμένη βαρεμάρα, άμεμπτη, όπως την κάνουν νόμο οι αιθέρες· Και η διδασκαλία να αντισταθείς στην σκουριασμένη πραγματικότητα άντε να δούμε τι κατάληξη θα έχει. Το ποίημα συνδιαλλαγή που ο χαμένος πάντα Είσαι εσύ και ας καμώνεσαι τον κερδισμένο. Το μέλλον σε προάγει σε εισαγγελέα. Αν θα δικάσεις θα σου πιούν το αίμα οι εναπομείναντες αθώοι. Μην σφάλεις! Ο καιρός δεν συγχωρεί κολπάκια αδικίας… Σε ανα-λύουν οι αποφάσεις σου σε ντροπαλό κομματιασμένο κύμα…

107

Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα… Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα σε λίγο θα βραδιάζει νωρίς τα σπίτια έχουν μανταλωμένη οχύρωση μην ποντάρεις τίποτα πάνω τους οι μελλοθάνατοι δεν έχουνε περιουσίες στην αλυσίδα σου είναι γραμμένα όλα τα μανιφέστα στηρίξου στην ορθοπεταλιά όλος ο κόσμος σε θαυμάζει ανυπάκουο κλώτσα μακριά κάθε αχρείαστη ματαιοδοξία οι φίλοι σου πάντα ήτανε λίγοι. Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα Κάτω απ΄ την λιακάδα είναι ώριμη λογοτεχνία ο ουρανός Μια πεταλιά ένα σπρώξιμο να πας λιγάκι παρακάτω Είσαι ο τολμητίας των θαλερών Ζεις για να ποδηλατείς σε απίθανες στράτες. Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα Δεν έχει φρένο εδώ δεν έχει συμβιβασμό Αφήνεις πίσω σου κάθε φτωχή φαντασία Στο βλέμμα σου είναι η χαρά δυνατό ελιξίριο. Πάρε το ποδήλατο και βγες βόλτα Το μπελαλίδικο φωνήεν λιγοστεύει Πήγαινε προς το ημερινό φεγγάρι Θα σε δασκαλεύουν οι αχτίνες του τροχού για τα υπόλοιπα Πίσω απ’ το τιμόνι σου κάθεται ευτυχής καπετάνιος Γέλασε Είπες και όσα είπες πραγματώθηκαν Σκάψε με σκέψεις τον αιώνιο ήλιο Και φέρε το χρυσάφι του κοντά σε τούτο το χαμόγελο που έχεις πια Πάρε τις λέξεις σου κι απογειώσου…

16/7/2024

Ευθυγραμμίζοντας τον Καρυωτάκη με τον νεοέλληνα… Η ευτυχία μου, λέει, θα είναι ζήτημα ύψους- Αμ δε! Όσο και αν σιχτίρισα κανένα δεν μου επέστρεψε κατορθωμένο να καρπωθώ αφήνοντας πίσω τα πλουμιστά φτερά μου παγώνι ματαιόδοξο. Θα παραλείψω τις διεκδικήσεις κάτω από την λιακάδα που βελάζει· Στα ρήματα όπου κατέφυγα ένας ειρμός από ατσάλινο χρόνο· Μπορεί να φταίει η γραμματική που δεν αφήνει περιθώρια για εκτροχιασμούς αναγκαίους· Εμείς οι λαμπεροί τυχάρπαστοι θα αποβάλουμε σαν ξερατό την αρχαιότητα που δεν 108

την πράξαμε, ούτε μπορούμε σήμερα να την διεκδικούμε γιατί καπνίζουμε τσιγάρα λίγα μέτρα κάτω απ’ την Ακρόπολη. (Έχω μια άποψη εξτρεμιστική γι’ αυτό υποφέρω…) Αδιανόητο το μήνυμα που στέλνουμε μες τους αιώνες. Πράττουμε το φαιδρό γιγάντιο επιφώνημα! Λες κι ανταλλάγματα παραφθαρμένα να μας στέλνει η οδύνη. Μάλλον το σκέφτομαι το σκηνικό μέσα στην Ποίηση σαν μία ξεχαρβαλωμένη ασουλούπωτη χορογραφία. (Πού να το πεις να σε πιστέψουνε;) Αγγίζω κάποιον ουρανό και, ως εκ θαύματος, αστροφεγγιές με σημαδεύουνε στο κούτελο, κάτω από τα φρύδια τα σμιχτά, χαλώντας το μελλοντικό πρόσωπο του νεκρού που όλη την θνητότητα του θα αποβάλλει γινάμενο τασάκι του αποτσίγαρου ή μία ακίνητη ορθογραφία…..

16/7/2024

**********************************************

Βγες στο μπαλκόνι σου και χαμογέλασε Η μέρα σε αποθεώνει Τα τρυφερά μάγουλά σου ψελλίζουν κάτι για την Ομορφιά Είσαι Μαντόνα πίσω από τα γλαστράκια του ανέμου…

***************************************

Ακατασκεύαστο εγώ!... Τούμπαρα μέσα μου όλες τις ψυχολογίες. Κάτω από τον έναστρο ουρανό, βασανισμένος Άοκνος μάγος. Πιστεύω σε μία γαλήνη των νεκρών· οι μέρες Γέρασαν, σαν ένα πεπαλαιωμένο μυστικό μου παραδίδονται, την ώρα Που λατρεύω την οξυθυμία τους. Φτιάχνω από έρωτα την μουσική· Λέξεις πάνω σε λέξεις και των ιδεών η φωταψία Στολίζει την μελαγχολία την επική. Ζούμε με όρτσα την ψυχή και λίγο θάρρος. Τα ποίημα είναι τρόπος εξουσίας. Όποιος το βρει στις εκβολές του, δραπετεύει. Οι άλλοι μένουνε βουβοί στα καταφύγια. Με τα νοήματα και έννοιες πεπερασμένες είναι δύσκολο καλά να χτίσεις.

109

Σε λίγο ξημερώνει. Διδάξου την επιτυχία του ουρανού. Ας μείνουνε αναπάντητα και κάποια ερωτήματα. Αυτό που υπάρχει, ξαφνικά, ίσως και δεν υπάρχει. Ακατασκεύαστο εγώ!

17/7/2024

Ενδυμασία κατάθλιψης… Κουμπώνω τα λόγια επάνω μου όπως τις ιριδίζουσες χρυσόμυγες ο αέρας Γεμάτες πέρλα τρανή όλες. Τα πονήματά μου μια διαβολιά να στρέψει κατά αλλού πρόσωπο ο ήλιος. Τι είναι θανάσιμο και διάπυρο και καίει τις παλάμες μου όσο να απομείνει μια αχρηστευμένη σάρκα που κατσούφιασε;. Διαρρηγνύονται τα ιμάτια των λεξιλογίων, ένα επικίνδυνο φορούν αίσθημα που τα καλύπτει κατά το ήμισυ, προδίδοντας πόθο και γύμνια και τσουρούτικο πεπαλαιωμένο αέρα της συμφοράς…

*************************************************************

Ο δηκτικός Ιούλιος τσουρουφλίζει τα πράγματα με ακατάσχετη μακροθυμία. Οι επιθυμίες αμβλύνονται μες της λιακάδας την όψη. Στενήμαχος μια θρησκεία προβάλει εντόμων. Στενήμαχος και του Βερμίου καθυπόταξη. Παντού προσταγή. Κάποτε θα μας δικάσουν οι σιωπές, ο ζοφερός περίγυρος, η αυταπάτη. Το κουρασμένο βλέμμα μας θα στρωθεί να φέρει στον ορίζοντα λάμψη. Το μεσημέρι κατσουφιάζει κάτω απ’ την ζέστα· στην ατμόσφαιρα καταγράφεται ένα κλίμα υπομονετικό.

************************************************

110

Στον αυτοκρατορικό ήλιο της Ξάνθης… Τον ρυθμό τον δίνουν επηρμένα τριαντάφυλλα και αντένες Ζωηρές της λιακάδας, άμεμπτες Στην συμπεριφορά τους, διαθλασμένες Και τονισμένες υπέρμετρα, με χρώματα που εξάπτουν Την φαντασία του πλήθους. Ωρύονται οι κίτρινες ρόγες Του σταφυλιού, ο ξανθός ήλιος, και οι κόκκινες ντομάτες- περιώνυμα όλα Μες την λιακάδα που καγχάζει. Βλάσφημο καλοκαίρι τονισμένο τρόπω καλό!... Ισοπεδώνει την σιωπή μου όσο για να αποβεί μοιραία. Τούτος ο στίχος όπως τον διέταξα είναι υπεραιμία και αφαίμαξη. Ω ναι… Με το μελάνι πλέω και ερασιτέχνης είμαι ναύτης και Καπετάνιος. Τι κέρδη να δρέψεις από την λύπη σου και τι από ψυχή ερωτευμένη και μόνη; Τα πάθη διεγείρουν τις αισθήσεις και τις κάνουνε απρόσιτες. Καλλιτεχνούν επάνω στους κορμούς Των δέντρων, φτάνοντας ως τα μεγαλοφυή λεπτουργήματα. Συμπίπτουν Ιερότητες με μια θνητότητα εκπεφρασμένη Μόνο απ’ την αφή, μόνο από το χάδι που δεν ερμηνεύτηκε όπως έπρεπε. Τα βρήκα όλα τούτα σε ένα θρακιώτικο τοπίο μεταγλωττισμένο Σε ντροπαλό στιχάκι ανυπέρβλητο. Νάσου και πάλι από την μνήμη μου ανασυρμένος Αυτοκρατορικέ ήλιε της Ξάνθης, Μάγιστρε χιλιόδοξε που καταφέρνεις Το ποίημα όπως δεν το έφερα ποτέ σε πέρας ο κακόμοιρος εγώ!

18/7/2024

111

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ISBN: 978-618-5609-11-5

112