ΕΜΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ΕΜΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ…

ΑΘΗΝΑ 2025

1

2

Το εξώφυλλο είναι έργο της φίλης Παπαδοπούλου-Παπουλίδου Ανθής! Την ευχαριστώ πολύ!

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

ΕΜΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ…

ISBN: 978-618-5609-13-9

3

Πρόλογος σε μέρος ένα… Για να γράφω, το βράδυ καμπυλώνεται κι όπως στο χέρι μου ένα κομπολόι χτυπώ τις χάντρες του και ξεμπλοκάρει η Αλήθεια αυτό από μόνο του είναι ένα τεκταινόμενο φωτιάς, αγγίζω την πραγματικότητα με φούρια ενός φασαριόζικου ανέμου αισθάνομαι μια φτώχεια που εξαπλώνεται γύρω μου όλες οι ελπίδες μου σε χέρσο έπεσαν χωράφι σαν από μια μελαγχολία απομονώθηκα γδαρμένος και με αίματα όλος γράφω λοιπόν η λάβα που κυλάει κατακλύζει την βορινή πλευρά μου την αήττητη θα επιμείνω αυτά που θέλουν να μας επιβάλλουν οι κρατούντες είναι ανελευθερίες που συνηθίσαμε- βλέπεις και κάθε μαρασμό φαίνεται συνηθίσαμε που μας κατατροπώνει, γινόμαστε ανήκουστο δράμα προσηλωμένος τώρα στην γενναία παρόρμηση για χαλασμό δαγκώνω αυτό το φρούτο με το σκληρό κουκούτσι το κακόγευστο που με ξενίζει θέλω την Ιστορία να την πω αλλιώς ενάντιος λαλώντας στους αιματολάφτες θέλω το δίκαιο ενός κόσμου που υποφέρει θέλω να καλουπώσω μια δικαιοσύνη επανάστασης που ρίχνει φως στα απαραβίαστα δικαιώματά του! Αφουγκράζομαι τις μέρες που έρχονται!

29/ 5/ 2025

4

Παράξενη αυτογνωσία… Υπηρέτης κι εγώ μιας Αλήθειας με το δικό μου ήθος, πλάθω τον μύθο μου, ένας λιλιπούτιος είμαι μηδενικός παράγοντας που γράφει μπελαλίδικα στιχάκια παραζουληγμένα. Αλίμονο αν είναι αυτό η Ποίηση! Σαν που εκβάλει ποταμός με έναν δέλτα σχηματισμό στην απέραντη θάλασσα πνίγοντας όλους κι όλα στα νοήματά της!

Η ύλη η εξουσία της κι εμείς… Η ύλη δεν πεθαίνει ποτέ Η ύλη είναι ένας χρωματιστός βαθμοφόρος που διατάζει υποταγή Η αύρα της γεμίζει την ατμόσφαιρα παραγγέλματα που ηχούνε Γύρω της Κόκκινος είναι ο θάνατος και στυγνός Μοιράζει αγγελτήρια από μια εξουσία που φοβόμαστε Η ύλη είναι ηλεκτροφόρα παγίδα Καίγεται η σκέψη μας και εξαερώνεται Ο λερωμένος κόσμος μας δεν ησυχάζει Ό,τι βουλιάζει στην συνείδηση δεν επανέρχεται Χάνεται δια παντός στα βάθη βάθη… Κι εμείς παραμένουμε αβοήθητοι μες την αγρύπνια Εαυτούληδες που φοβηθήκαμε τον φόβο Πονέσαμε δυστυχήσαμε γίναμε δέσμιοι μιας ήττας που εξαργυρώθηκε Με λόγια που σαλεύουνε με αντήχηση και μας συνθλίβουν…

30/ 5/ 2025

5

Πορτραίτο ψυχικό… Άλλοτε με ταρακουνά το φως και άλλοτε Ένας θόρυβος από σπασμένα άστρα με τρομάζει. Στον ύπνο μου Χωρά η προσέγγιση των δέντρων που στερέωσαν Τον ουρανό στην μασχάλη τους. Και κάτι πουλιά Που ολοένα χαίρονται και κελαηδούνε. Προβάλλει σαν με σθένος το ανθισμένο σου κλαδί Άνοιξη, προβάλλει. Αν μείνεις έξω απ’ τον πόνο δεν θα λέγεσαι άνθρωπος αν μείνεις Έξω από την ανθρωπιά θα σε νικήσει Το πρόσωπό σου όπως θα το δέρνει η βροχή Και ήσυχα θα χάνεται. Άλλο πράγμα είναι να γυρίσεις. Από τον έρωτα από τα αισθήματά σου από τα όνειρα· Μαστίζονται μέσα σου τα τοπία Της συνείδησης και είναι σαν επίκαιρες μεταναστεύσεις…

Εμού του ιδίου… Αυτή η ανήσυχη άνοιξη σαν φύλλο παραπεταμένο πα’ Σε λερωμένο πεζοδρόμιο, το παρασέρνει ο αέρας Μπελαλής. Το προάστιο σαν κουρασμένο αλητάκι Σουλατσάρει στους δρόμους που απάγουν την σιωπή. Όλες μπερδεύονται αναμεταξύ τους οι ηλιαχτίδες. Κι η άσφαλτος Γυαλίζει αρυτίδωτη μέσα στην άγευστη Παρασκευή. Ξεκλείδωσε την ψυχή σου, είσαι μες την λιακάδα ο ζωγράφος που ξεστόμισε Φαντασίες νυν και αεί. Γιορτάζεις την γαλάζια ομορφιά σου! Το πάθος μου είναι ένας δυόσμος ευφραντικός. Αγγίζω ό,τι βλέπω κι εξυψώνομαι. Υπερβάλλω πάνω από ηλικίες εφηβικές. Είναι σαν ένα ράγισμα ο χρόνος κι η αγάπη. Μητρόθεν θα λαλώ αφρόντιστες εκλαϊκεύσειςΣαν για να μείνει αθάνατος ο κόσμος που με δίδαξε στα πρώτα βήματά μου. Δάσκαλε του φωτός υπερασπίσουμε είμαι ένας που θα συνδράμει την ευαισθησία. Κλείνομαι σ’ ένα άνθος και μιλώ. Μέσα μου όλος ο ντουνιάς μια δίψα. Ω λυρικό γιασεμί μου πετρόχτιστο! Ψηλώνεις πάνω από τον χαμηλό μου μαντρότοιχο Στις ανταύγειες του μεσημεριού αναδύεσαι λάμψη κατάφορτο όλο!

30/5/2025 6

Νυχτερινό συλλάβισμα… Έσβησε μα κρατάει έναν αόρατο ρυθμό ο ουρανός της Βαβυλώνας. Είμαι αιχμάλωτος των πεποιθήσεων.. Φοβάμαι τις φοβίες μου. Πλάσματα άγρυπνα μες την νύχτα Ιδρύουν μια πατρίδα των συλλογισμών Περπατούν αράδα στην άκρη του δρόμου Αναφλέγονται. Γράφει το χέρι μου μα είναι άοπλος ύμνος Σμίγει φωτιά με φωτιά Συλλαβίζει. Η Αττική ξεμπουκάρει στην προβλήτα του πρωινού Είναι σαν μία αυτοκρατορία παρηκμασμένη Νιώθω την μακρινή κηδεία της. Μοιρολογεί το ξαφνικό πουλί το καλό μου Είμαστε μακριά από τον κάθε ήλιο που θα λάμψει Είμαστε οι ανύπαρκτοι. Οι επιθυμίες μας ακούγονται που απαιτούνε Στερέωσα την ζωή μου στην νύχτα Τώρα μεσουρανούν οι σκέψεις μου Γίνονται σαν κορμάκια του γιαλού Αγγίζονται η μία με την άλλη Κυκλώνουν την ερημιά και την σφίγγουνε. Αν δεις στον ύπνο σου εκείνους που έφυγαν Είναι που θέλουν να ξαναμιλήσουν Μπαίνουν στο στόμα σου και σε καταλαμβάνουν Ο θάνατος είναι μια άληκτη μπαρούφα προσευχή…

31/ 5/ 2025

Ανθισμένη υπόσχεση… Ξημερώνει η λύπη μου αφήνοντας ίζημα την ψυχή μου που ασώτεψε στα αλλιώτικα όνειρα άφοβη τόσο. Τίποτα δεν υπολογίζω μπουκώθηκα ευγνωμοσύνη για το μικρό λουλούδι το αράγιστο. Ετούτη είναι μία άνοιξη διασταυρωμένη με του Ιουνίου τις μπαγαποντιές. Και στα βουνά τα θεοβάδιστα η βλάσφημη ακρίδα σφάζει την σιωπή με τα σαγόνια της τα ντελικάτα.

7

Όμορφη η λιακάδα η Ποίηση ακουμπά στην στεγνότερη έρημο που δίνει μια μοίρα στις επιταγές του ολοκάθαρου φωτός. Μπορώ να εξηγώ τα πάντα πια, τον ήλιο την ψυχή μου την προσευχή σου. Έχω αφήσει πάνω σου το αποτύπωμά μου όλα δυσκόλεψαν αλλά εμείς πρυτανεύουμε στην Αλήθεια. Υπήρξα φυλλοβόλος στο άπειρο απέραντα κανονιοβόλησα την ερημιά συσπειρώνομαι τώρα είμαι το ελατήριο του πόθου. Αν όπως ένα τρυφερό κλαδάκι κάποτε λυγίσω στου αέρα το φύσημα βρες με και μες την αγκαλιά σου να με προστατεύσεις που πονώ και μόνο ανθοφορίες σου υπόσχομαι ταχύτερες από τα αρώματα όλες…

*********************************************** Θα φτιάξω έναν καφέ και θα τον πιώ στο μπαλκόνι μου Ανέρχομαι κατέρχομαι άρχω Σε μια μαγιάτικη συννεφιά Όλα ξοφλήσανε τα λόγια Αγαπώ μια σιωπή βελουδένια Χαράς τα τα θαλασσινά χαράματα πριν ακόμα διδάξει ο ήλιος Την πατριδογνωσία της γης Δένουν την φαντασία μου σαν μία βάρκα στον μώλο Τελειώσανε όλες οι απόπειρες κι όλες οι πράξεις Ιδρύω το πρώτο φως και την ανάμνηση Έτσι απλά!

1/ 6/ 2025 Θόρυβος μέσα μου οι αναπολήσεις Σπρώχνουν τα πάντα στην συγκίνηση Η Κυριακή είναι η σίγουρη ελευθερία μου Μην βλέπεις που μετρώ ανάποδα αψηφώντας νόμους κι αριθμούς Στο κατά βάθος είμαι πιο νομοταγής κι απ’ τον αέρα Που τρέχει γύρω απ’ τα τριαντάφυλλα λιγάκι ζαλισμένος Αλλά ποτέ δεν κόβει ένα να το φέρει στα ρουθούνια του…

8

Τροχιά περί τον ύμνο… Λεπτουργεί η μέλισσα πάνω στο άνθος η Άνοιξη Εκπληρούται και επιτελεί την αθανασία εις τους αιώνες. Αυξάνουν οι ευτυχίες έως ηχηρή καμπάνα που δεν είναι Θρησκευτική. Παραμένουμε θνητοί μα και όντως ημίθεοιΠώς γίνεται; Κι απ’ την ψυχή μας εκβάλλει Μια απολογία η αθωότητα να μας λούζει ολόσωμα· Εδώ είμαστε οι δίκαιοι και οι καλοί· Η Ποίηση αν δεν μας αφομοίωσε δεν θα επιβιώσει· Δικαιούμαστε μια ζωή χαρισάμενη και ουδένα Θάνατο αφηνιασμένο…

1/ 6/ 2025 ****************** Για να αντέξεις το έπος πλάστηκες φωτεινή μαργαρίτα χιλιόδοξηΜαδάς κι αποφορτίζεσαι τον πόνο όλον του έρωτα· Τι ωραία που αποστομώνεις τους ανίδεους Και πέφτεις μες την αγκαλιά μου! Σκέφτομαι Πως είσαι μια μυθολογία φανερωμένη! ******************************* Αν μου μιλήσει η γη θα ακούσω, ξέχασα Μέσα μου τόσα φεγγάρια να λάμπουνε που πλημμύρισα Φωταψίες όλος! Συγκεντρώνω τα λόγια μου αρχαίο ποταμό ιεροκήρυκα και σβήνομαι Σε μια θάλασσα που μου στέλνει νοήματα Κυματιστά- σαν τα πεταλουδάκια της αυγής Αιθέριες νυχτοπεταλούδες! ********************************************

Τρίζει η φωνή μου σαν μία σκουριασμένη ανάμνηση μια πόρτα Που βγάζει στο μπαλκόνι του ουρανού Το βορινότερο! ************************************** 9

Όπως ένα άσμα χαράς, η σιωπή αναδύεται Στο πρωινό, πείσματα όλη. Και παρασέρνει τις φοβισμένες ψυχές μας στο σιγανό ψιθύρισμα το μαγικό. Τόσες χιλιετηρίδες δουλεύω με τον πόνο μου και ούτε Μια λέξη τολμηρή δεν κατόρθωσα Που να αντιλαλεί μέσα στην ερημιά σου…

************************ Όλο και δυσκολότερη η αναπνοή Λαχανιασμένη. Κι ετούτο το τραγούδι σαν οδοντωτός που ανεβαίνει στα Καλάβρυτα Αφήνοντας πίσω του μνήμες και πόνο. Το πρωί μένει μετέωρο ένα χάδι Θεού. Πέρα μακριά το ποίημα που ελευθέρωσα Τρέχει σαν το ελάφι προς μια ευγενική πατρίδα. Στάλες δροσιάς επάνω στα αμπελόφυλλα. Κι η μουσική των άστρων, πάντα βουλιαγμένη μες το πυκνό σκοτάδι μιας απόφασης Αρπάζει τα λησμονημένα σύνεργά μου και ξυπνά αιώνια μέσα στην παρτιτούρα των αλαφροΐσκιωτων …

Του πρωινού το πλησίασμα… Με κέντησε η λιακάδα σαν με μια οσμή από θειάφι. Το δέντρο επλημμύρισε τον δρόμο με ανθάκια. Η Αττική μια λέμβος ντεραπαρισμένη. Αυλός στις φλέβες μου ο αόρατος καημός. Ευσύνοπτη Πεντέλη, οι ανηφοριές γίνανε απλησίαστες. Όταν πεθάνω θα με πούνε τα κοτσύφια που συναντήθηκαΠολύ πρωί που έφερα το βήμα μου ως την αυγούλα. Μία και δυο, η φύση είναι πάντα όμορφος σκοπός! Ω πάψε να με λιώνεις λέξη που σε πλησιάζω Και μου τρυπώνεις μες τις τσέπες σαν το νόμισμα το ελάχιστοΑρραβωνιάζομαι την τύχη μου την σκοτεινή μαγκούφα Η έξοδος της νύχτας πρώτα πρώτα μέσα μου ακραία συντελείται…

10

Με αυτογνωσία…. Αυτή η τέχνη η αγχωτική είναι μια επαρχία του μυαλού που δεν κατοίκησα ολοκληρωτικά ποτέ μου. Με τρόμαξε η αναζήτηση κι ο θάνατος. Πάντως ο Χρόνος Πιο καλά λειτούργησε μες το μυαλό μου Ίσιωσε τα στραβά και τα προσάρμοσε Σε μία νέα αδιάλειπτη κοσμογονία. Κατά τα άλλα, στόλισα την Ιστορία με τον μύθο της. Προφήτευσα ότι δεν θα μπορούσα καν ποτέ να προφητεύσω. Κι ο στίχος σαν απώτατη υπεκφυγή Στα μέτρα του τι επιδέξια με καλούπωσε και έγινα Σαν λίθος που σκληραίνει για να είναι ο εαυτός του…

3/ 6/ 2025

Έρωτας μνήμης παλαιός… Λασπώνει η βροχούλα την φευγάτη κοσμοθεωρία μου και την λερώνει, Ένα πρωί από απόφαση και αναμνήσεις, Τι άλλο είμαι από μεταφραστής των επιθυμιών; Τι άλλο; Ο Ιούνιος αξίζει μια πεντάρα ένα τρύπιο νόμισμα της χαραυγής, Το σώμα σου γυμνό αξίζει όλες τις αποταμιεύσεις, Είσαι η ξεκάθαρη αισθητική μου αυτοκρατορία. Λένε ότι οι τραγουδιστές δεν αγαπάνε πρόσωπα παρά τα λόγια τουςΜπορεί και να’ ναι αλήθειαΜάλλον τα όμορφα μαλλιά σου τα Πυροκόκκινα αγάπησα, την άγρια φωτιά Που παίζει ανταύγειες πάλι απόψε στην καρδιά μου. Και το ωραίο σεργιάνι τότε στο Καραμπουρνάκι σβήνοντας τον πόθο μας Μέσα σ’ ένα φιλί, το πιο απλό και το πιο από όλα ανεξιχνίαστο Λειτούργησε κάτω από τον ουρανό σαν θέμα του έρωτα και του θανάτου. Μεθυσμένες είναι οι ώρες κοντά σου, Απηχούν την ελευθερία μας. Και η παρουσία σου και η απουσία σου πιο καθοριστική από ποτέ της Φουντώνει αυτό το πάθος το λιγωτικό. Απόψε που τελειώσανε όλα πιο πολύ σε θέλω.Σαν να γυρνώ σε κείνα τα λημέρια που σε γνώρισα….

4/ 6/ 2025

11

Σύνορο ενός αδημιούργητου κόσμου… Το απόγευμα απλωμένο σαν ένα σεντόνι ολόχρυσοΑποκαλύπτει την ευτυχία των δέντρων και τον ακυμάτιστο ουρανό· Κρυφακούω την μουσική των νεφών- αλλά κι η ζέστα Αδικεί την φωνή των πουλιών, την κατακρημνίζει Στου χρόνου το βάραθρο… Εσύ ζωή από τολμήματα που μπορέσαμε Εσύ σκουριασμένο μου θάρρος λεκτικό Κατοικείς μέσα μου και που σε νιώθω αναστατώνομαι Ρίχνω το αγκίστρι μου στην βραδινή αγάπη Ανοίγω πάλι το παράθυρο Κλείνω την θύρα Η κάμαρα έχει μια θαλπωρή από εκείνη που θα ήθελα Αν θα σε συναντήσω πάλι πάλι θα σ’ ερωτευτώ! Κορίτσι λουλουδένιο σαν γιορτή από εκείνες που ποτέ δεν είχα….

Παρομοίωση αιχμηρή και απώτατη τόσο!... Όπως σταγόνα η ζωή Νερού που ξεδιψάει ένα φτωχό παιδάκι πέρα Από τα σύνορα του κόσμου του ‘’πολιτισμένου’’ μας! Κλέψαμε την παράστασηΚλέψαμε για να κλέψουμε, κλέψαμε για να αντισταθούμε στην φτώχια μας Κλέψαμε για να αισθανθούμε σπουδαίοι, Κλέψαμε για να στερηθούνε άλλοι την αναπνοή, Κλέψαμε για να γίνουμε ληστές ακραίοι. Χαμένα όλα τα αισθήματα και προπαντός τα λόγια μας Παρασυρμένα από τον άνεμο γκρεμίζουν κάθε αξία Και γίνεται κάθε πολύτιμο τόσο φτηνό που μας τρομάζει. Όπως σταγόνα η ζωή Νερό νεράκι! Όπως σταγόνα η ζωή Αγνό αθώο αίμα!

5/ 6/ 2025

12

Για έναν έρωτα επιθετικό… Το σώμα είναι τριήρη που αρμενίζει στα βαθιά Βράδυ καλοκαιριού αναστατώνουν τον περίγυρο οι μυρσίνες Το μέλι των αισθήσεων λιγώνει τον αλαφροΐσκιωτο Με μια διάθεση να ταξιδέψει η καρδιά χτυπάει σε ρυθμό ψιλής βροχής. Ακόμα και η ζωή την αγαπά την περιπέτεια Το αίσθημα σκουντάει το συναίσθημα και γίνονται ένα Το φλέγον ζήτημα είναι να ερωτευτούμε Το στήθος μας να το ποτίσουμε ροσόλι αγγιγμάτων. Δεν θέλω πια άλλες αδέξιες αναλύσεις, ξέπνοες θεωρίες Όχι άλλα λόγια για τα λόγια όχι άλλη μπερδεμένη επανάσταση Θέλω να δω τον άνθρωπο στην προτεραία συνδιαλλαγή του Θέλω να δω να ξεφορτώνεται από πάνω του κάθε ψευτιά…

6/ 6/ 2025 *********************************************

Η ευτυχία κρύβεται κάτω από ένα ζευγάρι φτερά Πουλιού που αποδήμησε για μιαν αγάπη. Είναι λιακάδα ο περίγυρος Είναι σπασμένο κάγκελο στην φυλακή Όπως και να το ερμηνεύσεις ένα χάος πάλι χάος είναι. Εγώ δυνήθηκα καλογνωμίες και έναν πόθο τεκμήριο. Επάνω στα στιλπνά φύλλα του φίκου Έγραψα τ’ όνομά σου μην χαθούμε. Βλέπεις και με γραφή και με μιλιά το ποίημα ενστερνίζεται Συμπάθειες που μόνο όσο τις διαβάζω τις καταλαβαίνω….

Άκαιρο μανιφέστο λες της άνοιξης και του αναρωτώμενου εαυτού… Ζεστή νύχτα, σαν αυτοκρατορικό παράσημο φεγγάρι, καλπάζει το όνειρο κατά Νοτιά Άγνωστο παραμένει το πώς συναχτήκαμε κάτω από την επικράτεια των λουλουδιών Η καρδιά μας θαλερό άπαρτο κάστρο Όσο θα πλησιάζουμε την Ουτοπία τόσο ο χρόνος θα εισβάλει στα τοπία μας Δώρα κρατώντας και την μεταξένια μας ψυχή Που κάτι θα αναζητάει όλο…

13

Και τώρα εδώ σε τούτον τον παράξενο περίπατο που μας επέβαλε η αγρύπνια Συναντώντας απρόσμενα τα μάτια ενός ζώου και νιώθεις Πόση ευγένεια έχει στην ζωή του την δύσκολη Αχάραγα ακόμη ό,τι ραγίζεται είμαι μια ύλη τιποτένια… Γέρασε σαν από αιώνια μελαγχολία η μάνα μου πλημμύρισε συλλαβές που δεν είπε Συντρίβεται ο άνθρωπος μέσα στον πόνο και τον φόβο Όποιαν αλήθεια και να υπερασπιστώ ύστερα αυτή η ίδια γίνεται εφαλτήριο αινιγμάτων Δεν έλυσα κανέναν κόμπο που μου αντιπαρατέθηκε πλησίασα τα πάντα αλυσοδεμένος… Νιώθω αγγιγμένος από εκμυστηρεύσεις φωναχτά που επικράτησαν Έχω και κρίματα και έχω και την δέουσα μετάνοιά μου Δεν ξεχωρίζω τίποτα από εκείνα που φανέρωσε μπροστά μου η μοίρα Είμαι ένας αυλός που παίζει μουσική που δεν βυθίζεται ποτέ της… Το μέλλον ταξιδεύει προς το μέρος μου όπως ένα αγγελικό σχέδιο καταστρωμένο Όπου εναντιώθηκα είναι σημείο προστριβής με ρήματα περιφερόμενα εκ των ενόντων Τους υπερθετικούς μην τους μπερδεύεις με την αυταπάτη Αυτό που σε προστάζει η κατάσταση θα είναι μια για πάντα η σκοτεινή θανή σου… Όσο σε μελετώ τόσο σε ένα φωτεινό συμπέρασμα θα καταλήγω Την όραση εμπιστεύομαι και την βαθιά μου ακοή την σπουδαγμένη…

7/ 6/ 2025

Ξυπνητός από προεόρτια κλίνη… Μέσα στις λέξεις ένα σώμα γυμνό που διαμελίζεται και απλώνει Την επιδερμίδα του στο φωτεινό μαρτύριο της φωτιάς. Όλα συμβαίνουν στο αεικίνητο όνειρο το ντροπαλό και το πληγωμένο. Μικρές ευαίσθητες ανάσες λαχανιάζουνε προς το ξημέρωμα- χαρακτηρίζουν Την αισθητική ομορφιά. Η σελήνη μισή και πληγωμένη ζητά Ρέστα δροσιάς από μια νύχτα που εξέπεσε. Χύνεται το αργυρό της Μέταλλο στον εγκαταλελειμμένο ουρανό…

8/ 6/ 2025 *************************************************** 14

Απ’ το πρωί μεγάλη ζέστα πύρωσε ο ουρανός Νερό νεράκι που πλουταίνει τις αντοχές μου Ανάμεσα απ’ τα φυτά προβάλει ο νυσταγμένος γάτος Με κοιτά με συμπάθεια Κάτι του λέω κάτι μου λέει Η στιχομυθία μας αυτή στο πρώτο φως καταγράφεται Της μέρας. Όπως μια δόνηση σε χρόνο Φρεναρισμένο…

Σακχαρώδης διαβήτης γεωμετρικός ουράνιος φίλος μου κι εχθρός μου… Το φεγγάρι είναι σαν μία μεταβολική ασθένεια του ουρανού Κρύβει στην αμασχάλη του την αγωνία μιας γλύκας Και απειλεί με ακρωτηριασμούς το στερέωμα. Όταν αποφλοιώνεται μένει γυμνό σαν σάλιαγκας που αραδίζει Πάνω στα φύλλα ενός δέντρου τροπικού, φλυαρεί Σαν όμορφη απαίτηση ενός κόσμου να υπάρξει Ντελής μέσα σε ολοκάθαρη ατμόσφαιρα. Όταν το σκέφτομαι πέφτω σε ευλαβική γονυκλισία να προσευχηθώ για κείνα που δεν μου ανήκουνε μα την ζωή μου όλο πιο πολύ εξουσιάζουν….

10/ 6/ 2025

**********************************************************

Θα συμβούνε πολλά και θα συμβούνε διάφορα Κι εμείς θα εμμένουμε στους εγωισμούς μας που ποτέ δεν φθαρήκανε…

15

Του γρίφου η αδιάσειστη τάξη… Να μου αρκεί ένας γρίφος άλυτος και να αποστομώνω Το μεσημέρι κλείνοντάς το σαν παράσταση στον νου μου που αυτοπυρπολήθηκε Βάσανα όλος. Χόρτασα εικασίες. Κλείνω τα συμπεράσματα στην ολοκάθαρη δυναμική τους και Πίνω ένα καφεδάκι αναντίρρητα ευφραντικό που με στηλώνει κάνοντας Την αθωότητα περπατημένο μονοπάτι μου. Έχω ένα καημό Μ’ αυτόν πορεύτηκα Γέμισε το στήθος μου παράξενα πουλιά Κελαηδούνε υπέροχα Ανακατώνω το όνειρο με την γρατζουνισμένη φαντασία μου Δεν θα πεθάνω…

********************************************************

Κοίτα που προχωρά η ζωή με συμβιβασμούς και με ταπεινώσεις Συναλλάσσονται λόγια με πράξεις και οι θεωρίες ξεφουσκώνουνε Εάν βρεθείς στην θέση του κριτή θυμήσου δεν υπάρχει παράδεισος Σε κοροϊδέψανε οι κρατούντες- υπόσχονται πάντα ανέξοδα Τώρα είναι όπως μια ουτοπία να συντηρούμε- και είναι πάντα υπέροχη η ουτοπία! Ακόμα κι οι απελπισμένοι που είμαστε αγαπάμε το δύσκολο αγώνισμα της ουτοπίας!

Φεγγάρι πάνω από τις πολυκατοικίες… διασώζει όλα τα όνειρα του ουρανού, εκβάλει Στην ουράνια θάλασσα· κι η νύχτα Παίζοντας το βουερό ακορντεόν της Λυγίζει σαν ένα κλωνάρι δυόσμου που το σκούντησε ο αέρας, ξημερώματα Και μύρισε ο κόσμος όλος δόξα και έλεος. Περπατώ πλάι στις ξαναμμένες μυρσίνες, 16

Όλη σωριάστηκε στα πόδια μου η Παρασκευή· Η ζέστα λειαίνει και τον ύπνο ακόμη· Όλα συντρέχουν να είναι πεπαλαιωμένα στο δωμάτιο· Υπάρχει μια ηδονική απουσία που τακτοποιεί τα ρήματα μες τις προτάσεις βολεμένα τυχαία· Κι ο παρατηρητής που είμαι είναι ένας οδοιπόρος που βαριέστησε να καταγράφει αλήθειες και σταμάτησε Να δει από το ύψος ενός θαύματος την ομορφιά!

13/ 6/ 2025

Υπολογισμός της ψυχής μου και της αγάπης… Υπολογισμοί επάνω στα ανυπολόγιστα Ρήγματα σαν όπως μιας τεκτονικής Πλάκας που άτσαλα μετακινείται τώρα και για πάντα της. Υπολογισμοί που σφάλλουν είναι αδύνατον να μετρήσουν σωστά Και την γυμνή τραχύτητα των πόλων και τον Χρόνο όπως όλα τα κατατροπώνει Και στέκεται παράμερα κοιτώντας που όλα λυγίζουνε και παλαιώνονται. Τι να σου κάνουν ύστερα οι λαμπεροί αστερισμοί οι φιλαυτίες μας οι εγωισμοί μας οι Ταριχευμένες σκέψεις που αφού μπορέσαμε να τις διαβούμε μας οδήγησαν Σε αδιέξοδο, για να μην βγούμε σ’ ένα ξέφωτο ελπίδας. Φαντάζομαι και τα ποιήματα έτσι θα γράφονται στο μέλλον, αντικρύζοντας Την βουερή κυψέλη των άοκνων μελισσών που στενάζουν Κάτω απ’ την γλυκύτητα και των παθών τους τον οίστρο. Έχω μια ερωτική γαλήνη μέσα μου Έχω έναν ήσυχο κήπο Αγαπώ τις τριανταφυλλιές που σαλεύουνε μες το ξημέρωμα αγγίζοντας Τα κεφαλάκια τους με αρωματισμένη φούρια και δυναμιτίζουνε Όλο το βάθος της αναπνοής. Και αγαπώ την λεμονίτσα μου που μόλις έρθει της αυγής το φως λυγιέται Και κουνιέται στέλνοντας ωραία σήματα ερμηνευμένα σε ατόφιους κώδικες Εύθρυπτης ηθικής. Έτσι μοσχοβολούν οι ευλογίες των παλιών ιερωμένων που τελετουργούνε μέσα στην αγάπη! Μάλλον ετούτο το ειπωμένο μου θα υπολόγισε καλά που είμαι ένας θνητός και κάποτε πια δεν θα σφάλλω Θα έχω καλουπωθεί κάτω από ένα ειρηνικό χώμα και θα ονειρεύομαι Φτερά για να πετάξω προς το μέλλον μίας Αστραπής που θα με κάνει να μετρώ σωστά Και την ψυχή μου και την ευτυχία ενός κόσμου που μας πρέπει…

14/ 6/ 2025

17

Κυνός κεφαλές… Τα βουνά έχουν μορφή σκύλου και τρέπονται σε φυγή πίσω από μια σκέψη αρχαιότροπη που το δάχτυλό της βυζαίνει και Είναι τροφός της η ανάμνηση. Η μοίρα είναι πάντοτε μοίρα· Απηχεί δόξα και απηχεί αποφάσεις και τόλμη κανονιοφόρα. Όταν οι μάχες θα δοθούν το δόρυ θα αντιμετωπίσει το ξίφος και το τόξο Θα είναι η αδάμαστη επιθυμία να νικήσει ο γενναιότερος- πώς να το πω; Όλο το πυροτέχνημα της νίκης είναι ένα ματωμένο φως που έχει αποσοβήσει όλον τον δισταγμό μας. Λίγο προτού το ηλιοστάσιο μιλήσει Θερινές αποκαλύψεις αιώνιες. Κόκκινο είναι το πάθος και η ιστορία το σέβεται. Πράσινο είναι το αίμα του φυτού και χλωροφύλλια μιλάει. Αν λαχανιάσεις μένοντας πίσω από την ιστορία Θυμήσου ότι όλες οι εξουσίες είναι κάποτε ακραία περαστικές. Παράδρομος είναι η αιωνιότηταΚαι πάμε όπως την πάμε μα δεν πάμε και αλήθεια πουθενά…

15/ 6/ 2025

Άνοιξη πάντα Άνοιξη… Ωραία υπερασπίζονται τον άνεμο τα χελιδόνια αλλά εμένα αυτή η άνοιξη ίσα που χωράει στο τσεπάκι μου. Την μελετώ που με εκλεπτύνει, Με κάνει πιο ανθρώπινο. Μπορώ να ξεχωρίζω τα καλά τα όνειρα από τους δυνατούς εφιάλτες Μπορώ να ζωγραφίζω σαν παιδί Ήλιους και επικά φεγγάρια· μπορώ να είμαι ο εαυτός μου ο ανοξείδωτος πριν με χαλάσουν οι πλεονασμοί και οι αχρείαστες επιθυμίες, Μπορώ να βλέπω σαν παιδί με αθώα μάτια ένα μέλλον που δεν έρχεται…

16/ 6/ 2025

18

Περίπατος στην νύχτα ενός άγουρου θανάτου… Η νύχτα μου φέρνει την τύχη κοντά· Ευσεβής είναι ο Ιούνιος, ράβει ξηλώνει την επιθυμία· Μέσα στα ερμητικά μάτια του στερεώνεται η φωτιά του θέρους και ο τσακιτζής άνεμος της ημέρας· Όπως τον αποστήθισα μου ήρθε στον νου η μάννα μου και η γιαγιά μου· Όλος φώτισα, έγινα ένας αδάμαστος μόνος Που γράφει την ψυχούλα του στα σκοτεινά Τετράδια της γεωγραφίας. Ηχεί ο θόλος του ουρανού κάτω από άτσαλες παρομοιώσεις. Συνάντησα την παιδική μου ηλικία Ήτανε μία συστολή και ήτανε ένας φόβος Με κυρίευσε Σαν ένας άξαφνος μαγνητισμός που δεν ερμηνεύεται Έζησα πάντα εσωτερικά, ποτέ δεν ‘’εξέδωσα’’ Αυτή ‘ναι μια ασύμμετρη καμπύλη που εγκλωβίζει όλη την ζωή και που την επαναστιλβώνει. Τώρα θα ξημερώσει στο προάστιο Αυτοί που είναι τυχεροί θα αισθανθούνε Οι άλλοι θα κοιμούνται ήσυχα βαριά Αλέθοντας μια μνήμη άγευστη που δεν τελειώνει. Ανάμεσα στο πριν και το μετά του στίχου είναι ένας καημός πρωτεύουσας που θορυβεί με ντόρο στους Αγίους Αναργύρους Σκέφτομαι πάντα αυτήν την σκήτη που τελείωσε ο Ασλάνογλου Περνώ απ’ έξω και στεναχωριέται η ματιά μου Η ποίηση είναι μοναχικό ηχείο που σε κάνει να πονείς Μαζί με αστέρια και με ήλιους σε νικάει και σε σταυρώνει. Ας πω τα λίγα που έχω στην σελίδα σου ουρανέ Αν θα με δεις να κλαίω θα είναι από λύπη απορροφημένη Από γυμνά φεγγάρια ενός αλαφροΐσκιωτου…

17/ 6/ 2025

Παγκόσμια αήττητος μέσα στους ηττημένους… Ανασαίνω καπνό της θυσίας. Βρέχει οβίδες ο ουρανός. Σχίζει τα σπλάχνα της γης ο θάνατος. Τι να πω και πώς να το λέω; Σβήνονται απ’ τον χάρτη οι επικράτειες. Τα άμοιρα παιδιά πεθαίνουνε από δυστυχίες- όλα μια δυστυχία κατάντησαν.

19

Τούτο το μοιρολόι δεν είναι μιας ψυχής· είναι πολλών ψυχών το απελπισμένο συμπέρασμα. Θύω σε κείνους τους θεούς που θα μου συμπαρασταθούνε. Μπορεί να γίνω άγαλμα μια μέρα και στα πόδια μου να έρχονται τα σχολιαρόπαιδα να αφήνουνε στεφάνια· μπορεί η λευτεριά να με έχει σύμβολο, μπορεί να γίνω πεθαμένος αστέρας που διαλαλεί έναν ατόφιο ουρανό· μα εν ζωή μόνο μια πεινασμένη ήμουν καταιγίδα που την σάρκα της κατέφαγε να καταλήξει μισογκρεμισμένη φυλακή από την επανάσταση ενός δούλου που οραματίστηκε μιαν λευτεριά μεγαλοφτέρουγη που τα παιδιά σκεπάζει και τα φέρνει προς το μέλλον: εκεί που το μεγάλο αηδόνι των ατρόμητων βγάζει μία φωνή από ανατρεπτικό κρύσταλλο μίας ατσαλένιας αισιοδοξίας….

18/ 6/ 2025

Των ημερών ο θόρυβος… Άγευστος Ιούνιος και σαν αχάραγο γυαλί Ο κόσμος λάμπει τεθλασμένα προσηλωμένος. Εδώ που όποιος λαλεί περήφανα τον θέλουν να πεθαίνει και Η ανθρωπότητα δεν ντρέπεται για τον χαμό της. Ο πόνος σαν ο πόνος στα μυθιστορήματα Γκρεμίζει όλες τις διάρκειες και δεν τις συμμαζώνει. Σπιθίζουνε αιφνίδιες λέξεις που κουβαλούν το νόημα πάνω στην ράχη τους. Και Το ποίημα είναι μια συστοιχία πυραύλων που Έχουν για στόχο την μελαγχολία και την ψυχή σου…

19/ 6/ 2025

20

Με μύθο και με όνειρο!... Να χαρίσω τα πάντα μου και να βρεθώ Μες το ηλιοστάσιο της θερινής αποστασίας! Να ακούω τα πρωινά πουλιά Και την καρδιά μου που χτυπάει ηλιόδοξα! Τούτος ο πόθος μου σαν ένας κόπος είναι Να με δεχτεί το σύμπαν στις αγκάλες του. Ακάλεστος Ποτέ δεν πήγα στην αγάπη! Και τώρα την εξιστορώ που μου χρυσώνει Το ρήμα και με μαθαίνει ώριμη γραμματική Και εγωισμό του όρους που συσκέφτηκε Με την αιώνια δόξα του πελάγους! Ό,τι κουβάλησα επάνω μου είναι του κάτω κόσμουΟλοζωής Θρησκεύω με αφανή αιτία: Ίσως γιατί πάντα θα αγαπώ τις αθωότητες!

21/ 6/ 2025

Ομολογία πίστεως και αγάπης… Είσαι λεπτεπίλεπτη σαν η αέρινη χορεύτρια και Φεύγεις από την όρασή μου διαστέλλοντας την Ομορφιά σαν ύμνος. Είμαι μονάχος και περιεργάζομαι την λαμπερή λιακάδα που αποστομώνει Του Ιουνίου το ηλιοστάσιο. Κι εσύ ένα μακροσκελές τραγούδι που έγινε άνθος και έλαμψε Με παρρησία μες τα λεξιλόγια τα φθαρμένα. Τώρα ό,τι θυμάμαι είναι η όψη σου· Κι οι λέξεις σου μέσα στο ραγισμένο ήθος μου που δεν αντέχει· Έχεις μυριάδες ηλιαχτίδες πάνω σου και φωτοστέφανο Που βγαίνει από το ύψος του θρησκευτικού μου ουρανού. Σε αγαπώ όσο μπορώ να είμαι ο εαυτός μου και να υπερβάλλω!

21

Φεγγάρι αίμα χοϊκό και υποθαλάσσιο!... Βήματα μες την νύχτα αέναες σιωπές τοκογλυφικοί πόθοι, Το φεγγάρι αγκιστρώνεται στον ουρανό γανωμένο Σαν μπρίκι, πάνω από τις πολυκατοικίες· τρίζει Σαν ένα δέντρο που ψιθυρίζει κάτι και μεγαλώνει! Περπατώ σαν που έχω αποτινάξει την νύστα· οι σκέψεις μου Είναι οι κεραίες που με ενώνουν με κάθε σκιά που πλανάται Στο φως που ακόμη δεν ήρθε· η Κυριακή Είναι γενναία απόφαση ενός Δημιουργού που άφησε στην τύχη του το δημιούργημά του. Έχω στον νου ένα ποίημα που συντελέστηκε Όσο εγώ είχα διαλέξει να απέχω από τις ανθισμένες ματαιοδοξίες. Το αίμα του όμως με πλημμυρίζει και με αφήνει εκτεθειμένο Να τυραννιέμαι σαν στιλπνό κοχύλι που το ξέβρασε η θάλασσα και παραδέρνει Σε μιαν απόμακρη ακρογιαλιά Βαθιά βουλιαγμένη!

22/ 6/ 2025

Βάρβαρος ήχος μιας εξωανθρώπινης παράστασης… Βαραίνει ο κόσμος από τις σκοτεινές περιπτώσεις των πολέμων οι πατρίδες χάνονται παντού κλαίνε παιδιά σκοτώνονται ο θάνατος πλέον δεν έχει ουσία Όλα μακρηγορούν και είναι ένα ντουμάνι θυμικό που μας γκρεμίζει σε καταστροφές δεν τις ορίζουμε. Επιχειρήματα από κατασκευασμένη ανεπάρκεια δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα βάρβαρος είναι πάντα ο ανθρωπάκος και τα συμφέροντα: πώς να τα εξαλείψεις τα συμφέροντα; Ο κόσμος πάντα είναι ένα φρούτο με κουκούτσι νευριασμένο!

23/ 6/ 2025

22

Η πιο γυμνή ανάμνηση που είσαι… Καθαρός κάθετος ύμνος κλωναριών που σείονται μες το πρωί αδάμαστο αεράκι Που σουρώνει την υγρασία των φυλλωμάτων· κι εσύ Που το όνομά σου είναι θάλασσα και που είναι Ήχος από φυσητό γυαλί και γκρεμίζεις Την μελαγχολική μου μέρα την πολλά φθαρμένη. Κάθομαι μια στιγμή να ανασάνω την γαλήνη να Δω αυτόν τον σπόνδυλο του φεγγαριού που λες λικνίζεται Πάνω από τις πολυκατοικίες σαν δρεπάνι αμετανόητο ξανθό Και ηφαιστειακό γέννημα όλο. Απόψε το στήθος σου κραυγάζει είναι μια λέξη που γεννιέται απ’ την αστραπή Και τρέπει την σκιά μου σε καλό της Προς της Ανατολή που ακόμη δεν Ήρθε. Να εδώ Που σαν πεσμένο φύλλο παρασέρνομαι προς την ανάμνηση προς Ένα ποίημα που ξεστράτισε και δεν μου ανήκει πλέον είναι Λυχνάρι μες την νύχτα μου φάρος γυμνός…. Όπως η τρυφερή γαστέρα σου ολόφωτη είναι!

24/ 6/ 2025 Εικονικό… Το πουπουλένιο μεσημέρι το λαύρο Αντηχεί μέσα στον χρόνο που παραβιάζεται Ίσκιοι ορθώνονται ψηλώνουν Ζητάνε τον έρωτα αγαπούν τον θεό Η λιακάδα είναι παράγραφος του ωραίου! Το νόμισμα που εξαργύρωσε η μέρα είναι από μια εποχή χαλκού που λάμπει Όλες οι επιθυμίες πλέον είναι δωρεάν Είναι τόλμες Είναι μητέρες των αποφάσεων ανεβοκατεβαίνουν Στην αψηλή κλίμακα του ουρανού. Οι κουβέντες έχουν ευγένεια Μιλάμε λέμε συντυχαίνουμε ανθρώπους Χρυσάφι η ψυχή που δεν κοστολογείται Χρυσάφι ο ήλιος με αντιλάμπισμα ‘πα στα νερά. Κι ο στίχος σαν μία απόχη που συνέλαβε το αστραφτερό Ψάρι το ιριδίζον γαλάζιο Λέει την κόψη που κατάφερε η ζωή Κι όπως ρομφαία κάτω από το ήσυχο νερό της θάλασσας κόβει Στα δύο την όραση…

23

Στην αναζήτηση ακόμα… Ξεπροβάλλω ανάμεσα στα ήσυχα χαράματα, σαν ένας μοναχός που ευτυχισμένα θρησκεύει. Στον ιστό της σημαίας μου παιχνίδι του φωτός με τις σκιές και ένα τολμηρό ηχείο που φωνάζει λεξιλόγια ημερών. Εκείνος που ήμουν επιμένει σε παράσταση: ιδού! Ποιώ το ήθος των αιώνια οδοιπόρων… Η παγοθραυστική μου σκέψη εναντιώνεται στην καταιγίδα· Κι αυτός ο στίχος πλουραλιστικός ξεκάθαρα βελάζει Πάνω από οικουμενικές πυγολαμπίδες. Δεν θα με καταβάλλουν οι ρομφαίες των θλίψεων. Νιώθω τις αντιστάσεις του πηλού, είναι στο μέσον της βδομάδας που φαντάζομαι να με ποδηγετούν κάτι παράξενοι άγγελοι του ουρανού νομοταγείς. Ευωδιάζει η φαντασία των λίγων! Και έχω στόχο να γκρεμίσω τείχη που με φυλακίσανε Πίσω απ’ την χαρά που ακόμη δεν μου ήρθε!

26/ 6/ 2025

Καταγραφή σε τόνο υψιπετή… Ευθύβολο πρωί μοίρα ακραία γενναία και εμείς Ξοδεμένοι σε μεροκάματα αγρύπνιας μόλις πριν βυθιστούμε στην φευγάτη σκέψη και σ’ εκείνη Που για να μας φύγει ήρθε. Τα ‘’θέλω’’ μας όπως ταριχευμένα στέκονται μέσα στην ιστορία που μας παραξένεψε. Και σπάνε γύρω μας κομμάτια οι συνειδήσεις που θα παίξουν ρόλο αντάρτη. Οι φίλοι μας σεμνοί κι αποκομμένοιΓυρεύουνε να ξεδιψάσουν μ’ ένα μυθικό νερό. Όλα τα βήματα που σέρνω οδηγούν στην έκπληξη του ορίζοντα· Ωραία πάλι ξημερώνει! Θα νοσταλγήσουμε τις δόξες που περάσανε· Θα πούμε και θα πούμε και θα γράψουμε κι όσα θα γράψουμε θα ξεχαστούνε Θα υπογράψει πάνω μας συμβόλαια μια λευτεριά· Θα νιώσουμε κάθε προστακτική διαταγή του Ωραίου!

27/ 6/ 2025

24

Αυτοκριτική… Όσο σκουραίνουν οι τουλίπες των ημερών τόσο και γράφω αποκαρδιωτικά ποιήματα. Υπογραμμίζω την κατάληξη της αθωότητας. Αυτό που η Ποίηση μου επιβάλει το δέχομαι Σαν έναν γρόνθο που τσαλάκωσε το πρόσωπό μου. Με λέξεις συνεργάζομαι και με ιδέες που απομυζήθηκαν στην θαλερότητά τους. Ίσως δεν ήμουν ο πιο αισιόδοξος που πόνταρε σε κάτι φωτεινό που θα έρθειΌφειλα στήριξη ψυχής που κάνει τα ποιήματα να δίνουν θάρρος και υπέρμετρα οι αναγνώστες να φωταγωγούνται. Από την άλλη, νιώθω να ‘’οργανώνω’’ έναν ψαλμό που με ξεπέρασε και τείνει προς ένα λαχανιασμένο ευχολόγιο που με υποσκελίζει…

27/ 6/ 2025

Αγώνας εναντίον του ζαχάρου… Πρέπει να τον ρυθμίσω αυτόν τον διάολο, με κατατρώει. Λες κι είναι μια δαιμονική μηχανή με υποσκάπτει συθέμελα. Ο βρωμερός. Πέρα από τις γεύσεις, είναι μια γλυκερή καραμέλα που ντεραπάρει τις αισθήσεις μου- μεταβολίζει ανώμαλα την ζαχαρένια μου ευαισθησία. Κι ενώ αναστατώνει το αίμα μου, την ήσυχη καρδιά μου που ευσυγκίνητη ολοένα και πιο πολύ γίνεται, την πολεμάει. Κάποτε θα δοκιμάσω να ζήσω πικρά! Κάποιοι καταλαβαίνουν τον καημό μου! Όλες τις αγωνίες μου συγκέντρωσα σε ένα κοχλιάριο Σορόπι που θα με βυθίσει στην ανυπαρξία. Θα σε παλέψω ρε ελεεινό μαρτύριο που πολεμάς να με αφανίσεις. Θα σου επιτεθώ στήνοντας τα εμπόδιά μου στον εγωισμό σου. Όσο θα με στριμώχνεις τόσο σε πολιορκώΠαλεύοντας να σου το κάνω δύσκολο το δράμα!

28/ 6/ 2025 25

Η γένεση της δόξας και των ποιητών!... Έλαβε το καλοκαίρι το αντίτιμό του το φλογερό Και χτίστηκε ο κόσμος μας με άπειρη δόξα! Έπιασε πάλι τον πηλό του ο Μάστορας Και έφτιαξε τους ποιητάδες! Άντε να βγάλεις άκρη, το λοιπόν! Κι εγώ που μάλλον Ηττημένος είμαι από γεννησιμιού μου, εγώ Όλα τα ψέματα τα μετατρέπω σε μια Αλήθεια Που θα με σφάξει ολότελα. Α πρωινό πλασματάκι αθώο μου!Που περπατάς μέσα στην χαραυγή, αιτιολογημένα μοναχικό· Σαν ένα λουλουδάκι είσαι που ανάβεις Και σβήνεις μέσα σε πολεμοκάπηλους καιρούς! Κρεμώ στο στήθος το ακμαίο μενταγιόν σου· Οι ευθύνες μου θα κατοικήσουν το ύφος σου· Γίνομαι μια πρωτοφανέρωτη θρησκεία Που κόβει βόλτες έξω από τον παράδεισο! Όσο το χτίζω τούτο το τσαρδί του στίχου Τόσο η ψυχή ψηλώνει και αποζητά την νίκη που αρμόζει στις νεράιδες των ονείρωνΜαζώνονται να πολεμήσουν την ψευτιά οι αμαζόνες· Πέρα απ’ τα βουνά ένας ήλιος μεγαλόσχημος θα βγει και θα σαλπίσει· Και πάνω στο χορτάρι το επικό μια σαύρα καταπράσινη θα βγει από την άλλη Του σπηλαίου των αθάνατων νερών! Να δεις που πέρα από την θνητότητα θα ανταμωθούμε!

29/ 6/ 2025

Ετούτης της νυκτός… Όπως συσκέφτεται ο θεός με τον εαυτό του, μυρσίνες δόξης πυρπολούν το ηλιοβασίλεμα το ανέγγιχτο. Από τα αποκαΐδια των σκέψεών του, η νύχτα φτιάχνει μια τραγωδία αδίδαχτη. Ετούτη η τοξοβολία του φεγγαριού θα αφηνιάσει κάθε άστρο που πληγώθηκε. Είναι ο νους μας υπεράνω όλων των συμπερασμάτωνΖούμε για μια Στιγμή που προσπαθεί να φέρει την αιωνιότητα. Αν είναι η έμπνευση μητέρα θαύματος, ο πόθος είναι η λατρεία ενός σώματος που αγιάζει. Λάμπουν βαθιά οι πεμπτουσίες της ζωής και του θανάτου…

26

Απολογισμός χρησιμότητας… Συγκεντρώνονται οι νυχτοπεταλούδες κάτω από το τρεμάμενο φως Του φανοστάτη· η ζέστα που πρόβαλε φέρνει τον κόσμο των εντόμων ως το ορατό βασίλειο της ημέρας· τρυφερό σαν ψίθυρος είναι το καθετί Που υποψιάζομαι· ίσως μυρίζει αρχαιότητα, ίσως Ένα ταξίδι καλοκαιρινό· είμαι αυτάρκης και αγγίζω όλες τις σκέψεις μου με την αφή· Πίνω από τον πόθο. Όπως βαδίζει η αυγή κατά την επικράτησή της, ένα Γατάκι αδέσποτο ελευθερώνει τις ελπίδες του να ζήσει και αθώα με κοιτά που έχω Για κείνο μεγάλη συμπάθεια. Όταν θα ξημερώσει χρήσιμο θα είναι μόνο το να υπάρχεις Καλός, καλύτερος από εκείνον που ήσουν ως τα χτες…

30/ 6/ 2025

Καταγραφή σε τόνο προσκυνήματος!... Ζουλιγμένος ο ειρμός των λέξεων και σαν ένα ατμόπλοιο το λεξιλόγιο ξεκινά να πάει Στην μακρινή γεωγραφία των ιδεών: εκεί όπου οι συνάξεις των νεφών τραμπαλίζονται επάνω από τον ορίζοντα και καταλήγουν Μια σιγανή βροχούλα άκρως τοπική, όπως μία μυθολογία επιμελώς καλά αποκρυπτογραφημένη! Στην Αττική, στο ασύνορο τοπίο ενός πρωτευουσιάνικου αγέρα. Ποτέ δεν θα κατανοήσω τα αρχαιολογικά απομεινάρια που μπαλώνουνε τη άποψη της φιλαυτίας Που έχουμε για να μην ζούμε μες την οικουμένη περιφρονημένοι… Επιστρέφω με το φτερωτό άλογο της νιότης, εγώ ο φοβισμένος γίγαντας των αινιγμάτων, Σουρώνω από ροσόλι που ανατινάζει το αίμα μου, Έχω μια μοίρα όπως έχουν όλοι, Αυτά που ψιθυρίζω έχουνε καλή κατάληξη! Και τα ποιήματά μου, σκευή ιερά όπως και να το δω και να το λέω αγγίζουν άλλη ύψη που με καθηλώνουν σε προσκύνημαΜιλώ κι όσα μιλώ είναι τύπος των ήλων Αυτός που αναγνώθει συμμετέχει και στο σώμα και στο αίμα Είναι μυσταγωγός σε ένα δράμα που ούτε τολμώ να λέγεται!...

27

Ιούλιος!... Ήσυχα προς την όρεξη του ηλιοκάματου καλοκαιριού Η μέρα γέμισε συνείδηση λιακάδας Όλες οι αξίες σπαταλήθηκαν, είπαμε ξείπαμε, κι έως το μεσημέρι Υπήρξαμε οι ήρωες ενός παραμυθιού. Ιούλιος! Αναχαιτίστηκαν οι όψιμες μελαγχολίες Οι δρόμοι γίνανε φιλοσοφίες του ‘’απάγω’’ Όπου περπάτησες ο ήλιος σκηνοθέτησε δικά του ενεχυροδανειστήρια Είναι ο αδέκαστος ρυθμός στο μεσημέρι μιας αιώνιας αυτοκρατορίας Ωραία φέξαν σαν πυροτεχνήματα οι αποσκιρτήσεις! Και στο μικρό το τραπεζάκι που δυο φίλοι πίναν ούζο Τσούγκρισαν τα ποτήρια τους οι μόρτες Γράφτηκαν λόγια που ήτανε πέρα απ’ τα ποιήματα Ανατινάχτηκαν οι λέξεις όπως χάντρες θεϊκού κομπολογιού! Ιούλιος! Λιγώθηκα από τις ευωδιές Πώς μέθυσα από το αστερέωτο άστρο! Έσκαψα στα βαθιά μου τα κοιτάσματα Βρήκα χρυσάφι που με περιμένει Και ίζημα γλυκό από τα όνειρα μιας πεταλούδας! Αν θα καώ από τον έρωτα μην κλάψεις Για σκέψου μόνο πόσο θέλω να μεταγλωττίσω τον Θεό Γράφω τραγούδια που και πέρα αντηχούνε Είναι η φρυκτωρία μου ετούτη είναι το καψαλινό μου κάστρο Επάνω στην κορφή του εστερέωσα μαγευτικό Ιούλιο!

1/ 7/ 2025 Ζωγραφικό ανάλογο…. Οδηγώ ένα πλοιάριο μισοναυαγισμένο· Στον νου μου αυθαδιά ο χαλκός του θάρρους, ένας συνεσταλμένος είμαι Θαμώνας σε έναν καφενέ βαριεστημάρας. Η αγάπη για το πλουραλιστικό ηχείο με οδήγησε Στην κλίμακα των ιδεών του ουρανού, Συσκέφτομαι με την λέξη για την λέξη Είμαι επίσημος και είμαι άσημος Λούζομαι στην απρόβλητη μεγάλη παραλία Όπου ο κόσμος πλατσουρίζει σε αβαθή νερά28

Είμαι αιχμάλωτος της εφηβείας….

Αυγινός λόγος… Η νύχτα λερώνει τις συγκινήσεις σαν ένα παραμελημένο μελανοδοχείο. Στο πλατύσκαλό της κάτι πουλιά μικρά ψάχνουνε ολοένα μέσα στο ξερό χορτάρι το λερό. Αμέριμνα τιτιβίζουν χωρίς μπελάδες στο κεφάλι τους. Πλάσματα όλα του θεού. Πλάσματα όλα του έρωτα. Συναντώ την χαρά τους όταν η σκέψη μου δεν είναι εδώΕίναι στην μυθική συνάντηση ανθρώπου και του οράματός του, λίγο πριν Ξημερώσουν όλα μες σε άκρα ευτυχία!

2/ 7/ 2025

Αγίας Ευσταλίας το ανάγνωσμα… Μέσα στην ζέστα μόνο χαύνο ευδοκιμεί Άνθος το τιποτένιο. Λείπει το άρωμα· η συστολή Του φυτού κομματιάζει την έκπληξη όλη· αυτό το μεσημέρι είναι ένας δρόμος Προς τους αγρούς της Ευσταλίας· όπως το λέω, ύστερα από την θρησκεία η αφοσίωση σε κάνει να μοιράζεις τα πλούτη σου στον πιο φτωχό ανυπεράσπιστο. Στέκεις στο βορινό σου μπαλκονάκι· Και το βιβλίο στα χέρια σου φωταγωγεί την σπουδή σου την όλη· Έχεις ποτίσει τον νου με αγιότητες και θαύματα· Η Ρώμη βούλιαξε σιγά σιγά στα όνειρά σου· Μια μακρινή Κωνσταντινούπολη σε θέλει να την υπερασπιστείς· Βιώνεις αίμα θαλερό που φέρει στίγμα Πίστεως και σφύζειΑπό ένα γαλάζιο ουρανό σε έμαθα που ήσουν με ρητορική ελέους μέσα στον αφράτο κήπο Της μιας και μόνης άδικης ζωής που την διαβαίνεις σβήνοντας ψυχή ψυχούλα μου απ’ τον χάρτη!

2/ 7 / 2025

29

Απόγευμα των Αθηνών… Τα χέρια μου που πήρανε απογεματάκι Το κλαδευτήρι να αποκαθαρίσουνε μια λεμονιά Τα χέρια μου πάντα μια χίμαιρα θα ανασυντάσσουν Νομίζοντας θα κλέψουν έτσι την παράσταση μιας αποστεωμένης αιωνιότητας. Η καρακάξα κράζει σαν με ‘’τσαμπουκά’’ επικρατήσεων· Δίχρωμη είναι η αυθάδικη φτιαξιά της· Κοντεύει στην αθώα επιβίωση κι ύστερα ξεμακραίνει Φέρνοντας τον μπελά της ολούθε κι επίμονα. Πριν λίγο ένα ημερινό φεγγάρι Έμενε αναμμένο μες τον ουρανό· Οι μέρες που αγαπώ έρχονται φεύγουν ξαναμμένες Έχουνε κάνει την απλότητα επάγγελμα Πίνω τα καφεδάκια μου και τρέπω τους κινδύνους σε φυγή Διακινδύνευσα μια λύπη και μία μελαγχολία ανοχύρωτη. Κι εσύ τώρα που θα περάσεις πάλι μέσα από την καρδιά μου Τι ωραία γυναίκα που είσαι τι ένδοξη Αφήνοντας την γεύση σου στο ποίημα το απώτερο! Κρατώ την μνήμη αγκαζέ και πάμε Με ψυχή βαθιά και ηλικία έφηβου που επαναστατεί Η λεμονιά μου ξαίνει το χάος και μου το επιστρέφει Σαν στίχο που τον γκρέμισε ο δισταγμός να χαρακώσει την ακραία σελίδα!

2/ 7/ 2025

30

Χάσμα προσηλωμένο… Σε νιώθω κοντά μου τώρα, που σχηματίζει η μπογιά της σιωπής την ξαφνική λύπη του έρωτα. Στα μάτια σου φαίνεται η θύελλα των λέξεων που θα πούμε. Πίσω από αόριστες εκμυστηρεύσεις σβήνονται εκείνα που εννοήσαμε· ω το βράδυ γαντζώθηκε πάνω στην μοναξιά, σαν σκύλος στο αφεντικό του! Γαυγίζει με σύνεση, θα υπερασπίζεται πάντα τα αισθήματα, σήμερα εδώ στην φωτιά ενός φιλιού στριφογυρνά πάλι και πάλι, ανήκοντας ούτε σε μένα ούτε σε σένα, ένα ψυχρό μυδράλιο που άπονα θα μας σκοτώσει….

3/ 7/ 2025

Ξημερώνει Παρασκευή! Ξαπλωμένα στον ήλιο, λιπόθυμα Φυτά ανασαίνουν, ιδρωμένα, αναίσθητα, εμμένοντας Σε μια φάση παράδοσης. Ολημερίς δουλεύουν τα πριόνια της λιακάδας. Μέχρι ουράνια επικράτεια ετούτο το Ιούλιο καλοκαίρι, Βασιλεύει σαν ένα μαχαίρι κάθετου αποτελέσματος. Ωστόσο, πριν να είναι πρωί, Είδα τα νυσταγμένα φύλλα Της πικροδάφνης και περπάτησα Μες την δροσούλα, αφήνοντας τις μπερδεμένες σκέψεις μου παράμερα. Βλέπεις ήτανε νύχτα ακόμη και όλα στριμώχνονταν μες τις σκιές ανόμοια πιεσμένες. Ένας μικρός κοκκινολαίμης έκανε ωραίο το μαρτύριο! Και βάφτιζε την σκοτεινή φοβέρα, έρωτα που τελικά σ’ όλα νικάει. Ξημέρωνε μια γαλαντόμα, άυλη, ΠαρασκευήΞεκλειδώνοντας το θεατράκι τούτο της αιώνιας παράστασης!

4/ 7/ 2025

31

Παραπονάκι!... Να που κι η μέρα ήρθε και της Ποίησης το έργο Στερεώθηκε στον λίθο τον εγκόσμιο. Κηρύσσοντας Αβέβαιες βεβαιότητες και πάλι πάω Να ζωγραφίσω ανώφελα μια εξουδετερωμένη ανάμνηση. Ιδού εγώ που διάβηκα στα σκοτεινά· Το πόσο άτυχος προσέτρεξα σε ρήματα ξεθωριασμένα Πέφτω πέφτω πέφτω από εγωισμό συντακτικού και αντωνυμία αναμμένη Αποστερούμαι φως που και να είχα θα έπρεπε, καίγομαι έσωθεν κι αφ΄εαυτού Φυσώντας την μελαγχολία την σκόνη μου να φύγει όπως μπουχός επάνω από τα φύλλα των σελίδων μου Πληγώνοντας τα σπλάχνα μου έως θανάτου Βλέπω μακριά και είναι τα προγνωστικά με την καρδιά μου Μέσα μου είναι στερεωμένος ο ρυθμός… Αν αγαπώ ‘’να λέω’’ ίσως είναι μια ευτυχία που μου χαρίστηκε Και δεν πειράζει που θα με δικάσουνε κι εμένα και κακότροπά τόσο!

4/ 7/ 2025

Πραγματική μου ανάγκη… Αυτό που άδει γύρω μου είναι αποστεωμένα εικοσιτετράωρα Που παραγκωνίζουν την αιωνιότητα. Ανεβαίνω κάτι κλίμακες ωδικές, νομίζοντας Πως κάπου δεν θα ξανασφάλλω. Όμως για χάρη μου συνωθούνται οι μέρες σε διμοιρίες αέρινες και τις καταγράφω ομιλώντας τες έως ακήρυχτου ουρανού. Είμαι ο λίγος που στοχεύει στα πολλά μα οι ανάγκες μου Είναι ένα ποτήρι με νερό που μέσα του ιερουργεί μια άπεφθη νεροσταγόνα…

32

Μεταμορφώσεις και ποιητικές εξάρσεις του ύστερα… Ο χρόνος μηρυκάζει τις σιωπές και ζαχαρώνει την ευαισθησία μου· Ξέφραγο είναι αμπέλι όπου ο όνος αγαπάει να έρχεται· Ο άνους παγιδεύεται σε ‘’νομίσματα’’ λες και κατάλαβε ποτέ του πόσο κάνει Μία ευθύνη να αξίζεις κάτι που το καλλιέργησες μεταβολίζοντας ατόφιο παράδεισο· Μιλώ από τα σπλάχνα μου και βλέπω Τις γαλαρίες του ήλιου που τις δρασκελούν οι ιδρωμένοι εργάτες Της γης οι συνοδοιπόροι μου! Κι όλο πηγαίνω Στου μακρινού βουνού την υπεραξία, δυσκολευόμενος Να αποστηθίσω την πελώρια λευτεριά μου την αέρινη! Μπορεί να είμαι ο νυν στιχοποιός που σε τοξοβολίες ξόδεψε Την μισή ζωή του και βαλέ Να μάθει να χτυπάει διάνα στο ορμητήριο της καθαρής καρδιάς. Ψελλίζω λόγια που όπως ένα κουκούλι είναι Μεταξοσκώληκα που ‘’πράττει’’ μια ωραία πεταλούδα! Όπως και να το πω, προκύπτει ένα θάρρος κι ένα φως!

5/ 7/ 2025

Πρόχειρη κριτική του κάθε φοβερού πολέμου… Ο πόλεμος πάντα φρίκη θα είναι Όπου σκοντάφτουνε οι σφαίρες του εξουδετερώνεται ο πολιτισμός Κι όπως το σκέφτομαι πολιτισμός στο σταγονόμετρο υπάρχει Μόνο Ορθά κοφτά συμφέρει να πεθαίνεις και πριν πεθάνεις να σου πουλάμε όπλα Ναι Αυτό κι αν είναι κερδοφόρο εγχείρημα! Μα θα πεθάνεις μέσα στην δική μας την εξίσωση μιας μαθηματικής παράνοιας Τα έχουμε υπολογίσει καλά Θα σε εκμηδενίσουμε Θα δούμε στο χώμα να κυλάει το αίμα σου Θα δούμε τα παιδιά σου να πεθαίνουν Και όσοι μας υποστηρίζουνε Δούλοι μας θα τους σέρνουμε από εγκλήματα σε νέα εγκλήματα Θα υπηρετούν τον παραλογισμό μας Τσανακογλείφτες δολεροί!

7/ 7/ 2025 33

Ξημερώνει!... Ένα μικρό σουγιαδάκι ίσα να κόβω του αφράτου μήλου την γλυκύτητα και να θυμάμαι τον παππού μου όταν γύρναγε απ’ την δουλειά και κοίταζε με μια λατρεία τις πολλές του τριανταφυλλιές και την ψηλή του λεμονίτσα που χρύσιζαν οι φωτεινοί καρποί της λες βγαλμένοι από παράδεισο! Και ο ξανθός εκείνος ήσυχος αέρας, γέννημα του απύλωτου Σεπτέμβριου που μπούκωνε με ψέματα παραμυθένια την ζωή που θέλαμε να ζούμε… Ο κόσμος όπως και να τον φαντάζομαι αλλιώς θα μου προκύψει. Πάντα. Γι’ αυτό και στα ποιήματά μου βλέπεις ξαφνικές επιταχύνσεις! Κοιμάμαι δράκος και ξυπνώ πουλί που θέλει τον απώτατο ορίζοντα. Ίσως είμαι ο πιο γυμνός ιδεολόγος που σκαρφίζεται ολοένα μια κτήση από κείνες που έχουνε υπάρξει ακόμη! Πάντως όλα μες την καταγωγή μου εστιάζονται: Αν είμαι στάχυ με λυγά το ελαφρύ αεράκι που ακονίζει την αξία του επάνω στο σπυρωτό κορμί μου το υποσχετικό! Και ξημερώνει! Ωραία που τα βάσανά μας παρακάμπτονται και ξημερώνει!

8/ 7/ 2025

Ο Χρόνος… Ο Χρόνος τρέφεται ακούσια, κατασπαράσσοντάς μας· Γνωστές οι παθιασμένες τοκογλυφίες του· Χίλιους τρόπους να σκαρφιστείς από πουθενά δεν θα καταφέρεις Να μείνεις άτρωτος ούτε για το παρόν Ούτε για ένα μέλλον που βαρυγκωμάς και έχεις Υποθηκεύσει την καλοτυχία του. Ο Χρόνος είναι βαρύ πυροβολικό που ανατρέπει Όλες τις νίκες που περίμενες· εδώ Που ήθελες μια κτήση σε κατακεραύνωσε και είσαι Μέσα στα αίματα, μικρός Παραδομένος και χωρίς κουράγιο ανθρωπάκος….

9/7 /2025 34

Φεγγάρι σαν γεώμηλο του ουρανού… Τι φυτρώνει στον κόρφο σου και τι Υπόσχεται ακόμα κι η νύχτα Που ποντάρει στην ρουλέτα του σύμπαντος; Ξαφνικά Όλο το εύρος των σκιών απομακρύνονται και μια μυθολογία Περίτρανη, ορμά λες και στον ύπνο μας, αγγίζοντας Και την ψυχή μας την ίδια, συνθέτοντας Μια μουσική βελουδένια! Τότε Που οι απόμακρες πια αντιρρήσεις μας σκάβουν βαθιά στου ουρανού τα χωράφια και Ένα φεγγάρι σαν γεώμηλο χορταστικό διαλαλεί τέλος στην πείνα μας και με μια ψίχα Γεμάτη, ατόφια, αμυλώδη, εφορμά Από το βλέμμα μας στον ουρανίσκο να διατρανώσει πως η αφή από μία κλωστούλα τόση δα πάντα θα πιάνεται για να φανεί που η χόρτασή μας είναι ψέγος πέρα από τα όρια των ονείρων και ποιητές θα έχει νομοθέτες πάντα η καρδιά!

10/ 7/ 2025

Ομολογία του ποιητικού ‘’υπάρχω’’…. Πλέει το χνούδι των λόγων μας σαν πεταλούδα που ελαφροπετά. Η Αθήνα γεμίζει άγουρες ήττες. Όλα θα έρθουν στην συντέλεια το τέλος όλων θα είναι Μια επική συνάντηση κι ίσως να βρούμε την ψυχή μας Την περιπλανώμενη τόσο! Όλα τα ποιήματα βαραίνουν τον προσανατολισμό που έχω· Ο κόσμος είναι ενάντιος θόλος είναι ανάποδη προσευχή· Στον κόρφο μου φιλοξενώ πουλιά και πόνο· Είμαι ο γυμνότερος απ’ όλους τους ενδεδυμένους πρίγκιπες· Όσο υποψιάζομαι, απέχω! Γράφοντας ουτοπίες λοιπόν ανασκευάζω το κονάκι μου Κοιμάμαι σε στρωμνή που αγκυλώνουν μέσα της οι αγωνίες καταιγίδες Ο στίχος δίνει φρένο και κατάφαση Κι όμως από τις αντιφάσεις ζω με την σωστή ανάσα μου κι ανδρώνομαι. Κι η νύχτα Είναι σώμα και αίμα είναι παλμός Αισθάνεται η νύχτα έχει συμπεριφορά είναι αποκαλυπτικό φεγγάρι 35

Έχει θεό και έχει τις αδυναμίες του Έχει και ύφος όπως ήσυχα υπερυψούται και αγγίζει τα βουνά Καταλαβαίνω τον πλουραλισμό στο αίμα της είναι μία νεότητα που δεν την βρήκα σε ένα πόστο. Όπως χαριεντίζεται η υπεροψία μου με την ακμαία μοναξιά Έρχεται το τραγούδι σαν ένα παιχνίδι πλουμιστό που τρέμει μες τον αραιό αέρα Σ’ όλα εξέχει ένα ζοφερό παράπονο ίσως να είμαι ένας ζήτουλας που ολοένα απελευθερώνει Ψυχές και βασανάκια ένα σορό πανάθλια μοίρα Ενός δραπέτη που δεν έφυγε και όμως απ’ την φυλακή του!

11/ 7/ 2025

Έλα να ζεματίσουμε την ψυχή μας, ξάδερφε!… Ξεσπάθωσε το φεγγάρι κι επιπλέει Μέσα στην σαλαμούρα του ουρανού. Η Αττική ξενίζει με τα κόλπα τηςΟμοούσια μιας δόξας της που πλέον παρήλθε. Αυτός ο λόγος που αγάπησα είναι πιο παραβατικός κι απ’ τον έρωταΜα τον θαυμάζω! Έλα να ζεματίσουμε την ψυχή μας, ρε ξάδερφε, όπως που λέγανε στην Στύψη· Έλα να πιούμε το καυτό νερό Των ινδιάνων που απ’ όλους πιο πολύ και πιο ωραία απελευθερώθηκαν!

13/ 7/ 2025

Ανασύρω σφουγγάρια από τον βυθό του ουρανού… Όπως αποκρυπτογραφώ τις συγκινήσεις, ένα αεράκι ελάχιστο χαριεντίζεται επάνω στα φυτά, σφύζοντας από καμάρι και δόξα! Κι η νυχτοπεταλούδα η μαγευτική στον φανοστάτη κάθεται αποκάτω παίζοντας βαθύνοα το ακομπανιαμέντο της στο πιο σπουδαίο φεγγάρι. Διαπλέω όλην την επικράτεια του ουρανού. Από τον ύπνο μου στον ξύπνο μου, λουλουδένιες αγρυπνίες συμπληρώνουν την ευτυχέστερη ώρα που αήττητος υπήρξα! Φτάνω από τα μέρη του ήλιου. Σαρκώνω κάθε ουτοπία με αφράτο πόθο. Κάθε τραγούδι γράφτηκε να δίνει νόημα σε μια ελπίδα. Η κάθε λύπη μου είναι κάστρο που δεν ποτέ και αλώθηκε. Κοσκινίζω την σιωπή και προκύπτει μια αργυρή σιντεφένια επιδερμίδα των αινιγμάτων.

36

Αποτραβιέμαι στο μακρυσμένο κονάκι μου. Γράφω και πάω όπου με πάει ο αυλός. Ο θιασώτης τροβαδούρος των μεγάλων μυστικών! Ανασύρω σπόγγους από τον βυθό του ουρανού. Θα σβήσω όλα τα κρίματα!

14/ 7/ 2025

Μίνι υπενθυμίσεις, πέρα από κάθε κριτική… Όσα δεν ξέρω δεν τα ξέρω γιατί δεν αφομοιώθηκαν στο αίμα μου· Το αίμα μου είναι αντάρτης αφηνιασμένος· Πάντα θα καταγράφω πάθη που με στιγματίσανε· Έγινε και ο στίχος βλέπεις σήμερα δρεπανηφόρος· Καλύτερα να τονε πούμε μονοκοπανιάΑλλιώς δεν βγάζει πουθενά η λεβεντιά του! Κι η εποχή αυτή που χώρεσε εντός της κάθε αγριότητα Λησμόνησε τις ευωδιές που δεν προδίδουν την ‘’ουσία’’ Γδάρθηκε η εποχή έγινε ζοφερό μεγάφωνο που λέει Φοβέρες να σκλαβώσουνε τις μάζες και να γίνουν μισοπεθαμένες σαν οι ιδέες μας Που ζούνε στο μυαλό μας μόνον πια και όλοι οι άλλοι τις έχουν προδώσει… Ψιθυρίζω θάνατο αλλά πιστεύω στην ζωή Πιστεύω στα παιδιά που θα σηκώσουν την ψυχή τους σε ύψος περίβλεπτο να εντυπωσιαστούμε Πιστεύω στην καινούρια αναπνοή που έρχεται Πιστεύω σε έναν βηματισμό που θα μας βγάλει Απ’ την μεριά την άλλη της Δικαιοσύνης! Πιστεύω στου ανθρώπου την ευθυκρισία· ζω για να ζεις και όλοι μαζί θα βρούμε την σπουδαία ρότα!

14/ 7/ 2025

37

Ο επικός τραγουδιστής ο τοκοφόρος… Τσιμουδιά τώρα! Μαζεύω τα σύνεργά μου να φύγω. Αφήνω πίσω μου τον καιρό. Θύτης στο αιώνιο έγκλημα της αθωότητας, νιώθω να με αγαπούν οι ανέμοι κι αυτή η ζέστα η καθηλωτική που κάνει νωθρό τον λέοντα και λέοντα το μικρό τούτο ερίφιο! Όταν θα ξημερώσει θα είμαι αλλού· με ένα τραγουδάκι ήσυχο, λαχανιασμένο. Έτσι χάνονται οι άνθρωποι· αφήνουν πίσω τους μια μνήμη που λίγο διαρκεί και ύστερα αγάλι σβήνεται για να μην μείνει κάτι από εκείνο που υπήρξαν· υπήρξαν σαν ένα σάλιο γυμνοσάλιαγκα που αραδίζει επάνω στα μεγάλα φύλλα της φτέρης και τραβάει κατά το αναίτιο Πουθενά. Και η ψυχή; Ποιός θα την χορτάσει αυτήνα; Ποιός θα φέρει σβηστήρα να σβήσουμε την φτώχεια την αδικία του ντουνιά; Ξέρω και όμως πάντοτε δεν ξέρω… Τουλάχιστον με άγγιξε ο έρωτας, πήρα τα δώρα του. Τώρα το σώμα μου σαν μια χορδή που πάλλεται βγάζει έναν ήχο από παθιασμένο τραγουδιστή που λέει το άσμα του το βελουδένιο κάτω από την όμορφη λιακάδα σαν ένα αγγελικό σπαθί που κόβει δίκαια για να μοιράσει το φως τον ύμνο και το δύσκολο σκοτάδι…

15/ 7/ 2025

38

Το σιγουρεύω ότι έτσι θα γίνει… Ένα ανέμελο άστρο λίγο πριν η αυγή το στερεώσει στα ποιήματα· Πλατύτερα κι από τα μάτια βλέπουν οι ψυχές οι παιδεμένες· Ακούω μία φλογέρα που σκορπά έναν σκοπό μελίρρυτο· Ο στίχος είναι κρότος είναι σημάδι ενός ακήρυχτου πολέμου. Τις μέρες όλες σιωπώ μου χαρίζεται το χάος· Έρχονται οι Τετάρτες σαν λεγεωνάριοι σκονισμένοι· Χαρείτε οι ακόλουθοί μου ανεβαίνω σε κείνα που ονειρευόμουνα· Όλες οι παιδικές μου ηλικίες με κατέστησαν δικαιωμένο Θεωρώ θα με συντροφεύσει το πάθος και το άστρο· Μ’ εξουσιάζει μια κατάνυξη προτού των ουρανών· Το φως μεγεθύνει τον ιδεαλισμό μιας πεταλούδας! Δυσκολότερο το ουσιαστικό ολοένα ρέποντας προς τον εγωισμό του. Τούτο το υποκείμενο που αναζητά θρησκείες να πιστέψει την αθανασία του Είναι σαν ύπαρξη ξεδοντιασμένη που έφτασε στο τέλος της!

16/ 7/ 2025

Ερωτική απόχη!... Σου υπενθυμίζω ώρες που καθόμασταν κάτω από το φως του φεγγαριού και ανασταίναμε πόθους πολλά χαρισάμενους. Α ηλικίες μας από αδούλωτη έκπληξη και τόλμη πριονοκορδέλα! Δίκοπα τα αγγίγματά μας, περιείχαν θεό Έπαφο και ηδονοφόρα αμετροέπεια. Ανάμεσα στα σφιχτά πόδια σου μία κερκόπορτα που λέει ΄΄ελάτε!’’, Και του φιλιού οι συναντήσεις παρφουμάρουν των δοντιών τον επεκτατισμό τον πιο βάρβαρο ήχο!

16/ 7/ 2025

39

Αυτός εγώ… Μετά απ’ το εξώφυλλο είμαι εγώ Σαν μία συστοιχία αινιγμάτων Στερέωσα τα πάθη μου μες την Αλήθεια Δέσμευσα μέρος απ’ την αστραπή Γιόρτασα την φωνή μου μέσα στις αναζητήσεις Με είπε ο χειμώνας και με είπε Το θέρος- έπαιξα με τον πόνο μου Πίσω απ’ το εξώφυλλο είμαι εγώ Από τον ήλιο απορροφημένος Διπλά κατανοώντας την ανάγκη σου Κερδοφορώ όπως ένα δίχως τεκμήριο όνειρο Σε σφάλματα υπέπεσα και υποπίπτω Χτίζω πάνω στην θλίψη μου Αυτό που είναι Ποίηση σε μένα Είναι ο τρόπος να είμαι αλληλέγγυος στα βάσανά σου Ο φίλος είμαι και ο αδερφός στέκομαι μπροστά μπροστά Στο πρώτο κάλεσμα να σε κρατώ από το χέρι και να πάμε….

Ιδέα του κόσμου και του κοριτσιού… Κορίτσι αέρινο πατάς πάνω στα ερειπωμένα μου αισθήματα φορτσάρεις Κυνηγώντας τις ρίμες των αρωμάτων. Αν είσαι ύμνος είσαι ένα γιασεμί αράγιστο σε ψιθυρίζω Εκστατικά αγγίζοντας τα λυρικά φτερά σου. Στα μάτια σου ό,τι είναι ερωτικό είναι απόσταγμα χαράς Όσες μοναχικές σπουδές κατάφερα γίναν μια τέλεια μάθηση των πόθων Έφερα την σιωπή κοντά σου και εκείνη άνθισε ανυποδούλωτη!

18/ 7/ 2025

40

Μου λέει: ‘’Βιολί είσαι και, πίστεψέ με, θα ψηλώσεις, πολύ θα ψηλώσεις!’’ Και λέω: ‘’Κύμα είμαι· άλλοτε σκάω σαν φλοίσβος στην ακρογιαλιά και, άλλοτε, μπουρίνι φέρνω αλύγιστο, σηκώνω αντάρα της θαλάσσης στα ονειρικά μου παραμύθια!’’

18/ 7/ 2025

Απόφαση!... Ύστερα από γενναίες αντιπαλότητες θα πάρουμε ‘’το πάνω χέρι’’ θα σταθούμε κύριοι της κατάστασης- αλλά πού τραβάμε; Μήπως κι οι ίδιοι δεν ξέρουμε; Ροπή πάντως είναι η σύνεση και το να επιμένουμε στην αγωνία μας, κι αυτό ροπή! Αν τελειώσει η Αλήθεια θα μείνουμε ανέστιοι κάτω από έναν αιώνιο ήλιο που φωτίζει και της ψυχολογίας μας την ανηφόρα εκδικητικά. Ας μπουσουλήσουμε λοιπόν, σαν τότε που είμασταν παιδιά μέσα σε άλλη σκέψη άλλη ευκαιρία και ας μπορέσουμε να ευτυχήσουμε με τα ελάχιστα. Ο πόνος και ο Χρόνος σε ένα δευτερόλεπτο χωρά Απόφασης!

19/ 7/ 2025

Δεν συναντώ εύκολα έντιμους ανθρώπους- και όταν αυτό συμβαίνει και το νιώθω, γελάει μέσα μου η καρδιά, λες και το ξέρει πως είναι ευτυχία να βρίσκεις μπροστά σου ηθικούς ήλιους!

41

Ποιήματα της αυγής… Ετούτο το λειψό φεγγάρι που διασκεδάζει νυχτιάτικα μέσα Στην επικράτεια του ουρανού· Μπαλώνει την ευαισθησία μου, είμαι Ένας γραφιάς που ιστορεί τα παραμύθια μιας οδύνης. Η Αττική σιγοφλέγεται· Το ξημέρωμα είναι μπελάς, είναι φουρτούνες και ευθύνες. Τα αγαπημένο αλσύλλιο χαμογελά μπροστά μου καθώς τα βήματά μου το διασχίζουν τεκμηριώνοντας Την ισχύ του ποιήματος και την απελευθέρωση από κάθε φυλακή…

20/7/2025

Εωθινό απέθαντο άστρο… Απόψε το φεγγάρι είναι ένας τρομοκρατημένος ήρωας παραμυθιού. Ποιοί τον νίκησαν; Ποιούς νίκησε; Μπορεί ακόμα η ψυχή του να είναι γενναία σε μια ρουλέτα θανάτου; Όλα η σιωπή θα τα διευκρινίσει. Όλα τολμώ να τα υποψιάζομαι κι εγώ!

21/7/2025

42

Ερωτικό αλλιώς κι αλλιώτικα συντελεσθέν… Δεν εξηγώ τίποτα από τα ειπωμένα σου Ίσως είσαι μία διάλεκτος αστραπής που δεν ομιλήθηκε Παρά από τα στόματα των μηρών σου όταν Περπατάς πλάι στην θάλασσα και είσαι Ένας φλοίσβος ανάλαφρος σαν αίνιγμα καλώς λυμένο. Όταν συγχρωτίζομαι τις επιθυμίες σου είσαι ένα αγκίστρι που με γραπώνει Με βγάζει έξω από το στοιχείο μου Αναστενάζω μέσα σε κάθε πόθο σου Είσαι λιακάδα υπερτονισμένη Θέλω τον ίσκιο σου θέλω τον ήλιο σου Θέλω την πλημμυρίδα σου που συγκλονίζει την μοναχικότητά μου Αυτή είναι η ιστορία μου είναι η ιστορία μας Κούφιος είναι ο καιρός που μας εγκλωβίζει Εργάζομαι για έναν έρωτα μισοτελειωμένο…

21/7/2025

Ο έρωτάς μου, εσύ! Το να με υπερασπίζεσαι είναι αγαπημένο σύνορο του έρωτα! Όπως μιλούμε με αποστάσεις, κέρδισε απρόσμενες νίκες η αγρύπνια. Όμως και το φιλί πώς θα γινότανε κραταιότερο, η αγάπη Πώς θα φώλιαζε μέσα μας, όλες οι μυστικές μας συνομιλίες Πώς θα γραφότανε πάνω στο μάγουλο του ουρανού; Γέρνω στα νερένια σου χέρια Τα δάχτυλά σου είναι χτένες ηδονής Μέσα στα μάτια σου η γεωμετρία αλλάζει Με αρώματα με σκιρτήματα με στόχους προσήλωσης- όλα τα μυστικά μας είναι Άθροισμα από ειπωμένες πεταλούδες που αγγίξανε το ανείπωτο! Αυτό το ωραίο κορίτσι που είσαι, πιο έκθετο συνεχώς μέσα στην Ομορφιά Δείχνει ανέπαφο ήλιο στα μαλλιά του, δείχνει φεγγάρι ευτυχισμένο στα λευκά του μάγουλα Και το αγαπάω -Θεέ μου πόσο το αγαπάω!Πνιγμένος στα μαλλάκια του που είναι Σαν καταρράκτες βουρλισμένοι!

22/7/2025 43

Αληθινή περιουσία… Είπα πολλά και ύστερα κουμπώθηκα σφίχτηκα όπως αχινός που τον κεντάνε Κανείς δεν μένει εξάλλου απρόσβλητος έσταξα μέσα μου την όξινη ευαισθησία την πολιορκημένη Ωραία ξημέρωσε άκουσα τους ζεματιστούς ήχους Των πουλιών μύρισα το ακμαίο γιασεμί με συνεπήρε μια αφήγηση και μία γνώση Αναστέναξα ήπια το αθάνατο νερό καψώθηκα Και κρύωσα και ήρθα απότομα στα συγκαλά μου ήμουν χοϊκός Και ήμουν γήινος και ήμουνα θνητός και ήμουν Ήρωας έξω από τις πραγματικότητες ζεστό αεράκι που σου παρασέρνει Την σκέψη για να συναντήσεις κείνο που είναι ουσία της ζωής και ύστερα είναι απολαβή και τόκος και αρχέγονη ανάμνηση…

23/7/2025

Μέρες του Ιουλίου… Τούτες οι μέρες με την μεγάλη ζέστα Του Ιουλίου και η ψυχή η άτονη που ζει με νωθρότητα ακόμη και σ’αυτόν τον ουρανό τον Σπουδαίο μάγο της περίστασης που ανάσκελος καπνίζει υποπτευόμενος Επιστασίες ενός αφανέρωτου Θεού… Όλο το φως είναι ένα εύθραυστο Χωνί που καταπίνει την λιακάδα. Σπιθίζει η κάθε σκιά ως να ανταμώσει τον πραγματικό εαυτό της Και λύνεται, σαν κόμπος που τελείωσε γι’ αυτόν η παράσταση. Χωρίς εσένα που είσαι ο Αναγνώστης μου είμαι ένα άγουρο φρούτο που κανείς δεν το θέλει… Όταν καταταγώ σ’ αυτό το στράτευμα της προσήλωσης στον πληθυντικό αριθμό θα είμαι Ένας καλαμαράς που δεν σωπαίνει, φλυαρεί νομίζοντας θα φτιάξει την κατάσταση ενώ Σημειώνει κουκίδες αγρύπνιας πάνω σε μια σελίδα που θυμίζει μια κατεστραμμένη παρτιτούρα που της έφυγε η δύναμη και η πνοή κι η μουσική της!

24/7/2025 44

Ένα χαμόγελο επάνω στο πιο λυρικό ακορντεόν!... Ένα κλειστό χαμόγελο και είσαι νότα ευθύβολη του ακορντεόν… Σαν αλητάκι τσιγγανάκι που υπερέβαλε εαυτόν και ύμνησε της ζωής την αξία. Όπως το ζεις το δράμα η ουσία του παραμυθιού μεγεθύνεται και πλάθει την ωραία ευτυχία που δεν κατανοήσαν ποτέ οι ψυχολόγοι! Κι αυτό ένας εαυτός είναι που δεν τον έπλασε κανείς ΔημιουργόςΤον έφτιαξες αρνούμενη τα μίση κι όλες τις κακίες του κόσμου!

24/7/2025

Παρότρυνση!... Αν ζωγραφιστούν οι συνήθειες μας Θα είναι ένα μελισσολόι που πουθενά δεν θα πάει. Χαμογελάμε! Τόσα πικρά συμβαίνουν κι αδυσώπητα… Να βρούμε δύναμη να εναντιωθούμε! Ο Χρόνος είναι ένας μάγκας και δραπέτης. Μου παραστέκεται. Όταν που λέω τις λέξεις μου είναι ο μόνος που με εξουσιάζει. Προσκυνώ! Αν ζείτε με τις αναμνήσεις σας λέω μια καλημέρα! Τρέξτε προς τον παράδεισο!

25/7/2025

45

Στο τέλος, δαγκώνω τα καλολογικά στοιχεία και μου μένει μια γεύση πικρή- σαν να δάγκωσα ένα στιφό τσάγαλο. Μάλλον από την ιστορία του πράγματος ως την μυθολογία την καταγεγραμμένη, μεσολαβεί μια στεναχώρια που δεν ευθύνεται ο συγγραφέας για την παρουσία της. Πάντως όταν ‘’θέλεις να πεις’’ πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ότι θα περπατήσεις σε πολλές λακκούβες. Και θα σου εναντιωθεί ακόμη και ο ίδιος ο θεός! Τρομάρα σου που θες αρχοντιλίκι εμπνευσμένο!

Αυτόματος προσδιορισμός… Στον πράο ήλιο του βασιλέματος πουλιά Αναστενάρικα μιλούν μια γλώσσα αυταπάτης Έχουμε αναμορφώσει τα γραμμένα μας, τα έχουμε συγυρίσει Τώρα ίσως τι ποίημα να προκύπτει από την ανάγκη μας να αγαπηθούμε Πάντως βουλιάζουμε: Δίχως ελπίδα δίχως βάρος ειδικό Πάνε οι εποχές που επιπλέαμε σαν μια λαδιά πάνω στο καθαρό νεράκι στο καντήλι Μείναμε αθώοι από συνήθεια Ετούτο το πριόνι που χειρίζομαι χρόνια και χρόνια Είναι μια τιμωρία επική Κόβει συντονισμένα σαν συνείδηση Συνήθισα κι εγώ να είμαι Ένας μεταφραστής αγάπης όταν δεν μπορώ να αγαπήσω ούτε τον εαυτό μου….

46

Η ωδική σου η μορφή… Σέβομαι την σιωπή και αγαπώ το καθαρό νερό Το αγιασμένο. Δείχνω την ψυχή μου και δείχνω τον θρίαμβο της ηλιαχτίδας. Έκταση παίρνει μέσα μου η πεταλούδα της οράσεως. Ασώματα είναι τα σώματα και κατεβαίνουν Στις παραλίες των ποιημάτων φέρνοντας μια κοσμογονία ξακουστή. Είσαι ωραία Μαρία είσαι επική στολίζεσαι και βγαίνεις έξω απ’ τον παράδεισο. Επάνω στα μελαχρινά μαλλιά σου παίζουνε χίλιες αντένες της ζωής-νικάς Και είσαι πλάσμα της μυθολογίας ωδικό!

27/7/2025

Ερωτικές διαπιστώσεις… Πιο νέα, ίσως ήσουν πεταλούδα Γαλάζια, αμέριμνη, που ελαφροπετά πάνω από της λίμνης τα ανθάκια. Τώρα Είσαι μια σκέψη ώριμη Που βάρυνε Κι ανοίγει μία μία όλες τις κερκόπορτες. Σε βλέπω Που εξαφανίζεσαι Πίσω από κείνα που κι εγώ ποτέ μου δεν τολμάω Πνίγεις και τον καημό σου στο νερό Σε καλουπώνει σε ξεκαλουπώνει ο ήλιος Είσαι οσμή από φιλί κι από ανάμνηση Πεθαίνω εγώ όμως εσύ ποτέ δεν θα πεθάνεις!

28/7/2025

47

Ερωτικό καταφύγιο… Λιώνει το βλέμμα μου στις πεδιάδες των οράσεων Η Αττική είναι καψαλισμένο κάστρο Περιπλανιέμαι αιώνες μέσα σ’ έναν άτσαλο πλανήτη Λυπάμαι τόσο! Α κορίτσι σαν ώριμο φρούτο που από χυμούς γέμεις και πόθο Όπως μια δόξα είσαι που σε συγκρατεί συνεσταλμένο Στον ύπνο σου κοιμάμαι είμαι η φαντασία σου Ουδέν το άθροισμα των επιθυμιών σου μιλάς Και στερεώνονται οι κόσμοι μου ανάποδα Με ιριδισμούς που κάνουνε την νύχτα ψυχική κατάσταση. Όλα τα ποιήματα λησμόνησαν να πούνε πως σε θέλω Περιγελώ την αυταπάτη μου ψάχνω αιώνια καταφύγια Σε μία της ψυχολογίας όψη νιώθω να μιλώ ειλικρινά σπουδαία Στων πράξεων μέσα τον ακραίο θόρυβο και πυρετό…

29/7/2025

Εωθινό και βάλε… Ένα μπερδεμένο ευφυολόγημα ήχοι να μπλέκονται με άλλους ήχους πανζουρλισμός από επιφωνήματα και φωνήεντα έρχεται με την φούρια της η αυγή. Ένας κήπος από λέξεις που σιώπησαν μπροστά στο μάρμαρο της αυταπάτης. Βούλιαξε να βουλιάξει σούμπιτος ο ΙούλιοςΤον είδα. Και με αυτόνομη γραμματική, τεντώθηκε, σαν γάτα, το σκεβρωμένο λεξιλόγιο, αίματα όλο. Η Πέμπτη σβούριξε την φιλαυτία της μες τα δειλά φυτά. Είμαι ανίδεος απόψε από την στοργή και την αγάπη. Στα σπλάχνα μου όπως σκιά απλώνεται η μοίρα. Πού βρέθηκα ρακένδυτος μέσα σε τέτοια άπονη εποχή; Ουρλιάζουν μέσα μου οι αθωότητες- μεταγλωττίζω την θερινή λεπίδα των προσανατολισμών!

31/7/2025 48

Μεσημεριανή ευθυκρισία… Λίθινο είναι το μεσημέρι, μουτρωμένο Αφουγκράζομαι ατασθαλίες των νεφών Με συνείδηση ξυλουργική επεξεργάζομαι ψυχές ψυχούλες ξυλόγλυπτες Μετρώ κελαηδίσματα και τετέρισμα του τζίτζικα που με ξαφνιάζει Κόκκινες χαρές όπως αναρριχώμαι στην πλευρά του όρους την άνανθη Όλη η σκέψη μου τρεμάμενη δίνη… Χρώματα μέσα μου άγουρα τεκμήρια μιας ζωγραφικής Ομορφιάς Ω αεράκι ελαφρύ αρχέγονο περιπεπλεγμένο περί τον εαυτό σου τόσο Έχεις Διόνυσο στον παρασυρμό σου έχεις αποφάσεις χαρούμενες Αποχωρώ από όλον τον Ιούλιο σαν πρόσφυγας περιγελώντας σκωπτικά την μοίρα μου Όλος επί της άγραφης σελίδας επιβάλλομαι….

31/7/2025

Εκ βαθέων… Πώς να το κάνεις που δεν είναι, όχι Παρότρυνση για να την ζήσεις δίχως έγνοιες η ζωή; Πέφτουν στα χέρια σου κατατοπιστικά φυλλάδια, προσπέκτους Στήριξης ψυχολογικής, μπα! όλο ματαιοπονείς και τελικά αμφιβάλεις Για την αξία των έσω σου, γαμώτο! Δεν συμπαθώ μπουρδουκλωμένα λόγια, τερτίπια Των πολιτικών, ρεμούλα στην ρεμούλα πάμε Κομπιναδόροι του αρίστου- βρε πώς καταντήσαμε;- ανοίγονται μπροστά μας τα πεδία δράσης Θα διαπρέψουμε στην καθαρή απώλεια, έχουμε προετοιμαστεί για την μεγάλη δυσωδία, Από νεότητος εκπαιδευμένοι για κλεπταποδόχοι Ανοίγουμε τα μάτια σε μια ζοφερή παράγραφο, σπουδάζουμε Πνεύμα της σαλεμένης κοινωνίας, βαθαίνει Η δράση μας να αγαπάμε το κακό, δεν είναι θέμα συνειδήσεως πια, μπα!, όχι, Αυτό που συνηθίσαμε να ακολουθούμε είναι ρήμα σκοτεινό της κατρακύλας μας, φτάνουμε Στην άβυσσο του εγωισμού μας που φορτώνει Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αφέθηκε Τα κρίματα να τα δικαιολογεί σαν μια δικαιοσύνη που πεθαίνει…

5/8/ 2025 49

Απογευματινή βροχούλα!... Μια πράα βροχούλα λιγομίλητη πάνω στην άσφαλτο που βράζει. Ο Αύγουστος λιγνό σκαρί που στέγνωσε. Όμως ο ήλιος όλη μέρα σε όλα επιβάλλεται. Το ποίημα φωτοαντιγράφει την υπεραξία της λιακάδας. Ω αθωότητα που συρρικνώνεσαι και δεν σε υπερασπίζεται κανένας! Είσαι ωραία πάνω στα κλαδιά των δέντρων, είσαι ωραία πάνω Στην αναρριχώμενη προσευχή Που αποστομώνει των βλάσφημων το λέγε λέγε που μυρίζει έκδηλη αμετροέπεια Δεν βρίσκω αντιρρήσεις στο ποιόν μου Με εκλεπτύνει το αεράκι που εισβάλλει στην επιδερμίδα μου Απόφαση όλο!

5/8/2025

Πραγματικότητα!... Στο σώμα αφθονεί η ψυχή και φέρνει κέφια Ουδείς γερνά αναμάρτητος- αλλά και τι η αμαρτία είναι αν όχι αποτύπωμα χορτασμού της ζωής ενώ δεν πέρασε ακόμα κάνει θόρυβο αυταπάτης; Το διακρίνω πια Η σχέση μου με την αγρύπνια καταβάλει το αθώο συννεφάκι μου το τιποτένιο Και γύρω μου απλώνεται ευφραντική μια ήσυχη ξανθή βροχή! Παφλάζω! Και πώς να το πω; Με αυτήν την όραση που είχα, έζησα σαν άτρωτος ημίθεος!

6/8/2025

50

Επιθυμία!... Ένα παράθυρο ανοιχτό και να είναι Αύγουστος δεινά να είναι στρυμωγμένος ο αέρας μες τα αρμυρίκια Να μου ασκούνε εξουσία οι σιωπές να γίνομαι ερημικότερος ολοένα να μιλώ Μια γλώσσα ακατάληπτη να με μαλώνουν Τα πουλιά να φεύγω Από τα όνειρά μου να κινώ Να πάω κάπου και ευθύς να μετανιώνω να Είμαι πανύψηλος σαν που Το λέει το παραμύθι ο Κοντορεβιθούλης να Ζω με νου γεμάτο πνεύματα να φλυαρώ και κάτι- ευτυχώς!- να μένει Επάνω στην γαστέρα σου Μαρία να φιλώ Το ρόδο σου και να αναστατώνεται το καλοκαίρι σούμπιτο να είμαι Ποιητής που έχει την μοναξιά του για αξία να Σ’ αγαπώ καρδιά μου να το ξέρεις να σε έχω καταφύγιο να είμαστε Μόνοι στον κόσμο που αλώθηκε από ζητιάνο αέρα να μπορούμε Όπως φιλιόμαστε να φτιάξουμε και πάλι έναν παράδεισο να πάρει Καιρό να είναι κατοικήσιμη η αγάπη μας μα όμως Να επιβιώνουμε σε μια πλευρά του ήλιου την πιο φωτεινή να παραμένουμε Ποιητές οπού βαστούνε άρματα φιλιά και λόγια που έχουν αιώνια Μεγάλη αξία!

8/8/2025

51

Πανσέληνος Αυγούστου 2025… Για να κλαις σε έσφιξε με φωτιά η φωτιά σε στιγμάτισε Φεγγάρι αίμα στον γιαλό φεγγάρι Δύσκολο απόψε- κυλάει πάνω από τις πικροδάφνες Πιο αναστατωμένος ζεις από ποντίκι φοβισμένο Από ψηλά ακίνητος και κομπορρήμων ο ουρανός Και όμως σκυθρωπάζει Τι είσαι από άθυρμα αρνητικό τι είσαι; Ευκίνητος ακίνητος δυσκίνητος και εξαφανισμένος… Το πεπραγμένο σου λειψό μηδενισμένο άθροισμα… Η νύχτα φέρνει συγκυρίες φέρνει άτοκο συλλογισμό. Κι ο ύπνος είναι ντεραπαρισμένος εφιάλτης. Ακούω και ό,τι ακούω είναι ένας βραχνάς που θα σε ανταμώσει…

9/8/2025

Ανεξαργύρωτο όνειρο… Τρύπια η νύχτα κι από ένα κόσκινο ελπίδας μια λύπη μένει όπως σκόνη μετέωρη. Σκέφτομαι τα πουλιά που μέσα στο όνειρό τους οργανώνουν τον κελαηδητό τους μόχθο. Σκέφτομαι για να σκέφτομαι. Ξέρω θα με περιφρονήσουνε οι λεβαντίνοι. Ποιός νοιάζεται; Απόψε το φεγγάρι ψήλωσε και έφερε χαμό. Μια δίκαιη μοίρα θέλησα. Ανοίγω την παλάμη μου. Χωρά η σκέψη μου και η θάλασσα. Ανοίγω τον νου μου. Χωρά η αγάπη. Κι όπως ξεροσταλιάζω στην ακρογιαλιά ένα πολύψυχο ποίημα γκρεμίζει την εντύπωση του κόσμου που είχα. Όλος φωνάζει μέσα μου ένας θεός! Φαίνεται θέλει μόνιμη γυμναστική η ελπίδα!

10/8/2025

52

Εμού του ιδίου, ίσως… Ευδοκίμησε μες σε λουλουδιασμένα λόγια μα Είχαν αγκάθια οι τριανταφυλλένιες ευτυχίες του. Θα βάλει σε μπελά το μέλλον. Ένας λόγος με κόκκινη χαρά μες του ποιήματος την καθαρή υπεραξία Ανατινάζει το πολίτευμα του ψυχισμού του. Αυτό που κρύβει στο κεφάλι του, ωραία τον διασκεδάζει. Είναι ονειροπόλος ο άτιμος, είναι βασανισμένα αλαφροΐσκιωτος…

1. Για να είναι αυτό που είμαι αποδεκτό Πρέπει να καταφύγω σε παραχωρήσεις. Έλα που δεν το μπόρεσα όμως…. Και σπάζω τα καρύδια μου με τις γροθιές σφιγμένες όχι Με μία πέτρα που αυθαδειά. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε- δεν λέω τίποτα άλλο…

2. Μπορεί να ονειρεύομαι σαν δράκος που απλώνει μορμολύκειο λόγο ενάντια σε μία σάπια άσχημη πραγματικότητα. Μόνο την αθωότητα υπερασπίζομαι των παιδιών. Αυτός που είμαι αυτός ο ίδιος όλα τα χρόνια μου υπήρξα. Κι εμού του ιδίου οι λέξεις μου λογχίζουνε τα σπλάχνα της φωνής…

3. Εργοτάξιο ο χαρακτήρας και εργάζεται για καθαρό λιγνίτη ηθικών ηλεκτρισμών. Μπαινοβγαίνει μες τον νου του Θεού ο ακριμάτιστος. Κρατά στα χέρια του πρωτόλεια ποιήματα- όπως ο Μωυσής τις πλάκες του θρησκευτικού προσανατολισμού του. Εύχομαι να τα πω καλά αυτά που ανέλαβα. Αλλά και η σιωπή μου ακόμα είναι γυμνή άπεφθη δόξα!

4.

53

Τρέχει ο Αύγουστος τρέχω κι εγώ. Ο Χρόνος είναι δυσερμήνευτος κι επουσιώδης. Ταλαιπωρώ και την ζωή με μιαν ανάμνηση. Διαβάζω την αντίρρηση στα φωτεινά τετράδιά της. Αν είμαι ένοχος για κάτι να μου το αποδώσετε. Κρίμα στο κρίμα θα γεμίσει ο κουμπαράς. Θα καταδικαστώ. Μπορεί κι η αθωότητα να είναι οφθαλμαπάτη…

5. Μόνος και να με καταβάλει κούραση τρικυμιώδης. Φέγγοντας ένα άστρο βγήκα στα ανοιχτά του ουρανού, ξεπέζεψα Και είδα από τον πάνω βράχο την γαλήνη. Ολούθε χάος οικουμενικό. Συνέρρεε κι έτρεχε. Μάζεψα την ψυχή μου και την αποδέχτηκα. ‘’Μάζεψα’’ όπως λέει ‘’ τα σύνεργά μου…’’. Βράδιασε τώρα. Ίσως ποιήματα να γράψω ευθεία και ίσως τεθλασμένα. Αμ πώς αλλιώς;;;;;;;;;

6. Θα μαστορέψω όλα τα ποδήλατα Θα μαστορέψω όλα τα πατίνια Μήπως και φεύγοντας ανακαλύψω ωραία ποιήματα Μήπως χαθεί από τον κόσμο μου η γκίνια. Και όταν θα είμαι μεγάλος πια και θα μαλώνω Με κείνους που ζητάν να κάνω σε όλα πίσω Εγώ ακόμα φτωχαδάκι θα μπαλώνω Τα παντελόνια μου και τα διπλώματά μου θα τα σκίσω.

7. Ο κόπος είναι ένας ακάνθινος μύθος· υπεκφεύγω Από σαράβαλα επιχειρήματα, πήρα απόφαση Να εμμένω στο χαμόγελό μου, πλέκω τους στίχους όπως πλέκει τα καλάμια του αυτός που φτειάχνει όμορφα καλάθια και τα γεμίζουν οι νοικοκυρές με ζαρζαβατικά πολύχρωμα σαν ζουμερές ελπίδες φρεσκογεννημένες!

54

Αναζήτηση… Κοσκινίζω ζωηρές παραγράφους και μένει Ένα ίζημα λέξεων και μετά Ακόμη περισσότερο: συντεθλιμμένο Το νόημα έως θανάτου: γράμματα απεγνωσμένα, που ηχούν Σαν το απομεινάρι από θρησκεία σε θρησκεία και, στο τέλος, Μένει μια Παναγιά πιο καθαρογραμμένη από αστραπή Διδάσκοντας ενάργεια και τον Σκοπό του Θείου Απελευθερωμένο Σκοπεύοντας στην καθαρή διάρκεια του ιδεαλισμού μας Προτού φυσήξει αέρας και παρασυρθούνε όλα μακριά Τα ειπωμένα μας: όλα άκαιρος κόπος! Βοά αρχαιότροπα η αλάβωτη ψυχή μας. Κι ύστερα οι Μαντόνες είναι το επιτελείο του ουρανού- ποτέ δεν αμφέβαλα!Κρατούν την πίστη μας ψηλά, κι όσο και να την κάνουνε χρυσή ελπίδα Πάντα μ’ έναν σκεπτικισμό θα πλησιάζει ο αμφισβητίας μου. Μα να τ’ αφήσουμε αυτά! Ας δούμε Το ωραίο μάγουλο οπού ακούμπησε ο Χριστός την ομορφιά του! Όλα μέσα σε μία ασημόσκονη θα στεφανώνονται. Κρίμα που δεν κατάφερα να πλάθω αγιογραφίες! Το λίγο μου πολύ με εστιγμάτισε. Ένθεος άθεος γυρεύω έναν ολοφάνερο Θεό!

15/8/2025

55

Και θερινό και ερωτικό συνάμα… Θερινό ατσαλάκωτο όνειρο Ανθισμένο ανάμεσα στις αγωνίες και τις αμφιβολίες μας. Λαχανιασμένη προσευχή Που τρέχει προς Δυσμάς αφήνοντας τον κόσμο έκθετο στην αυταπάτη του. Ανάμεσα απ’τα κλαδιά του ευκαλύπτου βλέπω Το υπερούσιο φεγγάρι Βάζει σε φασαρία τον ουρανό Πνεύματα της νυκτός σιγανοψιθυρίζουν ευχολόγια αγρύπνιας Μεσούντος του Αυγούστου τα σώματα ξεκαλουπώνονται και ζουν ερωτικά Τα χέρια αναρριχώνται ‘πα στο στήθος το λεπτόγαιο Ένα βαρύθυμο αεράκι σκούντηξε τις αεικίνητες μυρσίνες Λεπίδα ο Χρόνος παίζει με ουλές επάνω στο κορμάκι της επιθυμίας. Έρχονται τα άδεια υποδήματα περπατούν την ανάμνηση Έρωτας ίσως ο κοινός Διαιρέτης των όλων! Κανένα εμπόδιο για την προσήλωση που σου ‘χω. Κανένας Παρασυρμός!

16/8/2025

Θέλοντας και μη, φουντώνει η ζέστα πάνω στα φυτά τα νυσταγμένα. Κυματίζοντας ο χορός των εντόμων παραμυθάκι καλοκαιρινό σείεται ο ευκάλυπτος τρικυμιώδης. Ο τρυφερός γατάκος ο αειθαλής αφήνει την προσωπικότητά του πεινασμένη. Κι εγώ υμνώντας το λειψό φεγγάρι ανοίγομαι στα ανοιχτά του ονείρου να υποψιαστώ φιγούρες νύχτας που ανήκουν στην μυθολογία του παραμυθιού μου!

56

Αυγούστου του ιερατικού… Γιορτάζει ανάμεσα στα νυσταγμένα φεγγάρια, ο ήχος της αυγής ο πρώιμος. Ίσως όλο το πάθος της ψυχής να είναι αίμα. Ίσως να είναι μία που συντηρείται από αλλού Ανάμνηση. Πάντως εκπλήξεις ύμνου κρύβει πάντα ο ουρανός. Και πέρα από το ευλογημένο πρόσωπο της συμπάθειας Ο Αύγουστος τελειώνει σαν τσιγάρο γαντζωμένο σε μια λύπη. Ο Αύγουστος Που φόρεσε απόψε τα καλά του να προϋπαντήσει την αφεντομουτσουνάρα μου. Ξέρω την μοναξιά και χαίρομαι που την κρατώ αγκαζέ να πάμε Στον ήσυχο χορό των εντυπώσεων. Όσο βουλιάζω σε απελπισίες τόσο σας παραμυθιάζω με ανέφικτα. Μην με ακούτε· έχει βαρύτερη άποψη ο Χρόνος!

21/8/2025

Λευκό λευκότερο από ηλιαχτίδα ετούτο το πρωινό. Ήρθες από τον πόθο μου ήρθες από μία ακατάβλητη προσευχή. Είχες στολίσει τα μαλλιά σου με ανθάκια κι έλαμπαν μέσα στης χένας το βασίλειο. Η Πέμπτη γέλασε ταλαιπωρήθηκε όρθωσε ανάστημα στην λαμπερή λιακάδα την αρχέγονη. Ήσουνα ή δεν ήσουν η νικήτρια των συλλογισμών; Μυρίζω τον βασιλικό που σκούντηξα για να με πλαισιώσει με άρωμα και είσαι η επισκέπτρια των ανοικτών χιλιόχρονων κήπων.

21/8/2025

57

Με φως ερωτικό… Θα σβήνω το σκοτάδι μ’ ένα ποίημα θα το αναιρώ Έχω ποτίσει με αντιθέσεις την φτασμένη λογική την έχω πια δυναμιτίσει Δεν μου αρέσει αυτός ο βίος όπως έγινε μυρίζει επίμονο μπαρούτι Υψώνω τους έρωτες εξυψώνω τους δισταγμούς μου η σοφία μου Είναι ένα λουλούδι ταπεινό που αχνογελά έξω από κάθε υποσχετικό παράδεισο. Το αίσθημα είναι εύθρυπτο σαν το κοχύλι Και στιλπνό σαν το φεγγάρι που εξέπεμψε Σήματα φωτεινά μες την αγρύπνια. Εδώ Σε βρήκα και σε έχασα, για να ερωτευτώ μια χίμαιρα και μια μαραζωμένη Ανάμνησηέτσι υπήρξα πάντοτε κοντά σου!

22/8/2025

Νέα ζωγραφική… Αυτά που δεν περίμενα με βρίσκουνε στο δόξα πατρί και εντονότατα ατίμως με κατατροπώνουν. Οι ιδέες μου σουλατσάρουν μέσα σε παραμύθια. Ό,τι αναγγέλλω είναι τελειωμένος μόχθος επουσιώδης. Αν είναι οι φιλολογούντες να με κρίνουν ας εγκαταλείψουνε την όραση που έχουν απ’ το παρακμιακό σχολείο τους. Θέλει μια τόλμη των εικόνων ο ζωγράφος. Όπως την έφερε ο Νταλί μπροστά μας σμίγοντας την τρέλα που φλερτάρει με την φαντασία!

22/8/2025

58

Ό,τι νεφελώνει τον ουρανό είναι πόνος… Όποιος μετράει τον πόνο του κόσμου μετράει πληγές που θα βαρύνουν τον Θεό. Δίχως την ανθρωπιά είμαστε τιποτένια όντα που ασχημονούνε. Πέφτει μια βόμβα και ανασκελώνεται ο ουρανός Και πλακώνει τα ορφανά παιδιά και πλακώνει εκείνους που απόψε κλαίνε Με τα κομμένα χέρια τους με τα κομμένα πόδια τους και ζητούν Να πάψει αυτό το φοβερό μαρτύριο που τους πεθαίνει. Όλο το έγκλημα είναι αυτό που φώλιασε στον νου των ισχυρών Και ύστερα λες μεταπήδησε στην κρύα καρδιά σου Βουλιάζουνε οι πόλεις των φτωχών Βουλιάζουνε οι κοσμοθεωρίες μας λες και τα ένστικτα Κινούν την Ιστορία προς το Αμήν Ζητώ να δω λουλούδια απόψε ζητώ να καταρρίψει η Αλληλεγγύη τα εγκληματικά αεροπλάνα Ζητώ ένα χαμόγελο που θα ξεκεφαλώσει απ’ τον ύπνο ενός παιδιού και θα γεμίσει Τον ουρανό απίθανα αστέρια αισθηματικά!

22/8/2025

59

Ο άδειος λόγος ενός Ποιητή ανήμπορου να φτιάξει κάτι… Αδειάζει ο ουρανός και στέκεται μετά εκεί γυμνός και υπερόπτης Που έφερε μια λύπη πιο κοντά στην ματωμένη του συντέλεια· αδειάζει. Έφυγε η Ελένη, δεν μπόρεσε να αντέξει τον πόνο· τα πνευμόνια της Φιλτράραν την αλήθεια αλλά η αλήθεια είναι πάντα μία φρικαλέα υπόθεση· κι η αγάπη Είναι εκείνο το ακραίο σύνορο που λες γκρεμίστηκε Κάτω από την μπότα του νέου δυνάστη· όλα αγιάτρευτος καημός! Μακριά ακούγεται η ασθενική φωνή σου Ηλία Φωνή χωρίς βαρύτητα, φωνή που ξεθωριάζει, κάτι θα λες για τις κλαμένες μάνες Που έχασαν παιδιά και έχασαν τον κόσμο όλον· φρίκη πάνω στην φρίκη τους! Κι η μέρα τούτη που δεν ξημερώνει αλλά παρατείνεται Το πικρό σκοτάδι της νύχτας, η μέρα αυτή Σαν από μια ξετυλιγμένη καλούμπα που ξαπολά τον αετό των εγκλημάτων πάνω από τα ερείπια Τα σωριασμένα των πόλεων, η μέρα αυτή Η τόσο απεγνωσμένη που την αποστρέφεται κι ο ίδιος ο Θεός. Όλες οι σιωπές είναι στίχοι κι όλοι οι στίχοι είναι αγάλματα· Κι όλα τα αγάλματα είναι παιδιά που παίζανε στην πέρα πλατεία Του κόσμου και μαρμάρωσαν αφού τους πήραν το όνειρό τους· Πικρά παιδιά, μυστηριώδη. Αφήνω να με καταπιεί η νύχτα, είμαι σεμνός Και είμαι άσεμνος, νεότερος και γηραιότερος από τους πρωταγωνιστές του παραδείσου. Ας ξεδιψάσουνε από το στήθος μου οι σκοτωμένοι· Πίσω από τούτο το ακμαίο παραλήρημα σιωπή να δέρνει την σιωπή και ένας θόρυβος να μένει Από θρυμματισμένα άστρα που δεν έχουν πια ουρανό και ναυαγούνε Στην φρυκτωρία μας που τραμπαλίζεται έξω από την Ιστορία λες Και είχαμε στο τέλος τέλος και εμείς κάτι Παρήγορο να πούμε!

23/8/2025

60

Ο τόκος των ουράνιων ήχων… Μέθυσα ανάμεσα στις ευωδιές Ακόμη αξημέρωτα που έχω βαδίσει κάτω Από το λιγοστό φεγγάρι και το αγιόκλημα Αιθεροστομεί σαν μυθικό μεγάφωνο υπερούσιο Όλο! Ανάμεσα στο κάτι που σαλεύει και στις ξαφνικές πανύψηλες σκιές της νύχτας ένας ήχος από την κρουστή φωνή Του θεού ανακατώνεται με το φουρφούρισμα των αυθάδικων φυτών και τρέμει Όσο να καρφωθεί στ’ αυτιά μου. Εδώ στον άγραφο αιώνα μιας ανάμνησης. Κουβαλώ λύπες για να τις ξεπλύνω σε μία υγιεινή προσευχή Βλέπω τις σημασίες που ξεφεύγουνε είναι σαν γαντζωμένες σε ατέλειωτες φωτοσκιάσεις Και τολμηρά φωνήεντα το πρώιμου φωτός. Στα έργα μου στα έργα σας το πάθος κελαρύζει σαν ρυάκι δοξασμένο Οι κωμωδίες που πρωταγωνιστούμε διδαχτήκαν σε άλλους σωφρονέστερους καιρούς Ένα προς ένα αποκρυπτογραφώ τα ζωντανά μυστήριά τους. Αυτό το ‘’ψάχνε πίσω απ’ τα φαινόμενα’’ δεν έχει τελειωμό Αυτή είναι η Αττική που δεν την εγκατέλειψα Ρόγα την ρόγα την απόλαυσα σαν δυνατό σταφύλι Κι όπως την περπατώ μέσα στην αίγλη της την διατρανώνω Σαν μια καθρεφτισμένη υπεραξία στο μυαλό μου! Κρατήρα των ήχων τώρα, πρωινέ, μοιράσου μαζί μου Την επικράτεια των θαυμάτων Αυτό το όμαιμο σώμα το αεικίνητο πολύ με εξυψώνει Το ένθεο βασάνισμά μου λύτρωσε απόψε την γραφή Το χλιαρό αεράκι ζει σαν το μπαρουτοκαπνισμένο κάστρο μέσα στις αδυναμίες μου Πορφυρίζουν οι μνήμες που συλλέγω επίμονα Χρόνια και χρόνια Αντηχεί πάνω στην τιποτένια μας πραγματικότητα ένα σφυρί που δούλεψε σε αυστηρό αμόνι Ελπίζω μόνο στην φωνή μου ελπίζω μόνο σε μια εύκρατη ζωή Είμαι το χοϊκό ηχείο που τσαλάκωσε την φήμη του για να ακουστεί πιο πέρα Πιο πέρα από τον θάνατο, πανάθεμά τον!

23/8/2025

61

Απονύχτερο… Ούτε ο ουρανός δεν σε χωράει απόψε λυπημένε μου Κουβέντες με τα άστρα κουβέντες της ψυχής σου μονάχα Αδειάζει ο αιώνας από ευαισθησία χαλάει ο κόσμος μας Ένα λιγνό αεράκι όπως ώχρα απλώνει πάνω στα φυτά μία απόκοσμη γαλήνη Μέσα σε κάθε μίσχο στερεώνεται το πάθος Έως την χαραυγή πληθαίνουν και δεν εξηγούνται τα φαινόμενα Όλο το νόημα της πληγής μας είναι μάτια Εκεί που και εσύ απόψε καθρεφτίζεσαι εκεί που ένας έρωτας ωραία σε σκλαβώνει Αμίλητος κάτω από το ζουμερό φεγγάρι Λαλείς κι όσα μου λάλησες τα είπα δεν τα κράτησα Σωστέ μου φίλε σύντροφέ μου της καρδιάς με το αιώνιό σου βασανάκι!

25/8/2025

Λίγο πιο μέσα από το εξώφυλλο περπατά ένα κουρασμένο φεγγάρι Τα λόγια μας είναι χιλιοειπωμένα Μπαλώνω τα ρούχα μου μπαλώνω την ψυχή το ποίημα είναι μια μπαλωμένη κοσμοθεωρία Αν έρθεις βάστα μία φράση παραμάσχαλα μια κούφια φράση μία τιποτένια Ο Χρόνος κάπου εδώ εδράζεται στην δυστυχία των καιρών…

62

Σκοτεινές φιγούρες που παίζουν την νύχτα στα ζάρια τους Δειλιάζουνε οι σκέψεις να είναι σκέψεις Η ώρα φέρνει σύννεφο Κάπου οι πικροδάφνες και κάπου φεγγάρι Ανήμερα μιας ήσυχης γιορτής ανθίζουν τα βουνά. Έρχεσαι από μακριά και σβήνεις τον ύπνο μου Το θάρρος σου είναι μια άγκυρα καλά ποντισμένη Ό,τι ταξίδεψα ταξίδεψα- θα στρέψω αλλού τα ενδιαφέροντά μου Θα συνηθίσω να είμαι μια φωνή που λιγόστεψε ένα στόμα Πολύ πικραμένο.

Συρρίκνωση… Ποιήματα διαμελισμένα ποιήματα με πνευστή ωριμότητα Περπατούν μες το μεσημέρι και κάμπτονται Ωσάν δεντράκια στον βορινό τούτο αέρα. Πολυσήμαντο καλοκαίρι ευθύβολο και επικό. Στενάζει το άνθος πίσω από μια ομοιοκατάληκτη ρίμα. Εκών άκων λέει ο φίλος μου εκών Άκων, ακολουθούμε την φθορά- δεν το περίμενα! Αν λυπούμαι για κάτι είναι για αυτήν την φθίνουσα πορεία που μας κάνει λίγους Θα μας σκλαβώσουν οι επιλογές μας Δεν ξέρω ποιος την γρατζουνάει την Ελλάδα να ματώνει! Αυτά τα νιάτα τα σπαταλημένα στον καιρό θα γίνουν μες τα αίματα μαρτυρικά ηχεία Θα πουν για την πατρίδα που είμαστε πριν γίνουμε οι ξοδεμένες πεταλούδες των ονείρων μας!

26/8/2025

63

Όρθρου η καταγραφή… Γεμάτες άστρα παρτιτούρες γεμάτες άπεφθο ουρανό Το φεγγάρι κυλά στην παλάμη μου, λιώνει Μόνος μου είμαι σε αυτόν τον ασυγκράτητο ύμνο, πουλιά κρατούν την κατάνυξη Ψηλά, ένας ήχος γεννήθηκε κι ένας ήχος πεθαίνει Όλοι οι ήχοι είναι μια λεβέντικη αυτοκρατορία… Μπορεί ένας θεός να ζήσει μέσα μας; Περιορισμένος να μην τολμά να ξεπεράσει τις επιθυμίες μας; Μπορεί; Απόψε ζήτησα να πω για τ’ άστρα, συνομίλησα με το αγνό σκοτάδι, ήρθα ως εδώ, στην χαμηλή πλαγιά του ορίζοντα, βαθαίνοντας τις αντιρρήσεις μου για όλα… Φυτά στην υγρασία γυμνασμένα, λυρικά φυτά Φιλοξενούν την τάξη των εντόμων, το κουνούπι Επιδιώκει μια αιμάτινη ομολογία, όπως κι αν θα το πω Με προετοιμασίες λέξεων τα λεξιλόγια πλουτίζουν φως κι ανάμνηση, και είναι Η αυγή κοντά, παρακλητική, αιώνια, συστρέφει γύρω της Κάθε μελαγχολία και κατάπληξη που υποψιάζομαι…

27/8/2025

64

Αντιλαλούν οι γενναιότητες… Αδειάσανε από ευτυχίες οι καρδιές Στόματα που μιλήσανε για λύπη στόματα Κλειδώθηκαν γίνανε φάρος που έσβησε όλη η δόξα Του ποιήματος εχάθη᾿.. Η Πέμπτη έφυγε μες την αιωνιότητα Το ρέον σκότος πλάκωσε παντού Αν ήσουνα αλαφροΐσκιωτος καλό να παραμείνεις Έχει μπαρούτι αψύ η λεβεντιά Τι το ‘θελες να γράφεις ποιήματα τι το ΄θελες; Όλος στενάζει ο χρόνος στην ζωή σου Έξυσα το μολύβι τούτο- γράψε Το φως· Από τον πόθο σου θα ξαναζήσει ο έρωτας- (Αυτό κι αν είναι!!!) Και θα σε φέρει στην εκπλήρωση του ονείρου η αστραπή Θα πιώ στάλα την στάλα την νερένια τούτη ανάμνηση Τι ωραία που ηχεί στο σπλάχνο σου η ατρόμητη ελπίδα!

28/8/2025

Δημιουργία Ουτοπίας… Δροσερός στίχος ρηξικέλευθος Πλησιάζει την πατρίδα κατά τα γεγονότα που αστράφτουν στην καρδιά μου Αύγουστος μπορεί ο μόνος τίμιος ηθοποιός των εποχών κομπάζει. Μπαταρισμένη μνήμη μολών λαβέ εδώ δεν έχει πλήρωσε να τα πάρεις όλα η υποταγή Είναι δεδομένη κούφια τα είπες όλα και το παράθυρο ανοίγει μες τον κούφιο αέρα τον μαρμάρινο. Αν ανατρέψουμε την μοίρα το πέδιλο του στρατηγού το σκονισμένο θα έχει στερεώσει μία νίκη πάνω στην σκλαβιά δεν είναι τίποτα να ζεις μα πώς πεθαίνεις είναι πάντα κάτι κι αν είσαι στολισμένος σκέψεις και όραση τα πας καλά είσαι καλός έχεις φιλοσοφία είναι καλός ο δρόμος σου έλα πάμε! Ο νυν ο εαυτός σου διαλαλεί μία αυτούσια Ουτοπία!

65

Τοπίο συνειδήσεως… Ποδοπατήθηκαν μετέωρα αισθήματα και σαν Ξεφούσκωτο σωσίβιο ελπίδας μοιάζει το παρόν, κι αν πεις για το μέλλον Είναι που εξουσιάζοντας οι άνομοι μας κυβερνάνε· πώς να το ξεχάσεις αυτό; Συλλέγω βότσαλα στιλπνά σαν τα όνειρά μου. Με μάτια κόκκινα όπως ο αναχωρητής απ’ την πολλή την πίστη και αγάπη. Με καταγωγή από ένα μοναχικό λουλούδι φυτρωμένο Στα πλάγια του βουνού επάνω στην οξύτατη πέτρα Ανάλαφρο! Ό,τι μέλλεται να με αφανίσει θα ‘ναι ένας αριθμός με αθροιστικό μηδέν και που με μπούκωσε με ψέμα και ατολμία. Δεν βόηθησε βλέπεις και η ριμάδα εποχή· μας σακάτεψε! Τώρα μόνο να βρούμε αλληλεγγύη για τους πονεμένους. Όλες οι πράξεις μας είναι επιθυμίες των θεών…. Όλα τα ποιήματα…

29/8/2025

Όλος ο πλανήτης της γαστέρας σου ουρανός ουράνιος θόλος Τραμπαλίζει τον πόθο μου σε θέλω όπως μια πεταλούδα Θέλει το άνθος όπως τώρα δυσκολεύομαι να σου μιλώ Ενώ οι λέξεις δεν μου φτάνουν σ’ αγγίζω Με τον νου περσότερο και με την φαντασία μου!

Δώσε και στην ασχήμια σου προοπτική Ομορφιάς, δώσε! Ο Χρόνος παραμένει κουφός και αδιάφορος, δεν νοιάζεται Για τις καυτές αγωνίες μας. Στρώσε Τα χρώματα σε γιορτή· φέρε όλες τις συγκινήσεις σε ύψος ζωής και θανάτου!

66

Τελευτούντος του Αυγούστου… Αντίπαλος μιας μιαρής συνειδήσεως μόνο αθώα μάτια ελευθερώνω και ανέγγιχτες χίμαιρες. Άφωνος μες το χάραμα, αγγίζω τις επιβουλές του θανάτου. Όλα τα άτεγκτα τα γκρέμισα Μυαλά υπερφίαλα, με μίσος ποτισμένα και με ματαιοδοξία πολεμική. Ο τρόπος μου σαν στιχουργία της φωτιάς. Καίει και λάμπει! Πεθαίνω κι ανασταίνομαι στις πράξεις μου. Τούτο είναι μία Δημιουργία ουρανών. Και ορατών τε πάντων Και αοράτων. Τελείωσε σαν ένα σπίρτο αναμμένο ο Αύγουστος. Ξοδεύτηκε σε αιθερική γαλήνη. Τώρα τον περπατώ αποφασισμένος να αντισταθώ. Η μουσική μονάχα όλα τα δικαιώνει. Η μουσική!

31/8/2025

Του Βάκχου οι νότες… Πέντε φορές πληρώνεται ο βιολιτζής των ουρανών και έξη ο λαούτατζης των άστρων. Εφτά φορές πανηγυριώτικος χορός ως το πρωί κρατεί και αντηχούνε οι πενιές ‘σα πέρα στο πέρα το βουνό του Άη-Λια. Άκουσε νότα λαγαρή όπως το κραταιό σταφύλι! Βακχεύει ο καθένας με ακμαίο Διόνυσο. Σε προσεγγίζω φυλή μου αίμα μου πιοτί μου ηλιόδοξοΚι απ’το δοξάρι μία μέθη λες ξεχύνεται σοφίας!

1/9/2025

67

Απομύζηση… Θα είναι σαν ένα καρύδι που, σιγά σιγά, στεγνώνει από το περιεχόμενό του. Ε ρε μυστικισμός της αφανέρωτης λεπίδας! Ε ρε μυστικισμός της προδοσίας του προστάτη μου! Όλο Και πιο να δυσκολεύει αυτός ο κατουρλής μπελάς να εκπληρώσει τα καθήκοντά του· πώς να το πω; Μ΄ένα στιλέτο θα κοπώ και θα φανεί πως ούτε κόπηκα! Άντε να δούμε! Καλημέρα!

2/9/ 2025

Φριχτό μελανιασμένο μοιρολόι μιας ξεφούσκωτης ελπίδας! Μέσα στις γκρεμισμένες πόλεις ο θάνατος είναι σκιερός και δαιδαλώδης. Ο θάνατος είναι μια πικρή καραμέλα που πιπιλά ένα παιδί γιατί δεν ξέρει την γλυκιά Άποψη της ζωής. Όταν πέφτει το βράδυ η σκοτεινή μελαγχολία του πολέμου γκρεμίζει κι άλλο τις ψυχολογίες που δεν μπορούν να στυλωθούν. Κάπου μακριά ακούγονται βομβαρδισμένα τροπάρια. Όλες οι θρησκείες γεμίζουν απόγνωση. Κάθε καπνός που φαίνεται είναι καπνός των κινδύνων. Αλίμονο αν είσαι παιδί μέσα σε ένα τόσο φριχτό παραμύθι! Όλες σου οι ζαβολιές δεν θα προλάβουν να έχουν αξία. Ούτε ο θεός θα συμπαρασταθεί Στο πληγωμένο κλάμα σου! Δίχως πατέρα και μανούλα ποιος Θα σε διδάξει να πετάξεις; Αντηχεί η σιωπή μες τον ερειπιώνα Μάγουλο πάνω στα λερά τσιμέντα και σε βρίσκει η αυγή αλλά καμία αυγή δεν έρχεται Σωστή πάνω στην πόλη που στενάζει. Αχ να υπήρχε μια ειρήνη από καθαρό νερό που να ξεπλύνεις την αγρύπνια σου και το αθώο προσωπάκι σου να λάμψει μες τον ήλιο επιβεβαιώνοντας πως έχει νόημα να ζειςαχ! Το φωτεινό που έχει σκοτεινιάσει γράφει πια την Ιστορία αλλιώς. Ακόμη και η οικουμένη πια θα ντρέπεται που δεν ακούει το αίμα- ακόμη και η οικουμένη. Κι αυτό που λέω είναι ένα μοιρολόι μπερδεμένο, που αφήνει Το εξώφυλλο όλων των βιβλίων της ελπίδας γρατζουνισμένο και με μια σταγόνα αίμα πάνω στην ψυχή του κόσμου…

5/9/2025 68

Καταγραφικό του αδούλωτου ανέμου… Μπορεί ένας δαίμονας που τον φιλοξενώ ν’ αλλάξει, Ξυπνητός μες το χάραμα, την τύχη μου; Απόψε Που αφουγκράζομαι ωραίες πεταλούδες του θανάτου να με γυροφέρνουν και να μην μου παραστέκεται θεός…. Όλες βουλιάζουν οι ώρες Κάτω από τον εύφλεκτο έρωτα Ακούω τους ψιθυρισμούς των σκιών Μαραίνονται οι σκέψεις τα λόγια μαραίνονται οι εικασίες, Φωτιές ξεπηδούν από την πόρτα του μυαλού, ένας άνθρωπος Είναι η ύλη του επί τα ξέπνοα αισθήματά του Θα έρθει ο ήλιος θα γεμίσει τις άδειες υδρίες Στο στήθος σου θα χαραχτεί σαν έμβλημα Θα είμαστε ερωτευμένοι αιώνια θα περπατάμε Κάτω από τα δέντρα του αιώνα μας Θα παραμείνουμε ανέγγιχτοι από ψυχολογίες του χαμού Θα έχουμε προσευχηθεί χωρίς Να προσευχηθούμε!

8/9/2025

Όλες οι εμπλεκόμενες αλήθειες είναι μία μυθολογία αφηγηματική: Σαν Ιστορία ένθεν και ένθεν. Αλλάζουμε τις κατευθύνσεις αλλά πιο εμφαντικό θα επιστρέψει το αποτέλεσμα· Ίσως στραφούμε στων παθών μας την περιπέτεια Είναι και το ποιητικό νυστέρι που λες χειρουργεί αψηφώντας Το λεξιλόγιο που φρένιασε και δεν θα υπερασπιστεί Τους ποιητάδες που σε κοροϊδεύουνε κι εσένα που με τόση απλότητα επιθυμείς Να ρίξεις μια σφαλιάρα μάγκα μου ξεγυρισμένη!

69

Ορθοπεταλιά σε μια σκιά… Προσέχοντας να είσαι κάτι παραπάνω από μια σκιά Κι η νύχτα περπατάει ζαλισμένη Σκέψεις γυμνές σαν αποφλοιωμένο φρούτο ανεμπόδιστες Και τύποι σκοτεινοί που σουλατσάρουνε μες την αγρύπνια Νερά βροχής λερά νερά αντιγραμμένα Από μια ιστορία της κόλασης και τα τσαλαπατούν οι βιαστικοί πολίτες μιας ανάμνησης Πόλη που ξεκουφαίνει την ευαισθησία. Όταν γυρέψεις να σταθείς στο ύψος του ανθρώπου Στην πάνω γειτονιά του φεγγαριού, τα λόγια Θα λιγοστέψουνε θα μείνεις μόνος θα βρεθείς να είσαι Ένα ηχείο που μιλάει την φθορά και το σκουριάζει η επιμονή του Να στέλνει ήχους άηχους μες τον μετέωρο ουρανό!

9/9/2025

Ερωτικός ψίθυρος προτού να δρέψω μια στεντόρεια απώλεια… Μπορεί αγγίζοντάς σε εσύ να είσαι χέρια που δεν μίλησαν στόμα που δεν τραγούδησε φωνή Που πνίγηκε μες το γαλάζιο. Όλη στερεώθηκες σε ένα δευτερόλεπτο, νικήθηκες από μία στιγμή δικαιώθηκες Μέσα σε μία ερωτική μου ανάμνηση. Τώρα που καλπάζεις κατά το όνειρό μου, έλα Να τα πούμε αλλιώς! Είσαι μία Ανάγνωση που παραμένει αινιγματική! Κι ενώ Νομίζω πως σε ξέρω Ένας αέρας σκορπάει την αγνότητά σου ολόγυρα Για να μην έχω τίποτα από σένα και ποτέ να κατακτήσω!

10/9/2025 70

Ο έρωτας όπως σου δόθηκε για να τον βρεις… Όπως μια εσάρπα επάνω σου η φτέρη λες γλιστρούσε Κι αγκάλιαζε το σώμα σου και τα ξανθά μαλλιά σου Λίγο σαν μεσημέριαζε, του ποταμού οι ήχοι Ωραία σε στολίζανε και σου χαρίζαν τύχη! Και στην ωραία πλάτη σου σμιχτές γεωγραφίες Η επιδερμίδα σου έλεγε κάποιος για να σε νιώσει Που από μια λύπη πέρασες και βγήκες σε μιαν άλλη Όπως για κάποιον έρωτα σφραγίστηκες και πάλι. Ω Ωραία μου πόσο καημό μες τα ματάκια σου έχεις Και δεν μιλάς δεν σκέφτεσαι για να γελάσεις πάλι Σε βλέπω που οχυρώθηκες στο ακραίο σου παραμύθι Και ζεις χωρίς να ξέχασες μια αγκαλιά μεγάλη….

Τα λόγια μας… Είναι σαν βόμβες που θα σκάσουνε από συμπάθεια… Τα λόγια μας - πολύ και πάντα στρυμωγμένα Αφήνουνε την περιπέτεια ξέχειλη, είναι μια φωτεινή Διήγηση τα λόγια μας, ετούτα τα παιχνίδια μας τα μισοκατεστραμμένα… Και θείον εκφράζουν έρωτα, είναι λαμπαδηφόροι της χαράς Της λύπης είναι νεφεληγερέτες Βαθαίνουνε στην πέτρα στο χώμα ανακατώνονται Με καθαρό νεράκι και μια λάσπη γίνονται Εκφραστική. Χτίζουμε με την παρουσία τους Μες την λιακάδα στέκονται μαρμαρωμένα Στέκονται στην σκιά στο ηλιοβασίλεμα είναι οι εκφραστές των μηνυμάτων Οι φοβεροί ταμιευτήρες των εννοιών, μυρίζουν αγαθότητα και ατέλειωτα ταξίδια Τα λόγια μας- οι μόνες μας περιουσίες οι δυνητικές….

11/9/2025 71

Αυτοαναφορικό… Εγώ που δεν υπήρξα ποτέ μου ο ‘’εγώ’’ των άλλων Πληγώθηκα να αυτοσυστήνομαι μες το προάστιο το βουλιαγμένο Μες τις ανταύγειες μίας ματαιότητας. Μπορεί να πόνταρα και λάθος και μπορεί Λάθος να υπολόγισα· Τώρα έχω μακρινό όραμα και δύσπιστος Σκορπίζω σκέψεις διάπυρες ολόγυρα· Σκορπίζω νόημα που θα έχουν όλες οι πραγματικότητες αν θα πεθάνω…

12/9/2025

Όλα τα επεισόδια της επικοινωνίας μας έληξαν… τώρα μία σιωπή που απλώνεται επάνω στα λερά πεζοδρόμια και ξενίζει. Βάφτηκε με αίμα ο ουρανός. Όπου πατώ είναι μια λίμνη αίματος θεόγυμνη, που αποφασίζει για την ψυχολογία μου. ‘’Δεν έχω ήχο· δεν έχω ούτε ρυθμό’’. Το μεσημέρι είναι καθηλωτικό και βασανίζει την ψυχούλα μου. Η Ιστορία όλα απογοητευμένα θα τα γράψει. Αυτή Είναι μία παράκληση· ο Χρόνος δεν κάνει αστεία· συμμαζώνεται Σαν το χταπόδι που θέλει να μπει μες το θαλάμι· ούτε το ποίημα θα προσανατολιστεί προς την ευτυχία μας· θα είναι μια καταγραφή Κατάθλιψης και πόνου. Αν στυλωθείς στα πόδια σου κι αποτολμήσεις να τα ξαναπούμε Ίσως κερδίσουμε το κατιτίς που απομένει από ένα όνειρο· ίσως το ξαναπιάσουμε από εκεί που έγινε εφιάλτης· Σκοτεινότερος Μου φαίνεται ο κόσμος τώρα· Σκόρπιος σαν από μία καταιγίδα αποφασισμένη· Μυρίζει θειάφι κι εγκατάλειψη…

13/9/2025 72

Καλπασμός σε λιβάδια της ήμερης αθωότητας… Γλυκό που είναι το φεγγάρι κι η συνείδηση των θαυμάτων Τα μωρά πουλιά που βιάζονται να ελαφροπετάξουν Μες την έντυπη επικράτεια του ουρανού Με μάτια φωτεινά, ενεργητικότερα του ανέμουΤο γραφτό μου, σαν ταξίδι στο λεχθέν ποτάμι της φαντασίας Στέκεται με ένα χρώμα ολοπόρφυρο να απαιτήσει Ηθικές που θα παιδέψουνε τους επηρμένους. Ναι οι καιροί πολύ αλλοπρόσαλλοι μπαζώσανε Την αθωότητα που υπήρξε και έσπειρε θεότητες στην όραση, μες την φαρδιά πεδιάδα Της θέλησης! Ζητώ να ανασυνταχθεί το θαύμα! Περνάει από σώματα σε σώματα η λεβεντιά Τι θα υπάρξει ποιητικότερο από το πρέπον μέτρο Της αθωότητας; Κλειδώνει μέσα μου η φωνή Γερνώ σαν λαβωμένος και που τον πληγώσαν όλοι Κι έτσι όπως τραγουδώ πιο έντιμος κι από φωτιά Θα καψαλίσω τα μαλλάκια σου ελευθερία μου θα τσουρουφλίσω την ωραία σου χαίτη Αλογάκι μου της προσήλωσης θα σε στρέψω Να τρέξουμε μες τα λιβάδια της προσήλωσης Πιο νέοι πιο αγνοί και πιο ωραίοι!

13/9/2025

73

Ερωτικό περδίκλωμα άμα την ήσυχη νύχτα… Δεν θα φτηνύνω τίποτα από τα ακριβά μου, -ένας άνθρωπος Ηχεί μέσα απ’τα φορέματά του και προδίδει Τον βάρβαρο ήχο της σιωπής. Άντε καλά Να έχεις κάτι να πεις- όμως Για σκέψου να σε νύσταξε η συναστρία και να έγειρες Στον κόρφο της αγαπημένης συλλαβίζοντας Ένα αιώνιο σαγαπω την ώρα που το ποίημα το έκανε απέραντο! Λέω και πάντα ακούραστα θα λέω: Κοντά μου είσαι κοριτσάκι μου και θα σηκώσω όλον τον πλανήτη! Θα κάνω πιο σπουδαία τα σύμπαντα. Μόνο να, φίλησέ με και ας κοιμηθούμε κάτω από την εύκρατη σκέψη ότι υπάρχουμε. Ετούτη η βραδιά πόθος πάνω στον πόνο μου και τρόπος της αγάπης!

14/9/2025

Καταληκτικό… Όσο το σπρώχνω το όνειρο προς το ξημέρωμα Ο ανέμπνευστος μουσαμάς της νύχτας σχίζεται και μου αφήνει Μια πίκρα ατόφια… Ελθέ μες από τούτη την ρωγμή! Κρατώντας Την στρογγυλή λυχνία του φεγγαριού θα σε υποδεχτώ να παίζεις Πεντόβολα αισθήσεων- εδώ εγώ κι εσύ εκεί- σαν ένα Ξεθωριασμένο ένστικτο που πια δεν μας ανήκει… Έτσι κι αλλιώς, όλα δεν παραγράφονται… Και για όσα δικαστήκαμε θα είναι ανυπόφορες οι ποινές μας. Άσκοπα θα γυρνάμε και απογοητευμένοι μέσα στην μυθολογία πια!

16/9/2025 74

Α ρε καημένε κόσμε!... Βλέπω έξω απ’τις ιδέες μας, οι ιδέες μας Είναι ένας αραμπάς που πηγαίνει Ντουγρού προς τον θάνατο! Α ρε ανθρωπότητα Κουτρουβαλώντας πας κατά διαόλουΤάχαμου σχίζεις τα ιμάτιά σου για την αδικία αλλά Εκτός απ’το τομάρι σου δεν κόπτεσαι για τίποτα άλλο! Ρημάχτηκε η οικουμένη και ούτε που έτρεξε ένα δάκρυ πα’στο μάγουλο της συμπόνοιας. Κόσμος γκρεμίζεται και κόσμος πεθαίνει. Πόσο κοστίζει πια μία ζωή, και η ανάσα πόσο εύκολα αφαιρείται; Και τι στιχάκια πια να γράψεις που να έχουν σημασία; Οι ποιητές Κορδώνονται σαν γύφτικα σκεπάρνια πως με όλα συγκλονίζονται μα πού; Λατρεύουν να συλλέγουνε βραβεία. Λες και ανώτερο βραβείο δεν Είναι πάντοτε η ανθρωπιά! Α ρε καημένε κόσμε!

17/9/2025

Ερωτικό αβυσσαλέο ψιθύρισμα… Καλώ τα χέρια σου να μου πούνε το παραμύθι της αφής Κρατιέμαι από ψευδαισθήσεις μαλώνω με τα σκοτάδια μου Σαγαπώ πίσω από μία της ψυχολογίας όψη που δεν συμβιβάζεται Είμαι απόμακρος και είμαι καλόγνωμος τόσο Όσο ένα λουλούδι που δεν εκτιμήθηκε σωστά η αξία του. Δεν ζω για να πεθάνω, ζω για να ξορκίσω τον θάνατο, το ξέρω καλά Ότι οι φόβοι μου μια μέρα θα δικαιωθούνε Οι σκέψεις μου θα δικαιωθούνε και θα στρέψω τα κάτοπτρα προς το αληθινό φως Και θα είσαι καρδιά μου εσύ όλος ο έρωτας που ευτύχησα Θα είσαι όλη η δόξα του φιλιού που σκόρπισε επάνω μου μία αιωνιότητα Να νιώσω ο θνητός όλο το ύψος που με πήγε η αγάπη!

17/9/2025

75

Σχεδόν αυτοχειρία… Κάθε φορά συνομιλώ με έναν εαυτό μου παρηκμασμένο· Όσο τον πλησιάζω πλησιάζω μια σιωπήΌλος ο κόπος μου είναι πόνος· Αν με καταλαβαίνεις καταλαβαίνεις πώς καταντώ λίγο λίγο ανάμνηση… Και έτσι που τα κατάφερα, μένω εξομολογητικός και άκαιρος, φαντάζω Αλλόκοτος μες τον βουλιαγμένο αιώνα· Τι ευθύς που είμαι μέσα σε ατέλειωτες τεθλασμένες Πραγματικότητες που με καταποντίζουν σύσσωμο σε ένα τεκμηριωμένο Μηδέν! Ίσως μόνο τα ένστικτα μου να επιβιώσουν Από αυτό που υπήρξα, ίσως να με αποδώσει πιο καλά η σιωπή Ο Χρόνος με αγκυλώνει θαυμάσια Πετυχαίνει διάνα ο Χρόνος, υπερηφανεύεται Για την χαριστική βολή του που θα δώσει πάνω στο ξοφλημένο άδειο κρανίο μου!

18/9/2025

Εικονικό… Αν μιλήσεις μπροστά στο απαλό μπαμπάκι Θα είσαι μια ιέρεια που δεν την γνωρίζω Θα είσαι ένα επικό φαινόμενο της αγνότητας, θα έχεις Συναγωνιστεί την φωτιά Του πάθους, του κάθε πάθους που θα σε συνέστησε… Λέω τον καρφωμένο καημό σου Επάνω στο λιανό χωράφι που θα σε φιλοξενεί Πάντα μέσα στον κόρφο του. Γράφω ποιήματα μήπως σε φτάσω Μήπως σε αγγίξω έτσι που δεν το φανταζόμουνα Είσαι η αναμμένη λαμπάδα των πόθων μου!

20/9/2025 76

Στην μαγική Κλαούντια!... Ο Χρόνος πιο σκληρός κι από μια σφαίρα Αφήνει το χαμόγελό σου να πλανιέται στον αέρα Η μνήμη σου που καίει και που φωνάζει Σε κάνει ηρωίδα που στενάζει. Όλα ο θάνατος μια μέρα τα νικάει Μέσα του καταπίπτουνε μυριάδες χάη Θα μείνει όμως η μορφή σου να μας λέει Εκείνα που μας τόνισες τα κλέη… Άντε λοιπόν αρχόντισσα και καλό δρόμο να έχεις Την λησμονιά ίσως ποτέ να μην κατέχεις Θα σε θυμόμαστε και τα ματάκια σου θα ψιθυρίζουν Δόξες που λίγες κέρδισαν και που αξίζουν…

24/9/2025

Ο έρωτάς σου και πώς να τον πω αλλιώς; Πώς να σε πλάσω που πάντα είσαι μία περίπτωση της αστραπής μια χίμαιρα που μεγαλώνει, φυτεύτηκες Μέσα στο κλίμα της οδύνης- και φύτρωσες Μέσα στον κήπο της χαράς! Τώρα σε νιώθω που υπερασπίζεσαι κοντά μου Όσες φωνές δεν βρίσκουν θάρρος να ακουστούν Για να γεννάς το ποίημα ήρθες Για να αξίζεις πιο πολύ απ’ την ανάμνηση Κι όταν ο έρωτας σου περισσεύει Είσαι μία γεωμετρία άναρχη των αισθημάτων!

25/9/2025

77

Η αληθινή απολογία του κυρ-Στράτου… Όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου Δεν θα αντιληφθώ το χάλι μου Κι η νεολαία γύρω μου θα πίνει Καφέ μέσα σε μια ωραία δύνη Θα περπατώ κάτω από φοίνικες τεράστιους Θα είμαι ο αγέρωχος homo proastious Θα μαραζώνω όπως γερνώ θα γίνομαι Αυτό το ανθρωπάριο που σβήνομαι Όταν απλώνω του μυαλού μου την μπουγάδα Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει και με πιάνει στην κατσάδα Και με φουντώνει και όλους τους σιχτιριάζω Μάλλον εγώ με όλους τούτους δεν θα μοιάζω Είμαι άλλη φύτρα είμαι ευτυχώς βραδυφλεγής Που όπως κι αν τον ερμηνεύσεις δεν θα δεις Να προσκυνάει τίποτα ο πάντα απόλυτος Και όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι ξυπόλυτος Είναι- αν βλέπεις- που ο ποιητής Είναι ένα πλάσμα που δεν το κατάλαβε κανείς Ράβει ξηλώνει και ποτέ δεν αποταμιεύει Και μες τις τσέπες του παντελονιού του κρύβει ερέβη Ε ρε ένα γλέντι που κι εγώ μια μέρα συμμετείχα Και έμεινα ακόμα στο κεφάλι μου με μαύρη τρίχα Θα γράφω ήσυχος νηφάλιος θα γράφω Κι ίσως μια μέρα γράψουνε τα πάθη μου στον κινηματογράφο Πάντως όσα με συμβουλέψανε τα όνειρά μου έγιναν αγρύπνια Και έτσι όλα τα πικρά ποτήρια διψασμένος ήπια Έζησα μέσα σε πελάγη πόνου κι αγωνίας Και όσα είχα μελετήσει ήταν μοίρες από συμπέρασμα γωνίας… Τι να σας λέω; Μένω σ’όλα μου περιθωριακός Και σ’όλα τα χαΐρια μου ακραία αναρχικός Αν θα με συμπαθήσεις automatically πες σε συμπάθησα κι εγώ Έχω ανάγκη να σε έχω φίλο γκαρδιακό 78

Θα μπεις στο ποίημα μου θα βασιλέψεις Και απ’όλες τις πραγματικότητές μου κάτι θα μαζέψεις Πάντως είναι η ζωή μας λίγη και ωραία Ας κάνουμε λοιπόν όσο θα ζήσουμε παρέα!

25/9/2025

Καλημέρα στο τίμιο φως! Πιο τίμιος από το φως ο αέρας Μαστίζει τα οκνηρά φυτά και υπερίπταται Στην γαλανή αιθρία μετανάστης. Όσες παρομοιώσεις ξετρύπωσα Από την γλώσσα των εικόνων με στιγμάτισαν Και με μπουκώσανε με τόλμη τόσο! Χωρίς διακοπή η μέρα έρχεται και φεύγει Αφήνοντας εκτεθειμένα τα κρουστά δευτερόλεπτά της Τα υψηλόβαθμα. Όπως που περπατώ την συναντώ την όμορφη λιακάδα Και το φθινόπωρο αυτό που ακόμη δεν Έχει αποφασίσει για τα πεπραγμένα του. Αυτό το ήσυχο στοιχείο του ήλιου Και του αέρα είναι μια μηχανή που ρεγουλάρει την ζωή σε μια κατάνυξη. Την καταγράφω. Γνωρίζοντας απλό που είναι εκεί που ζεις και έτσι ξαφνικά Τόσο εύκολο και όμως να πεθαίνεις!

26/9/2025

79

Αχ! Πάμε ένα αλέγκρο ρήμα να τιμήσουμε τον έμπλεο Σεπτέμβρη τελειώνει ας βρούμε αφορμές για χαρά. Οι μέρες μας ξεπνόησαν και μας γεμίσανε σκέψεις τεκμήρια ευτυχίας. Αχ είναι δύσκολη η εποχή κι ο άνθρωπος δεν καλοσύνεψε μέσα σε τόσα! Έγινε ένας απολιθωμένος πρίγκιπας που δεν τον έσωσε κανένας. Θα επιμείνουμε να τραγουδάμε την αγάπη! Και θα νικήσουμε μια μέρα θα φωτίσουμε την γη με ελπίδες που δεν σώνονται!

27/9/2025

Η περίπτωση των πουλιών… Αμυδρά στον ορίζονται φαίνονται τα πουλιά που είπαν να μεταναστεύσουν. Ο ήχος από τις φτερούγες τους σπάει το καύκαλο της σιωπής. Ο ήχος της καρδιάς τους είναι αίμα. Τι σκέφτεται ένας απελπισμένο περιστέρι που ταχυδρομεί την Άνοιξη; Στο ήσυχο μυαλό του ο θεός εδραίωσε την νιότη. Πάνω στο σωματάκι του αθροίστηκαν οι καλοσύνες. Και στην ευγένεια ενός ζώου δεν χωράει καλά καλά Ούτε κι ο θάνατος…

27/9/2025

80

Γελώντας στον καθρέφτη των νερών Πού υπήρξα αλλού από ενός παραμυθιού τα καθέκαστα; Σήμερα αεράκι ζόρικο ξηλώνει Τα φορέματα των λουλουδιών. Αρχαιότητα μυρίζουν τα γραφτά μου Και από την πραγματικότητα των διηγήσεων ο θρίαμβος Της Ιστορίας με μαντρώνει μες το όνειρο που επιζεί. Ωραία μέρα μου, Σάββατο ξιπασμένο! Ολοένα μπλέκομαι με τα γεγονότα κι ολοένα εκείνα με αποβάλλουνε. Εκβάλλω στο χιμαιρικό ποτάμι το οικουμενικό…

Με συνείδηση… Από ένα γαύγισμα το μεσημέρι περιστρέφεται σε άχρονο χρόνο και αποδεικνύει την ειδή του. Όλες οι μορφές των πραγμάτων είναι συνταγμένες περί την ευτυχία μιας στιγμής. Ακούω ψιθύρους αισιοδοξίας. Ό,τι με αφορά είναι επουσιώδες βασανάκι. Μπορεί να ευτυχώ σε κάτι πράξεις που δεν πράττονται. Ανησυχώ αιώνια να μην πονέσω την ανάμνηση. Θεέ των ταπεινών, κάνε με έναν ψαρά που πιάστηκε ο ίδιος στο τρελό αγκίστρι του! Δεν θα στεριώσω σε καμιά φανατική θρησκεία. Τραβάω τις κουρτίνες απ’ τον νου μου, βλέπω πέρα και βαθιά μες τον ορίζοντα…

27/ 9/ 2025

81

Διαπίστωση… Το πάθος είναι η αιχμή του δόρατος των ευαίσθητων. Μετά έρχεται ο έρωτας με τα μεγάλα φτερά του. Όποιος τον αποστήθισε καταλαβαίνει. Κοστίζει, είναι αλήθεια, ο πόθος, το κάθε άγγιγμα κοστίζει. Αλλά και ποιός δεν πλήρωσε για τον αφανισμό του; Πάντως ωραία εκπυρσοικροτεί η μελαγχολία μας. Έχει μπλάβα ερήμωση και ψυχικό τοπίο καψαλισμένο. Ανησυχώ μήπως μια μέρα δεν μπορώ να ζω με τούτες τις εντάσεις των εγωισμών μου. Μήπως βουλιάξω στον βυθό μα δεν μπορώ να ‘’φύγω’’ από τις εξάρσεις μου αφανισμένος! Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν!

28/ 9/ 2025

82

Καταγραμμένο… Μυρουδιές από άπεφθο δυόσμο άτοκος βάνδαλος βασιλικός Το μεσημέρι συννέφιασε, σε διάταξη τα ωραία φτερά του Μπορεί η ψυχή μου να αλλιώτεψε μπορεί να είμαι σκουριασμένος πια τόσο Που δεν αντιλαμβάνομαι τα γεγονότα μπορεί Τοι ποίημα μου να είναι μια κραυγή που οικουμενικά διατρανώνεται, ο αέρας Γέμει με έντομα μυριάδες που αυτοκτονούν… Αυτό που ήταν θερινό έγινε φθινοπωρινό έγινε πάλι δυσπρόσιτο Η γλώσσα είναι γευστική είναι νοήματος δότρια Ίσως όλες οι εκστομίσεις να μην μαρτυρούνε την αγρύπνια μου ίσως να γράφω Σε μία πλάκα όπου οι εντολές δεν ωφελούνε είναι αναίτιο το αίτιο και δεν θα ορθωθεί Μπροστά στην λύση που θα δώσουν οι αρχαίοι στίχοι Οι απέραντοι… Όπως και να το λέω μένω στις κερκίδες Ο αγώνας έξω από τις επιλογές μου διεξάγεται Όποιος με μελετά μελετά να πεθαίνει Είμαι αβέβαιος μέσα στα βέβαια είμαι τραυλός Κι όσο μιλώ για ευτυχία τόσο με απορροφά μια όμορφη μελαγχολία Θερμαντική…

28/ 9/ 2025

83

Επίλογος… Γερασμένο το φωνήεν μου αλλά αντηχεί τόσο Πάντα κοντά στην Αλήθεια είμαι και στην αλαφράδα των νοημάτων Τούτο όπως το σκηνοθέτησα είναι επίλογος είναι ηχηρό κάτι Από εκείνο που βοά μες τα σπλάχνα μου Αποφεύγω να είμαι ο κλειδωμένος που σας μιλά Διψώ για μία χάρη βελουδένια Φεύγει ο νους μου προς τα ανοικτά Οι ωκεανοί με περιμένουνε Λευκά τα ρούχα μου και ανεμίζουν στην μπουγάδα Της Κυριακής Ζητώ συγγνώμη για όλα εκείνα που δεν τα κατάφερα Ζητώ συγγνώμη που δεν σας πλησίασα όσο θα ήθελα μα η συστολή μου με απέτρεψε Είμαι ένα μυρμηγκάκι που ονειρεύτηκε πως είναι λέοντας. Καληνυχτίζω!

28/ 9/ 2025

84

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

ΕΜΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ…

ISBN: 978-618-5609-13-9

85