Issuu on Google+

nederlands auschwitz comité

maart

secr. voorlopig: v. Walbeeckstraat 9hs, amsterdam-w., postgiro 2 9 3 0 87 bankrek.: amsterdamsche bank nr 1 0 6 5 4 0 , bijk.: van baerlestraat amsterdam z.

Voor volken en groepen, die onder de fascistische gesel hebben geleden, bestaat slechts één 'vergoeding': vernietiging van dat fascisme. W i e wegens welke andere en hoe ook geheten vergoeding de nazi-heren maar wil laten begaan, brengt Haman-Hitler weer tot leven.

Hamansoren Twintig jaar nadat schoksgewijs en toch beetje bij beetje de ware aard en omvang van — en daarmee de omvangrijke schuld a a n de nazi-misdaden zichtbaar werden, heeft de strijd om de bestraffing daarvan zijn hoogtepunt bereikt. D i e strijd is tweeledig. I n B o n n is a a n de orde de verjaring, voor deze waarlijk 'nie dagewesen' misdaden ondenkbaar en ontoelaatbaar. D a a r n a a s t staat de praktijk der bestraffing. Niet-verjaring betekent berechting. M a a r a a n die berechting zelf schort kennelijk ook heel wat. Voor ons Nederlandse, slachtoffers en meelevenden, was het „ v o n n i s " van Rajakowitsch in W e n e n een klap in het gezicht. Zelfs zonder verjaring in Oostenrijk. I n Frankfort konden K r u mey en Hunsche, naaste en actieve medewerkers van E i c h m a n n , het gebouw waar zich ook het Auschwitzproces afspeelt, elk als vrij man verlaten. Vrijgesproken zijn ook de 'verpleegsters' die duizenden geesteszieken vermoordden: nu zijn zij waarlijk „genadezusters", toen h u n cynische bijnaam. D e zg. rechtsgrond? Zij moordden niet uit eigen beweging! Neen, niet elk van de Referente en overige nazi-klerken, niet alle kampbeulen en artsen met dodende injectiespuit hebben die satanische vormen van h u n bedrijf zelf uitgedacht. Is daarmee moord geen moord meer, maar voorgoed straffeloos? D e nazizusters hadden zich, net als de S S - e r s , zelf gemeld voor h u n activiteiten. Zij zijn en blijven wat zij zo gretig wilden worden: massale modelmoordenaars. V a n h u n opdrachtgevers, de bazen van B u n a in Monowitz, van Siemens in Bobrek, voorportalen en leveranciers der gaskamers, hoort men ontstellend weinig, althans voor de justitie. M a a r daar horen juist allereerst de Hitler-generaals, die n u atoombommen- en -mijnen wensen te hanteren, en de klacht van Puttens gemeenteraad onbeantwoord laten en de verwoester van Rotterdam, die militaire en n a a r hij hoopt, binnenkort nog verwoestender oppermacht verkreeg. In-

1965

plaats van een 'Bundesgericht'.

sommatie

voor

een

W i l de Bondsregering dan niets goedm a k e n ? O ja, een 'vergoeding', voor het verwijderen van een kampnummer, voor het uitwissen van het spoor, het uitsnijden van het bewijs van de misdaad. W i j hebben het gesignaleerd als de opperste brutaliteit van de m i s dadigers, bedreven door hun vrienden. Alleen om hun schande vast te nagelen hebben wij dat schandaal gepubliceerd. D e regering in Bonn wil, in eigen land en elders, nog wel eens met één hand een douceurtje toesteken, en speculeert dat de 'begunstigde' wel niet zo erg op de andere hand zal letten . . . of een oogje dicht doet. Maar geen enkele schadeloosstelling of transactie kan iets goed maken, zolang de nazichefs, zelfs na opheffing der verjaring en het uitzitten van hun gemiddelde tien-minuten-per-moord weer vrij opnieuw en erger kunnen gaan organiseren. Of helpers en leeilingen instrueren. Zonder dat hun naam bij een proces ook maar mag worden genoemd, zoals de e x - I G - F a r b e n h e r e n verkregen — of afdwongen. D e slapheid der Nederlandse regering liet toe, dat de vervolgden in ons land met een aalmoes werden afgescheept. M a a r als het in h u n kraam te pas komt, hebben de hoogmogenden van West-Duitsland wel een luxueus snoepje over voor wie niet lastig is. I n deze dagen wordt het Poeriemfeest gevierd. D a a r b i j hoort een luchtig, smakelijk gebak. Het heet H a m a n s oren. Zo bespot men de fielt, die eens de kinderen Israëls wilden uitroeien. Zij gaven die n a a m aan de snoeperij, nadat de perfide Haman verslagen en onschadelijk gemaakt was. D a n kan men vrolijk Hamansoren verorberen. M a a r wie een versnapering aanpakt, of erger nog, in de waan, dat men zijn gezondheid bevordert, afbedelt van de levende moordenaar, vol nieuwe plannen en moordtuig, dat slikt slechts rattenkruid.

Verantwoording Nog nooit is enige oproep van ons comité op zulk een schaal beantwoord als die tegen de verjaring. E n dat wil wel iets zeggen, met ruim 3 2 0 0 personen bij de twintigste herdenking! Tienduizend handtekeningen — of nog meer, want wij konden niet iedereen een lijst toesturen; en een groot aantal brieven, vaak zo ontroerend, dat men ze nauwelijks durft afdrukken. J o n g e meisjes, A.O.W.-ers meldden zich zelf bij ons secretariaat, soms om wel honderd handtekeningen te brengen, om nieuwe lijsten te halen. Al de start op de D a m en in de K a l verstraat, waar leden van ons comité met sterren en borden lijsten ter tekening voorhielden en opwekten voor de bijeenkomst in K r a s (verslag elders in dit n u m m e r ) , was raak. D e mensen stonden in de rij, Amsterdammers en bezoekers uit de provincie, Duitsers en Israëliërs, Amerikaanse en R u s s i s c h e zeelui, toeristen uit aller heren landen hebben getekend. D e lijsten vlogen weg op de vergaderingen en kwamen volgetekend terug, ze werden graag ontvangen en voldeden duidelijk aan een behoefte. E e n gymnasiumleraar uit Dordrecht zamelde de namen van zijn collega's in, een leerling die der docenten a a n het Maimonides-lyseum, dr. Sierksma die van zijn vrouw, zoon en Leidse studenten. S o m s zijn, blijkens de brieven, die n a men in één uur verzameld, soms door een zieke of van een ziekbed telefonisch georganiseerd! „ W a t zal er gebeuren, als deze mensen weer vrij komen, als ze naar de plaats van de m i s daad mogen terugkeren . . . D a t mag niet . . . "

Vervolg op pag.

2


Pensioen voor joodse nazislachtoffers Bijna twintig jaar heeft het geduurd voor wij het zg. smartegeld mochten ontvangen. Twintig jaar hebben velen gehoopt dat dit smartegeld hen voor het eerst van h u n leven uit de zorgen zou houden. Duizenden, neen, tienduizenden joodse slachtoffers en n a bestaanden zijn in ijdele hoop gestorven en het beetje, dat ons bleef, heeft tot schade en schande gemerkt, dat dit

VOOR HET

MONUMENT

Een dame, die zich niet bekend heeft gemaakt, bracht bij onze penningmeester een enveloppe. H i e r i n bevond zich f 5 0 0 . — en een briefje: „Voor het mon u m e n t " . Het geld is gestort op postrek. 1 5 7 0 0 0 van het ,Comité M o n u ment te Auschwitz'. Alleen van deze plaats kan zij worden bedankt voor haar even treffende als bescheiden daad. Zij verdient het.

Verantwoording Vervolg

van

pag.

1

Arbeiders van Stork te Zwolle, medewerkers van het kadaster van E i n d h o ven vullen hele lijsten, in het W i l l e m Dreeshuis vraagt men er nog vijf bij: „ I k had graag meer willen doen, maar mag niet op s t r a a t . . . alle beetjes helpen". E e n bijna tachtigjarige weduwe, wier zoon is vermoord en in een massagraf terecht gekomen vraagt meer lijsten en schrijft: „ I k ben R o o m s - K a t h o l i e k en volg met grote belangstelling de processen. Ik draag U w comité een goed hart toe en zal altijd voor U bidden . . . " Zo zouden wij kunnen doorgaan; maar liever verzoeken wij U : gaat U door. Zamelt nog meer handtekeningen in, stuurt ze ons. W i e ze denkt nodig te hebben, kan nog lijsten aanvragen. D e verjaringskwestie is nog hangende. Zij zou allang zijn doorgezet, zonder het alom aangeheven protest. Nederland neemt daarbij een eervolle plaats in. W i j menen wel te mogen vaststellen,

smartegeld slechts een fooi bleek te zijn. Het schatrijke W e s t - D u i t s l a n d , dat de oorlog heeft verloren, kocht zijn bloedschuld met een fooi af. Moordenaars, wier handen nooit kunnen worden schoongewassen van het bloed onzer familieleden, zijn stinkend rijk en leven als God in Frankrijk, vaak van de geroofde joodse bezittingen. Hun slachtoffers leven vaak lichamelijk, geestelijk en materieel in behoeftige omstandigheden. Reeds eerder schreef ik, dat de liefde voor de joden een leugen is en alleen door politieke factoren geleid wordt. D e moffen hebben de Nederlandse joden een fooi toegeworpen en onze regering heeft praktisch niets anders gehandeld. Zeker, er is O . P . K . en ook een commissie voor oorlogsslachtoffers, maar de joodse bevolkingsgroep bleef in zijn geheel gespeend van iedere hulp. In tegenstelling met F r a n k rijk en België zijn de Nederlandse joden, d.w.z. de grote meerderheid van de op grond van ras vervolgden, hier te lande knap in de steek gelaten. Het Nederlands Auschwitz Comité acht het zijn plicht op grondige wijziging van deze wantoestand aan te sturen. O n z e taak zal zijn met kracht te ijveren voor een pensioen voor de op grond van ras vervolgde, dus meestal joodse slachtoffers, in geval van ziekte en invaliditeit, op dezelfde voet als dit wordt uitgekeerd aan andere oud-gevangenen, die op grond van verzetsdaden e.d. werden gearresteerd. Pogingen in deze richting van parti-

dat ons comité hier van alle organisaties op de hardnekkigste en veelzijdigste wijze voor deze brandende kwestie is opgetreden. O n z e actie culmineerde op 9 maart in het overleggen van ruim 9 0 0 0 handtekeningen en het afgeven van een verklaring bij de ambassade der Duitse Bondsrepubliek te D e n Haag, wat direct door de radionieuwsdienst is bekend gemaakt, even voor de Eerste K a m e r zich eenstemmig uitsprak. W i j uitten onze overtuiging, dat nazi-misdaden nooit kunnen verjaren en onze verontrusting over de huidige gang der berechting, waarbij E i c h mann's handlangers K r u m e y en H u n sche werden vrijgesproken of -gelaten. Het heeft ons tot grote voldoening gestemd, dat zowel de Nederlandse regering als de Eerste en Tweede K a m e r op voortzetting der berechting ook na 8 mei bij Bondsdag-, -raad en -regering hebben aangedrongen. O n z e verantwoording is hiermee nog niet afgelopen. O p vele van de honderden binnengekomen lijsten was een bedrag genoteerd, dat in de meeste gevallen op postrek. 2 9 3 0 8 7 , t.n.v. N . A . C . werd bijgeschreven. Helaas is het ons niet mogelijk geld bij U thuis

culiere zijde kunnen onze sympathie niet hebben, omdat wij ervoor passen een object voor liefdadigheid te zijn. W i j joodse nazi-slachtoffers, Nederlandse staatsburgers, hebben recht op een gelijkwaardige behandeling inzake schade a a n onze gezondheid in de ruimste zin, die wij in de D u i t s e k a m pen, meestal nog wel vernietigingskampen, hebben opgelopen. D e verzetslieden krijgen uitkering en wel op grond van de Buitengewone Pensioenwet wegens h u n verdiensten in de strijd tegen het fascisme en de onderdrukkers van ons land. Echter ook de slachtoffers van Putten vallen onder deze regeling, evenals de Jehova-getuigen. M e n beweert geen discriminatie ten aanzien van de joden te willen toepassen, maar wat is het anders, als deze groep wordt uitgesloten van de B u i tengewone Pensioenwet. O n s comité zal niet eerder rusten, voordat het handjevol overgebleven joodse slachtoffers dezelfde rechten zal bezitten als bovengenoemde bevolkingsgroepen. Jos Slagter

LAATSTE KANS Vliegreis naar W a r s c h a u voor bezoek aan Auschwitz 7 - 1 6 april ƒ 465,inlichtingen secretariaat N . A . C . Telefoon 0 2 0 - 8 3 6 2 2 . W i e zich direct opgeeft, k a n nog mee.

te komen ophalen. Stort alle giften dus op de giro of zend een postwissel. Sommigen stelden ons de vraag: wat gebeurt er met dit geld? Het antwoord ziet U zelf. Al onze acties, in het bijzonder deze tegen de verjaring van nazi-misdaden, kosten geld. O n s blad — reeds ons herdenkingsnummer in 2 0 . 0 0 0 ( ! ) exemplaren — is voor een groot deel hieraan gewijd: wij kunnen dit alleen uitgeven in de zekerheid, dat onze talloze vrienden ons met h u n gaven steunen. Abonné's of leden zijn er niet. D a n de bijeenkomst in K r a s , zaal, drukwerk, borden, advertenties, de P . T . T . . . . E n niet in de laaste plaats: wil ons comité onmiddellijk op elke nieuwe ontwikkeling kunnen reageren, zoals steeds en met instemming v a n onze groeiende vriendenschaar is gebeurd, dan is ook daarvoor geld nodig. E n het gebeurt vaak, dat wij snel moeten reageren en tegelijk de oplaag van ons blad vergroten om nog meer mensen te bereiken. Tenslotte voor allen, die geld zonden: U ziet, dat het goed wordt besteed. U stelt ons in staat ook in U w n a a m verder te werken, samen met U .


Hier geen vergetenl Daarom hier geen verjaringl „Het is onze plicht ervoor te waken, dat onze kinderen zullen opgroeien in een wereld die van een herleving in welke vorm ook v a n het nationaalsocialisme bevrijd blijft", zo waarschuwde dr. Victor E . van Vriesland in een boodschap de op 1 maart in K r a s n a p o l s k y vergaderden, waarbij hij ook het goedpraten van medeplichtigheid als een gevaar kenschetste. Blijkens het optreden van de heren S t a m en Holleman, resp. namens de A S V A , alle studenten van de universiteit van Amsterdam en de Studentenvakbeweging vertegenwoordigend, hebben die kinderen dit ook begrepen en aanvaarden zij h u n verantwoordelijkheid ten volle. Prof. mr. J . van der Hoeven, rectormagnificus van diezelfde universiteit, betoogde o.m., dat de oorlogsmisdadigers geenszins andere mensen blijken te zijn geworden ( i n de wet een argument voor v e r j a r i n g ) , maar ook nu nog van hun gelijk overtuigd zijn, geen spoor van berouw tonen, maar zich nog steeds willen rechtvaardigen. D a a r o m kan, mag noch zal er sprake zijn van verjaring. Het probleem van het misdadig collectief, zoals de S S er een was behandelde prof. mr. W . H . Nagel uit Leiden. Hij achtte een politiek van verjaring voor deze massa-criminaliteit onaanvaardbaar en waarschuwde, met tal van voorbeelden en citaten ( „ d e toekomst ligt bij de zonen van de P r u i s i sche beroepsofficieren") tegen het voortbestaan van elementen daarvan. Hij spoorde aan de actie voort te zetten, wat ook resultaat blijkt op te leveren. „Onvoorstelbaar is het aantal nazi's op de hoogste posten in de Bondsrepubliek, zoals dertig hoofdcommissarissen van politie", aldus de heer G . Blom, die als verzetsstrijder en een van de twee overlevenden van de razzias v a n februari 1 9 4 1 de S S leerde

Forum in Anne Frankhuis O p donderdag 2 2 april, 's avonds 8 uur, vindt er i n het A n n a F r a n k h u i s , Prinsengracht 2 6 3 te Amsterdam een forum plaats. Leden van het Nederlands Auschwitz Comité

zullen

vragen

beantwoorden

over het kamp en over verjaring en berechting van de misdaad van Auschwitz. E r wordt een film vertoond. Alle belangstellenden welkom.

zijn

hartelijk

kennen. Hij haalde een Duits antifascist, Heinz Junge aan, jarenlang Haftling en n u weer vervolgd: in Aken, Duisburg, Düsseldorf, Gelsenkirchen, Essen, Krefeld, Oplade, L e verkusen en Dortmund, (alles Nord R h e i n - W e s t f a l e n ) staan S S - e r s a a n het hoofd der politie, de rechtspraak wemelt van rechters, die ontelbare doodvonnissen uitspraken, Schüle, chef van de „dienst-opsporing nazimisdadigers" was zelf nazi. H u n chef, minister Bucher, gewend „met moordenaars te leven", dreigt de joden, dat verzet tegen verjaring antisemitisme a a n w a k k e r t . . . M a a r de „Deutsche National- und Soldatenzeitung" kan legaal hetzen tegen het „ W e l t j u d e n t u m " . E i c h m a n n ' s naaste helpers zijn weer vrij. D a t de misdaad niet verjaart is één stap, dat nazi's, eenmaal berecht, ook worden veroordeeld de volgende. D e Bondsregering moest inzake verjaring al terug, wij mogen ook voor het geroep om revanche en atoomchantage niet wijken, eensgezind kunnen wij die buiten spel plaatsen. Drs. J . K o o p m a n jr. uit Voorburg stelde de koude oorlog en de W e s t e lijke geallieerden verantwoordelijk voor het voort- en opleven van fascistische tendenzen. Ook in Nederland mogen oorlogsmisdaden nooit verjaren. „Verjaringstermijnen van gewone delicten toepassen op de misdrijven tegen de mensheid betekent het miskennen van de uitzonderlijke aard van nazi-wangedrag en is daarom onduldb a a r " , aldus prof. dr. B . V . A. R ö l i n g . In deze geest zond het N . A . C . namens de aanwezigen telegrammen aan Bondskanselier Erhard en de Eerste Kamer. E e n eerste succes is bereikt, onder druk der wereldopinie „ b e z i e t " de Bondsdag de zaak. O n s doel blijft: nooit verjaring.

Voor

wie nog niet

stortten

Elders leest U , hoe spontaan zowel via de lijsten als op de giro-biljetten voor ons comité broodnodig geld is gestort. V a n deze plaats: D a n k , veel dank! M a g ik de achterblijvers eraan herinneren, dat ook hun jaarlijkse bijdrage nog gaarne wordt ingewacht? Per giro of via de bank ( z i e kop van dit b l a d . ) Is dat te bezwaarlijk, even een telefoontje naar de penningmeester: 0 2 0 - 8 77 52 Nieuw adres: Orteliusstraat 1 7 8 hs. Amsterdam W . Blijft niet langer achter! David van Geens, penningmeester

Schoolkinderen en pubers na Je onderduik Mevrouw R . Swelheim-de Boer, zenuwarts, schreef dit artikel in de reeks over ondergedoken kinderen. I n de voorafgaande artikelen hebben wij de problematiek besproken van die kinderen die onderdoken als b a b y , peuter of kleuter en hoe door de scheiding van de ouders ( a l of niet gevolgd door de hereniging met één of beide ouders na de oorlog) en de spanning van de onderduiksituatie, in vele gevallen een stempel werd gedrukt op hun persoonlijkheids- en g e v o e l o n t wikkeling- zodat men, wanneer zij de volwassen leeftijd bereikt hadden, nog altijd de sporen van hun vroegere ervaringen kon nawijzen. Hoe lag dit alles nu voor de oudere kinderen, dus de kinderen v a n de lagere schoolleeftijd en de kinderen in de puberteit? Bepaalde facetten v.d. onderduiksitutie golden uiteraard ook voor hèn: veelal waren ook zij van hun ouders gescheiden en van hun broertjes en zusjes en in de meeste gevallen was er ook geen contact met de naaste f a milieleden. Enkelen waren met het h e le gezin ondergedoken; meestal bevond ieder gezinslid zich op een ander adres en mocht men al blij zijn zo men heel sporadisch via een tussenp rsoon iets van elkaar hoorde of een enkel maal een kaartje ontving als levensteken. Ook bij deze grotere kinderen bracht een frequente wisseling van adressen, die steeds weer een ontwortelingsproces betekende, gevolgd door een poging tot ingroei in het nieuwe milieu en het zich eigen maken van de daar heersende normen een grote emotionele verwarring te weeg, een chaos die de verdere ontwikkeling zeer nadelig beïnvloedde; de gevolgtoestanden van een dergelijke chaotische ontwikkeling beschreven wij reeds in een voorgaand artikel. D e kinderen in de lagere schoolleeftijd hadden in het eigen gezin een stuk ontwikkeling doorgemaakt, waardoor de basis van de persoonlijkheidsstructuur reeds m i n of meer een afgerond geheel vormde. D e ontwikkeling van de gewetensfunctie had zijn b e slag reeds gevonden en zij bezagen de wereld primair vanuit een rationalistisch standpunt, zij legden zich toe op het leerproces, de uitbreiding v a n hun kennis en weten en het leggen van sociale contacten met leeftijdsgenoten. D i t rationalistische wereldbeeld n u , werd plotseling verstoord door een vervolging op leven en dood, uitgedacht door een geestesziek brein, een irrationele fanaticus. Voor kinderen in de lagere schoolleeftijd, die zoals boven reeds werd opgemerkt, primair rationalistisch zijn in-

Vervolg op pag.

4


Vervolg van pag. 3 gesteld was deze vervolging een volledig voor het verstand onbegrijpelijke zaak. M e n werd vervolgd omdat men een joods kind was, het als jood geboren zijn betekende dus een vloek, een soort „erfzonde". D i t nu riep een problematiek wakker die men zou kunnen omschrijven als: wanneer gezegd wordt dat er van ons niets deugt, en dat wij te vuur en te zwaard dienen te worden uitgeroeid, zou daar misschien iets v a n waar z i j n ? Vage gevoelens van schuld is zijn waren hiervan het gevolg, schuldgevoelens die zouden worden opgehangen aan de, in ieder normaal gezin reeds voorkomende emotionele conflictsituaties waardoor deze laatste versterkt werden, hetgeen de oplossing ervan vooral wanneer het gezien van de oorlog niet meer in takt bleek te zijn aanzienlijk k a n bemoeilijken. Het kind ging dus de onderduik in met een zekere „hypotheek". In de meeste gevallen kreeg hij een andere n a a m wat voor hem op zichzelf reeds een loyaliteits conflict betekende t.o.v. de ouders- een loyaliteits conflict dat naderhand verscherpt werd, wanneer hij zich a a n de onder duik-ouders ging hechten. D i t hechtingsproces verliep overigens veel moeizamer d a n bij peuter of kleuter, omdat het lagerschoolkind reeds zo'n sterke verbondenheid met de eigen ouders had. D e z e verbondenheid was niet alleen een gevoelsmatige, maar ook een die bepaald werd door zijn kijk op de wereld en zijn innerlijke normen. Hij werd veel meer betrokken in de gevaren die h e m als onderduikertje bedreigden, omdat met hem te praten viel en er geappelleerd kon worden a a n zijn gezond verstand. Met andere woorden, voor het k i n d in de lagere schoolleeftijd betekende de onderduik een periode van enorme psychische belasting. Belangrijk was ook hier uiteraard in hoeverre het kind bewegingsvrijheid genoot, of hij „ g e w o o n " n a a r school kon gaan, of er een continuïteit in zijn bestaan was, of dat hij van adres naar

A r o f a n.v.

adres verschoven werd. D e belangrijkheid hiervan beschreven wij reeds in voorgaande artikelen. D e iets oudere kinderen in de lagere schoolleeftijd hadden nog een extra probleem n l . dat van het beginnen der puberteit. Meisjes begonnen te menstrueren, jongens merkten aan zich het de eerste tekenen van het m a n worden. W a n n e e r het zover is in het eigen, vertrouwde gezinsmilieu hebben veel ouders het reeds moeilijk met de voorbereiding van het kind op de puberteit en met de voorlichting- voor pleegouders die het kind betrekkelijk nog maar zo kort kenden lag dit alles uiteraard nog veel moeilijker. D e onder normale omstandigheden verlopende puberteit in het eigen gezin is een periode van „ S t u r m und D r a n g " , van snelle stemmingswisselingen, abrupte omschakeling v a n de instelling van het nog van de ouders geheel afhankelijke kind, dat hen beleeft als almachtige, alwetende figuren naar het hen beschouwen als waardeloze hypocrieten, ouderwetse en onmachtige sujetten, op wie slechts de felste critiek van toepassing is. Deze snelle schommelingen, abrupte omslagen in stemming en instelling t.o.v. de ouders en in de wijze waarop de puber zijn ouders tegemoet treedt, is de ouders van opgroeiende pubers zeer goed bekend en men heeft het er als ouder vaak bijzonder moeilijk mee de kinderen in deze stormachtige periode op te vangen en te leiden. Voor het kind, dat tijdens de onderduik in de puberteit kwam, lagen de verhoudingen bijzonder gecompliceerd. D e eigen ouders, met wie hij de puber teitsproblematiek had moeten afwikkelen, met wie hij de strijd om de eigen onafhankelijkheid had moeten strijden, waren er niet- in h u n plaats stonden andere volwassenen naar wie hij zijn negatieve gevoelens zou kunnen verschuiven, en op wie hij critiek zou kunnen oefenen, ware het niet, dat hij hierin belemmerd werd door het feit, dat hij naar zijn gevoel h u n dankbaarheid verschuldigd was, omdat zij hun leven inzetten om het zijne te redden.

»CARUSO« Wilt

U goede

voorlichting

en

a d v i e s , dan is C A R U S O Uw zaak voor gramofoonplaten,

m e t zijn

e n o r m e voorraad op elk g e b i e d . Onze prachtige verbouwing is zo juist gereed

Goudbloemstraat 128-130 Amsterdam tel. 2 3 8 5 8 7 - 2 4 1 8 0 0

gekomen.

O F F . DEALER G A R R A R D motoren e n combinaties Stereo e n Monoraal

Jan Evertsenstr. 126 - T e l . 87271 Amsterdam privé 192357

Deze situatie leidde er toe dat de ondergedoken puber meestal zijn gevoelens v a n vijandigheid en critiek ging onderdrukken en in plaats van met deuren te slaan, rommel te maken en te trachten conflicten te provoceren — situaties welbekend a a n ouders met kinderen i n de puberteit — zich er op ging toeleggen om toch vooral aardig gevonden te worden, opdat hij niet zou worden weggestuurd. W a a r het in normale gezinssituaties zo veelvuldig voorkomt dat de pubers met handen en voeten aan het uitlokken zijn, eindelooi boosheid van de ouders trachten te provoceren, neen roepen zodra de ouders h u n mond gaan opendoen, zonder zelfs de moeite te nemen te luisteren wat deze te zeggen hebben, k a n m e n zich voorstellen hoe onnatuurlijk voor de gemiddelde puber de absolute afhankelijkheid in de onderduiksituatie was. Hieruit vloeit uiteraard voort, dat het gros van de puberteitskinderen in de onderduik weinig kans h a d voor de normale afwikkeling van de gebruikelijke puberteitsproblematiek.

Nazi-advocaten te Frankfort vallen I.A.K. aan Stolting I I , verdediger van enige Auschwitz-beulen in het proces te F r a n k f o r t a/M, die voorheen i n het Sondergericht te Bydgosz ( B r o m b e r g ) in Polen tal van doodvonnissen heeft geveld, beweert, dat door het I n t . Auschwitz Comité de Poolse getuigen onder druk worden gezet en d a n „ b e vooroordeeld" getuigenis afleggen. D e ex-nazirechter heeft bereikt, dat m a j . J . R a w i c z , jarenlang gevangene in Auschwitz en n u secretaris van het I . A . K . door h e t huidige gerechtshof is gedagvaard. Door zijn toedoen zouden Poolse getuigen a décharge geen pas hebben gekregen. D e heer R a w i c z die zich bereid verklaart te allen tijde te getuigen o m de waarheid te dienen, weigert vragen en zeker provocaties te beantwoorden van een m a n , „die zelf op de beklaagdenbank thuishoort".

De auto voor iedereen

TRABANT vanaf

f 3575.Hoofddealer voor Amsterdam en omstreken

Garage LEEH l s t e Jac. v . C a m p e n s t r . Amsterdam tel.

726426

en

726545

31


Auschwitz Bulletin, 1965, nr. 03 Maart