Page 1

                 

 


2


3

    

ÍNDICE        

4

Limiar 

 

6

Día das Letras Galegas 

 

7

Lenda da ermida de Aranga 

 

8

A muller no cancioneiro galego 

 

10

De como cantaron e loaron distintos  poetas a nosa fala 

 

OPINIÓNS

 

Correlingua 2004 

 

12

Paula Hernández,   Cecilia Conde  Amanda Villar 

 

13

Sandra Blanco Rodríguez  

 

 

Semifinais Copa de Europa 

 

14

Andrea Portela Iglesias  Cecilia Conde López 

 

15

  Amanda Villar Maroto  Carlos Freire Mato  Sandra Blanco Rodríguez  Paula Hernández Basterrechea 

 

ENTREVISTAS

 

16

Maika (Intermón Oxfam) 

 

17

María (Terra de Homes) 

 

18

Carlos López Valcárcel 

 

19

Jaime Duque 

 

20

Actividais musicais 2003­2004 

 


4

 

LIMIAR    

                

Este  ano,  por  desgracia,  e  como  o  pasado,  tivemos   que   acudir  de  novo   á  porta  do  instituto  para  manifestar  a  nosa  oposición  a  feitos  terribles,   que   alteraron  o  desenvolvemento  da  cotidianeidade,  como  foi  a  masacre  terrorista  acontecida  en  Madrid  no  mes  de  marzo,  un ll  de marzo que quedará gravado negativamente na nosa memoria.    Pero  este  ano  non  estivemos sós,  uníronse  bastantes  persoas  que  a  esa  hora,  12  da  mañá,  estaban  no  centro  comercial,  e  todos xuntos  manifestamos a nosa oposición a estes feitos e a nosa esperanza nun  mundo en paz.         ¡Esperemos que sucesos coma este non volvan ocorrer!       


5

MANIFESTO LIDO NA CONCENTRACIÓN:          Hoxe  estamos  aquí  para  condenar  o  brutal  atentado  ocorrido  onte  en  Madrid.  O  cruel  ataque  perpetrado  por  aqueles  que  pretenden  imponer  as  súas  ideas  pola  forza  por  riba  das persoas  e a democracia.    Diría  que  toda  esa  xente  que  morreu  nas  estacións  de   "Atocha",  "el  Pozo  del  tío  Raimundo"  e  "Santa  Eugenia"  non  tivo  culpa  do  ocorrido,  que  é  xente  inocente.  E  é  verdade.  Pero,  ¿quen  ten culpa  do ocorrido?, ¿quen merece a morte por non compartir as  ideas doutros? Creo que a resposta é moi, moi clara:​  ​ Ninguén​ .    Aínda  que  sexa  eu quen  neste  momento  estea  falando,  todos  condenamos  con  todas  as  forzas a violencia,as mortes, a extorsión e , por suposto, o terrorismo.    Nestes  momentos,  todos  debemos  unirnos.  Non  podemos  acobardarnos,  non  podemos  agacharnos.  Debemos  permanecer  xuntos  e  dicir  en   voz  alta  o  que  pensamos  ante  a  mesma  causa.  Non  podemos deixarnos  abasallar  por  aqueles  que  pretenden imponer   as  súas ideas (que, tristemente, se remiten á política ou á relixión).  Non   condenamos  o  atentado  de  onte.  Condenamos  todos  os  atentados,  todas  as   imposicións da violencia ocorrida en todo o mundo.          Todos dicimos agora, con todas as nosas forzas e sen medo:     

¡Non á violencia!    ¡Non ó terrorismo!            Adrián Prado (1º Bacharelato)           

 


6

     DIA DAS LETRAS GALEGAS     

Este ano o Día das Letras Galegas está adicado ​ a Xaquín María  Perfecto Lorenzo Fernández, “XOCAS”​ , que naceu en Ourense en  1907, cidade na que estudiou o Bacharelato; máis tarde cursará a  carreira de Filosofía e Letras nas universidades de Santiago e  Zaragoza.     Entre 1926 e 1936 foi membro do Seminario de Estudios Galegos e     dirixiu o Museo Etnográfico de Santiago; nesas datas tamén foi  membro da Irmandade Galeguista de Ourense e ingresou no Partido       Galeguista. Despois da guerra deu clase de Xeografía e Historia no  Instituto de Ourense, compaxinando a docencia coa arqueoloxía.     Está considerado o mestre da etnografía galega, realizando ao longo  de toda a súa vida un importante traballo de catalogación e  escavación de restos castrexos. Editou máis dun cento de artigos  sobre etnografía, arqueoloxía e historia en diversas publicación:  Revista ​ Nós​ , ​ Boletín da Real Academia Galega​ , ​ Cadernos de  Estudios Galegos​ , ​ Boletín Auriense​  e outras de fóra de Galicia; alén  disto deu á luz varias monografías: ​ Cantigueiro popular da Limia  Baixa ​ (1973), ​ A casa ​ (1982), ​ O mar e os ríos​  (1982), ​ Os oficios  (1983), e ​ Refraneiro Galego​  (1983).     Formou parte da portuguesa Sociedade de Antropología e Etnología,  foi patrón do Museo del Pueblo Español de Madrid, membro da  Asociación dos Arqueólogos Portugueses e da Real Academia da  Historia. En 1951 ingresou na Real Academia Galega.     Fóronlle concedidas moitas distincións en vida, como a Encomenda  de Alfonxo X o Sabio, foi  nomeado conselleiro  do novo Seminario  de Estudios Galegos, Presidente de Honra do Padroado do Pedrón  de Ouro, fillo predilecto de Ourense, concedéuselle o premio  Trasalba e a Xunta de Galicia outorgoulle a Medalla Castelao.     Morreu no ano 1989 na súa casa de Facós, en Lobeira, deixando  todo o seu legado intelectual ao Museo do Pobo Galego de  Santiago.     Como  divulgador  da  nosa  cultura  popular  Xaquín  Lorenzo  ten  recollido  cantigas  e  lendas.  Imos  ver  un  extracto  do  seu  traballo  ​ A  muller no  cancioneiro  galego  publicado  na  revista  ​ Nós  e  a  lenda  da  ermida de Aranga.       

      


7

​ LENDA DA ERMIDA DE ARANGA             

Nunha ocasión,  unhas  mulleres  que  pasaban  de  noite  preto  de  Aranga  (Betanzos,  A  Coruña)  sentiron  soar  unha  campaíña  por  debaixo  da  terra.  Foron  entón  onda  o  crego,  que  veu  con  elas  e  comezaron  a  cavar  ata  dar  cunha  cruz de ferro con adornos de cobre  e  unha  coroa  de  prata  que  tiña  unha  campaíña que era  a que  as  mulleres sentiran  tocar.  Esta cruz parece ser que despois foi roubada ou vendidos algúns anacos.    No  sitio  en   que  estaba  a  cruz,  comezou  a  manar  unha   fonte,  de  augas  milagreiras.  Arranxada  a  fonte  e  feita unha ermida naquel sitio, organizouse anualmente unha romaría  que ten lugar o día 3 de maio.    A dita fonte, ermida e romaría fai referencia un cantar de por alí, que di:          Verdadeira cruz de Aranga  que has de dar ós teus romeiros:  auguiña da túa fonte,  sombriña dos teus castiñeiros.     

Xaquín Lorenzo, ​ Xocas      

   


8

  

 

                                   

        Obsérvese polo pronto un gran dominio das cantigas de gabanza,  cousa que di moito a favor da galantería dos nosos mozos, así como  do pouco que hai criticable nas nosas mulleres.     Por iso os nosos mozos arriscan todo por unha rapaza:     ­          Hai un que non teme expoñer a vida por ver a súa moza:  Queridiña por te ver 

  “Sempre foi a muller, tanto no cancioneiro galego  coma nos doutros sitios, a fonte en que con máis  precuencia beberon os vates populares. E a muller,  correspondendo a esta devoción, soubo inspirar  fermosas cantigas que reflexan nalgúns sitios un  culto a elas case idolátrico.    Non sempre son estas cantigas de gabanza,  algunhas, feitas por despeito ou misoxenismo,  atacan as mulleres facendo resaltar as súas  condicións máis ruíns.    Examinando unhas e outras, podemos coñecer as  condicións da muller que máis agradan en Galicia e  que forman, polo tanto, o tipo ideal de galega.     

          

A MULLER NO CANCIONEIRO GALEGO 

pasei o río a nado  a pique de me perder.     Pasei o mar do Ferrol  ferrolana por te ver;  pasei o mar de Ferrol  a pique de me perder.     ­          Todos, en xeral, recoñecen na muller un gran valor:     O paxariño no prado  de tódalas herbas come;  o donaire dunha nena  tres días mantén a un home.     ­          Os inimigos da muller expresan así o seu valor:     Alabado sea Dios,  que xa veu a barateza:  os homes a catro pesos,  as mulleres a peseta.     ­  Coa fácil  volta  que ten esta cantiga,  non é de estrañar  que as   mulleres contestasen tamén con algo polo estilo:     Alabado sea Dios,  que xa veu a barateza:  os homes a catro cartos,  as mulleres a peseta. 


9

Gorka (2ºBach)  traballo en barro 


10

DÍA DAS LETRAS GALEGAS        Para conmemorarmos o Día das Letras Galegas, o  día da nosa fala, imos comprobar como a cantaron e  loaron distintos poetas, desde dos autores do  Rexurdimento aos actuais, porque non esquezamos  que ​ é de palabras que se construíron os pobos,  como di o poeta H. Rabunhal.    

ROSALÍA DE CASTRO,  en ​ Cantares Galegos: 

I Has de cantar  meniña gaiteira;  has de cantar,  que me morro de pena.  Canta, meniña,  na beira da fonte;  canta, dareiche  boliñas do pote.  Canta, meniña,  Con brando compás...     Cantarte hei, Galicia,  Teus dulces cantares,  que así mo pediron  na beira do mare.  Cantarte hei, Galicia,  na lengua gallega,  consolo dos males,  alivio das penas.  Mimosa, soave,  Sentida, queixosa,  Encanta si ríe,  Conmove si chora.  Cal ela ningunha  tan dose que cante  soidades amargas,  sospiros amantes,  murmuxos da noite:  cantarte hei, Gaicia,  na beira das fontes  que así mo mandaron  que cante e que cante  na lengua que eu falo.    

 

EDUARDO PONDAL,  en ​ Os Eidos 

​ Nobre e harmoniosa  fala de Breogán,  fala boa, de fortes  e grandes sen rival;  ti do celta aos ouvidos  sempre soando estás  como soan os pinos  na costa de Froxán;...     Ti, sinal misterioso  dos teus fillos serás  que polo mundo  dispersos  e sen abrigo van...     Serás épica tuba  e forte sen rival,  que chamarás aos fillos  que aló do Miño están,  os bos fillos do Luso  apartados irmáns  de nós por un destino  envexoso e fatal.  Cos robustos acentos,  Grandes, os chamarás,  ¡verbo do gran  Camoens,  fala de Breogán!    

MANUEL CURROS ENRÍQUEZ,  en Aires da miña terra 

      ​ Fala da miña nai, fala harmoniosa  en que o rogo dos tristes rube ó ceo  i en que decende a prácida esperanza  ós afogados e doridos peitos...     Idioma en que garulan os paxaros,  en que falan os ánxeles ós nenos,  en que as fontes solouzan, e marmullan  entre os follosos álbores os ventos...     Ti non podes morrer...¡Eso quixeran  os desleigados que te escarneceron!  Mais ti non morrerás, Cristo das lenguas;  ¡non, ti non morrerás, ouh Nazareno!     Anunciarei o día do teu trunfo  por cidades e vilas e desertos,  e si por te anunciar me apedrearen,  ¡Inda ó morrer te mentarán meus beizos! 

ANTONIO NORIEGA  VARELA,  en Do ermo 

 O galego é un suspiriño,  ¡é a cousa máis meiga que  hai!  É o lenguaxe amorosiño,  en que oín decir ¡filliño!  de labios de miña nai.     É faliña que aloumiña,  que o noso corazón move  para que atallemos axiña  coa gracia da limosniña...     A devoción e a delor  ¡sean sempre ó seu favor!  Eu moito a venero, e creo  que solamente no ceo  pode haber fala mellor.                           


11

MANUEL MARÍA,   en Cantos rodados para alleados e colonizados                    Canto ao idioma galego     Idioma meu, humilde, nidio, popular,  Labrego, suburbial e mariñeiro  Que fas avergonzar  ao burgués, ao señorito e ao tendeiro:  levas sangue do povo  e raigañas escuras  que anuncian un día novo  sen mágoas nen tristuras.  Idioma proscrito,  asoballado,  soterrado,  refugado,  negado  como a pobreza e o delito,  fala do emigrante e do maldito:  só resoas nos lares  das xentes populares.  Ti tes que rexurdir puro,  poderoso, enteiro  para erguer noso futuro  de povo absoluto e verdadeiro            

CELSO EMILIO FERREIRO,   ​ en Longa noite de pedra     Lingua proletaria do meu pobo,  eu fáloa porque si, porque me gosta,  porque me peta e quero e dame a gaña  porque me sai de dentro, alá do fondo  dunha tristura aceda que me abrangue  ao ver tantos patufos desleigados,  pequenos mequetrefes sin raíces  que ao pór a garabata xa non saben  afirmarse no amor dos devanceiros.  Falar a fala nai,  a fala dos abós que temos mortos,  e ser, co rostro erguido,  mariñeiros, labregos do lingoaxe,  remo i arado, proa e rella sempre..  Eu fáloa porque si, porque me gosta  e quero estar cos meus, coa xente miña,  perto dos homes bos que sofren longo  unha historia contada noutra lingua.  Non falo para os soberbios,  non falo para os ruíns e poderosos,  non falo para os finchados,  non falo para os valeiros,  non falo para os estúpidos,  que falo para os que agoantan rexamente  mentiras e inxusticias de cotío;  para os que  súan e choran  un pranto cotidián de volvoretas,  de lume e vento sobre os ollos núos.  Eu non quero arredar as miñas verbas  de tódolos que sofren neste mundo.  E ti vives no mundo, terra miña,  berce da miña estirpe.  Galicia, doce mágoa das Españas,  Deitada renta ao mar, ese camiño...! 


12

CORRELINGUA  2004   

O Correlingua  é   unha  marcha  que  se   realiza  co  obxectivo  de  reivindicar   o   dereito a medrar en  galego  e  tamén a facer uso  desta lingua. Celébrase desde hai 4 anos e nela participan diversos institutos e colexios da Coruña e arredores.     A  marcha  consistía  en   percorrer  as principais rúas da Coruña, comezando pola Torre de Hércules e seguindo  pola Avenida  de  Navarra,  praza  de  España,   praza  de  María  Pita,  Rego  de  Augua  ata  finalizar  nos  Xardíns   de  Méndez  Núñez.  Nela  participaron  moitos  rapaces  e  rapazas,  arredor  duns   6.400,  cun lema que era ​ Pon o  galego en todas as  bocas​ , lema que  podía verse en numerosas pancartas.     Amenizaban a marcha algúns dos alumnos que levaban instrumentos típicos galegos, como a gaita, pendeireta, etc.     Xa  nos  Xardíns  de  Méndez  Núñez  saíron  varias  persoas  a  reivindicar  coas súas cancións  o  uso do  galego  e tamén se fixo  unha  pequena  representación  na  que   se  pedía  aos   alumnos  e  alumnas  que  participasen.   Para  rematar   o  acto,   fíxose  un  sorteo   premiando   aqueles  números que coincidían cos das  etiquetas que  se lles entregara previamente a  todos os alumnos   nos seus respectivos centros.     Esta  concentración  repetiuse  en  moitos  concellos  de  Galicia  coa  finalidade  de  reivindicar  o  dereito  do  galego  a  medrar  como  lingua, pero debemos  resaltar que,  aínda que  era  un acto  a  favor da lingua  galega, en ningún caso se intentou opoñer  á lingua española.     En  conclusión,  foi  unha  xornada entretida para moitos  estudiantes, na que,  á  parte de pasalo ben, pretenderon facer  uso do   galego.     Paula Hernández, Cecilia Conde e Amanda Villar 

 

   


13

  CORRELINGUA  2004 

 

  CORRELINGUA​  é a denominación que adoptaron  de maneira común as diversas carreiras en prol do  idioma que se convocan no país. É unha proposta  de carácter lúdico­educativo que pretende convidar  a mocidade e os centros de ensino a participar nun  acto público de reivindicación do dereito a medrar  en galego e tamén a exercer de maneira efectiva  como galegos e galegas a través do uso do noso  idioma, única forma de garantir o seu futuro.     Esta é a visión de ​ Sandra Blanco Rodríguez​ ,  alumna de 2º curso de E.S.O.,  e despois de acudir  ao Correlingua deste ano, sobre a lingua galega: 

   

  O GALEGO 

 

 

   O uso do galego é unha tarefa de todos os habitantes de Galicia.Todos temos que conservar a lingua por moitas  razóns,  pero eu vou dicir tres das máis importantes: é a lingua da nosa comunicade autónoma, a falada polos nosos antergos, e se  non a conservamos desaparecerá e non quedará resto dela.     Os que hoxe poñen en perigo a súa existencia somos nós, os xoves. Máis da metade pensan que é unha falta de tempo.  ¿Para que serve falar galego se nos entendemos perfectamente en castelán?, é a pregunta que se fan moitos. Pero aínda  así hai un número de mozos e mozas que o falan sempre, sen que ningúen lles diga se está ben ou mal. Moitos só o falan  cos seus avós, e isto tamén está ben, porque así contrubúen á súa pervivencia.     A pregunta que nos facemos todos é ¿cómo podemos axudar?. Pois facendo varias cousas, como conversando en galego  con toda a xente que poidas, sen importarche o que digan os demais, ou asistindo aos programas de conservación da  lingua galega, como por exemplo o acto celebrado hai pouco, o ​ Correlingua​ , que é unha proposta de carácter educativo na  que participaron moitos centros de toda Galicia.     En resumo, fala galego, que é unha gran axuda para a nosa lingua. 

 

    

 

  


14

SEMIFINAIS DA COPA DE EUROPA  ¡DECEPCIÓN DO DÉPOR!          

Imos ver como viviron algúns alumnos  nosos  de 2º e 3º de E.S.O. as semifinais  da Copa de Europa e a posterior  decepción:    

  PÉSIMA ARBITRAXE E MAL XOGO DO DEPORTIVO 

 

DEPORTIVO­ O PORTO 

      Nas horas previas ao partido toda A Coruña se  engalanou coas bandeiras do Deportivo, autobuses,  taxis, edificios e ata o Concello.     Á  hora  de   xantar  chegaron  moitos  autobuses  con  afeccionados  lusos,   que  deixaron  preto  do  estadio  de  Riazor;  alí  tamén  estaban  algúns   afeccionados  do   Deportivo,  intercambiaron  bandeiras  e  bufandas   e  dicíanse que gañara o mellor.     Un  pouco  antes  do  encontro  o  presidente  Lendoiro  recibiu o Rei e a D. Manuel Fraga.     Ó   comezo  do  partido  vimos   un  mal   xogo  do  Deportivo.  Na  primeira  metade  o   árbitro  sacoulle  unha   tarxeta  amarela  a  Naybet  e  os  xogadores  portugueses  non  facían  nada  máis   que  dar  cobadazos.  Na  segunda  metade  o  árbitro  pitou  un  penalti  a   favor  do  `Porto,  transformándoo  en  gol  Derbei,  que ó remate resultou ser   definitivo  para  o  seu equipo. Despois o árbitro  non viu un  cobadazo  na  área  do Porto  a  Scaloni. Máis tarde Naybet  vía  a  segunda  tarxeta   amarela,  deixando  o  equipo  con  dez  xogadores.  O  Depor  non  puido  remontar, quedando  así sen unha praza na final.     Eu  creo  que  se  ó Deportivo lle pitaran  ese  penalti que lle  fixeron a Scaloni podería estar na final. ¡Outra vez será!    

Andrea Portela Iglesias, 3º E.S.O.        

 

     O   pasado   4  de  maio  xogouse  a  semifinal da ​ Champions​ ,  tendo   como  protagonistas  o  Depor  e  O Porto.  O encontro  foi en Riazor.     O   partido  creou  moitas  expectativas,  pois  era  a   primeira  vez que o equipo de Irureta chegaba ata tan lonxe.     Todo  o  mundo  estaba  moi   ilusionado,  ata  que  ese   soño  se   esfumou,  debido  ao  resultado  do   encontro,  pois   o  Depor perdeu por 0­1.     A  tensión  e  o  nerviosismo  do  partido   palpábase  no   ambiente, todo o mundo  falaba  do mesmo, a xente ía con  bufandas,  camisetas...  do  equipo,  as  fiestras  estaban   decoradas  con  grandes  teas   coas  súas  cores,  os  autobuses  e  taxis  tamén  levaban   bandeiras,  no  concello   unha  grtan   pancarta  animaba   o   equipo  á  victoria,  os  afeccionados  facían  reservas  para  a  viaxe  da  final  en  Alemaña,  e   moitos  dos  que  viron  o  partido   na  Coruña  tiveron que pagar altas cifras pola entrada.     En  definitiva,  un  soño  que  non  puido   ser,  quizais  pola  excesiva  confianza  do  equipo  coruñés,  que  ao  día  seguinte trouxo caras longas e expresións de decepción.       

Cecilia Conde López, 2º E.S.O 


15

 

  TRAXEDIA EN RIAZOR 

     O   pasado   3  de  maio  de  2004   celebrouse  no   estadio  de     Riazor (na Coruña), o partido Deportivo­O Porto.        A  Coruña  engalanouse  toda  con   bandeiras  azuis   e  brancas,  e  os  coches  e  autobusus   ían  todos  con   bandeiras branquiazuis.     Chegou  a  hora  indicada, as 9:30. E A  Coruña  en 24 horas   encheuse  toda  de  portugueses,  pero  entón  a   cruel  e   inxusta derrota chegou, o Deportivo perdeu por 0­1.     Como  consecuencia   A  Coruña  tinxiuse  de   cor  negra,  porque  todos  os  coruñeses   pensabamos   que  iamos  gañar, e foi moi dificil asimilar esta derrota.    

Amanda Villar Maroto, 2º E.S.O.   

  EXPECTACIÓN DO DÉPOR NA CORUÑA     O luns 4 de maio o Real Club Deportivo xogaba as  semifinais da Copa de Europa.     Este  partido   levantou  moita expectación polo  motivo que se  gañaba ír á final da Copa de Europa.     Na  praza   de  María  Pita  había  bandeiras  branquiazuis,  en  moitas  ventás  de  toda  A  Coruña  tamén  había  cousas  destas  cores,  e  por  suposto  na  praza   de  Pontevedra,  no  mercado, estaba todo coas cores do Deportivo.     A  Televisión  de  Galicia  estivo  bastantes  días falando deste  acontemento   histórico,   pero   ao  final o Deportivo perdeu  por  0­1  contra  O  Porto  de   Portugal,   e  este  pasou  á   final  da  Copa  de   Europa,  que  xogará  contra   o  Mónaco  en  Gerkerkirchen (Alemaña) este mes de maio.    

Carlos Freire Mato, 2º E.S.O 

DEPORTIVO­ O PORTO 

    

O   martes  4  de   maio  xogouse  o  partido  de  fúbtol  entre o Deportivo e O Porto.     Ese día a xente andaba moi alborotada, tiña ganas  de que chegara a hora do partido para saber o  resultado. Pola tarde xa se podían ver todas as  estradas cheas de coches, intentando chegar ao  estadio de Riazor.     En  todos  os bares  a  xente  xuntábase para ver  este  partido.  Ao  mesmo  veu  o  Rei,   porque  parecía   ser  moi  importante.  Os  periodistas  entrevistárono  e  el  estaba  totalmente  convencido  de  que   o  Deportivo  gañaría.     Pero  tras   esperar  moito  deste  equipo  coruñes,  perdeu  por  0­1  e  toda   a  xente   saiu  do  estadio  decepcionada.     En  resumo,  é mellor non  ilusionarse cun partido  de  fútbol porque nunca se sabe o que vai acontecer.    

Sandra Blanco Rodríguez, 2º E.S.O.     

DEPOR – O PORTO 

​ O pasado 3 de maio celebrouse o partido Deportivo-O Porto. A xente esperaba impaciente este evento e a afección volcouse co seu equipo, xa que o que gañara clasificábase para xogar a ​ Champions.    A tensión que había no partido era moi grande, e a maioría dos  coruñeses contaban con que gañase o Depor, pero esa ilusión  viuse freada cando o partido rematou e o noso equipo perdeu.     Pola  rúa  víase  moita  xente  chorando  e  os   que  non  o  facían  estaban  desgustados.   Ao  día  seguinte  toda  a  xente falaba diso   e a maioría dos xornais dedicáronlle algunha páxina.     A  min  gustaríame  que  tivese  gañado  o  Depor,  pero  tampouco  me desgustei  moito porque non me gusta o fútbol.     En  conclusión,  foi  un  partido  entretido  pero  desilusionou  a  moitos  galegos.  Haberá  que  esperar  se  o  ano  que  vén  gañamos.    

Paula Hernández Basterrechea, 2º E.S.O. 


16

Temos uns  magníficos  xornalistas  no  instituto.  O  que  ides  ver  son,  primeiramente,  as  as  dúas  entrevistas  realizadas  por  alumnas  de  2º  de E.S.O. a  representantes de O.N.G.s. que  colaboran  en  mellorar  as  condicións  de  vida  do  terceiro  mundo  e  da  infancia.,  e  despois  entrevistas realizadas a dous profesores do centro por alumnos de 3º de E.S.O.  ENTREVISTA A MAIKA (INTERMON OXFAM) 

 

 

     


17

     ENTREVISTA A MARÍA (TERRA DE HOMES) 

       

 

 

 

 

 

 

 


18

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ENTREVISTA A CARLOS VALCARCEL 

CARLOS P. VALCÁRCEL EXPERTO MUNDIAL  NO MUNDO DOS LIQUES 

Carlos P. Valcárcel, profesor do I.E.S. Durmideiras, é unha das persoas con máis prestixio no campo da bioloxía.  Especializouse no estudio dos liques. Vén de publicar o seu último libro ​ Guía de Liques de Galicia​  na editorial Baía, que  enche ungran oco no campo da investigación biolóxica. 

Se é tan amable gustaríanos facerlle unha  entrevista para un traballo de lingua galega, e para  posteriormente podela publicar na revista do centro  Mapoula​ .    ­¿Qué son os liques?  É a simbiose de dous organismos, unha alga e un  fungo. Como toda simbiose os dous organismos  sacan vantaxe, a alga alimenta o fungo pola  fotosíntese e a cambio o fungo protexe a alga da  desecación e da radiación directa do Sol     .​ ­¿Son abundantes os liques en Galicia?  Galicia pola súa humidade é un bó lugar para os  liques pois aínda poden vivir en moitos hábitats. As  súas necesidades cúbrense mellor en ambientes  con humidade atmósferica alta, de feito, as zonas  tropicais e subtropicais son as que teñen máis  cobertura liquénica.    ­¿Hai moitas clases de liques en Galicia?  Ata de agora están censados aproximadamente uns  1000 táxones. Non todos eles son abundantes pero  si polo menos os que aparecen na guía.    ­¿Onde habitan os liques?  Calquera substrato é bó para o desenvolvemento  dos liques. Pero mostran certas preferencias polas  cortizas das árbores, as rochas e os solos. Sen  embargo poderíamos encontralos nos lugares máis  extraños, como cunchas, metais e gomas 

07/05/04 ­ Adrian Freire Mato, Lema, Manuel, Iago Taibo Queijeiro 3º ESO 

   


19

  

 

ENTREVISTA A JAIME DUQUE 

Entrevista ó profesor Jaime Duque       Jaime, o profesor de Xeografía e Historia recibiu o premio Siega polo seu traballo titulado ​ Adán e Eva: Iconografía e  actualización antodolóxica 

­¿Que son os premios Siega?  Son premios que organiza a consellería de Educación sobre  as novas tecnoloxías da educación e a súa aplicación no  encino    ­¿Cada canto se convocan estes premios?  Este é o primeiro ano que se convocaron, penso que desde  este ano se convocarán de seguido.    ­¿Esperabas recibir este premio?  Non.    ­¿Canto tardaches en elaborar o traballo?  Traballamos un grupo de profesores todo o curso pasado,  levamos máis ou menos catro anos no tema.    ­¿Canta xente se presentou?  Aproximadamente presentáronse cincocentas persoas.    ­​ ¿Que premio foi o que recibiches polo traballo?  Recibin un accésit.    ­¿​ Gañaron máis persoas o premio?  Si, moitas persoas. Máis ou menos había seis categorías.    ­¿En que lugar recibiches este premio?  Recibino en Santiago de Compostela no Pazo de  Congresos de San Lázaro.    ­¿Xa te presentaras a outro premio?  Si, e de feito o ano pasado déronme outro.  07/05/04 ­ Alfonso Souto Miguez, Sarai 3ºESO   

     


20

   ACTIVIDADES MUSICAIS 2003­2004        Neste curso 2003­04 o alumnado de música do instuituto asistiu a  diversos concertos realizados no Palacio de Congresos. Estes  concertos foron de diversas clases:       .  Algúns  para instrumento solista e  orquestra, no que  o  protagonista   é   o  solista  e  de  cando  en   vez   ten  diálogos  coa   orquestra  e   noutros  casos  é  el  só  o  que enche de música a sala de  concertos.  Un  exemplo  foi  o  ​ Concerto  para  violín  e   orquestra  de  Beethoven.       .  Noutro  dos  concertos  aos  que   fomos   había  unha   ​ participación  dunha  cantante,   era   na  ​ Novena   Sinfonía  de  Beethoven.        . ​ Dentro da participación da voz  humana cabe destacar  outra  obra  de  gran  importancia  como  é  a ​ Sinfonía nº 4 en sol maior  de  Mahler​ ,  que  a  escribe  para  soprano   solista  (só  no  último   movemento)  e  orquestra,  coa   seguinte  configuración:   catro  frautas,  tres  oboes,  tres  clarinetes,  tres  fagotes,  tres   trompetas,   catro  trompas, percusión, timbais, glokenspiel, corda frotada e harpa.       . Hai  outras obras  que sen ter  instrumento ou cantantes  solista,  tamén  teñen  unha  gran  importancia  no  mundo   da  música,  como  é  por  exemkplo  a  ​ Sinfonía  tres  en  mi   bemol   maior,  Heroica,  op.  55   de  Beethoven​ ,  que  aínda  que   non  ten  instrumento  solista,  certos instrumentos xogan un papel fundamental ao longo da obra.       Estes  concertos serven para enriquecer musicalmente os  alumnos,   e  a  isto  axuda  que  nos  proporcionan  unhas  guías  didácticas  sobre  cada audición para así comprender  mellor  as obras  que escoitamos.       Finalmente,  e   como  complemento   da  audición,  comentamos e debatemos o concerto no espacio da aula.     Isabel Diego,  2º B Bacharelato 

                          

          

 


21

                    

COLABORAN: Adrián Prado­Gorka  Paula Hernández  Alicia Conde  Amanda Villar  Sandra Blanco Rodríguez  Andrea Portela Iglesias  Cecilia Conde López  Carlos Freire Mato  Adrián Freire  Adrián Lema  Manuel  Castiñeira  Iago Taibo  Alfonso Souto  Sarai Vilar  Isabel Diego    

COORDINACIÓN: Dores Gómez 


22

  MONTAXE:  Carmen Vecino         Copyright IES Durmideiras 2004  Juan Sebastián Elcano nº 28 

15002     A Coruña  Teléfono 981­220512 

FAX:       981­223439  E­Mail: iesadormideras@edu.aytolacoruna.es  www.edu.aytolacoruna.es/centros/iesadormideras        

Mapoula 2003-04  

Revista Mapoula

Mapoula 2003-04  

Revista Mapoula

Advertisement