Der Protevangelion KAPITEL 1 1 W stawiznach dwanasćo rodow Israela cytamy, až jo wěsty muski z mjenim Joachim wjelgin bogaty był a Knězoju, Bogoju, dwójnym woporam jo rozkładł, za tym až jo slědujuce enšluluß kusnuł: Mójo zamóženje ma k wužytkoju cełego luda byś, a aby wót Boga, Toma, zmilnosći namakał k wódaśu mójich grěchow. 2 Na wjelikem swěźenju Kněza, ako su źiśi Israela swóje dary wózjawili a teke Joachim swóju, jo se rubenje wopěrał, wusoki góńtwaŕ, jomu a jo gronił, až njejo śi to dowóliło, twóje dary pśedstajiś, dokulaž njejsy w Israelu nic wopóznanił. 3 To jo był Joachim wjelgin znjeměrnjony a jo šeł dalej, aby w registrach dwanasćo rodow glědał, lěc jo jadnučki, kenž njejo nic znank. 4 ako pak jo se wobgónił, jo wón namakał, až su wšykne spšawne w Israelu semje wubuźili. 5 a wón jo se dopominał na patriarcha Abrahama: Kak jo Bog jomu na kóńcu swójogo žywjenja swójogo syna Isaak pósćił; Wó comž jo był wjelgin wobtužny a njejo kśěł se wót swójeje žeńskeje wiźeś. 6 Wón pak jo se do pusćiny wrośił, jo tam derił swój stan a jo pśisamem styrźasća dnjow a styrźasća nocow powědał a jo k sebje powědał: 7 ja njok dołoj stupaś, aby jědł abo pił, daniž Kněz, mój Bog, na mnjo dołoj glědaś buźo, ale módlitwa buźo mója jěza a mój pitśitś. KAPITEL 2 1 W mjazycasu jo jogo žeńska Anna na dwójny part tužna była a zamuśiła a jo groniła: "Budu se wó mójo wudowy ako teke wó móju njepłodnosć žałowaś." 2 A jo se bližył wjeliki swěźeń Kněza, a Judith, jeje słužabna, źašo: Kak dłujko coš swóju dušu hyšći tak katowaś? Swěźeń Kněza jo něnto pśišło, dokulaž njejo nikomu zakazane, žałowaś. Wzej toś tu kapucu, kótaraž jo se wót někogo dała, kenž take wěcy cyni, pśeto se njemjelcyjo, až som ja, kenž som ten, ale wóna se derje góźi k wósobje twójogo wětšego charaktera. 4 Anna pak jo wótegroniła: Źi pšec wóte mnjo, njejsom na to pśiwucona; Mimo togo jo mě Kněz wjelgin pokornje. 5 ja se bójm, někaki zły cłowjek jo śi to dał, a ty sy pśišeł, aby se z mójim grěchom zakusył. 6 Da jo Judit wótegronił, jeje magd: Co dejm śi złe žycyś, gaž na mnjo njesłuchaš? 7 njamógu śi wětšego zaklěśa žycyś, ako maš, pśeto Bog jo twój klin zamknuł, až njeby maś w Israelu była. 8 da jo była Anna wjelgin znjeměrnjona, a za tym až jo swóju swajźbnu suknju woblakła, jo se wóna pśeśiwo tśom wótpołdnja w swójej zagroźe pśechójźowała. 9 a wóna jo wiźeła lawrjeńskego boma, jo se sednuła pód nim a jo se módliła k Knězoju a źašo: 10 O Bog mójich wóścow, žognujo mě a glědaj na móju módlitwu, kak sy klin Saras žognował a jej syna Isaaka darił.
KAPITEL 3 1 a ako jo k njebju glědała, jo wiźeła w Lorbeerowem wroblowem gnězdźe, 2 a w jeje nutśikownem žałujucy, jo wóna powědała: Źo som ja, kenž som se wopóznał? A kótary klin jo se mě naroźił, až se stakim zaklětujom pśed źiśimi Israela, a to som se mě wobgroźił a zasunjone w templu mójogo Boga: Źo som ja, z cymž mógu se pśirownowaś? 3 Njejsom pśirownujobny ze zwěrjetami zemje, pśeto teke zwěrjeta zemje su płodne pśed tobu, o kněz! Źo som, z cym mógu se pśirownowaś? 4 Ja njejsom pśirownujobny ze zwěrjecymi zwěrjetami, pśeto teke zwěrjece zwěrjeta su płodne pśed tobu, o kněz! Źo som, z cym som pśirownujobny? 5 njamógu se z tymi wódami pśirownaś, pśeto teke wóda su płodne pśed tobu, ow kněz! Źo som, z cym mógu se pśirownowaś? 6 Ja njejsom pśirownujobny ze žwałami mórja; Pśeto te, lěc su měrne abo pógibne, z rybami, kótarež su w nich, chwale śi, o kněz! Źo som, z cym mógu se pśirownowaś? 7 Njejsom pśirownujobny ze zemju, pśeto zemja wunjaso swóje płody a chwali śi, o kněz! KAPITEL 4 1 Data jo janźel kněza pódla njeje stupił a źašo: Anna, Anna, Kněz jo twóju módlitwu wusłyšył; Musyš samodruga byś a póroźiś, a wó twójich pótomnikach buźo se pó cełem swěśe powědaś. 2 a Anna jo wótegroniła: Tak wěrny kněz, mój Bog, žywy, wšykno, což wusegujom, lěckuli jo to muskecy abo žeński, to cu Knězoju, swójomu Bogu, wuswěśenju, a buźo jomu słužyś w swětych wěcach cełe žywjenje. 3 a lej, stej se zjawiłej dwa janźela a stej k njej powědałej: Lej, Joachim, twój cłowjek, pśiźo ze swójimi pastyrjami. 4 pśeto teke janźel Kněza jo k njomu dołoj póstupił a jo gronił: Bog, Kněz, jo twóju módlitwu wusłyšał, chwatał a źi dalej, pśeto lej, Anna, twója žeńska buźo samodruga. 5 a Joachim jo šeł dołoj a jo zawołał swójich pastyrjow a źašo: Pśinjasśo mě źaseś jagnjetkow bźez flakow a maklow, ga budu za Kněza, mójogo Boga, byś. 6 A wunjaso mě dwanasćo śeletkow bźez makle, a dwanasćo śeletkow buźo za mjeršnikow a nejstaršych. 7 Pśinjaso mě teke sto nałožk, tak budu sto bantow za ceły lud. 8 a Joachim jo šeł z pastyrjami dołoj, a Anna jo stojała pśed wrotami a jo glědała Joachima z pastyrjami pśiś. 9 a wóna jo pśignawała, jo jomu wokoło šyje padnuła a źašo: Něnt wěm, až jo mě Kněz wjelgin žognował. 10 pśeto lej, ja, ja, kótaruž som wudowa była, njejsom wěcej wudowa, a ja, kótarejž som był njepłodny, budu samodruga. KAPITEL 5 1 a Joachim jo wóstał prědny źeń w swójom domje, ale na druge zajtšo jo pśinjasł swóje wopory a źašo: 2 Gaž jo kněz mě gnadny, tak ma plata, kótaraž jo na cole mjeršnika, to pokažo. 3 a wón jo wiźeł talaŕ, kótaryž jo mjeršnik nosył, a jo jen wiźeł, a lej, grěch njejo w njom był.
4 a Joachim źašo: Něnt wěm, až bog jo mě gnadny a wšykne móje grěchy su zwóteblili. 5 a wón jo stupał wopšawnjone z templa Kněza dołoj a jo šeł do jogo domu. 6 A ako jo była Hanka źewjeś mjasecow zašaltowana, jo wóna a źašo k babce: Co som znankował? 7 A wóna jo jej wulicowała: źowćo. 8 Da jo powědała Anna: »Kněz jo źinsa móju dušu załdźeł; A wóna jo ju do póstole scyniła. 9 a ako su byli dny jeje płucow dokóńcone, jo góle słał a jo je Mariji pomjenił. KAPITEL 6 1 a góle jo se źeń a wěcej, tak až jo była maś, ako jo było źewjeś mjasecow stare, jo na zemju sajźiło, aby pśespytowaś mógało, lěc móžo stojecy byś. A gaž jo wóna źewjeś kšacow šła, jo pśišła zasej na klin swójeje maśerje. 2 a jeje maś jo ju zwignuła a źašo: Tak wěrny Kněz, mój Bog, ga njemusyš wěcej na tej zemi pśeměniś, daniž śi do templa Kněza njepśinjasu. 3 togodla jo wóna swóju komoru k swětemu městnoju cyniła a jo duła, až njejo nic njewšednego abo njeknicomnosći do jeje bliskosći pśišła, ale su pśepšosyli někotare njezmazane źowki Israela, a wóni su ju na bok śěgnuli. 4 ako pak jo góle lěto stare było, jo dał Joachim wjeliki swěźeń a jo pśepšosył duchownych, pismawjednik, nejstarše a ceły lud Israel. 5 a Joachim jo woprował źowća wusokuprientu, a wóni su to žognowali a powědali: Bog našych nanow žognujo toś to źowćo a daj jej mě, kótarež jo sławne a wóstanjo pśez wšykne rody. A ceły lud jo wótegronił: Tak daś jo, amen. 6 a Joachim jo ju woprował k drugemu razoju mjeršnika, a wóni su ju žognowali a powědali: O nadobny Bog, źiwaj na toś to źowćo a žognuj z nimjernym žognowanjam. 7 na to jo wzeła swóju maś, jo jej pódała gruź a jo spiwała knězoju slědujucy spiw. 8 cu Knězoju, mójomu Bogu, nowy spiw spiwaś, pśeto jo k mnjo woglědał a sromotu mójich njepśijaśelow wóte mnjo wzeł a mě płod swójeje spšawnosći dał, aby něnt synam Rubens gronił, až Anna se znosujo. 9 a wóna jo połožyła góle we jśpě k měroju, kótaryž jo ju wuswěśił, a jo jim słužył a jim słužył. 10 a ako jo swěźeń do kóńca był, su wótejšli a su se wjaselili a su bogoju Israeloju wjaselili. KAPITEL 7 1 Źowćo pak jo rozrosło, a ako jo wóna dwě lěśe stara była, jo powědał Joachim k Hanje: Laß nam do templa Kněza wjasć, aby my našu zlubjenje społnili, kótarež smy Knězoju, Bogoju, chwalili, aby nam zwjadł a naš wopor njeakceptabelny był. 2 Anna pak źašo: Lajśo nam tśeśe lěto, až njeby do wuskosćow pśitykali, swójogo nana spóznaś. A Joachim źašo: Lajśo nas pótakem cakaś. 3 A ako jo góle tśi lěta stare było, jo Joachim gronił: Lašujśo nas źowki hebrejow, kenž su njezmakane, a wóni maju lampu wześ a je zapaliś, až njeby góle se wobrośiło a jogo zmysł pśeśiwo temploju Kněza měrili. 4 a tak su cynili, až njejsu do templa KNĚZA górjej jěłej. A wusoki góńtwaŕ jo ju pśiwzeł, jo jich žognował a źašo:
Marija, Bog, Kněz, ma twójo mě zwěrne wšym rodam, a až do kóńca casow co Kněz źiśam Israel swójo wumóženje pokazaś. 5 a wón jo ju sajźił na tśeśi schójźeńk hołtarja, a kněz jo jej gnadu darił, a wóna jo rejowała ze swójimi nogoma, a ceły dom Israela jo ju lubował. KAPITEL 8 1 a jeju starjejšej stej šłej zaźiwanja dalej a na Boga, dokulaž źowćo jima njewrośijo. 2 Maria pak jo wóstała w templu ako gołubja, kótaraž jo se tam wótkubłała, a jo pśiwzeła swóju jěźku z ruki janźela. 3 a ako jo była dwanasćo lět stara, su se zgromaźili mjeršniki na radu a powědali: Lej, Marija jo dwanasćo lět stara; Co mamy z njeju zachopiś, z bójaznosći, až se swěte městno Kněza, našogo Boga, znjerěšujo? 4 a mjeršniki su wótegronili Zacharias, Wusokemupriesteroju: Stojśo pśed hołtarjom Kněza a stupajśo do swěśenja a pšosy wó nju a wó wšykno, což KNĚZ was zazdaśim pokazujo. 5 a wusoki reprerikaŕ jo šeł do nejswětšego, jo wzeł nadrowy pancer sudnistwa ze sobu a se wó nje módlił. 6 A lej, janźel KNĚZA stupi k njomu a źašo: Zacharias, Zacharias, źi tam a wołaj wšyknych wudowow z luda, a kuždy z nich pśinjaso swój kij, a chtož pśez kněz znamje pokazujo, ten buźo muski Marijiny. 7 a wuwołarje su śěgnuli pó cełej Judrje, a pozawna Kněza jo wusłyšała, a ceły lud jo gnał a se zgromaźił. 8 a Joseph jo wójnski pśikład pšec chyśił a jo jim napśeśiwo šeł. A ako stej dojěłej, stej šłej na wusoki proprest a stej wzełej kuždemu jogo kij. 9 pó tom až jo wusoki represtaŕ swóje pšuty pśiwzeł, jo šeł do templa, aby se módlił. 10 a ako jo swóju módlitwu zakóńcył, jo wzeł puty a jo je šeł a rozdźělił, a žeden źiw na nich njejo se stał. 11 slědny kij jo Joseph wzeł, a lej, gołub jo wulězł z pšuty a jo leśeł na głownu josephowu. 12 a wusoki jo powědał: Joseph, ty sy wuwołany, kněžnicu Kněza braś, aby ju za njogo zachował. 13 Joseph pak jo se wopěrał a źašo: Ja som stary muski a mam źiśi, ale wóna jo młoda, a ja se bójm, mógała se w Israelu směšnje wujś. 14 Datšow jo wótegronił wusoki góńtwaŕ: Joseph, bój se Kněza, twójogo Boga, a mysli na to, kak jo Bog z Dathanom, Korahom a Abiramom wobchadał, kak jo se zemja wótcyniła a jich zastanała, dokulaž su pśeśiwili. 15 togodla bój se Bog, Joseph, až njeby se w twójej familiji pódobne stało. 16 Da jo se Josephoju wulěkało a wzeł ju sobu do swójogo domu, a Jo jo dodał k Mariji: Lej, som śi z templa Kněza wzeł, a něnt cu śi do swójogo domu pušćiś. Musym se na swójo rucnikaŕstwo twarjenja dopominaś. Kněz buź z tobu. KAPITEL 9 1 a jo se pódało: W raźe mjeršnikow jo se groniło: Lajśo nam nowy šlewjer za templ. 2 a wusoki reprerijaŕ jo powědał: Wołanje sedym njewobkšuśonych kněžnow z roda Dawida ku mnjo. 3 a słužabniki su šli tam a su je do templa Kněza wjadli, a wusoki promšt jo jim powědał: Chto wót was dej złotu nitku pśědliś, chto z was ma złotu nitku pśědliś, chto
módry, chto kopicu, chto drobne płachty a chto pšawy purpur. 4 To jo spóznał Wusoki góńtwaŕ Marije, až jo z štoma Dawida póchadał. A wón jo ju zawołał, a wěrny purpur jo jej do pawka pśipadnuł, a wóna jo šła do swójskego domu. 5 wót togo casa pak su Zacharias, Wusokipriester, nimy, a Samuel jo se do swójeje śpy połožył, daniž Zacharias zasej powědał. 6 Marije pak jo wzeła wěrny purpur a jo jen wjerśeła. 7 a wóna jo wzeła gjarnc a jo šła wen, aby wódu pócerała, a jo słyšał głos, kótaryž jo k njej powědał: Buź strowjony, ty sy połny gnady, 1 Kněz jo z tobu; Ty sy žognowany mjazy žeńskimi. 8 a wóna jo se napšawo a nalěwo rozglědowała, aby wiźeła, wótkul jo ten głos pśišeł, a pótom jo šła tśěskotajucy do swójogo domu, jo stajiła wódny kružk a jo wzeła purpur a jo se sednuła na swójo městno, aby jen wobźěłała. 9 a lej, janźel Kněza jo stojał pódla njeje a źašo: Njebój se, Marija, pśeto sy gnadu namakał pśed Bogom; 10 a ako jo to słyšała, jo wóna pśi sebje mysliła, co jo měło toś tu wašnju wótpowědanja wóznamjeniś. 11 a janźel źašo jej: Kněz jo z tobu, a ty dejš samodruga byś. 12 na to jo wótegroniła: Co! Musym samodruga byś pśez žywego Boga a póroźaś, ako to wšykne druge žeńske cynje? 13 janźel pak jo wótegronił: Nic tak, Marija, ale swěty Duch pśiźo nad tebje, a móc nejwušego buźo śi pśesegoriś. 14 wó to buźo to, což se z tebje naroźijo, swěte byś a syn žywego Boga pomjenjony, a ty dejš jogo mě Jezus groniś; groniś jogo mě Jezus; groniś. Pśeto wón buźo swój lud wót swójich grěchow wumóžyś. 15 a lej, twója śeśenica Liza jo teke w swójom starstwje syna pśiwzeła. 16 a to jo něnto šesty mjasec pla njeje, kótaryž jo se njepłodnje pomjenił. Pśeto pla Boga njejo nic njemóžne. 17 a Marija źašo: Lej, słužabna Kněza! Mě se hympjo, ako sy to gronił. 18 a ako jo wóna swój purpur kowalowała, jo wóna jogo k wusokemu duchownemu puchotoju njasła, a wusoki depšnik jo ju žognował a powědał: Marija, Bog, Kněz, ma twójo mě kšuśiś, a ty dejš žognowaś we wšych casach swěta. 19 Da jo šła Marija połna wjasela k jeje śeśenicy Elibet a jo do źuri zaklapała. 20 a ako jo Lizbet słyšała, jo wóna k njej gnała, jo jej wótcyniła a žognowała a powědała: Wótkul źo mě to, až maś mójogo kněza ku mnjo pśiźo? 21 pśeto glej! Gaž głos twójogo póstrowa za mójo wucho jo se pśedobył, jo to skócył, což we mnjo jo, a žognuj se. 22 Marija pak, kótaraž njejo nic wó wšych tych pótajmnych wěcach kusała, kótarež jo znejkaŕ Gabriel k njej powědał, jo zwignuł jeje wócy k njebju a źašo: Kněz! Co som, až wšykne rody zemje mě zbóžnje pomjenjuju? 23 dokulaž pak jo zawupytnuła, až jo wóna wšednje wjelika, a jo se bójała, jo wóna domoj šła a jo se pśed źiśimi Israela zagrawała. A jo był styrnasćo lět stary, ako su se wšykne toś te wěcy stawali. KAPITEL 10 1 a ako jo jeje šesć mjasec pśišło, jo se Joseph ze swójogo domu w cuzbje wrośił, což jo jogo rucnikaŕstwo, a ako jo do domu stupił, jo wón kněžnicu wjeliku namakał.
2 Pótom jo derił na swójo woblico a źašo: Z kakim glědajucym mógu k Knězoju, swójomu Bogu, glědaś? Abo co dejm wó toś tej młodej žeńskej groniś? 3 pśeto som ju ako kněžna z templa Kněza, mójogo Boga, pśiwzeła a jich wobchowała. 4 Chto jo mě pótakem mólił? Chto jo to złe w mójom domje wugbał a kněžnicku wóte mnjo zawjadł a ju zanjerěšony wurěšył? 5 Njejo tšojenje Hadama dokradnje we mnjo dokóńcone? 6 pśeto we wokognuśu jogo kšasnosći jo pśišeł wuž a jo jen namakał sam a jo ju zawlakł. 7 Na tu samsku wašnju jo se mě zejšło. 8 Da jo se Joseph ze zemje zwignuł, jo zawołał a źašo: O ty, kótaryž sy wót Boga tak wjelgin pśipomagał, cogodla sy to cynił? 9 cogodla sy swóju dušu tak pónižał, kótaruž sy w nejswětlejšem kubłaś a twóju jěźu z ruki janźelow pśiwzeł? 10 Was pak jo wótegroniło z nawalom łdzow: Som njewinowaty a njejsom nikogo znał. 11 da Jo Joseph źašo: Kak pśiźo, až maš góle? 12 Marija jo wótegroniła: Tak derje, mój Bog žywy, ga njewěm, na kótaru wašnju. 13 Da jo se Joseph wjelgin bójał a jo wót njeje wótejšeł a pśemyslował, co dejał z njeju zachopiś. A tak jo wón ze sobu myslił: 14 gaž jeje njestatk zatajijom, budu pó kazni Kněza za winika zawinowaś. 15 a gaž je źiśam Israela wótekšyjom, bójm se, až njebuźo wót janźela samodruga, až mě ako njewinowaty wopokazaš. 16 Co dejm něnt gótowaś? Ja ju priwatne pušćijom. 17 a jo pśišło noc nad nim, a lej, janźel Kněza jo se jomu zdał w cowanju a źašo: 18 njebój se, toś tu młodu žeńsku wześ, pśeto což jo we njej, jo wót Swětego Ducha. 19 a wóna buźo syna póroźiś, a ty dejš swójo mě Jezus groniś, pśeto wón buźo swój lud wót swójich grěchow humóžyś. 20 da jo se Joseph ze swójogo spanja zwignuł a jo Bog Israeloju zwignuł, kenž jo jomu tak wjele gnady wopokazał a kněžnu wobchował. KAPITEL 11 1 Dany, pismawucona, a źašo Josephoju: Cogodla njejsmy śi wót twójogo wrośenja wěcej wiźeli? 2 a Joseph jo wótegronił: Dokulaž som mucny był wót mójogo drogowanja a som wótpócywał se na prědnem dnju. 3 Ako jo se Annas pak wobrośiła, jo wiźeła kněžnu wjeliku z góleśim. 4 a wón jo šeł dalej k mjeršnikoju a źašo jomu: Joseph, na kótaregož sy tak wjele dowěry sajźił, jo se wuwołanego złosnistwa dłužny dłužny, dokulaž jo wón kněžka, kótaruž jo z templa Kněza pśiwzeł, zanjeroźował a se kšajźu wóženił, bźez togo až by se źiśam Israela wótekšył. 5 Tam jo mjeršnik powědał: Jo Joseph to cynił? 6 a Annas jo wótegronił: Gaž jadnu z twójich tych, buźoš wiźeś, až jo wóna samodruga. 7 a słužabniki su tam šli a su to namakali, ako jo gronił. 8 na to su wóni a Josephoju pśed sudnistwo stajili, a mjeršnik jo k njej powědał: Marija, co sy cynił? 9 cogo sy twóju dušu pónižył a swójogo Boga zabył, dokulaž sy ga we wšyknych swětych kubłał a twóju jěź z rukowu janźelow pśiwzeł a jich spiwy słyšał?
10 cogodla sy to cynił? 11 na to jo wóna wótegroniła z nawalom łdzow: Tak wěrny Kněz, mój Bog, som njewinowaty w jogo wócyma, dokulaž žednogo cłowjeka njeznajom. 12 Tam jo mjeršnik k Josephoju gronił: Cogodla sy to cynił? 13 a Joseph jo wótegronił: Tak wěrny Kněz, mój Bog žywy, njejsom se wó nju starał. 14 duchowny pak źašo: Łdža nic, ale zamuś wěrnosć; Sy se jeju kšajźu wóženił a je źiśam Israela njenamakał a tebje pód mócneju ruku Boga póchłoźił, aby twój Mězd žognował. 15 a Joseph jo mjelcał. 16 Daš jo powědał mjeršnik k Josephoju: Ty dejš temploju Kněza, kněžny, kótaruž sy wzeł, slědk daś. 17 pak jo górko płakał, a mjeršnik jo dodał: »Cu wama wódu Kněza piś daś, kótaraž jo k pśespytowanju, a tak buźo waša wina pśed wami wótwórjona.« 18 a mjeršnik jo wzeł wódu, jo Dał Joseph piś a jo jen na góru pěsknuł. 19 a wón jo se dopołnje strowy wrośił, a ceły lud jo se źiwał, až jogo wina njejo se namakała. 20 tam jo mjeršnik źašo: Dokulaž njejo kněz waše grěchy widobnje cynił, ga ja wam teke njezasuźujom. 21 a wón jo ju dalej pósłał. 22 a Joseph jo wzeł Mariju a jo šeł do swójogo domu, jo se wjaselił a jo chwalił Boga Israela. KAPITEL 12 1 A jo se pódało: Kejžor Augustus jo wobswěśił, až su wšykne Žydy, kenž su póchadali z Bethlehema w Judrinje, nejlěpša byś. 2 a Joseph źašo: »Cu se wó to staraś, až móje źiśi se nejlěpša budu.« Co pak dejm z teju młodeju žeńskeju zachopiś? 3 Ja se sromam, až se wóna ako mója žeńska nejlěpša. A gaž ju ako móju źowku daju, wě wóna cełu Israela, až njejo mója źowka. 4 gaž cas wólažcenja KNĚZA pśiźo, ga cyń, což se jomu derje zda. 5 a wón jo wóslika sedłał a sajźił jogo na to, a Joseph a Syman stej jej slědowałej a stej pśišłej do tśich milow do Bethlehema. 6 a Joseph jo se wobrośił a jo Mariju wobtužył, a jo powědał w swójom nutśikownem: Snaź ma ból pśez to, což w njej jo. 7 Ako pak jo se zasej wobrośił, jo ju se smjał a źašo k njej: 8 Marije, kak to pśiźo, až wiźim wótergi tužnosć a wótergi smjaśe a wjasele w twójom woblicoju? 9 a Marija jomu wótegroniła: Wiźim dweju luźiu ze swójima wócyma, kenž jadnu płaka a žałujo, drugi se smjejo a se wjaseli. 10 a wón jo šeł zasej pó droze, a Marija jo k Josephoju groniła: Wzej mě wót wóslika dołoj, pśeto což we mnjo jo, jo se pokazało. 11 Joseph pak jo wótegronił: Źo dejm śi pśinjasć? Pśeto městno jo pusćina. 12 a Marija pak jo powědała wóspjet k Josephoju: Wzej mě dołoj, pśeto což we mnjo jo, tłocy mócnje na mnjo. 13 a Joseph jo ju dołoj wzeł. 14 a wón jo tam namakał jamu a jo ju nutś pušćił.
KAPITEL 13 1 a Joseph jo ju wóstajił a jogo synow w jamje slědk dał a jo se wudał na drogu, aby we jsy Bethlehem hebrejsku babku pytał. 2 Ako pak som šeł, jo Joseph powědał, som glědał do pówětša a som wiźeł, kak su byli mrokawy zaźiwane a su ptaški njebja srjejź jich lěta stojecy wóstali. 3 a ja som glědał na zemju dołoj a som wiźeł zakšyte blido a źěłaśerje wokoło njogo sejźeś, ale jeje ruce stej byłej na bliźe a njejstej se gibnułej, aby jědłej. 4 te, kenž su měso w gubje měli, njejsu jědli. 5 a te, kenž su ruce za swóju głowu zwignuli, njejsu slědk śěgnuli. 6 a te, kenž su k gubje wjadli, njejsu nic nutś cynili; njejsu nic nutś cynili; 7 ale wšykne jeje woblica su byli górjej wusměrjone. 8 a ja som wiźeł, kak su byli wójce rozdrosćone, a weto su wójce stojecy wóstali. 9 a pastyŕ jo zwignuł swóju ruku, aby ju bił, a jogo ruka jo wótjěła, ju biś. 10 a ja som póglědnuł na rěku a som wiźeł, kak su źiśi z gubu byli pśi wóźe a su dotyknuli, ale njejsu pili. KAPITEL 14 1 a ja som wiźeł žeńsku z górow dołoj pśiś, a wóna jo na mnjo powědała: Źo źoš, o muski? 2 A ja som jej źašł: Pójdu tam, aby se za hebrejskeju babku wobgónił. 3 Wóna jo mě wótegroniła: Źo jo žeńska, kótaraž ma se wulichowaś? 4 a ja som wótegronił: W jamje, a wóna jo ze mnu zlubjona. 5 Tam jo babka powědała: Njejo wóna twója žeńska? 6 Joseph jo wótegronił: Marija jo to, kótaraž jo se we nejswětšem, w domje Kněza, kubłała, a wóna jo mě wopor padnuła a njejo mója žeńska, ale pśez Swětego Ducha pśiwzeła. 7 Babka jo se pšašała: Jo to wěrno? 8 wón jo wótegronił: Pójź a glědaj! 9 a babka jo šła z nim a jo se stajiła do jamy. 10 a swětła mrokawa jo zašćitała jama, a babka jo powědała: Źinsa se mója duša wjelika, pśeto mójej wócy stej pśechwatajucej wiźełej, a Israel se wumóžyjo. 11 naraz pak bu mrokawa wjelike swětło w jamje, tak až jeje wócy njejstej mógałej znjasć. 12 ale swětło jo se pómałem wóteběrało, daniž njejo se góletko zjawiło a na gruźi swójeje maśerje Marije srěbało. 13 to jo zakśikała babka a źašo: Co jo to za kšasny źeń, na kótaremž stej mójej wócy toś ten wjelicny naglěd wiźełej! 14 a babka jo šła z jamy, a Salome jo jej trjefił. 15 a babka jo k njej powědała: salome, salome, cu śi něco wjelicnego wulicowaś, což som wiźeł: 16 kněžnicka jo něco wunjasła, což se pśiroźe pśeśiwijo. 17 na to jo Salome znapśeśiwił: Tak wěrny kněz, mój Bog, žywy, ga njok wěriś, až jo kněžna něco wunjasła, gaž njamam wósebny dopokaz za to. 18 Da jo šła Salome nutś, a babka jo powědała: Marija, pokaž se, dokulaž jo wjelika zwada wó tebje wuderiła. 19 a salome jo pśiwzeło docynjenje. 20 pak jeje ruka jo była pśemóžna, a jo tšašnje stanuła. 21 a źašo: Běd mě dla mójeje njespšawnosći! Pśeto som našogo Boga wopytał, a mója ruka jo zwólniwa, wótpadnuś.
22 Da jo Salome kněza pšosył a źašo: O Bog mójich nanow, spominam na mójich, pśeto som ze semjenja Abrahams, Isaaks a Jakub. 23 njecyń mě k smogorjoju mjazy źiśimi Israela, ale daj mě mójima starjejšyma zasej strowy. 24 pśeto wěš ty, o kněz, až som w twójom mjenju wjele amtow lubosći k blišemu wugbał a mójo myto wót tebje pśiwzeł. 25 na to jo janźel Kněza mimo salome stupił a źašo: Bog, Kněz, jo twóju módlitwu wusłyšył, wupśestrěj swóju ruku za góleśim a njasu jen, ga buźoš zasej wobnowiś. 26 salomow jo šeł połne wjasela k góleśeju a źašo: »Cu se měšaś«: »Ja cu se měšaś«: 27 a wóna jo kśěła jogo napśěgniś, pśeto jo powědała: To jo wjeliki kral, kenž jo se w Israelu naroźił. 28 a gaž jo se salome gójł. 29 a babka jo spušćiła jamu, za tym až jo se wót Boga zakopała. 30 a glej! Głos jo se k Salome šeł: Njecwibluj źiwne wěcy, kótarež sy wiźeł, daniž góle do Jeruzalema njepśiźo. 31 a teke Salome jo drogował, wót Boga napołnjony. KAPITEL 15 1 A Joseph jo se pósłał, wótejś, dokulaž jo nastał wjeliki njepórěd w Bethlehemje pśez pśichad někotarych mudrych muskich ze zajtšnego kraja. 2 Chto jo gronił: Źo jo se kral Žydow naroźił? Wšako smy jogo gwězdu na pódzajtšu wiźeli a pśišli, aby ju bjatowali. 3 Ako Herodes to jo słyšał, jo był wjelgin znjeměrnjony a jo pósołow k mudremu a k mjeršnikam a jo se ju w radnicy pšašał: 4 a źašo k nim: Źo stoj wó Kristusu, krala, abo źo dej se naroźiś? 5 a wóni gronje k njomu: W Bethlehemje w Judraśe; Pśeto tak stoj napisane: A ty, Bethlehem w kraju Juda, njejsu nejsłabšy mjazy wjerchami Juda, pśeto z tebje buźo kněžaŕ wuchadaś, kenž mój lud Israel buźo. 6 A za tym až jo wusokich lisćinow dalej pósłał, jo se wón muskich w radnicy pšašał a jo k nim gronił: Co sćo na kralu wiźeli, kenž jo se naroźił? 7 a wóni su jomu wótegronili: Smy wiźeli njewšednu wjeliku gwězdu se błyšćili pód gwězdami njebja a smy wšykne druge gwězdy tak wjelgin pśegrali, a my njejsu se wěcej widobne byli, a my smy se z tym w Israelu wjeliki kral naroźili, a togodla smy pśišli, jogo nadejś. 8 Danow k nim źašo: Źiśo tam a wobgóńśo se pilnje! A gaž namakajośo góle, ga pśinjasośo mě zasej powěsć, aby pśišeł a teke ju pópódobnjał. 9 a mudre su wuśěgnuli, a lej, gwězdu, kótaruž su we pódzajtšu wiźeli, jo jim doprědka šeł, daniž njejo stojał a nad jamu stojał, źož jo małe góle z Mariju, jogo maśerju, jo było. 10 a wóni su wows ze swójich pókładow wunjasli a su jomu woprowali złoto, worch a myru. 11 a ako su se w cowanju wót janźela warnowali, až njedejali se pśez Judy k Herodesoju wrośiś, su śěgnuli pó drugej droze do swójogo kraja. KAPITEL 16 1 Ako Herodes jo wiźeł, až jo se wót mudrych wusměšował, a dokulaž jo był wjelgin gniwny, jo wón
pśikazał někotarym muskim, k tomu hyś a wše źiśi wusmjerśiś, kótarež su byli w Bethlehemje, wót dweju lětowu a młodšych. 2 Ako pak jo Marija słyšała, až su dejali źiśi wusmjerśone byś, jo se wjelgin bójała, jo góle wzeła a jo ju do wětšow a jo je do wołaŕnje połožyła, dokulaž njejo w góspodje žedno městno za nju było. 3 Ako jo teke Elisabeth słyšał, až jo musał se jeje syn Jan pytaś, jo jen wzeł a jo górjej na góry glědał a jo se za schowom rozglědował. A njejo było žedno pótajmne městno namakaś. 5 Daw jo ju we sebje zdychnuł a gronił: O Berg Kněza, nagraj maś z góleśim. 6 Pśeto Lizbeth njejo mógał górjej stupaś. 7 a gaž su góru źělili a jo ju pśiwzeło. 8 a jo se jim zjawił janźel Kněza, aby jich zachował. 9 Herodes pak jo pytał za Janom a jo pósłał słužabnikow k Zachariasoju, ako jo słužył pśi hołtarju, a źašo jomu: Źo sy swójogo syna zatajał? 10 wón jo jim wótegronił: Ja som słužabnik Boga a słužabnik pśi hołtarju; Wótkul dejm wěźeś, źo mój syn jo? 11 tam su słužabniki slědk šli a su Herodes wšykno wulicowali. To jo se wón gniwnje a źašo: Njedejał toś ten syn swójogo rownja w Israelu byś? 12 a wón jo jogo słužabnikow zasej k Carariasoju a źašo: Groń nam wěrnosć, źo jo twój syn, pśeto wěš, až twójo žywjenje w mójej ruce jo. 13 tam su słužabniki šli a jomu slědujuce wulicowali: 14 Zacharias pak jim wótegroni: Som märtyr za Boga, a jolic wón móju kšej wótgranja, buźo Kněz móju dušu pśiwześ. 15 a njewě, až sćo njewinowatu kšej pśesłyšali. 16 Zacharias pak su pśi zachoźe templa a hołtarja a na nožowej sćěnje zamordowali. 17 ale źiśi Israela njejsu kusali, ga su wusmjerśili. 18 a k góźinje póstrowjenja su mjeršniki do templa šli, ale Zacharias njejo jim pó wašni napśeśiwo pśišeł a jich žognował. 19 a weto su pśecej hyšći na to cakali, aby ju strowił. 20 a ako su wiźeli, až njejo južo dłujko wěcej pśišeł, jo se jaden z nich do swěśenja zwažył, źož jo hołtaŕ był, a wón jo wiźeł kšej na zemi lažecy, zastarany. 21 a lej, dokulaž jo powědał głos z njebja: Zacharias jo zamordowany, a jogo kšej se njewóttšašujo, daniž se njekšuśe jogo kšwě njepśiźo. 22 ako pak to jo słyšał, jo se wulěkał a jo šeł a jo mjeršnikam wulicował, což jo wiźeł a słyšał. A wóni su šli wšykne nutś a su wiźeli fakt. 23 tam su kšywy templa zatšašali a su se wót górjejce až dołoj roztergali. 24 a wóni njejsu mógali leicham namakaś, ale jano kšej, kótaraž jo była twarda ako kamjeń. 25 a wóni su šli do błudnikow a su wulicowali ludoju, Zachariasoju jo se zamordowało, a wšykne rody Israela su wó tom słyšali a žałuju wó njogo a su skjaržyli tśi dny. 26 a mjeršniki su se wobradowali wó wósobje, kótaraž jo měła jomu naslědnistwo měś. 27 a Simeon a druge mjeršniki su chyśili kjabel, a los jo padnuł na Simeon. 28 pśeto Swěty Duch jo jomu pśilubił, až njebuźo skerjej wumrěś, ako až do Kristusa w měsu pśišeł.