Skip to main content

Icelandic - The Protevangelion

Page 1

Protevangelion 1. KAFLI 1 Í sögu tólf ættkvísla Ísraels, sem vér lesum, var maður nokkur að nafni Jóakím, sem var mjög ríkur, og fórnaði Drottni Guði tvöfaldar 1 fórnir, eftir að hafa gert þetta ályktun: Eign mín skal verða öllum lýðnum til hagsbóta. , og að ég megi finna miskunn frá Drottni Guði til fyrirgefningar synda minna. 2 En á mikilli hátíð Drottins, þegar Ísraelsmenn báru fram gjafir sínar, og Jóakím færði einnig sínar gjafir, gekk Rúben æðsti prestur gegn honum og sagði, að þér væri óheimilt að færa gjafir þínar, þar sem þú hefur ekki kom upp einhverju vandamáli í Ísrael. 3 Við þetta var Jóakím mjög áhyggjufullur og fór burt til að kanna skrár ættkvíslanna tólf til að kanna hvort hann væri sá eini sem ekki hefði alið af sér. 4 En þegar hann spurðist fyrir, fann hann, að allir réttlátir höfðu vakið upp niðja í Ísrael. 5 Þá minntist hann ættföðurins Abrahams, hvernig Guð hefði gefið honum son sinn Ísak á enda ævinnar. sem hann var mjög nauðugur yfir og vildi ekki sjá konu sína: 6 En fór út í eyðimörkina og setti þar tjald sitt og fastaði fjörutíu daga og fjörutíu nætur og sagði við sjálfan sig: 7 Ég mun hvorki fara niður að eta né drekka, fyrr en Drottinn, Guð minn, lítur niður á mig, en bænin skal vera mér matur og drykkur. 2. KAFLI 1 Í millitíðinni varð Anna kona hans hneyksluð og ráðvillt vegna tvískinnungs, og sagði að ég mun harma bæði ekkju mína og ófrjósemi. 2 Þá gekk að stórri veislu Drottins, og Júdít ambátt hennar sagði: "Hversu lengi ætlar þú að þjaka sálu þína? Hátíð Drottins er nú komin, þegar ólöglegt er að syrgja. 3 Taktu því þessa hettu, sem gefinn var af þeim, sem gerir slíkt, því að það er ekki við hæfi að ég, sem er þjónn, klæðist henni, en hún hæfir manneskju af meiri skapgerð þinni. 4 En Anna svaraði: Far þú frá mér, ég er ekki vön slíku. auk þess hefur Drottinn auðmýkt mig mjög. 5 Ég óttast að einhver illhugsaður maður hafi gefið þér þetta, og þú ert kominn til að saurga mig með synd minni. 6 Þá svaraði Júdít ambátt hennar: Hvers ills á ég að óska ​ ​ þér, þegar þú hlýðir ekki á mig? 7 Ég get ekki óskað þér meiri bölvunar en þú ert undir, þar sem Guð hefir lokað móðurlífi þínu, svo að þú skulir ekki verða móðir í Ísrael. 8 Við þetta varð Anna ákaflega áhyggjufull og klæddist brúðkaupsklæðinu og fór um þrjúleytið eftir hádegi til að ganga í garðinum sínum. 9 Og hún sá lárviðartré og settist undir það og bað til Drottins og sagði: 10 Ó Guð feðra minna, blessa mig og virða bæn mína eins og þú blessaðir móðurlíf Söru og gafst henni soninn Ísak. 3. KAFLI 1 Og er hún horfði til himins, sá hún spörfuglahreiður í lárviðnum,

2 Og hún syrgði innra með sér og sagði: ,,Vei er ég, sem gat mig? Og hvaða móðurkviði ól mig, að ég skyldi vera bölvaður frammi fyrir Ísraelsmönnum, og þeir svívirtu mig og hæðu í musteri Guðs míns: Vei mér, við hvað á ég að jafna mig? 3 Ég er ekki sambærilegur við dýr jarðarinnar, því að jafnvel dýr jarðarinnar eru frjósöm fyrir þér, Drottinn! Vei ég, við hvað er hægt að líkja mér? 4 Ég er ekki sambærilegur við grimmdardýrin, því að jafnvel grimmu dýrin bera frjósemi fyrir þér, Drottinn! Vá er ég, við hvað er ég sambærilegur? 5 Það er ekki hægt að líkja mér við þessi vötn, því að jafnvel vötnin eru frjósöm fyrir þér, Drottinn! Vei ég, við hvað er hægt að líkja mér? 6 Ég er ekki sambærilegur við öldur hafsins; Því að þessir, hvort sem þeir eru rólegir eða á hreyfingu, með fiskunum sem í þeim eru, lof þig, Drottinn! Vei ég, við hvað er hægt að líkja mér? 7 Ég er ekki sambærilegur við sjálfa jörðina, því að jörðin ber ávexti sína og vegsamar þig, Drottinn! 4. KAFLI 1 Þá stóð engill Drottins hjá henni og sagði: Anna, Anna, Drottinn hefur heyrt bæn þína. þú skalt þunguð verða og fæða, og talað verður um afkvæmi þín um allan heim. 2 Og Anna svaraði: ,,Svo sannarlega sem Drottinn Guð minn lifir, hvað sem ég fæ, hvort sem það er karl eða kona, mun ég helga Drottni Guði mínum, og það skal þjóna honum í heilögum allt sitt líf. 3 Og sjá, tveir englar birtust og sögðu við hana: Sjá, Jóakím, maður þinn, kemur með hirðunum sínum. 4 Því að engill Drottins hefur einnig stigið niður til hans og sagt: Drottinn Guð hefur heyrt bæn þína, flýttu þér og farðu héðan, því sjá, Anna kona þín mun verða þunguð. 5 Þá fór Jóakím niður og kallaði á hirða sína og sagði, Færið mér hingað tíu sauðkindur, flekklausar og lýtalausar, og þær skulu vera Drottni Guði mínum. 6 Og færð mér tólf kálfa gallalausa, og skulu þeir tólf kálfarnir vera fyrir prestana og öldungana. 7 Færið mér líka hundrað geitur, og hundrað hafra skulu vera fyrir allan lýðinn. 8 Og Jóakím fór niður með hirðunum, og Anna stóð við hliðið og sá Jóakím koma með hirðunum. 9 Og hún hljóp, hékk um háls honum og sagði: "Nú veit ég, að Drottinn hefir blessað mig mjög. 10 Því sjá, ég, sem var ekkja, er ekki lengur ekkja, og ég, sem var óbyrja, mun verða þunguð. 5. KAFLI 1 Og Jóakím dvaldi fyrsta daginn í húsi sínu, en daginn eftir bar hann fórnir sínar og sagði: 2 Ef Drottinn er mér hollur, þá láti plötuna, sem er á enni prestsins 1, birta hana. 3 Og hann skoðaði töfluna, sem presturinn bar, og sá hana, og sjá, synd fannst ekki í honum. 4 Þá sagði Jóakím: ,,Nú veit ég, að Drottinn er mér mildaður og hefir tekið burt allar syndir mínar. 5 Og hann fór niður úr musteri Drottins réttlættans og fór heim til sín. 6 Og er Önnu voru liðnir níu mánuðir, ól hún og sagði við ljósmóðurina: "Hvað hef ég fætt?"


7 Og hún sagði henni: stúlku. 8 Þá sagði Anna: "Drottinn hefir í dag miklað sál mína. og hún lagði hana í rúmið. 9 Og þegar dögum hreinsunar hennar var lokið, veitti hún barninu fóstur og nefndi hana Maríu. 6. KAFLI 1 Og barnið jókst að krafti með hverjum deginum, svo að þegar hún var níu mánaða gömul, lagði móðir hennar hana á jörðina til að reyna hvort hún gæti staðist. og er hún hafði gengið níu skref, kom hún aftur í kjöltu móður sinnar. 2 Þá greip móðir hennar hana og sagði: ,,Svo sannarlega sem Drottinn Guð minn lifir, munt þú ekki aftur ganga á þessari jörð, fyrr en ég leiði þig inn í musteri Drottins. 3 Í samræmi við það gjörði hún herbergið sitt að helgum stað og lét ekkert óalgengt eða óhreint koma nálægt sér, en bauð nokkrum óflekkuðum dætrum Ísraels og drógu hana til hliðar. 4 En er sveinninn var ársgamall, gjörði Jóakím veislu mikla og bauð prestum, fræðimönnum, öldungum og öllum Ísraelsmönnum. 5 Þá færði Jóakím stúlkunni fórn æðstu prestunum, og þeir blessuðu hana og sögðu: "Guð feðra vorra blessi þessa stúlku og gefi henni nafn frægt og varanlegt frá kyni til kyns." Og allur lýðurinn svaraði: Svo skal vera, amen. 6 Þá bauð Jóakím hana prestunum í annað sinn, og þeir blessuðu hana og sögðu: ,,Hærsti Guð, lít á þessa stúlku og blessaðu hana eilífri blessun. 7 Við þetta tók móðir hennar hana upp, gaf henni brjóstið og söng Drottni eftirfarandi söng. 8 Ég vil syngja nýjan söng Drottni Guði mínum, því að hann hefur vitjað mín og tekið frá mér smán óvina minna og gefið mér ávöxt réttlætis síns, svo að nú megi segja Rúbens sonum. , að Anna gefur sog. 9 Síðan lagði hún barnið til hvíldar í herberginu, sem hún hafði vígt, og gekk út og þjónaði þeim. 10 Og þegar hátíðinni var lokið, fóru þeir burt fagnandi og lofuðu Guð Ísraels. 7. KAFLI 1 En stúlkan stækkaði, og þegar hún var tveggja ára, sagði Jóakím við Önnu: ,,Vér skulum leiða hana í musteri Drottins, svo að vér getum staðið við heit okkar, sem vér höfum heitið Drottni Guði, svo að hann verði ekki reiður við okkur og fórn okkar er óviðunandi. 2 En Anna sagði: ,,Við skulum bíða á þriðja ári, svo að hún eigi ekki eftir að þekkja föður sinn. Þá sagði Jóakím: Bíðum þá. 3 En er sveinninn var þriggja ára, sagði Jóakím: ,,Við skulum bjóða dætrum Hebreanna, sem eru óflekkaðar, og taka hvern lampa og kveikja í þeim, svo að barnið snúi ekki aftur, og hugur hennar snúist gegn musteri Drottins. 4 Og þannig gerðu þeir uns þeir stigu upp í musteri Drottins. Og æðsti presturinn tók við henni, blessaði hana og sagði: María, Drottinn Guð hefir vegsamað nafn þitt frá kyni til kyns, og allt til enda veraldar mun Drottinn með þér sýna Ísraelsmönnum endurlausn sína. 5 Og hann setti hana á þriðja þrep altarsins, og Drottinn veitti henni náð, og hún dansaði með fótum sínum, og allt Ísraels hús elskaði hana.

8. KAFLI 1 Og foreldrar hennar fóru burt fullir af undrun og lofuðu Guð, því að stúlkan sneri ekki aftur til þeirra. 2 En María hélt áfram í musterinu sem dúfa sem þar var uppfrædd og tók við fæðunni af engils hendi. 3 Og er hún var tólf ára gömul, komu prestarnir saman á þingi og sögðu: Sjá, María er tólf ára. hvað eigum vér að gjöra við hana, af ótta við að helgistaður Drottins Guðs vors verði saurgaður? 4 Þá svöruðu prestarnir Sakaría æðsta prest: ,,Standið þið við altari Drottins og gengur inn í helgidóminn og biðjið um hana og gjörið hvað sem Drottinn mun birta ykkur. 5 Þá gekk æðsti presturinn inn í hið allra helgasta og tók með sér dómsbrynjuna. 1 bað um hana. 6 Og sjá, engill Drottins kom til hans og sagði: Sakaría, Sakaría, far þú og kalla saman alla ekkla meðal fólksins, og láti hver og einn þeirra koma með sinn staf og þann, sem Drottinn mun sýna merki skal vera eiginmaður Maríu. 7 Þá gengu hrópendur út um alla Júdeu, og lúður Drottins hljómaði, og allur lýðurinn hljóp og hittist. 8 Jósef kastaði öxinni frá sér og gekk út á móti þeim. Og er þeim var mætt, gengu þeir til æðsta prestsins og tóku hver sinn staf. 9 Eftir að æðsti presturinn hafði tekið við stöfunum þeirra, gekk hann inn í musterið til að biðjast fyrir. 10 Og er hann hafði lokið bæn sinni, tók hann stangirnar og gekk út og úthlutaði þeim, og ekkert kraftaverk varð til þeirra. 11 Jósef tók síðasta stafinn, og sjá, dúfa gekk út úr stafnum og flaug á höfuð Jósefs. 12Og æðsti presturinn sagði: "Jósef, þú ert útvalinn til að taka mey Drottins til að varðveita hana fyrir hann." 13 En Jósef neitaði og sagði: ,,Ég er gamall maður og á börn, en hún er ung, og ég óttast að ég verði athlægi í Ísrael. 14 Þá svaraði æðsti presturinn: Jósef, óttast Drottin Guð þinn og minnstu þess hvernig Guð fór með Datan, Kóra og Abíram, hvernig jörðin opnaðist og svelgði þá vegna mótsagna þeirra. 15 Nú, Jósef, óttast Guð, að slíkt gerist ekki í fjölskyldu þinni. 16 Þá varð Jósef hræddur og fór með hana heim til sín, og Jósef sagði við Maríu: Sjá, ég hef tekið þig úr musteri Drottins, og nú mun ég skilja þig eftir í húsi mínu. Ég verð að fara að huga að faginu mínu að byggja. hann Drottinn sé með þér. 9. KAFLI 1 Og svo bar við, á prestaþingi, að sagt var: Gerum nýja fortjald fyrir musterið. 2 Þá sagði æðsti presturinn: "Kallaðu saman til mín sjö óflekkaðar meyjar af ættkvísl Davíðs." 3Þá fóru þjónarnir og fluttu þá inn í musteri Drottins, og æðsti presturinn sagði við þá Kastaðu hlutum fyrir mér, hver yðar mun spinna gullþráðinn, hver bláan, hver skarlatinn, hver línið. , og hver hinn sanni fjólublái. 4 Þá þekkti æðsti presturinn Maríu, að hún var af ætt Davíðs. og hann kallaði á hana, og hinn sanni purpuri féll í hennar hlut að spinna, og hún fór heim til sín. 5 En frá þeim tíma varð Sakarías æðsti prestur mállaus, og Samúel var settur í herbergi hans, þar til Sakaría talaði aftur.


6 En María tók hinn sanna purpura og spinnaði hann. 7 Og hún tók pott og gekk út að drekka vatn, og heyrði rödd segja við hana: Heil þú, sem ert náðug, 1 Drottinn er með þér. þú ert blessuð meðal kvenna. 8 Og hún leit í kringum sig til hægri og vinstri (til að sjá) hvaðan þessi rödd kom, og síðan fór skjálfandi inn í hús hennar, og lagði frá sér vatnspottinn tók hún fjólubláann og settist í sæti sitt til að vinna hann. . 9 Og sjá, engill Drottins stóð hjá henni og sagði: Óttast ekki, María, því að þú hefur fundið náð í augum Guðs. 10 Þegar hún heyrði það, hugsaði hún með sjálfri sér hvað slík kveðja þýddi. 11 Og engillinn sagði við hana: Drottinn er með þér, og þú munt þunguð verða. 12 Og hún svaraði: Hvað! á ég að verða þunguð af lifandi Guði og fæða eins og allar aðrar konur? 13 En engillinn svaraði: Ekki svo, María, heldur mun heilagur andi koma yfir þig, og kraftur hins hæsta mun yfirskyggja þig. 14 Þess vegna mun það, sem af þér fæðast, vera heilagt og kallaður sonur hins lifandi Guðs, og þú skalt nefna hann Jesú. því að hann mun frelsa þjóð sína frá syndum þeirra. 15 Og sjá, Elísabet frænka þín, hún hefur einnig getið son í ellinni. 16 Nú er þetta sjötti mánuðurinn hjá henni, sem kölluð var óbyrja. því að ekkert er ómögulegt hjá Guði. 17 Og María sagði: "Sjá, ambátt Drottins." lát mér það vera samkvæmt þínu orði. 18 Og er hún hafði unnið purpurann sinn, bar hún það til æðsta prestsins, og æðsti presturinn blessaði hana og sagði: María, Drottinn Guð hefir vegsamað nafn þitt, og þú munt blessuð verða um allar aldir veraldar. . 19 Þá fór María, full af gleði, til Elísabetar frænku sinnar og bankaði að dyrum. 20 Þegar Elísabet heyrði það, hljóp hún og lauk upp fyrir henni, blessaði hana og sagði: Hvaðan kemur þetta mér, að móðir Drottins míns komi til mín? 21 Fyrir sjá! Jafnskjótt og kveðjurödd þín barst mér til eyrna, hljóp það sem í mér býr og blessaði þig. 22 En María, sem vissi ekki um allt það dularfulla, sem Gabríel erkiengill hafði talað við hana, hóf upp augu sín til himins og sagði: Herra! Hvað er ég, að allar kynslóðir jarðarinnar skuli kalla mig sæla? 23 En daglega fann hún, að hún varð stór og hrædd, fór hún heim og faldi sig fyrir Ísraelsmönnum. og var fjórtán vetra þegar allt þetta gerðist. 10. KAFLI 1 Og þegar sjötti mánuður hennar var kominn, sneri Jósef heim frá því að byggja hús sín erlendis, sem var iðn hans, og gekk inn í húsið og fann Meyina stóra. 2 Þá sló hann í andlit sitt og sagði: "Með hvaða augliti get ég litið upp til Drottins, Guðs míns?" eða hvað á ég að segja um þessa ungu konu? 3 Því að ég tók á móti henni mey úr musteri Drottins Guðs míns og hef ekki varðveitt hana slíka! 4 Hver hefir svo blekkt mig? Hver hefir framið þessa illsku í húsi mínu og tælt meyina frá mér, saurgað hana? 5 Er ekki saga Adams nákvæmlega fullkomin í mér? 6 Því að á sama augnabliki sem dýrð hans varð, kom höggormurinn og fann Evu eina og tældi hana. 7 Rétt eftir sama hátt og hefur gerst fyrir mig.

8 Þá stóð Jósef upp af jörðinni, kallaði á hana og sagði: ,,Þú sem hefur verið svo náðug af Guði, hvers vegna hefur þú gert þetta? 9 Hvers vegna hefur þú þannig svívirt sál þína, sem var menntaður í Hinu allra heilaga og þegið mat þinn af hendi engla? 10 En hún svaraði með táraflóði: Ég er saklaus og hef engan mann þekkt. 11 Þá sagði Jósef: "Hvernig stendur á því, að þú ert með barn?" 12 María svaraði: ,,Svo sannarlega sem Drottinn Guð minn lifir, ég veit ekki með hvaða hætti. 13 Þá varð Jósef mjög hræddur og fór frá henni og hugleiddi, hvað hann ætti að gera við hana. og hann hugsaði þannig með sjálfum sér: 14 Ef ég leyni glæp hennar, mun ég verða fundinn sekur af lögmáli Drottins. 15 Og ef ég uppgötva hana fyrir Ísraelsmönnum, óttast ég, að hún verði þunguð af engli, að ég svíki líf saklauss manns. 16 Hvað á ég því að gjöra? Ég mun segja henni upp einslega. 17 Þá kom nóttin yfir hann, þegar engill Drottins birtist honum í draumi og sagði: 18 Vertu óhræddur við að taka þessa ungu konu, því að það sem er innra með henni er frá heilögum anda. . 19 Og hún skal fæða son, og þú skalt kalla hann Jesú nafn, því að hann mun frelsa þjóð sína frá syndum þeirra. 20 Þá reis Jósef upp af svefni og vegsamaði Ísraels Guð, sem hafði sýnt honum slíka velþóknun, og varðveitt meyina. 11. KAFLI 1 Þá kom Annas fræðimaður og sagði við Jósef: ,,Hví höfum vér ekki séð þig síðan þú komir heim? 2 Og Jósef svaraði: "Af því að ég var þreyttur eftir ferð mína og hvíldi mig fyrsta daginn." 3 En Annas, sem snéri sér við, skynjaði meyina stóra með barni. 4 Og fór til prestsins og sagði honum: Jósef, sem þú lagðir svo mikið traust á, er sekur um alræmdan glæp, þar sem hann hefur saurgað meyjuna, sem hann tók á móti úr musteri Drottins, og giftist einslega. hana og uppgötvaði það ekki fyrir Ísraelsmönnum. 5 Þá sagði presturinn: ,,Hefur Jósef gert þetta? 6 Annas svaraði: "Ef þú sendir einhvern af þjónum þínum, munt þú finna að hún er þunguð. 7 Og þjónar fóru og fundu það eins og hann sagði. 8 Við þetta voru bæði hún og Jósef leidd fyrir réttarhöld sín, og presturinn sagði við hana: María, hvað hefur þú gert? 9 Hvers vegna hefir þú svívirt sál þína og gleymt Guði þínum, þar sem þú varst alinn upp í Hinu allra heilaga, og fékkst mat þinn af höndum engla og heyrðir söng þeirra? 10 Hvers vegna hefur þú gert þetta? 11 Hún svaraði með táraflóði: ,,Svo sannarlega sem Drottinn Guð minn lifir, ég er saklaus í hans augum, þar sem ég þekki engan mann. 12 Þá sagði presturinn við Jósef: ,,Hví hefur þú gjört þetta? 13 Og Jósef svaraði: ,,Svo sannarlega sem Drottinn Guð minn lifir, hef ég ekki áhyggjur af henni. 14 En presturinn sagði: ,,Ljúgðu ekki, heldur segðu sannleikann. Þú hefir gift hana einslega og ekki uppgötvað


það fyrir Ísraelsmönnum og auðmýkt þig undir voldugri hendi Guðs, til þess að niðjar þínir yrðu blessaðir. 15 Og Jósef þagði. 16 Þá sagði presturinn við Jósef: ,,Þú skalt snúa aftur í musteri Drottins meyjar, sem þú tókst þaðan. 17 En hann grét beisklega, og presturinn bætti við: "Ég mun láta yður báða drekka vatn Drottins, 1 sem er til réttarhalda, og svo mun misgjörð yðar verða lögð fram fyrir yður. 18 Þá tók presturinn vatnið og lét Jósef drekka og sendi hann á fjalllendi. 19 Og hann sneri sér heill til baka og allt fólkið furðaði sig á því að sekt hans væri ekki uppgötvuð. 20 Þá sagði presturinn: Þar sem Drottinn hefur ekki gert syndir þínar augljósar, þá dæma ég þig ekki heldur. 21 Hann sendi þá burt. 22Þá tók Jósef Maríu og fór heim til sín, fagnandi og lofaði Guð Ísraels. 12. KAFLI 1 Og svo bar við, að skipun kom frá Ágústus keisara, að skattleggja skyldi alla Gyðinga, sem voru frá Betlehem í Júdeu. 2 Og Jósef sagði: ,,Ég mun sjá um að börn mín verði skattlögð, en hvað á ég að gera við þessa ungu konu? 3 Að láta skattleggja hana sem konu mína skammast mín. Og ef ég skattleggi hana sem dóttur mína, þá veit allur Ísrael, að hún er ekki dóttir mín. 4 Þegar tími skipunar Drottins kemur, þá gjöri hann eins og honum sýnist. 5 Og hann söðlaði ösnuna og lagði hana á hana, og Jósef og Símon fylgdu henni og komu til Betlehem innan þriggja mílna. 6 Þá sneri Jósef sér við og sá Maríu sorgmæddan og sagði við sjálfan sig: Ef til vill þjáist hún af því sem í henni býr. 7 En þegar hann sneri sér við aftur, sá hann hana hlæja og sagði við hana: 8 María, hvernig er það, að ég sé stundum sorg og stundum hlátur og gleði í ásjónu þinni? 9 Og María svaraði honum: "Ég sé tvær manneskjur með mínum augum, annan grátandi og harmandi, hinn hlæjandi og fagnandi. 10 Og hann fór aftur yfir veginn, og María sagði við Jósef: "Fær mig niður af ösnunni, því að það, sem í mér er, þrýstir á að koma fram." 11 En Jósef svaraði: Hvert á ég að fara með þig? því að staðurinn er eyðimörk. 12 Þá sagði María aftur við Jósef: Tak mig niður, því að það sem er innra með mér þrýstir á mig. 13 Og Jósef tók hana niður. 14 Og hann fann þar helli og hleypti henni inn í hann. 13. KAFLI 1Og Jósef skildi hana og sonu sína eftir í hellinum og fór til að leita að hebreskri ljósmóður í Betlehemsþorpinu. 2 En á leiðinni, sagði Jósef, horfði ég upp í loftið og sá skýin undrandi og fugla himinsins stöðvast á flugi sínu. 3 Og ég leit niður til jarðar og sá borð breitt og vinnandi fólk sitja í kringum það, en hendur þeirra voru á borðinu og hreyfðu sig ekki til að eta. 4 Þeir sem höfðu kjöt í munni átu ekki.

5 Þeir sem lyftu höndum sínum til höfuðs drógu þá ekki aftur. 6 Og þeir, sem lyftu þeim upp til munns, lögðu ekkert í. 7 En öll andlit þeirra voru föst upp á við. 8 Og ég sá sauðina tvístraða, og þó stóðu sauðirnir kyrrir. 9 Og hirðirinn hóf upp hönd sína til að slá þá, og hönd hans hélt áfram. 10 Og ég horfði á ána og sá krakkana með munninn nálægt vatninu og snerta það, en þeir drukku ekki. 14. KAFLI 1 Þá sá ég konu koma ofan af fjöllunum og sagði við mig: Hvert ert þú að fara, maður? 2 Og ég sagði við hana: Ég fer að leita til hebreskrar ljósmóður. 3 Hún svaraði mér: Hvar er konan, sem á að fæða? 4 Og ég svaraði: "Í hellinum, og hún er föstnuð mér." 5 Þá sagði ljósmóðirin: Er hún ekki kona þín? 6 Jósef svaraði: "Það er María, sem var frædd í Hinu heilaga, í húsi Drottins, og hún féll í hlut minn og er ekki kona mín, heldur er hún þunguð af heilögum anda. 7 Ljósmóðirin sagði: Er þetta satt? 8 Hann svaraði: "Komið og sjáið." 9 Og ljósmóðirin fór með honum og stóð í hellinum. 10 Þá skyggði bjart ský yfir hellinn, og ljósmóðirin sagði: "Í dag er sál mín mikil, því að augu mín hafa séð óvænta hluti, og hjálpræði er borið út Ísrael. 11 En allt í einu varð skýið að miklu ljósi í hellinum, svo að augu þeirra þoldu það ekki. 12 En birtan minnkaði smám saman þar til barnið birtist og saug brjóst Maríu móður sinnar. 13 Þá hrópaði ljósmóðirin og sagði: "Hve dýrlegur dagur er þessi, þar sem augu mín hafa séð þessa óvenjulegu sjón!" 14 Og ljósmóðirin gekk út úr hellinum, og Salóme hitti hana. 15Og ljósmóðirin sagði við hana: ,,Salóme, Salóme, ég skal segja þér nokkuð undarlegt, sem ég sá, 16 Meyja hefur fætt, sem er andstætt náttúrunni. 17 Sem Salóme svaraði: "Svo sannarlega sem Drottinn Guð minn lifir, nema ég fái sérstaka sönnun fyrir þessu máli, mun ég ekki trúa því að mey hafi fætt. 18 Þá gekk Salóme inn, og ljósmóðirin sagði: "María, sýndu sjálfa þig, því að mikil deila er um þig." 19 Og Salóme fékk ánægju. 20 En hönd hennar visnaði, og hún stundi beisklega. 21 og sagði: ,,Vei mér vegna misgjörðar minnar! Því að ég hef freistað hins lifanda Guðs, og hönd mín er tilbúin að falla af. 22 Þá bað Salóme til Drottins og sagði: "Guð feðra minna, minnstu mín, því að ég er af niðjum Abrahams, Ísaks og Jakobs." 23 Lát mig ekki vera til háðungar meðal Ísraelsmanna, heldur endurreistu mig heilbrigðan til foreldra minna. 24 Því að þú veist vel, Drottinn, að ég hef gegnt mörgum kærleiksverkum í þínu nafni og þegið laun mín frá þér. 25 Við þetta stóð engill Drottins hjá Salóme og sagði: Drottinn Guð hefur heyrt bæn þína, rétti fram hönd þína til barnsins og ber það, og með því muntu verða endurreistur. 26 Salóme, fullur af gleði, gekk til barnsins og sagði: "Ég mun snerta hann. 27 Og hún ætlaði að tilbiðja hann, því að hún sagði: "Þetta er mikill konungur, sem er fæddur í Ísrael."


28 Og þegar í stað læknaðist Salóme. 29Þá gekk ljósmóðirin út úr hellinum með velþóknun Guðs. 30 Og sjá! rödd kom til Salóme: Segðu ekki frá því undarlega, sem þú hefur séð, fyrr en sveinninn kemur til Jerúsalem. 31 Svo fór Salóme líka, viðurkenndur af Guði. 15. KAFLI 1 Þá var Jósef að búa sig undir að fara burt, því að mikil óreiðu kom upp í Betlehem við komu 1 nokkurra vitra manna úr austri, 2 Hver sagði: Hvar er konungur Gyðinga fæddur? Því að vér höfum séð stjörnu hans í austri og erum komnir til að tilbiðja hann. 3 Þegar Heródes heyrði þetta, varð hann mjög skelkaður og sendi sendimenn til vitringanna og prestanna og spurði þá í ráðhúsinu. 4 Og sagði við þá: Hvar hafið þér ritað um Krist konung, eða hvar á hann að fæðast? 5 Þá sögðu þeir við hann: Í Betlehem í Júdeu. Því að svo er ritað: Og þú, Betlehem í Júdalandi, ert ekki minnsti meðal höfðingja Júda, því að frá þér mun höfðingi koma, sem drottna mun yfir lýð mínum Ísrael. 6 Hann sendi æðstu prestana burt, spurði mennina í ráðhúsinu og sagði við þá: ,,Hvaða tákn hafið þér séð um konunginn, sem er fæddur? 7 Þeir svöruðu honum: "Vér sáum óvenjulega stóra stjörnu skína meðal stjarna himinsins, og svo skínuðu allar hinar stjörnurnar, svo að þær urðu ekki sýnilegar, og við vissum þar með, að mikill konungur var fæddur í Ísrael, og þess vegna við erum komnir til að tilbiðja hann. 8 Þá sagði Heródes við þá: ,,Farið og spyrjið vandlega. Og ef þér finnið barnið, þá segið mér það aftur, að ég geti líka komið og tilbiðja það. 9 Þá gengu vitringarnir fram, og sjá, stjarnan, sem þeir sáu í austri, fór á undan þeim, uns hún kom og stóð yfir hellinum, þar sem barnið var með Maríu móður sinni. 10 Síðan báru þeir fram hafrar af fjársjóðum sínum og færðu honum gull, reykelsi og myrru. 11 En engill varaði við því í draumi, að þeir skyldu ekki snúa aftur til Heródesar um Júdeu, og fóru aðra leið til heimalands síns. 16. KAFLI 1 Þá sá Heródes, að vitringarnir gerðu gys að honum, og reiddist mjög, og bauð nokkrum mönnum að fara og drepa öll börn, sem voru í Betlehem, tveggja ára og yngri. 2 En María heyrði, að drepa skyldi börnin, af mikilli hræðslu, tók barnið og vafði það reifum og lagði það í nautajötu, því að ekki var pláss fyrir þau í gistihúsinu. 3 Þegar Elísabet heyrði, að til stæði að leita að Jóhannesi syni hennar, tók hún hann og fór upp á fjöllin og leit í kringum sig eftir stað til að fela hann. 4 Og enginn leynistaður var að finna. 5 Þá andvarpaði hún með sjálfri sér og sagði: "Þú fjall Drottins, taktu á móti móðurinni með barninu." 6 Því að Elísabet gat ekki klifrað upp. 7 Og samstundis klofnaði fjallið og tók við þeim. 8 Þá birtist þeim engill Drottins til að varðveita þá.

9 En Heródes leitaði að Jóhannesi og sendi þjóna til Sakaría, er hann þjónaði við altarið, og sagði við hann: Hvar hefir þú falið son þinn? 10 Hann svaraði þeim: ,,Ég er þjónn Guðs og þjónn við altarið. hvernig ætti ég að vita hvar sonur minn er? 11 Þá sneru þjónarnir aftur og sögðu Heródesi frá öllu. er hann reiddist og sagði: "Er ekki þessi sonur hans líkar að vera konungur í Ísrael?" 12 Hann sendi því aftur þjóna sína til Sakaría og sagði: "Seg þú oss sannleikann, hvar er sonur þinn, því að þú veist, að líf þitt er í minni hendi." 13Þá fóru þjónar og sögðu honum allt þetta: 14 En Sakaría svaraði þeim: "Ég er píslarvottur Guðs, og ef hann úthellir blóði mínu, mun Drottinn taka við sálu minni. 15 Vitið auk þess, að þér úthellið saklausu blóði. 16 En Sakaría var myrtur við inngang musterisins og altarissins og í kringum skilrúmið. 17 En Ísraelsmenn vissu ekki hvenær hann var drepinn. 18 Síðan á kveðjustundinni gengu prestarnir inn í musterið, en Sakaría hitti þá ekki að venju og blessaði þá. 19 Samt héldu þeir áfram að bíða eftir honum til að heilsa þeim. 20 Og er þeir fundu, að hann kom ekki í langan tíma, hélt einn þeirra inn í helgan stað, þar sem altarið var, og sá blóð liggjandi á jörðinni, sem var storknað. 21 Þegar, sjá, rödd af himni sagði: Sakaría er myrtur, og blóð hans skal ekki afmáð, fyrr en hefndir blóðs hans koma. 22 En er hann heyrði þetta, varð hann hræddur og gekk út og sagði prestunum, hvað hann hafði séð og heyrt. og þeir gengu allir inn og sáu það. 23 Þá æptu húsþökin og rifnuðust ofan frá og niður. 24 Og þeir gátu ekki fundið líkið, heldur aðeins blóð, sem harðnað var eins og steinn. 25 Og þeir fóru rangt með og sögðu fólkinu frá því, að Sakaría var myrtur, og allar ættkvíslir Ísraels heyrðu það, syrgðu hann og harmuðu þrjá daga. 26 Þá ræddu prestarnir saman um mann til að taka við af honum. 27 Og Símeon og hinir prestarnir köstuðu hlutkesti, og hluturinn féll á Símeon. 28 Því að heilögum anda hafði honum verið fullvissað um að hann skyldi ekki deyja fyrr en hann hefði séð Krist koma í holdi.


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook