Issuu on Google+

6566

foto: Š Zilt Magazine

1 september 2011

Alternatieve route langs Oost-Afrika - Door de ogen van: RM 1060 Team Festa voltooit eerste 24 Uurs - Deben Blues - Expeditie-tri zeilt Noordwest Passage - Grenzen verleggen in AZAB - Hiswa te Water -


in deze Zilt... Zilt

65/66 2011

4 6 8

Bureaublad - Downloadfoto voor je scherm. Reflectie - Bespiegeling van de Zilt-bemanning. ‘Afrika heeft ons hart gestolen’

-

Alternatieve route wordt hoogtepunt.

28

De lange weg - AC cats in Cascais.

30

Door de ogen van

40 42

Actief klassiek

46 48 56

- De RM 1060 belicht...

- Dutch Classic Yacht Regatta.

Deben Blues

- Uit het dagboek van een zeilinstructeur.

Veel op het spel In de wind -

- In Breskens...

Een blik op de zeilwereld.

Hiswa te Water

- De laatste aan zee?


60

Expeditie-tri op weg naar Noordwest Passage.

64 66

Vliegende Storm - Foto expositie...

76 86 88 90 94

Het M-woord

96 104

Boot met verhaal

‘Wij geven nooit op!’ -

In veel artikelen kom je knoppen tegen zoals hieronder. Klik erop en Zilt wordt nog leuker...

video

Team Festa voltooit eerste 24 Uurs.

Agenda

- Over overstappers...

- Een greep uit de zeilevenementen.

Vertrekkersreünie - Een aankondiging. Zilte Spullen

meer foto's

interview

meer info

- Nieuws van de handel. mail

Fastnet 2011 download

Grenzen verlegd

- in de AZAB...

Zilte Wereld - Over Verwegzeilers.

Zilt

65/66 2011

Zilt Magazine 67 verschijnt op 27 oktober


foto: Š Ruud Kattenberg


BUREAUBLAD De herinneringen aan de zeilzomer van 2011 worden geschilderd in grijstinten, en dat geldt ook voor deze deze foto van Cap Griz Nez op een dag in juli. Een beeld dat niet alleen laat zien waaraan de Franse landpunt zijn naam ontleent, maar ook dat elk weer zijn bekoring heeft. En leg dat maar eens uit aan al die landrotten... Klik op de downloadknop om deze foto je uitzicht te maken voor de komende maand.


reflectie...

Verwaaid

Zilt

65/66 2011

“Ah, monsieur, bonjour…” De mevrouw achter de toonbank begroet me als een oude bekende. Zonder dat ik het zo zorgvuldig geoefende ‘une baquette et deux croissants’ nog hoef uit te spreken, legt ze het brood al triomfantelijk voor me neer. Ongetwijfeld herkent ze niet mijn gezicht of Mulofrans, maar val ik vooral op door het steevast druipende zeilpak waarin ik dagelijks de tweehonderd meter naar haar winkel overbrug. En ik op mijn beurt, weet ook allang dat dit begin van de dag mij 2,60 euro zal gaan kosten. Net als op al die andere dagen dat we al in dit slaperige Franse stadje verwaaid liggen. Zomer 2011… Onderweg naar de boot bedenk ik me, dat we zelden ergens zo lang lagen dat de lokale middenstand ons begon te kennen. “Misschien moeten we zo toch nog maar eens naar het weerbericht kijken…” Maar als ik even later met een zompig stokbrood en een doorweekt zakje in de kuip sta, is die aandrang al weer verdwenen. Als ik het luik open, probeer ik de horizontale regen te snel af te zijn. Tevergeefs. Jaloers kijk ik naar de boten die wel zo slim waren om hun boeg in de wind te parkeren toen het nog kon. “Gaan jullie vandaag?” vraagt het hoofd onder de buurbuiskap, waarschijnlijk ook alleen maar om zijn eigen geweten te sussen. “Nee, ik denk dat we het nog maar een dagje aankijken…”.


Eenmaal onderdeks verandert alles. De kletterende druppels en de huilende wind verworden op slag tot knusse bijgeluiden. Slechts overstemt door France Blue die opgewekte radio Tour de France muziek uitzendt. De tafel staat gedekt. “Koffie?” “Ja lekker…” Tevreden zie ik dat we met de stapel boeken zeker nog een week vooruit kunnen. Maar eerst is het tijd voor de ochtendkrant op de iPad… “Moet je nog naar het weerbericht kijken?” “Ach laat maar…” Is er iets aangenamer dan, gelegitimeerd door de wind in het want, niets te hoeven doen? Gisteren op de laatste dag van augustus, werd het officieel. Na lang rekenen besloot het KNMI dat de zomer van 2011 de boeken in gaat de slechtste sinds 1906. Slecht? Hoezo slecht? RK

Zilt

65/66 2011


AFRIKA

heeft ons hart gestolen...

foto: Š Bemanning Zwerver

Wie rond de wereld zeilt, staat tegenwoordig voor een dilemma. Door piraterij is de veel gebruikte thuisroute door de Rode Zee en het Suezkanaal niet langer vanzelfsprekend. Zo bleek ook uit het verhaal dat de bemanning van de Dingo in Zilt 62 schreef.


Vrijwel onmiddellijk leidde dat artikel tot een reactie van Harry en Ellen van de Zwerver. Vanaf een idyllische ankerplaats in Mozambique schreven ze ons vol enthousiasme over hun alternatieve route. Nieuwsgierig geworden nodigden we ze uit om ons dat dan ook maar eens te laten zien. Dat doet de bemanning van de Zwerver op de volgende pagina's. Ons hebben ze in ieder geval al overtuigd...

Klik voor de routekaart


foto: © Bemanning Zwerver

16°59.0S/049°50.8E In plaats van de rechtstreekse, winderige route van Reunion naar ZuidAfrika, kiezen we voor het avontuurlijke alternatief via Madagascar en Mozambique. Dit heeft als voordeel dat je kleinere etappes zeilt en het slechtste weer ergens in een beschutte baai kunt afwachten. Bovendien willen we natuurlijk ook nog wat sfeer proeven van Afrika. De enige piraten die we tegenkomen liggen op het pittoreske piratenkerkhof van Ile St


Marie, waar naar verluidt een grote schat uit de gouden eeuw begraven ligt. Onze aankomst in de rommelige haven van Ambodifototra is enigszins een cultuurschok. We zijn in een andere, derde wereld aanbeland waar niets werkt zoals wij in het rijke en goed georganiseerde westen gewend zijn. Het inklaren met de vriendelijke, doch corrupte autoriteiten vergt enige onderhandelingstechnieken, maar verloopt zonder problemen.


foto: © Bemanning Zwerver

11°56.9S/049°15.9E

Het noordelijke deel van de Straat van Mozambique wordt gedomineerd door de zuid-oost passaat. Bij Cap d'Ambre accelereert de wind en ontmoeten twee oceaanstromingen elkaar. Dat geeft op z'n zachts gezegd nare zeeën. De cruising pilot adviseert daarom om 150 tot 200 mijl uit de kust te blijven. Dan kom je echter wel dicht in de buurt van het piratengebied.


Op advies van andere zeilers blijven we een mijl onder de kust. Er staat een stevige zuid-ooster van 30-35 knopen, maar die buigt langs land af zodat we golven en wind achterop hebben. Onder dubbel gereefd grootzeil, geholpen door de zuid-equatoriale stroom, lopen we 10 knopen over de grond. Zodra we de kaap gerond hebben, komen we in rustig vaarwater. De wind zwakt af naar 20 knopen en we bomen de genua uit.


foto: Š Bemanning Zwerver

12°54.0S/048°36.0E Op het eiland Mitsio ankeren we in een goed beschutte baai met mooie witte stranden. We worden verwelkomd door de dorpsoudste die in z'n traditionele kano twee kokosnoten komt brengen. Zacharias geeft ons een rondleiding over het eiland. Gepekelde dingading (zeekomkommer) is de belangrijkste inkomstenbron. In de bomen hangen grote inktvissen te drogen. De bevolking leeft in simpele rieten hutten. Er scharrelen


kippen en eenden op het erf. Stromend water of elektriciteit is er niet. Koken gebeurt op houtvuurtjes. We ontfermen ons over kinderen met buikloop en behandelen een geïnfecteerde wond. Een andere dag organiseert Zacharias voor ons een exclusieve ‘grillade’ (kip aan 't spit) op het strand, met een onwaarschijnlijk mooie zonsondergang en uitzicht op een dobberende Zwerver.


foto: © Bemanning Zwerver

13°19.60S/048°15.0E

1

De zeilattractie van Madagascar is een eilandengroep aan de noord-west kust. Craterbay op het hoofdeiland Nosy Be is een en al bedrijvigheid. Tot onze verrassing ligt er een behoorlijke chartervloot, maar na de geweldsuitbarstingen van vorig jaar blijven de toeristen weg. Traditionele ‘boutres’, een variant op de Arabische dhow, zeilen behendig door het veld van geankerde jachten om hun voorraden aan land te brengen.


1

Ondanks de vaak schrijnende armoede maken de Malagassies met hun aanstekelijk lach een onbezorgde indruk. Overal klinkt vrolijke muziek, er wordt gedanst en gezongen tijdens het zware werk. Craterbay wordt twee maanden lang onze 'thuishaven' waar we wekelijks terugkeren om de koelkast en watertank te vullen. De mooiste tropische eilanden en buitenaardse baaien liggen op minder dan 20 mijl afstand.


foto: © Bemanning Zwerver

13°32.0S/048°00.8E

Russian Bay, genoemd naar de Russische vloot die hier voor de Eerste Wereldoorlog lag, is een van onze favoriete bestemmingen. Vrijwel iedere ochtend komt er een eilandbewoner langs in een piroque (traditionele kano) met krab, kreeft, papaya of raten wilde honing. Delicatessen worden geruild voor T-shirts, korte broeken of vishaakjes. We gaan een dagje zeilen in zo'n piroque en zijn


verrast over de stabiliteit van het iele bootje. Een mevrouw met een wit papje van boomschors op haar gezicht ter bescherming tegen de intense zonnestralen, serveert het nationale gerecht bestaande uit kokosrijst en chilivis. In de mangrovebossen zien we papagaaien en andere gekleurde vogels. Helaas worden de mangroves illegaal gekapt om houtskool van te maken.


foto: © Bemanning Zwerver

15°02.1S/040°43.6E

Via een stop bij de supermarkt op het Franse eiland Mayotte, steken we de Straat van Mozambique over naar Ilha de Mozambique. Op logboekaantekeningen van andere zeilers varen we voorzichtig door de riffen. Op de kaart kun je hier niet vertrouwen, op je ogen wel. Het anker valt in een ansichtkaart, pal voor een 16e eeuws fort. Arabische dhows varen in hoge snelheid


voorbij. Ogenschijnlijk met geen ander doel dan een lust te zijn voor het oog. Langs de waterlijn staan vervallen pakhuizen opgefleurd door rode bougainville, een wit moskeetje en een roze kerktoren, met daartussen een enkele scheef gewaaide palmboom. Op het strand tussen de drooggevallen bootjes liggen visnetten te drogen.


foto: © Bemanning Zwerver

21°38.4S/035°30.1E Een stabiel hogedruksysteem zorgt voor een ongewoon lang 'weather window' met lichte noord-oostelijke wind. Als we ook nog eens de Mozambique stroom van 3.5-4 knopen oppikken wordt het helemaal een zeilfeest. Binnen drie dagen zijn we opeens 500 mijl zuidelijker. De 30 meter hoge zandduinen van Bazaruto kun je niet missen. We proberen er naartoe te lopen, maar het zand is te heet aan je voeten. Er groeit praktisch niets.


Een paar dorre stekelbosjes met daartussen enkele ronde strohutjes. Afgezien van twee magere geiten, zien we ook geen vee. Zelfs geen gescharrel van kippen of eenden. De mensen hier hebben geen keus, ze leven van de visvangst. Vanaf kleine bootjes gooien ze een groot net uit, dat vervolgens vanaf het strand met wel twintig man, onder luid gejoel van vrouwen en kinderen, met de hand wordt binnengehaald.


foto: © Bemanning Zwerver

21°86.2S/035°42.3E De baai van Bazaruto is een soort waddengebied met ondiepe vaargeulen en droogvallende zandbanken die elk jaar een stukje aan de wandel gaan. Opnieuw moeten we met onze ogen navigeren. Lichtblauw is vijf meter diep, lichtgroen valt droog en de donkere plekken zijn ondiepe grasveldjes waar zeekoeien op grazen. Regelmatig krijgen we bezoek van nieuwsgierige dolfijnen en af en toe steekt een schilpad z'n koppie boven water. En er zitten


walvissen! Een moeder bultrug met een bijzonder dartel jong komt met indrukwekkende sprongen op ons af. Net als wij zijn ze op weg naar het zuiden. We maken nog een laatste stop in de baai van Maputo, waar we ruim een week verwaaid liggen. Maar als eindelijk het langverwachte weergaatje komt, zijn we binnen 36 uur in Richards Bay. Wat begon als een alternatieve route werd een hoogtepunt van onze reis. Afrika heeft ons hart gestolen.


Zuidelijke Indische Oceaan De route door de Straat van Mozambique is een interessant piratenvrij alternatief voor de rechtstreekse winderige route van Reunion naar ZuidAfrika, maar moet wel goed gepland worden in verband met het orkaanseizoen in het noordelijke deel en de voorjaarsstormen in het zuidelijke deel. De verhalen over criminaliteit zijn behoorlijk aangedikt, maar je moet wel allert blijven. Wij hebben de mensen als bijzonder vriendelijk en behulpzaam ervaren.

Vaaraanwijzingen Kaarten: Maputo to Muqdisho, Madagascar Pilots: Indian Ocean Cruising Guide, East Africa Pilot, World Cruising routes. Website: www.noonsite.com Elektronische kaarten: C-map 2006

foto: © Bemanning Zwerver

Ellen Quinten en Harry Jansen Vertrokken in 2003 met hun stalen Koopmans 39 heeft de bemanning van de Zwerver zich de jaloersmakende status ‘Vertrekkers voor onbepaalde tijd’ verworven. Hun uitgebreide Rondje Wereld bracht ze al in Patagonië, en op talloze exotische plaatsen in de Stille en Indische oceaan. Het zeilen wordt geregeld afgewisseld met lange reizen over land en twee keer werd de reis enkele maanden onderbroken om te werken. Nu pauzeert de Zwerver een jaar in Zuid-Afrika waarna koers wordt gezet naar Brazilië.


ADVERTENTIE


foto: © Ricardo Pinto/Americas Cup

De lange weg naar San Francisco De strijd om de America’s Cup is weer losgebarsten. In de tweede week van augustus begon de wedstrijdserie die uiteindelijk de uitdager van bekerhouder Oracle moet opleveren. De serie begon onder wisselende omstandigheden in het Portugese Cascais. Er kwamen zeven potentiële uitdagers aan de start waarvan sommigen nog maar bijzonder weinig


VIDEO

hadden gezeild met de spectaculaire catamarans met vleugelzeil. Dat de overwinning naar een van de meer ervaren teams zou gaan, werd dus wel verwacht. Maar dat het de Nieuw-Zeelanders waren die met de eerste overall-zege naar huis gingen, was toch een verrassing. Zonder twijfel wordt het de Kiwi’s in de komende wedstrijdseries bijzonder lastig gemaakt. Te beginnen in Plymouth van 10 tot 18 september, daarna verhuist het circus naar San Diego in de Verenigde Staten. De finale van de America’s Cup vindt plaats in de zomer van 2013 in San Francisco. Z


foto: Š Laurens van Zijp

RM

1060door de ogen van:


PRODUCTIE Geregeld stellen we op deze plek een nieuwe of bijzondere boot aan je voor. Een boottest is het niet. Onze eigen mening doet er niet toe. We nodigen telkens iemand uit die recht van spreken heeft. Een zeiler met ervaring in vergelijkbare scheepstypen en met affiniteit met de boot die we uitlichten. 'Door de ogen van...' noemen we dat. In deze aflevering stapt Eric Ruis aan het boord van de RM 1060.

VIDEO

Eric Ruis


Eric Ruis Samen met zijn vader bouwde Eric Ruis (47) in 1995 zijn hechthouten Waarschip 900 Dagmar. Na de tewaterlating zegde hij zijn baan als financieel controller op en zeilde hij solo de Atlantische Oceaan over naar het Caribisch Gebied. Ook de terugreis zeilde hij zijn boot alleen.

foto’s: © Zilt Magazine

Eigenwijs, modern hout Nadat onze afspraak om te gaan varen met de hechthouten RM 1060 heeft Eric het mapje met licht vergeelde foto's van de bouw van zijn eigen boot weer van zolder gehaald. Bladerend zien we een kale romp veranderen in een stevige, zeewaardige boot, waarmee Eric uiteindelijk zijn droomreis probleemloos volbracht. Hij vindt het vreemd dat hechthout nog maar weinig wordt gebruikt. “Het is een prachtmateriaal; sterk, stijf en licht. En reparaties kun je zelfs op het meest afgelegen eiland uitvoeren. De RM-werf heeft veel ervaring met houtbouw en ik ben benieuwd of er in de afgelopen 15 jaar veel is veranderd in de verwerking van het materiaal.” Als we bij de steiger aankomen moet Eric zich ervan overtuigen dat we echt bij de goede boot staan. “Is dit hout? Wat ziet het er fantastisch glad uit, zeg, zonder die knik in de romp zou je echt denken dat dit polyester is. Die lichtgrijze metallic lak geeft de boot een heel aparte uitstraling.” Via de stevige boegspriet stappen we aan dek, waar Eric direct door de knieën gaat om de romp-dekverbinding te bekijken. “Ik las dat het dek en de opbouw, van polyester zijn. Over zo'n verbinding van twee verschillende materialen moet je natuurlijk goed nadenken. Dit ziet er stevig uit, met een grote overlap van hout en polyester, die daarna dik in de glasmat en epoxy is gezet.” Over het ontbreken van teak is Eric ook enthousiast. “Bij m'n Waarschip vond ik destijds een teak dek een logische keuze, maar na terugkomst uit de Carieb wist ik het zeker: voor mij nooit meer teak op een boot.”


GROOT Dirk Bouma, van importeur Holland Marine Hardware, vaart de boot de haven uit terwijl Eric zich blijft verbazen over de ruimte aan dek en ik de kuip. “Je gelooft toch niet dat deze boot 10,60 meter lang is? Door die enorme breedte die ver in het achterschip doorloopt lijkt het minstens een 40-voeter. Vooral die kuip is enorm, en dat is lekker, want daarin spendeer je toch het merendeel van je tijd aan boord. In deze kuip kan je op een gezellig drukke ankerplek prima een feestje geven, maar tijdens het zeilen is die ruimte ook prettig. Je zit hier niet snel met je knieën tegen elkaar. De open spiegel en de vrije kuipvloer achter de overloop versterken het ruimtelijke gevoel dat je hier hebt en op dat achterste stukje dek heb je een fijne extra zitplaats met goed uitzicht naar voren. Veilig is het ook, zo'n open spiegel, het is eigenlijk een groot loosgat. De aparte ruimte onder de kuipvloer voor het reddinsgsvlot is mooi uitgevoerd, net zoals de twee mega bakskisten in het achterschip, die voorzien zijn van grote afwateringsgoten en een stevige vergrendeling. Fietsen en buitenboordmotor kun je hier probleemloos in kwijt. Voor stootwillen heb je ruimte in de gigantische ankerbak, je moet er wel heel veel meenemen wil je die bak vol krijgen.” Deze RM is 35 voet. Het idee dat je op een grotere boot zit komt volgens Eric ook door het vrije voordek en brede gangboorden. “Laten we proberen of zo'n ruimtewonder ook lekker zeilt.”


foto’s: © Zilt Magazine

DUBBELE KIEL De 1060 kan worden geleverd met een enkele kiel van 1,95 diep, maar onze boot is voorzien van dubbele kielen die onder een hoek van 9 graden onder de boot staan. Dirk Bouma legt uit: “Het voordeel is niet alleen dat je de diepgang tot 1,65 meter reduceert; je kunt op de kielen ook droogvallen. Het roer steekt even diep en is voorzien van een zeer stevige roerkoning en een extra voet aan de onderkant. Bij droogvallen staat de boot op drie stevige poten die berekend zijn op deze krachten. Met de twinkielen verlies je aan de wind iets aan hoogte, maar dat wordt gecompenseerd doordat je minder drift hebt. Wanneer de helling toeneemt zal de kiel aan loef als contra gewicht gaan functioneren en de kiel aan lij zal een diepere en verticale positie gaan innemen. Maakt de boot 9 graden helling, dan staat een kiel precies loodrecht en de andere kiel staat 18 graden aan loef. De boot verlijert dan niet.” Het concept spreekt Eric aan. Als toerzeiler is hij niet zo geïnteresseerd in die laatste graad hoogte aan de wind. “Het voelt goed, hier aan die helmstok. De boot stuurt enorm direct, dus ik moet wat minder roeruitslag geven dan ik gewend ben. Onder helling heb ik het gevoel dat die knik in de romp z'n werk gaat doen. Daar blijft de boot als het ware op liggen. Door de helmstokverlenger zit je hier op de kuiprand perfect, met goed uitzicht naar voren en op de zeilen. Een klein randje als voetsteun op de kuipbank zou wel welkom zijn.” Eric probeert de boot op alle koersen uit en vindt


dat de twee kielen niet merkbaar anders zeilen. “Het zou wel wat harder mogen waaien, maar wat ik nu ervaar is een soepel zeilende boot waar ik me opvallend snel thuis op voel.” Hij is vooral goed te spreken over de standaard meegeleverde kotterfok. “Waar vind je dat nog op een boot van deze lengte? Voor het maken van lange reizen vind ik dit nog steeds de beste zeilconfiguratie, zeker als je vaak onderbemand vaart. Je ziet dat de kotterfok geen achteraf bedenksel is bij de RM. De mast staat ver naar achteren, zodat er in de voordriehoek ruimte voor dat extra zeil ontstaat. De mast is ook goed getuigd. Zalings over de volle breedte zie je steeds vaker, maar meestal zijn die dan sterk gepijld, waardoor het grootzeil bij ruime koersen tegen de zaling schavielt. Bij RM hebben ze gekozen voor wegneembare steunstagen bij het aangrijpingspunt van het kotterstag, daarmee zou ik met een gerust hart de oceaan over gaan.” Minder enthousiast is Eric over de vallen die allemaal naar de kuip zijn geleid. “Ik werk het liefst bij de mast, dan heb je het minste frictie van extra blokken en het houdt de kuip vrij van lijnen. Maar dat hebben ze hier trouwens wel mooi opgelost, want die lijnen verdwijnen in een bak voor de kajuitingang. De twee schootlieren staan op een niet gebruikelijke plek naast het kajuitschot. Dat werkt fantastisch, je kunt zo veel beter kracht zetten dan bij op de kuiprand geplaatste lieren.”


foto: Š Zilt Magazine

''Dit is een boot waarmee ik zou willen en durven vertrekken...'


PANORAMISCH Eerder dan Eric wil is het tijd om naar de haven terug te gaan voor een inspectie van het interieur. Het eerste wat hier opvalt is het vele licht door de grote raampartijen. Die zijn ook aan dek bepalend voor het uiterlijk van de boot. Door het panoramische voorraam overzie je het hele voordek en het tuig. Van achter de verhoogde kaartentafel stelt Eric zich voor dat hij hier zijn nachtwachten houdt. “ Deze plek is goed doordacht, je hebt hier aan alle kanten vrij uitzicht. Reizend met deze boot hoef je niet vaak je zeilpak te trekken...” De loodskooien aan stuurboord en bakboord probeert hij ook uit. “Perfecte plek, onbegrijpelijk dat je dat nog maar zo weinig tegenkomt op nieuwe boten. Met het standaard slingerzeil ervoor kun je je op zee geen betere slaapplaats wensen. Je ziet dat deze boot is ontworpen voor gebruik op zee, dat spreekt me aan. Het interieur is ruim, al komt de voorpiek er wat bekaaid vanaf, dat is nauwelijks een hut te noemen. En hoewel er bijna geen kastjes in het zicht zijn, is er toch opbergruimte genoeg, vooral onder de loodskooien en onder de banken. De kombuis is ruim en lijkt door de kleine L-vorm ook bruikbaar onder helling. De achterhut heeft een groot dubbel bed en het is daar door ramen prettig licht. Aan stuurboord zit achter de wc een ruimte die als ‘schuurtje’ dienstdoet, dat spreekt me meer aan dan een bed op die plek. En wat me opvalt is dat er, behalve de kajuitvloer, geen blank stukje hout te vinden is. Ik vind het niet misstaan, het geeft de uitstraling van een modern en strak geheel.” Zaken die Eric wat minder geslaagd vindt zijn de kunststof zakken als watertank. Na een uur in de kajuit is ook het nadeel van de grote raampartijen duidelijk. “Prachtig, dat uitzicht, maar met de zon erop wordt het bijzonder heet hier.” De werf levert inmiddels extra dakluiken en blinderingen als oplossing voor dat probleem.

STERK Dirk Bouma legt uit hoe het houten plaatmateriaal in de bouw wordt verwerkt. Als zelfbouwer is Eric onder de indruk. De basis van de constructie is een stalen frame, waarop mast en kiel worden bevestigd. In de romp wordt elke hoek en verbinding opgevuld met epoxy-fillets, daarna wordt alles versterkt met vier lagen glasvezel en afgewerkt met epoxy. Niet


alleen aan de buitenkant, zoals bij het Waarschip Dagmar, maar ook aan de binnenkant. Eric heeft er alle vertrouwen in dat dit een lichte en toch oersterke romp oplevert.

EIGENWIJS Als we van boord stappen kijkt Eric nog eens naar de aparte opbouw met de grote ramen. “De boot heeft een eigenwijze uitstraling. En door de boegspriet met stevig ankerbeslag en de kotterfok heeft de RM ook iets stoers. Ontwerper Marc Lombard heeft op 35 voet onvoorstelbaar veel ruimte kunnen creëren zonder dat dit ten koste gaat van de zeileigenschappen. Al met al vind ik het een boot waarmee ik zou willen en durven vertrekken. Deze goed doordachte RM 1060 vraagt om lange oversteken en verre bestemmingen.”Z

Feiten en cijfers RM 1060

Lengte over alles: Lengte waterlijn: Breedte: Diepgang: Prijs: www.rm-yachts.nl

10,57 m 10,30 m 3,99 m 1,65 m € 167.400

Grootzeil: Genua: Kotterfok Waterverpl: Ballast: Ontwerp:

33,6 m2 38 m2 19 m2 4.400 kg 2.020 kg M. Lombard

Op alle RM-yachten heeft Marc Lombard gekozen voor een afwijkend kielconcept. Geen kielmidzwaard, geen hefkiel, zwenkkiel of kimkiel. De ontwerper plaatste twee normale vin-kielen die onder een hoek van 9° staan.


ADVERTENTIE


foto: Š Š Dick van der Veer

ACTIEF KLASSIEK Dutch Classic Yacht Regatta 2011 Werk aan de winkel aan boord van de Oho, een klassieke S&S uit 1948. De foto laat in een klap zien waar het om draait tijdens de DCYR: een hang naar klassiek, liefde voor schepen en volop zeilplezier. Want de deelnemers koesteren hun glanzend bezit niet alleen, ze zeilen er ook actief mee.


VIDEO

Op de 12de editie van de tweejaarlijkse DYCR, eind juli in Hellevoetsluis, kwamen ruim 150 klassiekers aan de start. Een gevarieerd deelnemersveld, dankzij de regel dat van ieder type schip maximaal tien worden toegelaten. Meer foto’s op www.oypo.nl/dickveer en www.dutchclassicyachtregatta.nl Z


foto:Š Ruud van der Zee

uit het logboek van een zeilinstructeur


krrr, klik ichiel, wij gaan nu naar Woodbridge, als je vastloopt, heb je ten minste nog een uurtje stijgend water." De lijzige stem van Ruud van der Zee komt zachtjes en achteloos door de buitenspeaker van de marifoon. Onder zijn leiding hebben ruim een uur geleden vier andere lesboten op het riviertje Deben aan meerboeien afgemeerd. Mijn Faro, met vier cursisten en eigenaar Rob aan boord, ligt nog buitengaats ten anker in de ochtendzon, op een steenworp van de rode West Knol boei. Bij ons is de stemming opgewekt, vermengd met een tikje leedvermaak. Wij waren hier ver voor de anderen. Wij zijn om de noord door het schuimende gaatje in de Shipwash gepiept. De anderen wilden door het Sunk voorzorggebied, maar zijn door de Kustwacht om de zuid gestuurd. “Ha”, roept Rob lachend, “Ruud heeft haast. We hebben tijd zat toch? Of wil jij er meteen achteraan Michiel?” Ik lach tevreden over het resultaat van mijn eigenzinnigheid, gevoelig ook voor Rob’s plagerige uitdaging. “Nee hoor, we liggen hier lekker, over een uurtje is vroeg genoeg.” Maar ergens van binnen rinkelt een alarmbelletje. Mijn zelfvertrouwen maakt geleidelijk plaats voor zorg. Ruud zegt nooit zomaar wat. Bovendien kent hij de Deben goed, ik ga voor het eerst de rivier op. Wat weet hij dat ik niet weet? Met een begin van onrust ga ik naar beneden en bekijk voor de zoveelste keer de kaart: krap negen mijl kronkelgeul, veel banken, weinig boeien en in het laatste stuk voor Woodbridge een paar haakse bochten van het soort waarvoor lokale kennis erg prettig is. Hmm.

"


foto:© Ruud van der Zee

Aan dek tuur ik naar de stroming om de uiterton. De vloed verliest zijn kracht, de grindbanken voor de Debenmond liggen zowat onder water. Veel rijzing zit er niet meer in. Als ik vastloop op de Deben ligt Faro daar twaalf uur scheef als monument van mijn eigenwijsheid. Voor altijd zal ik de sukkel zijn die instructeurs voorhouden aan cursisten als voorbeeld van overmoed. Instructeur Modderbank. De Domoor van de Deben. De gedachte aan die vernedering klotst als zwart bezinksel door mijn gemoed. Ongerust kijk ik op mijn horloge. Pas een half uur voorbij. Peter, Evert, Kees en Cornelis zijn in de weer met peilingen en koersen voor de aanloop. Ik wacht niet langer..! “Oké, we gaan ankerop, start de motor. Wie schippert? Peter? Wie doen de navigatie? Peilingen voorbereid? Tonnenlijst klaar?” Even later passeren we de drempel en draaien om de Mid Knol noordwaarts naar Ramp Quay. Hier in haar smalle monding slurpt het riviertje ons binnen, grindbanken en oevers vliegen voorbij. Voorbij Horse Sand wordt het rustiger en merk je dat de vloed op zijn eind loopt. Daar ontrolt zich het landschap dat de Deben bij zoveel zeilers geliefd maakt: glooiende heuvels in alle kleuren groen, afgezoomd met heggen die slingerend samenkomen bij oude hoeves en dommelende dorpjes. Elke beekbedding, elke breuk in het land is vol gegroeid met eik en beuk. Overal klinkt vogelgezang, in de verte blaten


schapen en kraaien hanen. Kinderen zeilen er in open bootjes, dames schieten lachend langs in een okergele skiff, een overnaads kottertje met een oude baas aan de helmstok puft dapper naar zee. Hier bestaat geen kwaad, God heeft de Deben onder een glazen stolp gezet. Ik zie het, maar ik voel het niet. Ik ben gespannen als een boog, controleer alles, vraag telkens snibbig of de volgende verre boei al is verkend. Als navigator Cornelis in de war raakt omdat de flinke afstand tot een volgende boei niet in het tonnenlijstje staat, val ik onredelijk uit, alsof we een marineschip zijn en geen lesboot. Ik heb haast. Elke centimeter rijzing is er een. Niemand geniet en dat is mijn schuld. Bij Loders Cut maken we een haakse bocht naar bakboord, op weg naar een van de groene tonnen waar we weer haaks naar stuurboord moeten. Er ontstaat discussie over welke groene boei. Ik breek die discussie af en wijs geïrriteerd de goede aan, blind voor de waarde van het leermoment. Vlak voor die groene ton komt er van bakboord uit Martlesham Creek zo’n smalle canal-boat aangetuft. Peter, een weinig competitief man, wil achteruit slaan. Ik reageer alsof iemand me steekt met een mes. Ik denk ‘Als we stoppen, drukt de vloed ons op de bank aan stuurboord’; in gedachten zie ik ons plat in de modder liggen, in het zicht van mijn collega’s in de jachthaven verderop. Opgekropte spanning ontlaadt zich in actie. Ik kom uit mijn hoek bij de hekstoel, grijp het stuurwiel, druk de gashendel naar voren en draai Faro met hoge snelheid tussen de boei en de canal-boat. Het past net. De volkomen verraste Peter verliest hierbij het evenwicht en raakt bijna beklemd onder het stuurwiel. “Sorry Peter, dit moest even, we dreigden uit de geul te raken en bij hoogwater vastlopen leek me geen goed idee”, verklaar ik mijn interventie. Maar in stilte vervloek ik mezelf. Die avond, als we na de maaltijd gezessen bijeen zitten en de reis doornemen, verontschuldig ik me bij Peter en de bemanning en leg de ware oorzaak uit van mijn gedrag: vermoeidheid, maar vooral de vrees voor prestigeverlies. Ze zijn vol begrip. Zelf ben ik minder vergevingsgezind. Z


foto: Š Laurens Morel/Morel Studio

Er stond veel op het spel tijdens het Gaastra Breskens Zeil Weekeinde. De eer, maar vooral de overallwinst en Nederlandse titels in de IRC-klassen. Bovendien telde het evenement mee voor het Verbondsbezemklassement. De Tonnere de Breskens 3, de Ker 46 van Piet Vroon, heerste


FASTNET VIDEO genadeloos in de IRC 1-klasse met 6 x 1! In de IRC 2 ging de blauwe kampioenswimpel naar Quantum Racing, de J/33 van Jeroen van der Velde. De L'Esprit du Morhiban van Vincent de Vries pakte de titel in IRC 3(NED). Wind was er genoeg, zeker op de laatste dag‌


Haven Amsterdam verruimt vaarweg IJ De Haven Amsterdam heeft de vaarweg op het IJ verruimd, vooral aan de noordkant van het water. De oude rode boeien IJ2 tot en met IJ8 zijn vervangen door nieuwe exemplaren. Tussen de IJ2 en de IJ4 is boei IJ2a neergelegd en tussen de IJ6 en IJ8 is de IJ6a. De watersport kan tussen de IJ2 en de IJ6 - aan de noordzijde van de hoofdvaargeul - gebruik maken van de secundaire vaarweg. www.portofamsterdam.nl

Klik voor de kaart

Eerste editie Batavia Regatta Van 16 tot en met 18 september organiseert de stichting Match in Lelystad de allereerste Batavia Regatta. Een internationale serie voor verenigingsteams. Elk team vaart met twee MaxFun’s 25. De korte wedstrijdbaan ligt langs de Saerdam, met een finish voor het havenhoofd van de Bataviahaven. Daardoor is het een publieksvriendelijk evenement. Het paviljoen Lucht fungeert voor de gelegenheid als Bataviahaven Yacht Club en is het epicentrum op de wal. De wedstrijden beginnen op vrijdag om 11.00 uur; zaterdag en zondag om 10.00 uur. www.bataviaregatta.com.


INdeWIND Volvo Ocean Race deels per vrachtschip Voor de komende editie van de Volvo Ocean Race past de organisatie noodgedwongen het parcours aan. De dreiging van piraterij in de Indische Ocean is dermate groot, dat de raceboten per vrachtschip naar de etappeplaats Abu Dhabi worden vervoerd. De tweede etappe gaat van Kaapstad naar een veilige haven, die nog bekend wordt gemaakt, en daar worden de VO-70’s deklast. Na de havenrace in Abu Dhabi worden de raceboten opnieuw ingeladen en elders weer te water gelaten. Daarna zeilen ze naar de Chinese etappeplaats Sanya. De VOR start 29 oktober in Alicante.


Doorstarters Afgelopen zomer ging de Zweedse Najad-werf failliet. Een doorstart wordt verwacht. Najad Benelux staat gewoon op de Hiswa. In ons land gingen de Bavaria leveranciers Van den Bosch Yachting en Holland Sailing failliet. Voormalig eigenaar Ben van den Bosch besloot zijn oude bedrijf weer terug te kopen en na een doorstart exposeert Van den Bosch Yachting ook op natte Hiswa. Over Holland Sailing was ophet moment van schrijven nog geen duidelijkheid.

Krimpen - Streefkerk – Krimpen Weer eens wat anders: heen en weer op de rivier. Op 17 september organiseren watersportverenigingen aan de Lek een heuse rivierenrace: Krimpen-Streefkerk-Krimpen. Open voor alle typen zeilboten: open, plat, kajuit en klassiek; varend onder SW. De baan ligt op de Lek, tussen kilometerraai 988, tegenover de molens van Kinderdijk, en de jachthaven van Streefkerk. De stroom en de kribben zorgen voor een extra dimensie. Kenners benutten de neertjes bij de kribben, maar kieljachten kunnen dat beter laten vanwege hun diepgang. www.nederlekregatta.blogspot.com


INdeWIND De kunst van het controleren Een werkelijk zinderend slot van het Nederlands kampioenschap Regenboog. Vijfvoudig olympiër Mark Neeleman hoefde in de laatste race alleen titelverdediger Peter Peet in de gaten te houden, om zijn vijfde Regenboog titel te pakken. De zeilveteraan uit Reeuwijk verstaat nog de kunst van het ‘controleren’ als geen ander. Hij voer constant op Peet, waardoor de twee kemphanen als 16de en 19de eindigden. Goud en de blauwe kampioenswimpel voor team Neeleman (foto), dat als winnaars traditiegetrouw het water in werd gejonast . Peter Peet, vorig jaar glorieus kampioen in een al even spannend slotduel tegen Neeleman, moest ditmaal genoegen nemen met zilver. Het brons was voor de ploeg van Cees Nater. www.regenboogclub.nl

Derbigum Dragon Gold Cup Van 2 tot en met 9 september staat Oostende in het teken van Derbigum Dragon Gold Cup, het WK Draak. De voormalige olympische klasse – van 1948 tot 1972 – trekt nog altijd een groot aantal topzeilers aan. Er komen bijna 80 boten aan de start, uit een twaalftal landen. Het ontbreken van aftrekwedstrijden maakte de Gold Cup van de Draak bijzonder. www.goldcup2011.be


Vier Nederlanders Solo in de Transat Christa ten Brinke (1), Ysbrand Endt (2), Rob Rosen Jacobson (3) en Lucas SchrĂśder (4). Dat zijn de vier Nederlandse zeilers die uitkomen in de Transat 650. De solorace van La Rochelle, Frankrijk, naar Savlador de Bahia, BraziliĂŤ. Met een tussenstop Madeira. Op 25 september is de start. Rob en Lucas doen voor de tweede keer mee; Christa en Ysbrand zijn debutanten. Bovendien vormen zijn het allereerst echtpaar dat in de Transat start (zie ook Zilt 55). 1

2

3

4

Schonere bootmotoren Pleziervaartuigen die nieuw op de markt komen, moeten schonere motoren krijgen, zo vindt Brussel. Over paar jaar moeten nieuwe schepen aan extra regels voldoen om de uitstoot van motoren te verminderen. Deze regels zijn opgenomen in de herziening van de Richtlijn Pleziervaartuigen. Eind juli stuurde de Europese Commissie een wijzigingsvoorstel naar het Europees Parlement. Er geldt een overgangstermijn die volgens de motorenfabrikanten haalbaar en betaalbaar is: drie jaar, en zes jaar voor kleinere motoren.


INdeWIND Jezelf tegenkomen‌ Het najaar is het seizoen van de twee grote solotochten: de Singlehanded en de 200 Myls. De Singlehanded start op 15 oktober, de 200 Myls op 28 september. De Singlehanded is de oudste van de twee en is toe aan de 35ste editie. De tocht is eind jaren zestig bedacht door de eigenzinnige architect Reid in Workum. Zeilen, bomen, roeien, jagen en wrikken was toegestaan, motorgebruik niet. De deelnemers moeten in vijf dagen alle uithoeken van het IJsselmeer en de Waddenzee bezeilen. Zo leggen ze dik 200 mijl af. De 200 Myls bestaat sinds 1996 en is een initiatief van wijlen Jan Luijendijk die destijds een nieuwe, zwaardere uitdaging zocht. Ook in deze tocht vinden de zeilers in hun eentje de weg over IJsselmeer, Wad en Noordzee. Gemeenschappelijke factor van beide evenementen: je komt jezelf tegen‌ www.singlehanded.nl en www.200myls.nl

Proefdam bij Warder Rijkswaterstaat noemt het een 'luwtestructuur'. Het is een stalen damwand die voor de kust van Warder in de Markermeer wordt gezet. Op 15 augustus begon RWS met de bouw. Rond de dam wordt bij wijze van proef gemeten wat diens invloed is op het slibgehalte. Een lager slibgehalte is beter voor de waterkwaliteit. De 1800 meter lange dam is verlicht en gemarkeerd met boeien. In september 2012 wordt het obstakel weer weggehaald.


INdeWIND Rijke oogst

Foto: Š Richard Langdon/Watersportverbond

Het wedstrijdseizoen 2011 heeft een rijke oogst aan medailles opgeleverd. Een greep: zo werden Nina Keijzer en Anneloes van Veen Europees jeugdkampioen 470 in Nieuwpoort. Met 5 punten voorsprong op hun Duitse concurrenten won het sterk zeilende duo de titel. Onthouden deze namen! Een wereldtitel veroverde ook de altijd strijdvaardige Thierry Schmitter. Hij won het IFDS WK 2.4 meter. Een fraaie zilveren plak was er trouwens voor Andre Rademaker. De olympische zeilers gooiden hoge ogen op het pre-olympische toernooi in Weymouth. Brons voor Finn-

kanon Pieter Jan Postma (foto), goud voor Marit Bouwmeester (Laser Radiaal) en Dorien van Rijsselberghe (RS-X). Laser-zeiler Rutger van Schaardenburg pakte zilver en het 470-duo Lisa Westerhof en Lobke Berkhout voer op het olympische water naar brons. Maarten Jamin, Jaap Smolders en Menno Berens mogen zich sinds deze zomer wereldkampioenen Yngling noemen. Tom Otte, Mark Haven en Floortje de Vries veroverden de zilveren medaille op hetzelfde WK op de Oostenrijkse Attersee. Ronald Veraar, Robert Jansen en Joost Brouwer wonnen eind juli de Europese J22-titel in TravemĂźnde. Hulde voor allen!


ZILTE KLIKS

Bootgenoot.nl navigatie en veiligheid Uitgebreid AIS assortiment

Vaar op zeker

Verzekeringen en financieringen

Marine Communication Specialists

zeilen regenereren? ANCHORS // ROCK SOLID DOWNLOAD de vergelijkingstest

www.roschmarine.nl KLIK VOOR MEER INFORMATIE


28ste Hiswa te Water in IJmuiden

De opzet van de tentoonstelling wordt ook anders. ‘Beleving’ is opnieuw het sleutelwoord. Een voorbode daarvan zie je op de komende natte Hiswa. Er is meer aandacht voor wat ‘actieve watersport’ heet: kanoën, kitesurfen, waterskiën, wakeboarden, catzeilen, duiken en de jongste rage: stand-up paddling. Nogal een stijlbreuk met het recente verleden toen de natte Hiswa een minimum lengtegrens van 7,50 meter hanteerde. Voor het eerst kun je met nieuwe schepen proefvaarten maken. Nieuw is ook de avondopening op vrijdag en zaterdag tot 20.00 uur. Zie het complete programma op www.hiswatewater.nl

foto: © Zilt Magazine

De Hiswa te Water gaat de komende jaren veranderen. Grootste wijziging wordt de locatie. De brancheorganisatie Hiswa verhuist naar Amsterdam Noord en het is het streven om vanaf 2012 op die locatie ook de natte Hiswa te houden. Als dat lukt is de komende beurs in IJmuiden, van dinsdag 6 tot en met zondag 11 september, de laatste Hiswa ‘aan Zee’.


Download het complete zeilboten-overzicht


foto: Š Zilt Magazine


PRIMEURS Voor het overige geeft de natte Hiswa het vertrouwde beeld: toebehoren in de tenten op de wal en rijen nieuwe schepen aan de steigers. Drijvende noviteiten zijn er ook, inclusief enkele wereldprimeurs. Bénéteau toont de Oceanis 41,45 en 48. Jeanneau introduceert de Sun Odyssey 379 en Bach Yachting de Salona 38. Bij X-Yachts vind je de nieuwe Xp-38 en Xp-44 en West Yachting meert de nieuwe Hanse 385 af. Andere nieuwelingen beleven hun Nederlandse debuut: Bénéteau Oceanis 58 en Sense 43, de Brisling 18, Contest 45CS, Elan 210, Hanse 385, Italian Yachts 10.98, Mak 7, Najad 570, RM 1060 (zie ook pagina 30 e.v.), Sun Odyssey 379, 409 en 439, Varianta 44 en de T-Yachts 34. K&M Yachtbuilders meert drie Dijkstra-ontwerpen af: de Bestevaer 50, de 45DT en de 55ST. In totaal liggen er ruim honderd zeilschepen op de Hiswa te Water.

KLIK HIER VOOR DE VOLLEDIGE BOTENLIJST

FEITEN EN CIJFERS Dinsdag 6 tot en met zondag 11 september Openingstijden: maandag, dinsdag, woensdag: 11.00 – 18.00 uur. Vrijdag 11.00-20.00 uur. Zaterdag: 10.00 – 20.00 uur en zondag: 10.00 – 18.00 uur. Toegangsprijzen: 18 euro p.p. Online: 14.50 p.p. Wie online een toegangskaart koopt, maakt kans op een vakantiereis naar St. Maarten. Kinderen en groepen speciale tarieven. Zie www.hiswa.nl Parkeren: 7 euro Locatie: Marina Seaport IJmuiden.


VIDEO

foto: Š Sebastiaan Ambtman


BOOT MET VERHAAL Expeditie-tri op weg naar Noordwest-passage ‘Innovatief’, ‘hoogstaand comfort’ en een ‘stukje state of the art design’. Volgens ronkende foldertaal kunnen we niet meer zonder. Het is allemaal níet van toepassing op het expeditieschip dat Sebastiaan Ambtman tegenkwam op IJsland…


A

foto: Š Sebastiaan Ambtman

ls we met we onze Pjotr, een Breehorn 37, in de haven van Reykjavik water gaan bunkeren, worden we toegezwaaid door een paar Russen. Op een in het oog lopende boot. Of eigenlijk meer een vlot. De 'Rus' is trimaran, getuigd met een latijnzeil. De rubberen drijvers, 90 houten balken en de mast zijn aan elkaar zijn geknoopt met touw en ducttape. Op het vlot staan allerlei vaten voor diesel, water en voorraden. De opbouw is een soort tent. Een boot met een verhaal, dat is meteen duidelijk.

We raken aan de praat met de bemanning, een van hen spreekt wat Duits en een beetje Engels. We begrijpen dat ze via Groenland op weg zijn naar de Noordwest-passage. Ze zijn net aangekomen vanaf de FaerĂśer eilanden. Het blijkt dat ze in drie reizen rond de Noordpool proberen te varen. Ze willen hiermee bewijzen dat dit met elk vaartuig kan. De bemanning bestaat uit een aantal zeer ervaren zeilers annex avonturiers, onder leiding van Oleg Volynkin, met Alexander Levanovals schipper van de Rus. Tijdens de eerste twee expedities in 2005 en 2007 bereikten ze al de 80ste breedtegraad, bevoeren de Barentszee en Witte Zee, en bezochten Frans Jozefland (ten noordoos-


DE BOOT De Rus is ontworpen en gebouwd volgens oude Polynesische methoden. De tri heeft twee roeren en twee zwaarden op de buitenste drijvers. In de tent is plaats voor drie à vier personen. De boot is 13,50 m lang, heeft een breedte van 6,50 m en slechts een diepgang van 48 cm. Volbeladen weegt hij zo’n 10 ton. Het zeiloppervlak is ongeveer 40 m2. Naast het latijnzeil zijn er twee genua’s. Er is ook een spinnaker van 100 m2 aan boord. De hoofdmotor is 40 pk sterk en er een reserve-exemplaar achter de hand van 10 pk. De schipper rekent met een kruissnelheid van 5 tot 6 knopen, maar het log schijnt ook wel eens op 9 knopen te hebben gestaan. De boot is behoorlijk uitgerust. Behalve GPS en marifoon zijn er een radar, een Iridium satelliettelefoon en een computer aan boord. Meer over de reis, de boot en de mannen is, in het Engels, te vinden op http://orion.treto.ru/en

foto: © Sebastiaan Ambtman

ten van Spitsbergen). Op Nova Zembla kregen ze toestemming om Belushya Guba aan te lopen, een haven die normaliter niet toegankelijk is voor burger vaartuigen. Ze trotseerden onderweg stormen, zwaar ijs, wilde dieren en tegenslag. Goed zeemanschap en veel doorzettingsvermogen waren nodig om veilig terug te keren. Het laatste doel is nu dus de Noordwest Passage ten noorden van Canada, om hiermee het hele traject rond de Noordpool te volbrengen. Z


foto: Š flying focus


VLIEGENDE STORM Van 10 september tot en met 15 januari 2012 is de foto-expositie ‘Vliegende Storm’ te zien in het IJmuider Zee- en havenmuseum. Adembenemende foto’s die luchtfotograaf Herman IJsseling van Flying Focus in de loop der jaren onder stormachtige omstandigheden boven de Noordzee heeft gemaakt. www.zeehavenmuseum.nl en www.flyingfocus.nl


Het was een wedstrijd binnen een wedstrijd. Het vrouwenteam Festa deed voor het eerst mee aan de Delta Lloyd 24 Uurs. Ze wilden niet alleen zoveel mogelijk mijlen zeilen, maar ook

Foto’s: © Loes Rustemeijer e.a

bewijzen dat ze hun mannetje staan…


SAMENSTELLING


16:46

Tactiek uitstippelen...

16:59

Geluksnummer..?

Foto’s: © Loes Rustemeijer e.a

D

19:43

e rolverdeling moest maar eens veranderen. Steevast haalden de vrouwen van team Festa hun mannen op in Medemblik na de 24 Uurs. Toen viel ineens het besluit: we gaan ‘m zelf varen! We stellen je voor: Marion Rustemeijer, teamcaptain en schipper, haar schoonzus Loes Rustemeijer, Carla van Zanten, Astrid Boonstra en Annemarie van der Meulen. Als voorbereiding deden ze mee aan de avondwedstrijden in Lelystad. De mannen, zeilend op de Dehler 35 Rosa Segunda, voelden nattigheid: ze hadden er een tegenstander bij. Of zoals Hugo Waterschoot het verwoordt: “Als we ook maar 1 mijl minder varen dan de dames, moeten we dat de rest van ons leven blijven horen…”

Administratie bijhouden...

21:53

Vroeg donker...


17:53

Laatste avondmaal...

18:40

Klaar voor de start...

GEWOON STARTEN De weersvoorspelling loog er niet om: regen, wind, zelfs onweersbuien met windstoten. Toch overwoog Marion geen moment om niet te starten. “Nee hoor, geen denken aan. Ik vond het verantwoord om van start te gaan. Bovendien ging ik er vanuit dat de organisatie het evenement zou afblazen als het onverantwoord was. Wel hebben we vooraf de genua gewisseld voor een gewone fok. Die is beter hanteerbaar.� De Festa, een Bavaria, vertrok vrijdagavond 26 augustus vanuit Lelystad en zeilde de meeste rakken op het Markermeer. Marion had vooraf het vaarschema opgesteld; zoveel mogelijk mijlen maken is immers de opdracht tijdens de 24 Uurs.

02:07

Blijven rekenen...

02:15

De mannen in beeld...


03:12

Even niks...

06:02

Controle op het voordek...

Foto’s: © Loes Rustemeijer e.a

HOEZO, AFNEMENDE WIND?

09:32

Na een voorspoedig begin diende zich in de avond een tegenslag aan: de stuurboord fokkenschoot schoot uit het blok en de fok wikkelde zich lustig om het voorstag. Loes en Marion klaarden de klus op het voordek en de Festa zeilde verder de nacht in. Wat niet bleek te kloppen waren de windvoorspellingen, die minder wind beloofden. “Mooi niet,” zegt Marion, bijna verontwaardigd, “De wind nam helemaal niet af, het was maar goed dat wij met z’n vijven aan boord waren.” Felle regenbuien, wind 5, 6 met uitschieters naar 7 waren hun deel. Bang waren ze niet, al groeide wel de hang naar een rustig uurtje met 14 knopen wind…

Weer een boei minder...

10:05

Moreel blijft hoog...


07:23

Nieuwe dag, nieuwe kansen...

08:32

Ontbijt...

DRUKKE NACHT Toch was het onstuimige weer geen aanleiding om vroegtijdig te stoppen. Astrid: “Geen seconde overwogen, echt niet! Wij geven nooit op!” De ploeg bleef tot een uur of 1 ’s nachts volledig paraat, daarna pakten de zeilsters om beurten wat slaap. Astrid: “We hadden het ‘s nachts hartstikke druk; drukker dan overdag. Je zit constant te turen naar lichtjes. Komen die naar je toe of niet? We maakten lange rakken richting Lelystad en daar heb je eerst de vaargeul en dan de dijk, met allerlei lampjes.” Wat ook niet meehielp was die ene deelnemer die als een spookzeiler zonder verlichting voer, nog met zwarte zeilen ook…

10:29

Ravitaillering...

13:08

Van zuid naar noord...


13:58

Alweer een bui...

15:07

en wind..!

Foto’s: © Loes Rustemeijer e.a

GOED INGESPEELD

16:43

Het moreel aan boord bleef hoog. ‘Zijn we er al?’ werd een running gag. “We zijn goed op elkaar ingespeeld en weten wat we aan elkaar hebben,” aldus Loes, “We overleggen alles. ‘Oké, wat gaan we doen? Overstag, gijpen, stormrondje? Jij doet dit en jij doet dat.’ We brullen ook wel tegen elkaar en dat gaat niet zachtzinnig, hoor. ‘Die lijn aantrekken! NU!’ We weten van elkaar dat het niet persoonlijk bedoeld is. Het moet ook gewoon zo, in de regen, met je capuchon op, want anders hoor je het niet.” Zaterdagmiddag rond half twee schutte de Festa via de Krabbersgatsluis richting IJsselmeer. Meteen daarna begon het weer te hozen en kregen ze een berg wind te verstouwen. Het tweede rif ging erin. Zo begonnen ze aan de laatste uren. En ze ontmoetten de mannen op de Rosa Segunda, want die bleken daar dezelfde rakken te varen. Nog even laten zitten..?

16:53

Elke mijl telt...


15:20

en blijven rekenen...

15:46

Daar zijn ze...

FINISH Aan het eind van middag klaarde het dan eindelijk op, maar zwakte ook wind af. Helemaal exact uitkomen deed de Festa niet. Marion: “Het laatste stuk is zo ontzettend lang, dat onderschat je.” De Festa finishte om 19.16 uur, vrijwel gelijktijdig met de Rosa Segunda. Getooid in roze tunieks liepen de meiden de Medemblikker haven binnen. Onder applaus van de honderden toeschouwers. “Girlpower!” werd vanaf de wal bewonderend geroepen. Een mooie afsluiting van een gedenkwaardig debuut. En ja, dan de hamvraag: hebben ze de mannen verslagen? Bijna: de mannen klokten 144 mijl, de vrouwen 143 mijl. Dat wordt spannend, de volgende 24 Uurs… Z UITSLAGEN: www.24uurszeilrace.nl

Foto: © Rob Vendrig

19:16

Honderddrieenveertig mijl..!

VIDEO 20:10 Warm welkom in Medemblik.


ADVERTENTIE


ADVERTENTIE

Al uw lieren elektrisch? Dat kan nu met de draadloze elektrische lierhendel Bel voor informatie: 0654 363 092

Vochtpreventie Herbruikbaar

Steeds opnieuw te gebruiken

Milieuvriendelijk Natuurlijke grondstof

Effectief of kijk op www.elektrische lierhendel.nl

Absorbeert 75% van zijn eigen gewicht

Koop nu een Dry Bag

KLIK VOOR MEER INFORMATIE


het

M-WOORD Over het laatste zeilerstaboe: de motorboot

'Als dit landelijk bekend raakt, word ik niet meer uitgenodigd voor het kerstdiner met de familie,' grapt America’s Cup-zeiler Dirk de Ridder over zijn aanschaf van een motorboot. Hij zegt het gekscherend, maar raakt een open zenuw. Het M-woord – motorboot - is misschien wel het

foto:© Zilt Magazine

laatste zeilerstaboe.


oem het bloedgroepen. Noem het verzuiling. Feit is dat zeilers en motorbootvaarders in gescheiden werelden leven. Zeilers halen hun neus op voor zo’n brommende golventrekker. Motorbootschippers kijken meewarig naar zeilerscapriolen onder helling. Even voor de duidelijkheid: we praten hier niet over speedboten, jetski’s en snobby sloepen. Nee, het M-woord omvat in dit geval de kajuitmotorboot. Volgens flottieljeleider Paul Matthijssen kopen overstappende zeilers veelal een waterverplaatser, hooguit een halfglijder, maar geen scheurijzer. Een mooie ontwikkeling in motorbootland zijn de hybride aandrijvingen. Die nemen een deel van het schuldgevoel bij zeilers weg: ze kunnen toch groen blijven varen.

N

ANDERE BELEVING Samen met zijn vrouw Yvonne drijft Paul OceanPeople, dat zich richt op vaartrainingen, bouwbegeleiding en flottieljevaren. Voor zowel zeilers als motorbootvaarders. “Zeilers varen actiever,” weet Paul, “ze zijn veel met weer en wind bezig. Motorbootschippers zijn meer op de techniek gericht. Ze zijn voorzichtiger op groot water, omdat ze volledig afhankelijk zijn van de motor.” En waar een zeiler altijd met de kop in de wind en regen zit, zoekt de motorbootschipper behagelijke beschutting. Een andere beleving van het varen. Behalve de beleving verschilt ook de manier van varen. “Een motorboot manoeuvreert anders,” legt Paul uit, “hij mist een centraal draaipunt zoals de kiel van een zeiljacht.” De helling waaronder een zeiler vaart is zeker op knobbelig water een pluspunt. Een zeilschip op een oor heeft een voorspelbaarder vaargedrag dan een motorboot, die veel erger rolt, stampt en slingert. Het weerhoudt tal van motorbootschippers er overigens niet van om verre kusten


foto:Š Zilt Magazine

'Een zeilschip op een oor heeft een voorspelbaarder vaargedrag dan een motorboot...'


te verkennen. Ze maken onder meer tochten naar Engeland en de Seinebaai. Extreem voorbeeld is de expeditie van een Duits echtpaar. Dat stak met een oer-Hollandse Smelnekruiser de Atlantische Oceaan over, bezocht Groenland en overwinterde in Nova Scotia. Behalve verre kusten kun je met een motorboot ook het achterland verkennen. De overstapper ontdekt wateren waar hij als zeiler nooit kwam.

EMOTIONELE STAP Maar goed, je zeilschip inruilen voor een motorboot blijft voor een verstokt zeiler een emotionele stap. “Ik heb er drie jaar over gedaan om eraan te wennen,” zegt Klaas Sijne (foto rechts) onomwonden. In 2000 dwong zijn gezondheid hem het zeilen op te geven. Met bloedend hart verkochten hij en zijn vrouw Liesbeth hun Standfast 30, een door hen bejubeld Frans Maas-ontwerp. Klaas: “Die verkoop was vreselijk. Wij stonden op de dijk, terwijl de nieuwe eigenaren wegvoeren.” Lies vult aan: “We hadden tranen in de ogen. Van dat schip hebben we echt gehouden.” Nu was Liesbeth voorzitter van WV De Koenen aan de Amsterdamse Nieuwe Meer. Daar lag een schip, de Tarpoen, in de haven waarover ze beiden al eerder hadden gezegd: ‘Als we ooit een motorboot gaan varen, dan willen we zo’n boot.’ Het is een stalen stevenvlet, een stoer Gillissen-ontwerp van ruim 10 meter. Met een kloeke zeeg, terugvallend boeisel en een pronte, scheepse uitstraling. Dat werd hun nieuwe boot. In sociaal opzicht veranderde er ook wat. Liesbeth: “Het is wel grappig, zeilers op motorboten herken je meteen. Zij verontschuldigen zich altijd. ‘Wij hebben vroeger gezeild, hoor!’ zeggen ze dan binnen een paar minuten.” Klaas moest wel op zoek naar een andere ligplaats. Keiharde regel binnen zijn vereniging het Y, waar hij jarenlang voorzitter van was: alleen ligplaatsen voor zeilers...


foto:Š Zilt Magazine

'Zeilers op motorboten herken je meteen. Ze verontschuldigen zich altijd...''


Inmiddels zijn ze verknocht geraakt aan de Tarpoen. “Een heerlijk schip. Het is prettig om op het water te zijn en nieuwe vaarroutes te ontdekken.”

TE BEWERKELIJK Cees van Staal (foto rechts, met wolfkees Sancho) is een ‘old salt’ die talloze kusten over de hele wereld bezocht. Hij gaf het zeilen op, omdat hij er naar eigen zeggen te oud voor werd. “Mijn laatste schip was een Hallberg Rassy 41 kits. In 2004 waren mijn vrouw Leentje en ik op weg naar Lemmer. Er stond een stevige westenwind, vlak voor Lemmer bleek te motor niet te willen starten. Ik draaide in de wind, streek de zeilen en gooide het anker uit. Ik wist de motor weer aan de praat te krijgen, maar vervolgens deed de ankerlier het niet. Dus moest ik de ankerketting met de hand indraaien. Dat was teveel voor mijn toen 77 jaar oude spieren en longen, mijn vrouw moest in de harde wind voor de haveningang van Lemmer rondjes blijven draaien om mij de kans te geven weer wat bij te komen. Toen besefte ik dat een zeilschip voor mij te bewerkelijk was geworden.” Cees wilde wel blijven varen en zocht lang naar de ideale motorboot. “Ik wilde een schip dat mij lag. Een motorboot vind ik niet zo zeewaardig als een zeiljacht. Een te hoge opbouw gaat tegen mijn gevoel van stabiliteit in. Uiteindelijk heb ik mijn keuze laten vallen op een Doggersbankkotter van 13 meter, met een 6 cilinder Ford Lehman van 130 pk. Een ontwerp van Vripack, gebouwd door Jachtwerf Enkhuizen. We verkennen nu vaargebieden, zoals het prachtige Nederlandse en Duitse wad, waar we met zeiljachten niet kwamen vanwege de diepgang. Het is voortdurend een andere beleving. We ontdekken een nieuwe manier van varen. Ik ben er tevreden mee, het is een goed schip met een prettig zeegedrag.”


foto:Š Zilt Magazine

'Toen besefte ik dat een zeilschip voor mij te bewerkelijk was geworden.'


Wat niet wegneemt dat de zeiler in hem nog altijd bestaat. Cees: “Ik mis het zeilen af en toe wel. We voeren een keer op het Hollands Diep. Er stond een straffe noordwester, het was helder weer met van die prachtige cumulussen. Er kwam een yawlgetuigd schip aangezeild, dat als een duivel liep. Snor voor de kop. Toen heb ik met heimwee zitten kijken…”

HEERLIJK TOEREN Wie nu denkt dat de overstap louter wordt ingegeven door leeftijd of gezondheid heeft het mis. Dirk de Ridder (38) is afkomstig uit een fanatieke zeilclan en werd profzeiler van beroep. En wàt voor een: hij zeilde op de Olympische Spelen van 2000, voer naar winst in de Volvo Ocean Race en maakt deel uit van het winnende America’s Cup team. Doordrenkt met zeilen dus. Maar thuis, in het Friese Terkaple, ligt een heuse stalen rondspantvlet afgemeerd. Een - alweer - Gillissen-ontwerp. “Mooi man,” zegt Dirk, “je kunt hier zomers heerlijk toeren over de Friese Meren. Die boot is gewoon een verlengstuk van onze tuin. We gaan er met ons gezin op uit, een stuk varen en dan voor anker, lekker zwemmen. Om die reden heb ik een zwemplatform aan de spiegel laten zetten. Ik zeil voor mijn werk op de meest coole jachten. Wat zal ik dan in mijn vrije tijd op een doorsnee zeiljacht varen…. Nee, een motorboot is ook een uitstekende manier om van het water te genieten.” Lachend voegt hij eraan toe: “maar als landelijk bekend wordt dat ik een motorboot heb gekocht, word ik niet meer uitgenodigd voor het kerstdiner met de familie.” Zoals gezegd, het M-woord is in zeilerskring nog altijd een taboe. Z


foto:Š Zilt Magazine

'Een prima manier om van het water te genieten...'


september 2011 2-4 sept 2-4 sept 2-4 sept 2-4 sept 2-9 sept 3 sept 3 sept 3-4 sept 3-4 sept 7-10 sept 7-11 sept 10 sept 10 sept 10 sept 10-11 sept 10-11 sept 11 sept 9-11 sept 16-18 sept 16-18 sept 17 sept 17 sept

NK Randmeer. Sneek. www.rko.nl. NK Valk, Vrijheid. Akersloot. www.alkmaardermeer.nl. Zuiderzee Regatta. Eenheidsklassen. www.knzrv.nl NK 16 m2. Beulakkerwiede. www.16m2.nl. Dragon Gold Cup. Oostende. www.dragonclass.nl. 8 Uren Oosterschelde. WSV St. Annaland. www.8urenoosterschelde.nl. Lichtplatform Goeree Race. Scherpe jachten, multihulls. www. haringvlietwedstrijden.nl. Skutsjewedstrijden. Tot 15 m. Goingarijp. www.skutsjewedstrijden.nl. NK Sailhorse en Top. Paterswoldsemeer. www.vwdtp.nl. Challenge Cup. IJmuiden-Lowestoft vv. www.challengecup.nl. 32ste Zeeuwse Duotocht. www.vvwschelde.nl/duotocht.htm. Rondje Pampus. Cats. www.roerkoning.nl. Nachtwedstrijd Haringvliet. www.haringvlietwedstrijden.nl. 22e Rond de Bol, single- en duohanded. www.wsvhelsdeur.nl. United 4. Workum. www. united4sailing.org. ONK RS-Feva. Muiden. www. knz&rv.nl. 8 Uren van de Kaag. www.kwvdekaag.nl. NK Yngling en Flash. Sneek. www.sneekweek.nl. Batavia Regatta. www.bataviaregatta.com. ONK olympische klassen. Medemblik. www.opendutchsailing.org. Dorus Rijkers Prestatietocht. Den Helder. www.kmjc.eu. Krimpen-Streefkerk v.v. www.nederlekregatta.nl


17-18 sept 17-18 sept 17-18 sept 17-18 sept 21-25 sept 24 sept 24 sept 24-25 sept 24-25 sept 24-25 sept 24-25 sept 24-25 sept 25 sept 28 sept 15 oktober

NK F18, Medemblik. www. F18.nl. Rond en plat. Kaag. www.kwvdekaag.nl. Na-Braassem. www. braassemermeer.nl. Mosselrace. Haringvliet. www. Haringvlietwedstrijden.nl. Dorestad Raid. www.natuurlijkvaren.nl. Ronde Tiengemeten, cats. www.hellecat.nl Nazomertocht. Enkhuizen. www.knzrv.nl Sluitingswedstrijden KWS. Sneek. www.sneekweek.nl. United 4 Finale. Roompot. www. united4sailing.org. Zuiderzeeweek. Hoorn. NVvK. www. zuiderzeeweek.nl. Nakaag. www.kwvdekaag.nl. Rond de Platen race. www.grevelingencup.nl. Start Transat 650. La Rochelle-Salvador de Bahia. www.charentemaritime-bahia.transat650.net/fr/ 200 Mijls Solo. IJsselmeer, Wad, Noordzee. Durgerdam. www.200mijls.nl. 35ste Singlehanded. Lelystad. www.singlehanded.nl

BEURZEN, HAVENDAGEN 3-4 sept

Wereldhavendagen Rotterdam. www.wereldhavendagen.nl. 6-11 sept Hiswa te Water. Seaport IJmuiden. www. hiswa.nl. 10 sept-15 jan Vliegende Storm. Foto-expositie. IJmuider Zeemuseum. www.zeehavenmuseum.nl 16-17 sept Huizer Botterdagen. www.huizerbotterdagen.nl. 4-6 november Beurs Klassieke Schepen. Enkhuizen. www.klassieke-schepen.nl.

agenda@ziltmagazine.nl


foto: © Zilt Magazine

Op 15 en 16 oktober 2011 organiseren Albertien Volbeda en Joop Blikman in hun thuishaven Terschelling een reünie voor alle ooit teruggekeerde vertrekkers. Albertien en Joop keren binnenkort met hun Zeezot, een Ovni 39, terug van rondje Atlantic, na vierenhalf jaar. Programma tot nu toe: zaterdagavond gezamenlijk eten en zondag Terschelling verkennen. Meer ideeën zijn welkom. Doel: herinneringen ophalen of nieuwe plannen smeden. De reünie is in elk geval een mooie aanleiding om weer eens naar Terschelling te zeilen… Wie mee wil doen, geeft zich op via syzeezot@gmail.com.


Boot huren via veiling Veilingsite VaarVeiling.nl biedt sinds kort iedereen de kans om een bijzondere vakantie, dag, middag of avond te beleven op het water, tegen de beste tarieven. Iedere week zijn er diverse aanbiedingen en nieuwe last-minutes waarop je kunt bieden. Tijdens de veiling kan het verloop van de biedingen real-time worden gevolgd en zie je de klok langzaam aftellen. Op VaarVeiling.nl vind je alle beschikbare boten van diverse verhuurders overzichtelijk op een site. De veiling is een initiatief van een aantal bevriende bootverhuurbedrijven in het zuiden van het land. www.vaarveiling.nl

Voordelig traileren met hellingpas Met de Thuishaven Trailerhellingpas kun je bij vier verschillende jachthavens gebruikmaken van de trailerhellingen. Voor tien strippen betaal je â‚Ź 100 inclusief het parkeren van auto en trailer op het terrein van de jachthaven. Een enkele keer gebruikmaken van de trailerhelling kost â‚Ź 15, dus heeft een trailerpashouder al snel een voordeel van â‚Ź 50. De Thuishavens bevinden zich in verschillende delen van Nederland. Jachthaven Naarden ligt aan de Randmeren, Marina Muiderzand aan het IJmeer, Dorado Beach aan de IJssel en Jachthaven Bruinisse ligt aan de Grevelingen. www.thuishavens.nl


ZILTESPULLEN Ruim en licht SkipsYachting uit Lelystad komt naar de Hiswa te Water met de Jeanneau Sun Odyssey 379 als primeur. Met dit model zet de Franse werf de moderne lijn voort die is ingezet met de 439 en de 409. De 379 heeft ook de karakteristieke knik in het achterste deel van de

romp en een zeer brede kuip. Vanaf de twee stuurwielen is de grootschoot goed te bedienen, die loopt via de grote Harken overloop aan twee kanten terug naar de kuip. Standaard heeft de boot een bulbkiel van 1,95 meter diep. Optioneel is een vleugelkiel van 1,50 meter of een kielmidzwaard waarmee de diepgang varieert van 1,10 tot 2,25 FEITEN EN CIJFERS meter. De 9/10 fractioneel Lengte over alles: 11,34 m getuigde mast heeft verstaLengte waterlijn : 10,40 m ging die vlakbij de kajuitopBreedte : 3,76 m Diepgang : 1,95 m bouw aan dek aangrijpt, Waterverplaatsing: 6.700 kg waardoor de loop over dek Zeiloppervlak : 70 m² prettig vrij is. Ontwerp : Licht is een belangrijk item Marc Lombard/Jeanneau Design in de nieuwe Jeanneau’s. De 379 heeft grote raampartijen in de opbouw, vier luiken op het dek en ramen in de romp. De prijs voor deze primeur is € 126,128 af werf Frankrijk. www.skipsyachting.nl


Accumonitor Onverwacht een lege accu is met de nieuwe WhisperPower Battery Monitor (WBM) verleden tijd. De WBM geeft antwoord op vragen als: hoe lang gaat mijn accu mee? Wanneer moet ik mijn accu opladen of vervangen? De monitor berekent de verbruikte ampère-uren en geeft de laadstatus van de accu weer. Tevens toont de WBM het voltage en onthoudt de meter de historie van de gegevens. De WBM serie bestaat uit twee modellen: de Basic, met de basisfuncties voor twee accu's, en de Pro versie die ook de 'resterende tijd' berekent. WhisperPower is een internationaal bedrijf met vestigingen in China, Engeland, Spanje en Duitsland, maar de hoofdvestiging zit in het Friese Drachten. www.whisperpower.com

Comar-AIS naar Simnav Simnav is aangesteld als importeur van Comar-AIS systemen voor de Benelux. Comar bezit een groot marktaandeel in de nog steeds groeiende AIS-markt. Het leveringsprogramma omvat betaalbare losse ontvangers of combinaties van ontvangers met transponders. Simnav heeft recentelijk ook het importeurschap van McMurdo verworven. Het bedrijf verstevigt hiermee zijn positie als service-, lever-, reparatie- en adviesbedrijf met een meermerken strategie. Het leveringspakket van Simnav omvat ook de merken Simrad, Lowrance, B&G, Raymarine, KVH, Oyster, C-Map, Celwave, SeaBelt, Altus en Airmar. www.simnav.nl


ZILTESPULLEN Zeilen op linnen Willem Eerland is sedert zijn vijfde jaar gefascineerd door boten en de zee. Hij tekende al vroeg schepen. Voor hij serieus aan zijn artistieke carrière begon, werkte hij acht jaar op sleepboten. Zijn maritieme schilderijen maakt hij na een grondige studie in musea en archieven, om zo tot een realistisch resultaat te komen. Sinds 1990 exposeert hij in Nederland, Scandinavië en Amerika. Nautische schilderijen, kalenders en wenskaarten van Willem Eerland zijn te koop via www.tableau-maritimecards.nl

Stille Maat Volgens de auteur/uitgever behandelt het Schipper's Zakboek onderwerpen met een hoog 'oh ja' gehalte. En inderdaad, over thema's als manoeuvres op de motor en voorrangs- en andere vaarregels zijn al tientallen publicaties en webpagina's volgeschreven. De functie van dit piepkleine boekje ( 10x15 cm) is dus vooral die van een geheugensteuntje. Voor zo’n 'Stille Maat' kun je voor 10 euro in de meeste watersportwinkels terecht. www.schippersdagboek.nl


foto: Š Ian Roman/Volvo Ocean Race

Fastnet als generale Voor drie van de zeven deelnemers aan de komende Volvo Ocean Race betekende de Fastnet Race een generale repetitie voor de rond-de-wereld race die op 29 oktober van start gaat. Van het trio voltooide Abu Dhabi het rondje rots als snelste in 1 dag en ruim 18 uur. Franck Cammas’


VIDEO Groupama volgde op slechts 4 minuten. Mike Sanderson’s Sanya, de enige niet nieuwe VO 70 in de ‘Volvo’ had bijna een uur meer nodig voor de 650 mijl lange wedstrijd. De Fastnet-line honours ging naar Louïck Peyron met de Banque Populaire, in 1 dag en net geen 9 uur. Z


foto:Š Maarten Russchen


GRENZEN VERLEGD Maarten Russchen zeilt AZAB

Afgelopen zomer voer Maarten Russchen solo de Azores and Back, van Falmouth naar Ponta Delgada op Sao Miguel en terug. Met zijn ‘Home of Jazz’, een VQ32, in een veld van zestig boten. Als kwalificatie voor de Ostar 2013. En met vleug nostalgie: precies twintig jaar geleden zeilde hij dezelfde route…

VIDEO


a de ronding van Lizard Point ligt de zee voor ons open. We krijgen drie dagen lang noorden wind 5 tot 7 Bft. Dat schiet lekker op. Ik kom vrij snel goed in het ritme van zeilen, slapen, eten, navigeren en natuurlijk bloggen, dat hoort er tegenwoordig ook bij (zie www.homeofjazzracing.nl ). Ik probeer steeds 20 minuten te slapen en in het gunstigste geval 30 minuten. Langer gaat niet, want wind, zee en trim vragen voortdurend om actie. Toch pak ik al met al 4 tot 5 uur slaap per etmaal. De tweede fase in de heenwedstrijd wordt gedomineerd door een laag dat ten zuiden van ons langstrekt van west naar oost en onze koerslijn kruist. Ik verleg mijn koers om net ten westen van de kern te blijven. De gribfiles voorspellen 35 knopen wind uit het noordwesten en ik bereid mij voor op zwaar weer. Voor donker zet ik alvast een kleine fok op het kotterstag. Achteraf bezien vaar ik iets te defensief in de aanloop naar de depressie. Het zware weer valt wel mee, want alle wind komt van achteren. Het derde rif kan er vroeg in de ochtend weer uit. Eerst nog gijpen, besluit ik.

N

LOSSE ZEILTOP Dan gaat het mis… Het grootzeil komt keurig over, maar als ik omhoog kijk na de gijp, zie ik dat de bovenste karren zijn losgekomen... De zeiltop hangt helemaal los van de mast. Aan de wind zeilen – de voorspelling - kan ik zo vergeten. ‘Had dan ook een stormrondje gemaakt’ verwijt ik mijzelf. Ik blijf gelukkig kalm; problemen te boven komen hoort bij solozeilen. Om meer schade te voorkomen, strijk ik het zeil nog niet. De zee is nog te wild om de reparatie uit te voeren. Het hele grootzeil moet namelijk los van de mast en de karren moet ik met inbusboutjes bevestigen. En ik heb maar één passende inbussleutel…


foto:© Maarten Russchen

‘Tot mijn verbijstering zijn de bovenste karren losgeraakt...’


foto:© Maarten Russchen

‘Weggaan is nu zoveel moeilijker, omdat er zoveel is dat je bindt...’


KRACHTSINSPANNING Vleugellam hobbelt de boot de rest van de dag door, in afnemende wind, terwijl ik elke stap van de reparatie in gedachte voorbereid. Hoe vang ik het zeil op? In welke volgorde moet ik handelen? Het moet lukken, anders lig ik straks uit de race wanneer de wind naar het zuiden - pal tegen - draait. Tegen de avond is het rustig genoeg en ga ik aan de slag. In de haven is deze klus al lastig in je eentje, maar hier op een hobbelende boot is het een crime. Maar het lukt me! Het voelt geweldig wanneer het grootzeil weer helemaal staat. We gaan weer. Ik vier deze overwinning met het hijsen van de grote gennaker en stuur de boot vervolgens tot diep in de nacht op de hand, tot de voorspelde windstilte intreedt.

WERELD VAN VERSCHIL Precies twintig jaar terug zeilde ik ook naar Azoren. Samen met mijn broer Jaap, op de Lightning, een Waarschip 1010. Er was toen nog geen GPS. Ook geen gribfiles, Epirb, RTE of AIS. Maar het grootste verschil is dat ik toen student was. Geen drukke baan, geen kinderen. Het is nu zoveel moeilijker om weg te gaan, omdat er zoveel is dat je bindt. Jaap zeilt deze AZAB niet mee, maar is wel betrokken. Hij stuurt mij positierapporten van andere boten, zodat ik in kaart kan brengen hoe ik in de wedstrijd lig. Het veld is na de eerste dag al enorm uit elkaar geslagen. Het prettige van de route naar de Azoren is dat er vrijwel geen scheepvaart is. De schepen die ik wel tegenkom liggen alle drie bijna op ramkoers. Toeval? Of zouden ze komen kijken, omdat ze het signaal van de SeaMe en de AIS transponder oppakken?


FINISH! Na de lange windstilte draait de wind. De laatste drie dagen van de race moeten we opkruisen in toenemende wind. Dat is waar Home of Jazz goed in is. Rond de frontpassage staat er zelfs een paar uur windkracht 8. Ik merk dat ik me er niet veel zorgen om maak. Het is opmerkelijk hoe snel je je grenzen verlegt wanneer je op zee zit. Met behulp van het computerprogramma Expedition bepaal ik het beste moment om overstag te gaan naar Sao Miguel. Het komt allemaal mooi uit. Ik pak in deze fase een flink aantal plaatsen terug. Ik zeil alsof het een avondwedstrijd is en wissel zeil wanneer de wind afneemt. Na meer dan een week alleen op zee valt de vermoeidheid mee. Een paar keer word ik onderweg te moe, maar zolang ik de balans houd en genoeg 20 minuten-slaapjes blijf doen, gaat het prima. Land in zicht is altijd een mooi moment. In de laatste nacht op zee is de windschaduw van Sao Miguel nog een lastige horde, maar ook die weet ik te nemen. Finish! Na ruim 8 dagen kom ik als 15de binnen. Over de tweede etappe, terug naar Falmouth, die een week later van start gaat, doe ik een dag korter: 7 dagen en 15 uur. Uit en thuis na 3500 mijl in zeven weken. Met als belangrijkste resultaat mijn kwalificatie voor de Ostar van 2013. Z


foto:© Maarten Russchen

‘Land in zicht. Altijd een mooi moment...’


foto: Š bemanning Yucatan

Eersterangs De Yucatan van Marcella van Dijke en Simon Luesing ligt eersterangs in de baai van Kioni. Het vissersdorp, op het Ionische eiland Ithaka, kreeg al vroeg de status van beschermd cultuurgoed en grootschalige toeristische ontwikkeling is deze Griekse baai bespaard gebleven.


ZILTEWERELD


DRIE JAAR ZON

foto’s: © Bemanning Yucatan

Naar de zon, dat is het doel van Marcella van Dijke en Simon Luesing als ze in 2008 Nederland verlaten aan boord van hun Hallberg Rassy 45 Yucatan. Een avontuurlijke zeereis hoeft voor hen niet per se gepaard te gaan met lange oversteken en vele dagen zonder land in zicht. In dagtochten zeilen ze langs de Franse kust, waarbij ze in de havens de tijd nemen om wat van het land te zien. Marcella: “Dat maakt het reizen voor ons juist zo de moeite waard, we willen niet langs al die mooie plekken voorbij zeilen, omdat we zo nodig zo ver mogelijk willen komen.” Na een relaxte eerste zomer leggen ze de Yucatan in Lagos, Portugal, voor de winterperiode in een marina. Terwijl de meeste boten onbemand worden achtergelaten tot het nieuwe zeilseizoen, blijven Marcella en Simon het grootste deel van de winter aan boord. In maart is de temperatuur weer boven de 20 graden en zeilen ze verder, richting Gibraltar. De Middellandse Zee wordt voor twee jaar het thuiswater van de Yucatan. De zeilers doen vele havens aan de Spaanse oostkust aan en maken de eerste


ZILTEWERELD

meerdaagse overtochten. De trip van Sardinië naar Sicilië wordt voor Marcella een mijlpaal. “Simon stapt in de avond over een belangrijke drempel heen en laat de verantwoording voor de boot aan mij over terwijl hij voor het eerst in een jaar tijd vertrouwt op mijn vaardigheden tijdens het wachtlopen. Ik ben helemaal onder de indruk van de wonderen van de nacht.”

WINTERS VLIEGEN VOORBIJ Via de Griekse eilanden bereiken ze hun tweede winterstopplek, Marmaris, Turkije. Pilateslessen, een bowlingcompetitie, wandelingen, een boat-jumble en muziekuitvoeringen: het contact met andere live-aboards maakt dat zo'n winter aan boord voorbij vliegt. Het tweede seizoen nemen de zeilers ook de tijd voor hun trips aan land. Ze varen westwaarts en doen zoveel mogelijk havens aan die op de heenweg zijn overgeslagen. Na zoveel maanden in het goedkope Turkije en het betaalbare Griekenland is het even wennen aan de marina-prijzen in Italië en Spanje. Porto Cervo op Sardinië spant de kroon, daar ligt de Yucatan voor 175 euro een nacht aan een mooring. Inmiddels weten Marcella en Simon zich verzekert van hun winterplek in Lagos. Het voelt als thuiskomen als ze daar weer aanleggen voor hun laatste winter aan boord. In mei plannen ze een non-stop trip van Lagos naar La Coruna, maar de heftige Portugese Noord gooit roet in het eten. Het worden de zwaarste mijlen voor de Yucatan en de bemanning. Begin september zal de Hallberg Rassy Hellevoetssluis weer binnenvaren. Z


De bemanning van Zilt Magazine bestaat uit:

bemanning

Ruud Kattenberg

Zilt

65/66 2011

Sjors van der Woerd

Henk Huizinga

Jimmy Lengkeek

Hans Martens

Laurens Morel

Laurens van Zijp

Michiel Scholtes

Pieter Nijdeken

van der Weerdt

Kim Seignette

Robert

en vele opstappers

Aan de kajuittafel Onze manier van werken is even onconventioneel als Zilt zelf. Verwacht ons daarom niet in een spectaculair kantoor. We zijn het liefst aan boord, op het water of onderweg naar een goed verhaal. De redactievergadering houden we aan wisselende kajuit- en keukentafels en verder zijn we uitgerust met e-mail, chat en Skype. De beste manier om ons te bereiken, is een e-mail te sturen aan: redactie@ziltmagazine.nl

De inhoud van Zilt Magazine mag op geen enkele wijze worden overgenomen zonder schriftelijke toestemming van de makers. Bij overtreding geldt het tarief dat daarvoor door de Nederlandse Vereniging van Journalisten is vastgesteld. De uitgever kan niet aansprakelijk worden gesteld voor fouten in deze publicatie.


Zilt Zoekt Zeilers

foto: Š Zilt Magazine

Abonneer je nu en ontvang gratis: - elke week het zeilersweerbericht - elke maand Zilt Magazine

Ga naar www.ziltmagazine.nl en vul je e-mailadres in


Zilt 65/66