Ewangelij nikodemusa, něhdy japoštołske stawizny Ponciusa Pilatusa mjenowany KAPITEL 1 1 Annas a Kaiphas a Summas a Datam, Gamaliel, Judas, Levi, Nepthalim, Alexander, Cyrus a druzy Židźa dźěchu dla Jězusa k Pilatusej a wobwinowachu jeho mnohich ćežkich złóstnistwow. 2 A woni rjeknychu: Jezus je Syn Josepha, ćěsle, kraj, rodźeny wot Marije, a wón so da k Synej Božemu a ke kralej. A nic jenož to, ale spyta tež rozpušćenje sabata a zakonjow našich nanow. 3 Pilatus wotmołwi: Što to je, što wón rozłoži? A što je, štož wón rozpušćić spyta? 4 Židźa prajachu jemu: Mamy zakoń, kotryž zakazuje, na sabaće hojić; Ale wón hoji na wonym dnju chromych a hołbje, zlemjenych, slepych, wusadnych a demonow ze złymi srědkami. 5 Pilatus znapřećiwi: Kak móže to ze złymi metodami činić? Wotmołwichu: Wón je wopřisahar a wućěri čerta přez wjercha čerta; A tak so jemu wšitke wěcy podkłasnja. 6 Da dźeše Pilatusej: Čerta wućěrić njezda so być skutk nječisteho ducha, ale z Božeje mocy wuchadźeć. 7 Židźa wotmołwichu Pilatus: Prosymy Wašu wyšnosć, jeho před Waše sudnistwo nakładować a jeho sami naposkać. 8 Da zawoła Pilatus posoła a rjekny jemu: Na kajke wašnje powjedźe Chrystus sem? 9 Da wuńdźe pósłanc won, a jako pózna Chrystusa, pomjenowa so wón k njemu. A po tym zo bě wón kabat, kotryž w ruce dźeržeše, na zemju wupřestrěł, rjekny wón: Knježe, dźi a dźi nutř, přetož bohot woła so. 10 Jako Židźa widźachu, što bě pósłany činił, wołachu k Pilatusej a rjeknychu: Čehodla njejsy jemu jeho mjeno přez pósłaneho dał a nic přez posoła? Přetož jako posoł jeho widźeše, pompěwaše wón jeho a wupřestrěwaše płašć, kotryž w ruce dźeržeše, před sobu na zemju. A rjekny jemu: Knježe, bohot će woła. 11 To zawoła Pilatus pósłaneho a rjekny: Čehodla sy to činił? 12 Posoł wotmołwi: Jako sy mje z Jerusalema k Alexandrej pósłał, widźach Jezusa w chuduškej postawje na wosole sedźeć, a dźěći Hebrejskich wołachu: Hoziana, a woni dźeržachu hałuzy štomow w jich rukomaj. 13 druhich wupřestrěchu swoju drastu a rjeknychu: Wuchowaj nas, kiž sy w njebjesach; Chileny budź, kiž přińdźe w mjenje Knjeza. 14 Tam wołachu Židźa přećiwo pósłanemu a rjeknychu: Dźěći Hebrejskich činjachu swoje přiwołanja w hebrejskej rěči; A kak by ty móhł, kotruž sy Grjek, kotryž hebrejšćinu zrozumi? 15 A posoł jim wotmołwi a rjekny: Prašach so Židow a rjeknych: Što je to, štož dźěći w hebrejskej rěči rjeja? 16 A wón mi wujasni, z tym zo rjekny: Rjeja Hoziana, štož je tak wukładźene: Ow Knježe, wuchowaj mje! abo, ow Knježe, wuchowaj. 17 Da rjekny Pilatus jim: Čehodla wobswědčiće sami słowa, kotrež buchu wot dźěći rěčane, mjenujcy přez swoje mjelčenje? W čim je posoł něšto wopak činił? A mjelčachu. 18 Da rjekny bohot k posołej: Dźi a prócuj so, jón ze wšěmi srědkami nutř přinjesć. 19 Posoł pak wuńdźe won a činješe kaž do toho. A rjekny: Knježe, pój nutř, přetož bohot će woła. 20 A jako Jezus pola chorhojčkow, kotrež su w standartach nosyli, zaćahny, pokłonichu so wurjadni z nich a pompěwachu so k Jezusej. 21 Na to wołachu Židźa hišće sylnišo přećiwo chorhojnikam. 22 Pilatus pak rjekny Židam: Wěm, zo so wam njelubi, zo so wurjady družinow stawow wot samo pokłonichu a Jezusej so pompěšichu. Ale čehodla swariće přećiwo chorhojčce, jako byštaj so schiliłoj a modliłoj? 23 A woni wotmołwichu Pilatusej: Widźachmy, kak so chorhojčka samej pokłoništej a so Jezusej pompěwaštaj. 24 Tuž zawoła bohot chorhojčku a rjekny jim: Čehodla sće to činili?
25 Chorhojčka prajachu Pilatusej: My smy wšitcy pohanjo a modlimy so bohojo w templach; A što měli wot toho dźeržeć, so k njemu prosyć? Jenož družiny standow w našich rukach dźeržachmy, a wone so pokłonichu a so k njemu pomjenowachu. 26 Da rěčeše Pilatus k předstejićelam synagogi: Wolijće sami někotrych sylnych muži a łazy je chorhoje dźeržeć, a budźemy widźeć, hač budu so potom kłonić. 27 A najstarši Židźa wupytachu dwanaće najsylnišich a najkmańšich starych muži a dachu je postawy dźeržeć, a stajichu so před bohota. 28 Da rjekny Pilatus posoł posołej: Wzmi Jezusa a přinjes jón na někajke wašnje zaso nutř. A Jezus a pósłany woteńdźeštaj ze žurle. 29 A Pilatus zawoła chorhoje, kotrež běchu do toho standarty nosyli, a přisahaše jim, hdyž njebychu standarty tak nosyli, hdyž Jezus do toho zastupi, by wón jim hłójčki wotbił. 30 A bohot přikaza Jezusej, zaso nutř přińć. 31 A pósłany činješe, štož bě do toho činił, a prošeše Jezusa nutrnje, wón njech so swój płašć wobleče a na to chodźeše, a wón dźěše na to a dźěše nutř. 32 A jako Jězus zastupi, pokłonichu so chorhoje kaž do toho a so k njemu pomróšichu. KAPITEL 2 1 Jako Pilatus to widźeše, so stróži a chcyše so ze swojeho sydła pozběhnyć. 2 A mjeztym zo chcyše so pozběhnyć, pósła jeho žona, kotraž w někotrej zdalenosće steješe, k njemu a rjekny: »Nimaš ničo z prawym činić; Wšako sym w tutej nocy we wiziji wjele wo nim ćerpjeł. 3 Jako Židźa to słyšachu, prajachu pilatusej: Njejsmy k tebi prajili: Wón je přisahanski? Hlej, wón je twoju žonu sonić dał. 4 To zawoła Pilatus Jezus k sebi a rjekny: »Sy słyšał, što wo tebi wobswědčeja, a njedawa wotmołwu?« 5 Jezus wotmołwi: Hdyž njebychu rěčeć móhli, njebychu rěčeć móhli. Dokelž pak kóždy swójski jazyk wobknježi, dobre a złe rěčeć, tak ma wón na to hladać. 6 Najstarši Židźa pak wotmołwichu a rjeknychu Jezusej: Na čo mamy hladać? 7 Sprěnja wěmy wot tebje, zo sy so přez narodźił; Zdruha, zo buchu twojeho poroda dla ćěšenki w Betlehemje morjeni; Střeća, zo staj twój nan a twoja mać Marja do Egyptowskeje ćeknyłoj, dokelž njemóžachu swójskemu ludej dowěrić. 8 Někotři z Židow, kotřiž pódla stejachu, rjeknychu přichilniwši: Njemóžemy prajić, zo je so přez narodźił; Wěmy pak, zo bě jeho mać Marja z Jozefom slubjena, a tak so wón njeje přez narodźił. 9 A Pilatus rjekny Židam, kotřiž twjerdźachu, zo je so přez narodźił: »To njeje wěrno, přetož dawaše slubjenje, kaž su wobswědčeni, kotřiž su ze swojeho swójskeho luda.« 10 Annas a Kaiphas rjeknyštaj Pilatusej: "Wšitke tute mnóstwo ludźi ma so wobkedźbować, kotřiž wołaja, zo je přez rodźeny a kuzłar; Ale ći, kiž prěja, zo je so přez narodźił, su jeho prosely a wučomnicy. 11 Pilatus wotmołwi Annas a Kaiphas: Štó su proselyća? Woni wotmołwichu: Woni su so dźěći pohanow stali a njewostachu so ze Židami, ale naslědnik wot njeho. 12 To wotmołwištaj Eleaser a Asterius a Antonius a Jakubus, Caras a Samuel, Isaak a Phinees, Crispus a Agrippa, Annas a Judas: Njejsmy proselytojo, ale dźěći Židow a rěčimy wěrnosć a běchmy přitomni, jako so Marja slubi. 13 A Pilatus wobroći so na dwanaćoch mužow, kotřiž běchu to rěčeli, a rjekny jim: Ja was přisaham při žiwjenju caesara, zo sće swěrni wuprajili, hač je so přenarodźił, a zo je wěrno, štož sće powědali. 14 Wy wotmołwichu Pilatus: Mamy zakoń, kotryž nam zakazuje přisahać, dokelž je hrěch. Wy dyrbiće přisahać při žiwjenju caesara, zo njeje tak, kaž smy prajili, a budźemy so z tym spokojić, morjeni być. 15 Da rjeknyštaj Annas a Kaiphas k Pilatusej: »Tući dwanaće mužojo njebudu wěrić, zo jeho jako nisko narodźichmy a jako kuzłarja znajemy, byrnjež postajił, zo budź Syn Boži a kral; štož smy tak daloko zdaleni, wěrić, zo třepotamy, hdyž to słyšimy. 16 A Pilatus přikaza kóždemu, won hić, chiba zo bychu jeničcy mužam, kotřiž prajachu, zo njebudź přez rodźeny, a Jezus, so do daliny wróćo sćahnyć, a rjekny jim: Čehodla maja Židźa zmysł, Jezusa morić?
17 Wotmołwichu jemu: Sće hněwni, dokelž je wón na sabat wuhojił. Pilatus so prašeše: "Budu jeho morić, dokelž je dobre dźěło wukonjał?" Woni praja jemu: Haj, Knježe. KAPITEL 3 1 To dźěše Pilatus połny hněwa ze žurle a rjekny Židam: Namołwjam cyły swět k swědkej, zo nimam na tutym mužu ničo wusadźić. 2 Židźa wotmołwichu Pilatus: Njeby-li wón zły čłowjek był, njebychmy jeho před tebje přinjesli. 3 Pilatus rjekny jim: Wzmiće jeho a pruwujće jeho po swojim zakonju. 4 To prajachu Židźa: Njeje nam dowolene, někoho morić. 5 Pilatus rjekny Židam: Kaznja: Tehodla njebudźeće morić, słuša wam, ale nic mi. 6 A wón dźěše zaso do žurle, zawoła Jezus k sebi a rjekny jemu: Sy ty kral Židow? 7 A Jezus wotmołwi a rjekny Pilatusej: Praš ty wo sebi samym, abo su ći Židźa wo mni prajili? 8 Pilatus wotmołwi a rjekny Jezusej: Sym ja Žid? Wšón lud a knježićeljo Židow su će mi wudźeržowali. Što sy ty činił? 9 Jezus wotmołwi: »Moje mócnarstwo njeje wot tutoho swěta.« Hdy by moje kralestwo wot tutoho swěta było, potom bychu moji wotročcy wojowali, a ja njebych Židam wustajeny był. Ale nětko njeje moje mócnarstwo wot sem. 10 Pilatus rjekny: Sy da ty kral? Jezus wotmołwi: Ty prajiš, zo sym kral. tutomu zaměrej sym so narodźił, a za tutón zaměr sym do swěta přišoł; A za tutón zaměr sym přišoł, zo bych swědčił za wěrnosć. A kóždy, kiž je wo wěrnosći, słyši mój hłós. 11 Pilatus jemu rjekny: Što je wěrnosć? 12 Jezus rjekny: Prawda je z njebjes. 13 Pilatus rjekny: Tehodla njeje wěrnosć na zemi. 14 Jezus rjekny Pilatus: Wěra, zo je prawda na zemi mjez tymi, kiž, hdyž maja móc wusuda, wo prawdźe knježić a prawy wusud tworić. KAPITEL 4 1 Da Pilatus Jezus w hali wróćo, dóńdźe k Židam a rjekny: Njenamakam zmylk na Jezusa. 2 Židźa jemu prajachu: Wón pak dźeše: Ja móžu Boži templ zničić a za tři dny zaso natwarić. 3 Pilatus rjekny jim: Što je to do templa, wo kotrymž wón rěči? 4 Židźa praja jemu: To, štož je Salomon šěsćaštyrceći lět dołho natwarił, je wón zničił a za tři dny zaso natwarił. 5 Pilatus rjekny wospjet k nim: Sym njewinowaty z kreje tohole muža; Hladajće na to. 6 Židźa praja jemu: Jeho krej přińdu na nas a naše dźěći! Da zawoła Pilatus najstaršich a pismawučenych, měšnikow a lewitow hromadźe a rjekny jim mjez štyrjomi wočemi: Njejedna tak; Njejsym ničo w twojej wobskóržbje (přećiwo njemu) namakał, zo je chorych wuhojił a sabat złamał, kotryž je smjerće hódny. 7 Měšnicy a Lewića wotmołwichu Pilatus: Při žiwjenju caesara: Štóž je Boži hanjacy, tak je smjerće hódny. Tola tutón muž je hanił přećiwo Knjezej. 8 A bohot přikaza Židam wospjet, žurlu wopušćić. Wón zawoła Jezusa k sebi a rjekny jemu: Što dyrbju z tobu činić? 9 Jezus wotmołwi jemu: Čiń, kaž je napisane. 10 Pilatus jemu rjekny: Kak je napisane? 11 Jezus rjekny jemu: Mójzas a profetojo maja moje ćerpjenje a moje zrowastanjenje. 12 Jako Židźa to słyšachu, buchu wabili a rjeknychu Pilatusej: Čehodla chceš hanjenje woneho muža hišće słyšeć? 13 Pilatus rjekny jim: Hdy bychu so tute słowa jako Bože hanjenje zjewili, wozmu jeho, přinjese jeho na waš dwór a stajće jón před waš zakoń. 14 Židźa wotmołwja Pilatus: Naš zakoń praji: Wón ma dźewjećatřiceći pukotow dóstać, hdyž pak na te wašnje přećiwo Knjezej hubu drěje, tak ma so wón kamjenjować. 15 Pilatus praji jim: Hdyž bě jeho narěč Boža hanjenja, da pruwujće jeho po wašim zakonju. 16 Židźa praja Pilatusej: Naš zakoń nam přikaza, nikoho morić; chcemy, zo by so wón křižował, dokelž wón smjerć na křižu zasłuži.
17 Pilatus rjekny jim: Wón nima so křižować, ale jenož wušwikać a preč pósłać. 18 Jako pak bohot na přitomnych a Židow zhladowaše, widźeše mnohich Židow w sylzach rozpušćeny a rěčeše k wyšim měšnikam Židow: Cyły lud swoju smjerć nochce. 19 A najstarši Židźa wotmołwichu Pilatus: My a cyły lud smy k tutomu zaměrej sem přišli, zo by wumrěł. 20 Pilatus jim rjekny: Čehodla by wón wumrěć dyrbjał? 21 Prajachu jemu: Dokelž so jako Syn Boži a jako kral mjenuje. KAPITEL 5 1 Nikodemus pak, Žid, stupi před bohot a dźeše: Prošu će, o sprawny sudnik, mi swobodu dać, někotre słowa rěčeć. 2 Pilatus rjekny jemu: Rěč dale! 3 Nikodemus rjekny: Rjeknych najstaršim Židow a k pismawučenym a měšnikam a lewitam a k cyłej syle Židow na jich zhromadźiznje; Što byšće z tutym mužom započinali? 4 Wón je muž, kiž je wjele wužitnych a krasnych dźiwow skutkował, kak njeje hišće ženje čłowjek na zemi zdokonjał a hdy zdokonjeć budźe. Laß ihn gehen und tue ihm nichts zuleide; Hdyž wot Boha přińdźe, přińdu jeho dźiwy (jeho dźiwy) dale; Ale hdyž wot ludźi přińdu, so zniči. 5 Tak skutkowaše Mójzas, jako bu wot Boha do Egyptowskeje pósłany, dźiwy, kotrež bě Bóh jemu přikazał, před faraojom, kralom Egyptowskeje. A byrnjež Magičenjo woneho kraja, Jannesa a Jambreša, přez swoju magiju samsne dźiwy wukonjeli kaž Mójzas, tak njemóžachu tola wšitko zdokonjeć, štož činješe; 6 A dźiwy, kotrež magierojo skutkowachu, njeběchu wot Boha, kaž wěsće, wy pismawučeni a farizejscy; Ale ći, kiž su skutkowali, su zahinyli, a wšitcy, kotřiž jim wěrjachu. 7 A nětko laß tutoho muža hić; přetož dźiwy, kotrychž dla jeho skoržiće, su wot Boha; A wón njeje smjerće hódny. 8 Da rjeknychu Židźa k Nikodemusej: Chceš ty jeho wučomnik stać a rěčenje k swojim lěpšinam dźeržeć? 9 Nikodemus rjekny jim: Je so bohot tež jeho wučomnik stał, a ma rěčenje za njeho? Njeje jeho caesar na tutych wysokich pozicijach sadźił? 10 Jako Židźa to słyšachu, třepotachu woni, křipjachu ze zubami před Nikodemusom a rjeknychu jemu: Njech swoju wučbu za wěrnosć přiwzaš a twój los z Chrystusom maš! 11 Nikodemus wotmołwi: Amen; Ja budu jeho wučbu přiwzać a mój lós z nim, kaž sće prajili. 12 To pozběhny so druhi Žid a prošeše bohota wo dowolnosć, jemu někotre słowa naposkać. 13 A bohot rjekny: Rěč, što sej mysliš. 14 A wón rjekny: »Ja ležach wosomatřiceći lět dołho při wowliwje k Jerusalemej a ćerpjach na wulkej chorosći a čakaše na hojenje, kotrež měješe so přez přichad jandźela wuskutkować, kotryž we wěstym času wodu znjeměrni; A štóž po znjeměrnjenju wody najprjedy zastupi, bu wot kóždeje chorosće wuhojeny, kotruž bě wón měł. 15 A jako jezus mje tam wosłobić widźeše, rjekny wón ke mni: Chceš so wustrowić? A ja wotmołwich: »Knježe, nimam muža, kiž mje do hata sadźi, hdyž je woda rozborkana.« 16 A wón rjekny mi: Stań, wzmi swoje łožo a dźi! A hnydom buch hojeny, wza moje łožo a woteńdźech. 17 To prajachu Židźa k Pilatusej, našemu Knjezej, zo měł so jeho prašeć, na kotrym dnju bu wot swojeje chorosće wuhojeny. 18 chorych wotmołwi: Bě na sabaće. 19 Židow prajachu Pilatusej: Njejsmy prajili, zo je wón swoje lěki při sabaće skutkował a čertow wućěrił přez wjercha čertow? 20 A druhi 7 Žid wustupi a dźeše: Běch slepy, móžach zwuki słyšeć, ale nikoho widźeć; A jako Jezus dale dźěše, słyšach syłu nimo hić a prašach so, što tule je? 21 Wy prajachu mi, Jezus dźe wo to, a ja wołach a dźeše: Jezuso, Syno Dawidowy, smil so nade mnu! A wón pozasta a kazaše, mje k sebi přiwjesć, a rjekny mi: Što chceš? 22 Ja dźeše: Knježe, zo bych dóstał swojej wóčce. 23 Wón rjekny mi: Wzmi swój napohlad, a bórze widźach jeho a slědowach jemu, zradowach a dźakowaše so. 24 A tež druhi Žid wustupi a dźeše: Ja budź wusadny, a wón hoješe mje jenož přez jeho słowo, z tym zo rjekny: Ja chcu, ty sy nutř; A bórze buch wot swojeho wusada wurjedźena.
25 A druhi Žid wustupi a rjekny: Ja sym křiwy, a wón mje ze swojim słowom hrabny. 26 A žona z mjenom Weronika rjekny: »Běch dwanaće lět dołho wot kreje domapytana, a ja dótkach so wobrubow jeho drasty, a bórze zasłyšach moju krej. 27 To prajachu Židźa: Mamy zakoń, zo njesmě so žona jako dopokaz dopušćić. 28 A po druhich wěcach rjekny druhi Žid: "Widźach, kak bě Jezus ze swojimi wučomnikami na kwas přeprošeny, a pobrachowaše na winje w Kanje w Galilejskej; 29 A hdyž bě wino wupane, přikaza wón wotročkam, woni mějachu šesćoch horncow pjelnić, kiž běchu tu, z wodu, a wone napjelnichu jich hač na kromu, a wón požohnowa jich a přeměni wodu na wino, a cyły lud piješe a so nad tutym dźiwom dźiwaše. 30 A jedyn druhi Žid wustupi a rjekny: Ja sym Jezusa w synagogi na Kapernaum wučić widźał; A běše w synagoze muž, tón měješe čerta; A wón wołaše a rjekny: Proš mje na pokoj; Što mamy z tobu činić, Jězus z Nacareta? Sy ty přišła, zo by nas zničiła? Wěm, zo sy ty swjaty Boži. 31 A Jezus jeho dopokaza a rjekny: Mjelč, nječisty ducho, a dźi z čłowjeka won; A bórze přińdźe z njeho won a jeho docyła njeboleše. 32 Farizejow praji tež sćěhowace: Widźach, zo přińdźe wulka črjóda k Jezusej z Galileje a Judejskeje a wot pobrjoha morja a z wjele krajow kołowokoło Jordana, a wjele chorych přińdźechu k njemu, a wón jich wšitkich wuhoji. 33 A ja słyšach nječiste duchi rjejić a prajić: Ty sy Boži Syn! A Jezus přikaza jim kruće, zo njeměli jeho spóznać dać. 34 Na to rjekny druhi, tón rěkaše Centurio: »Ja sym Jezusa w Kapernaumje widźał, a ja sym jeho prosył a prajił: Knježe, mój wotročk leži doma a je lemjeny.« 35 A Jezus rjekny ke mni: Ja chcu přińć a jeho zahojić. 36 Ja pak dźeše: Knježe, ja njejsym hódny, zo přińdźeš pod moju třěchu; Ale rjekń jeno słowo, a mój wotročk budźe wuhojeny. 37 A Jezus rjekny mi: Dźi po swojim puću! A kaž sy wěrił, tak so ći stań. A mój słužownik bu wot teje hodźiny wuhojeny. 38 Da rěčeše zemjan: »Mějach syna w Kapernaumje, tón ležeše w smjerći; A jako słyšach, zo bě přijěł do Galileje, dźěch a prošach jeho, zo chěže do swojeho domu zastupich a swojeho syna zahojich, přetož wón běše smjerći bliski. 39 Rjekny mi: Dźi swojeho puća, twój syn je žiwy. 40 A mój syn bu wot tuteje hodźiny wuhojeny. 41 Nimo tutych wołachu tež mnozy druzy Židźa, mužojo a žony, a rjeknychu: Wón je woprawdźe Syn Boži, kiž wšitke chorosće jenož přez swoje słowo hoji a kotremuž su čertojo cyle podćisnjeni. 42 někotři z nich dale prajachu: Tele mocy njemóža wot nikoho wuchadźeć nimo Boha. 43 Pilatus rjekny Židam: Čehodla njejsu čert wašim lěkarjam podćisnjeni? 44 Někotři z nich prajachu: Móc, čerta podćisnyć, móže jenož wot Boha wuchadźeć. 45 druhich pak praji Pilatusej, zo je Lacarusa z mortwych zbudźił, po tym zo bě štyri dny w swojim rowje ležał. 46 Jako bohot to słyšeše, rjekny wón dyrkotajo k syłu Židow: Što wam pomha, njewinowatu krej přeleć? KAPITEL 6 1 To zawoła Pilatus Nikodemus a pjatnaće mužow, kotřiž prajachu, Jezus njebudź přez rodźeny, k sebi a dźeše jim: Što dyrbju činić, dokelž dawa tumult mjez ludom? 2 Prajachu jemu: Njewěmy to; Njech ći na to hladaja, kotřiž tumult naškaraja. 3 To zawoła Pilatus syłu zaso k sebi a dźeše jim: Wy šwikaće, zo maće počink, zo wam na pašěrskim swjedźenju jateho pušću; 4 Mam znateho jateho, mordarja, kiž rěka Barabbas, a Jezus, kotryž so Chrystus mjenuje, w kotrymž ničo njenamakam, štož smjerć zasłužiš. Štó z nich da ma zmysł, kotryž mam wam přewostajić? 5 Wšitcy rjeja a praja: Wumóž nas, Barabbas! 6 Pilatus rjekny jim: Što da dyrbju z Jezusom činić, kotryž so Chrystus mjenuje? 7 Wotmołwiće wšitcy: Wón ma so křižować. 8 A zaso rjeja a praja Pilatusej: Ty njejsy přećel caesara, hdyž tutoho muža pušćiš? Wón je rozjasnił, zo je Syn Boži a kral. Ty pak sy nachileny, zo je kral a zo nic caesar?
9 A Pilatus rěčeše połny hněwa k nim: Waš lud je přeco hnujacy był, a wy sće přeco přećiwo tym, kotřiž su wam słužili? 10 Židźa wotmołwichu: Štó su ći, kotřiž su nam słužili? 11 Pilatus jim wotmołwi: Twój Bóh, kiž je će z twjerdeho wotročstwa Egyptowčanow wuswobodźił a tebje po Čerwjenym morju wjedł, jako by suchi kraj, a tebje w pusćinje z manu a poccu dušował a wodu ze skały wotewzał a tebi zakoń z njebjes dał: 12 Wy sće jeho po wšitkich pućach wabili a sej wuškrěte ćelo přeli a so jemu woprowali a prajili: To su twoji bohojo, Israelo, kotřiž su će z kraja Egyptowskej wuwjedli. 13 Tehodla bě waš Bóh nachileny, was zničić. Mójzas pak stupi za tebje, a twój Bóh jeho wusłyša a da ći swoju winu. 14 Pozdźišo byšće rozzłobjeni byli a byšće swojich profetow, Mójzasa a Aarona, morili, hdyž su do załožerskeje chaty ćeknyli, a wy sće přeco přećiwo Bohu a jeho profetam mórkotali. 15 A wón by był wot swojeho sudniskeho stólca stanył a by won šoł; Ale Židźa wołachu wšitkich: Spóznajemy caesara jako krala a nic Jezusa. 16 Ručež bě so tutón čłowjek narodźił, přińdźechu mudri a přednjesechu jemu dary. Jako Herodes to słyšeše, bě wón jara znjeměrnjeny a běše jeho najradšo morił. 17 Jako jeho nan to zhoni, ćekny wón z nim a jeho maćerju Marju do Egyptowskej. Jako Herodaš słyšeše, zo bu so narodźił, by jeho zabił; A tak pósła a mori wón wšitke dźěći, kotrež běchu w Betlehemje a na wšěch pobrjohach toho samsneho, wot dweju lět sem a pod nim. 18 Jako Pilatus tute powědančko słyšeše, so wón stróži. A wón přikaza ćišinu mjez ludom, kiž haru činješe, a rjekny Jezusej: Sy da ty kral? 19 Wšitcy Židźa wotmołwichu Pilatus, wón je, kotrehož chcyše Herodes morić dać. 20 Da wza Pilatus wodu, wumy sej před ludom ruce a rjekny: Ja sym njewinowaty na kreji tutoho praweho; Wobhladajće sej to. 21 Židźa wotmołwichu a rjeknychu: Jeho krej přińdu na nas a naše dźěći! 22 Da přikaza Pilatus, Jezusa před njeho dowjesć, a rjekny jemu ze sćěhowacymi słowami: 23 swójski lud je tebje nadawk dał, sebje samoho za krala sčinić. Tohodla zasudźu, Pilatus, so po zakonjach prjedawšich bohotow šwičeć; A zo budźeš najprjedy wjazany a potom na jednym křižu spowěšany na tym městnje, hdźež sy nětko jaty; A tež dwaj złóstnikaj z tobu, kotrej a gestas rěkaja. KAPITEL 7 1 A Jezus dźěše ze žurle, a rubježnikaj z nim. 2 A hdyž přińdźeštaj k městnu, Golgatha rěka, slečechu jemu jeho woblečenje a wopasachu jeho z rubjanym rubiškom, sadźichu jemu ćernjowu krónu na hłowu a dachu jemu rołu do ruki. 3 A runje tak sčinichu ze škomaj, kotrejž buštej z nim křižowanej, Dimas k jeho prawicy, gestas k jeho lěwicy. 4 Jezus pak dźeše: Mój Wótče, wodaj jim! Wšako njewědźa, što činja. 5 A woni dźělachu jeho płašće a ćisnychu lós na swój płašć. 6 Mjeztym steješe lud pódla, a wyši měšnikojo a starši Židow jeho wusměšowachu a rjeknychu: Wón je druhich wumóžił, zo by sam so nětkle wumóžił, hdyž zamóže; Hdyž je Syn Boži, tak njech nětk z křiža dele stupa. 7 A wojacy jeho wusměšowachu, wzachu česało a žołčnikojo a dachu jeho k njemu a rjeknychu jemu: Sy-li kral Židow, daj so. 8 A Longinus, wěsty wojak, wza hlebiju, přetočeše jón do boka, a bórze přińdźe krej a woda won. 9 A Pilatus napisa titul na křiž w hebrejskich, łaćonskich a grjekskich pismikach, mjenujcy: To je kral Židow. 10 Jedyn z wobeju škćow, kotrajž buštaj z Jezusom křižowanej, tón rěkaše Gestas, rjekny Jezusej: Hdyž ty Mesias sy, da wumóž so a nas. 11 Paduch pak, kiž bu k swojim prawam křižowany a Dimas rěkaše, přisadźi jeho a rjekny: Njeboiš so Boha, kiž je k tutomu chłostanju zasudźeny? Přijimujemy woprawdźe z prawom a prawom zasłužbu našich jednanjow; Tola tutón Jězus, što je złe činił? 12 Po tutym zdychowanju rjekny wón Jezusej: Knježe, mysli na mnje, hdyž přińdźeš do swojeho kralestwa. 13 Jezus wotmołwi a rjekny jemu: Zawěrnje, ja praju ći: Ty dyrbiš dźensa ze mnu w paradizu być.
KAPITEL 8 1 A bě w šestej hodźinje, a ćma ležeše na wobliču cyłeje zemje hač do dźewjateje hodźiny. 2 A jako bě słónco zaćěmnjene, hlej, wołtar templa bě wot horjeka hač dele roztorhany; A tež te skaliska buchu roztorhane, a rowy so wotewrěchu, a wjele ćěłow wot swjatych, kotrež spachu, so pozběhnychu. 3 A w dźewjatce hodźinje rjeješe Jezus z wulkim hłosom a rjekny: Hely, Hely, lama zabacthani? Što so wułožuje: Mój Božo, mój Božo, čehodla sy mje wopušćił? 4 A po tutych wěcach rjekny Jezus: Wótče, do twojeju rukow połožu swojeho Ducha; A po tym zo bě to prajił, poda wón ducha. 5 Jako pak hejtman wuhlada, zo Jezus tak wuwoła, pušći wón Ducha, překrasnjeny wón Boha a dźeše: Zawěrnje, to bě prawy muž. 6 A wšitcy ludźo, kotřiž při tym stejachu, běchu jara znjeměrnjeni nad tutym napohladom. A přemyslowachu wo zańdźenym, bijachu so na hrudź a wróćichu so potom do města Jerusalem. 7 Hejtman dźěše k bohotej a powědaše jemu wšitko, štož bě so stało. 8 A jako bě wón to wšitko słyšał, bě wón jara zrudźeny. 9 A wón zawoła Židow a dźeše jim: Budźće dźiw zaćmića słónca widźeli a štož so hewak hišće sta, jako Jezus zemrě? 10 Jako Židźa to słyšachu, wotmołwichu bohotej: Zaćmiće słónca sta so po swojim wšědnym wašnju. 11 Ale wšitcy, kiž Chrystusa znajachu, stejachu w někotrej zdalenosći, runje tak kaž žony, kotrež běchu Jězus z Galileje sćěhowali, a wobkedźbowachu to wšo. 12 A hlej, wěsty muž z Arimatheje, z mjenom Joseph, kotryž bě tež wučomnik Jezusa, ale z bojosće před Židami njewočinił, stupi ke bohotej a prošeše jeho, jemu dowolnosć dać, ćěło Jězusa z křiža preč wzać. 13 A bohot da jeho přizwolić. 14 A Nikodemus přińdźe a přinjese měšeńcu myrry a aloe sobu, to něhdźe sto puntow. A wzachu Jezusa pod sylzami z křiža a zwjazachu jón z płachtakami z korjeninami, kaž je to pola Židow nałožk, pohrjebać. 15 A wón połoži jón do noweho rowa, kotryž bě Joseph twarić a ze skały wrjesnyć dał, do kotrehož hišće ženje čłowjek njepołožił njebě. A kulichu so wulki kamjeń wo durje rowa. KAPITEL 9 1 Jako njesprawni Židźa słyšachu, zo jo Jozef Leichowe mjeno Jězusa wuprošał a pohrjebał, pytachu nikodemusa. A ći tych pjatnaće muži, kotřiž běchu před bohotom wobswědčili, njejědźach Jezus přez narodźeny, a druzy dobri ludźo, kotřiž běchu něšto dobreho přećiwo njemu činili. 2 Jako pak so wšitcy z bojosće před Židami schowaja, pokaza so Nikodemus sam jim a rjekny: Kak móža tajcy ludźo do synagogi přińć? 3 Židźa jemu wotmołwichu: Kak pak móžeš so do synagogi zaběrać, kiž sy był zwjazkar Chrystusa? Čita twój lós z nim w tamnym swěće być. 4 Nikodemus wotmołwi: Amen; Tak so stań, zo mam swój lós z nim w jeho mócnarstwje. 5 Jako Joseph k Židam přińdźe, rjekny wón jim: Čehodla sće rozzłobjeni na mnje, dokelž ja ćěło Jězusa Pilatusa požadach? Hlej, ja sym jón do swojeho rowa połožił a jón do čisteje płachty zwił a kamjeń wo durje rowa połožił. 6 Sym prawje přećiwo njemu jednał; Wy pak sće njesprawnje jednali a tutoho sprawneho zecnyli, z tym zo sće jeho křižowali, jemu so pić dali, jeho z ćernjemi krónowali, jeho ćěło z křudami roztorhali a winu jeho kreje na was dele modlili. 7 Jako Židźa wo tym słyšachu, běchu znjeměrnjeni a znjeměrnjeni. A woni jimachu Josefa a přikazachu, jeho před sabatom do zajeća wzać a sej tam zdźeržeć, doniž njeje sabat nimo. 8 A woni prajachu jemu: Spowědź wotpołožić! Přetož nětko njeje dowolene, ći něšto złeho činić, doniž prěni dźeń tydźenja njepřińdźe. Ale wěmy, zo će chowanja hódni njebudu; My pak chcemy twoje mjaso ptačkam njebja a zwěrjatam zemje dać. 9 Joseph wotmołwi: Tuta narěč runa so narěči hordeho goliata, kotryž žiwemu Bohu wumjetowaše, přećiwo Dawidej rěčeć. Wy pismawučeni a pismawučeni pak wěšće, zo Bóh přez profeta praji:
Wjećba je moja, a ja chcu wam zło zapłaćić, kotrež tomu wotpowěduje, štož sće mi hrozyli. 10 Bóh, kotrehož sy na křiž powěsnył, móže mje z twojeju rukow wuswobodźić. Wšitke twoje złósće budźe na tebje wróćo padnyć. 11 Přetož jako bohot sej ruce wumy, rjekny wón: "Sym čisty z kreje toho praweho." Wy pak sće wotmołwili a rjejili: Jeho krej přińdu přez nas a naše dźěći. Kaž sće prajili, maće na wěčne hić. 12 Jako najstarši Židźa tute słowa słyšachu, wuradźowachu w hněwu nad měrami. A hrabnyštaj Josepha a tyknyštaj jeho do komorki, hdźež njebě wokno. Zawrěchu durje a zapječatuja přepławo; 13 A Annas a Kaiphas stajištaj stražu na to a wuradźowaštej so z měšnikami a lewitami, zo mějachu so wšitcy po sabaće zhromadźić, a woni přemyslowachu, do kotreje smjerće měli Josepha přinjesć. 14 Jako běchu to činili, přikazaštaj knježićelej Annas a Kaiphas, Joseph wuwjesć. KAPITEL 10 1 Jako cyła zhromadźizna to słyšeše, so dźiwachu a běchu zadźiwani, wšako namakachu samsny pječat na lodźe komory a njemóžachu Josepha namakać. 2 A Annas a Kaiphas wuńdźeštaj won, a mjeztym zo woni wšitcy wobdźiwachu, zo bě Joseph preč, rěčeše jedyn z wojakow, kotřiž row Jězusa pasechu, na zhromadźiznje. 3 Mjeztym zo wobstražowachu row Jězusa, sta so zemjerženje. A widźachmy, kak je Boži jandźel kamjeń rowa preč kulił a so na to sydnył. 4 A jeho wobličo bě kaž błysk a jeho woblečenje kaž sněh. A buchmy přez bojosće kaž mortwych. 5 A słyšachmy, kak jandźel k žonam při rowje Jězusa rěčeše: Njebojće so! Wěm, zo wy Jězusa pytaće, kiž bu křižowany. Wón je stanył, kaž je to wěšćił. 6 Pójće a widźiće městno, hdźež bu połoženy. A dźi hnydom do njeho a praju swojim wučomnikam, zo je z mortwych stanył, a wón před tobu dźe do Galileje. Tam dyrbiće jeho widźeć, kaž je wam to prajił. 7 A Židźa wołachu wšitkich wojakow, kotřiž bychu row Jězusa pasli, a rjeknychu jim: Štó su žony, ke kotrymž je jandźel rěčał? Čehodla njejsće ju hrabnyli? 8 wojacy wotmołwichu a rěčachu: Njewěmy, štó žony běchu. Nimo toho smy so přez bojosć kaž mortwych stali, a kak móžachmy tute žony přewzać? 9 A Židźa rjeknychu jim: Tak wěrno, zo je Knjez žiwy, njewěrimy wam. 10 wojakow wotmołwichu a dźachu Židam: Jako widźeše Jezus telko dźiwow skutkować a słyšeše, a jemu njewěrišće, kak byšće nam wěrić dyrbjeli? Wy sće prawje prajili: Kaž je Knjez žiwy, je Knjez wěrny. 11 Smy słyšeli, zo je jich Joseph, kotryž bě ćěło Jězusa pohrjebał, w komorce pod zazyglowanym přepławom zamknył; A jako so wona wočini, jeho tam njenamaka. 12 Dajće nětk Josepha, kotrehož sće w komorce wobstražowali, da budźemy Jězusa wunjesć, kotrehož smy w rowje wo wohrožowali. 13 Židźa wotmołwichu a dźachu: Budźemy Jozefa dowjesć, porodźiće wy Jezusa! Ale Joseph je w swójskim měsće Arimathäa. 14 wojacy wotmołwichu: »Hdyž je Joseph w Arimateje a Jezusu w Galilejskej, tak słyšachmy, kaž jandźel žonam zdźěli. 15 Jako Židźa to słyšachu, bojachu so a rěčachu mjez sobu: Měło-li so tole na někajke wašnje zjawnje stać, da budźe kóždy do Jezusa wěrić. 16 A woni hromadźachu wulku sumu pjenjez, dachu wojakam a rjeknychu: Prajće ludej, zo su wučomnicy Jězusa w nocy přišli, hdyž sće spali, a ćěło Jězusa pokradnyli? A hdyž Pilatus, bohot, wo tym zhoni, tak chcemy jeho spokojić a tebje do wěstoty přinjesć. 17 A wojacy wzachu pjenjezy a prajachu, kak běchu jim to wot Židow přikazali: A jich rozprawa rozšěrjowaše so we wukraju mjez ludom. 18 měšnik pak, Phinees, Ada, šulski mišter, a lewit, z mjenom Ageus, přińdźechu třo z Galileje do Jerusalema a prajachu k wyšim měšnikam a wšitkim, kotřiž běchu w synagogach, a rjeknychu: 19 Smy widźeli, kak jeZus, kotrehož sće křižowali, ze swojimi jědnaće wučomnikami rěčeše a mjez nimi na Wolijowej horje sedźeše a jim rjekny:
20 Dźiće do cyłeho swěta, prědujće wšitkim ludam ewangelij a wuknu je na mjeno Wótca a Syna a Swjateho Ducha; A štóž budźe wěrjeny a křćeny, budźe wumóženy. 21 A hdyž bě wón tole swojim wučomnikam prajił, widźachmy jeho do njebjes spěć. 22 Jako wyši měšnikojo a starši a lewića tole słyšachu, rjeknychu tutym třom mužam: Dajće Israelowemu Bohu česć a wuznawajće jemu, hač je to wěrno, štož sće widźeli a słyšeli. 23 A woni wotmołwichu: Kak je Knjez našich wótcow žiwy, kiž je Bóh Abrahamowy a Bóh Izaaks a Bóh Jakubowy, kaž my Jezusa z jeho wučomnikami rěčeć słyšachmy a kak smy jeho do njebjes spěć dali, da smy wam prawdu powědali. 24 A ći třo mužojo wotmołwjachu a prajachu: Hdyž bychmy sej słowa, kotrež Jězusej rěčeć słyšachmy, nic swójsku sčinili a jeho do njebjes wotwjezć widźachu, da bychmy hrěchej dołžni byli. 25 Da pozběhnychu so hnydom wyši měšnicy, dźeržachu knihu zakonja w swojimaj rukomaj a naležnje tutych mužow a rjeknychu: Njeprošće po tym wjace, što sće wo Jezusu rěčeli. 26 A dachu jim wulku sumu pjenjez a pósłachu druhich ludźi ze sobu, kotřiž mějachu jich do swojeho kraja wjesć, zo njebychu na žadyn pad w Jerusalemje wostali. 27 A Židźa so wšitcy zhromadźichu, a po tym zo běchu najpochadnišu starosć wuprajili, rjeknychu: Što je to do wurjadneho, kotrež je so w Jerusalemje stało? 28 Ale Annas a Kaiphas ju tróštowaštaj a dźachmoj: Čehodla měli wojakam, kotřiž row Jězusa stražowachu, wěrić, hdyž nam prajachu, jandźel je kamjeń z duri rowa preč kulił? 29 Snano prajachu sami wučomnicy jim to a dachu jim pjenjezy, zo bychu to prajili, a sami wotewzachu ćěło Jězusa preč. 30 wobmyslenjow dale, zo njemóžeš cuzym kredit dać, dokelž su tež wulku sumu wot nas wzali a nam po přikazach rozjasnili, kotrež smy jim dali. Woni dyrbja pak nam pak wučomnikam Jězusa swěrni być. KAPITEL 11 1 Da pozběhny so Nikodemus a dźeše: Wy prajiće prawje, wy synojo Israela, wy sće słyšeli, što ći třo mužojo přisahachu po Zakonju Božeho, kiž dźachu: My smy Jezusa z jeho wučomnikami na Wolijowej horje rěčeli, a my smy jeho do njebjes podali. 2 A Pismo nas wuči, zo bu žohnowany profet Elia do njebjes přiwzaty; a Elisa, kiž bu wot synow profetow prašany: Hdźe je naš nan Elija? Wón rjekny jim, zo je so do njebjes přiwzał. 3 A synojo profetow rjeknychu jemu: Snano je jeho Duch na jednu z horow israela dowjedł, tam jeho snano namakamy. A prošachu Elizu, a wón morskny tři dny z nimi, a njemóžachu jeho namakać. 4 A nětk mje poskajće, wy israelscy synojo, a wusyłajće nas ludźi na israelske hory, zo njeby snadź Duch Jezusa roztorhnył a jeho tam snadź namakał a nasyćił. 5 A rada Nikodemusa so cyłemu ludej lubješe. A wupósłachu mužow, kotřiž Jezusa pytachu, jeho pak njemóžachu namakać, a wróćichu so a rjeknychu: Chodźachmy wokoło, njemóžachu pak Jezusa namakać, ale smy Josepha w jeho měsće Arimathäju namakali. 6 Jako wjerchojo to słyšachu, wjeselachu so a chwalachu Boha Israela, dokelž bu Joseph namakany, kotrehož běchu do komory zawrěli a njenamakali. 7 A hdyž běchu wulku zhromadźiznu wutworili, rjeknychu wyši měšnicy: Na kotre wašnje mamy My Joseph k nam přinjesć, zo by z nim rěčał? 8 A woni wzachu čwak papjery, pisachu jemu a rjeknychu: Měr budź z tobu a swojej cyłej swójbu. My wěmy, zo smój so na Boha a tebi zyłoj. Budźće płaćiwi, naju nanojo, wopyta wuzwolić, přetož běchmy dospołnje překwapjeni přez wašu ćěkańcu z jastwa. 9 My wěmy, zo bě to zła rada, kotruž smy přećiwo tebi pofórmanili, a daß je so Knjez wo tebje starał, a zo je Knjez sam tebje wot našich wotpohladow wuswobodźił. Měr budź z tobu, Joseph, kiž sy čestny mjez cyłym ludom. 10 A woni wuzwolichu sydom přećelow Josepha a měještaj jim: Hdyž přińdźeće k Josephej, strowi jeho w měrje a dajće jemu tónle list. 11 A jako přińdźechu mužojo k Josephej, strowjachu jeho w měrje a dachu jemu list. 12 A jako bě Joseph to čitał, rjekny wón: Chwalił Bohu, Knjez, kiž je mje wot Israelitow wuswobodźił, zo bychu moju krej zaleć móhli. Chwalbny budź Bóh, kiž je mje pod twojimaj křidłomaj škitał.
13 A Joseph ju kusny a wza ju sobu do swojeho domu. A na druhe ranje postupi Joseph swojeho wóslika a dźěše z nimi do Jerusalema. 14 A jako wšitcy Židźa to słyšachu, dźěchu jemu napřećo a wołachu: Měr přewodź swój přichad sem, nan Joseph. 15 Na to wón wotmołwi: Derjeměće Knjeza přewodźuje cyły lud. 16 A wšitcy jeho košichu. A Nikodemus wjedźeše jeho do swojeho domu, po tym zo bě wulki swjedźeń přihotował. 17 Nazajtra pak, jako běše přihotowanski dźeń, rjeknychu Hannas, Kaiphas a Nikodemus josephej: Wuznaj Israelowemu Bohu a wotmołw na wšitke prašenja, kotrež budźemy tebi zestajeć. 18 Přetož my smy jara znjeměrnjeni byli, daß du den Leib Jesu begraben hast; A hdyž běchmy tebje do komory zawrěli, njejsmy će namakać móhli; A wot toho časa so bojujemy, hač do toho časa, zo so ty mjez nami zjewiš. Praj nam tuž před Bohom, što je so wšitko stało. 19 To wotmołwi Joseph a dźeše: Sće mje na dnju přihotowanja hač do ranja popadnyli. 20 Jako pak stejach wosrjedź nocy při modlitwje, bě dom štyrjoch jandźelow wobdaty. A ja widźach Jezusa jako błyšć słónca a padnych z bojosću na zemju. 21 Jezus pak zapřimny moju ruku a zběhny mje ze zemje, a rosa bu na mnje sypana. Wón pak wótrě mi mjezwočo, wuhibny mje a rjekny mi: Njebój so, Josepho; Hladaj na mnje, přetož ja to sym. 22 Da hladach na njeho a prajach: Rabboni Elias! Wón mi wotmołwi: Ja njejsym Elias, ale Jězus z Nacareta, kotrehož ćěło sy pohrjebał. 23 Rjeknych jemu: Pokaž mi row, do kotruž sym će połožił. 24 A Jezus wza mje za ruku, dowjedźe mje k městnu, hdźež běch jeho połožił, a pokazach mi płakanje drasty a serwjetu, kotruž jemu wokoło hłowy połožich. Tuž wujědźach ja, zo běše to Jezus, zo by so k njemu pomjatło a dźeše: Chróstny, kiž přińdźe w mjenje Knjeza. 25 Jezus wza mje wospjet za ruku, dowjedźe mje do Arimathäje do mojeho domu a rjekny mi: Měr budź z tobu! Ale njechodź ze swojeho domu hač do štyrceteho dnja; Ale dyrbju k swojim wučomnikam hić. KAPITEL 12 1 Jako wyši měšnicy tole wšitko słyšachu, zadźiwachu so, popadnychu z wobličom na zemju kaž mortwi a wołachu k sebi: Kajke je to wulkotne znamjo, kotrež je so w Jerusalemje stało? Znajemoj nana a mać Jězusa. 2 A wěsty levit rjekny: »Znaju wjele swojich swójbnych, nabožnych wosobow, kotrež Bohu Israela w templu z modlitwami wopory a zapalne wopory haja. 3 A jako wyši měšnik Simeon jeho do swojeju rukow wza. Wón rjekny jemu: Knježe, nětk ladźeše twojeho wotročka w měrje dźělić, po swojim słowje; Přetož mojej woči stej twoje zbože widźałoj, kotrež sy před wobličom wšitkich ludow sčinił: swětło, zo by pohanow rozswětlił, a krasnosć swojeho israelskeho luda. 4 Na samsne wašnje požohnowa Simeon Marja, mać Jězusa, a rjekny jej: Ja ći wo tutym dźěsću powědam; Wón je postajeny za pad a znowazrowastaće mnohich a za znamjo, přećiwo kotrymž ma so rěčeć. 5 Haj, mječ tež twoju swójsku dušu přetoči, a mysle mnohich wutrobow budu zjewjene. 6 A wšitcy Židźa rjeknychu: Laßt uns den drei Männer pósłać, kotřiž prajachu, zo bychu jeho ze swojimi wučomnikami na Wolijowej horje rěčeć widźeli. 7 Na to so ju prašachu, što su widźeli. Kotřiž jednomyslnje wotmołwichu: W přitomnosći Boha Israela wobkrućamy, zo smy jasnje widźeli, kak Jezus z wučomnikami na Wolijowej horje rěčeše a do njebjes přewozmje. 8 A Annas a Kaiphas dowjezeštaj na wšelake městnosće a je dźěliłoj. Kotřiž jednohłósnje wěrnosć wuznachu a rjeknychu, zo su Jězusa widźeli. 9 A Annas a Kaiphas praještej: »Naš zakoń praji: Přez hubu dweju abo třoch swědkow so kóžde słowo zwěsći.« 10 Ale što smy prajili? Zbóžny Henoch so Bohu spodobaše a bu přez Bože słowo přełoženy; a pohrjebnišćo zbóžneho Mójzesa je znate. 11 Jezus pak bu Pilatus přepodaty, wušwikany, z ćernjemi krónowany, popluwany, z hlebiju přetočeny, křižowany, zemrě na křižu a bu pochowany, a jeho ćěło bu česćehódny Joseph w nowym rowje pochowany, a wón wobswědči, zo bě jeho žiweho widźał.
12 A tući mužojo su nimo toho wujasnili, zo jeho ze swojimi wučomnikami na Wolijowej horje rěča a k njebjesam powjezć widźachu. 13 Da pozběhny so Joseph. Wón rjekny Anninej a Kaiphasej: Wy rady sće jara zadźiwani byli, zo je so wam prajiło, zo je Jezus žiwy a zo je do njebjes spěł. 14 Je woprawdźe překwapjace, zo njeje wón jenož sam z mortwych stanył, ale tež druhich z jich rowow wubudźił, kotrež su so wot mnohich w Jerusalemje widźeli. 15 A nětko wusłyš mje tróšku: Wšitcy znajachmy zbóžneho Simeona, wyšeho měšnika, kotryž Jezusa jako ćěšenka w templu do swojich rukow wza. 16 Samsny Simeon měješe sam dweju synow, a běchmy wšitcy při jeje smjerći a pohrjebje přitomni. 17 Tehodla dźiće a wobhladajće sej swoje rowy, přetož su wotewrjeni, a woni su stanyli, a hlej, woni su w měsće Arimathäa a přežiwja swój čas hromadźe w nutrnych hodźinach. 18 někotři drje su zwuk swojich hłosow w modlitwje słyšeli, ale nochcedźa z nikim rěčeć, ale woni wostawaja němi kaž mortwych. 19 přińdźe pak, laßt nas k nim chodźić a so jim napřećo ze wšej přihódnej česćownosću a kedźbliwosću zadźeržeć. A hdyž móžemy je k přisahanju přinjesć, budu nam snano někotre potajnstwa jich zrowastanjenja přeradźić. 20 Jako Židźa to słyšachu, so nad měrami wjeselachu. 21 Da dźěchu Annas a Kaiphas, Nikodemus, Joseph a Gamaliel do Arimathäje, njenamakachu pak w swojich rowach. Tola jako po měsće wokoło dźěchu, zwjazachu je na swojej schilenej kolenje na swojim nyšporje: 22 A woni strowjachu jich ze wšej česćownosću a česćownosću před Bohom, dowjedźechu jich do synagogi k Jerusalemej, a po tym zo běchu wrota zawrěli, wzachu knihu Knjeza. 23 A woni połožichu jim to do rukow a přisahachu je pola Boha Adonai a Israelowemu Bohu, kotryž je k našim wótcam rěčał přez zakoń a profetow a rjekny: Hdyž wy temu, kiž je was z mortwych zbudźił, wěri, zo je Wón Jezus, tak prajće nam, štož sće widźeli a zo sće z mortwych zbudźili. 24 Charinus a Lenthius, synaj Simeons, třepotaštaj, jako to słyšaštaj, a buštaj znjeměrnjenaj a zdychnyštaj. A runočasnje pohladachu k njebjesam a so z porstami na jazyku pokřižowachu. 25 A hnydom rěčachu a rěčachu: Daj kóždemu z nas něšto papjery, tak chcemy ći wšo napisać, štož smy widźeli. A sydnychu so a pisachu a rjeknychu: KAPITEL 13 1 O UKNJEZK Jezusa a Wótca, kiž sy Bóh, tež zrowastanjenje a žiwjenje mortwych, daj nam dowolnosć, twoje potajnstwa wozjewjeć, kiž smy po smjerći widźeli, kiž słušeja k twojemu křižej; Přetož my přisahamy na twoje mjeno. 2 Přetož sy swojim słužownikam zakazał, tajne wozjewjeć, kiž bu přez twoju bójsku móc w heli skutkował. 3 Jako buchmoj z našimi nanami do hłubiny hele přesadźenaj, do čornidła ćmy, zjewi so nadobo barba słónca kaž złoto a sylne purpurowe swětło, kotrež městnosć rozswětli. 4 Na to wjeseleše so Hadam, nan cyłeho čłowjestwa, ze wšěmi patriarchami a profetami a rjekny: Swětło je zawinowar wěčneho swětła, kiž je slubił, nam k wěčnemu swětłu sčinić. 5 Da zarjeji profet Jezaja a dźeše: To je swětło Wótca a Syna Božeho po mojim wěšćenju, jako bych na zemi žiwy był. 6 Kraj Zabulon a Kraj Nephthalim zwonka Jordana, lud, kotryž w ćmě měnješe, widźachu wulke swětło; A tym, kotřiž bydlachu w regionje smjertneho sćina, je swětło schadźało. A nětk je přišoł a je nam, kiž sedźachmy w smjerći, rozswětlił. 7 A hdyž so wšitcy zwjeselichmy nad swětłom, kotrež so nad nami swěćeše, přistupi naš Wótc Simeon k nam, wozbožeše cyłe towarstwo a dźeše: Chwali Knjeza Jezusa Chrystusa, Syna Božeho! 8 kotrehož wzach do swojeju rukow, jako běch hišće dźěćo w templu, a jako so wot Swjateho Ducha pohnuch, rjeknych k njemu a póznach: 1 Daß nětk swojej woči widźeli stej, kotruž sy před wobličom wšitkich čłowjekow přihotował, swětło, zo bych pohanow rozswětlił a krasnosć swojeho luda Israela. 9 Jako wšitcy swjeći, kotřiž we hłubinje hele běchu, tole słyšachu, wjeselachu so nade wšitkimi.
10 Na to přińdźe jedyn won kaž mały samotar a bu wot wšitkich prašany: Štó sy? 11 Na to wón wotmołwi: Sym hłós wołarja w pusćinje, Jan Křćenika, a profet Najwyšeho, kiž dźěše do swojeho přichada, zo by swojeho puća přihotował, zo by swojemu ludej dopóznaće wuchowanja k wodawanju hrěchow dał. 12 A ja, Jano, jako widźach Jezusa k sebi přińć, pohnuty wot Swjateho Ducha, rjeknych: Hlej, jehnjo Bože, hlej, kiž hrěchi swěta wozmje. 13 A ja wukřćich jeho w Jordanje a widźach, kak swjaty Duch w postawje hołbja na njeho dele přińdźe, a słyšeše hłós z njebjes, kiž rjekny: To je mój lubowany Syn, na kotrymž sym ja spodobał. 14 A jako nětk před nim dźěch, přińdźech sem, zo bych was wozjewjeł, zo by Syn Boži nas wopytał jako přichodne wopytał a kak dźeń z wyšiny k nam přińdźe, kiž smy w ćmě a w chłódku smjerće. KAPITEL 14 1 Jako pak bě prěni čłowjek, naš nan Hadam, tole słyšeše, zo bě so Jezus w Jordanje křćił, zawoła swojeho syna Seth a rjekny: 2 Dowěr swojeho syna, patriarcha a profeta, wšo, štož sy wot Michała, arcyjandźela, słyšał, jako će za wrota paradiza pósłach, zo by Boha prosył, wón njech moju hłowu žałbuje, hdyž sym chory. 3 A Seth bližeše so patriarchej a profetam a rjekny: Ja, Seth, jako so při wrotach paradiza k Bohu modleše, wuhlada jandźela Knjeza, Michała, mi so zjewi a dźeše: Ja sym wot Knjeza k tebi pósłany; Sym k tomu powołana, přez čłowječe ćěła prezidować. 4 Ja ći praju, Seth: Njemokń so pod sylzami k Bohu a spleć jeho wokoło wolija ze štoma smilnosće, z kotrymž ma twojeho nana Hadama za swoje hłowybolenje žehlić. 5 Dokelž to na žadyn pad docpěć njemóžeš hač do poslednjeho dnja a w poslednich časach, mjenujcy hač do pjećtysaclětow lět zašło. 6 Potom Chrystusa, smilny Syn Boži, na zemju přińdźe, zo by čłowjeski žiwot Hadama a zdobom ćěła mortwych wubudźił, a hdyž wón přińdźe, budźe w Jordanje wukřćeny. 7 Potom budźe z wolijom swojeje smilnosće wšitke žałby, kotřiž do njeho wěrja; A wolij jeho smilnosće budźe so tež přichodnym generacijam zachować, tym, kotřiž so z wody a swjateho Ducha narodźa, k wěčnemu žiwjenju. 8 A hdyž we wonym času miłosćiwy Syn Boži, Chrystus Jezus, do zemje dele přińdźe, zawjedźe wón našeho Wótca Hadama do raja, do štoma smilnosće. 9 Jako wšitcy patriarchojo a profetojo tole wšitko wot Seth słyšachu, wjeselachu so hišće bóle. KAPITEL 15 1 A jako wšitcy swjeći wyskachu, hlej, satan, wjerch a stotnik smjerće, rjekny wjerchej hele: 2 Přihotujće so na to, Zo by Nacareta samoho dóstał, kiž by so chwalił, zo je Syn Boži, a tola muž bě, kiž so smjerće boješe, a tón praji: Moja duša je zrudźena hač do smjerće. 3 A wón je mi a mnohim druhim wjele horja načinił. Přetož ći, kiž sym slepy a chromy sčinił, a tež tych, kiž sym z wjacorymi čertami čertował, je wón přez swoje słowo wuhojił; Haj, a ći, kiž sym mortweho k tebi přinjesł, ći z namocu preč wozmje. 4 Na to wotmołwi wjerch hele žurnej: Štó je tajki mócny wjerch a tola čłowjek, kiž so smjerće boji? 5 Přetož wšitcy mócnarjo zemje su mojej mocy podćisnjeni, kotruž sy přez swoju móc podćisnył. 6 Hdyž pak je w swojej čłowjeskej přirodźe tak mócny, da swědčam ći wěrnosće dla, zo je wón w swojej bójskej přirodźe wšehomócny a žadyn čłowjek swojej mocy spřećiwjeć njemóže. 7 Jako nětk praješe, wón so smjerće boji, to chcyše će wobdać, a budźe ći hač do wěčnosće njezbožowne. 8 Wotmołwi satan a rjekny wjerchej hele: Čehodla sy dwělował a so bojał, tohole Jezusa z Nacareta dóstał, swojeho a mojeho přećiwnika? 9 Štož mje nastupa, tak sym jeho spytał a swojich starych, Židow, ze zapalom a z hněwom přećiwo njemu naškarał? 10 wótkuju hlebiju za jeho ćerpjenje. Ja měšach žołčniki a kazach jemu, jeho pić; Spřihotowach křiž, zo bych jón křižować, a hozdźiki, zo bych ruce a noze wot Ibisa přetočił. A nó, hdyž je jeho smjerć bliska, chcu jeho sem dowjesć, tebi a so mi podwolić.
11 To wotmołwi wjerch hele a rjekny: Ty sy runje ke mni prajił, zo bě mi mortwych z namocu preč wzał. 12 tych, kotřiž buchu tu zajeći, doniž njejsu zaso na zemi žiwi byli, njejsu so ze swójskeje mocy, ale přez modlitwy do Boha wzali, a jich wšehomócny Bóh je jich wote mnje wzał. 13 Štó da je wony Jezus z Nacareta, kiž je přez swoje słowo mortwych wote mnje wzał, bjez toho zo by so k Bohu wupomhał? 14 Snano je to tón samsny, kiž je Lacarus wote mnje wzał, po tym zo bě štyri dny mortwy a smjerdźeše kaž tež zhniły, a wot kotrehož wobsedźach jako mortwe wobsydstwo, a tola je jeho přez swoju móc zaso k žiwjenju zbudźił. 15 Satan wotmołwi wjerchej hele: To je samsny čłowjek, Jezus z Nacareta. 16 Jako wjerch hele posłuchaše, rjekny wón jemu: Přisaham će při mocach, kotrež tebi a mi słušeja, zo jeho ke mni njepřinjesyš. 17 Přetož jako wo mocy jeho słowa słyšach, třepotach ze strachom, a moja cyła bjezbóžna towaršnosć bu zdobom znjeměrnjena. 18 A my njemóžachmy Lacarus wróćo dźeržeć, ale wón so wottřase a dźěše ze wšěmi znamjenjemi złósće hnydom wot nas preč. A zemja, w kotrejž ležeše ćěło Lacarusa, wunjese jeho bórze žiwa. 19 A ja wěm nětko, zo je wón wšehomócny Bóh, kotryž je wěcy zdokonjeć móhł, kotryž je mócny w swojim knjejstwje a mócny w swojej čłowjeskej přirodźe, kotryž je wumóžnik čłowjestwa. 20 Tohodla tutoho čłowjeka sem njepřinjese, přetož wón wšitkich do swobody sadźa, kotrež w njewěrje zaja a kotřiž su z putami jich hrěchow putani, a wón jich k wěčnemu žiwjenju powjedźe.
KAPITEL 16 1 A mjeztym zo satan a wjerch hele tak ze sobu rěčeštaj, zaklinči naraz hłós kaž wot hrimanja a šumjenja wětřikow, kiž rjekny: Zběhńće swoje wrota, ow wy wjerchojo! A pozběhń so, ow wěčne wrota, a kral krasnosće budźe zastupić. 2 Jako wjerch hele to słyšeše, rjekny wón k satanej: Dźi wote mnje a dźi z mojeho bydlenja! Hdyž sy mócny wojak, wojuj z kralom krasnosće. Ale što maš z nim činić? 3 A wón wućěri jeho ze swojich bydlenjow. 4 A princ rjekny swojim bjezbóžnym oficěram: Začińće skerje zawjerćene wrota surowosće a skrućće je ze železnymi žerdźemi a wojujće zmužiće, zo njebychmy so popadnyli. 5 Jako pak wša črjóda swjatych to słyšeše, rjeknychu z lutym hłosom hněwa k wjerchej hele: 6 Wočiń swoje wrota, zo by kral krasnosće zastupił. 7 A bójski profet Dawid zawoła: Njejsym woprawdźe wědomy był a prajił, jako na zemi běch, zo bychu ludźo Knjeza česćili swojeje dobroty dla a jeho wulkotnych skutkow na čłowječich dźěćoch? 8 Wšako je wón złaha wrota rozbił a železne hródźe rozrězał. Wón je jich wzał dla swojeje njesprawnosće, a dla swojeje njesprawnosće su woni zrudni. 9 Na to rěčeše druhi profet, mjenujcy swjaty Jezaja, na samsne wašnje k wšitkim swjatym: Njejsym wam z prawom wědomy, hač sym na zemi žiwy był? 10 mortwych budźe žiwych, a ći budu stanyć, kotřiž su w swojich rowach, a budźa so wjeselić, kotřiž na zemi su; Přetož rosa, kiž wot Knjeza přińdźe, budźe jim wuswobodźenje wostajić. 11 A ja rěčach na druhim městnje: O smjerć, hdźe je twoje dobyće? Ow smjerć, hdźe je twój kałačik? 12 Jako wšitcy swjeći to wo Jezaju rěčeć słyšechu, rjeknychu k wjerchej hele: Wočiń nětk swoje wrota a wzmi swoje železne žerdki preč! Wšako budźeš nětko zawjazany a žanu móc wjace njezměješ. 13 To zaklinči wulki hłós kaž wot hrimanja, kiž dźeše: Pozběhńće swoje wrota, wy wjerchojo! A poćežujće so, wy wy duše rujeńcy, a kral krasnosće budźe zastupić. 14 Hdyž wjerch hele samsny hłós wospjetowaše, zawoła wón, jako by njewědomy był: Štó je tutón kral krasnosće? 15 Dawid wotmołwi wjerchej hele a rjekny: Rozumju słowa tutoho hłosa, dokelž sym je přez jeho duch rěčał. A nětk, kaž sym horjeka prajił, praju ći: KNJEZ, sylny a mócny, KNJEZ, mócny
w bitwje: Wón je kral krasnosće, a wón je Knjez w njebjesach a na zemi; 16 Wón hladaše dele, zo by stonanje jatych słyšał a k smjerći zasudźenych pušćił. 17 A nětk, ty mazaniši a smjerdźaty wjerch hele, wotewr swoje wrota, zo by kral krasnosći zastupić móhł. Wón pak je Knjez njebja a zemje. 18 Mjeztym zo Dawid tole praji, zjewi so mócny knjez w postawje čłowjeka a rozswětli městnosće, kotrež přeco póćmje ležachu. 19 A roztorha puta, kotrež so do toho rozbuchnyć njemóžachu. A ze swojej njepřewinjomnej mocu wopyta wón tych, kiž we hłubokej ćmě přez njesprawnosć a sćin smjerće přez hrěchi sedźachu. KAPITEL 17 1 Jako bjezbóžna smjerć a jeho surowi zastojnicy tole słyšachu, buchu w swojich wšelakich kralestwach strachojće jimani, jako jasnosć swětła widźachu. 2 A Chrystus sam so zjewi nadobo w swojich bydlenjach; Tehodla wołachu a rjeknychu: Smy na tebje wjazani; Zdaš so našu zamylenosć před Knjezom wotmyslić. 3 Štó sy, kiž nimaš žane znamjo zahuby, chiba wony swětły zjaw, kiž je połny dopokaz twojeje wulkosće, z kotrehož tola žanu noticu brać njezdaš? 4 Štó sy ty, tak mócny a tak słaby, tak wulki a tajki mały, jedyn lóski a tola wojak prěnjeho rjadu, kotryž móžeš w postawje słužownika přikazać kaž wšědny wojak? 5 Kral krasnosće, mortwy a žiwy, hačrunjež bu něhdy na křižu morjeny? 6 Štó leži mortwy w rowje a je žiwje k nam dele přišoł, a w twojej smjerći třepotachu wšitke stworjenja, a wšitke hwězdy so hibachu, a nětk maš swoju swobodu mjez mortwymi a přinjeseš naše wójska do njeměra? 7 Štó ty sy, kiž je jatych wumóžił, kotřiž buchu wot herbskeho hrěcha w rjećazach dźeržane, a jich do jich prjedawšeje swobody přinjeseš? 8 Štó sy, kiž sy tajke krasne a bójske swětło na kotrejž je rozšěrjał, kiž su přez ćmu hrěcha slepi? 9 Na samsne wašnje buchu wšitke legacije čertow ze samsnym stróželemi zahajene, a z podwólnej bojosću woni zakłóchu a rjeknychu: 10 Zwotkel je, o ty Jězus Chrystus, daß du muž, kiž je tak mócny a překrasny w jeho majestosći, tak swětło, zo nima blak, a tak nutř, zo wón złóstnistwo njeskući? Přetož wony delni swět zemje, kiž běše nam hač donětka přeco podćisnjeny a wot kotrehož dóstachmy tribut, njeje nam hišće ženje tajkeho mortweho pósłał, ženje tajke dary na wjerchow hele pósłał. 11 Štó da sy, kiž z tajkej zmužitosću do našich bydlenjow dźeš a so jenož njebojiš, nam z najwjetšimi chłostanjemi hrozyć, ale tež wšěch druhich z rjećazow wuswobodźić, w kotrychž je dźeržimy? 12 Snano sy ty wony Jezus, wo kotrymž je satan runje k našemu wjerchej rěčał, zo budźeš přez smjerć křiža móc smjerće přijimać. 13 A kral krasnosće, kiž přistupi smjerć z nohomaj, hrabny wjercha hele, rubješe jeho wšu swoju móc a wza našeho zemskeho nana Adama ze sobu k swojej krasnosći. KAPITEL 18 1 A wjerch hele wza satana a rěčeše z wulkej wuraznosću k njemu: Ow ty wjerch ničenja, zawinowar poražki a wuhnaća Beelzebuba, Hohn jandźel Boži a zacpěwa ze wšěch prawych! Što je će k tomu pozbudźowało, tak jednać? 2 Ty sy chcył krala krasnosće křižować, a přez jeho zničenje sy nam jara wulke lěpšiny slubił, ale jako nora njewěš, wo čo ći dźe. 3 Přetož hlej, zo je Jezus z Nacareta z błyšćom swojeje krasneje bójstwa wšitke hrózbne mocy ćěmnoty a smjerće do ćěkańcy bił; 4 Wón je naše jastwa wot horjeka hač dele storhnył, wšitkich jatych pušćił, wšitkich putanych pušćił, a wšitkich, kotřiž prjedy
pod ćežu swojich čwělow zdychowachu, smy nas nětko skřiwdźili, a smy kaž wot jich modlitwow přewinyli. 5 Naše bjezbóžne knjejstwa su podćisnjene, a žadyn dźěl čłowjestwa njeje wjace w našim podćisnjenju wyše, ale na tamnym boku spjećuja so nam wšitcy zmužiće; 6 Prjedy pak njesmědźachu so mortwa nas napřećo ženje njehańbićiwje zadźeržeć, ani móžachu jako jeći při někajkej składnosći wjeseli być. 7 O satan, ty wjerch wšěch bjezbóžnych, Wótčena bjezbóžnych a wopušćenych, čehodla by ty dyrbjał tutón rjekowski skutk spytać, dokelž běchu naši jeći dotal přeco bjez najmjeńšeje nadźije na wuchowanje a žiwjenje? 8 Nětko pak nichtó z nich njezastonawa, a njeje tež scyła po zdaću sylzy w jednym z jich wobličow. 9 O wjerch Satan, ty wulki škitar helskich kónčin, wšě twoje lěpšiny, kotrež sy sej přez zakazany štom kupił, a zhubjenje raja sy nětko přez drjewo křiža zhubił; 10 A twoja cyła zbóžnosć hasny, jako sy Jezusa Chrystusa, krala krasnosće, křižował. 11 sy přećiwo swójskemu a mojemu zajimej jednał, kak budźeš hnydom na wulkich čwělach a njeskónčnych chłostanjach spóznać, kotrež budźeš poćerpjeć. 12 O satan, wjerch wšo złe, zawinowar smjerće a žórło wšeje hordosće, ty by najprjedy lóze złóstnistwa Jězusa Nacareta přepytować dyrbjał, a potom by namakał, zo njeje sej žanu smjerć hódnu winu dočinił. 13 Čehodla sy sej zwažił, jeho bjez rozuma a prawdosće křižować, a sy njewinowateho a praweho do našich kónčin wotewzał a přez to wšitkich hrěšnikow, bjezbóžnych a njesprawnych po cyłym swěće zhubił? 14 Mjeztym zo wjerch hele potajkim ze satanom rěčeše, porěča kral krasnosće k Beelzebubej, wjerchej hele, satan, wjerch budźe twojemu knjejstwu podćisnjeny do wěčnosće w činje a jeho prawych synow, kotřiž su moji. KAPITEL 19 1 A Jezus wupřestrě swoju ruku a dźeše: Pójće sem ke mni, wy wšitcy, moji swjeći, kiž sće po mojim wobrazu stworjeni, kiž sće přez štom zakazanych płodow a přez čerta a smjerć zatamani byli; 2 Budź nětko při drjewje mojeho křiža. Čert, wjerch tutoho swěta, je přewinjeny, a smjerć je přewinjena. 3 A bórze buchu wšitcy swjeći pod ruku najwyšeho Boha zjednoćeni. A Knjez Jezus hrabny Hadamowu ruku a rjekny jemu: Měr budź z tobu a ze wšěmi twojimi prawymi potomnikami, kotřiž su mój. 4 A Hadam ćisny so Jezusej k nohomaj a wobroći so pod sylzami w ponižnej rěči a z wulkim hłosom na njeho a rjekny: 5 Chcu će chwalić, ow Knježe, přetož ty sy mje powyšił a swojich njepřećelow nječinił, so na mnje wjeselić. Ow Knježe, mój Božo, ja sym k tebi wołał, a ty sy mje wuhojił. 6 O Knježe, ty sy moju dušu z rowa zbudźił; Sy mje žiwy zdźeržał, zo njebych do jamy dele stupił. 7 Spěwajće Knjezej, wy swjeći, a dźakujće so při dopomnjeću na jeho swjatosć. Přetož jeho hněw jenož jedyn wokomik traje; K jeho lěpšinje je žiwjenje. 8 Na samsne wašnje prajachu wšitcy swjeći, kotřiž běchu k nohomaj Jězusa porazyli, z jednym hłosom: Ty sy přišoł, o wumóžnik swěta, a sy woprawdźe wšitko zdokonjał, štož sy přez zakoń a twojich swjatych profetow předpowědźił. 9 Ty sy žiwych přez twój křiž wumóžił a sy k nam dele přišoł, zo by nas přez smjerć křiža z hele wumóhł a ze swojej mocu ze smjerće wumóžił. 10 O Knježe, kak sy znamjenja swojeje krasnosće do njebjes stajił a znamjo swojeho wumóženja, haj twój křiž na zemi postajił! Tohodla, Knježe, sadź znamjo dobyća twojeho křiža do hele, zo njeby smjerć dlěje słužownik była. 11 A KNJEZ wupřestrě swoju ruku a pokřižowaše Hadama a wšitkich jeho swjatych.
12 A wón hrabny Hadama při swojej prawicy a wujědźe z hele, a wšitcy swjeći Boži dźěchu jemu. 13 Da zawoła kralowski profet David zmužiće a rjekny: 1 Spěwajće Knjezej nowy kěrluš, přetož wón je dźiwy činił; Jeho prawa ruka a jeho swjata ruka stej jemu dobyće přinjesłoj. 14 Knjez je swoje zbože wozjewił, swoju prawdosć je wotewrjenje pokazał před wočomaj pohanow. 15 A cyła syła swjatych wotmołwi: Tale česć matej wšitcy jeho swjeći: Hamjeń, chwalće Knjeza! 16 Na to rjeješe profet Habakuk 3 a rjekny: Ty sy wućahnył k zbožu swojeho luda, haj k zbožu swojeho luda. 17 A wšitcy swjeći rjeknychu: 4 chwaliznow je, kiž přińdźe w mjenje Knjeza; Přetož Knjez je nas rozswětlił. To je naš Bóh wot wěčnosće hač do wěčnosće; Wón budźe nad nami knježić hač do wšeje wěčnosće, Ham. 18 Na samsne wašnje rěčachu wšitcy profetojo swjate wěcy jeho chwalby a sćěhowachu Knjezej. KAPITEL 20 1 A KNJEZ dźeržeše Hadama za ruku a přepoda jón arcyjandźelej Michałej. A dowjedźe jich do paradiza, połneje smilnosće a krasnosće; 2 A dwaj jara staraj mužej zetkaštaj so jim a buštaj wot swjatych prašanaj: Štó staj, kotrajž njejstaj hišće z nami w heli byłoj a swoje ćěło do raja połožiłoj? 3 Jedyn z nich wotmołwi: Ja sym Henoch, kiž bu přez Bože słowo přesadźeny, a tutón muž, kiž je pola mje, je Elija blidowy bitwa, kiž bu w wohniwym wozu přesadźeny. 4 Tu smy dotal byli a njejsmy smjerć woptali, ale nětko smy so w zapřijeću, při přijězdźe antichrista so nawróćić, z božimi znamjenjemi a dźiwami wobrónjeni, zo bychmy z nim do bitwy ćahnyli a so wot njeho w Jerusalemje morili a po třoch a poł dnjach žiwi zaso do mróčelow přiwzali. 5 A za čas swjateje Henocha a Eliasa tole powědaštej, hlej, to přińdźe druhi muž w žałostnej postawje a njeseše znamjo křiža na jeho ramjenjach. 6 A jako wšitcy swjeći jeho wuhladachu, rjeknychu k njemu: Štó sy? Přetož twoje wobličo je kaž te paducha; A čehodla nosyš křiž na twojimaj ramjenjomaj? 7 Na to wón wotmołwi: Wy prajiće prawje, dokelž běch paduch, kotryž je wšelaku złósć na zemi skućił. 8 A Židźa křižowachu mje z Jezusom. A wobkedźbowach překwapjace wěcy, kotrež so w stwórbje při křižowanju Knjeza Jezusa stachu. 9 A ja wěrjach, zo je stworićel wšěch wěcow a wšehomócny kral. A ja so k njemu k njemu pompěwach a dźeše: Knježe, mysli na mnje, hdyž přińdźeš do swojeho kralestwa. 10 Wón přesta moje modlenje a dźeše mi: Zawěrnje, ja ći praju: Dźensa dyrbiš ze mnu w paradizu być. 11 A wón da mi tute znamjo křiža a rjekny: Noš tute a dźi do paradiza! A hdyž jandźel, kiž je stražnik raja, njech njepřińć tebje, da pokaž jemu znamjo křiža a praj k njemu: Jezus Chrystus, kiž je nětk křižowany, je mje sem k tebi pósłał. 12 Jako to činjach a jandźelej, kotryž stražnik paradiza je, tole wšo praji a słyšeše, wočini wón hnydom wrota, předstaješe mje a sydnych so k prawicy do paradiza. 13 A rjekny: Wostań hišće chwilku tu, doniž Hadam, Wótc cyłeho čłowjestwa, ze wšěmi swojimi synami zaćehnje, swjatych a prawych słužownikow Jězusa Chrystusa, kiž bu křižowany. 14 Jako woni to wšo wo dźěrje słyšachu, rjeknychu wšitcy wótcojo z jednym hłosom: Chwalba sy, ow wšehomócny Bóh, Wótc wěčneje dobroty a Wótc smilnosće, kotrejž sy tym, kotřiž přećiwo njemu hrěšichu, tajku hnadu wopokazachu a ju smilnosći paradiza podćisnyli a ju do swojich wulkich a duchownych składow stajił. W duchownym a swjatym žiwjenju. Amen.
KAPITEL 21 1 Tole su bójske a swjate potajnstwa, kotrež smy widźeli a słyšeli. Ja, Charinus a Lenthius njesmědźa tamne potajnstwa Boha wozjewjeć, kaž je nam to arcyjandźel Michał přikazał. 2 A wy dyrbiće ze swojimaj bratromaj do Jerusalema hić a w modlitwje wostać a zrowastanjenje Jězusa Chrystusa wozjewjeć a chwalić, dokelž je was samych z mortwych zbudźił. 3 A wy njesměće z nikim rěčeć, ale kak němy tu sedźiće, doniž čas njepřińdźe, dokelž knjez wam dowoli, potajnstwa swojeje bójskosće powědać. 4 arcyjandźel Michał nam dale přikaza, přez Jordan won do wuběrneho a tučneho kraja hić, hdźež je wjele, kiž su z nami z mortwych stanyli, zo bychu zrowastanjenje Chrystusa dopokazali. 5 Přetož mamy jenož tři dny z mortwych stanyło, kiž su stanyli, zo bychmy z našimi staršimi pasowy swjedźeń našeho Knjeza swjećili a naše swědčenje za Chrystusa, Knjeza, wotpołožili, a my smy křćeni w swjatej rěce Jordan. A nětko ju wot nikoho wjace njewidźa. 6 To je wšitko, štož je Bóh nam dowolił, so na tebje poćahować; Tehodla chwalće a česćće jeho a čińće pokutu, a wón budźe so nad wašim smilić. Měr budź z wami wot Boha, Knjeza, Jezusa Chrystusa, Wumóžnika nas wšitkich. Amen, Amen, Amen. 7 A po tym zo běchu z pisanjom přestali a na wšelakej cedlce napisali, da Charinus to, štož bě pisał, do rukow Hanasa, kapłana a gamaliela. 8 Lenthius da tež Nikodemus a Joseph, štož bě napisał, do rukow. A hnydom přeměnichu so na přeběłe postawy a njebuchu wjace widźane. 9 Ale to, štož běchu pisali, přihłosowaše dospołnje, dokelž jedyn jedyn pismik mjenje abo bóle njewopřija hač druhi. 10 Jako cyła zhromadźizna Židow wšě tute překwapjace poćahi mjez Charinusom a Lenthiusom słyšeše, rjeknychu k sebi: Zawěrnje, to wšo je wot Boha skutkowało, a chwalił je Knjez Jezus wot wěčnosće hač do wěčnosće, Amen. 11 A dźěchu wokoło z wulkej starosću a bojosću a třepotanjemi a bijachu so na hrudź a dźěchu kóždy preč do swojeho domu. 12 Hnydom na to pak so tole wšo, štož Židźa w swojich synagogach wo Jězusu powědachu, wo Josephu a Nikodemusu bohotej zdźělichu. 13 A Pilatus napisa wšitke tute wobchody a zapisa je do zjawnych zapiskow swojeje žurle. KAPITEL 22 1 Po tutych wěcach dźěše Pilatus do templa Židow a zawoła wšitkich wjerchow a pismawučenych a pismawučenych a pismawučenych a dźěše z nimi do kapałki templa. 2 A wón přikaza, wšitke wrota začinić, a dźeše jim: Ja sym słyšał, zo maće wy wulku knihu w tutym templu; Přeju tuž, zo mi je doprědka přinjeseš. 3 A hdyž bu wulka kniha, kotraž bě wot štyrjoch słužownikow templa njesena a ze złotom a drohokamjenjemi wupyšena, přiwjedła, rjekny Pilatus wšitkim: Ja was přisaham pola Boha wašeho wótca, kiž je tutón templ sčinił a natwarił, zo mi prawdu njechowa. 4 Wy wěsće wšitko, štož je we wonej knize napisane; Tehodla mi nětk prajće, hač sće w Pismje něhdźe něšto wot Jezusa namakali, kotrehož sće křižowali, a w kotrym času by wón přišoł, da mi pokazaj. 5 A po tym zo běchu Anninu a Kaiphasej přisahali, kazachu wšitkim druhim, kotřiž běchu pola nich, kapałku wopušćić. 6 A woni zawrěchu wrota templa a kapałki a rjeknychu Pilatusej: Ty sy nam přisahać dał, ow sudnik, přez twar tutoho templa, tebi wozjewjeć, štož je wěrne a prawe. 7 Po tym zo běchmy Jezusa křižowali, dokelž njewužrachmy, zo bě wón Syn Boži, ale přiwzachmy, zo je wón swoje dźiwy přez magiske wuměłstwa zdokonjał, powołachmy wulku zhromadźiznu do tutoho templa. 8 A jako mjez sobu wo dźiwach wuradźowachmy, kotrež bě Jezus skutkował, namakachmy wjele swědkow z našeho swójskeho kraja, kotřiž rozkładźechu, zo bychu jeho po jeho smjerći žiweho widźeli, a woni bychu słyšeli, kak bě z jeho wučomnikami rěčał, a woni bychu widźeli, kak je na wysokosć njebjes schnył a do njeje zastupił.
9 A widźachmy dweju swědkow, kotrychž ćěło bě Jězus z mortwych zbudźił, kotrajž bě nam wo mnohich spodźiwnych wěcach powědał, kotrež bě Jezus mjez mortwymi činił, wo kotrychž dźeržimy pisomnu rozprawu w rukomaj. 10 A je naša zwučenosć, tutu swjatu knihu kóžde lěto do zhromadźizny namjetować a tam za radu Božej pytać. 11 Und wir fand im ersten der sedzig Bücher, hdźež je arcyjandźel Michał k třećemu synej Hadamej, prěnjeho čłowjeka, rěči, rozprawu, zo je po pjeć tysac lětach Chrystusa, najlubši Syn Boži, na zemju přišoł. 12 A my přemyslowachmy dale, zo běše wón snadź Israelowy Bóh, kiž Mójzasej rjekny: Ty dyrbiš nakład swědčenja sčinić; Dwě a poł łochćej stej dołhosć a połdra łochća šěrokosće a połdra łochća wysokosće. 13 Přez tute pjeć a poł łochća za twar křinje Stareho zakonja spóznachmy a wužrachmy, zo by Jězus Chrystus za pjeć tysac lět w křini sluba abo załožerskej hěće ćěła přišoł; 14 A tak wobswědčuja naše swjate spisy, zo je wón Syn Boži a Knjez a kral Israela. 15 A dokelž běchu naši wyši měšnicy po jeho ćerpjenju zadźiwani přez znamjenja, kotrež buchu přez jeho srědki skutkowane, namjetowachmy tutu knihu a přepytachmy wšitke splahi hač k splažnej mocy Jozefa a Marije, maćerje Jězusa, a přiwzachu, zo je ze symjenja Dawida; 16 A namakachmy rozprawu wo stwórbje a wo tym, w kotrym času wón njebjesa a zemju a prěnim ludźom Hadama činješe, a to wot tam hač k lijeńcy dwaj tysacdwanaćdwanaće lět. 17 A wot lijeńcy na Abrahamje dźewjećstowdwanaće. A wot Abrahama hač do Mójzesa štyristatřiceći. A wot Mójzesa hač ke kralej Dawidej pjeć stow. 18 A wot Dawida hač k babylonskej jatbje, pjeć stow lět. A wot babylonskeho jatby hač k sčłowječenju Chrystusa, štyrista lět. 19 suma wšitkich wučinja pjeć tysac a poł (tysac). 20 A tak so zda, zo je Jezus, kotrehož smy křižowali, Jezus Chrystus, Syn Boži a wěrny a wšehomócny Bóh. Amen.