Polish - The Protevangelion

Proteewangelia ROZDZIAŁ 1 1 W historii dwunastu pokoleń Izraela czytamy, że był pewien człowiek, imieniem Joachim, który będąc bardzo bogatym, złożył podwójne ofiary Panu Bogu, powziąwszy postanowienie: mój majątek będzie na korzyść całego ludu i abym znalazł miłosierdzie u Pana Boga na odpuszczenie grzechów moich. 2 Ale podczas pewnego wielkiego święta Pańskiego, kiedy synowie Izraela ofiarowali swoje dary, a Joachim także swoje, arcykapłan Ruben sprzeciwił się mu, mówiąc, że nie godzi się ci ofiarować swoich darów, bo nie zrodził jakikolwiek problem w Izraelu. 3 Joachim bardzo się tym zaniepokoił i udał się, aby zapoznać się z księgami dwunastu pokoleń, aby sprawdzić, czy tylko on nie miał potomstwa. 4 Ale po zapytaniu stwierdził, że wszyscy sprawiedliwi wzbudzili potomstwo w Izraelu: 5 Potem przypomniał sobie patriarchę Abrahama: Jak Bóg pod koniec jego życia dał mu syna Izaaka; przez co był bardzo zasmucony i nie pozwalał się widzieć swojej żonie: 6 Ale wycofał się na pustynię, rozbił tam swój namiot i pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, mówiąc sobie: 7 Nie zejdę ani jeść, ani pić, dopóki Pan, Bóg mój, nie spojrzy na mnie, ale modlitwa będzie moim pokarmem i napojem. ROZDZIAŁ 2 1 Tymczasem jego żona Anna, zaniepokojona i zaniepokojona z podwójnego powodu, powiedziała, że ​ ​ będę opłakiwać zarówno swoje wdowieństwo, jak i niepłodność. 2 A gdy zbliżało się wielkie święto Pańskie, rzekła Judyta, jej służebnica: Jak długo będziesz tak dręczyć swoją duszę? Nadeszło święto Pańskie, kiedy nie wolno nikomu płakać. 3 Weźcie więc ten kaptur, który dał od tego, kto takie rzeczy produkuje, bo nie godzi się, abym ja, będąc sługą, go nosił, ale pasuje on osobie o większym charakterze. 4 Ale Anna odpowiedziała: Odejdź ode mnie, nie przywykłam do takich rzeczy; poza tym Pan bardzo mnie poniżył. 5 Obawiam się, że dał ci to ktoś źle myślący i przyszedłeś, aby mnie zanieczyścić moim grzechem. 6 Wtedy odpowiedziała jej służebnica Judyta: Cóż złego ci życzę, jeśli mnie nie usłuchasz? 7 Nie mogę ci życzyć większego przekleństwa niż to, pod którym jesteś, ponieważ zamknął Bóg twoje łono, abyś nie była matką w Izraelu. 8 Anna była tym bardzo zaniepokojona i ubrawszy się w suknię weselną, około godziny trzeciej po południu poszła przechadzać się po swoim ogrodzie. 9 I ujrzała drzewo laurowe, usiadła pod nim i modliła się do Pana, mówiąc: 10 Boże moich ojców, pobłogosław mnie i spójrz na moją modlitwę, tak jak pobłogosławiłeś łono Sary i dałeś jej syna Izaaka. ROZDZIAŁ 3 1 A gdy patrzyła w niebo, dostrzegła gniazdo wróbla w laurach, 2 I płacząc w sobie, powiedziała: Biada mi, która mnie zrodziła? i które łono mnie urodziło, że tak jestem przeklęty przed synami Izraela, i aby mi urągali i wyśmiewali mnie w

świątyni Boga mego. Biedny ja jestem, z czym mogę się równać? 3 Nie jestem porównywalny ze zwierzętami ziemskimi, bo nawet zwierzęta ziemskie są płodne przed Tobą, Panie! Woow to ja, do czego można mnie porównać? 4 Nie dorównam zwierzętom bydlęcym, bo nawet zwierzęta dzikie są płodne przed Tobą, Panie! Wo to ja, do czego jestem porównywalny? 5 Nie mogę się równać z tymi wodami, bo i one są płodne przed Tobą, Panie! Woow to ja, do czego można mnie porównać? 6 Nie jestem porównywalny z falami morskimi; bo ci, którzy są spokojni, czy w ruchu, z rybami, które w nich są, chwal Cię, Panie! Woow to ja, do czego można mnie porównać? 7 Nie jestem porównywalny z samą ziemią, bo ziemia wydaje swoje owoce i wysławia Cię, Panie! ROZDZIAŁ 4 1 Wtedy stanął przy niej anioł Pański i rzekł: Anno, Anno, Pan wysłuchał twoją modlitwę; poczniesz i porodzisz, a o twoim potomstwie będzie mówiono na całym świecie. 2 A Anna odpowiedziała: Na życie Pana, mojego Boga, cokolwiek urodzę, czy to płci męskiej, czy żeńskiej, poświęcę to Panu, mojemu Bogu, i będzie mu służyć w świętych sprawach przez całe swoje życie. 3 I oto ukazali się dwaj aniołowie, mówiąc do niej: Oto Joachim, mąż twój, idzie ze swoimi pasterzami. 4 Albowiem zstąpił do niego także anioł Pański i rzekł: Wysłuchał Pan Bóg modlitwy twojej, spiesz się i idź stąd, bo oto Anna, żona twoja, pocznie. 5 I Joachim zszedł i zawołał swoich pasterzy, mówiąc: Przyprowadźcie mi tu dziesięć baranków bez zmazy i skazy, a będą dla Pana, Boga mojego. 6 I przyprowadźcie mi dwanaście cielców bez skazy, a dwanaście cielców będzie dla kapłanów i starszych. 7 Przynieście mi także sto kóz, a sto kóz będzie dla całego ludu. 8 I Joachim zszedł z pasterzami, a Anna stanęła przy bramie i zobaczyła Joachima przychodzącego z pasterzami. 9 A ona pobiegła i zawieszając się na jego szyi, rzekła: Teraz wiem, że Pan bardzo mi pobłogosławił. 10 Bo oto ja, która byłam wdową, już nie jestem wdową, a ja, która byłam niepłodna, poczęłam. ROZDZIAŁ 5 1 I Joachim pozostał pierwszego dnia w swoim domu, ale nazajutrz przyniósł swoje ofiary i powiedział: 2 Jeśli Pan będzie mi łaskawy, niech ukaże się tablica, która jest na czole kapłana. 3 I przyjrzał się płycie, którą miał na sobie kapłan, i zobaczył ją, a oto nie znaleziono w nim grzechu. 4 I rzekł Joachim: Teraz wiem, że Pan jest mi łaskawy i odpuścił wszystkie moje grzechy. 5 I wyszedł usprawiedliwiony ze świątyni Pańskiej, i poszedł do swego domu. 6 A gdy Anna dopełniła dziewięć miesięcy, porodziła i zapytała położnej: Cóż urodziłam? 7 I ona jej powiedziała: dziewczynka. 8 Wtedy Anna rzekła: Pan dzisiaj wywyższył duszę moją; i położyła ją do łóżka. 9 A gdy dobiegły końca dni jej oczyszczenia, poczęła karmić dziecko i nazwała ją imieniem Maria.

ROZDZIAŁ 6 1 A dziecko z dnia na dzień zyskiwało na sile, tak że gdy miała dziewięć miesięcy, matka położyła ją na ziemi, aby sprawdzić, czy będzie w stanie stanąć. a gdy przeszła dziewięć kroków, znów znalazła się na kolanach matki. 2 Wtedy złapała ją matka i rzekła: Jako żyje Pan, Bóg mój, nie będziesz chodzić więcej po tej ziemi, dopóki cię nie wprowadzę do świątyni Pańskiej. 3 Dlatego też uczyniła swoją komnatę miejscem świętym i nie pozwalała, aby zbliżało się do niej nic niezwykłego i nieczystego, lecz zaprosiła pewne nieskażone córki Izraela, a one ją odciągnęły. 4 A gdy dziecko miało rok, Joachim wyprawił wielką ucztę i zaprosił kapłanów, uczonych w Piśmie, starszych i cały lud izraelski; 5 I Joachim złożył ofiarę z dziewczynki arcykapłanom, a oni ją pobłogosławili, mówiąc: Bóg naszych ojców pobłogosław tę dziewczynę i nadaj jej imię sławne i trwałe przez wszystkie pokolenia. A cały lud odpowiedział: Niech tak się stanie, amen. 6 Wtedy Joachim po raz drugi ofiarował ją kapłanom, a ci pobłogosławili ją, mówiąc: Boże Najwyższy, wejrzyj na tę dziewczynę i pobłogosław ją wiecznym błogosławieństwem. 7 Wtedy podniosła ją matka jej, dała jej pierś i zaśpiewała Panu następującą pieśń. 8 Będę śpiewał nową pieśń Panu, Bogu mojemu, bo mnie nawiedził i zdjął ode mnie hańbę moich wrogów i dał mi owoc swojej sprawiedliwości, aby teraz opowiadano synom Rubena , że Anna daje ssać. 9 Potem położyła dziecko w pokoju, który poświęciła, wyszła i usługiwała im. 10 A gdy święto dobiegło końca, odeszli, radując się i wysławiając Boga Izraela. ROZDZIAŁ 7 1 Ale dziewczynka podrosła i gdy miała dwa lata, Joachim powiedział do Anny: Zaprowadźmy ją do świątyni Pańskiej, abyśmy mogli wypełnić nasz ślub, który złożyliśmy Panu Bogu, aby nie był zły na nas i nasza ofiara będzie nie do przyjęcia. 2 Ale Anna odpowiedziała: Poczekajmy trzeci rok, żeby nie była zagubiona w poznaniu swego ojca. I Joachim powiedział: Poczekajmy zatem. 3 A gdy dziecko miało trzy lata, Joachim powiedział: Zaprośmy córki Hebrajczyków, które są nieskalane, i niech każda weźmie po lampie i zapali, aby dziecko się więcej nie odwróciło i jej umysł będzie skierowany przeciwko świątyni Pańskiej. 4 I tak postępowali, aż weszli do świątyni Pańskiej. I arcykapłan przyjął ją, pobłogosławił ją i rzekł: Maryjo, Pan Bóg wywyższył imię twoje na wszystkie pokolenia i aż do końca czasów przez ciebie Pan objawi synom Izraela swoje odkupienie. 5 I postawił ją na trzecim stopniu ołtarza, a Pan dał jej łaskę, a ona tańczyła na swoich nogach, a cały dom Izraela ją kochał. ROZDZIAŁ 8 1 A rodzice jej odeszli pełni zadziwienia i wielbienia Boga, gdyż dziewczynka nie wróciła do nich. 2 Ale Maryja pozostała w świątyni jako gołębica tam wychowana i otrzymywała pokarm z ręki anioła. 3 A gdy miała dwanaście lat, zebrali się kapłani na radzie i rzekli: Oto Maria ma dwanaście lat; co z nią zrobimy, bojąc

się, że miejsce święte Pana, Boga naszego, nie zostanie zbezczeszczone? 4 Wtedy kapłani odpowiedzieli arcykapłanowi Zachariaszowi: Stoisz przy ołtarzu Pańskim, wchodzisz do Miejsca Świętego i zanosisz prośby w jej sprawie i cokolwiek ci Pan objawi, to czyńcie. 5 Wtedy najwyższy kapłan wszedł do Miejsca Najświętszego i zabrawszy ze sobą napierśnik sądu, 1 modliłem się za nią; 6 I oto anioł Pański przyszedł do niego i rzekł: Zachariaszu, Zachariaszu, idź i zwołaj wszystkich wdowców z ludu, i niech każdy z nich przyniesie swoją laskę, a ten, przez którego Pan okaże znakiem będzie mąż Marii. 7 I krzyczeli po całej Judei, i zagrzmiała trąba Pańska, a cały lud pobiegł i zebrał się. 8 Również Józef, odrzuciwszy topór, wyszedł im naprzeciw; a gdy się spotkali, udali się do arcykapłana, biorąc każdy swoją laskę. 9 A gdy arcykapłan wziął ich laski, wszedł do świątyni, aby się modlić; 10 A gdy skończył swą modlitwę, wziął laski, wyszedł i rozdał je, i nie przydarzył im się żaden cud. 11 Józef wziął ostatnią laskę i oto gołębica wyleciała z laski i przeleciała nad głową Józefa. 12 I rzekł arcykapłan: Józefie, ty jesteś wybrany, aby wziąć Dziewicę Pańską i zachować ją dla siebie. 13 Ale Józef odmówił, mówiąc: Jestem stary i mam dzieci, ale ona jest młoda i obawiam się, że nie wyjdę na śmiesznego w Izraelu. 14 Wtedy arcykapłan odpowiedział: Józefie, bój się Pana, Boga swego, i wspomnij, jak Bóg postąpił z Datanem, Korachem i Abiramem, jak ziemia się otworzyła i pochłonęła ich z powodu ich sprzeciwu. 15 Dlatego teraz, Józefie, bój się Boga, aby coś podobnego nie wydarzyło się w twojej rodzinie. 16 Józef zaś, przestraszony, wziął ją do swego domu, a Józef rzekł do Marii: Oto zabrałem cię ze świątyni Pańskiej i teraz zostawię cię w moim domu; Muszę pamiętać o swoim zawodzie budowlanym. niech Pan będzie z tobą. ROZDZIAŁ 9 1 I stało się na naradzie kapłańskiej, powiedziano: Uczynimy nową zasłonę dla świątyni. 2 I rzekł arcykapłan: Zwołajcie do mnie siedem nieskalanych dziewic z pokolenia Dawida. 3 I słudzy poszli i wprowadzili ich do świątyni Pańskiej, a arcykapłan rzekł do nich. Rzućcie teraz przede mną losy, kto z was będzie przędł złotą nić, kto błękitną, kto szkarłatną, kto bisiorem , a kto jest prawdziwym fioletem. 4 Wtedy arcykapłan poznał Marię, że jest z pokolenia Dawida; i zawołał ją, i padł na nią prawdziwy fiolet, aby go kręcić, i poszła do swego domu. 5 Ale od tego czasu arcykapłan Zachariasz zamilkł i Samuela umieszczono w jego pokoju, aż Zachariasz znów przemówił. 6 Ale Maria wzięła prawdziwą purpurę i przędła ją. 7 A ona wzięła garnek i wyszła czerpać wodę, i usłyszała głos mówiący do niej: Bądź pozdrowiona, pełna łaski. 1 Pan z tobą; jesteś błogosławiona między kobietami. 8 I rozejrzała się na prawo i na lewo (aby zobaczyć), skąd dochodził ten głos, a potem z drżeniem weszła do jej domu i odłożywszy dzbanek na wodę, wzięła purpurę i usiadła na swoim miejscu, aby nią pracować . 9 I oto anioł Pański stanął przy niej i rzekł: Nie bój się, Mario, bo znalazłaś łaskę w oczach Boga; 10 A gdy to usłyszała, zastanawiała się, co oznacza takie pozdrowienie.

11 I rzekł do niej anioł: Pan jest z tobą i poczniesz. 12 Na co ona odpowiedziała: Co! czy poczęję przez Boga żywego i będę rodzić jak wszystkie inne kobiety? 13 Ale anioł odpowiedział: Nie tak, Maryjo, ale Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego osłoni cię; 14 Dlatego to, co się z ciebie narodzi, będzie święte i będzie nazwane Synem Boga żywego, a ty nadasz mu imię Jezus; bo On zbawi swój lud od jego grzechów. 15 A oto krewna twoja, Elżbieta, i ona poczęła syna w swej starości. 16 A to już szósty miesiąc z tą, którą zwano niepłodną; bo u Boga nie ma nic niemożliwego. 17 I rzekła Maria: Oto służebnica Pańska; niech mi się stanie według słowa twego. 18 A gdy zrobiła swoją purpurę, zaniosła ją arcykapłanowi, a arcykapłan pobłogosławił ją, mówiąc: Maryjo, Pan Bóg wywyższył twoje imię i będziesz błogosławiona na wszystkie wieki świata . 19 Wtedy Maria, pełna radości, poszła do swojej kuzynki Elżbiety i zapukała do drzwi. 20 Gdy Elżbieta to usłyszała, pobiegła, otworzyła jej, pobłogosławiła ją i powiedziała: Skąd mi to, że matka mojego Pana przyszła do mnie? 21 Bo oto! gdy tylko głos Twojego pozdrowienia dotarł do moich uszu, poruszyło się to, co jest we mnie, i błogosławiło Cię. 22 Ale Maria, nieświadoma wszystkich tajemniczych rzeczy, które jej mówił archanioł Gabriel, podniosła oczy ku niebu i rzekła: Panie! Czym jestem, aby wszystkie pokolenia ziemi nazywały mnie błogosławionym? 23 Ale widząc, że codziennie urosła, i obawiając się, poszła do domu i ukryła się przed synami Izraela; i miałem czternaście lat, gdy się to wszystko wydarzyło. ROZDZIAŁ 10 1 A gdy nadszedł jej szósty miesiąc, Józef wrócił ze swoich domów za granicą, co było jego zajęciem, i wszedłszy do domu, zastał Dziewicę urosłą: 2 Wtedy uderzył się w twarz i rzekł: Jakim obliczem mogę patrzeć na Pana, Boga mojego? lub co mam powiedzieć o tej młodej kobiecie? 3 Bo przyjąłem ją jako Dziewicę ze świątyni Pana, Boga mojego, i takiej jej nie zachowałem! 4 Kto mnie w ten sposób oszukał? Kto dopuścił się tego zła w moim domu i uwiódł ode mnie Dziewicę, zbezcześcił ją? 5 Czyż historia Adama nie dopełniła się we mnie? 6 Albowiem w chwili swojej chwały wąż przyszedł, znalazł samotną Ewę i uwiódł ją. 7 Dokładnie to samo przydarzyło się mnie. 8 Wtedy Józef powstał z ziemi, zawołał ją i powiedział: O ty, która zostałaś tak obdarzona przez Boga, dlaczego to uczyniłaś? 9 Dlaczego w ten sposób poniżyłeś swoją duszę, która wychowywała się w Najświętszym i otrzymała swój pokarm z rąk aniołów? 10 Ona jednak zalewając się łzami odpowiedziała: Jestem niewinna i nie znałam żadnego mężczyzny. 11 Wtedy Józef zapytał: Jak to się stało, że jesteś w ciąży? 12 Maryja odpowiedziała: Jako żyje Pan, Bóg mój, nie wiem, w jaki sposób. 13 Wtedy Józef bardzo się przestraszył i odszedł od niej, zastanawiając się, co z nią zrobić; i tak sobie rozmyślał: 14 Jeśli zataję jej zbrodnię, przez prawo Pańskie uznam się za winnego;

15 A jeśli odkryję ją synom Izraela, obawiam się, aby nie była brzemienna z anioła, a okaże się, że zdradziłem życie niewinnej osoby: 16 Cóż zatem mam uczynić? Odprawię ją prywatnie. 17 I zapadła na niego noc, gdy oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: 18 Nie bój się przyjąć tej młodej kobiety, bo to, co jest w niej, jest z Ducha Świętego; . 19 I urodzi syna, i nadasz mu imię Jezus, bo on zbawi swój lud od jego grzechów. 20 Wtedy Józef wstał ze swojego snu i wychwalał Boga Izraela, który okazał mu taką łaskę i zachował Dziewicę. ROZDZIAŁ 11 1 Wtedy przyszedł uczony w Piśmie Annasz i zapytał Józefa: Dlaczego nie widzieliśmy cię od czasu twojego powrotu? 2 A Józef odpowiedział: Ponieważ byłem zmęczony podróżą i pierwszego dnia odpocząłem. 3 Ale Annasz, odwracając się, ujrzał Dziewicę dużą w ciąży. 4 I poszedł do kapłana, i powiedział mu: Józef, w którym tak bardzo zaufałeś, dopuścił się głośnej zbrodni, ponieważ zbezcześcił Dziewicę, którą przyjął ze świątyni Pańskiej, i poślubił prywatnie ją, nie odkrywając tego przed synami Izraela. 5 Wtedy kapłan zapytał: Czy Józef to uczynił? 6 Annasz odpowiedział: Jeśli wyślesz kogoś ze swoich sług, przekonasz się, że jest w ciąży. 7 I słudzy poszli, i znaleźli tak, jak powiedział. 8 W związku z tym zarówno ona, jak i Józef zostali postawieni przed sądem, a kapłan rzekł do niej: Mario, co uczyniłaś? 9 Dlaczego poniżyłeś swą duszę i zapomniałeś o swoim Bogu, skoro wychowałeś się w Miejscu Najświętszym, przyjmowałeś pokarm z rąk aniołów i słuchałeś ich pieśni? 10 Dlaczego to uczyniłeś? 11 Na co ona odpowiedziała zalewając się łzami: Jako żyje Pan, Bóg mój, jestem niewinna w jego oczach, bo nie znam nikogo. 12 Wtedy kapłan zapytał Józefa: Dlaczego to uczyniłeś? 13 A Józef odpowiedział: Jako żyje Pan, Bóg mój, nie troszczyłem się o nią. 14 Ale kapłan odpowiedział: Nie kłam, ale mów prawdę; poślubiłeś ją prywatnie i nie odkryłeś tego synom Izraela, i uniżyłeś się pod potężną ręką Boga, aby błogosławione było twoje potomstwo. 15 A Józef milczał. 16 Wtedy kapłan powiedział do Józefa: Musisz zwrócić do świątyni Pana Dziewicę, którą stamtąd zabrałeś. 17 Ale on gorzko zapłakał, a kapłan dodał: Poproszę was oboje o wodę Pańską, 1 która jest na próbę, i tak zostanie wam ujawniona wasza winę. 18 Wtedy kapłan wziął wodę, napoił Józefa i wysłał go na miejsce górzyste. 19 I wrócił zupełnie zdrowy, a cały lud dziwił się, że nie odkryto jego winy. 20 I rzekł kapłan: Ponieważ Pan nie ujawnił twoich grzechów, więc i ja cię nie potępiam. 21 I odesłał ich. 22 Potem Józef wziął Marię i poszedł do swego domu, radując się i wysławiając Boga Izraela.

ROZDZIAŁ 12 1 I stało się, że wyszedł dekret od cesarza Augusta, aby opodatkować wszystkich Żydów, którzy byli z Betlejem w Judei: 2 I Józef odpowiedział: Dopilnuję, aby moje dzieci zostały opodatkowane; ale co mam zrobić z tą młodą kobietą? 3 Wstydzę się, że mam ją opodatkowaną jako moją żonę; i jeśli opodatkowam ją jako moją córkę, cały Izrael będzie wiedział, że nie jest moją córką. 4 Gdy nadejdzie czas wyznaczonego przez Pana, niech uczyni, co mu się podoba. 5 I osiodłał oślę, i wsadził ją na nią, a Józef i Szymon poszli za nią i przybyli do Betlejem w odległości trzech mil. 6 Potem Józef, odwracając się, ujrzał Marię zasmuconą i powiedział w sobie: Być może cierpi ona z powodu tego, co jest w niej. 7 Ale gdy się znowu odwrócił, zobaczył ją śmiejącą się i rzekł do niej: 8 Maryjo, jak to się dzieje, że czasem widzę smutek, czasem śmiech i radość na Twoim obliczu? 9 A Maria odpowiedziała mu: Widzę na własne oczy dwie osoby: jedną płaczącą i lamentującą, drugą śmiejącą się i radującą się. 10 I poszedł znowu drogą, a Maria rzekła do Józefa: Zdejmij mnie z osła, bo to, co jest we mnie, napiera na zewnątrz. 11 Ale Józef odpowiedział: Dokąd cię zaprowadzę? bo to miejsce jest pustynią. 12 Wtedy Maryja znowu rzekła do Józefa: Zabierz mnie, bo to, co jest we mnie, mocno mnie naciska. 13 I Józef ją zdjął. 14 I znalazł tam jaskinię, i wpuścił ją do niej. ROZDZIAŁ 13 1 I pozostawiwszy ją i swoich synów w jaskini, Józef poszedł szukać hebrajskiej położnej we wsi Betlejem. 2 Ale gdy szedłem – powiedział Józef – spojrzałem w powietrze i ujrzałem zdumione chmury oraz ptactwo powietrzne zatrzymujące się w środku swego lotu. 3 I spojrzałem w dół, na ziemię, i ujrzałem zastawiony stół i ludzi pracy, którzy siedzieli wokół niego, ale ręce ich były na stole, a oni nie ruszali się, aby jeść. 4 Ci, którzy mieli mięso w ustach, nie jedli. 5 Ci, którzy podnieśli ręce do głowy, nie cofnęli ich: 6 A ci, którzy je podnieśli do ust, nic nie włożyli; 7 Ale twarze wszystkich ich były zwrócone ku górze. 8 I widziałem, jak owce się rozproszyły, a jednak owce stały. 9 I pasterz podniósł rękę, aby ich uderzyć, a jego ręka nadal się podnosiła. 10 I spojrzałem w stronę rzeki, i zobaczyłem dzieci, które miały usta blisko wody i dotykały jej, ale nie piły. ROZDZIAŁ 14 1 Potem ujrzałem kobietę schodzącą z gór i powiedziała do mnie: Dokąd idziesz, człowiecze? 2 I odpowiedziałem jej: Idę zapytać o położną hebrajską. 3 Odpowiedziała mi: Gdzie jest kobieta, która ma rodzić? 4 A ja odpowiedziałem: W jaskini, a ona jest mi zaręczona. 5 Wtedy rzekła położna: Czy to nie jest twoja żona? 6 Józef odpowiedział: To Maria, która uczyła się w Najświętszym Świętym, w domu Pańskim, i przypadła mi w udziale, a nie jest moją żoną, lecz poczęła z Ducha Świętego. 7 Zapytała położna: Czy to prawda? 8 On odpowiedział: Chodź i zobacz.

9 A położna poszła z nim i stanęła w jaskini. 10 Wtedy jasny obłok zacienił jaskinię, a położna powiedziała: Dziś moja dusza jest wywyższona, bo moje oczy ujrzały rzeczy zaskakujące i w Izraelu nastało zbawienie. 11 Ale nagle obłok stał się wielkim światłem w jaskini, tak że ich oczy nie mogły tego znieść. 12 Ale światło stopniowo malało, aż pojawiło się Dzieciątko i ssało pierś swojej matki, Marii. 13 Wtedy położna zawołała i rzekła: Jakże wspaniały jest ten dzień, w którym moje oczy ujrzały ten niezwykły widok! 14 I wyszła położna z jaskini, i wyszła jej na spotkanie Salome. 15 I rzekła do niej położna: Salome, Salome, opowiem ci rzecz najdziwniejszą, jaką widziałam, 16 Dziewica porodziła, co jest rzeczą przeciwną naturze. 17 Na to Salome odpowiedziała: Jako żyje Pan, Bóg mój, jeśli nie otrzymam konkretnego dowodu w tej sprawie, nie uwierzę, że dziewica urodziła. 18 Wtedy weszła Salome, a położna powiedziała: Mario, pokaż się, bo powstał o ciebie wielki spór. 19 A Salome doznała zadośćuczynienia. 20 Ale jej ręka uschła i gorzko jęknęła. 21 I powiedział: Biada mi z powodu mojej winy; bo kusiłem Boga żywego i ręka moja gotowa jest opaść. 22 Wtedy Salome modliła się do Pana i mówiła: Boże moich ojców, wspomnij na mnie, bo jestem z rodu Abrahama, Izaaka i Jakuba. 23 Nie wystawiaj mnie na pośmiewisko wśród synów Izraela, ale przywróć mi zdrowie moim rodzicom. 24 Bo dobrze wiesz, Panie, że w Twoim imieniu spełniłem wiele uczynków miłosierdzia i otrzymałem od Ciebie zapłatę. 25 Na to anioł Pański stanął przed Salomeą i rzekł: Wysłuchał Pan Bóg twojej modlitwy, wyciągnij rękę do dziecka i noś je, a w ten sposób zostaniesz przywrócony do zdrowia. 26 Salome, pełna wielkiej radości, podeszła do dziecka i powiedziała: Dotknę go. 27 I zamierzała oddać mu pokłon, bo mówiła: To jest wielki król, który narodził się w Izraelu. 28 I od razu Salome została uzdrowiona. 29 Wtedy położna wyszła z jaskini, ciesząc się uznaniem Boga. 30 I oto! Do Salome doszedł głos: Nie opowiadaj o dziwnych rzeczach, które widziałaś, dopóki dziecko nie przyjdzie do Jerozolimy. 31 I Salome odeszła, ciesząc się uznaniem Boga. ROZDZIAŁ 15 1 Wtedy Józef przygotowywał się do wyjazdu, gdyż w Betlejem powstało wielkie zamieszanie wskutek przybycia 1 kilku mędrców ze wschodu, 2 Kto powiedział: Gdzie się narodził król żydowski? Bo widzieliśmy jego gwiazdę na wschodzie i przyszliśmy oddać mu pokłon. 3 Gdy Herod to usłyszał, bardzo się zaniepokoił, wysłał posłańców do mędrców i do kapłanów i pytał ich w ratuszu, 4 I rzekł do nich: Gdzie napisano o Chrystusie królu i gdzie się ma narodzić? 5 I rzekli mu: W Betlejem judzkim; bo tak jest napisane: A ty, Betlejem w ziemi judzkiej, nie jesteś najmniejszy z książąt judzkich, bo z ciebie wyjdzie władca, który będzie rządził moim ludem, Izraelem. 6 A odprawiwszy arcykapłanów, pytał mężów w ratuszu i rzekł do nich: Jaki widzieliście znak dotyczący narodzonego króla?

7 Odpowiedzieli mu: Widzieliśmy niezwykle dużą gwiazdę świecącą wśród gwiazd niebieskich i tak przyćmiła wszystkie inne gwiazdy, że stały się niewidoczne, i po tym wiedzieliśmy, że w Izraelu narodził się wielki król, i dlatego przyszliśmy oddać mu pokłon. 8 I rzekł do nich Herod: Idźcie i dokładnie się dowiadujcie; a jeśli znajdziecie dziecko, przynieście mi wiadomość, abym i ja przyszedł i oddał mu pokłon. 9 Zatem mędrcy wyszli, a oto gwiazda, którą widzieli na wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad jaskinią, gdzie było Dzieciątko z Marią, matką jego 10 I przynieśli owies ze swoich skarbów, i ofiarowali mu złoto, kadzidło i mirrę. 11 A otrzymawszy we śnie od anioła ostrzeżenie, aby nie wracali do Heroda przez Judeę, inną drogą udali się do swojej krainy. ROZDZIAŁ 16 1 Wtedy Herod, widząc, że mędrcy go wyśmiewali, i rozgniewawszy się bardzo, rozkazał niektórym ludziom pójść i pozabijać wszystkie dzieci w Betlejem od drugiego roku życia i młodsze. 2 Ale Maria, słysząc, że dzieci mają zostać zabite, przestraszona bardzo, wzięła dziecko, owinęła je w pieluszki i położyła w żłobie dla wołów, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. 3 Także Elżbieta, dowiedziawszy się, że będą szukać jej syna Jana, wzięła go i poszła w góry, i rozglądała się za miejscem, gdzie mogłaby go ukryć. 4 I nie było żadnego tajnego miejsca, które można było znaleźć. 5 Wtedy jęknęła w sobie i powiedziała: Góro Pańska, przyjmij matkę z dzieckiem. 6 Elżbieta bowiem nie mogła się wspiąć. 7 I natychmiast podzieliła się góra i przyjęła ich. 8 I ukazał się im anioł Pański, aby ich strzec. 9 Herod jednak poszukał Jana i posłał sługi do Zachariasza, gdy ten pełnił służbę przy ołtarzu, i zapytał go: Gdzie ukryłeś syna swego? 10 On im odpowiedział: Jestem sługą Bożym i sługą przy ołtarzu; skąd mam wiedzieć, gdzie jest mój syn? 11 Słudzy więc wrócili i opowiedzieli Herodowi wszystko; na co się rozgniewał i rzekł: Czyż ten syn jego nie jest podobny do króla w Izraelu? 12 Posłał więc znowu swoje sługi do Zachariasza, mówiąc: Powiedz nam prawdę, gdzie jest twój syn, bo wiesz, że twoje życie jest w moich rękach. 13 Słudzy więc poszli i opowiedzieli mu to wszystko: 14 Ale Zachariasz im odpowiedział: Jestem męczennikiem za Boga i jeśli przeleje moją krew, Pan przyjmie moją duszę. 15 Poza tym wiedzcie, że przelaliście krew niewinną. 16 Jednakże Zachariasz został zamordowany przy wejściu do świątyni i ołtarza oraz w okolicach podziału; 17 Ale synowie Izraela nie wiedzieli, kiedy został zabity. 18 Potem o godzinie pozdrowienia kapłani weszli do świątyni, lecz Zachariasz nie wyszedł im zgodnie ze zwyczajem i nie pobłogosławił ich; 19 A oni wciąż czekali, aż im pozdrowi; 20 A gdy stwierdzili, że dawno nie przychodził, jeden z nich odważył się wejść do miejsca świętego, gdzie był ołtarz, i ujrzał zakrzepłą krew leżącą na ziemi; 21 Gdy oto głos z nieba mówił: Zachariasz zostaje zamordowany, a jego krew nie zostanie zmazana, aż przyjdzie mściciel jego krwi.

22 Ale gdy to usłyszał, zląkł się, wyszedł i oznajmił kapłanom to, co widział i słyszał; i wszyscy weszli, i zobaczyli tę rzecz. 23 Wtedy zawyły dachy świątyni i rozerwały się od góry aż do dołu. 24 I nie znaleźli ciała, tylko krew twardą jak kamień. 25 I poszli na złą drogę, i powiedzieli ludowi, że Zachariasz został zamordowany, i usłyszały o tym wszystkie pokolenia izraelskie, i opłakiwały go, i lamentowały przez trzy dni. 26 Wtedy kapłani naradzili się wspólnie w sprawie następcy po nim. 27 A Symeon i inni kapłani rzucili losy, i los padł na Symeona. 28 Duch Święty zapewnił go bowiem, że nie umrze, dopóki nie ujrzy Chrystusa przychodzącego w ciele.