Skip to main content

Persian - The Protevangelion

Page 1

‫‪Protevangelion‬‬ ‫فصل ‪1‬‬ ‫‪1‬در تاریخ دوازده قبیله اسرائیل می خوانیم که شخصی به نام یواخیم وجود داشت که بسیار ثروتمند بود و این تصمیم را به خداوند خداوند تقدیم کرد ‪:‬اموال من به نفع‬ ‫تمام قوم خواهد بود ‪.‬و برای آمرزش گناهانم از خداوند خدا رحمت بیابم‪.‬‬ ‫‪2‬اما در عید بزرگ خداوند‪ ،‬هنگامی که بنیاسرائیل هدایای خود را تقدیم کردند و یواخیم نیز هدایای خود را تقدیم کرد‪ ،‬روبن کاهن اعظم با او مخالفت کرد و گفت که‬ ‫برای تو جایز نیست که هدایای خود را تقدیم کنی‪ ،‬زیرا نداری ‪.‬هر مسئله ای در اسرائیل ایجاد شد‪.‬‬ ‫‪3‬در این هنگام یواخیم که بسیار نگران بود‪ ،‬رفت تا با دفاتر اسناد دوازده قبیله مشورت کند تا ببیند آیا او تنها کسی است که مشکلی ایجاد نکرده است‪.‬‬ ‫‪4‬اما پس از پرس و جو دریافت که همه عادلن در اسرائیل بذری برانگیختند‪:‬‬ ‫‪ ۵‬آنگاه پدرسالر ابراهیم را به یاد آورد که چگونه خدا در آخر عمرش پسرش اسحاق را به او داده است ‪.‬که او به شدت مضطرب بود و همسرش او را نمی دید‪:‬‬ ‫‪6‬اما به بیابان رفت و خیمه خود را در آنجا ساخت و چهل روز و چهل شب روزه گرفت و با خود گفت‪:‬‬ ‫‪ ۷‬من برای خوردن و آشامیدن پایین نمیروم تا زمانی که یهوه خدای من به من نگاه نکند‪ ،‬بلکه نماز غذا و نوشیدنی من خواهد بود‪.‬‬ ‫فصل ‪2‬‬ ‫‪1‬در این میان‪ ،‬همسرش آنا‪ ،‬به دلیل مضطرب شدن‪ ،‬مضطرب و متحیر شد‪ ،‬و گفت که من هم برای بیوه بودن و هم برای نازای خود سوگوار خواهم بود‪.‬‬ ‫‪2‬آنگاه عید بزرگ خداوند نزدیک شد‪ ،‬و کنیزش جودیت گفت« ‪:‬تا کی جان خود را به این ترتیب عذاب خواهی کرد؟ »اکنون عید خداوند فرا رسیده است‪ ،‬در حالی که‬ ‫عزاداری برای کسی حرام است‪.‬‬ ‫‪3‬پس این مقنعهای را که توسط کسی که چنین چیزها را میسازد داده است‪ ،‬بگیرید‪ ،‬زیرا شایسته نیست که من که خدمتکار هستم‪ ،‬آن را بپوشم‪ ،‬بلکه برای شخص‬ ‫بزرگتر شما مناسب است‪.‬‬ ‫‪4‬اما آنا پاسخ داد« ‪:‬از من دور شو‪ ،‬من به این چیزها عادت ندارم ‪.‬علوه بر این‪ ،‬خداوند مرا بسیار فروتن کرده است‪.‬‬ ‫‪5‬من می ترسم که یک شخص بد طراحی این را به تو داده است و تو آمده ای تا مرا به گناهم آلوده کنی‪.‬‬ ‫‪6‬آنگاه کنیزش جودیت پاسخ داد« ‪:‬چه بدی برایت آرزو کنم وقتی به من گوش نمیدهی؟»‬ ‫‪ ۷‬من نمیتوانم لعنتی بزرگتر از آنچه هستید برای شما آرزو کنم‪ ،‬زیرا خدا رحم شما را بسته است تا در اسرائیل مادر نباشید‪.‬‬ ‫‪ ۸‬در این هنگام آنا بسیار مضطرب شد و با پوشیدن لباس عروسی‪ ،‬حدود ساعت سه بعد از ظهر رفت تا در باغ خود قدم بزند‪.‬‬ ‫‪9‬و او درخت لور را دید‪ ،‬زیر آن نشست و به خداوند دعا کرد و گفت‪:‬‬ ‫‪10‬ای خدای پدرانم‪ ،‬مرا برکت ده و دعای مرا بدان چنان که رحم سارا را برکت دادی و پسری اسحاق به او دادی‪.‬‬ ‫فصل ‪3‬‬ ‫‪1‬و چون به بهشت ​ ​می نگریست‪ ،‬لنه گنجشکی را در لورل دید‪،‬‬ ‫‪2‬و در درون خود ماتم زده گفت ‪:‬وای من که مرا زاییده ام؟ و چه رحمی مرا به دنیا آورد تا در حضور بنی اسرائیل ملعون شوم و در معبد خدایم مرا سرزنش و‬ ‫مسخره کنند‪.‬‬ ‫‪3‬ای خداوند‪ ،‬من با جانوران زمین قابل مقایسه نیستم‪ ،‬زیرا حیوانات زمین نیز در حضور تو بارور هستند ‪.‬وای من‪ ،‬با چه چیزی می توانم مقایسه کنم؟‬ ‫‪4‬ای خداوند‪ ،‬من با حیوانات بیرحم قابل مقایسه نیستم‪ ،‬زیرا حیوانات وحشی نیز در حضور تو بارور هستند ‪.‬وای من‪ ،‬با چه چیزی قابل مقایسه هستم؟‬ ‫‪5‬من را نمی توان با این آبها مقایسه کرد‪ ،‬زیرا که حتی آبها نیز در حضور تو بارور هستند‪ ،‬خداوندا !وای من‪ ،‬با چه چیزی می توانم مقایسه کنم؟‬ ‫‪6‬من با امواج دریا قابل مقایسه نیستم ‪.‬زیرا اینها‪ ،‬چه آرام باشند و چه در حرکت‪ ،‬با ماهیانی که در آنها هستند‪ ،‬تو را ستایش می کنند‪ ،‬خداوندا !وای من‪ ،‬با چه چیزی‬ ‫می توانم مقایسه کنم؟‬ ‫‪7‬من با زمین قابل مقایسه نیستم‪ ،‬زیرا زمین میوههای خود را میدهد و تو را ستایش میکند‪ ،‬خداوندا!‬ ‫فصل ‪4‬‬ ‫‪ ۱‬آنگاه فرشته خداوند نزد او ایستاد و گفت« ‪:‬آنا‪ ،‬آنا‪ ،‬خداوند دعای تو را شنید ‪.‬تو آبستن خواهی شد و زایش خواهی کرد و نسل تو در تمام دنیا صحبت خواهد شد‪.‬‬ ‫‪2‬و آنا پاسخ داد‪ ،‬همانطور که یهوه‪ ،‬خدای من زنده است‪ ،‬هر چه بیاورم‪ ،‬خواه مرد باشد یا زن‪ ،‬آن را به خداوند‪ ،‬خدای خود تقدیم خواهم کرد‪ ،‬و در تمام عمرش در‬ ‫امور مقدس او را خدمت خواهد کرد‪.‬‬ ‫‪3‬و اینک دو فرشته ظاهر شدند و به او گفتند ‪:‬اینک شوهرت یواخیم با شبانان خود می آید‪.‬‬ ‫‪4‬زیرا فرشته خداوند نیز نزد او نازل شده‪ ،‬گفت« ‪:‬خداوند‪ ،‬خدا دعای تو را شنید‪ ،‬عجله کن و از اینجا برو‪ ،‬زیرا اینک آنا‪ ،‬همسرت حامله خواهد شد‪.‬‬ ‫‪5‬و یواخیم فرود آمد و شبانان خود را فرا خواند و گفت ده بره بدون خال و عیب برای من بیاورید تا برای یهوه خدای من باشند‪.‬‬ ‫‪6‬و دوازده گوساله بی عیب برای من بیاورید و دوازده گوساله برای کاهنان و بزرگان باشد‪.‬‬ ‫‪7‬و صد بز را برای من بیاورید و صد بز برای تمام قوم باشد‪.‬‬ ‫‪ ۸‬و یواخیم با شبانان فرود آمد و آنا در کنار دروازه ایستاد و یواخیم را دید که با شبانان می آید‪.‬‬ ‫‪9‬و او دوید و به گردن او آویخت و گفت« ‪:‬اکنون میدانم که خداوند مرا بسیار برکت داده است‪.‬‬ ‫‪10‬زیرا بنگر‪ ،‬من که بیوه بودم دیگر بیوه نیستم و من که نازا بودم باردار خواهم شد‪.‬‬ ‫فصل ‪5‬‬ ‫‪1‬و یواخیم روز اول را در خانه خود ماند‪ ،‬اما فردا قربانی خود را آورد و گفت‪:‬‬ ‫‪2‬اگر خداوند برای من مساعد است‪ ،‬بشقابی را که بر پیشانی کاهن است‪ ،‬آشکار سازد‪.‬‬ ‫‪3‬و با بشقابی که کاهن پوشیده بود مشورت کرد و آن را دید و اینک گناهی در او یافت نشد‪.‬‬ ‫‪4‬و یواخیم گفت« ‪:‬اکنون میدانم که خداوند بر من مسلط است و تمام گناهانم را از بین برده است‪.‬‬ ‫‪ ۵‬و عادل از معبد خداوند پایین آمد و به خانه خود رفت‪.‬‬ ‫‪6‬و چون نه ماه آنا تمام شد‪ ،‬او را بیرون آورد و به دایه گفت« ‪:‬چه چیزی آوردم؟‬ ‫‪7‬و به او گفت‪ ،‬دختری‪.‬‬


‫‪8‬آنا آنا گفت« ‪:‬خداوند امروز جان مرا بزرگ کرده است ‪.‬و او را در تخت خواباند‪.‬‬ ‫‪9‬و چون روزهای تطهیر او به پایان رسید‪ ،‬به کودک شیر داد و او را مریم نامید‪.‬‬ ‫فصل ‪6‬‬ ‫‪1‬و کودک هر روز بر قوتش افزوده شد‪ ،‬به طوری که وقتی نه ماهه شد‪ ،‬مادرش او را بر زمین گذاشت تا امتحان کند که آیا می تواند بایستد ‪.‬و وقتی نه قدم رفت‪،‬‬ ‫دوباره به دامان مادرش آمد‪.‬‬ ‫‪2‬آنگاه مادرش او را گرفت و گفت« ‪:‬همانطور که یهوه‪ ،‬خدای من زنده است‪ ،‬تا زمانی که تو را به معبد خداوند بیاورم‪ ،‬دیگر در این زمین راه نخواهی رفت‪.‬‬ ‫‪3‬از این رو‪ ،‬او اتاق خود را به مکانی مقدس تبدیل کرد و هیچ چیز غیرعادی و ناپاک به او نزدیک نشد‪ ،‬بلکه برخی از دختران بی آلیش اسرائیل را دعوت کرد و‬ ‫آنها او را به کناری کشیدند‪.‬‬ ‫‪4‬اما هنگامی که کودک یک ساله شد‪ ،‬یواخیم عید بزرگی برپا کرد و کاهنان و علما و بزرگان و تمامی قوم اسرائیل را دعوت کرد‪.‬‬ ‫‪5‬و یواخیم دختر را برای سران كاهنان قربانی كرد و آنها او را بركت دادند و گفتند« ‪:‬خدای پدران ما این دختر را بركت دهد و او را نامی معروف و ماندگار در تمام‬ ‫نسلها بگذار ‪.‬و همه مردم پاسخ دادند ‪:‬چنین باشد‪ ،‬آمین‪.‬‬ ‫‪6‬سپس یواخیم بار دوم او را به کاهنان تقدیم کرد و آنها او را برکت دادند و گفتند ‪:‬ای خدای متعال‪ ،‬به این دختر توجه کن و او را با برکت ابدی برکت ده‪.‬‬ ‫‪7‬پس مادرش او را بلند کرد و سینه به او داد و آواز زیر را برای خداوند خواند‪.‬‬ ‫‪8‬برای یهوه‪ ،‬خدای خود سرود جدیدی خواهم خواند‪ ،‬زیرا او مرا ملقات کرده‪ ،‬سرزنش دشمنانم را از من گرفته‪ ،‬و ثمره عدالت خود را به من بخشیده است‪ ،‬تا اکنون‬ ‫به پسران روبین گفته شود ‪ ،.‬که آنا می مکد‪.‬‬ ‫‪9‬سپس کودک را در اتاقی که تقدیس کرده بود آرام کرد و بیرون رفت و به آنها خدمت کرد‪.‬‬ ‫‪10‬و چون عید به پایان رسید‪ ،‬با شادی و ستایش خدای اسرائیل رفتند‪.‬‬ ‫فصل ‪7‬‬ ‫‪1‬اما دختر بزرگ شد و چون دو ساله شد‪ ،‬یواخیم به آنا گفت« ‪:‬بیایید او را به معبد خداوند ببریم تا نذر خود را که برای خداوند خداوند نذر کردهایم وفا کنیم‪ ،‬مبادا او‬ ‫باشد ‪.‬از دست ما عصبانی است و پیشنهاد ما غیرقابل قبول است‪.‬‬ ‫‪2‬اما آنا گفت« ‪:‬بیایید سال سوم صبر کنیم‪ ،‬مبادا از شناختن پدرش غافل شود ‪.‬و یواخیم گفت ‪:‬پس صبر کنیم‪.‬‬ ‫‪3‬و هنگامی که کودک سه ساله شد‪ ،‬یواخیم گفت ‪:‬بیایید دختران عبرانیان را که بی آلیش هستند دعوت کنیم و هر کدام چراغی بردارند و روشن شوند تا کودک دیگر‬ ‫برنگردد ‪.‬فکر او بر معبد خداوند باشد‪.‬‬ ‫‪4‬و آنها چنین کردند تا اینکه به معبد خداوند بال رفتند ‪.‬و کاهن اعظم او را پذیرفت و او را برکت داد و گفت« ‪:‬مریم‪ ،‬خداوند‪ ،‬نام تو را نسلهای دیگر ستوده است‪ ،‬و‬ ‫خداوند تا آخر زمان به وسیله تو‪ ،‬نجات خود را به بنیاسرائیل نشان خواهد داد‪.‬‬ ‫‪5‬و او را بر پله سوم مذبح گذاشت و خداوند فیض او را عطا کرد و او با پاهای خود رقصید و تمامی خاندان اسرائیل او را دوست داشتند‪.‬‬ ‫فصل ‪8‬‬ ‫‪1‬و پدر و مادرش پر از شگفتی رفتند و خدا را ستایش میکردند‪ ،‬زیرا دختر نزد ایشان بازنگشت‪.‬‬ ‫‪2‬اما مریم به عنوان کبوتری که در آنجا تعلیم میگرفت‪ ،‬در معبد ماند و غذای خود را از دست فرشته دریافت کرد‪.‬‬ ‫‪3‬و هنگامی که او دوازده ساله بود‪ ،‬کاهنان در مجلسی گرد آمدند و گفتند ‪:‬اینک مریم دوازده ساله است ‪.‬با او چه کنیم‪ ،‬از ترس نجس شدن مکان مقدس یهوه خدای ما؟‬ ‫‪ ۴‬آنگاه کاهنان به زکریا کاهن اعظم گفتند« ‪:‬آیا در مذبح خداوند میایستی و به مکان مقدس وارد میشوی و در مورد او دعا میکنی‪ ،‬و هر چه خداوند به تو آشکار‬ ‫میسازد‪ ،‬بکن‪.‬‬ ‫‪5‬آنگاه کاهن اعظم به مقددس اقدس وارد شد و سینهپوش داوری را با خود برد‪.‬‬ ‫‪6‬و اینک فرشته خداوند نزد او آمد و گفت ‪:‬زکریا‪ ،‬زکریا‪ ،‬بیرون برو و جمیع بیوههای قوم را بخوان‪ ،‬و هر یک از آنها عصای خود را بیاورند‪ ،‬و کسی که خداوند به‬ ‫وسیله او نشان دهد ‪.‬نشانه شوهر مریم باشد‪.‬‬ ‫‪7‬و فریادزنان در تمام یهودیه رفتند و شیپور خداوند به صدا درآمد و همه مردم دویدند و با هم جمع شدند‪.‬‬ ‫‪8‬یوسف نیز دریچه را دور انداخت و به استقبال آنها رفت ‪.‬و چون ملقات کردند‪ ،‬نزد کاهن اعظم رفتند و عصای خود را برداشتند‪.‬‬ ‫‪9‬پس از آنكه كاهن اعظم عصاي آنها را گرفت‪ ،‬به معبد رفت تا دعا كند‪.‬‬ ‫‪10‬و چون دعای خود را به پایان رساند‪ ،‬عصاها را گرفت و بیرون رفت و آنها را تقسیم کرد و معجزه ای در آنها نبود‪.‬‬ ‫‪11‬آخرین عصا را یوسف گرفت و اینک کبوتری از عصا بیرون آمد و بر سر یوسف پرواز کرد‪.‬‬ ‫‪12‬و کاهن اعظم گفت ‪:‬یوسف‪ ،‬تو کسی هستی که برای گرفتن باکره خداوند برگزیده شده تا او را برای او نگاه دارد‪.‬‬ ‫‪13‬اما یوسف امتناع کرد و گفت« ‪:‬من پیرمردم و فرزندان دارم‪ ،‬اما او جوان است و می ترسم در اسرائیل مضحک جلوه کنم‪.‬‬ ‫‪14‬آنگاه کاهن اعظم پاسخ داد ‪:‬یوسف‪ ،‬از خداوند خدایت بترس و به یاد بیاور که چگونه خدا با داتان و قورح و ابیرام رفتار کرد و چگونه زمین گشوده شد و آنها را‬ ‫به دلیل تضادشان بلعید‪.‬‬ ‫‪15‬پس اکنون ای یوسف از خدا بترس که مبادا چنین چیزهایی در خانواده تو رخ دهد‪.‬‬ ‫‪16‬یوسف ترسیده او را به خانه خود برد و یوسف به مریم گفت ‪:‬اینک من تو را از معبد خداوند گرفته ام و اکنون تو را در خانه خود خواهم گذاشت ‪.‬من باید به فکر‬ ‫تجارت خود در ساختمان باشم ‪.‬خداوند با تو باد‪.‬‬ ‫فصل ‪9‬‬ ‫‪1‬و واقع شد در شورای کاهنان گفته شد‪ ،‬بیایید پرده جدیدی برای معبد بسازیم‪.‬‬ ‫‪2‬و کاهن اعظم گفت« ‪:‬هفت باکره بی آلیش از قبیله داوود را نزد من بخوان‪.‬‬ ‫‪3‬و خادمان رفتند و آنها را به معبد خداوند آوردند‪ ،‬و کاهن اعظم به آنها گفت اکنون در برابر من قرعه بیندازید که کدام یک از شما نخ طل را بچرخاند‪ ،‬چه آبی‪ ،‬چه‬ ‫قرمز‪ ،‬چه کتان نازک ‪.‬و چه کسی بنفش واقعی است‪.‬‬ ‫‪4‬آنگاه کاهن اعظم مریم را شناخت که از قبیله داوود است ‪.‬و او را صدا زد و ارغوان واقعی به قرعه او افتاد تا بچرخد و او به خانه خود رفت‪.‬‬ ‫‪5‬اما از آن زمان زکریا کاهن اعظم لل شد و سموئیل را در اتاق او گذاشتند تا اینکه زکریا دوباره سخن گفت‪.‬‬ ‫‪6‬اما مریم ارغوان واقعی را گرفت و آن را ریسید‪.‬‬ ‫‪7‬و او یک دیگ برداشت و بیرون آمد تا آب بکشد و صدایی شنید که به او میگفت ‪:‬سلم بر تو که پر فیض هستی‪1 ،‬خداوند با توست ‪.‬تو در میان زنان برکت یافتی‪.‬‬ ‫‪8‬و به راست و چپ نگاه كرد (تا ببیند )آن صدا از كجا آمد‪ ،‬سپس با لرز به خانه او رفت و دیگ آب را گذاشت و بنفش را گرفت و در صندلی خود نشست تا آن را‬ ‫كار كند‪. .‬‬


‫‪9‬و اینک فرشته خداوند نزد او ایستاده‪ ،‬گفت« ‪:‬ای مریم نترس‪ ،‬زیرا در نظر خدا فیض یافتی‪.‬‬ ‫‪10‬وقتی او شنید‪ ،‬با خود استدلل کرد که این نوع سلم چه معنایی دارد‪.‬‬ ‫‪11‬و فرشته به او گفت« ‪:‬خداوند با تو است و تو حامله خواهی شد‪.‬‬ ‫‪12‬و او پاسخ داد ‪:‬چه !آیا من از خدای زنده حامله شوم و مانند سایر زنان باردار شوم؟‬ ‫‪13‬ا دما فرشته پاسخ داد ‪:‬نه ای مریم‪ ،‬بلکه روح القدس بر تو خواهد آمد و قدرت حق تعالی بر تو سایه خواهد افکند‪.‬‬ ‫‪14‬پس آنچه از تو متولد خواهد شد‪ ،‬مقدس خواهد بود و پسر خدای زنده نامیده خواهد شد و نام او را عیسی خواهی خواند ‪.‬زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات‬ ‫خواهد داد‪.‬‬ ‫‪15‬و اینک پسر عمویت الیزابت‪ ،‬او نیز در پیری پسری باردار شده است‪.‬‬ ‫‪16‬و این ششمین ماه با او است که نازا خوانده میشد ‪.‬زیرا هیچ چیز با خدا غیر ممکن نیست‪.‬‬ ‫‪17‬و مریم گفت ‪:‬اینک کنیز خداوند است ‪.‬بگذار طبق قول تو برای من باشد‪.‬‬ ‫‪18‬و هنگامی که ارغوانی خود را درآورد‪ ،‬آن را نزد کاهن اعظم برد و کاهن اعظم او را برکت داد و گفت« ‪:‬مریم‪ ،‬خداوند خداوند نام تو را بزرگ کرده است و تو‬ ‫در تمام اعصار جهان برکت خواهی داشت‪. .‬‬ ‫‪19‬سپس مریم پر از شادی نزد پسر عموی خود الیزابت رفت و در را زد‪.‬‬ ‫‪20‬وقتی الیزابت شنید‪ ،‬دوید و به سوی او گشود و او را برکت داد و گفت« ‪:‬این از کجاست که مادر پروردگارم نزد من بیاید؟‬ ‫‪21‬زیرا که !همین که صدای سلم تو به گوشم رسید‪ ،‬آنچه در من است پرید و تو را برکت داد‪.‬‬ ‫‪22‬ا دما مریم از آن همه چیزهای اسرارآمیز که جبرئیل جبرئیل به او گفته بود بی خبر بود‪ ،‬چشمان خود را به آسمان بلند کرد و گفت ‪:‬خداوندا !من چه هستم که همه‬ ‫نسل های زمین مرا خجسته بخوانند؟‬ ‫‪23‬اما هر روز خود را بزرگ میدید و ترسیده بود‪ ،‬به خانه رفت و خود را از بنی اسرائیل پنهان کرد ‪.‬و چهارده ساله بود که همه اینها اتفاق افتاد‪.‬‬ ‫فصل ‪10‬‬ ‫‪1‬و چون ماه ششم او فرا رسید‪ ،‬یوسف از خانههای خود در خارج که تجارت او بود‪ ،‬بازگشت و به خانه وارد شد‪ ،‬باکره را بزرگشده دید‪.‬‬ ‫‪2‬سپس بر صورت او زد و گفت« ‪:‬با چه رویی می توانم به خداوند خدای خود نگاه کنم؟ یا در مورد این زن جوان چه بگویم؟‬ ‫‪3‬زیرا من او را باکرهای از معبد یهوه خدای خود پذیرفتم و او را چنین حفظ نکردهام‪.‬‬ ‫‪4‬چه کسی مرا چنین فریب داده است؟ چه کسی این بدی را در خانه من مرتکب شده و باکره را از من اغوا کرده و او را نجس کرده است؟‬ ‫‪5‬آیا تاریخ آدم دقیقا ا در من محقق نشده است؟‬ ‫‪6‬زیرا در همان لحظه جلل خود‪ ،‬مار آمد و حوا را تنها یافت و او را اغوا کرد‪.‬‬ ‫‪7‬درست پس از آن که برای من اتفاق افتاد‪.‬‬ ‫‪8‬پس یوسف از روی زمین برخاسته‪ ،‬او را صدا زد و گفت ‪:‬ای که این همه مورد لطف خدا بوده ای‪ ،‬چرا این کار را کردی؟‬ ‫‪9‬چرا روح خود را که در قدس تعلیم یافته‪ ،‬و غذای خود را از دست فرشتگان دریافت کردهای‪ ،‬به این ترتیب تحقیر کردهای؟‬ ‫‪10‬اما او با سیل اشک پاسخ داد ‪:‬من بی گناهم و هیچ کس را نشناختم‪.‬‬ ‫‪11‬یوسف گفت ‪:‬چگونه باردار شدی؟‬ ‫‪12‬مریم پاسخ داد« ‪:‬همانطور که یهوه خدای من زنده است‪ ،‬نمی دانم به چه وسیله‪.‬‬ ‫‪13‬یوسف بسیار ترسید و از او دور شد و در نظر داشت که با او چه کند ‪.‬و اینگونه با خود استدلل کرد‪:‬‬ ‫‪14‬اگر جنایت او را پنهان کنم‪ ،‬به حکم شریعت خداوند مجرم شناخته خواهم شد‪.‬‬ ‫‪15‬و اگر او را نزد بنیاسرائیل کشف کنم‪ ،‬میترسم که مبادا به وسیله فرشته باردار شود‪ ،‬به جان شخص بیگناهی خیانت کنم‪.‬‬ ‫‪16‬پس چه کنم؟ من خصوصی او را اخراج خواهم کرد‪.‬‬ ‫‪17‬آنگاه شب بر او فرا رسید که اینک فرشته خداوند در خواب بر او ظاهر شد و گفت‪:‬‬ ‫‪18‬از گرفتن آن زن نترسید‪ ،‬زیرا آنچه در درون اوست از روح القدس است‪. .‬‬ ‫‪19‬و او پسری به دنیا خواهد آورد و تو نام او را عیسی خواهی خواند‪ ،‬زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد داد‪.‬‬ ‫‪20‬پس یوسف از خواب برخاست و خدای اسرائیل را که چنین لطفی به او کرده بود و باکره را حفظ کرده بود جلل داد‪.‬‬ ‫فصل ‪11‬‬ ‫‪ ۱‬آنگاه حناس کاتب آمد و به یوسف گفت« ‪:‬چرا پس از بازگشتت تو را ندیدهایم؟»‬ ‫‪2‬و یوسف پاسخ داد‪ ،‬زیرا من پس از سفر خسته بودم و روز اول استراحت کردم‪.‬‬ ‫‪3‬اما حنا که برگشت‪ ،‬باکره را بزرگ و صاحب فرزند دید‪.‬‬ ‫‪4‬و نزد کاهن رفت و به او گفت ‪:‬یوسفی که تو به او بسیار اطمینان داشتی‪ ،‬مرتکب جنایتی مشهور است‪ ،‬زیرا او باکره را که از معبد خداوند پذیرفته بود‪ ،‬نجس کرده‪،‬‬ ‫و به طور خصوصی ازدواج کرده است ‪.‬او را برای بنی اسرائیل کشف نکرد‪.‬‬ ‫‪5‬سپس کاهن گفت ‪:‬آیا یوسف این کار را کرده است؟‬ ‫‪6‬حنا پاسخ داد« ‪:‬اگر یکی از خادمان خود را بفرستی‪ ،‬متوجه میشوی که او باردار است‪.‬‬ ‫‪7‬و خادمان رفتند و آن را همانطور که او گفت یافتند‪.‬‬ ‫‪8‬پس او و یوسف را به محاکمه آوردند‪ ،‬و کاهن به او گفت‪ ،‬مریم‪ ،‬چه کردی؟‬ ‫‪9‬چرا روح خود را خوار و ذلیل کردی و خدای خود را فراموش کردی‪ ،‬زیرا در قدس بزرگ شدی و غذای خود را از دست فرشتگان دریافت کردی و آوازهای آنها‬ ‫را شنیدی؟‬ ‫‪10‬چرا این کار را کردی؟‬ ‫‪11‬و او با سیل اشک پاسخ داد« ‪:‬همانطور که یهوه‪ ،‬خدای من زنده است‪ ،‬من در نظر او بی گناهم‪ ،‬زیرا کسی را نمی شناسم‪.‬‬ ‫‪12‬آنگاه کاهن به یوسف گفت ‪:‬چرا این کار را کردی؟‬ ‫‪13‬و یوسف پاسخ داد« ‪:‬همانطور که یهوه‪ ،‬خدای من زنده است‪ ،‬من نگران او نبودم‪.‬‬ ‫‪14‬ا دما کاهن گفت« ‪:‬دروغ مکن‪ ،‬بلکه حقیقت را اعلم کن ‪.‬تو به طور خصوصی با او ازدواج کردی و آن را برای بنی اسرائیل کشف نکردی و خود را زیر دست‬ ‫توانا خدا فروتن کردی تا نسل تو برکت یابد‪.‬‬ ‫‪15‬و یوسف ساکت شد‪.‬‬ ‫‪16‬آنگاه کاهن به یوسف گفت‪ ،‬باید معبد خداوند باکره را که از آنجا بردهای بازگردانی‪.‬‬ ‫‪17‬ا دما او به شدت گریه کرد و کاهن افزود« ‪:‬من هر دوی شما را از آب خداوند مینوشانم‪1 ،‬که برای آزمایش است‪ ،‬و به این ترتیب گناه شما در برابر شما آشکار‬ ‫خواهد شد‪.‬‬ ‫‪18‬آنگاه کاهن آب را گرفت و یوسف را نوشید و او را به مکانی کوهستانی فرستاد‪.‬‬


‫‪19‬و او کاملا خوب بازگشت‪ ،‬و همه مردم تعجب کردند که گناه او کشف نشد‪.‬‬ ‫‪20‬پس کاهن گفت« ‪:‬از آنجا که خداوند گناهان شما را آشکار نکرده است‪ ،‬من نیز شما را محکوم نمیکنم‪.‬‬ ‫‪21‬پس آنها را فرستاد‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬آنگاه یوسف مریم را گرفت و با شادی و ستایش خدای اسرائیل به خانه او رفت‪.‬‬ ‫فصل ‪12‬‬ ‫‪1‬و چنین گذشت که فرمانی از سوی امپراتور آگوستوس صادر شد که از همه یهودیان که از بیت لحم در یهودیه بودند مالیات گرفته شوند‪.‬‬ ‫‪2‬یوسف گفت« ‪:‬من از فرزندانم مالیات میگیرم‪ ،‬اما با این زن جوان چه کنم؟‬ ‫‪3‬از اینکه او را به عنوان همسرم مالیات بگیرند‪ ،‬شرم دارم ‪.‬و اگر من به عنوان دخترم از او مالیات بگیرم‪ ،‬همه اسرائیل می دانند که او دختر من نیست‪.‬‬ ‫‪4‬هنگامی که زمان ملقات خداوند فرا میرسد‪ ،‬آنطور که به نظرش میآید عمل کند‪.‬‬ ‫‪ ۵‬و الغ را زین کرد و او را بر آن گذاشت و یوسف و شمعون به دنبال او رفتند و در فاصله سه مایلی به بیت لحم رسیدند‪.‬‬ ‫‪6‬پس یوسف که برگشت‪ ،‬مریم را غمگین دید و با خود گفت« ‪:‬شاید او از آنچه در درونش است رنج میبرد‪.‬‬ ‫‪ ۷‬ا دما چون دوباره برگشت‪ ،‬او را دید که میخندد‪ ،‬و به او گفت‪:‬‬ ‫‪8‬مریم چگونه می شود که گاهی غم و گاهی خنده و شادی در چهره تو می بینم؟‬ ‫‪9‬مریم به او پاسخ داد ‪:‬من دو نفر را با چشمان خود می بینم که یکی گریه می کند و ماتم می زند و دیگری می خندد و شادی می کند‪.‬‬ ‫‪10‬و دوباره از راه رفت و مریم به یوسف گفت« ‪:‬مرا از الغ پایین بیاور زیرا آنچه در من است به بیرون آمدن فشار می آورد‪.‬‬ ‫‪11‬اما یوسف پاسخ داد ‪:‬تو را به کجا ببرم؟ زیرا مکان کویر است‬ ‫‪12‬آنگاه مریم دوباره به یوسف گفت ‪:‬مرا پایین بیاور زیرا آنچه در درون من است مرا به شدت تحت فشار قرار می دهد‪.‬‬ ‫‪13‬و یوسف او را پایین آورد‪.‬‬ ‫‪14‬و در آنجا غاری یافت و او را در آن راه داد‪.‬‬ ‫فصل ‪13‬‬ ‫‪1‬و یوسف او و پسرانش را در غار گذاشت و به دنبال یک ماما عبری در روستای بیت لحم رفت‪.‬‬ ‫‪2‬یوسف گفت‪ ،‬در حالی که میرفتم‪ ،‬به هوا نگاه کردم‪ ،‬ابرها را حیرتزده دیدم و پرندگان آسمان در میان پروازشان ایستاده بودند‪.‬‬ ‫‪3‬و به زمین نگاه کردم‪ ،‬سفرهای گسترده دیدم و کارگرانی که دور آن نشستهاند‪ ،‬اما دستهایشان روی میز بود و برای خوردن حرکت نمیکردند‪.‬‬ ‫‪4‬آنانی که در دهانشان گوشت بود‪ ،‬نخوردند‪.‬‬ ‫‪5‬آنهایی که دستهای خود را تا سرشان بلند کردند‪ ،‬آنها را به عقب نکشیدند‪.‬‬ ‫‪6‬و آنها که آنها را تا دهان خود بلند کردند‪ ،‬چیزی در آن نگذاشتند‪.‬‬ ‫‪7‬اما تمام صورتهای ایشان به طرف بال بود‪.‬‬ ‫‪8‬و من گوسفندان را دیدم که پراکنده شدند‪ ،‬و با این حال گوسفندها ایستادند‪.‬‬ ‫‪9‬و چوپان دست خود را بلند کرد تا آنها را بزند و دستش به بال ادامه داد‪.‬‬ ‫‪10‬و به رودخانهای نگاه کردم و بچهها را دیدم که دهانشان به آب نزدیک بود و آن را لمس میکردند‪ ،‬اما ننوشیدند‪.‬‬ ‫فصل ‪14‬‬ ‫‪1‬آنگاه زنی را دیدم که از کوه پایین آمد و به من گفت ‪:‬ای مرد کجا می روی؟‬ ‫‪2‬و به او گفتم‪ ،‬میروم تا از یک ماما عبری بپرسم‪.‬‬ ‫‪3‬او به من پاسخ داد ‪:‬زنی که باید به دنیا بیاید کجاست؟‬ ‫‪4‬و من جواب دادم‪ ،‬در غار‪ ،‬و او با من نامزد شده است‪.‬‬ ‫‪5‬آنگاه قابله گفت ‪:‬آیا او زن تو نیست؟‬ ‫‪6‬یوسف پاسخ داد ‪:‬این مریم است که در قدس در خانه خداوند تعلیم یافت و به قرعه من افتاد و همسر من نیست‪ ،‬بلکه به روح القدس آبستن شده است‪.‬‬ ‫‪7‬قابله گفت ‪:‬آیا این درست است؟‬ ‫‪8‬او پاسخ داد‪ ،‬بیا و ببین‪.‬‬ ‫‪9‬و قابله با او رفت و در غار ایستاد‪.‬‬ ‫‪10‬آنگاه ابری درخشان غار را تحت الشعاع قرار داد و قابله گفت« ‪:‬امروز جان من بزرگ شده است‪ ،‬زیرا چشمانم چیزهای شگفت انگیزی را دیده است و نجات‬ ‫برای اسرائیل ظاهر شده است‪.‬‬ ‫‪11‬ا دما ناگهان ابر در غار به نور بزرگی تبدیل شد‪ ،‬به طوری که چشمانشان طاقت آن را نداشت‪.‬‬ ‫‪12‬اما نور به تدریج کاهش یافت‪ ،‬تا اینکه نوزاد ظاهر شد و سینه مادرش مریم را مکید‪.‬‬ ‫‪13‬آنگاه قابله فریاد زد و گفت« ‪:‬این روز چه باشکوه است که چشمان من این منظره خارقالعاده را دیده است!‬ ‫‪14‬و قابله از غار بیرون آمد و سالومه او را ملقات کرد‪.‬‬ ‫‪15‬و قابله به او گفت« ‪:‬سالومه‪ ،‬سالومه‪ ،‬چیز شگفتانگیزی را که دیدم به تو خواهم گفت‪.‬‬ ‫‪16‬باکره زاییده است که خلف طبیعت است‪.‬‬ ‫‪17‬سالومه در پاسخ گفت« ‪:‬همانطور که یهوه‪ ،‬خدای من زنده است‪ ،‬تا زمانی که دلیل خاصی در این مورد دریافت نکنم‪ ،‬باور نخواهم کرد که باکره زاییده است‪.‬‬ ‫‪18‬آنگاه سالومه داخل شد و قابله گفت ‪:‬مریم‪ ،‬خودت را نشان بده‪ ،‬زیرا در مورد تو نزاع بزرگی درگرفته است‪.‬‬ ‫‪19‬و سالومه راضی شد‪.‬‬ ‫‪20‬اما دست او خشک شده بود و به شدت ناله می کرد‪.‬‬ ‫‪21‬و گفت« ‪:‬وای بر من به خاطر گناهم ‪.‬زیرا من خدای زنده را وسوسه کردم و دستم برای رها شدن آماده است‪.‬‬ ‫‪22‬آنگاه سالومه دعای خود را به خداوند کرد و گفت ‪:‬ای خدای پدران من‪ ،‬مرا یاد کن زیرا من از نسل ابراهیم و اسحاق و یعقوب هستم‪.‬‬ ‫‪23‬مرا در میان بنیاسرائیل سرزنش مگردان‪ ،‬بلکه مرا به پدر و مادرم سالم گردان‪.‬‬ ‫‪24‬خداوندا‪ ،‬تو به خوبی میدانی که من به نام تو انفاقات زیادی انجام دادهام و پاداش خود را از تو دریافت کردهام‪.‬‬ ‫‪25‬بر آن فرشته خداوند نزد سالومه ایستاد و گفت ‪:‬خداوند دعای تو را شنید‪ ،‬دست خود را به سوی کودک دراز کن‪ ،‬و او را حمل کن‪ ،‬و به این وسیله بهبود خواهی‬ ‫یافت‪.‬‬ ‫‪26‬سالومه که از شادی بسیار پر شده بود‪ ،‬نزد کودک رفت و گفت‪ ،‬او را لمس خواهم کرد‪.‬‬ ‫‪27‬و تصمیم گرفت که او را پرستش کند‪ ،‬زیرا گفت ‪:‬این پادشاه بزرگی است که در اسرائیل به دنیا آمده است‪.‬‬


‫‪28‬و بلفاصله سالومه شفا یافت‪.‬‬ ‫‪29‬آنگاه قابله در حالی که مورد تأیید خدا بود از غار بیرون رفت‪.‬‬ ‫‪30‬و اینک !صدایی به سالومه رسید ‪:‬چیزهای عجیبی را که دیده ای اعلم مکن تا آن کودک به اورشلیم بیاید‪.‬‬ ‫‪31‬پس سالومه نیز که مورد تأیید خدا بود رفت‪.‬‬ ‫فصل ‪15‬‬ ‫‪1‬سپس یوسف برای رفتن آماده میشد‪ ،‬زیرا در بیتلحم نابسامانی عظیمی به وجود آمد‪1 ،‬حکیمی از شرق‪.‬‬ ‫‪2‬چه کسی گفت ‪:‬پادشاه یهودیان کجا متولد شده است؟ زیرا ستاره او را در مشرق دیدیم و آمده ایم تا او را بپرستیم‪.‬‬ ‫‪3‬چون هیرودیس این را شنید‪ ،‬بسیار مضطرب شد و قاصدانی را نزد حکیمان و کاهنان فرستاد و در تالر شهر از آنان تحقیق کرد‪.‬‬ ‫‪ ۴‬و به ایشان گفت« ‪:‬درباره مسیح پادشاه کجا نوشتهاید‪ ،‬یا کجا باید متولد شود؟‬ ‫‪5‬پس به او گفتند ‪:‬در بیت لحم یهودا ‪.‬زیرا چنین نوشته شده است ‪:‬و تو بیت لحم در زمین یهودا‪ ،‬در میان امیران یهودا کوچکترین نیستی‪ ،‬زیرا از تو حاکمی خواهد آمد‬ ‫که بر قوم من اسرائیل حکومت خواهد کرد‪.‬‬ ‫‪6‬و سران کاهنان را فرستاده‪ ،‬از مردانی که در تالر شهر بودند تحقیق کرد و به ایشان گفت« ‪:‬درباره پادشاهی که زاده میشود‪ ،‬چه علمتی دیدید؟‬ ‫‪7‬آنها به او پاسخ دادند« ‪:‬ما ستارهای بزرگ را دیدیم که در میان ستارگان آسمان میدرخشید‪ ،‬و همه ستارگان دیگر را چنان درخشیدند که دیده نشدند‪ ،‬و از این طریق‬ ‫دانستیم که پادشاه بزرگی در اسرائیل متولد شد‪ ،‬و بنابراین ما آمده ایم تا او را پرستش کنیم‪.‬‬ ‫‪8‬پس هیرودیس به آنها گفت ‪:‬بروید و تحقیق کنید ‪.‬و اگر کودک را یافتید‪ ،‬دوباره به من خبر دهید تا من نیز بیایم و او را بپرستم‪.‬‬ ‫‪9‬پس حکیمان بیرون آمدند و اینک ستاره ای که در مشرق دیدند از جلوی ایشان رفت تا آمد و بر غاری که طفل با مادرش مریم بود ایستاد‪.‬‬ ‫‪10‬آنگاه یولف از خزانههای خود بیرون آوردند و طل و کندر و مر را به او تقدیم کردند‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬و فرشتهای که در خواب به آنها هشدار داده بود که از طریق یهودیه نزد هیرودیس باز نگردند‪ ،‬از راه دیگری به کشور خود رفتند‪.‬‬ ‫فصل ‪16‬‬ ‫‪ ۱‬آنگاه هیرودیس متوجه شد که حکیمان او را مسخره میکنند و بسیار عصبانی شده بود‪ ،‬به برخی از مردم دستور داد که بروند و همه کودکان دو ساله و کمتر در‬ ‫بیتلحم را بکشند‪.‬‬ ‫‪2‬اما مریم چون شنید که بچهها را میکشند‪ ،‬چون بسیار ترسیده بود‪ ،‬بچه را گرفت و قنداق کرد و در آخور گاو خانه گذاشت‪ ،‬زیرا در مسافرخانه جایی برای آنها نبود‪.‬‬ ‫‪3‬الیزابت نیز چون شنید که پسرش یحیی را میخواهند جستجو کنند‪ ،‬او را گرفت و به کوهها رفت و به دنبال مکانی برای پنهان کردن او گشت‪.‬‬ ‫‪4‬و هیچ مکان پنهانی برای یافتن وجود نداشت‪.‬‬ ‫‪5‬آنگاه در درون خود ناله کرد و گفت ‪:‬ای کوه خداوند‪ ،‬مادر را با کودک بپذیر‪.‬‬ ‫‪ ۶‬زیرا الیزابت نمیتوانست بال برود‪.‬‬ ‫‪7‬و فورا ا کوه تقسیم شد و آنها را پذیرفت‪.‬‬ ‫‪8‬و فرشته خداوند بر ایشان ظاهر شد تا ایشان را حفظ کند‪.‬‬ ‫‪9‬اما هیرودیس یحیی را جستجو کرد و خادمان را نزد زکریا فرستاد که در قربانگاه خدمت می کرد و به او گفت ‪:‬پسرت را کجا پنهان کرده ای؟‬ ‫‪10‬او به آنها پاسخ داد« ‪:‬من وزیر خدا و خادم در قربانگاه هستم ‪.‬چگونه باید بدانم پسرم کجاست؟‬ ‫‪11‬پس غلمان برگشته‪ ،‬همه را به هیرودیس گفتند ‪.‬از آن خشم شد و گفت ‪:‬آیا این پسر مانند او در اسرائیل پادشاه نیست؟‬ ‫‪12‬پس خادمان خود را دوباره نزد زکریا فرستاد و گفت« ‪:‬راستش را به ما بگو پسرت کجاست‪ ،‬زیرا میدانی که جان تو در دست من است‪.‬‬ ‫‪13‬پس غلمان رفتند و همه اینها را به او گفتند‪:‬‬ ‫‪14‬اما زکریا به آنها پاسخ داد ‪:‬من برای خدا شهید هستم و اگر او خون مرا بریزد خداوند جان مرا خواهد گرفت‪.‬‬ ‫‪15‬علوه بر این بدانید که شما خون بیگناه میریزید‪.‬‬ ‫‪16‬اما زکریا در مدخل معبد و مذبح و در حوالی جدار به قتل رسید‪.‬‬ ‫‪17‬اما بنیاسرائیل نمیدانستند او چه زمانی کشته شد‪.‬‬ ‫‪18‬آنگاه در ساعت سلم‪ ،‬كاهنان به معبد رفتند‪ ،‬ا دما زكریا طبق رسم آنها را ملقات نكرد و آنها را بركت نداد‪.‬‬ ‫‪19‬اما آنها همچنان منتظر بودند تا او به آنها سلم کند‪.‬‬ ‫‪20‬و چون دیدند که مدت زیادی نگذشته است‪ ،‬یکی از آنها به مکان مقدسی که در آن مذبح بود‪ ،‬رفت‪ ،‬و خونی را دید که بر زمین افتاده بود و جوشیده بود‪.‬‬ ‫‪21‬چون اینک صدایی از آسمان گفت ‪:‬زکریا کشته شد و خون او پاک نخواهد شد تا انتقام خون او بیاید‪.‬‬ ‫‪22‬اما چون این را شنید‪ ،‬ترسید‪ ،‬بیرون رفت و آنچه را که دیده و شنیده بود به کاهنان گفت ‪.‬و همه وارد شدند و این واقعیت را دیدند‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬آنگاه سقفهای معبد زوزه کشید و از بال به پایین شکافته شد‪.‬‬ ‫‪24‬و جسد را پیدا نکردند‪ ،‬اما فقط خون مانند سنگ سخت شد‪.‬‬ ‫‪25‬و به انحراف رفتند و به مردم گفتند که زکریا کشته شد‪ ،‬و جمیع قبیلههای اسرائیل از آن شنیدند و برای او ماتم گرفتند و سه روز ناله کردند‪.‬‬ ‫‪26‬آنگاه کاهنان درباره شخصی که جانشین او شود با هم مشورت کردند‪.‬‬ ‫‪27‬و شمعون و کاهنان دیگر قرعه انداختند و قرعه بر شمعون افتاد‪.‬‬ ‫‪28‬زیرا روحالقدس به او اطمینان داده بود که تا زمانی که مسیح را در جسم نبیند نمیمیرد‪.‬‬


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Persian - The Protevangelion by Filipino Tracts and Literature Society Inc. - Issuu