Page 12

12

UIT MET DUIC

Fenna Riethof Thomas Mayer

UTRECHT VOLGENS

Muziekkomiek Hans Liberg Musicoloog Hans Liberg (62) staat 20 maart voor de laatste keer in Utrecht op de planken, in het Beatrix Theater. Hij maakte naam door cabaret met klassieke muziek te combineren. Dat begon allemaal in de jaren tachtig in de Domstad, waar hij 28 jaar heeft gewoond. Liberg stopt met theatershows en gaat zich richten op zijn andere passies: zijn verzameling eigentijdse schilderkunst en muziekwetenschap. Waarom verlaat je het podium? “Ik ga graag naar kunstbeurzen, maar ik kon nooit omdat mijn optredens anderhalf jaar van tevoren vaststonden. Nu heb ik besloten het roer om te gooien; ik wil altíjd kunnen! Ik ga me meer met kunst bezighouden, reizen en nietsdoen. Het zal blijken of dat een goede keuze is; als ik ongelukkig word, ga ik weer optreden. Maar nu heb ik veel zin in mijn nieuwe leven.” Hoe kwam een geboren en getogen Amsterdammer in Utrecht? “Het was 1978 en we wilden ergens wonen waar je zó de tuin in kon lopen. In die tijd was Utrecht een B-stad, in de zin dat er veel ‘paarse tuinbroeken’ rondliepen, een soort feministen, en studenten die niet in Amsterdam durfden te wonen. Dus ik had ook nooit verwacht er terecht te komen, maar het liep gewoon zo. De stad heeft zich enorm en positief ontwikkeld in de tijd dat we er woonden.”

Je carrière begon toen je hier nog niet zo lang woonde. “In 1983 gaf ik mijn eerste solo-optreden. Dat was in het Werftheater aan de Oudegracht, een belangrijk podium voor beginnende cabaretiers. Ik was leraar in die tijd en herinner me dat ik die dag nog had lesgegeven. Het was heel spannend. In de zaal kon honderd man, er waren zestig mensen, onder wie vrienden en familie. Geen instant success, dus. Maar al snel stond ik in de Blauwe Zaal in Stadsschouwburg. Niemand anders combineerde klassieke muziek met humor. Het sloeg aan.” Meest memorabele optreden “Dat was in het Beatrix Theater. Ik mocht optreden voor de hele koninklijke familie en al het personeel, vanwege Beatrix’ verjaardag en 25-jarig regeringsjubileum. ‘Je mag doen wat je wilt’, kreeg ik vooraf te horen. Dus heb ik vanuit de coulissen een border terriër op het podium losgelaten. Die

kleine jachthondjes zijn een symbool binnen die familie, zo’n beetje iedereen heeft er wel één. Er ontstond verwarring. Ik hoorde iemand vragen: ‘Is die van jou, Irene?’” Eerste keer in Utrecht “Die herinner ik me niet, maar wel de dag dat we naar Utrecht verhuisden. Het waren de introductiedagen in augustus; het was warm en de Maliesingel was gevuld met roeibootjes vol studenten.” Droomhuis “We huurden aanvankelijk één kamer in het huis aan de singel. Jaren later werden het er twee, tot we op een dag de kans kregen het hele huis te kopen. Die hebben we natuurlijk gegrepen.” Tot rust komen “Dat kon thuis, maar ik had ook een buitenhuisje in recreatiegebied Noorderpark, een kwartier fietsen van Utrecht. Daar ging ik heen om in een hangmat te liggen en niets te doen. Dat hutje

Jesse Holweg

heb ik nog steeds, maar ik kom er niet meer zo vaak.” Grootste ergernis “Het stationsgebied. Ambtenaren en architecten zijn soms foute types; het is misdadig dat ze ooit de Catharijnesingel hebben gedempt en die monsterlijke gebouwen hebben neergezet. Een grote historische vergissing. Nu moet het weer zoals vroeger worden, maar het blijft lelijk, lelijk, lelijk. Je moet erlangs met oogkleppen op.” Favoriete Utrechter “Cabaretier Vincent Bijlo is mijn favoriete bekende Utrechter, ik bewonder zijn eeuwige optimisme. Verder is de eigenaar van speciaalzaak De Goey-Koot aan de Nobelstraat geweldig – Benno verkoopt fantastische groente en fruit.”

altijd heerlijke friet en steak van een plank, met een glas rode wijn erbij. Verder ging ik graag naar Karel V, Oudaen, restaurant Wilhelminapark, het Indonesische restaurant Djakarta aan het Lucasbolwerk en Saowapa in de Nicolaasstraat: een te gekke Thai. Ik hou niet van trendy zaakjes met nieuwe formules die straks weer verdwenen zijn.” Lekkerste wijntje “Dat dronk ik bij Nanno in de artiestenfoyer van Stadsschouwburg. Hij drijft de foyer al zolang ik solo optreed. Een stabiele factor in cultureel Utrecht, die alle artiesten kennen.”

Culinair genieten “Ik hou van restaurants die al veertig jaar onveranderd zijn, zoals Le Clochard. Daar eet je nog

Liberg staat met zijn theatershow Trálálálá voor iederéén!! op woensdag 3 mei voor het laatst op de planken, in Theater Flint in Amersfoort.

Milan Goldback

Lenny Kuhr terug in Schiller Theater met eigen sound Lenny Kuhr heeft een nieuw album gepresenteerd en geeft 11 maart een voorstelling in het Schiller Theater Place Royale in Utrecht. De zangeres, die in 1969 op een gedeelde eerste plaats eindigde op het Eurovisie Songfestival met het lied De Troubadour, zit vijftig jaar in het vak, maar heeft naar eigen zeggen haar sound nu ‘echt zoals ik het hebben wil.’

H Lenny Kuhr over haar voorstelling Gekust door de eeuwigheid: “In mijn voorstelling staat diepe heimwee, die ik als kind al voelde, centraal. Voor mij is heimwee de grondtoon van ieder mens. Een onbestemd verlangen dat zich gaandeweg de voorstelling onthult.”

aar 31e album Gekust door de eeuwigheid kwam met een crowdfundingsactie tot stand en is volgens Kuhr erg persoonlijk. “Ieder album is bijzonder, maar dit is extra bijzonder omdat ik mijn sound heb gevonden. Die klinkt als wereldmuziek. Een kunstvorm die echt bij me past.” De combinatie van gipsy-­jazzgitarist Reinier Voet en de lyrische bassist Misscha Kol zorgt voor een bijzonder geheel van fado- en jazzinvloeden. “Het past ontzettend goed bij mijn muziek”, zegt Kuhr. “Je bent altijd aan het zoeken en probeert het maximale uit elkaar te halen. Het wordt gelukkig heel goed ontvangen.” De albumpresentatie op 22 febru­ari was in een sfeer­­volle

kapel, waarbij semi-akoestisch werd gespeeld – minimaal versterkt, om een intiem gevoel te bewerkstelligen. “Het was een sound naar mijn hart; in een kapel galmt het natuurlijk ook nog mooi. Heel bijzonder. Er was vervolgens een groot feest met bloemen, felicitaties en vele enthousiaste reacties.” Bijzonder aan het album is dat het door crowdfunding tot stand kwam. Volgens Kuhr om een eenvoudige reden. “Het is heel duur om een cd op te nemen en aangezien de markt is ingestort, moet je kijken hoe het wél kan. Zo zijn de mensen die geld hebben gestort vóór de verschijning van het album helemaal bij het album betrokken en er deel van geworden.” Om die reden besteedde Kuhr ook

meer aandacht dan gewoonlijk aan de vormgeving van het album; het is uitgevoerd als een boekje van veertig pagina’s om het gewicht van de songteksten te onderstrepen. Dat gewicht van de teksten maakt de keuze voor intieme locaties ook logischer. “Ik vind het fijn om dichtbij te klinken. Zo natuurlijk, puur en akoestisch mogelijk.” Kuhr vindt het optreden in het Schiller Theater daar goed bij passen. In 2015 kreeg ze hier de Nederlandse Oeuvreprijs van Kleinkunst en Cabaret uitgereikt, uit handen van burgemeester van van Zanen. “Ik heb dus ontzettend goede herinneringen aan het theater. En het voelt als een warm bad dankzij de mensen die het organiseren en er werken.”

Profile for DUIC

DUIC krant NR. 029 maart 2017  

DUIC krant NR. 029 maart 2017  

Profile for duic
Advertisement