Een plan met een staartje (BiB-BoX ruit)

Een plan met een staartje Joke Guns illustraties van Katrien Claes

1 Meester Bloem staat vooraan in de klas.

Hij wacht tot alle kinderen op hun stoel zitten.

Eerst is er nog wat geroezemoes.

Dan wordt het helemaal stil.

Hij kucht eventjes.

Hij wiebelt nerveus op zijn glimmend zwarte schoenen.

Vol verwachting kijkt de klas hem aan.

Wat doet de meester toch geheimzinnig vandaag!

‘Beste jongens en meisjes’ , zegt hij dan plechtig.

‘Dit wordt een fijne week.

Meer nog.

Dit wordt een week die jullie niet gauw zullen vergeten.’

Hij kijkt hen een voor een stralend aan.

‘Een schoolweek vergeet ik het liefst zo snel mogelijk!

Geef mij maar vakantie’ , roept Madelief.

2

Ze weet nog goed hoe slecht de punten op haar laatste rapport waren.

‘Ja meester, hier moeten we altijd stilzitten’ , zucht Ravi.

Ondertussen tikt hij met zijn vingers op zijn tafeltje.

‘Stop daarmee!’ zegt Lena woest. ‘Ik word helemaal gestoord van jouw getik.’

Ravi stopt zijn handen onder zijn billen.

Zo slaagt hij erin om vijf minuten stil te blijven zitten.

‘En toch zullen jullie dit een fijne week vinden’ , lacht meester Bloem. ‘Het is namelijk dierenweek.

In elk vak gaan we rond dieren werken.

We rekenen met Afrikaanse olifanten.

We lezen over het stokstaartje.

In de turnles maken we zelf een apenbrug.

Is dat niet fantastisch?’

Vol verwachting kijkt hij naar de kinderen.

3

@tekening 1@

4

Dan steekt Marie haar hand in de lucht.

‘Mogen we zelf ook dieren meebrengen naar school, meester?’

Meester Bloem fronst zijn wenkbrauwen.

Daar heeft hij zelf nog niet aan gedacht.

‘Wat een goed idee, Marie’ , knikt hij dan.

Hij kent de kleine pup die Marie sinds vorige maand heeft.

Het kan geen kwaad om het beestje eens te laten zien op school.

‘Mag ik ook, meester?’

Prompt vliegen wel vijftien handen in de lucht.

Meester Bloem schiet in de lach.

‘We hebben dierenweek, geen dierenmaand.

Vier kinderen mogen hun huisdier meebrengen.

Marie brengt dinsdag haar pup, Choco, mee.’

Hij laat zijn blik over de hoofden glijden.

Uit alle opgestoken handen kiest hij er drie.

‘Lothar, welk dier breng jij op woensdag mee?’ vraagt hij.

5

De verlegen jongen op de eerste rij zegt zacht: ‘Een dwerghamster, meester.’

‘Wat leuk’ , knikt de meester enthousiast.

‘Donderdag is Sanja aan de beurt.’

‘Ik breng onze vissen mee, meester. Papa zal me wel helpen met het aquarium!’

Vervolgens duidt meester Bloem nog een laatste kind aan.

‘Jij mag vrijdag jouw dier meebrengen, Ravi.’

Ravi verschiet van kleur.

Natuurlijk heeft hij, net als de anderen, zijn hand opgestoken.

Er is maar een klein probleempje.

Hij heeft helemaal geen huisdier.

Mama zegt dat ze beesten vies vindt.

Dat Ravi en zijn vader daar anders over denken, helpt niets.

‘Wel, Ravi?’ moedigt de meester de jongen aan.

‘Welk dier wil jij ons laten zien?’

Ravi denkt koortsachtig na.

‘Het is een verrassing, meester!’ flapt hij er dan uit.

6

2 De dagen vliegen voorbij.

Dinsdag genieten de kinderen van Choco, de lieve pup van Marie.

Hij heeft witte, wilde krullen.

Marie heeft hem Choco genoemd omdat ze eigenlijk liever een bruine pup wilde.

Het hondje rent op zijn korte pootjes door de klas.

Alle kinderen willen hem aaien.

Dat is Choco duidelijk wat te veel van het goede.

Van schrik doet hij een plasje tegen het been van meester Bloem.

De kinderen gieren het uit.

Woensdag is Lothar aan de beurt.

Hij toont de klas de kooi met zijn dwerghamster erin.

Vol trots vertelt hij over zijn diertje.

7

@tekening 2@

8

‘Pepijn slaapt overdag best veel.

Toch kan ik na schooltijd altijd even met hem spelen.

Ik voer hem stukjes appel.

Daar is hij helemaal gek op!’

Meester Bloem heeft Lothar nog nooit zo veel horen praten.

Tevreden ziet hij hoe de klas naar de jongen luistert.

Donderdag loopt Sanja heel traag de klas in.

Samen met haar vader draagt ze een groot aquarium.

Er zwemmen veel vissen in.

Het aquarium krijgt een plekje op het bureau van de meester.

9

Wat zijn de vissen prachtig.

Er zijn er een paar met lange staarten.

De kleinste visjes lijken wel licht te geven.

Er zit ook een heel erg lelijke vis tussen.

Een vis die lijkt op een eng monster.

‘Maar hij doet niks, hoor!’ stelt Sanja hen gerust.

‘Hij dobbert maar wat in het water. Meestal verstopt hij zich tussen het groen.’

‘Dat zou ik ook doen, met zo’n lelijke kop!’ giechelt Marie.

De hele klas lacht.

Alleen Ravi blijft stil zitten.

Meester Bloem kijkt hem wat bezorgd aan.

Ravi zit zelden stil.

Ravi valt elke dag wel een paar keer van zijn stoel.

Hij tikt met zijn vingers, schopt met zijn benen.

Ravi is een echte woelwater.

10

@tekening 3@

11

Zou er iets aan de hand zijn met hem?

‘Kijk meester, het monster komt eens kijken!’ lacht Lothar.

Al snel vergeet meester Bloem zijn zorgen om Ravi.

Om vier uur rinkelt de schoolbel luid.

De kinderen springen recht en rennen naar buiten.

‘Tot morgen, meester!’ brullen er een paar.

Ravi gooit nog snel een schrift in zijn tas.

Dan sloft hij naar buiten.

Een hele week denkt hij al aan vrijdag.

Hij moet en zal een dier meebrengen.

Als hij zonder dier op school verschijnt, lacht iedereen hem uit.

‘Neem je knuffelaap mee’ , heeft mama hem droog gezegd.

Zijn aap, stel je voor.

Daar durft hij echt niet mee naar school te komen.

Dan glijdt er een grote glimlach over zijn gezicht.

Ravi heeft een plan.

12

3 Ravi woont een heel eind van de school af.

Achter zijn huis ligt een wei.

In de straat waar hij woont, komt bijna geen verkeer.

Nu Ravi acht is, mag hij het hele stuk alleen lopen.

De eerste keer vond hij dat heel spannend.

Nu vindt hij het gewoon saai.

Om half vijf duwt hij de voordeur open.

‘Wat ben je lekker vroeg thuis!’ roept mama vanuit de keuken.

‘Dag mama’ , roept Ravi terwijl hij zijn tas onder de kapstok mikt.

Hij loopt de keuken binnen en pikt een wortel van het aanrecht.

‘Snoeper’ , kijft mama.

13

Ze wil hem een zoen geven, maar haar kus belandt in de lucht.

‘Daar ben ik nu echt te oud voor’ , lacht Ravi.

Hij vlucht de keuken uit.

‘Ik ga nog even bij Jorik spelen, is dat goed?’ vraagt hij.

Hij wacht het antwoord niet eens af.

Een tel later slaat de voordeur weer dicht.

Ravi vindt zijn buurjongen Jorik niet eens zo leuk.

Vroeger voetbalden ze wel eens samen.

Nu schaakt Jorik.

Hij is zelfs junior schaakkampioen van de stad geworden.

Ravi rilt ervan.

Wie kiest er nu een sport waarbij je moet stilzitten?

14

Maar vandaag heeft hij Jorik nodig.

Want Jorik heeft een kat.

Ravi ziet het al helemaal zitten.

Morgen neemt hij Pluizenbol, de kat van Jorik, mee naar de klas.

Hij belt aan bij de buren.

Vroeger liep hij gewoon langs de achterdeur naar binnen.

Dat durft hij nu niet meer, omdat hij nog zo weinig komt.

Joriks vader doet de deur open.

‘Ha, kerel, dat is lang geleden!’ lacht hij. ‘Kom je voor Jorik?

Die is niet thuis.

Hij speelt de finale van een groot schaaktoernooi.’

15

Teleurgesteld draait Ravi zich om.

Geen Jorik, geen kat.

Geen kat, geen dier in de klas.

Wat zullen ze hem uitlachen!

Maar net op dat moment ziet hij iets bewegen.

Achter de brievenbus zwaait een staart heen en weer.

‘Pluizenbol!’ roept Ravi opgelucht.

Hij rent het tuinpad af en duikt achter de brievenbus.

Maar de kat van Jorik laat zich niet zo snel vangen!

Een paar keer heeft Ravi haar bijna te pakken.

Zijn shirt zit nu onder de vlekken.

In zijn nieuwe broek zit een flinke scheur.

En nog steeds is Pluizenbol hem te snel af.

16

@tekening 4@

17

‘Ik zal je krijgen, stom beest!’ foetert Ravi nijdig.

Met een sprong gooit hij zich op de kat.

Gelukt!

Trots kijkt hij naar de wild spartelende kat in zijn armen.

Ze blaast en kronkelt zich in alle bochten.

Ravi’s blijdschap is echter maar van korte duur.

Pluizenbol wurmt zich uit zijn armen.

Ze krabt hem lelijk en springt haar vrijheid tegemoet.

Meer boos dan geschrokken voelt Ravi aan de schram op zijn wang.

De kat is nergens meer te zien.

De kerkklok slaat vijf uur.

Ravi heeft een vuil shirt.

Hij heeft een kapotte broek.

Hij heeft een geschaafde wang.

Een huisdier heeft hij niet.

18

4 Ravi heeft nog een uur de tijd om iets te verzinnen.

Stipt om zes uur staat het eten op tafel.

Als hij dan niet thuis is, zwaait er wat.

Hij bijt op zijn nagels.

Dat doet hij wel vaker, en dat is goed te zien ook.

Pluizenbol meenemen lukt dus niet.

De schram op zijn wang is daar het bewijs van.

Even overweegt hij om de Siamees van buurvrouw Jaantje te lenen.

Hij blijft staan bij het hek voor haar huis.

Zijn hand blijft boven de klink hangen.

Er was iets met mevrouw Jaantje, iets waardoor ze boos op hem was.

Plots weet Ravi het weer!

Vorige week heeft hij een bal door het raam van haar keuken geschopt.

Hij ziet dat er nu een nieuw raam inzit.

19

Achter dat raam staat mevrouw Jaantje.

Ze kijkt Ravi met een donkere blik aan.

Voor Ravi is een week een eeuwigheid.

Maar buurvrouw Jaantje vergeet waarschijnlijk niet zo snel.

Op haar Siamees hoeft hij alvast niet te rekenen.

Hij maakt zich snel uit de voeten.

Hij slentert tot bij het voetbalveld.

Het ligt er verlaten bij.

Waarschijnlijk zijn de meesten met hun huiswerk bezig.

En Jorik zit te schaken op een of ander toernooi.

Hij laat zich tegen een doelpaal op de grond zakken.

Wat wil hij de klas graag verrassen met een leuk dier!

20

Dan valt zijn oog op een donkere vlek in het gras.

Hij gaat op zijn knieën zitten en buigt zich naar voren.

Zijn neus raakt de grond bijna.

De zwarte vlek is een nest mieren.

Ontelbaar veel mieren krioelen door het gras.

Ze paraderen in lange rijen.

Ravi kan niet ontdekken waar ze vandaan komen of waar ze heen gaan.

‘Dat is het!’ juicht hij terwijl hij in zijn handen klapt.

‘Ik neem de mieren mee naar school.

Vanavond, na het eten, probeer ik ze te temmen.

Wat zullen ze dat fantastisch vinden in de klas.

Daar kan Lothar met zijn dwerghamster niet tegenop!’

Ravi haalt zijn broekzakken leeg.

Hij vist er drie vuile zakdoeken uit.

Daaronder zit een stuk kauwgom waar hij nog maar een uurtje op gekauwd heeft.

21

@tekening 5@

22

Zonde om dat weg te gooien, vindt Ravi.

Het stuk kauwgom verdwijnt in zijn mond.

Hij graaft verder in zijn zakken.

Eindelijk vindt hij wat hij zoekt: een zakje.

In dat zakje hebben knikkers gezeten.

De knikkers is hij kwijtgeraakt aan Jorik.

Die knikkert namelijk even goed als hij schaakt.

Het zakje heeft hij al die tijd bewaard.

Tevreden buigt hij zich naar het mierennest.

‘Kom maar, beestjes, kruip er maar in’ , lokt hij.

Het duurt een hele poos voor hij de mieren in de zak krijgt.

‘Jullie moeten wel genoeg zuurstof krijgen’ , bedenkt hij bezorgd.

Daarom maakt hij een paar kleine gaatjes in de zak.

Plots hoort hij de klok van de kerk luiden.

Een slag, nog een slag.

23

Hij rent zo hard hij kan.

Gelukkig woont hij vlakbij het voetbalveld.

De zesde slag galmt nog na wanneer hij hijgend aan tafel schuift.

Het zakje heeft hij op de salontafel gelegd.

‘Dat was nipt!’ glimlacht mama, terwijl ze de boontjes op zijn bord schept.

Naast de boontjes schept ze een paar gebakken aardappelen en een vegetarische hamburger.

Dat is een hamburger zonder vlees erin.

Ravi is dol op dieren, maar hij wil ze niet op zijn bord.

Mama merkt de schram op Ravi’s gezicht wel op.

Maar Ravi ziet er verder gelukkig uit.

Daarom zegt ze er niets over.

Ravi probeert zo snel mogelijk te eten.

Hij wil vanavond de mieren nog africhten.

Hij zal ze wel eens wat laten zien, morgen!

24

‘Niet zo schrokken!’ moppert papa.

Ravi eet de laatste hap op en vraagt: ‘Mag ik nu van tafel? Ik moet nog iets doen voor school.’

Nog voor papa kan antwoorden, schreeuwt mama het uit.

‘Waar komen die mieren vandaan?’

Geschrokken kijkt Ravi achterom.

De hele salontafel zit vol mieren.

Ze kruipen langs de poten naar beneden.

Ze kruipen in het tapijt.

‘De stofzuiger!’ roept mama naar papa. ‘Schat, haal jij de stofzuiger even?’

‘Daar gaan mijn mieren’ , denkt Ravi triest.

Zonder nog om te kijken loopt hij naar zijn slaapkamer.

25

@tekening 6@

26

5 Ravi ligt te woelen in zijn veel te warme bed.

In de verte hoort hij de klok van de kerk tien uur slaan, dan elf uur.

‘Ik doe geen oog dicht’ , zucht hij.

Maar plots is het toch ochtend.

‘Opstaan, Ravi’ , fluistert mama in zijn oor.

‘Het ontbijt staat klaar!’ roept papa vanuit de keuken.

Wat later lepelt Ravi zijn havermout naar binnen.

‘Je bent zo stil?’ vraagt mama bezorgd.

Ravi haalt zijn schouders op.

‘Is er iets aan de hand, jongen?’ vraagt zijn vader.

Met volle mond schudt Ravi zijn hoofd.

Wat later loopt hij naar school.

Haasten doet hij zich niet.

Wat geeft het als hij te laat komt?

Iedereen denkt dat hij een dier meebrengt.

27

Hij slentert langs het kapsalon van mevrouw Flutjes.

Hij zwaait mak naar tante Mies, die net de krant van haar stoep raapt.

Dan loopt hij langs het erf van de familie Stronk.

Er staat een vrachtwagen op het erf.

De chauffeur is net uitgestapt.

Hij praat met de boerin.

‘Een kop koffie kan nog net. Daarna breng ik jullie varken naar het slachthuis’ , hoort Ravi de man zeggen.

Ravi krijgt geen voet meer voor de andere.

Naar het slachthuis?

Daar moet hij een stokje voor steken.

Hij is dol op dieren, op levende dieren.

Hij sluipt naar de vrachtwagen.

De deuren staan wijd open.

Hij loopt via de loopplank naar binnen.

Zijn hart gaat wild tekeer.

Dan ziet hij een kooi staan.

28

Het is een kleine kooi met tralies.

Er zit een varken in.

Ravi vergeet zijn angst om betrapt te worden.

Hij ziet alleen nog de lieve ogen van het varken in de veel te nauwe kooi.

‘Ik neem je mee’ , fluistert hij. ‘Geen slachthuis voor jou, lief beest. Daar zorg ik voor, beloofd!’

Met veel gemak schuift hij de grendel van de kooi open.

Dat is een meevaller!

Dan kijkt hij om zich heen.

Hij heeft een touw nodig.

Anders kan hij het varken niet met zich mee nemen.

29

@tekening 7@

30

Hij heeft alweer geluk, want naast de kooi hangt een stuk touw.

Snel knoopt hij dat om de nek van het varken.

‘Knorrrrrrrrrrr’ , pruttelt het varken.

Geschrokken kijkt Ravi achterom.

De voordeur van de boerderij is nog steeds dicht.

‘Kom mee, gek beest, ik probeer je te redden!’

Zacht trekt hij aan het touw.

Het varken strompelt de nauwe kooi uit.

Wat later staat hij naast de vrachtwagen.

Op dat moment hoort hij de voordeur opengaan.

‘Rennen’ , sist hij tegen het varken.

Samen rennen ze de hele weg naar school.

31

6 Meester Bloem staat voor de klas.

Alle kinderen zijn er, behalve Ravi.

Hij kijkt naar zijn horloge.

Dan vliegt de deur van de klas met een klap open.

‘Hier ben ik dan, met mijn dier’ , hijgt Ravi.

Verbijsterd staart de meester naar het varken.

Dan begint hij luid te lachen.

‘Het is eens iets anders dan een hond of een kat’ , hikt hij.

En dan begint de laatste les van Meester Bloems dierenweek.

Ravi vertelt hoe hij aan het varken komt.

Hij laat de klas rillen wanneer hij het heeft over de veel te nauwe kooi.

‘Wat vreselijk’ , zucht Marie.

Hij legt uit waarom hij vegetarische hamburgers eet, ook al vinden mama en papa dat gek.

‘En heb je die lieve ogen gezien?’ wijst hij enthousiast.

32

@tekening 8@

33

De hele klas knikt.

Meester Bloem glimlacht wat bezorgd.

‘Die boer zal wel geld willen voor dat varken’ , zegt hij dan.

‘Ik heb genoeg in mijn spaarpot!’ antwoordt Ravi ferm.

Tijdens de speeltijd bewondert de hele school het varken van Ravi.

De rest van de schooldag vliegt voorbij.

‘Wat ga je nu met dat varken doen?’ vraagt meester Bloem.

‘Vanaf nu heet dat varken Roza’ , lacht Ravi. ‘En er is nog plek genoeg voor haar in de wei achter ons huis.’

Terwijl Ravi met Roza naar huis wandelt, denkt hij tevreden: ‘Ik mocht geen huisdier van mama.

Gelukkig is Roza geen huisdier, maar een weidier.’

34

Over auteur Joke Guns Voor een leuk verhaal heb je inspiratie nodig.

Dit verhaal vond ik dicht bij huis.

Mijn jongste zoon kan niet stilzitten.

Geen moment!

Ravi uit het verhaal lijkt erg op hem.

Ook mijn zoon houdt veel van dieren, trouwens.

Bij ons thuis wordt wel vlees gegeten.

Toch vind ik het belangrijk dat mensen nadenken over wat er op hun bord ligt.

Een nichtje van mij is vegetarisch.

De rest van haar gezin is dat niet.

Dat lijkt me wel eens lastig.

Toch komt het vaak voor.

Daarom vond ik het heel fijn om er een verhaal over te kunnen schrijven.

Ik hoop dat jullie dit een leuk verhaal vinden.

Misschien doet het jullie ook nadenken.

Over wat er op jullie bordje ligt.

Over stilzitten.

Andere boeken van Joke in BiB-BoX: Juf Stok is zoek Een brief van honderd jaar Bang voor een geest

De vlieger van Saar Max en Malin

Fotokopieerapparaten zijn algemeen verspreid en vele mensen maken er haast onnadenkend gebruik van voor allerlei doeleinden. Jammer genoeg ontstaan boeken niet met hetzelfde gemak als kopieën.

Boeken samenstellen kost veel inzet, tijd en geld. De vergoeding van de auteurs en van iedereen die bij het maken en verhandelen van boeken betrokken is, komt voort uit de verkoop van die boeken. In België beschermt de auteurswet de rechten van die mensen. Wanneer u van boeken of van gedeelten eruit zonder toestemming kopieën maakt, buiten de uitdrukkelijk bij wet bepaalde uitzonderingen, ontneemt u hun dus een stuk van die vergoeding. Daarom vragen auteurs en uitgevers u beschermde teksten niet zonder schriftelijke toestemming te kopiëren buiten de uitdrukkelijk bij wet bepaalde uitzonderingen.

Verdere informatie over kopieerrechten en de wetgeving met betrekking tot reproductie vindt u op www.reprobel.be. © Uitgeverij VAN IN, Wommelgem, 2016 Alle rechten voorbehouden. Behoudens de uitdrukkelijk bij wet bepaalde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder de voorafgaande en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Auteur: Joke Guns Tekeningen: Katrien Claes Vormgeving en cover: Peer De Maeyer Zetwerk: D. Provo nv, Gierle Projectcoördinatie: Caroline Vanderhaegen Eerste druk 2016 ISBN 978-90-306-7541-9 D/2016/0078/7 Art. 563725/01 NUR 191