Page 60

Onderwijs door de jaren heen

Wat weet jij nog van je schooltijd? Wat generaties bindt, is hun schooltijd. Elke Nederlander kan meepraten over de schrijfles, de vervelende tafels of de prachtige verhalen bij geschiedenis. Iedereen heeft ook specifieke herinneringen aan de eigen school, of dat nu een protestants-christelijke basisschool, Vrije School of hbs was. Waar denken mensen aan terug bij hun schooltijd? tekst tefke van dijk foto’s joost bataille, haags gemeentearchief, nationaal archief, utrechts archief

Van basisscholen in alle soorten In 1917 is in de Grondwet de gelijke behandeling en bekostiging van openbaar en bijzonder onderwijs vastgelegd in wat nu artikel 23 is. Dit artikel is wereldwijd uniek. Hoewel sommige mensen zich afvragen in hoeverre het nog van deze tijd is, zorgt het voor een ongekende diversiteit aan scholen waardoor niet ­alleen ouders en leerlingen maar ook leraren vrije schoolkeuze hebben. Hierdoor ademt het onderwijs mee met de samenleving, is de overtuiging. In het ­recent verschenen boek Schoolvoorbeelden vertellen tien Nederlanders tussen de 10 en 100 jaar over hun lagereschooltijd. Zij vertellen over het soort onderwijs dat ze genoten en halen herinneringen op aan hun schooltijd, waaronder Corrie Kuijper-Tuit, Rudolf Klinkenberg en Hümeyra Vuruşan. Corrie Kuijper-Tuit (Scheveningen, 1917), ging naar de protestants-christelijke 1e Thaborschool in Scheveningen De schooldag begon met meester of juf die een stuk uit de Bijbel voorlas. ‘En we moesten elke week een psalmvers of gezang leren. Dat moest je dan hardop opzeggen. Ik ken er nog steeds veel uit mijn hoofd.’ De school was een robuuste bakstenen blokkendoos met twee verdiepingen. ‘We zaten met z’n tweeën in een houten bank, met zo’n inktpotje erin en een kroontjespen. Die pen, als daar maar een vuiltje op zat, dan ging het niet goed hè, dan schreef hij

niet netjes. Daar kon je niets aan doen. Dat is nu met die balpennen een stuk makkelijker.’ Keurig netjes moest je zitten in de bank. Niet kletsen en als je iets wilde vragen, moest je je vinger ­opsteken. ‘Vroeger had je als kind ontzag voor alles. Je was overal bang voor. Je durfde niet zoveel te vragen, want dan zou je snel brutaal zijn. Je durfde nooit wat te zeggen, bang dat je wat ­verkeerd zei.’ Uit Schoolvoorbeelden. Rudolf Klinkenberg (Steenwijk, 1944), ging naar de Vrije School in Den Haag De eerste schreden op school waren erg spannend. ‘Je moet je voorstellen dat je daar als jong ventje binnenkomt en leerlingen ziet lopen die twaalf jaar ouder zijn, echt grote meneren en mevrouwen al. Maar ik voelde me er ook direct thuis. Al snel kende ik iedereen die ouder was dan ik.’ Met zijn leeftijdgenoten trok Rudolf twaalf jaar op. Het werd een hechte groep. ‘Er zijn toen innige vriendschappen ontstaan die tot de dag van vandaag voortduren. Er zijn zelfs twee ­huwelijken uit voortgekomen.’ School was iets waar hij naartoe wilde, niet waar hij naartoe moest. ‘Het gevoel van saamhorigheid, het feit dat je zo lang met ­ elkaar intensief bent opgetrokken en lief en leed hebt gedeeld, de contacten die toen gelegd zijn en nog steeds voortduren. Daar ben ik dankbaar voor. Ik heb dat echt als een heel rijk bestaan ervaren.’ Uit Schoolvoorbeelden.

60

EDG_NOV_060-064_ODDJH_v04.indd 60

23-10-17

21:11

PrimaOnderwijs november 2017  
PrimaOnderwijs november 2017  

PrimaOnderwijs is het vakblad voor alle professionals in het basis en voortgezet onderwijs in Nederland en wordt in een oplage van 160.000 e...

Advertisement