Page 1

75ste jaargang • nummer 07 • donderdag 14 februari 2019

Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X

€ 2,50

Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter...

“Vlaming kan je zijn zonder stamboom tot 1302” De 49-jarige Peter de Wilde is voorzitter van het Davidsfondsen stelt “met het Davidsfonds te zullen blijven opkomen voor onze taal, de taligheid, de integratie via taal van nieuwkomers, tegen de verengelsing, voor onze cultuur en dat zonder negativiteit.” Dat hij daarbij helaas niet op de traditionele culturele wereld of de media moet rekenen, is hem al duidelijk geworden. Een gesprek.

Lees het volledige interview met Peter De Wilde, voorzitter van het Davidsfonds, op blz. 11

Brussel: tekort aan Nederlandstalige rechters Vanaf volgende maand zijn er nog maar zes Nederlandstalige rechters in de ondernemingsrechtbank in Brussel. Bij de splitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde was het aantal nochtans vastgelegd op elf. En werklastmetingen wezen ondertussen uit dat zestien rechters normaal en wenselijk zouden zijn. De rechtbank kan dus niet meer volgen en gewone zaken worden vaak uitgesteld tot na… 2021. Of anders gezegd: ondernemingen die morgen een geschil starten voor de Brusselse Nederlandstalige ondernemingsrechtbank, zullen hun zaak pas ten vroegste over twee jaar behandeld zien. Gelukkig zijn er nog waakhonden in het parlement in de personen van Barbara Pas (VB) en Kristien van Vaerenbergh (N-VA) en zij vroegen minister Geens om uitleg. Minister Kris Peeters antwoordde in naam van Justitieminister Geens, die in het buitenland was, dat er werk zal gemaakt worden van een nieuw vacatureplan. Alsof men daar al mee bezig was… Het is pas na een persbericht van de voorzitter van de rechtbank dat er gehoor werd gegeven aan het probleem. Proactieve politiek in België? Nooit van gehoord, meneer, en zeker niet als het om onevenwichten inzake taalwetgeving en de toepassing ervan gaat. Besluit: de Vlaamse partijen die over de splitsing van het gerechterlijk arrondissement onderhandeld hebben, hebben zich fameus laten rollen. En die Vlaamse partijen waren CD&V, sp.a, Open Vld en Groen. Niet vergeten op 26 mei.

Een traditie: CD&V voert campagne op rechts om dan links te regeren Partijvoorzitter Wouter Beke die een extreemlinkse infiltratie ziet in de klimaatbetogingen. Pieter de Crem die zich plots kritisch uitlaat over de kernuitstap. Kamerlid Hendrik Bogaert die een strenger immigratiebeleid wil. CD&V schuift in de verkiezingscampagne op naar rechts. Maar schijn bedriegt. Naar aloude gewoonte stuurt de partij in regeringen toch weer richting links. Straks zeker met Hilde Crevits als feitelijke nummer één van de partij. De eerste voorzet werd gegeven met de recente passages van minister van Binnenlandse Zaken Pieter de Crem (CD&V) en Kamerlid Hendrik Bogaert in de tv-debatten. Ze mochten er na Nieuwjaar komen vertellen dat de christendemocraten nog een rechtervleugel hadden. Vooral De Crem wist zich te profileren. Gedaan met de straffeloosheid in Molenbeek na de geweldplegingen op nieuwjaarsnacht. Het eerste rechtse schot was gelost. De man voelt zich goed in zijn rol van minister van Binnenlandse Zaken. Bogaert was al langer bezig met constante aanvallen op toenmalig staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA). Die zou zowaar het probleem van de transmigranten te soft aanpakken. De voorbije week kreeg deze rechtse of centrumrechtse profileringsdrang een vervolg. Partijvoorzitter Wouter Beke had het in de nasleep van het ontslag van Joke Schauvliege over de klimaatbeweging die door extreemlinks was gekaapt. Dat werkte als een rode lap op een stier voor de linkerzijde. Men wou de goedmenende klimaatspijbelaars criminaliseren. Tegelijk kreeg de CD&V het verwijt aan klassieke kontdraaierij te doen. Waren de christendemocraten niet van plan om met de klimaatactivisten in debat te gaan? Daarbovenop verklaarde Pieter de Crem dat hij de kernuitstap niet gerealiseerd ziet in 2025. Groot gelijk, natuurlijk, maar een paar weken geleden zei Wouter Beke het tegendeel. En Koen van den Heuvel, de kersverse Vlaamse minister van Omgeving, Natuur en Landbouw liet weten vast te houden aan de kernuitstap. Wat is het nu? Zeer eenvoudig. De CD&V doet hetzelfde

wat ooit de CVP deed: een relatief rechtse campagne voeren om niet te veel traditionele centrumrechtse CD&V-kiezers te verliezen, maar daarna dan weer mooi links regeren. Vroeger vaak met de PS, maar in een centrumrechtse coalitie door de boel te saboteren, zoals de voorbije vier jaar gebeurd is. Het was in het verleden niet anders met het Vlaamse discours van de CVP. Tijdens de verkiezingscampagne de communautaire trom roeren, en vervolgens na de zoveelste staatshervorming een zware factuur voor de Vlamingen op tafel leggen.

Een standenpartij, of niet? Het verschil met vroeger is dat de CD&V een middelgrote partij is geworden. In het verleden, toen de CVP tot 40 procent of meer haalde, raakte de partij met dat vis-noch-vleesdiscours nog weg. Het electoraat was groter en ook de rechterzijde binnen de partij was dat. Het enige alternatief was de Volksunie, soms de PVV, maar die laatste was toch té belgicistisch, en té vrijzinnig. De rechtervleugel van de partij betekende in de jaren zeventig en zelfs begin jaren tachtig nog iets met een sterke Boerenbond-vleugel en het NCMV (nu Unizo) waarnaar werd geluisterd. Vandaag probeert de partij dat beeld van standenpartij nog door te drukken, maar dat lukt niet. Veel zelfstandigen zijn al gaan lopen naar de liberalen of de N-VA. Schauvliege ging wel een thuismatch spelen bij het Algemeen Boerensyndicaat (ABS), maar van die organisatie is geweten dat ze kritisch is voor de almacht van de Boerenbond in de sector. Veel ABS’ers stemmen op het Vlaams Belang. En dan is er nog de linkerzij-

de van de partij die naar Groen is overgelopen. Het is ook bekend dat de relatie met ACV-voorzitter Marc Leemans niet hartelijk is door de, in de ogen van Beke, overdreven kritiek op het regeringsbeleid.

Het linkse geweten Hilde Crevits Toch probeert CD&V ook die flank aan te spreken en daar moet Hilde Crevits voor zorgen. Ze komt bij velen sympathiek over, waarbij men vergeet dat achter haar een radicaal-linkse agenda schuilt. Ze is de handpop van Beweging.net en het daaraan gekoppelde netwerk van linkse verenigingen met een licht christelijk sausje over. Crevits zou wel eens een belangrijke rol kunnen spelen bij de formaties na 26 mei. Op Vlaams niveau voelt CD&V nattigheid. Men gaat ervan uit dat een N-VA/Open Vld/ sp.a-coalitie naar Antwerps model realistisch is. Dat zou een zware dobber zijn voor de CD&V, die de controle verliest over onderwijs, de welzijnssector (de christelijke zuil is daar nog zeer sterk) en de landbouw. Bij CD&V hopen ze dat de blauw-groene as er toch komt en dat ze zich aan die wagon kunnen vasthaken. Als er een meerderheid voor is, natuurlijk. Crevits is dan de bruggenbouwer naar Groen en Open Vld dat - zeker op Vlaams niveau met figuren als Bart Somers een links-liberale D66 is geworden. En wie weet zit er voor Crevits dan zelfs het Vlaams minister-presidentschap in. Dan wordt ze de feitelijke nummer één van de partij. Voorzitter Wouter Beke moet het dan federaal proberen te doen bij de formatie. Wat een stuk moeilijker zal zijn.


2

Actueel

14 februari 2019

Massahysterie In juni 1999 kwam Coca Cola onder vuur te liggen. Enkele scholieren hadden tijdens de speeltijd aan een flesje geslurpt en een slechte geur en smaak opgemerkt. Er wordt er eentje ziek en moet braken. Andere scholieren moeten ook braken. De ene zet de andere aan. De school alarmeert de hulpdiensten en ziekenwagens rijden aan en af. ’s Avonds komt het voorval uitgebreid in het nieuws. Is er een nieuw schandaal in de maak? Enkele maanden eerder hadden we immers de dioxinecrisis gekend. Diezelfde nacht worden nog meer kinderen ziek. En er worden nu ook kinderen van andere scholen ziek, en zelfs kinderen die geen cola, maar fanta gedronken hebben. Met de frisdrank is niets mis, en toch vinden ineens alle kinderen dat het vies smaakt. De woordvoerster van Coca Cola moet het om de vijf voeten voor de camera’s uitleggen, maar krijgt het niet uitgelegd. Drie dagen na het begin van de crisis wordt ze van haar job gehaald en zal ze nooit meer op het scherm verschijnen. In haar plaats komt de grote baas van Coca Cola die in allerijl uit de VS is overgevlogen. In de dagen en weken die volgen worden zo’n 100 miljoen drankblikjes vernietigd, niet alleen cola, maar alle merken van Coca Cola. De financiële schade voor de firma wordt op 2,5 miljoen euro berekend. Achteraf blijkt dat maar een heel beperkt aantal blikjes cola een slechte smaak had, zonder enig gevaar voor de gezondheid. Onderzoek achteraf wijst in de richting van “mass sociogenic illness”, massahysterie, zeg maar. Vandaag wordt het Coca Cola incident van 1999 gebruikt in de lessen marketing als voorbeeld van slecht crisismanagement. Daaraan moest ik denken toen ik de kleuters en kinderen zag betogen voor een beter klimaat. De wereld is helemaal niet aan het vergaan, maar als we sommige kinderen aanhoren, halen we het einde van de week niet meer. Het zou me niet verbazen dat kleuters dat allemaal niet verwerkt krijgen en ’s nachts met stress gaan slapen. Beste Groene politici, stop met de mensen bang te maken en onwaarheden te lanceren. En ja, het klimaat is van rechts en van links. Maar laat rechts dan ook uitpraten, en sta open voor alternatieve oplossingen. Mag het even, ja?

KARL VAN CAMP HOOFDREDACTEUR

Salvini versus Macron In een Facebookbericht kwam de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken, Matteo Salvini, ‘populist’, ‘extremist’ en door de mainstreammedia uitgemaakt voor alles wat slecht en lelijk is, terug op een recent incident waarbij een Nigeriaanse asielzoeker uit het land werd gezet. De aanleiding was een verkrachtingszaak in de Via Carlo Poerio in Napels. Ingekort Facebookbericht Salvini

die al tien jaar in Italië verbleef, en die verschillende asielaanvragen heeft ingediend die steeds werden afgewezen. De belaagde vrouw werd uiteindelijk gered, omdat voorbijgangers én de politie zijn tussengekomen. De politie heeft kunnen beletten dat de dader door het publiek werd gelyncht. De Nigeriaan in kwestie werd inmiddels het land uitgezet.

En in Frankrijk…

Salvini schrijft daarover: “Het enige wat we vragen, is respect voor onze regels. In Napels heeft een Nigeriaan die een humanitair visum had gekregen, geprobeerd een vrouw te verkrachten. Hij ontvluchtte geen oorlog, hij bracht de oorlog tot bij ons. Deze viezerik verbleef

hier op onze kosten. (…) Ik zal ervoor zorgen dat hij een ticket heen krijgt met bestemming Nigeria. Ik zie echt het nut niet in om dergelijke delinquenten uit alle windstreken van de wereld naar hier te laten komen.” Het betreft een 40-jarige migrant

In Frankrijk schreeuwen de mainstreammedia intussen moord en brand omdat de rechtse burgemeester van Montauban, mevrouw Brigitte Barèges (Les Républicains), zich over de passiviteit van de overheden verwonderde om een illegale Algerijn, die een 80-jarige vrouw had verkracht, terug te sturen. President Emmanuel Macron, die door de burgemeester hierover werd geïnterpelleerd tijdens het ‘Grote Debat’, wilde zelfs niet antwoorden op de vragen daarover. De ene politicus wordt uitgemaakt voor ‘extreemrechts’, ‘xenofoob’ en erger, maar grijpt deze verkrachtingszaak aan om het beleid nog eens op scherp te stellen. Wat de uitdrukkelijke wens is van zijn bevolking. Hij kiest hiermee de kant van het volk. De andere politicus wordt bijna aanbeden door de mainstreammedia en de politieke elites van de Europese Unie, maar geeft niet thuis voor dezelfde verzuchting bij zijn volk. Twee stijlen, twee Europa’s. In mei krijgen de Europeanen de keuze. PIET VAN NIEUWVLIET

ECONOMISCHE ZAKEN

De Vlamingen zullen de klimaatfactuur betalen

De klimaatobsessie van het gros van onze politici maakt dat de Belgische kernuitstap een dure grap dreigt te worden. Er groeit een consensus om gascentrales te bouwen ter vervanging van de kerncentrales en in afwachting van een koolstofvrije energievoorziening. Alleen, zo’n centrales zullen zwaar gesubsidieerd moeten worden, en het zullen de Vlamingen zijn die de factuur mogen ophoesten.

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Cuperusstraat 41, 2018 Antwerpen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen/administratie: secretariaat@pallieterke.net Lezersbrieven: lezersbrieven@pallieterke.net Abonnementen binnenland

Abonnement buitenland:

3 maanden: 6 maanden: 1 jaar: Steunabo 1 jaar:

Tarieven afhankelijk van de bestemming. Alle inlichtingen op de kantoren.

32,50 euro 65,00 euro 130,00 euro 250,00 euro

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgend rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168 BIC KREDBEBB

Lees nu ook digitaal op www.pallieterke.net Elke week op donderdag in uw krantenwinkel Stichter 1945-1955: Hoofdredacteur 1955-2000: Hoofdredacteur 2000-2010: Hoofdredacteur 2010-heden: Verantw. uitgever:

Bruno de Winter Jan Nuyts Leo Custers Karl Van Camp Karl Van Camp

Tegen 2025 moeten alle kerncentrales sluiten. Dat is toch de bedoeling van de meeste politieke partijen die in deze tijden van klimaatgekkigheid niet voor elkaar willen onderdoen. Om dat mogelijk te maken, zijn zeven tot negen nieuwe gascentrales nodig. Ze komen er naast de opwekkers van hernieuwbare energie, zoals windmolens en zonnepanelen, want er is nu eenmaal niet elke dag wind en ook de zon schijnt hier niet elke dag. Nochtans, de factuur van die nieuwe gascentrales blijft geheim. Volgens N-VA-voorzitter Bart de Wever zou dat 9 miljard euro kosten. Federaal minister van Energie Marie-Christine Marghem (MR) wil zich niet op een bedrag vastpinnen, maar gaat ervan uit dat de factuur in de miljarden loopt. En ze zou wel eens hoger kunnen uitvallen dan verwacht.

Black-out Nieuwe gascentrales bouwen in de overgang naar een totaal koolstofvrije economie is nodig om een black-out te vermijden, wordt gezegd. Maar zo’n gascentrales zullen er alleen komen wanneer ze zwaar gesubsidieerd worden. Vandaar de factuur van minstens 9 miljard euro. En het is zoals zo vaak: het zijn de Vlamingen die de factuur zullen betalen. Want het gros van de welvaart wordt door Vlamingen gegenereerd en dus betalen de Vlamingen de meeste belastingen. Ook zij zullen via taksen

de subsidies betalen. Wat eigenlijk absurd is, want via de financieel ondersteunde gascentrales wordt de CO2-uitstoot gesubsidieerd. Terwijl kernenergie die logische stap is richting een energievoorziening zonder fossiele brandstoffen. Ondertussen blijven de Franstalige partijen hameren op een klimaatwet die door een tweederdemeerderheid van de parlementsleden moet worden goedgekeurd. Wat volgens Kamerleden Hendrik Vuye en Veerle Wouters terecht neerkomt op een herfederalisering. Bovendien zouden er zeven nieuwe klimaatinstellingen worden opgericht. Wie mag dat allemaal financieren? Wie dreigt via de federale grendels een funest klimaatbeleid opgelegd te krijgen? Inderdaad, Vlaanderen.

Steen- en bruinkool Meer algemeen ziet het ernaar uit dat België dezelfde absurde weg opgaat als Duitsland. Na de kernramp in Fukushima besloot de regering-Merkel de kerncentrales tegen 2022 te sluiten. Ondertussen zijn acht van de zestien centrales dicht. Kernenergie is bij de oosterburen nog goed voor 13 procent van de energievoorziening. Hernieuwbare energie was de toekomst. En ja, in Duitsland is er veel plaats voor zonnepanelen en windmolens. Alleen, die investeringen leverden minder op dan gedacht. Uit pure noodzaak besloot

de regering dan maar opnieuw steenkool- en bruinkoolcentrales te openen. Die zijn nu goed voor 38 procent van de energievoorziening. Tamelijk absurd in tijden dat iedereen op de achterste poten gaat staan wanneer men het over vervuilende energie-opwekking heeft. Het probleem met de klimaatobsessie is dat kernenergie hier het effect heeft van een rode lap op een stier. In West-Europa denkt men nog altijd het economische hart van de wereldeconomie uit te maken, en dat voorbeelden uit het buitenland overal toepasselijk zijn.

Wereldwijde omslag? Het mondiale energiesysteem bestaat nog altijd voor 85 procent uit fossiele brandstoffen. Als men dat wil verminderen, moet gekeken worden naar landen als China, meer nog dan naar het Westen. Daar kan het verschil worden gemaakt via een zogenaamde “groene omslag”. Intussen horen we niemand spreken over het Afrikaanse continent, waar de economie sterk aan het groeien is en waar emissievrije energie-opwekking geen onderdeel van het economische debat is. Sommige experts verwijzen naar Noorwegen, waar elektriciteit voor honderd procent groen wordt opgewekt. Zij het wel grotendeels via waterdammen en watervallen. Die mogelijkheden hebben we hier bij ons niet echt in overvloed. ANGÉLIQUE VANDERSTRAETEN


Actueel

14 februari 2019

3

België is tijdverlies Alweer een week zonder communautaire twistpunten... Behalve misschien toen het over klimaat ging, of over de hpv-vaccinaties, of de rijkdom van Brussel, of de stadsboulevards, of de miserie bij het spoor, of de groei van de bevolking (migratie sluipt naar Vlaanderen), of de uitspraken van wallinganten, of de benoemingen in de faciliteitengemeenten. Eerst over het ‘Belgische’ klimaat. Groen – weinig daden, vooral woorden, weinig cijfers, veel slogans - probeerde het parlement te verleiden om een Klimaatwet te laten schrijven door ‘academici’ van noord en zuid. Een pleidooi ook voor een interministeriële klimaatconferentie gestuurd door een ‘onafhankelijk’ expertencomité. Verrukkelijk hoe Groen stelde dat er dan meteen “geen ideologisch debat meer nodig is” over wat er moet gebeuren. De wetenschap is volgens Groen dus eindig. Het groene pleidooi viel op een koude steen. Genoeg Vlaamse partijen lieten verstaan dat er in dit land al voldoende overheidsinstellingen en overlegorganen zijn. Voor een bijzondere klimaatwet is een tweederdemeerderheid en een meerderheid in elke taalgroep nodig. De federale conferenties en comiteetjes van Calvo zouden een uitholling van de bevoegdheden van de gewesten zijn. Een herfederalisering, aldus Veerle Wouters (V&W). En de ontnuchtering zat in de staart van haar betoog: wat Calvo vraagt zou een zevende staatshervorming betekenen…

Vaccinaties Een ander communautair dispuut ging over te weinig vaccinaties in Brussel en Wallonië. De Morgen schreef erover. Te weinig meisjes in Brussel en Wallonië krijgen het vaccin tegen het humaan papillomavirus (hpv). Dat vaccin werd bijna tien jaar geleden in ons land geïntroduceerd voor meisjes tussen twaalf en veertien jaar. Het biedt bescherming tegen een virus dat onder meer baarmoederhalskanker kan veroorzaken. In Vlaanderen wordt nu liefst 91 procent van de meisjes gevaccineerd, terwijl dat in Brussel en Wallonië slechts 36 tot 50 procent is. De vaccinatie van meisjes wordt daar moeilijker aanvaard. De antivaccinlobby is er ook veel actiever. Hetzelfde geldt voor vaccins tegen mazelen en hepatitis B. De schoolgeneeskunde wordt er anders georganiseerd en de culturele invloed van Frankrijk (met nog meer vaccinatiescepsis) is er groter.

Brusselse rijkdom De Nationale Bank publiceerde vorige vrijdag cijfers over het inkomen van de huishoudens. Altijd interessant om de situatie in de regio’s eens te vergelijken. Ook al gaan die cijfers over 2016. Waarom die info (2016) twee jaar achterop loopt, is ons niet duidelijk. Alleen kwatongen zullen opmerken dat de Nationale Bank een ‘federale’ instelling is. Brusselse politici (Franstaligen, maar ook Nederlandstalige Brusselaars zoals Guy Vanhengel van Open Vld) haastten zich om zich via Twitter wild enthousiast te tonen omdat het netto beschikbaar inkomen sterker toenam in Brussel (+4,8 procent) dan in Wallonië (+3,5 procent) en - let op dan in Vlaanderen (+2,9 procent). De Brusselaars zouden beter wat bescheiden zijn en twitteren over andere cijfers van de Nationale Bank, die veel interessanter zijn: ze leren dat het inkomen van de huishoudens in Vlaanderen in 2000 zo’n 1.000 euro hoger lag dan dat in Wallonië en Brussel. In 2016 lag het 2.500 euro hoger dan in Wallonië en 5.000 euro hoger dan in Brussel. Waarom toch? Vanhengel en co glimden al zo vaak ten onrechte - over het vermeende krimpen van de kloof in de werkzaamheidsgraad, de werkloosheidsgraad, et cetera). We zagen ook geen tweets over cijfers van de Nationale Bank over de economische groei in 2017. Die bedroeg in Brussel 0,9 procent, in Wallonië 1,6 procent en in Vlaanderen 2 procent. En nog iets: in Vlaanderen komt de groei van de privé, en maar voor 5 procent van de overheid. In Wallonië kwam 18 procent van de overheid, in Brussel meer dan een kwart. Meer gesubsidieerde jobs, dus. Je moet al ver in de tijd teruggaan om nog een transferbericht van de Nationale Bank te vinden.

Stadsboulevards In het weekeinde maakten we kennis met de Brusselse stadsboulevards. Voor wie het nieuws miste: de E40 (vanuit Leuven) en de A12 (vanuit Antwerpen) zijn volgens Brussels minister van Mobiliteit Pascal Smet

“littekens op Brussel”. Dus komen er boulevards, met minder rijvakken, een lagere snelheid (50 km per uur) en dus met minder files en betere lucht, aldus Smet. Hiermee verplaatst hij de Brusselse problemen (files, CO2-emissie) naar Vlaanderen. De lezersrubrieken van alle Vlaamse kranten liepen vol. “Snelwegen zijn geen littekens op de stad, het zijn eerder de slagaders die de stad voeden… Snij de toevoer af en je krijgt een stervende stad... Een Pestplan! … Waar en wanneer komen er de duizenden parkeerplaatsen voor auto’s die Smet aan de Brusselse grens wil tegenhouden? Na de miserie met de nachtvluchten en de sluiting van de tunnels nu dus kunstmatig gecreëerde files…” Hoe zal Vlaanderen reageren? Het betaalt al behoorlijk voor Brussel. Met een belangenconflict misschien?

Joke moet op de brandstapel, met dank aan Arno Kempynck.

Communautair spoortje Transport staat bovenaan op de lijst van grote vervuilers. De aanpak van de bedrijfswagens treft vooral Vlaanderen, dat weten we al. Om de auto thuis te laten, moet er voor de pendelaar een betrouwbaar alternatief zijn, schrijft Rik van Cauwelaert in De Tijd. De NMBS is dat niet. Het spoorwegnet is nog altijd afgestemd op het 19de-eeuwse België, toen Vlaamse arbeiders in groten getale naar Wallonië afzakten. Bovendien zijn er honderden miloenen verkwanseld aan drakerige luxe-stations (275 miljoen voor Mons, 9.000 reizigers per dag, ten minste 500 miljoen voor Gent-Sint-Pieters, dat tenminste nog het belangrijkste spoorknooppunt van Vlaanderen is). Volgens Van Cauwelaert moet het spoornet worden hertekend. Het zou nogal logisch zijn dat af te stemmen op De Lijn in Vlaanderen en best fungeren als een intercity- en metrosysteem De Lijn zou dan lokale lijnen kunnen exploiteren, die ze kan afstemmen op tram en bus. Pas de situatie aan het lokale net aan, suggereert Van Cauwelaert. Dat is in andere landen ook zo. Dat werkt. “Maar dat stoot dan weer op verzet van zij die een feitelijke regionalisering van het spoor vrezen.”

Wallinganten In Het Belang van Limburg (“De nieuwe Wallinganten”) reageert Christoph Deborsu op een aantal uitspraken van Waalsgezinden (Jean-Luc Crucke, ondervoorzitter van de MR, minister van Economie Pierre-Yves Jeholet (MR) en cdH-fractieleider in het Waals Parlement Dimitri Fourny, maar ook een aantal PS’ers zoals Paul Magnette (burgemeester Charleroi), Pierre-Yves Dermagne (fractieleider Waals Parlement) en Nicolas Martin (burgemeester Bergen). “Niet uitsluitend socialisten, ook dat is een verandering ten opzichte van het verleden”, aldus Deborsu. Het Waalse regionalisme zou zich vooral richten tegen de zogenaamde federatie Wallonië-Brussel (vooral bezig met onderwijs en cultuur). Autonomie over deze bevoegdheden zouden ze “cruciaal” vinden voor het ontwikkelen van de Waalse identiteit. “De realiteit is heel anders in Virton dan in Sint-Joost”, zeggen ze. De aparte regering en parlement van die federatie afschaffen zou 55 miljoen opleveren. De nieuwe wallinganten gaan ervan uit dat het electorale schaakbord er na 26 mei zo ingewikkeld uitziet dat confederalisme, of splitsing tout court, onvermijdelijk wordt. En dat het dan - gelet op de groeiende Brusselse en Duitstalige identiteiten - vier landen oplevert: Vlaanderen, Brussel, Wallonië en Ostbelgien. Ze houden zich klaar. Nog 110 dagen afwachten.

Faciliteiten Het kwam wat laat voor dit nummer, maar maandag maakte minister Liesbeth Homans bekend dat ze vier burgemeesters van faciliteitengemeenten niet gaat benoemen omdat ze kiesbrieven in het Frans hebben verstuurd. Een overtreding van de taalwet. “Dat deden we maar nadat we eerst in het Nederlands brieven hebben verstuurd”, reageerden de burgemeesters, die al aankondigden bij de Raad van State in beroep te zullen gaan. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

ANJA PIETERS

BRIEFJE AAN JOKE SCHAUVLIEGE

Terug naar af Mevrouw de belaagde, Vorige week moest gij de handdoek in de ring gooien en aankondigen dat gij uw kabinet zoudt gaan verlaten. Het was in alle opzichten pijnlijk, niet het minst op het zuiver menselijke vlak. Ik heb daar echt geen leedvermaak in, maar zo kort voor de verkiezingen is dat geen leuke toestand, zeker als gij uw zinnen al hadt gezet op een verlenging van uw mandaat. Daarmee kwam voor u een tragisch einde aan bewogen jaren ministerschap waarin gij door de enen verguisd en door anderen bejubeld werdt. Voor zowat alle waarnemers waart gij echter niet meteen een toonbeeld van een grote en sterke dossiervreter en van doortastendheid. Als Kamerlid eerst en nadien als Vlaams minister van Cultuur bakte gij er weinig van en maakten uw tegenstrevers zich vrolijk over de blunders die gij maakte, van onjuiste uitspraken tot foute inschattingen en een soms onwennig optreden. Gij moest daarbij vaak naar uw woorden zoeken en gij toonde iets te vaak toch heel wat onzekerheid. Maar, gij waart nu eenmaal op een pedestal geplaatst door uw partij en dus moest gij de politieke arena in, willens nillens. In 2014 kreegt gij dan de erg zware cocktail van natuur, leefmilieu én landbouw in de schoot geworpen. Het stond in de sterren geschreven dat gij daar uw handen meer dan vol mee zoudt hebben. Maar – ere wie ere toekomt - het moet gezegd dat gij tenminste een poging hebt gedaan om hier water en vuur met elkaar te verzoenen, met aan de ene kant de Vlaamse boeren en aan de andere kant hun tegenpolen uit de natuurbewegingen en al wat zich politiek groen noemt. De dialoog – als die er al was – tussen die twee tegenpolen verliep lang niet vlot en men stond vaak – gelukkig figuurlijk met getrokken messen tegenover elkaar. En gij deedt als beleidsverantwoordelijke wat binnen uw mogelijkheden lag. Ik heb het er niet moeilijk mee om dat te erkennen. En dan ontstaat plots een klimaatbeweging die ogenschijnlijk het onschuldige en idealistische initiatief is van schoolkinderen die wel moeilijke teksten komen voorlezen en erg diepzinnige beschouwingen komen debiteren tot in Davos toe, maar in debatten heel vaak naar hun woorden moeten zoeken, laat staan argumenten vinden om hun slogans te onderbouwen. Groen is blij dat de migratiediscussie naar de achtergrond wordt geschoven en smijt zich mee op straat, ook als er klimaatmarsen van grote mensen gehouden worden. De selfies die met Kristof Calvo zijn gemaakt, zijn niet te tellen. Tot daar nog aan toe. Dat was voorspelbaar en te verwachten. Maar ondertussen waren ook de betaalde en onbetaalde kwaadwillige agitprops al aan het werk, die heel subtiel die be-

weging naar hun hand willen zetten en het niet willen houden bij vragen en voorstellen aan de bevoegde ministers om méér te doen voor het klimaat, maar die het beleid ten gronde viseren en ministers persoonlijk in hun schootsveld gaan nemen. Harde en meedogenloze politiek die wil ontwrichten, dat is wel duidelijk. En zo werdt gij het slachtoffer van een bewust opgezet mail-bombardement, waarbij de toon niet altijd vriendelijk en zelfs bedreigend was. Het sloeg u behoorlijk uit uw lood en gij voelde als geen ander aan dat er achter die klimaatprotesten van spijbelende pubers iets kwalijks aan de gang was. Als ik u was, legde ik een klacht neer tegen die PVDA-adept die op de nooit neutrale staatszender er zich nog vrolijk over kwam maken en dat allemaal maar heel normaal leek te vinden. Er zijn grenzen en die zijn brutaal overschreden. Het was dus genoeg voor u, ook omdat gij vanuit uw grote frustratie insinuerende uitspraken hadt gedaan die ook niet konden. De cirkel sloot zich, omdat naar verluidt ook heel wat van uw partijgenoten vonden dat uw optreden en uw machteloosheid tegenover de klimaatbeweging hen ook parten zou kunnen gaan spelen op 26 mei. In uw plaats kwam dan de stijve hark zonder glimlach Koen van den Heuvel, een technocraat. Hij is gehard in de politiek en staat ervoor bekend zijn dossiers snel en goed te kennen, en ze ook doordacht te verdedigen. We zullen zien. Ik hoop dat hij in ieder geval aan de brossers goede argumenten en wat meer concrete inhoud vraagt. Want ook aan die kant wordt het tijd dat men beseft dat het allemaal wat meer moet zijn dan vooral op bruin karton gekribbelde Engelstalige en bijwijlen vulgaire slogans van kirrende en hamburgers vretende pubers, die nu zelfs aangevuld worden met door al te ijverige activistische leerkrachten opgejutte lagere schoolkinderen en zelfs kleuters. Het moet nu toch niet gekker worden?! Gij zult de lijst blijven trekken in Oost-Vlaanderen, zo wordt gezegd. Hoe vreemd het ook moge klinken, maar ik denk dat uw partij een strategische zet doet met u even in de luwte te parkeren. “Reculer pour mieux sauter”, zei uw goede vriendin Hilde Crevits, de eigenlijke partijbazin, niet zonder aan morgen te denken. Mensen vergeten snel. “Jef Genie” is zo bijna vergeten, net als “Mathias Schoenmaekers”. Binnenkort uw domme uitschuiver van vorige week ook. Ik kan u alleen maar zeggen: “Als ge nog eens een verantwoordelijkheid krijgt, doe het dan beter dan eerst en denk telkens minstens twee keer na. En kweek wat haar op uw tanden.” Droog uw tranen nu maar.


4

Dossier

14 februari 2019

Citaat van de week > Chris Janssens

“Laten we de Franstaligen niet langer voeden!” De PS en Brussels minister-president Rudi Vervoort willen via het antidemocratische antiblokkeringssysteem (ABS) de Vlaamse meerderheid in Brussel buitenspel zetten, zeker als N-VA incontournable zou worden aan Vlaamse kant. Dit systeem kwam er destijds met de collaboratie van de Vlaamse partijen, waaronder de Volksunie (de voorloper van de N-VA), om het toenmalige Vlaams Blok te verhinderen voor een meerderheid aan Vlaamse kant te zorgen in Brussel. Door dat ABS-systeem kan de nodige Vlaamse meerderheid in het Brussels Parlement omzeild worden, want dertig procent van de Vlaamse stemmen volstaat. Maar nu komt te boemerang terug in het aangezicht van N-VA en Karl Vanlouwe protesteert. Zo zie je maar dat de Vlamingen voor de Franstaligen één pot nat zijn en dat het ABS altijd zal gebruikt worden als om het even welke Vlaamse meerderheid de Franstaligen niet aanstaat. In het Vlaams parlement was alvast Chris Janssens van het Vlaams Belang hierover erg duidelijk: “Als de Franstaligen willen bijten in de hand die hen voedt, dan moeten wij er maar eindelijk mee stoppen hen te voeden.” Zo is dat.

Dubbele nationaliteit is dubbele ellende

Iedereen wil dat moordenaars als de Tsjetsjeens-Belgische Suleyman Betelguiriev - die de 19-jarige Mikey Peters doodstak - hun verdiende straf krijgen. En ook de Duits-Turkse crimineel annex vrouwen(mis)handelaar Saban Baran. Maar pas als deze criminelen de benen nemen naar het land waar zij óók burger van zijn en zo hun straf ontlopen, klinkt onder politici de roep om het afschaffen van die dubbele nationaliteit. Gevolgd door “ja, maar dat kán helemaal niet”. Is dat niet waar je politicus voor bent? Om het onmogelijke te voorkomen en het uiteindelijk wél op te lossen? Een dubbele nationaliteit is heel goed te voorkomen: geef niemand die óók vanaf zijn geboorte een nationaliteit heeft waar hij niet vanaf kan komen, de Europese nationaliteit waar hij of zij om vraagt. Of meent recht op te hebben. Pas de wetgeving aan die het mogelijk maakt om die Belgische, Nederlandse of een andere Europese nationaliteit te verlenen aan mensen die niet van hun oorspronkelijke nationaliteit afkunnen. Waarom zou je überhaupt als overheid nationaliteiten willen uitdelen aan mensen die er al een hebben waar ze geen afstand van kunnen of willen doen?

Wel rechten, geen plichten Een Belgische dan wel Nederlandse nationaliteit brengt voordelen mee. Afgezien van het vrijuit over de hele wereld kunnen reizen, het mogen stemmen en onbeperkt in België/Nederland wonen, is er nog een hele belangrijke: rechtsbescherming volgens geciviliseerde wetten en rechtspraak. Een extra nationaliteit verschaft de krijger rechten, maar de verlener (overheid) alleen maar plichten jegens de nieuwe onderdaan. Waarom zou je dat willen? En als je dat al zou willen, waarom zou je dan geen eisen stellen aan de verlening daarvan? En meer dan een aantal jaren in het desbetreffende land wonen en (een handjevol woorden van) de taal spreken. Is dan niet de meest voor de hand liggende eis dat je géén burger meer van een ander land bent? Al was het alleen maar omdat je inmiddels weet wat voor ellende die dubbele nationaliteit in de praktijk meebrengt voor de samenleving. “Ja, maar je kunt niet van die andere nationaliteit af”, klinkt het dan. Ja, én? Wiens probleem is dat, anders dan van de aanvrager? Dient de politicus niet in de eerste plaats de éígen burgers, in plaats van degenen die willen toetreden tot dat burgerdom? Als aan dubbe le nationaliteithouders gevraagd

wordt waar hun loyaliteit ligt, moet je die vraag dan in eerste instantie niet aan onze politici stellen? En is het dan te veel verwacht dat hun loyaliteit bij de lokale Belgen dan wel Nederlanders ligt?

Gewoon niet geven Uw columniste is houdster van een dubbele nationaliteit. Geboren uit Turkse ouders die nooit zijn teruggegaan, en die ergens in haar puberteit opeens Nederlandse werd omdat haar ouders een aanvraag tot naturalisatie hadden ingediend. Ze kregen het Nederlanderschap, met behoudt van de Turkse nationaliteit. Ik kon mijn moeder jarenlang niet hoger op de kast krijgen dan te roepen dat ik van de Turkse nationaliteit af zou gaan, en dan ook meteen uit de islam zou treden. Al ben je atheïst, op de Turkse papieren staat de Turkse staatsgodsdienst. “Nee, dat kan niet!” was steevast moeders antwoord. Gevolgd door een dreigement over de erfenis – ik zou immers het zomerhuisje niet kunnen erven. Totdat ik opeens werd vastgehouden in Turkije wegens vermeende belediging van Erdogan. Als Turkse staatsburger heeft de Nederlandse overheid geen enkele verplichting om zich voor je in te zetten; de Turken zouden daar ook niet aan meewerken. Opeens was mijn moeder er alles aan gelegen dat ik afstand deed van de Turkse nationaliteit. Nou, graag. Met liefde. En dan blijkt hoe moeilijk dat is: de Turken moeten toestemming geven eer je van de Turkse nationaliteit afgaat. Die toestemming gaat gepaard met alle mogelijke manieren van bedreiging (“Weet u het écht zeker, doet u dit niet onder dwang? U kunt altijd weer de Turkse nationaliteit terugkrijgen!”) tot ronduit treiteren. Drie keer heb ik een aanvraag gedaan om ervan af te komen. Drie keer is mijn aanvraag verdwenen. Wég. Foetsie. Inmiddels word ik gezocht door de Turkse overheid omdat ik niet ben komen opdagen bij de rechtszaken die tegen mij zijn aangespannen. Anders dan de meeste mensen met een dubbele nationaliteit ontvlucht ik het land waar mijn ouders vandaan komen. En als tweede nationaliteit verlenend land, is ook dát een situatie waarin je je niet moet willen begeven. Doe het dus gewoon niet, een tweede nationaliteit uitdelen aan mensen die niet van die eerste afkomen.

EBRU UMAR NEDERLANDS-TURKSE COLUMNISTE

UIT DE WETSTRAAT Verbindend? Er is heel wat te doen in de Kamer over de zogenaamde ‘Klimaatwet’ die de Groenen nog willen laten goedkeuren voordat het parlement ontbonden wordt. Specialisten op het vlak van milieurecht, grondwettelijk recht en publiek recht van de Université Saint-Louis (USL-B), UGent, UCLouvain en UHasselt hebben samen een ‘bijzondere klimaatwet’ opgesteld. Groen nam dat werkstuk klakkeloos over en goot dat in een voorstel van bijzondere wet. Calvo en Almaci en Nollet van Ecolo willen er nu druk op zetten om naar de verkiezingen te kunnen gaan met een boodschap aan de spijbeljeugd – van kleuterschool tot middelbaar – dat zij het maar weer geflikt hebben om een ‘verbindend’ voorstel te doen goedkeuren. Vooral vanuit de kleuterscholen zou de nogal nadrukkelijke vraag komen om met een consistente klimaatwet uit te pakken… Alle gekheid op een stokje, want een en ander geeft eigenlijk een klef déjà-vugevoel, want het Marrakeshpact zit nog vers in het geheugen. De logica is dat groen pas ‘verbindend’ iets goedkeurt als het er zelf kritiekloos achter staat; zeg maar: als het voorstel door henzelf zou kunnen geschreven zijn.

Riedeltje Opgejaagd door de nieuwe heiligen Anuna en Adélaïde en hun vuile-praat-aanhang, springen de Franstalige partijen meteen op de kar, ook een nog wat twijfelende MR, want in Wallonië is dat zowat de enige partij rechts van het centrum, die dus onder zware linkse electorale druk staat. Het opbod is groot en de MR wil dus niet helemaal geïsoleerd geraken. In Vlaanderen ligt het even anders, want CD&V en Open Vld – twee partijen uit de minderheidsregering – stellen zich terughoudend op. En bij de oppositie in Vlaanderen zullen N-VA, VB en V&W ook niet meestemmen. En dat zet de zaak op de helling, want een bijzondere wet heeft een tweederdemeerderheid nodig én een meerderheid in elke taalgroep. Calvo werd vorige donderdag dan ook nerveus en “hoopt op de fracties uit de regering in lopende zaken als bondgenoot”. Het is hetzelfde riedeltje als met het Marrakeshpact. Hij wil nooit bondgenoot zijn als anderen iets voorstellen, alleen als het hem welgevallig is.

Bijzondere wet Veerle Wouters van V&W kwam donderdag de zaak eens vanuit een andere hoek bekijken. Niet onterecht, zo bleek voor de wakkere Vlaming. Met haar kompaan Hendrik Vuye meent ze immers dat zo’n bijzondere wet niet meer of niet minder dan een soort zevende staatshervorming is, want “deze klimaattekst is een herfederalisering van een materie die aan de Gewesten en Gemeenschappen was toegewezen”. Zij was dan ook terecht van oordeel dat het klimaatbeleid niet moet vergrendeld worden in een bijzondere wet en nog minder dat er door die regelingen nog maar eens zeven nieuwe Belgische klimaatinstellingen in het leven zouden worden geroepen. Geen nieuwe communautaire achteruitgang dus! Bovendien laakte ze ook nog de stelling dat de Senaat – die door zowat iedereen ten dode is opgeschreven – nieuwe bevoegdheden in deze context zou krijgen. Ja, het Belgische beest lijkt nog niet echt dood te zijn… Het gerucht doet overigens in de wandelgangen van de Kamer de ronde dat de groenen zeer bewust kozen voor een bijzondere wet omdat zij daarin het klimaat tot…

2050 willen vastleggen. Zo’n wet is nauwelijks wijzigbaar, gelet op de noodzakelijke meerderheden. Misschien zou Calvo ook het liefst hebben dat ook de verkiezingen tot dan worden opgeschort? Een echte top-democraat, dat cumulerend kereltje uit Mechelen!

Dansende beer Wie ook niet meer zal terugkeren in de Kamer na 26 mei, is niemand minder dan Olivier Maingain van DéFI, het vroegere FDF. Hij is geen kandidaat meer. Daarmee verdwijnt de meest rabiate Vlamingenhater en Fransdolle provocateur ooit uit de parlementaire cenakels. Antoinette Spaak en Roger Nols waren daar maar klein bier tegen. Zijn ‘grootmoedige’ overdracht aan jongere opvolgers, zou evenwel toch een schaduwkantje hebben. Hij is immers de zestig gepasseerd en wil naar verluidt niet in de nieuwe pensioenregeling van de Kamer terechtkomen, want die is na 26 mei ongunstiger voor hem. En wie zijn ‘palmares’, zijn dienstjaren en zijn functies bekijkt, zal dat meteen begrijpen… Voor ’t geld danst den beer!

Adieu, Waalse vrienden! Het brave grietje Griet Smaers van CD&V kwam vorige week een vraag stellen aan Denis Ducarme, minister van Middenstand, Zelfstandigen, KMO’s, Landbouw en nog van alles over arbeidsongeschikte zelfstandigen. Een nuttige vraag, zeker. Maar Ducarme, zo goed als Nederlandsonkundig, kwam een door zijn diensten voorbereid antwoord aflezen in het Nederlands. Hij had er duidelijk last mee en maakte aanhoudend fouten tegen de intonatie en de uitspraak. Sommige woorden las hij zó fout dat het klaar en duidelijk was dat hij niet wist wat hij vertelde. Toen Smaers repliceerde, luisterde hij zelfs niet meer omdat hij er gewoon geen barst van begreep. Hij zat gewoon wat te grijnzen. Het is tragisch en schrijnend dat wij in dit onzalige land dit nog veel te vaak moeten meemaken, zelfs in het Paleis der Natie. Als de Franstaligen dan toch geen Nederlands willen leren, dat ze dan hun plan trekken.

Twee maten en twee gewichten Groene zeloot en moraalridder Stefaan Van Hecke, ondervroeg in de commissie Justitie minister Geens over de uitspraken van ex-Vlaams minister Joke Schauvliege over de Staatsveiligheid. Iedereen weet dat Schauvliege daar een onvergeeflijke kemel heeft geschoten en hoe het haar vergaan is. De minister bevestigde dat er geen communicatie is geweest tussen de Staatsveiligheid en Schauvliege. Maar, zo wist de minister nog te vertellen, mochten er zaken zijn die wijzen op infiltratie van de klimaatbetogingen door extreemrechts en extreemlinks, dan zal de Staatsveiligheid de zaak wél opvolgen. Groen-rode Van Hecke haastte zich in zijn repliek met te zeggen dat het zeker geen prioriteit moet zijn van de Staatsveiligheid om betogingen georganiseerd door scholieren te gaan screenen en om te bekijken wie daar achter zit. Ondertussen weten we wat heel radicaal extreemlinks van de PVDA met betaalde agitprops als Arno Kempynck de zaak manipuleert en zelfs het leven van ministers zuur maakt. Maar er gebeurt niks. Stel je even voor dat Schild en Vrienden zo’n beweging zou trachten de beïnvloeden, hoe zou groene Stefaan er dan over denken? We durven er gif op innemen dat hij zou vinden dat de Staatsveiligheid haar werk niet doet…


Actueel

14 februari 2019

5

De klimaatbeweging is niet gekaapt! Is er een complot georganiseerd door de klimaatbeweging tegen Joke Schauvliege, zoals zij beweerde? Er loopt in ieder geval een rood-groene as door de klimaatbeweging. Wie graaft, die vindt. Klimaatbetogingen, klimaatcoalities, klimaatspijbelaars. Honderden verenigingen scharen zich achter de klimaatdoelstellingen, maar op het terrein zijn het telkens dezelfde agitatoren. We proberen alles een beetje op een rijtje te zetten, maar het is en blijft een kluwen van vzw’s en vzw’tjes. Laten we beginnen met de twee grote klimaatbetogingen, respectievelijk op 2 december 2018 en op 27 januari 2019.

Climate Express De betoging van 2 december bracht onverhoopt 65.000 man op de been in Brussel. Veel meer dan de organisatoren gedacht en verwacht hadden, want het jaar ervoor was er maar 15.000 man. De eerste betoging werd georganiseerd door Climate Express vzw en de Klimaatcoalitie vzw. Deze laatste is een samenwerkingsverband tussen een 70-tal verenigingen. De betoging had als motto: ‘Claim the Climate’. Wie info wenst over de betoging kan terecht op de webstek ‘Claimtheclimate’. Simpel opzoekingswerk bevestigt ons vermoeden: de naam van die webstek werd op 10 september 2018 geregistreerd door Natalie Eggermont, met adres Haachtsesteenweg 53 in 1210 Brussel. U kent misschien Natalie Eggermont van haar presentatie in het VRT-programma Watt, waar ze zich in mei jongstleden als klimaatactiviste kon profileren. Van beroep is ze spoedarts. Ze stond in oktober jongstleden op de lijst van de PVDA in Kortrijk. De link naar de PVDA blijkt ook uit het adres dat ze opgeeft: Haachtsesteenweg 53. Dat is een adres in Brussel (Sint-Joost-TenNode) waar allerlei dochterorganisaties van de PVDA gevestigd zijn: zo de feitelijke vereniging Intal, in 2006 ontstaan rond de samenwerking van de ngo Geneeskunde voor de Derde Wereld, de vzw Filippijnengroepen België en Iniciativa Cuba Socialista. U raadt het: Geneeskunde voor de Derde Wereld is een spin-off van Geneeskunde voor het Volk, nog een zuivere dochteronderneming van de PVDA. Het ontstaan van Geneeskunde voor het Volk gaat zelfs terug naar de tijd van AMADA, de voorloper van de PVDA. En Intal Globalize Solidarity organiseerde op 28 januari een steunbetoging in Brussel ten gunste van de Venezolaanse president Maduro. In het huis ernaast, op nr 55, zijn de kantoren gevestigd van Progress Lawyers Network. De meerderheid van de tien advocaten die er werken, heeft een lidkaart van de PVDA. We kennen het kantoor nog van de dossiers voor vluchtelingen en asielzoekers. Theo Francken kent hen maar al te goed.

Cuba is niet ver weg Maar, officieel wordt de grote klimaatbetoging georganiseerd door de vzw Climate Express en de Klimaatcoalitie/Coalition Climat. Interessant in het verhaal is de vzw Climate Express: deze vzw werd opgericht in 2014 door Natalie Eggermont, zie hoger. Een andere oprichter is Pieter Becuwe, vandaag werkzaam bij Natuurpunt als ‘bewegingscoach’ en vicevoorzitter van Climate Express en ook actief in de vzw Labo, een organisatie die ‘kiest voor sociale actie’. In 2017 verhuist de vzw van het thuisadres van Natalie Eggermont naar een ander adres: de Haachtsesteenweg 53, u intussen welbekend. Mocht u niet overtuigd zijn dat dit adres toebehoort aan de PVDA, ook Imast vzw is er gevestigd, net als de vzw Globalize Solidarity. Op dat adres, Haachtsesteenweg 53, is ook een zaaltje beschikbaar. U kon er voorbije zondag terecht voor de nieuwjaarsreceptie van Cubanismo.be, in aanwezigheid van de Cubaanse ambassadrice Norma Estenoz. We moeten de doelstelling van deze vereniging niet nader uitleggen, denken we.

‘Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid’ Terug naar Natalie Eggermont. In een interview in Bruzz (Brussels weekblad) lezen we dat ze na haar studententijd, in Gent, lid werd van de organisatie ‘Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid’. Nu wordt het moeilijk: er bestaan twee vzw’s met die naam: de vzw Climat et Justice Sociale - Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid, afgekort CJS-KSR, opgericht op 30 oktober 2009 en gevestigd in 1140 Evere. Er is sinds 2009 niets meer in het Staatsblad verschenen over die vzw. Bij de oprichters o.a. Wiebe Eeckman (PVDA), Alain Tondeur

(SAP-trotskist) en Matthias Lievens (zie onder). Maar er is nog een vzw: Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid-Vlaanderen, afgekort KSR, opgericht op 29 maart 2010 en met zetel in Herzele. Bij de oprichters vinden we ene Filip de Bodt en zijn partner Sarah Hutse. De Bodt is gemeenteraadslid voor LEEF!, een progressieve partij die in 1994 ontstond. Volledig luidt de naam ‘Links Ecologisch Eenheids Front’, en die groep werd gesteund door Groen en een aantal kleine linkse partijen. De partij onstond in de marge van ’t Uilenkot, een jeugdhuis in Herzele waar Filip de Bodt van in zijn jonge jaren de drijvende kracht is. Nu heeft zijn partner Hutse de fakkel in ’t Uilekot overgenomen. Op hetzelfde adres als vzw ’t Uilekot is dus de vzw Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid (KSR) gevestigd. Bij de oprichters zijn er twee met een duidelijke link naar de PVDA: Nick Dobbelaere, de voorzitter van de PVDA Oudenaarde en Matthias Lievens, in oktober 2018

moet daar een drukke bedoening zijn, want we vinden volgende verenigingen op hetzelfde adres: Gents MilieuFront vzw, het Gents Ecologisch Centrum cvba, de Kinderrechtencoalitie Vlaanderen en de Milieuadvieswinkel Gent. Verder is er nog een biologisch eetcafé (Lekker GEC) en een Oxfam Wereldwinkel. Filip de Bodt is een betaalde werknemer bij Climaxi. Hij is het die de toespraak van Joke Schauvliege filmde bij het Algemeen Boerensyndicaat en de toespraak nadien online zette.

Een links potje Op 24 april 2018 verschijnt een nieuwe akte in het Staatsblad, waar gemeld wordt dat de mandaten van Sarah Hutse (partner van Filip de Bodt), Wiebe Eeckman (PVDA-kaderlid) en Lieve van Dijck zullen eindigen. Van Dijck is sinds 2015 voorzitster van Climaxi. Ze is tevens tewerkgesteld bij de vzw Vrede, een vereniging die we nog kennen van de antirakettenbetogingen in de jaren tachtig. Dezelfde akte in het staatsblad vermeldt de namen van drie nieuwe bestuurders: Denoix Kerger, docent bij de Arteveldehogeschool,

webstek lezen we: “In de strijd tegen klimaatverwoesting zijn directe acties en burgerlijke ongehoorzaamheid onontbeerlijk en legitiem.” Op de webstek van ‘Act for Climate Justice’ is geen adres te vinden waar de organisatie te vinden is maar de url werd geregistreerd door de vzw Les amis du Réseau ADES in Sint-Joost-Ten-Node. Bij de bestuurders van de vzw vinden we o.a. Edith Wustefeld terug. Zij is ook actief bij Geneeskunde voor de Derde Wereld (zie hoger) maar treedt vooral naar buiten als woord- en actievoerster van de beweging ‘TIPP Game Over’. Het TIPP (voluit Trans-Atlantisch Vrijhandels- en Investeringsverdrag) gaat over het handelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie. De linkerzijde en ook de klimaatactivisten verzetten zich tegen dit verdrag. Een andere dame in de vzw ADES is Clarisse van Tichelen; zij is eveneens bestuurslid bij ‘Tout autre chose’, en dat is de Franstalige tegenhanger van ‘Hart boven Hard’. De grote verdediger van de ‘cyberaanval’ aan Nederlandstalige kant is ene Arno Kempynck. Hij dook op in meerdere televisieprogramma’s om de actie te rechtvaardigen. Kempynck is de betaalde actievoerder van Hart boven Hard, betaald met subsidies van Sven Gatz (collega van Schauvliege), maar vooral betaald met uw en mijn belastinggeld. Nu, het zou fout zijn om te beweren dat Hart boven Hard achter de ‘cyberaanval’ zit, maar het is wel hun werknemer. Zou die echt die actie opgezet hebben na zijn werkuren? Zijdelings kan ik melden dat Arno Kempynck de kleinzoon is van Paul Kempynck, de oprichter van Marnixring Veurne. Soms valt de appel wel heel ver van de boom…

Groen pestgedrag

verruimingskandidaat op de Gentse lijst van de PVDA. Lievens is professor aan de KU Leuven en coauteur van het boek “De mythe van de groene economie”, och ja, toevallig uitgegeven bij EPO, de uitgeverij van de PVDA. Hij was zelfs even voorzitter van de vzw KSR. Op 25 april 2011 organiseerde die vzw een betoging tegen Kernenergie in Brussel. Op foto’s is duidelijk te zien dat het spandoek van Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid omringd wordt door leden van PTB en PVDA. Overigens, er is nog een link naar een andere voorzitter van KSR, Wiebe Eeckman, en ook hij is een gekende PVDA’er.

Friends of the Earth Op 11 juni 2015 smelt de vzw Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid samen met de vzw Friends of the Earth. De samensmeltende vzw’s gaan verder onder de naam Climaxi vzw. Filip de Bodt, Famke Vekemans en David Dessers komen in dienst van de vzw die door de Vlaamse overheid (Sven Gatz) gesubsidieerd wordt. Ook de oorsprong van vzw Friends of the Earth is interessant. In 1991 wordt die vzw opgericht onder de naam ‘Voor Moeder Aarde’. In 2008 verandert de vereniging haar naam in ‘Friends of the Earth’. Bij de bestuurders van de vzw vinden we de naam van Natan Hertogen, actief in de vzw Samenlevingsopbouw maar ook ‘onafhankelijk’ kandidaat bij de PVDA. De vzw is aangesloten bij de vzw ‘Friends of the Earth International’ en de ‘Friends of the Earth Europe’, beide gevestigd in Brussel en opgericht in 2005. Het betreft een Europees en internationaal netwerk van klimaatorganisaties onder dezelfde naam. Op internationaal vlak vertaalt de doelstelling zich vooral in lobbywerk.

Filip: de man van Climaxi Door de samensmelting van de twee organisaties, krijgt Climaxi vzw er een kantoor bij, in twee aanpalende herenhuizen op het Koningin Maria Hendrikaplein 5 te Gent. Het

Stefaan Verbeek, actief in de PVDA, en Stéphanie Staiesse, werkzaam bij Samenlevingsopbouw vzw. Mevrouw Staiesse is ook het boegbeeld van ‘Plasactie.be’, voor het breken van het taboe rond de beeldvorming rond urinerende vrouwen. De betoging van 2 december werd dus georganiseerd door mensen van Climate Express, dat op allerlei manieren duidelijk kan gelinkt worden aan de PVDA.

Opnieuw betogen De beslissing om opnieuw een klimaatmars te organiseren, werd amper enkele dagen na de betoging van 2 december genomen. Let wel: van Anuna de Wever is dan nog geen sprake, zij komt pas opduiken op 8 januari. Bij de nieuwe betoging wordt Greenpeace volop betrokken. De Klimaatcoalitie is er opnieuw bij. Die organisatie overkoepelt allerlei verenigingen, van Chiro tot ACOD, van Broederlijk Delen tot de Gezinsbond, en is gehuisvest in de Tweekerkenstraat 47. Dat is ook het thuisadres van Bond Beter Leefmilieu vzw en van de vzw Arbeid en Milieu. Voorzitter van Bond Beter Leefmilieu is Vera Dua, voormalig voorzitter en oud-politica van Groen.

Cyberaanval En dan was er nog de georganiseerde ‘cyberaanval’ op de vier klimaatministers in dit land. Niet alleen Schauvliege kreeg de volle laag, ook de drie andere Belgische klimaatministers, Frémault (cdH), Crucke (MR) en Marghem (MR). Zij kregen op enkele dagen tijd duizenden e-mails en sms-berichten. Joke Schauvliege was de eerste die de druk niet langer aankon. De gegevens van de ministers waren te vinden op de webstek ‘wakeupyourministers.be’. Vorige week werden in verschillende grote steden ook nog eens affiches geplakt met alle gegevens van de webstek en een QR-code. Via die webstek kon iedereen op een simpele manier een bericht sturen naar de vier ministers. Er is een duidelijk link naar de organisatie ‘Act for Climate Justice’. Op hun

Op scholen, in bedrijven en bij de overheid worden campagnes georganiseerd tegen pesten. In mei vorig jaar werd ook nog eens een strenge Europese richtlijn van kracht (de GDPR) met betrekking tot uw privacy. Eén ongewenste mail in uw berichtenbox, en er wordt gedreigd met boetes. Alle bedrijven, verenigingen en de overheid hebben verleden jaar grote inspanningen geleverd om te voldoen aan die GDPR-richtlijnen. Dat alles vormde voor ‘Act for Climate Justice’ blijkbaar geen probleem. Maar de actie van ‘Act for Climate Justice’ heeft een omgekeerd effect gehad bij het grote publiek. De site ‘wakeupyourministers.be’ werd verleden week offline gehaald. En Arno Kempynck haalde zijn eigen gsm-nummer van de site van Hart boven Hard. En Kempynck werd duidelijk gemaakt dat niet elke groene klimaatactivist even gelukkig was met de pestactie (maar de reacties kwamen er pas nadat Joke Schauvliege gebroken was onder de stortvloed). Nu is het wachten of Joke Schauvliege en de drie andere ministers de moed hebben om klacht neer te leggen. Ze hebben alle kans om de rechtszaak te winnen, en bovendien hebben ze de morele steun van de openbare opinie.

Kaping? Zijn de klimaatbetogingen gekaapt door extreemlinks, zoals Wouter Beke beweerde? Van een kaping is geen sprake. De beweging is altijd al in handen geweest van extreemlinks. Climate Express vzw heeft rechtstreekse bindingen met de PVDA, Climaxi vzw heeft bindingen met Groen, PVDA en linkse organisaties. De kaping waar Beke naar verwijst, is niet vandaag gebeurd; ze is al jaren geleden in gang gezet. Veel van de organsities die nu actief zijn rond het klimaat, vinden hun oorsprong in de jaren tachtig, eerst met de rakettenkwestie, en daarna met het antiracisme. En nog iets, dat ik graag zou meegeven aan de heer Wouter Beke: de webstek van ‘Hartbovenhart.be’ is geregistreerd door de vzw Samen. Die vzw is gevestigd in de Haachtsesteenweg 579 in Schaarbeek. Dat adres zullen Beke, Crevits en Schauvliege wel kennen. Want op hetzelfde adres is de hoofdzetel van de CM gevestigd, het nationaal secretariaat van ACV-Nationaal, en heel de zuil van … Beweging.net. Op zondag 24 mei wordt opnieuw betoogd, nu in Gent. De organisatie is in handen van Greenpeace en een rist linkse milieuverenigingen uit Gent. We zijn benieuwd of Beke zijn leden gaat oproepen niet deel te nemen aan de door-links-gekaapte klimaatbetoging. Maar terwijl we deze zin typen, kennen we het antwoord al… KARL VAN CAMP


6

Dwars door Vlaanderen VLAAMS PARLEMENT

Joke En het hoofd werd op de tafel gezet. Dat van Joke Schauvliege, een vaste ministeriële waarde die echter nooit een grote staat van genade mocht genieten, hoewel ze toch zeker de kwaadste niet is. In betere tijden betrachtte men ridderlijkheid, vandaag is men meer van de crapuleuze campagnes. Wie zei daar “georchestreerd”? Exit Joke dus en enter Koen van den Heuvel (ook CD&V) voor de laatste zieltogende maanden.

Klimaat Alras werd tot de dagorde overgegaan. Bij de actuavraagjes viel wel wat te rapen, maar we gaan er op een drafje doorheen omdat zwaarwichtiger punten ons roepen. Chris Janssens (VB) had het over politieke indoctrinatie op school (klimaat!) en deed min of meer minister Crevits stelling daartegen innemen. Hermes Sanctorum (onafhankelijk) vond de noodzaak om minder vlees te eten (klimaat!) niet te rijmen met de regelmatige promotiecampagnes voor onze fijne Vlaamse vleeswaren. Waarop Bart Caron (Groen) ervoor pleitte om onze veestapel te verminderen (klimaat!). De Gele Hesjes, die hun kinderen slechts discountgehakt kunnen voeren, zullen hun dankbaar zijn. De Dagen van Dit en de Dagen van Dat beginnen zo stilaan de aloude heiligenkalender te vervangen. Woensdag was het Dag tegen de Vrouwelijke Genitale Verminking, waarin Lorin Parys (N-VA) aanleiding zag voor een vraag. Vanuit elke hoek werd genoemde praktijk hoogst onwenselijk geacht en minister Vandeurzen beloofde de strijd hiertegen te blijven voeren. Anke Van dermeersch (VB) wees graag op de zuiderse herkomst van het verschijnsel (klimaat!).

Boefjes De zesde staatshervorming, waarvoor aan de Almacht niet afdoende dank kan worden gebracht, geeft Vlaanderen de touwtjes van het jeugddelinquentierecht in handen en daar hoort natuurlijk een heus Decreet bij. Iets is daarvoor zeker te zeggen omdat al te vaak is gebleken dat onze Franstalige broe-

ders het thema veel lichtvoetiger opvatten. Naar goede Vlaamse decreetgevende gewoonte is zeer uitputtend te werk gegaan. Meer aandacht zou gaan naar de slachtoffers van jeugdig geboefte en een groter schot zou worden opgetrokken tussen jongeren in moeilijke omstandigheden en jongeren die zelf minder leuke feiten plegen. Dat mag wel een vooruitgang heten. Een politiek evenwicht had men echter moeten bereiken over de zogenaamde “uithandengeving”, waarbij de jeugdrechter de kwalijkste boefjes naar de grotemensenrechtbank stuurt. Een maatregel die nu tot de allerextreemste gevallen zal worden beperkt. Een gruwel voor Elke van den Brandt (Groen) en de overige linkerzijde, die het “uithandengeven” helemaal wilden schrappen, zelfs voor massaverkrachtende en terrorismegeneigde kapoenen. Vlaams Belang vond het dan weer te slap, zodat werd besloten dat de kerk mooi in het midden was gehouden.

Bom In afwachting van de strijd tegen de “stadsboulevards” van Pascal Smet is ook nog hangende het belangenconflict met Brussel over de decumulplannen die men door het hoofdstedelijke sanhedrin wil jagen en die niet zonder impact zijn op de te verkiezen Vlaamse volksvertegenwoordigers uit Brussel. De (meeste) Vlamingen zijn daar niet voor gewonnen, zodat Brussel (dat zich nergens wat van aantrekt) gebruik maakt van een andere leukheid van de zesde staatshervorming die de Vlaamse vetomogelijkheid eigenlijk vleugellam maakt. Een “institutionele bom”, zoals Karl Vanlouwe (N-VA) het noemde. Zelfs een Herman de Croo (Open Vld), die niet van overdreven Vlaamsvoelendheid kan worden verdacht, meende dat de delicate minderheidsbeschermingsevenwichten in gevaar kwamen. Het was alweer Elke van den Brandt die in het Brusselse optreden alleen maar oprechtheid zag en zeker geen anti-Vlaamse machinatie. Voor iemand die toch al geruime tijd in Brussel actief is, heeft ze er toch nog maar weinig van begrepen. Dat krijg je als je nooit je trendy kosmobubbel uitkomt.

Woensdag staking,

volgende week Sander Loones Beste lezer, vorige week moest ik hier in deze kolommen aankondigen dat onze drukdag zou behouden blijven, ondanks de staking van woensdag. Vrijdagnamiddag kreeg ik telefoon van de drukkerij: vermoedelijk wordt heel de toegangsweg geblokkeerd door stakingspiketten. Er kon me dus niet beloofd worden dat ’t Pallieterke wel gedrukt zou kunnen worden. Opschuiven naar donderdag was uiteraard geen optie, een dag vroeger drukken kon nog wel. Dat betekende echter voor alle medewerkers dat er zondag moest gewerkt worden. Bovendien had ik aangekondigd dat Sander Loones een vrije tribune zou schrijven, maar die moest even passen door een overvolle agenda. In deze is dat enkel uitstel, geen afstel.  KARL VAN CAMP

14 februari 2019

CD&V-JONGEREN WILLEN DAT TALENT KANS KRIJGT

Illegalen aan het werk? De Brusselse tewerkstellingsdienst Actiris wil illegalen een vorming geven om hen aan de slag te laten gaan in knelpuntberoepen. Het beheerscomité van Actiris heeft daarover eind januari een voorstel goedgekeurd, zo blijkt. De grote baas van Actiris, Gregory Chapelle, is niet toevallig een door de Parti Socialiste benoemde pion. In een gewest met een werkloosheidsgraad van nog steeds meer dan 16 procent wil Actiris zich dus gaan toeleggen op opleidingen voor personen die zich illegaal op ons grondgebied bevinden. Voor het Vlaams Belang onaanvaardbaar. “Hoe kan Actiris opleidingen geven aan mensen die zich niet eens op ons grondgebied mogen bevinden? Dit is werkelijk de wereld op zijn kop. In plaats van zich te focussen op de grote groep Brusselse werklozen wil Actiris integendeel illegaliteit nog wat gaan belonen.” aldus Belanger Dominiek Lootens die alvast beloofde hierover in het parlement te interpelleren.

Alles Kaat Koed in Brussel Toch als we Groenen en socialisten in de hoofdstad mogen geloven. In de Vlaamse Gemeenschapscommissie hadden de N-VA en het Vlaams Belang het over de Taalbarometer in Brussel en de positie van het Nederlands in de hoofdstad. Maar volgens rode Hannelore Goeman is het Nederlands steviger dan ooit verankerd in Brussel. Dat 9 op de 10 Vlamingen in de hoofdstad aan een loket noodgedwongen overschakelt naar het Frans is deze hoera-socialiste weliswaar ontgaan. En volgens groene Bruno De Lille moeten we niet zorgen voor meer Nederlands in Brussel, maar moeten we onze laatste Vlaamse kinderen in de hoofdstad meer en beter Frans aanleren.

Zeebrugge onder druk Wanneer ergens actiegroepen ontstaan, is het meestal omdat het er niet goed gaat. De in de titel vermelde groep kwam er door betwisting over de plaats waar een hoognodige nieuwe zeesluis zal komen. Wie zijn zo vertrouwd huis moet verlaten omwille van onteigening, zelfs als ze een hoge vergoeding be-

loven en die waarschijnlijk ook zullen betalen, zoekt toch toenadering tot medeslachtoffers. Samen staat men sterker om bezwaarschriften in te dienen en andere alternatieven voor te leggen. Het helpt echter bijna nooit, want vaak zijn de beslissingen al genomen voor de betrokkenen er iets over te weten komen. Voor Zeebrugge opteerde de Vlaamse regering na vijftien jaar studies voor de Visartsluis. Komt er nog een definitief besluit voor de verkiezingen, of alweer uitstel?

Transillegranten Nieuwe meesters, nieuwe wetten. De Brugse burgemeester Dirk de Fauw, opvolger van Renaat Landuyt, wil humaner omgaan met de transmigranten die in Zeebrugge een klimaat van onveiligheid scheppen. Zo mogen ze niet meer lastiggevallen worden gedurende de soepbedeling die de plaatselijke pastoor in zijn kerk organiseert, en er moet een trefpunt voor illegalen komen. Jordy Commeyne, een gewezen havenarbeider uit Gistel, wil in samenwerking met Voorpost op 24 februari in het Sint-Donaaspark van Zeebrugge een (reeds toegelaten) mars voor veiligheid. Bruggeling Stefaan Sintobin van Vlaams Belang is uitgenodigd om er het woord te voeren. Het moet niet altijd Groen zijn dat gebruik (?) maakt van marsen of betogingen in het vooruitzicht van de verkiezingen…

Beste lezer van

’t Pallieterke: Bel gratis 0800 179 75 of surf voor ons kantorennetwerk even naar vnz.be Voor een Vlaamse sociale zekerheid!

Word lid van het VNZ

Hoofdzetel: Hoogstratenplein 1 2800 Mechelen

BRUSSEL

Toshiba Boys 2.0 Steeds meer wordt duidelijk dat Brussel in financiële ademnood verkeert. Het moment dat erover gesproken zal moeten worden, komt dan ook met rasse schreden nader. Maar zal Vlaanderen daar voldoende op voorbereid zijn? Er zijn van die wetmatigheden, inherent aan het unieke financieringsmodel waar deze federale modelstaat mee begiftigd is. Beslist men op federaal vlak iets aan de fiscale druk te doen, dan levert dit automatisch minder inkomsten op voor de ‘deelstaten’. En zo geschiedde onder de regering-Michel I. Dat er minder middelen voorhanden zijn, is een last. Want elk ingrediënt van de federale cocktail kost centen. Alleen, het gemis komt niet overal even hard aan. Vlaanderen kan wel tegen een stootje, maar Wallonië en zeker Brussel beduidend minder.

Fiscale autonomie Uiteraard, zo merken critici op, zou het allemaal veel transparanter zijn in een systeem van volledige fiscale autonomie. In een dergelijk systeem beslist één en dezelfde instantie over de inning en de uit-

gaven. Alleen is dat onwerkbaar in België, want daarvoor missen Wallonië en zeker Brussel een voldoende breed fiscaal draagvlak. Nu ja, dat euvel weegt ook in het huidig financieringssysteem door. Laten we ons even tot Brussel beperken: goed voor 10,53 procent van de totale bevolking van ‘het Rijk’, maar het derde gewest tekent slechts voor 8,27 procent van de opbrengsten uit de personenbelasting. “Een rijk gewest met een arme bevolking”, klinkt het soms wat sloganesk. De cijfers schragen echter de realiteit. Om de scheve situatie wat recht te trekken, is er een solidariteitsmechanisme ingebouwd. Dit voorziet in een bijpassing van het verschil tussen beide cijfers. Alleen droogt het systeem op termijn op. Eerst gaat het naar 80 procent om in 2034 volledig weg te vallen. Een probleem, aangezien nagenoeg niets erop wijst dat de

scheeftrekking van vandaag enigszins weggewerkt wordt.

De middenklasse vertrekt Het voorgaande en meer kwam ter sprake in één van de afscheidsinterviews van Didier Gosuin (Défi), burgemeester van Oudergem, jarenlang Brussels minister, maar in mei geen kandidaat meer. In Le Soir legde hij de vinger op de wonde. Brussel heeft een demografisch probleem. Eigenlijk is dat het alfa en omega van het financieringsverhaal. Brussel kent een bevolkingsexplosie, jammer genoeg onvoldoende van het type welgestelde burgers en (dus) stevige belastingbetalers. Meer nog: de middenklasse trekt weg. Het is al jaren een trend, die maar niet omgebogen raakt en die de hoofdstedelijke moeilijkheden aanscherpt.

Vergadering voorbereiden Het is een terugkerend verhaal. Men voert een koehandel rond een financieringsmodel, steunend op een aantal paramaters, veelal veronderstellingen. Kloppen doen die nooit helemaal, maar als de discrepantie tussen de realiteit en de progno-

se te groot wordt, tja, dan is er een serieus probleem. Zoals nu. En ook al in het verleden. Het roept de herinnering aan de Toshiba Boys op. De cabinettards van Jean-Luc Dehaene die op hun gelijknamige computer allerlei prognoses tevoorschijn toverden waar dan de bijzondere financieringswet op gebaseerd werd. De primitieve laptop straalden veel overredingskracht uit. Computers vergissen zich immers niet. Althans, voor zover de parameters kloppen, wat nooit helemaal het geval zal zijn, wegens door de mens gemaakt. Het zou toch een belletje moeten doen rinkelen. De Brusselse geldnood is een realiteit die enkel maar zal toenemen. Noodgedwongen zal er een moment komen waarop gepraat wordt, en dan kan men maar beter goed voorbereid zijn om die hefboom maximaal uit te spelen. Een Toshibacomputer komt hiervoor niet meer in aanmerking. Het verging dat bedrijf een beetje als de Brusselse financiën: slechte cijfers. Maar er zijn IT-alternatieven voorhanden. Nu nog het politieke vernuft. KNIN.


Onze naaste buren

14 februari 2019

Asielbedriegerspardon Officieel heet de zoveelste schending van de asielwetgeving “kinderpardon”, maar dat is een pure leugen. Nederland is een rechtstaat. Dat verkondigt minister-president Rutte met veel ‘aplomb’. Een tijdje geleden spanden klimaathysterici een proces aan tegen de Nederlandse staat omdat de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen niet vlug genoeg vorderde. Ze wisten uiteraard dat ze konden rekenen op rechters die bijna allemaal op het klimaatgekke D66 stemmen. Ze kregen dus het verwachte vonnis van een rechter die schaamteloos de scheiding der machten schond en op de stoel van de politici ging zitten. Het kabinet gaat niet akkoord met dit schertsvonnis, maar stapt braafjes naar de Hoge Raad in plaats van die als rechter vermomde activist terecht te wijzen. Want volgens Rutte moeten vonnissen in Nederland uitgevoerd worden. Ja, dag Jan! Zodra de asielmaffia keft en de hulp van de Nederlandse hoernalisten bij NRC, Volkskrant en NOS inroept, kan de rechtstaat de boom in. Kinderen van asielbedriegers worden met glinsterende reeënoogjes opgevoerd om de asielwetgeving te verneuken. Ze zijn met zo’n 800 en al die schaapjes zijn natuurlijk de slachtoffers van een harteloze maatschappij. Ieder van deze lieverds is al langer dan vijf jaar in Nederland MET hun ouders en zelfs grootouders. De vaders en moeders hebben zonder scrupules (en betaald door Justitie, m.a.w. door de Nederlandse belastingbetaler) een beroep gedaan

op maffieuze asieladvocaten die procedure na procedure inspanden. Ze hebben ze allemaal verloren en de rechters hebben geoordeeld dat de zogenaamde asielzoekers leugenaars en bedriegers zijn die moeten opzouten. Maar dan is Nederland plots geen rechtstaat meer en worden vonnissen niet uitgevoerd.

In afwachting van het allerlaatste pardon Het heeft tot flinke heibel in de regeringscoalitie geleid maar met het vooruitzicht van de verkiezingen van maart is de val van het kabinet geen optie. Dus was het na het “kinderpardon” van 2013 weer eens tijd voor een nieuw pardon waarmee de asieloplichters zich definitief in de Nederlandse vetpotten kunnen nestelen, want men kan toch de kindjes niet van de criminele ouders en grootouders scheiden. De liberalen hebben zich een tijdje verzet maar gingen door de knieën toen het CDA een U-bocht maakte. Buma, politiek leider van de christendemocraten, was geen voorstander van een pardon maar zijn partijkader en de partijmilitanten zijn veel linkser dan de CDA-stemmers. Ze dreigden met een opstand tijdens het partijcongres, want daar worden nog woorden gebruikt als “christelijke barmhartigheid” (Een CD&V’er die dat durft, wordt gelyncht). De partijapparatsjiks wezen ook naar de kleine regeringspartner CU (ChristenUnie) van de Bijbelvasten die de parabel van de barmhartige Samaritaan nog letterlijk nemen. De liberalen zijn dus overstag gegaan en troosten zich nu met

Klimaatheiligen Na Antwerpen heeft Gent nu ook een klimaatactie-promomeisje. Een hippe jongedame, even oud als haar Antwerpse collega en op even mysterieuze wijze plots in de media opgedoken. Het zou aan haar te danken zijn dat de klimaatbetoging op 21 februari naar Gent komt. Een ware Gentse Jeanne D’Arc van de klimaatoorlog. Aan het hoofd van de troepen in de wanhopige strijd tegen de vernietiging van de planeet. Een strijd die we dankzij het visionaire leiderschap van onschuldige maagden gaan winnen? Moderne klimaatheiligen? Dat lagereschoolkinderen mee de straat op gestuurd worden in het klimaatkarnaval is geen uitzondering meer. Maar Gent is nog altijd voortrekker. Hier voeren zelfs baby’s in de crèche actie. Een foto van de rondkruipende hummeltjes met groene kleertjes aan werd trots de wereld ingestuurd. Stad Gent roept alle lagere scholen op om verder actie te voeren. Een officieel persbericht van Stad Gent vertelt hoe stadsschool De Kleurdoos het aanpakt: “Omdat veel leerlingen nog te jong zijn om mee te betogen, lanceert de school een ‘groene donderdag’. De leerlingen zullen vanaf nu elke donderdag groene kleren aantrekken en een groene vlag buiten hangen, en roepen alle andere Gentse scholen op om hetzelfde te doen.” Het bericht is niet toevallig ondertekend door schepen Decruynaere van de partij Groen.

kens uitzetten, pionieren”. “We hebben de ambitie om zelf, als stad, een bron van inspiratie te zijn voor andere steden. […] de ambitie om Gent in 2030 Europese culturele hoofdstad te maken. […] de ambitie om de Europese Jeugdhoofdstad 2024 te worden. […] We geloven dat dit ambitieuze project een sterke hefboom kan zijn voor een krachtig beleid op maat van tieners en jongeren.” Ambitie, ambitie, tot vervelens toe. Gent verdient overduidelijk de prijs voor “meest ambitieuze stad van de wereld”. Of Gent daarom ook het beste bestuur ter wereld heeft, is zeer de vraag.

Als je maar genoeg ambitie hebt Ambitie hebben, daar komt het tegenwoordig op aan. De Gentse monstercoalitie blinkt daarin uit. Haar bestuursakkoord heet niet voor niets “ambitie en durf voor Gent”. De coalitiepartijen willen als stad “absoluut vooroplopen, de ba-

De Europese verleiding van Charles Michel De voorbije weken werd in de pers volop gespeculeerd over een Europees lijsttrekkerschap van premier Charles Michel (MR). Hij zou op die manier zijn regeringsbeleid voor alle Franstaligen kunnen verdedigen. Maar binnen zijn partij is niet iedereen even enthousiast. Het was zowaar De Standaard die het verhaal als eerste bracht, maar het werd pas echt nieuws toen de Franstalige pers op het onderwerp sprong: premier Charles Michel (MR) zou ernstig overwegen op 26 mei de lijst voor de Europese verkiezingen te trekken. Bedoeling is dat hij zo veel mogelijk stemmen haalt in de Franstalige kieskring om een zekere legitimiteit te verlenen aan zijn regeringsbeleid. Een beleid waarover men zoals bekend in het linkse Wallonië niet echt enthousiast is. Michel hoopt een stuk beter te scoren dan de andere bekende lijsttrekkers zoals Benoît Lutgen (cdH) en vooral Paul Magnette (PS). Het stemmenverschil tussen Michel en Magnette zou wel eens cruciaal kunnen worden. Want beiden azen op de Wetstraat 16. Magnette wordt immers meer dan Elio Di Rupo gezien als een valabele PS-premier.

Vader Michel Een goede score van Michel zou zijn positie in de partij versterken, ook al staat die momenteel niet onder druk. Maar een sterk resultaat op de Europese lijst tegenover een MR die slechter scoort in de federale en Waalse verkiezingen zou Michel niet slecht uitkomen.

Het moment om nu op de Europese lijst te staan zou ook een familiale continuïteit garanderen, want vader Louis Michel stopt met de politiek. Iedereen gelukkig dus bij de MR met de Europese keuze van de premier in lopende zaken? Niet echt. Er duiken zowel praktische als electorale bezwaren op. Ten eerste betekent een verkiezing als Europarlementslid dat men bij de eerste zitting andere politieke functies moet opgeven. Charles Michel zal geen premier in lopende zaken meer zijn. En aangezien iedereen een moeilijke regeringsformatie verwacht, zou die periode van lopende zaken wel eens zeer lang kunnen aanhouden. Michel kan beslissen om niet te zetelen – zoals Paul Magnette blijkbaar al heeft laten blijken – maar in dat geval komt zijn politieke geloofwaardigheid zwaar onder druk. Dat betekent dat de uittredende premier de Europese verkiezingen louter ziet als een populariteitspoll. Een ander bezwaar is dat een Europees lijsttrekkerschap wordt gezien als een sollicitatie voor een Europese topfunctie. Azen op de post van de nieuwe Belgische Eurocommissaris dus, net als vader Louis deed. Maar is dat dan geen vaandelvlucht uit eigen land? Verder is er binnen de MR bezorgdheid om het stemmenverlies die de afwezigheid van Michel

7

NEDERLAND twee onnozele foptegemoetkomingen. De staatssecretaris (nu de liberaal Harbers) heeft voortaan niet meer de discretionaire bevoegdheid uitzonderingen à la Francken toe te staan, zodat hij of zij niet langer politieke averij riskeert. Dat wordt een taak van de administratie. En ten slotte gaan alle politieke partijen akkoord dat dit nu eens echtig en techtig het laatste asielbedriegerspardon is. In afwachting natuurlijk dat een volgend kabinet weer bezwijkt en een allerlaatste pardon toestaat.

Gescheiden ingangen aan de universiteit Wat kan je anders verwachten in een land waar de politiek correcte leugens op alle niveaus zijn geïnterioriseerd? Denk eventjes aan het rapport dat de diversiteitboef van de universiteit van Utrecht vorige week heeft opgesteld. De universiteit is te wit, dus zijn wijzigingen nodig. De universiteit zou “ramadanroosters” moeten opstellen en gebedsruimtes moeten openstellen voor de aanhangers van de bekende misdadigersideologie. Die ruimtes moeten gescheiden ingangen hebben voor mannen en vrouwen. Er mogen ook niet te veel genderneutrale toiletten komen, want dat ergert Marokkaanse meisjes. Het komt niet in de kop van zo’n Nederlandse hotemoot op nu eens eindelijk te eisen dat een vierde generatie zich fatsoenlijk gedraagt in plaats van te vragen dat Nederlanders zich schikken naar in Nederland geboren racisten en seksisten.  WILLEM DE PRATER

Grenzeloze klimaatambities Natuurlijk heeft dit bestuur ook een ambitieus klimaatbeleid. De stroppen moeten met zijn allen klimaatneutraal zijn tegen 2050, (of zelfs vroeger als het IPCC dat vraagt). Dat gaat gebeuren ‘met oog voor de kwetsbare groepen’. Iedereen mag mee investeren in windmolens en zonnepanelen via coöperaties en andere burgerprojecten. Het klinkt haast alsof het geld zal opbrengen. Wie overweegt een aandeel te kopen, kijkt best toch nog even de kat uit de boom. De laatste jaarrekening van EnerGent (coöperatieve vennootschap die burgers verenigt in hun streven naar een duurzame en klimaatneutrale samenleving) eindigde in rode cijfers. Waar staan we vandaag? In 2007 was een kleine 4 procent van de verbruikte energie in Gentse huishoudens lokaal geproduceerd (vooral uit wind en zon), vandaag is dat 11 procent. Dit gaat enkel over huishoudens, zonder transportsector industrie. Er zullen nog veel windmolentjes en zonnepanelen moeten bijkomen. In tegenstelling tot de plannen van onze federale ministers, die nieuwe gascentrales gaan bouwen, willen ze het in Gent zonder gas doen: “Als Gent zijn klimaatdoelstellingen wil halen, moeten we ook aardgas als energiebron vervangen. In eerste instantie voor wonen en de dienstensector, daarna ook voor transport en industrie. Nieuwbouwwijken worden daarom niet meer op aardgas aangesloten.” Het zal niet bij de nieuwbouwwijken blijven. De schepen bestelde al een studie om te berekenen wat er nodig is om twee Gentse wijken volledig van het gasnet los te koppelen, een dichtbevolkte volkswijk in het centrum en een meer residentiële wijk in de stadsrand. De studie gaat niet alleen over technische maatregelen maar ook over communicatie. Wat is er nodig om burgers te overtuigen meer te doen dan alleen hun woning te isoleren en spontaan aan het bannen van gas mee te werken? Laat ons hopen dat Gent het nog lang economisch goed doet, zodat de stadskas goed gevuld is en ook de burgers genoeg geld hebben om die steile klimaatambities te kunnen betalen. MATHILDIS

WALLONIE op een federale of Waalse lijst zal veroorzaken. En dat terwijl elke stem nodig is, nu de MR het in de peilingen slecht doet. Waarom niet de lijst in Waals-Brabant trekken voor de Kamer? Niet nodig, zeggen de medestanders van de premier, in die provincie staat de partij toch sterk genoeg. Maar vele kaders en militanten herinneren zich de gemeenteraadsverkiezingen van oktober vorig jaar waar de partij verzwakt uitkwam. Volgens sommigen omdat Charles Michel niet mee campagne heeft gevoerd. Hij wou zich als premier neutraal opstellen.

Stoelendans Daarnaast is er het negatieve effect van een interne stoelendans als Michel voor de Europese lijst kiest. Het zit zo: eigenlijk hoopte partijvoorzitter Olivier Chastel op het Europese lijsttrekkerschap. Nu dat wellicht niet gebeurt, zal Chastel in Henegouwen de MR-Kamerlijst trekken. Maar daar staat het al vol met bekende koppen: federale ministers Denis Ducarme en Marie-Christine Marghem. En de rijzende ster uit Bergen, Georges-Louis Bouchez. Als Chastel er zich nog boven komt zetten, wordt het drummen. Nu heeft de MR voor de Kamerverkiezingen in Henegouwen in 2014 vijf zetels behaald. Dus iedereen van de hier voornoemde namen zou verkozen moeten zijn. Maar één zetel verlies en een topper of een toptalent dreigt zijn zetel kwijt te spelen. En dat in de rode provincie waar de MR er een princiepskwestie van maakt niet te veel achterstand op te lopen op de PS. Als bijvoorbeeld een talent als Bouchez niet verkozen raakt, zal men dat intern zwaar aanrekenen aan premier Michel. PICARD


8

Actueel

14 februari 2019

DIPLOMATIEKE VALIES

Brave Paapse diplomatie Het bezoek van de Paus aan de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) mag dan misschien historisch zijn, het valt nog te zien hoe de geschiedenis zal oordelen over zijn ‘Islamitische diplomatie’. Want terwijl hij vaag en braaf blijft, verschrompelt de christelijke aanwezigheid in hele delen van de ruimere regio.

Paus Franciscus in Abu Dhabi op 5 februari dit jaar Tot vervelens toe moesten we horen hoe “historisch” het bezoek van Paus Franciscus aan de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) wel was. Deels correct natuurlijk. Kerkhistorici toverden data tevoorschijn: voor het eerst in 1.400 jaar zette een opvolger van Apostel Petrus voet op het Arabisch Schiereiland. De trip werd mooi verpakt, er werden wat verklaringen uitgestuurd en er was natuurlijk de indrukwekkende mis met naar schatting 200.000 aanwezige gelovigen. Symbolen zijn belangrijk, maar er is meer.

Franciscus van Assisi Franciscus’ bezoek kadert in een breder diplomatiek initiatief dat erin bestaat de islamitische actoren tot een interreligieuze dialoog aan te zetten. Theologische verschillen moeten overstegen worden en, nog volgens de Kerkleider, moet een dam opgeworpen worden tegen fundamentalistische stromingen en geweld plegen in naam van God. Een volgende bestemming is trouwens al bekend. Volgende maand zal Franciscus in Marokko zijn verhaal gaan doen. Dat Jorge Mario Bergoglio de naam Franciscus aannam is geen toeval. Graag vergelijkt hij zich met Franciscus van Assisi, “een man van vrede en dialoog”. Ook met dit diplomatiek initiatief legt hij de link. Ging Assisi tijdens de vijfde Kruistocht niet naar Egypte om een boodschap van vrede bij de Sultan te brengen? De vergelijking loopt echter mank. “We mogen van Franciscus van Assisi geen pacifist maken”, verklaarde Professor Jams Powell, een referentie ter zake. “Hij beschouwde de Kruistochten als legitiem, opgelegd door God en was zeker niet gekant tegen het gebruik van geweld wanneer een strijd tussen christenen en de islam gevoerd werd.” Dit brengt dan toch al het een en ander in perspectief.

‘Jaar van de tolerantie’ Niet toevallig werden de VAE de bestemming. ‘Wereldlijk’ gesproken nemen de VAE een wat aparte plaats in de regio in. Meer dan in de andere Golfstaten werd er ingezet op een gediversifieerde economie. Het land groeide uit tot een hub op het vlak van transport, financiën en toerisme, in die mate dat door de sterk ontwikkelde gastarbeid de autochtone bevolking tot een minderheid van 15 procent herleid is. Heel wat van die werkkrachten zijn trouwens katholiek en zij waren in grote getale aanwezig op de mis van Franciscus. Er wordt het land religieuze vrijheid toegedicht, maar dat is overroepen. Eerder bestaat er een gedoogbeleid, ingegeven door economisch pragmatisme. Bekeren tot een andere godsdienst dan de Islam blijft er een strafbaar feit. De denktank Open Doors plaatst de VAE op plaats 45 (van de 50) van landen waar het moeilijk is als christen te leven. Wat er opvalt zijn vooral de paradoxen. 2019 werd uitgeroepen als het ‘Jaar van de Tolerantie’ (ze hebben trouwens – en nee, dit is geen grap – een ‘Ministerie van Tolerantie’), maar het regime laat geen ruimte voor enige vorm van kritiek. Samen met de Saoedi’s spelen de VAE ook een bijzonder actieve rol in de oorlog in Jemen, een conflict dat nog lang niet aan zijn epiloog gekomen is. Ondanks de wat steriele oproep van Franciscus. Ergens is het wat sarcastisch dat Franciscus’ verklaring tegen “de gruwelijkheid van oorlog” en net kwam nadat hij verwelkomd was met 21 kanonschoten, een op en top militair eerbetoon.

‘Geloof van vrede’ Er is nog een andere manier waarop het bezoek van de Paus historisch kan worden genoemd. Het ziet er bijzonder benard uit voor de christenen in de regio. Het

Paus Johannes-Paulus II en Ronald Reagan in Gdansk

overzicht van wat deze bevolkingsgroepen de voorbije jaren allemaal overkomen is, oogt eindeloos lang. Honderdenduizenden zijn Irak ontvlucht na de chaos die volgde op de Amerikaanse invasie van 2003. Ook de opmars van IS bracht een verdere exodus op gang. Zo’n 80 procent van de Iraakse Christenen heeft het land verlaten en in Mosul, ooit een epicentrum van christendom, was cynisch sprake van een ‘Kerstmis zonder christenen’. Elk land heeft wel zijn morbide palmares. In Egypte (een land met een Christelijke minderheid van zo’n 10 procent) bezondigden IS-militanten zich aan het opblazen van Kerken en het neerschieten van pelgrims tijdens hun tocht naar afgelegen kloosters. Een tijdje geleden ontving Franciscus een brief van de Patriarch van Knayeh, vlakbij Idlib, een haard van verzet tegen het regime van Assad. “Christenen worden als lammeren geslacht”, schrijft hij. “Ze hebben onze kerkhoven vernietigd, elke eredienst verboden, en zelfs elk uiterlijk kenmerk van ons geloof.” Maar voor Franciscus is de “Islam een geloof van vrede dat verenigbaar is met mensenrechten en coëxistentie met andere geloven.” Plaats daartegenover wat de Algerijnse schrijver Boualem Sansam verklaarde: “Het stilzwijgen van Europese leiders over religieuze kwestie, de islam in het bijzonder, verbaast en ontgoochelt”, zei hij. “Paus Franciscus kan toch niet onwetend zijn over de grote problemen die de radicale islam over heel de wereld veroorzaakt?”

Johannes Paulus II “Net zoals hij weinig bekommerd is over de leeglopende Kerken, lijkt de Islamisering van Europa hem niet bezig te houden”, schrijft de (katholieke) columnist William Kilpatrick. “Ofwel gelooft hij de leugen dat de islam een geloof van vrede is, ofwel gelooft hij in de zelf vervullende profetie dat het dit op termijn zal worden. Werd hij verkeerd geïnformeerd, of volgt hij zelf bewust de strategie van de desinformatie?” Een heus contrast met voorganger Johannes Paulus II die in 1992 tegenover medestanders waarschuwde voor de Islamisering, een grotere bedreiging dan het Nazisme en het Communisme. “Vertel de Kerk van het derde millennium dat deze invasie moet worden tegengegaan.” Het bezoek van Franciscus is misschien historisch, maar aan welke kant van de geschiedenis hij zal staan is nog maar de vraag. MICHAËL VANDAMME

Buitenlands spervuur Omgekeerde gezinshereniging Alle westerse landen hebben wetgeving waardoor het recht op gezinshereniging voor asielzoekers en immigranten zowat een heilige koe is geworden. De meeste gezinnen zouden nochtans evengoed “herenigd” kunnen worden in het thuisland van één of beide partners. Niemand wil opzettelijk bestaande gezinnen uit elkaar rukken, maar het is een publiek geheim dat er veel nepgezinnen worden gesticht, met als enige doel een verblijfsvergunning voor Europa te bekomen. Schijnhuwelijken en gedwongen huwelijken zijn de meest gebruikte methoden. Dat veroorzaakt dikwijls een kettingreactie van meervoudige volgmigratie. In Nederland hebben het Kennisplatform Integratie en Samenleving (KIS) en het Landelijk Knooppunt Huwelijksdwang en Achterlating (LKHA) een gezamenlijk rapport gepubliceerd waaruit blijkt hoever die westerse sentimentaliteit over “gezinsherenigingen” afwijkt van het keiharde cynisme van sommige migranten. Uit dat rapport blijkt dat migranten in Nederland jaarlijks tussen 180 en 800 familieleden dumpen in hun thuisland. Geëxtrapoleerd naar de EU moeten er duizenden zulke gevallen zijn. Soms gaat het om “onwillige” echtgenotes, soms over onhandelbare of te “westers” geworden kinderen of tieners. Die worden onder het mom van een vakantie of familiebezoek meegenomen naar het geboorteland van hun ouders. Daar moeten ze hun paspoorten, reisdocumenten, telefoons en geld afgeven, om te beletten dat ze contact zouden opnemen met het thuisfront. Dikwijls komen ze terecht bij verre familie, die ze helemaal niet kennen. KIS en LKHA proberen zoveel mogelijk achtergelaten kinderen en jongeren terug te halen. Zouden wij mogen suggereren dat men beter die harteloze ouders ook naar hun thuisland terugstuurt?

KSK en MAD De Bundeswehr heeft een luitenant van de Kommando Spezialkrafte (KSK) vrijgesteld van dienst op verdenking van rechts extremisme. Men legde hem ook een uniformverbod op. Dat is geen echt ontslag, maar wel de voorbode ervan. Zoals de naam al laat vermoeden, is de KSK een elite-eenheid. Het is niet duidelijk waarvan de luitenant juist verdacht wordt. Het zou gaan om “rechts-extremistische” berichten op de sociale media. Deze zaak is een onderdeel van de verscherpte waakzaamheid van de Militärische Abschirmdienst (MAD) tegenover echt of vermeend rechts extremisme. De luitenant kwam in het vizier van de MAD naar aanleiding van een oudere, maar vergelijkbare zaak van soldaat Franco A., ook een commando van de KSK. In een afgeluisterd telefoongesprek had hij gezegd dat hij geen vertrouwen meer had in de manier waarop de politici die tsunami van asielzoekers aanpakten - of juist niet aanpakten. Hij had ook gesuggereerd dat iemand de zaken in eigen hand zou moeten nemen. Dat werd beschouwd als de mogelijke voorbereiding van één of meer politieke moorden. Andere commando’s van de KSK werden geschorst omdat zij op een afscheidsfeestje de Hiltergroet gebracht zouden hebben, misschien meer onder invloed van alcohol dan van Mein Kampf. Als “verzwarende omstandigheid” gold ook dat zij naar muziek van een rechtse rockgroep hadden geluisterd. Zoals zo dikwijls, is het onmogelijk uit de officiële berichten af te leiden of het om echte neonazi’s

ging. In 2018 liet de MAD procedures inspannen tegen vier rechtse en drie islamitische extremisten. In datzelfde jaar werden 270 militairen - natuurlijk meestal niet van KSK! - verdacht van rechts- en twee van links-extremisme, wat aanzienlijk minder was dan het jaar tevoren. Daarnaast waren er 50 islamitische verdachten. Dat was dan weer een stijging tegenover het jaar tevoren. Eén element pleit in het voordeel van MAD: Die Linke haat hen.

Holle woorden? Politiek gezien lijkt de positie van de Venezolaanse interim-president Juan Guaidó steeds sterker te worden. Hij heeft ongetwijfeld een meerderheid van de Venezolanen achter zich en hij wordt erkend door de VS, Canada en de meeste EU-landen. Zolang het politieke schaakspel duurt, is die steun essentieel. Maar als Maduro naar militaire middelen grijpt om zijn socialistische dictatuur in stand te houden, dan wordt dat allemaal irrelevant. Dan blijven er van die “erkenningen” alleen holle woorden over. Het is nog altijd mogelijk dat het Venezolaanse leger de kant van Guaidó kiest, maar dat is heel onwaarschijnlijk. De greep van het regime op de strijdkrachten is heel sterk. Er zijn minstens 30.000 Cubanen actief in Venezuela, bijna allemaal in de omkadering van het leger, de inlichtingendiensten en de politie. Zij zijn voor het socialistische regime onmisbaar bij het neerslaan van een opstand, omdat zij overweg kunnen met de massa’s Russische wapens die Poetin de voorbije jaren aan Venezuela heeft geleverd. De aanwezigheid van vierhonderd Russische militairen van het huurlingenleger Wagner staat nog niet voor honderd procent vast, maar de berichten daarover winnen aan geloofwaardigheid, omdat ze bevestigd worden door bronnen binnen de Russische oppositie. De huurlingen van Wagner waren al actief in Syrië, Oekraïne, Soedan, Libië en de Centraal-Afrikaanse Republiek. Officieel is Wagner een privéleger, zodat het Kremlin altijd alle verantwoordelijkheid kan afwijzen. Iran en Hezbollah hebben geen militairen ter plaatse, maar ze kunnen wel beroep doen op een uitgebreid ondergronds netwerk van terreurcellen, die zij de voorbije decennia in heel Latijns-Amerika hebben uitgebouwd.

Italiaanse regering verdeeld Dat de EU niet eensgezind achter Guaidó staat, is te wijten aan het verzet van Italië. De Lega Nord is uiteraard gekant tegen de socialistische dictatuur in Venezuela, maar Salvini kan als vicepremier niet tot het uiterste gaan, omdat de linkse Vijfsterrenbeweging nog helemaal in de ban is van anti-Amerikaans sentiment. Een woordvoerder van die partij zei onomwonden: “In het verleden hebben we altijd op een laffe manier de exporteurs van de democratie gevolgd. Europa moet voor eens en voor altijd ophouden de bevelen van de VS te volgen.” De linkse liefde voor dictators lijkt onuitroeibaar. Daar zijn ze pas echt gelukkig als ze met bloeddorstige tirannen kunnen dwepen. Liefst linkse, en bij gebrek daaraan eventueel ook islamitische. Het gaat in Venezuela niet tussen Maduro en Trump, maar tussen Maduro en de meerderheid van de Venezolanen. Ook de Griekse extreemlinkse regeringspartij Syriza blijft het regime van Maduro als legitiem beschouwen. In Frankrijk zit de linkse Mélenchon van La France Insoumise op dezelfde dictatoriale lijn.


Het nabije buitenland

14 februari 2019

EEN LATIJNSE RUZIE Frankrijk en Italië zitten op ramkoers. President Macron is woest omdat de regering van Lega en de Vijfsterrenbeweging haar steun uitspreekt voor de gele hesjes. In deze Latijnse ruzies botsen meteen twee visies op de Europese Unie. En het ego van Macron speelt ook een rol. “De ergste crisis sinds WO II.” Zo wordt de relatie tussen Italië en Frankrijk op dit moment bestempeld. Parijs heeft zelfs zijn ambassadeur uit Rome teruggeroepen. Dat is de eerste keer sinds 1940, toen de Italianen tijdens de Duitse Blitzkrieg de oorlog aan Frankrijk verklaarden. De oorzaak van de spanningen is te zoeken bij de gele hesjes. Luigi Di Maio, topman van de Vijfsterrenbeweging, één van de regeringspartijen, sprak zijn steun uit voor de beweging die nu al maanden protesteert tegen het Franse regeringsbeleid. In die mate zelfs dat Di Maio vorige week een bezoek bracht aan gele hesjes die ten zuiden van Parijs aan het betogen waren. Volgens Di Maio heeft “de verandering de Alpen overgestoken”. Hij ontmoette Christophe Chalençon, één van de meest radicale figuren van de beweging die waarschuwt voor een Franse burgeroorlog. Ook minister van Binnenlandse Zaken Matteo Salvini sprak zijn steun uit voor de gele hesjes. Voor Frankrijk is dit een onaanvaardbare inmenging in de binnenlandse aangelegenheden. Dus werd de ambassadeur teruggeroepen. Parijs voert de druk op en vraagt een geste van Rome om het vertrouwen te herstellen.

Geen tgv-lijn Deze Latijnse ruzie is tamelijk uniek en zou normaal gezien snel moeten overwaaien. Maar de kans dat dit nu gebeurt, is klein. Vooral omdat de Italiaanse regering van Lega en Vijfster-

Si la France m’était contée  renbeweging van geen wijken lijkt te willen weten. Zo verzet Rome zich tegen de afwerking van een tgv-lijn tussen Lyon en Turijn. “Te duur”, volgens Di Maio. “Sabotage”, volgens Parijs. En zo gaan de verwijten over en weer. Al kan het natuurlijk altijd erger. De Italianen zouden bij wijze van grap taalrechten kunnen eisen voor Italiaanstaligen in de Savoie, ooit een Italiaans vorstendom. Wie we in dit debat niet horen, maar die wel een belangrijke rol speelt, is Emmanuel Macron. Aangezien de Franse president in de Vijfde Republiek eigenmachtig het buitenlandse beleid mag voeren, zou hij gemakkelijk de lont uit het kruitvat kunnen halen. Dat doet hij dus niet. Ten eerste omdat hij op die manier de gele hesjes zou legitimeren. Ten tweede omdat Macron Italië geen diplomatieke overwinning wil gunnen, aangezien de twee landen op tal van vlakken meningsverschillen hebben. Salvini is voor een streng Europees migratiebeleid en wil gelukzoekers uit Afrika per direct naar andere EU-landen sturen, waaronder Frankrijk uiteraard. Daarnaast is er de fundamenteel verschillende visie op Europa. Macron wil zich profileren als de man van de “openheid”, “de globalisering”, “de Europese integratie” en hij verzet zich tegen de “populisten”. De Italiaanse regering zit in het andere kamp. Samen met Polen en Hongarije bepleit de regering van eerste minister Guiseppe Conte meer nationale soevereiniteit en een losser EU-verband. Daar komt nog bij dat Italië het niet zo nauw neemt met de begrotingsregels. Het krijgt daarvoor regelmatig reprimandes van de Europese Commissie. Alleen, de Franse begroting ziet er evenmin fraai uit, maar als tweede economie van de eurozone wordt Frankrijk veel minder op de vingers getikt. In Italië vinden ze dat hypocriet.

DE HEL IS GROOT-BRITTANNIË Vorige vrijdag zag een nieuwe partij het levenslicht. ‘The Brexit Party’ is een vlag die meteen de lading dekt. Het gaat om het nieuwe politieke vehikel van Nigel Farage en zijn trawanten in het Europees Parlement. Intussen schreef de socialistische leider Jeremy Corbyn een brief aan de Prime Minister.

Furieus De Pool Donald Tusk heeft de bonen gevreten. Als voorzitter van de Europese Raad haalde hij zich vorige week de woede van de Britten op de hals. Tijdens een persconferentie zei Tusk: “Ik vraag mij af hoe die speciale plek in de hel eruit ziet die bestemd is voor zij die de Brexit gepromoot hebben, zonder ook maar het minste idee te hebben van hoe die Brexit ordentelijk volbracht moet worden.” Ging het om een ‘slip of the tongue’, zoals dat in mooi Engels heet? Zeker niet. Op zijn persoonlijk Twitterprofiel herhaalde de EU-president dezelfde woorden. Wat wilde Tusk hiermee bereiken? Niemand die het weet. Wel beseften velen te Brussel dat die uitspraak aan de overkant van de Noordzee voor gedonder zou zorgen. En zo geschiedde. De Britse boulevardkranten reageerden furieus. Britse eurosceptici zagen in Tusks uitspraak een zoveelste bewijs van de arrogantie die uitgaat van de EU-bonzen. Ook Theresa May was allesbehalve gelukkig met de woorden van de voormalige eerste minister van Polen. Jean-Claude Juncker probeerde, als vrolijke Frans van de Europese politiek, de gemoederen te bedaren: “Ik ben niet zo christelijk als Donald Tusk en geloof alleen in de hemel. Mijn baan hier, dat is de hel.” Ondanks de gewraakte uitspraken is een oplossing voor de vastgelopen Brexit-onderhandelingen geen meter dichterbij gekomen. Het speelveld is helemaal dichtgetimmerd. Toch zag de voorzitter

OP EEN ARMLENGTE De districtsrechtbank van Flensburg heeft de Afghaan Ahmad S. tot levenslang veroordeeld wegens de moord op zijn zeventienjarige vriendin Mireille. Het meisje was in haar flat met veertien messteken afgemaakt omdat zij de relatie had verbroken, maar dat hing ook samen met het feit dat zij geweigerd had zich tot de islam te bekeren. Niet dat er altijd een reden moet zijn. Afghanen vermoorden mensen met dezelfde achteloosheid waarmee wij een glas water drinken. Dat zijn niet mijn woorden, maar die van een Afghaan die als een soort sociaal assistent meewerkte met de opvang en “integratie” van Afghanen in België. Ahmad was in 2015 als niet-begeleide minderjarige naar Duitsland gekomen, samen met meer dan een miljoen andere Merkelmoslims. Angela Merkel is nog altijd Bondskanselier. Zij heeft het tot nu toe “geschaft”. Mireille niet. Ahmad beweerde toen dat hij nog maar net 18 jaar oud was, volgens Duits recht dus minderjarig, want hier wordt men officieel pas volwassen als men 21 is. Ahmads advocaten probeerden die zogezegde minderjarigheid nog te gebruiken om hem volgens het jeugdstrafrecht te laten vonnissen, zodat hij een veel lichtere straf zou krijgen, maar dit keer werd een medisch onderzoek uitgevoerd. Dat zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar heel dikwijls gebeurt dat niet. Daaruit bleek dat Ahmad misschien wel elf jaar ouder was dan hij beweerde. Daardoor kon hij levenslang krijgen. Of hij die straf ook echt zal moeten uitzitten, is hoogst twijfelachtig. In Duitsland moet een levenslang veroordeelde minstens vijftien jaar in de gevangenis zitten. Daar kan nog een periode van Bewährung of Sicherungsverwahrung bijkomen. Meestal varieert die tussen één en vijf jaar. Het is maar heel zelden effectief levenslang.

9

FRANKRIJK

Zelfzekere Macron Macron lijkt erop aan te sturen dat de Italiaanse regering door het stof kruipt. Waarom? Omdat de president een gigantisch ego heeft en zich zeer gemakkelijk beledigd voelt. Dat weten de Italianen zeer goed. Vandaar dat Di Maio en Salvini begonnen zijn met een spelletje: wie kan Macron het best in de gordijnen jagen. De Italiaan die daarin slaagt, zit in polepositie om in mei goed te scoren bij de Europese verkiezingen. Hetzelfde geldt voor Emmanuel Macron. Hij hoopt van de Europese verkiezingen gebruik te kunnen maken om aan populariteit te winnen, door zich te profileren als verdediger van zij die vrezen voor het uiteenvallen van de Europese Unie. Macron heeft in de beginfase van het gelehesjesprotest een moeilijke periode gekend, maar lijkt er bovenop te komen. Hij heeft een zekere zelfzekerheid teruggewonnen. Een recente peiling van het Ifop leert dat Macron moeiteloos zou herverkozen worden indien nu presidentsverkiezingen zouden plaatsvinden. In 2017 haalde hij het met 66 procent tegen 34 procent voor Marine Le Pen. Nu zou hij met 56 tegen 44 procent winnen. Een verlies van tien procentpunt ten gevolge van het gelehesjesprotest, maar feit is dat de concurrenten van het staatshoofd hopeloos verzwakt zijn. De extreemlinkse Jean-Luc Mélenchon zou amper 12 procent halen, en Laurent Wauquiez van Les Républicains 8 procent. Dan volgen Benoît Hamon (ex-PS) en Nicolas Dupont-Aignan met 6 procent. Olivier Faure (SP) en de groene Yannick Jadot (EELV) halen een armzalige 3 procent. In het Élysée is men er voorlopig gerust op. SALAN

Right or wrong 

ENGELAND

van het Europees Parlement tijdens een andere persconferentie nog een opening. Hij vond met name de brief van Labour-leider Jeremy Corbyn, gericht aan Theresa May, hoopvol.

waarbij het gematigde gros van de Conservatives aangevuld wordt met een aanzienlijk deel van de socialistische verkozenen, geeft uitzicht op een parlementaire meerderheid.

Brief

Geld

Lange tijd hebben de socialisten van Labour geweigerd constructief na te denken over een Brexit-plan. De partij is dan ook hopeloos verdeeld. Als journalisten met vijf socialistische parlementsleden in Londen spreken, krijgen ze evenveel visies te horen. Nu reikt Jeremy Corbyn de hand aan Theresa May. Het is te zeggen: Corbyn zet in zijn brief de eisen namens Labour uiteen. In feite komt het erop neer dat de socialisten een erg ‘softe’ Brexit willen. Zo moet het Verenigd Koninkrijk deel blijven uitmaken van de Europese douane-unie en dienen de Britten lid te blijven van talrijke Europese agentschappen. Tevens moeten de Britten samenwerken met de andere Europeanen op vlak van veiligheidsthema’s. Labour koppelt aan dat laatste meteen het omstreden Europees aanhoudingsmandaat, wat voor veel Conservatives meer dan een brug te ver is. Het grote struikelblok in de Brexit-onderhandelingen blijft de toekomstige grens tussen Noord-Ierland en de Ierse Republiek. Zowat alle Britten willen af van de ‘backstop’, de EU-regeling aangaande de buitengrenzen van de Europese Unie, die Noord-Ierland dan wel heel het Verenigd Koninkrijk kan gijzelen. Door in de douane-unie te blijven, zoals Corbyn bepleit, is de ‘backstop’ een overbodige zaak en vervalt het probleem van de Europese buitengrens grotendeels. Voor de eurosceptische vleugel van de Conservatieve Partij is het plan van Corbyn onverteerbaar. Maar voor de meest radicale parlementsleden is zowat alles onverteerbaar. Een wisselmeerderheid

Zal Theresa May instemmen met de eisen van de socialisten? Wordt met een ‘zachte’ Brexit wel afdoende recht gedaan aan het resultaat van de volksbevraging? Dat valt te betwijfelen. Tezelfdertijd valt te betwisten of een meerderheid van de Britse bevolking een ‘no-deal’-scenario verkiest, waarbij de Britten op 29 maart pardoes uit alle EU-regelgeving tuimelen. Wie wel voorstander blijkt van dat scenario is Nigel Farage, de vroegere UKIP-leider. Vrijdag werd een nieuwe partij aangemeld bij de kiescommissie. ‘The Brexit Party’ is het recentste vehikel waarmee de voormalige UKIP-parlementsleden in Brussel (die bijna allemaal de vroegere partij verlaten hebben) zich voorbereiden op nieuwe Europese verkiezingen. Het is een publiek geheim dat Farage en zijn trawanten verwachten - en een deel van hen ook daadwerkelijk hoopt - dat de Brexit uitgesteld wordt. Nieuwe Europese verkiezingen betekenen een verlengd verblijf voor velen in Brussel. Voor een salaris van meer dan tienduizend euro netto per maand mogen de radicale eurosceptici dan weer vijf jaar gaan roepen en tieren. Farage en konsoorten zijn tegen alles wat met de EU te maken heeft, behalve dan het riante salaris. Wat als er inderdaad nieuwe verkiezingen komen? Zoals wij eerder al schreven zou het Farage en konsoorten sieren indien zij desgevallend een politiek van de lege stoel zouden voeren. De Ierse nationalisten van Sinn Féin doen dat al jaren ten aanzien van het parlement in Westminster, dat door hen niet erkend wordt.  LVS

Bei uns in Deutschland “Gedragscode voor vrouwen” U herinnert zich zeker hoe burgemeester Henriëtte Reker na de massale aanrandingen in Keulen met het onzinnige advies kwam dat er een “gedragscode voor vrouwen” moest komen met daarbij de aanbeveling dat vrouwen agressieve mannen – ze had het natuurlijk niet over moslims, Afrikanen of asielzoekers – “op een armlengte afstand” moesten houden. Als een mannelijke politicus die uitdrukking had gebruikt, zou hij van sexisme zijn beschuldigd, want daarin zit de onderhuidse suggestie dat de slachtoffers maar voorzichtiger hadden moeten zijn en dat het dus gedeeltelijk hun eigen schuld was. In de context van gewelddadige aanrandingen is dat natuurlijk een volkomen onuitvoerbaar advies. Toch is “een armlengte afstand houden” in een andere context wel zinvol. Ik heb vele verslagen gelezen over moorden en verkrachtingen waarbij Duitse vrouwen en meisjes de slachtoffers waren en migranten de daders. Soms is er geen enkele band tussen daders en slachtoffers. Maar heel dikwijls, zoals in het geval van Mireille en Ahmad, was er wel degelijk een band. Soms een liefdesaffaire of een schijnbaar onschuldige vriendschap. Soms was het slachtoffer enkele keren met de dader(s) uitgegaan. In sociaal opzicht, niet letterlijk maar figuurlijk, hadden zij “geen armlengte afstand” gehouden. Dat is in geen enkel opzicht een excuus voor de daders. Ik zou hen nog veel zwaardere straffen geven dan vijftien cel, of zij nu minderjarig zijn of niet. Ik beweer ook niet dat de slachtoffers “het hebben gezocht”, of “het” nu een moord is, een verkrachting of een groepsverkrachting. Niemand zoekt zoiets. Mijn verwijten gaan vooral uit naar de scholen, de clerus, de opvoeders en de opiniemakers, die meisjes en vrouwen nooit de adviezen hebben gegeven die tot enkele decennia geleden in alle beschaafde westerse landen

DUITSLAND normaal gevonden werden. Ga niet uit met moslims of Afrikanen. Maak geen afspraakjes met hen. Begin geen affaire met zo’n mensen. Rijd niet met hen mee. Laat hen niet binnen in je studentenkamer. En ga niet bij hen binnen, waar dan ook. Als de deur achter je dichtvalt, ben je afgesneden van de beschaving. Alsof je in de jungle bent verdwaald. Volg de raad van Henriëtte Reker op en houd hen op een armlengte afstand. Als zij het zegt, kàn het toch niet racistisch zijn? Dat advies had Mireille kunnen redden. Maar niemand durft zo’n advies nog geven. Zelfs de bezorgde ouders van tienerdochters durven dat dikwijls niet.

Fictie Hoe diep de ontaarding op dat vlak is doorgedrongen, blijkt uit een schandaal in Mannheim. Toen de woordvoerster van de linkse jeugdbeweging Solid in 2016 door drie migranten werd verkracht, wilde zij eerst niet eens klacht indienen. Toen ze het ten slotte op aandringen van haar vriend toch deed, zei ze tegen de politie dat haar aanvallers Duitstalige blanken waren. Zij vreesde dat zij anders het “racisme” zou aanwakkeren. En vanuit die vrees nemen de ouders en de leerkrachten hun verantwoordelijkheid niet. Zij houden soms openlijk, soms stilzwijgend, mee de fictie in stand, dat een afspraakje met een Mohammed even ongevaarlijk en vrijblijvend kan zijn als met een Christian. De fictie dat vrouwen in andere religies en culturen dezelfde bevoorrechte en beschermde positie hebben als in de westerse wereld en dat zij zich tegenover mannen op dezelfde manier kunnen gedragen, dàt is een gevaarlijke fictie. Voor Mireille was het een dodelijke fictie. PAUL BÄUMER


10

Beeldspraak

14 februari 2019

MEDIALAND Jan Briers, het wit konijn van Pieter De Crem

FILM kere vorm van positieve discriminatie, hun gasten in de eerste plaats op competentie selecteren. Is het dan niet de bedoeling dat talkshows de kijker in de eerste plaats wat meer inzicht verschaffen, in plaats van het zoveelste uithangbord te zijn van de diversiteit? Opmerkelijk: het onderzoek peilde niet naar de politieke achtergrond van de gasten. U mag drie keer raden waarom.

Letland bant Rossiya RTR voor drie maanden

Peter Vandermeersch naar Parijs In september dit jaar geeft Peter Vandermeersch er de brui aan als hoofdredacteur van NRC. Hij zal dan negen jaar hoofdredacteur geweest zijn van de Nederlandse krant. Eerder was hij al elf jaar hoofdredacteur bij De Standaard. Zoals De Standaard fijntjes opmerkte, zorgde hij daar voor een “ingrijpende modernisering”. Absoluut zinnebeeld voor die modernisering was volgens die krant zelf de afvoering van het AVV-VVK-logo van de voorpagina. Vandermeersch zette niet alleen de V van Vlaanderen en de K van Kristus bij het grof vuil, hij zorgde ook voor een ferme draai naar links in de oriëntering van de krant. Peter Vandermeersch was oorspronkelijk van plan om slechts vijf jaar hoofdredacteur bij NRC te blijven, maar het werden er uiteindelijk negen. Om de overgang voor zijn opvolger te vergemakkelijken, blijft hij nog tot 1 september op post. Daarna vertrekt hij naar Parijs, om er als correspondent aan de slag te gaan. Volgens Vandermeersch gaat het op dit ogenblik “heel goed” met NRC, wat de door hem “gemoderniseerde” zusterkrant De Standaard natuurlijk als zoete koek slikt. De kolommen van de NRC ademen hetzelfde linksige sfeertje uit als De Standaard. Dat kan u meteen merken als u nog eens een exemplaar van De Standaard vastneemt, want daar maken ze er tegenwoordig blijkbaar een erezaak van om zoveel mogelijk nieuwsberichten en opiniestukken van NRC over te nemen. Of is dat alleen maar om een beetje op de kosten te kunnen besparen? Of de rest van Nederland het helemaal eens is met Peter Vandermeersch, NRC en De Standaard, dat de krant het zo goed doet, is nog maar de vraag. De tijdsgeest in Nederland neigt al een tijdje weer naar rechts, maar misschien denken ze bij NRC dat het wel vanzelf over zal gaan. Bovendien bezondigde NRC zich onder het hoofdredacteurschap van Vandermeersch aan een paar uitschuivers van formaat. De vette kop “Hoe zal het brein van prins Friso zich houden?” was de grootste, en zal onlosmakelijk met Vandermeersch verbonden blijven. Terwijl de andere Nederlandse kranten na het skiongeluk van prins Friso probeerden hun lezers op een verantwoorde manier over zijn gezondheidstoestand te informeren, met enig respect voor de familie, zocht NRC liever de sensatie op. Dat enkele artsen daarbij hun medisch beroepsgeheim schonden, was voor de krant geen bezwaar. Achteraf spartelde hoofdredacteur Peter Vandermeersch op zijn blog als een duivel in een wijwatervat dat de inhoud van het artikel “naar eer en geweten” voor publicatie werd afgewogen, maar geen kat die dat geloofde. De geloofwaardigheid van NRC lag daarmee volledig aan diggelen, en sindsdien rekent alleen NRC zichzelf nog bij de Nederlandse kwaliteitskranten.

Diversiteit in de talkshows Verleden week publiceerde Margo Smit, ombudsman van de NPO, een rapport over de diversiteit in de Nederlandse talkshows. Haar besluit: vrouwen en allochtonen zijn nog steeds ondervertegenwoordigd, want “witte” mannen blijken het vaakst te gast te zijn. Dat blijkt alvast uit een telling van de gasten in De Wereld Draait Door, Pauw, Jinek/Laat op 1 en M tijdens het hele seizoen 2017-2018. Merkwaardig: uit het rapport blijkt dat er eigenlijk geen sprake van discriminatie is. Gasten worden immers uitgenodigd in functie van het nieuws van de dag, en vaak gaat het daarbij over advocaten, academici en medische specialisten. Tot nader order zijn blanke, pardon, “witte” mannen in die beroepsgroepen nog steeds oververtegenwoordigd, en daardoor dus ook oververtegenwoordigd in de talkshows. Toch vindt Margo Smit dat meer vrouwen en allochtonen uitgenodigd moeten worden. Door “witte” mannen als tafelgasten uit te nodigen, dragen de talkshows volgens haar bij tot de sociale ongelijkheid. Bovendien denkt Margo Smit dat de kijkcijfers hoger zouden kunnen zijn als de gasten diverser zouden zijn, omdat bepaalde groepen uit de samenleving zich dan beter zouden kunnen herkennen. Wij vinden het merkwaardig dat de ombudsman van de NPO zich erover beklaagt dat de talkshows, ondanks een ze-

Een primeur in de Europese Unie: de Baltische staat Letland heeft een ban van drie maanden ingesteld tegenover de Russischtalige tv-zender Rossiya RTR. Dat betekent dat het kanaal de komende drie maanden niet meer op Lets grondgebied doorgegeven mag worden, en er dus van de kabel verdwijnt. Met een antenne kan het kanaal wel nog ontvangen worden, want het zendt uit vanuit Zweden. Aanleiding voor de ban zijn uitzendingen die al een tijdje oud zijn. Zo werden in het programma “Evening with Vladimir Solovyov” op 22 mei 2018 bedreigingen geuit aan het adres van de Oekraïense staat, en werd er zelfs expliciet opgeroepen een aantal Oekraïners op te hangen en te vermoorden. In het programma “60 Minutes” van 11 januari 2018 werd opgeroepen tot een militaire inval in Oekraïne door de Russische politicus Vladimir Zjirinovsky, en haat in het algemeen tegen Oekraïners. Het spreekt voor zich dat in de landen van de Europese Unie geen plaats is voor Russische versies van de fameuze Radio Mille Collines. Maar het is merkwaardig dat de Letse mediawaakhond NEPLP pas op 31 januari 2019 in actie schoot omwille van programma’s die een half tot een heel jaar oud zijn. Zouden de Europese verkiezingen van mei daar misschien voor iets tussen kunnen zitten? NEPLP maakt van de gelegenheid gebruik om Lattelecom op te roepen te overwegen of het wel gepast is om zenders als Rossiya RTR op te nemen in haar kabelpakket. Lattelecom is o.m. kabeldistributeur in Letland, en voor 51 procent in handen van de Letse overheid. In één moeite vraagt NEPLP ook extra middelen bij de Saeima, het Letse parlement. De dienst wil immers de media nog beter in het oog kunnen houden, om beter te kunnen strijden tegen Russische propaganda. Als het inderdaad nieuwe middelen toegewezen krijgt, zou het alvast kunnen beginnen werken aan hun reactietijd. Bij Rossiya RTR kunnen ze zich de talkshows waarschijnlijk al niet meer herinneren waarvoor ze nu voor drie maanden van de Letse kabel verbannen worden.

Woody Allen eist schadevergoeding van Amazon Woody Allen heeft het aan de stok met Amazon Studios, de filmpoot van Amazon. In 2015 waren de twee samen in zee gegaan om tv-series te produceren die de concurrentie konden aangaan met Netflix, dat op dat moment hoge toppen scheerde met de serie ‘House of Cards’. Dat leverde in 2017 een film op met als titel “A Rainy Day in New York”. Sindsdien is er echter veel water door de Hudson gelopen. De serie House of Cards kwam in zwaar weer terecht in de nasleep van de #MeToo-beweging. Hoofdrolspeler Kevin Spacey bleek namelijk niet altijd zijn handen thuis te kunnen houden. We voorspelden toen reeds in deze kolommen dat Woody Allen uiteindelijk in de klappen zou delen, ook al was hij de chouchou van links. En inderdaad, Amazon Studios weigert de film van Woody Allen al meer dan een jaar uit te brengen, precies omwille van de schandaalsfeer rond Allen. Geen filmster die het nog waagt de verdediging van Woody Allen op te nemen, en in de media wordt maar magertjes en bijzonder verveeld bericht over de hele affaire. Opvallend: Woody Allen mag dan uitgesproken links zijn, zijn eis tot schadevergoeding is niet mis: 68 miljoen dollar. Een bescheiden onkostenvergoeding en een dagloon ongeveer gelijk aan dat van een gemiddelde arbeider, zou dat niet ruimschoots moeten volstaan voor iemand die zich tot de linkse elite mag of mocht rekenen? Dat op zich zou al een fikse discussie in de kolommen van onze kwaliteitsmedia waard mogen zijn.

If Beale Street Could Talk

In “If Beale Street Could Talk” belandt de 21-jarige Afro-Amerikaanse Alonzo (‘Fonny’) Hunt onterecht in de gevangenis wegens verkrachting. Zijn 19-jarige vriendin Clementine (‘Tish’) Rivers ondekt dat ze zwanger is, en probeert met de steun van haar familie Fonny’s onschuld te bewijzen. Barry Jenkins, regisseur van de film “Moonlight” die in 2017 bekroond werd met de Oscar voor beste film, bewerkte voor zijn nieuwe langspeelfilm het gelijknamige boek van James Baldwin. De film is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

Door te openen met de woorden van Baldwin op het doek laat Barry Jenkins de ziel van de Amerikaanse schrijver en sociaal criticus voortleven in zijn film: “Every black person born in America was born on Beale Street, whether in Jackson, Mississippi, or in Harlem, New York. Beale Street is our legacy.” (Iedere zwarte geboren in Amerika, werd geboren in Beale Street, hetzij in Jackson, Mississippi, of in Harlem, New York. Beale Street is onze nalatenschap.) Deze woorden zijn een deel van het betoog van Baldwin, die zich zijn leven lang bezighield met het bevechten van racisme, onrechtvaardigheid en andere fundamentele sociale kwesties in de Amerikaanse samenleving. Hij schreef meerdere essays, waarin hij de vaak subtiele raciale en seksuele problemen en klassenverschillen verkende. In “If Beale Street Could Talk” krijgen we via het jonge liefdeskoppel Fonny en Tish een kijkje in het kansloze deel van New York van de jaren zestig, Harlem. Jenkins laat doorheen de film het verhaal verteld worden door Baldwin, via Tish, die net als in het boek vanuit het ik-perspectief haar verhaal doet.

Tragisch liefdesverhaal Tish en Fonny zijn verliefd. Heel erg verliefd. Zwevend op hun roze wolk lijkt hun geluk niet stuk te kunnen in een anders uitzichtloos bestaan. Helaas komt daar abrupt een einde aan wanneer Fonny, onterecht, achter de tralies vliegt. Tish gelooft in zijn onschuld, maar toch stapelen de bewijzen tegen Fonny zich op. De Porto Ricaanse vrouw in Harlem die is verkracht, wijst Fonny aan als de dader en vertrekt vervolgens halsoverkop naar Porto Rico. Een racistische agent meent zeker te zijn dat Fonny de dader is. Wanneer Tish Fonny moet vertellen dat ze zwanger is, zit er een dikke glazen plaat tussen hen en moeten ze spreken door een telefoon. De eerste woorden die we horen in de film zijn, net als de eerste woorden op het scherm, van Baldwin. Met een gevoelige scherpte in haar stem spreekt Tish woorden die je op pagina vier van het boek kunt vinden: “I hope that nobody has ever had to look at anybody they love through glass.” (Ik hoop dat niemand ooit naar een geliefde heeft moet kijken door glas.) Deze woorden vormen een symbolische rode draad doorheen de film, wanneer je door de vele tijdsprongen in het verhaal begint te voelen hoe kansloos de situatie van Fonny en Tish lijkt te zijn. Door vele flashbacks leren we meer over de relatie van Fonny en Tish en de diepgang van hun liefde. Maar telkens als we het ons even comfortabel maken daarboven op die roze wolk, worden we met een genadeloze ruk teruggeworpen naar de realiteit; Fonny zit nog steeds achter glas en Tish zal hoogstwaarschijnlijk hun baby alleen op de wereld moeten brengen.

Narratieve en stylistische keuzes Jenkins brengt ons een film met een conventioneler plot dan “Moonlight”, maar dankzij de narratieve tijdsprongen weet hij ook van dit verhaal een unieke film te maken. Persoonlijk vond ik de missende chronologie en de timing van bepaalde scènes een misstap, maar over de schoonheid van de film en de stylistische keuzes valt niet te twisten. “If Beale Street Could Talk” is intens mooi om te zien, met ieder beeld en frame perfect samengesteld. Net als in “Moonlight” gebruikt Jenkins de kracht van subtiliteit om het emotioneel zwaar beladen thema over te brengen. Persoonlijk miste ik in “If Beale Street Could Talk” een zekere climax, wat ik in “Moonlight” niet had, maar smaken verschillen. Al met al denk ik dat Jenkins weer veel kans maakt op een Oscar. THIRZA NERISSA


Op de praatstoel

14 februari 2019

11

Davidsfondsvoorzitter Peter De Wilde

“Vlaming kan je zijn zonder stamboom tot 1302” Peter De Wilde ijvert en zwoegt voor zijn Davidsfonds. De voorzitter houdt van Vlaanderen en zijn identiteit, maar door politiek correcte lieden wordt hij fout geciteerd of verbannen uit de spraakmakende gemeenschap. De bijna-vijftiger is geen stamboek-Davidsfonds’er, maar hij gelooft in de verbindende kracht van de haast 145-jarige vereniging. Hij omhelst iedereen binnen de grenzen van Vlaanderen, ongeacht de kleur, het geslacht of het ras. Vlaming zijn is voor hem een gemeenschap willen vormen. Peter De Wilde, vandaag nog 49, draagt twee petten die makkelijk in mekaar passen. Als administrateur-generaal van de overheidsdienst Toerisme Vlaanderen, met het hoofdkantoor aan de Grasmarkt in het hart van Brussel, kent hij de publieke en de geheime plekken van Vlaanderen op zijn duimpje en hij spreekt er wereldwijd met lof over. Als voorzitter van het Davidsfonds, een aloude vereniging die, zoals veel instituten die in de negentiende of de twintigste eeuw gedoopt werden, een nieuw elan zoekt, raakt hij de cultuur, de samenleving, de literatuur, de reislust, het gemeenschapsvormende van een brok Vlaanderen. Voorzitter De Wilde vindt dat je Vlaming kan zijn zonder een stamboom die teruggaat tot in 1302. De Grasmarkt is een wandelknooppunt tussen het Centraal Station en de nieuwe voetgangerszone die stilaan is wat zij diende te worden: een autovrije warande waar uitlaatgassen tot het verleden behoren en de tweevoeter stapt, ziet, leert en geniet. Langs de wandelweg zijn toeristenfuiken, zijstraten van de Grote Markt en restaurants met namen als La Moule d’Or. De Wilde kijkt door die rommeligheid heen, en hij is gelukkig als hij naar kantoor rijdt. De kasseien en het asfalt van zijn werkbuurt zijn doordrongen van de rijkdom van het historische en het actuele Vlaanderen. ‘t Pallieterke: u gaf aanstoot bij de Vlaamse achterban door allochtone Davidsfonds’ers te willen zoeken? Peter De Wilde: “Waarom zou de vereniging dat niet doen? Ik ben verbaasd over de verbazing die in korte en lange krantenverslagen over die keuze opdook. Het Davidsfonds kan zichzelf blijven door te doen wat het in de grond altijd heeft gedaan, op een open en doorzichtige manier Vlaams en christelijk zijn, evangelisch christelijk, dus met een open kijk op de wereld. In de grote en kleine steden van Vlaanderen leven duizenden allochtone mensen, en bruggen bouwen naar hen past in de waarden en de traditie van het Davidsfonds. Ik zie geen tegenstelling tussen een Nieuwe Vlaming met Turkse, Tsjetsjeense of Afghaanse wortels en het Davidsfonds. Het christelijke van het Davidsfonds zal daardoor niet wegdeemsteren. Het Davidsfonds versterkt door zijn gastvrijheid onze gemeenschap in de 21ste eeuw. Vreemdelingen zijn altijd aangetrokken geweest door Vlaanderen en hebben hier hun talent ontwikkeld, en dat kan ook in 2019, op een andere manier dan vroeger. Plantijn kwam uit het buitenland. En om slechts twee schilders te noemen, Rubens is hier niet geboren en Van Dyck werd buiten Vlaanderen begraven.” Davidsfonds en Toerisme Vlaanderen… U heeft uw handen vol. “Inhoudelijk is er overlapping van de twee. Toerisme Vlaanderen stimuleert een economisch belangrijke sector, maar is veel meer. Het toont dat de Vlamingen fier kunnen

en moeten zijn op hun toeristische aanbod. Denk aan de kunststeden, de polders, de Kempen, de rivieren, de heide... Ik ben een localist, iemand die gelooft in plekken, in verbindende plekken, in plekken met een ziel, met toegevoegde waarde. Plekken die je fier toont aan je medeburgers en deelt met de wijde wereld. Ik woon niet toevallig opnieuw in mijn geboortedorp Bazel. Al mijn paden, privé en professioneel, monden uit op dezelfde plekken en daarom ben ik niet minder wereldburger. Voor u hier binnenstapte, hing Washington aan de lijn, om mij voor te stellen voorzitter te worden van een internationale toeristenvereniging. Ik zie het Davidsfonds als gist van de Vlaamse identiteit, het Vlaamse zelfbewustzijn. Ik was vijfmaal in Wenen in de afgelopen maanden voor de tentoonstelling in het Kunsthistorisches Museum over onze Bruegel, een groot succes met 450.000 bezoekers, waaraan Toerisme Vlaanderen deelnam als partner van de tentoonstellingsplek. In het Kunsthistorisches Museum was het overduidelijk dat je om Bruegel écht te smaken op bezoek moet gaan naar Vlaanderen. Wat ik in Wenen deed, sluit naadloos aan bij de vernieuwde oogmerken van het Davidsfonds.” Alleen al het woord “identiteit” dreigt u in de hoek van iets conservatiefs, rechts en onfris te doen belanden? “Ach…” (Peter lacht.) “Dat is een schromelijke overdrijving. Waarom moet men schrik hebben van een woord dat de warmte, de genegenheid en de thuiservaring van de mensen tussen Maas en Schelde uitdrukt. Ik weet en besef hoe progressieve Vlamingen vallen over dergelijke woorden, maar zij hebben ongelijk, en het zal mij er niet van weerhouden om de Vlaamse identiteit te erkennen en verder mee op te bouwen. Het Davidsfonds wil verbindend zijn voor de bewoners van Vlaanderen en insluitend velen daarbij betrekken. Kennis

van en respect voor ons Vlaams erfgoed, onze tradities en onze geschiedenis willen wij nog sterker uitdragen, omdat wij denken dat ze onze Vlaamse identiteit kunnen opbouwen en de kracht hebben om mensen samen te brengen, ongeacht leeftijd, afkomst, etniciteit of levensbeschouwing.” Wat is de kern van het Davidsfonds in 2019? “De Vlaamse identiteit vertalen naar vandaag en onze waarden verdedigen in een open, dynamische maatschappij. Ik ben een geluksvogel dat vrij te kunnen doen. Mijn evenknie in Catalonië zit in de gevangenis als politiek ongewenst door Madrid. Identiteit is geen statisch maar een bijzonder dynamisch gegeven. Onze identiteit als Vlamingen is verbonden met een plek die Vlaanderen heet, en meer nog, met een gemeenschap die er leeft. Liefde voor een plek is een culturele binding met de fysieke omgeving ervaren. Vandaag is die binding veelal verloren gegaan, en en het is dat waar meer en meer mensen naar op zoek zijn. Alles begint voor het Davidsfonds met lokaal engagement en overal waar je mensen kan samenbrengen en de “saamloosheid” kan tegengaan. Saamloosheid is voor mij het moderne verschijnsel van samen te zijn in een massa die eerder leidt tot eenzaamheid en onbehaaglijkheid dan geluk. Hoeveel mensen zijn écht gelukkig in de roes van de zomerfestivals? Zijn het geen eilandjes in een archipel? Recentelijk las ik de woorden van Luc Steels, een specialist in artificiële intelligentie, en die zei dat er opnieuw een generatie opduikt die maatschappelijke interactie op prijs stelt. En waar kan die interactie beter dan op de plek waar je de taal, de cultuur, de gewoonten en de waarden deelt?” U bent christelijk, op een moment dat de laïcisering, de ontkerkelijking algemeen is. NCMV werd Unizo, KAV werd Femma…

“Inderdaad, wij zijn en blijven christelijk geïnspireerd en dat verstoppen wij niet. Wat betekenen die christelijke waarden in een gedeconfessionaliseerde Vlaamse samenleving? Christenen in 2019 willen positief samenwerken met alle mensen van goede wil. In de christelijke visie zoals we die lezen in de Bijbel, zijn waarden hoofdzakelijk ethisch. De tien geboden zijn geen wetten, maar “woorden” of “oproepen”. Zeven van de oproepen slaan op de verhouding tussen mensen, bijvoorbeeld eerbied voor de ouders, beheersing van de bezitsdrang, radicaal kiezen voor waarheid, enzovoort. Vele niet- of andersgelovigen vinden zich daarin. Het kunnen gerust universele waarden genoemd worden. Christus voegde daar, niet onbelangrijk, aan toe, het compromisloos kiezen voor de zwaksten. Je hoeft geen christen te zijn om deze waarden te willen delen.” U verliest reeds jaren leden. Gaat u dat kunnen keren? “Het Davidsfonds verschilt niet van de andere cultuurfondsen, het Vermeylenfonds en het Willemsfonds, voor zijn modernisering. We kampen alle drie met een grotere ledenuitstroom dan een -instroom. Het Davidsfonds heeft 40.000 leden, maar op elke vergadering van het nationale bestuur hoor ik over afdelingen die stoppen. Moet men daar fatalistisch door worden? Neen, dat weiger ik. We zullen moeten nadenken over een nieuw soort lidmaatschap, een dat soepeler is en projectgebonden kan zijn. We moeten nadenken over het opschonen van ons reisaanbod, over de oriëntering van onze boeken, over de inhoud van de Davidsfonds Academie. Met dat alles zijn wij volop bezig. Tine Verhelst, de algemeen directeur, heeft het over de 360 gradenbenadering. Wij dekken met onze diensten en producten een groot veld, en daar blijf ik achter staan, wat niet belet dat er kan bijgestuurd en gewied worden. Is het bijvoorbeeld zinvol, ook gezien de groeiende belangstelling voor een schone aarde, dat “DF Reizen” naar Groenland trekt? Er is kwalitatief aanbod dat daarmee concurreert; dus wij kunnen beter reizen ontwikkelen die aansluiten bij de opfrissing en onderbouwing van de Vlaamse

Wie is Peter De Wilde?

Peter De Wilde werd geboren in Bazel aan de Schelde. Hij woont er sedert enkele jaren opnieuw, met zijn partner, die zingt in het Vlaams Radio Koor.

Vader De Wilde was een katholieke werkmens en lid van KWB, KAV en de Christelijke Mutualiteiten, niet van het Davidsfonds. Zoon Peter: “Ik blijf trots op die afstamming uit een arbeidersgezin. Het Davidsfonds was, zo zagen mijn ouders dat, iets voor de burgerij, de middenstand, en dat imago kleeft soms nog aan de vereniging. (lacht) Bij mijn grootmoeder, geboren in 1908, vond ik na haar overlijden wel stapels boeken van het Davidsfonds in haar nalatenschap, dus een lichte familiale band is er”. Junior liep school in Sint-Niklaas en werd romanist, met een doctoraatsthesis, aan de Universiteit Antwerpen. Het belet hem niet om zich tot vandaag Vlaamsgezind te noemen, zonder partijpolitieke verbinding. Peter De Wilde doctoreerde op een tekst in middeleeuws Frans over het Ierse verhaal dat de Divina Commedia van Dante inspireerde, Het Vagevuur van

Sint-Patrick. Als assistent aan de Universiteit Antwerpen had hij door dat zoiets niet zijn roeping was. Hij wilde dynamischer werken, voor het algemeen nut. De Wilde stapte op bij de UA een jaar voor hij gewoon hoogleraar kon worden. Hij verkaste naar het departement cultuur van de provincie Antwerpen, werkte als kabinetsman bij Marc van Peel en stapte in 2009 over naar Toerisme Vlaanderen: “Een dienst vol met uitdagingen, een agentschap waar je de wereld in verandering elke dag ervaart. Zijn wij klaar in Brussel, Antwerpen, Gent en Brugge om de miljoenen middenklassers van India en China te onthalen? De inkomens en de reisdrift groeien in die landen jaar na jaar.” Wat leest een toerismeman-cum-voorzitter van het Davidsfonds? Het enthousiaste antwoord is: “Geschiedenis en biografieën. Ik lees tegen hoge snelheid. Het boek dat ik momenteel doorneem, is uniek. “De Bourgondiërs” van Bart van Loo is aantrekkelijk en leerrijk. Het biedt stof tot nadenken over de Vlaamse identiteit. Managementboeken zijn niet mijn dada, hoewel ik kijk naar teksten over verandering - transitie - en identiteit.”

identiteit. Ik denk, het is een opwelling, aan de Chinese Vlaming, pater Verbist, en zijn sterrenwacht in Beijing, en aan Damiaan op Molokai. Het verhaal van de ter ziele gegane Gazette van Detroit en de Vlaamse volksverhuizing naar Amerika die de krant weerspiegelde, is nog zo’n voorbeeld.” De top en de basis willen wel eens van doel en aanpak verschillen… “Ik besteed veel tijd aan het contact met de leden en de afdelingen. Op de viering van de negentigste verjaardag van het Davidsfonds in Retie waren 200 aanwezigen, en ik heb toen mijn speech in de binnenzak gestopt, om in gesprek te gaan met de aanwezigen. Na de bijeenkomst waren er twee mensen die, onafhankelijk van mekaar, kwamen vertellen dat zij al tien jaar geen lid meer waren, maar zich wel opnieuw wilden aansluiten. Ik neem mij voor om meer voor de vuist weg te praten, zonder voorgekauwde woorden, en in dialoog te gaan.” U duikt nauwelijks op in het publieke debat, toch? “De vraag stellen, is haar beantwoorden, en zij klinkt regelmatig op de vergaderingen van het nationaal bestuur. In “cultuurland” zijn sommige zelfverklaarde progressieven soms erg conservatief in het beschermen van hun eigenbelang en in het cultiveren van hun waanbeelden over organisaties zoals de onze. Zij hebben een vijandbeeld en zij blijven zich daaraan vastklampen, ook nadat de werkelijkheid veranderd is. Ik stel vast dat een vereniging met ons profiel weinig tot niet kan rekenen op de belangstelling van de samenstellers van praatprogramma’s en evenmin op het professionalisme van Vlaamse kranten. Na een door mij goedgekeurde versie van een gesprek met De Standaard, werden nog veranderingen aangebracht die ronduit fout waren en een verkeerde algemene indruk gaven. Dat gezegd zijnde, het Davidsfonds treedt niet in het publieke debat voor futiliteiten. We zullen blijven opkomen voor onze taal, de taligheid, de integratie via taal van nieuwkomers, tegen de verengelsing, voor onze cultuur en dat zonder negativiteit. In het verleden waren harde woorden rond de emancipatie van de Vlamingen nodig, maar vandaag zijn is de emancipatie, de welvaart, het zelfbewustzijn, onze rol in België zo ver opgeschoten dat de barricades niet altijd moeten bemand zijn. Hoewel het altijd beter kan.” Davidsfonds is cultuur, is taal, is geschiedenis en meer nobele zaken, en toch bereikt het, samen met de andere fondsen en alle cultuurcentra samen, jaar in en jaar uit slechts 30 procent van de Vlamingen? (Peter slaakt een zucht.) “U legt de vinger op de wonde. Er gaat mijns inziens te veel geld naar de tussenstructuren en te weinig naar de verbreding van het aanbod van heel wat moois. Bovendien wordt het vissen in de kleine vijver moeilijker door de supergroei van het culturele aanbod, wat op zich natuurlijk niet slecht is. Het Davidsfonds zal prioritair mee pogen om meer mensen in Vlaanderen te verbinden met cultuur, erfgoed, onze taal en geschiedenis.” FRANS CROLS


12 Cultuur

14 februari 2019

GESCHIEDENIS

De wapenstilstand van 1940 gelijk journalisten van neutrale landen (Amerikanen, Zwitsers, Spanjaarden, enz.) naar het bos laten voeren zodat ze alles nauwkeurig beschrijven. Om 15 u. 30 uur komen de Fransen toe en ze kijken verbijsterd naar het decor. De muziekkapel geeft van jetje. Huntziger aarzelt duidelijk. Hij herkent de brutale vernedering, maar stapt toch de wagon binnen. Hitler, Goering en de generaals Keitel en Jodl staan op en brengen de Duitse groet. (In 1918 bleef maarschalk Foch zitten toen de Duitse delegatie binnenkwam.) Keitel neemt het woord en Hitler verlaat de wagon. Buiten zet de muziekkapel “Deutschland über alles” in en de Fransen staan recht. Dan krijgen ze voor de eerste keer de voorwaarden te lezen. Huntziger vraagt de Duitsers een telefonische verbinding met zijn regering in Bordeaux Sedan de Maas oversteken en naar aan te leggen. Hij krijgt zijn zin en de kust stormen om de Franse, Brit- de Duitsers luisteren graag mee. se en Belgische legers te omsinge- Huntziger leest alles voor aan Weylen. Huntziger is de bevelhebber gand en voegt eraan toe dat hij onderhandelt “en ce wagon que van het leger dat Sedan verdedigt, vous connaissez” (Weygand was in maar hij doet niets en werpt de 1918 de adjunct van Foch). Op paschuld op een andere generaal. pier lijken de Duitse voorwaarden hard, maar eervol. Een deel van De voorbereiding Op 20 juni vertrekt de Franse Frankrijk wordt niet bezet, het kodelegatie. Ze arriveert in Tours en loniale Franse rijk blijft gespaard wordt door de Duitsers naar het en de Duitsers zijn niet geïntereseen week eerder bezette Parijs ge- seerd in de machtige Franse vloot. voerd. Diezelfde dag is Hitler terug Dat laatste is een signaal aan het in zijn hoofdkwartier in het dorp- Verenigd Koninkrijk (en de VS) dat je Bruly aan de Frans-Belgische de Duitsers zo vlug mogelijk vrede grens. Hij beveelt alles klaar te ma- in het westen willen (in afwachting ken voor het spektakel. Geniesol- van hun aanval in het oosten). Op daten trekken naar de open plaats 22 juni vergadert Pétain met zijn in het bos van Compiègne waar in regering en stelt tegeneisen. Hitler 1918 de wapenstilstand getekend aanvaardt grootmoedig dat Frankwerd. Ze hakken de buitenmuur rijk zijn vliegtuigen niet uitlevert van het museum stuk, herstellen (die zijn inmiddels bijna allemaal de spoorweg en slepen de be- naar Algiers gevlogen), staat toe kende spoorwegwagon naar exact dat de regering-Pétain zich in Padezelfde plaats waar hij op 11 no- rijs KAN vestigen, maar hij weigert vember 1918 stond. Ze hangen een de bezetting van de hoofdstad op grote swastikavlag over het beeld te heffen. Keitel dreigt vervolgens van een verslagen Duitse adelaar in Hitlers naam heel Frankrijk te en het opschrift “Hier kwam op bezetten en de regering gevangen 11.11.18 de misdadige hoogmoed te nemen. Huntziger krijgt het bevan het Duitse keizerrijk ten val”. vel te tekenen en doet dat om 19 De Duitsers verbergen microfoons u. 36 uur. Op 23 juni stoppen de in de wagon om de gesprekken op Duitsers hem in een vliegtuig naar een door BASF uitgevonden tape Rome, waar hij ook een wapenstilop te nemen. De Fransen krijgen stand met Mussolini tekent, die van inmiddels een paar uur rust in Hitler alleen Menton mag bezetten. Parijs. De Duitsers kennen geen Om 0 u. 30 van de 25ste juni begint rust. In de nacht van 20 juni stellen de wapenstilstand. Op korte tijd Hitler, kolonel-generaal Keitel en ontdekken de Fransen het verschil hun medewerkers bij kaarslicht tussen het papier en de realiteit. de voorwaarden voor een wapen- Noord-Frankrijk wordt bij bezet stilstand op in het kerkje van Bruly. België gevoegd en de Elzas wordt Hitlers tolk Paul Schmidt is inmid- bij Duitsland ingelijfd, hoewel dels per vliegtuig aangekomen en dat niet in de overeenkomst staat. Franse krijgsgevangenen moeten hij vertaalt de tekst. in Duitsland blijven en er werken. De onderhandeling Naar Frankrijk gevluchte antinazi’s Op 21 juni vertrekken de Fran- worden uitgeleverd. Frankrijk besen tot hun verrassing met een taalt volgens het oorlogsrecht de voor hen onbekende bestemming eigen bezetting, maar de Duitsers uit Parijs. Hitler arriveert om 12 rekenen vier keer meer aan (160 uur in het bos. Een muziekkapel miljoen euro per dag in onze munt) en een grote erewacht begroeten dan de kosten zijn. hem. Goebbels heeft zoveel moJAN NECKERS

Waarschijnlijk hebt u de beelden al eens gezien, van Hitler die een dansje doet na de Franse capitulatie.

Het verzoek De beelden zijn vals, want Hitler heft alleen een knie en een handige jongen herhaalt later dat beeld in de montage. Hitler blijft zelfs kalm voor zijn doen en regisseert de enscenering van de weerwraak op de overwinnaars van 1918. Vijf weken na de Duitse aanval op 10 mei 1940 is de Franse nederlaag onafwendbaar. Premier Reynaud wil naar de Franse departementen in Noord-Afrika (nu Algerije) vluchten en verder vechten. Vicepremier Pétain - overwinnaar van Verdun in 1916 en al 84 jaar - verkiest een wapenstilstand. Er zijn inmiddels 100.000 Fransen gesneuveld. Op zondag 16 juni wordt Pétain de nieuwe premier en hij vraagt onmiddellijk aan de Spaanse dictator Franco bij Hitler te bemiddelen. (Pétain was ambassadeur in Madrid.) De dag daarna houdt hij vanuit Bordeaux een radiotoespraak waarin hij meedeelt dat hij een wapenstilstand vraagt. Voor veel Franse soldaten is dat het teken dat de oorlog voorbij is. Ze geven zich massaal over aan de Duitsers of ze trekken naar huis. Hitler contacteert Mussolini en ontmoet de Duce op dinsdag 18 juni in München. De Italiaan eist Frans grondgebied (onder meer Nice) en een deel van de Franse koloniën op, hoewel zijn legers nauwelijks een week eerder de Fransen in de rug aanvielen en geen meter terreinwinst boekten. Hitler veegt Mussolini’s eisen van tafel en hij aanvaardt de komst van een Franse delegatie. Op woensdag 19 juni beslissen Pétain en zijn minister van Oorlog, generaal Maxime Weygand, dat generaal Huntziger de Franse delegatie leidt en hij krijgt zijn instructies. Huntziger komt uit een familie van Elzassers en begrijpt Duits. Hij is een gecultiveerde man, maar een bureaugeneraal. In mei staan Duitse pantsercolonnes drie dagen lang in een file, als eenden op een rij, vooraleer ze bij

Harmonische reeksen van Alfons Hoppenbrouwers In het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen loopt een tentoonstelling met werk van Alfons Hoppenbrouwers. Het is een selectie geometrisch-abstracte schilderijen waarin muzikale composities zijn omgezet in een op wiskunde gebaseerde beeldtaal.

Het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (MUHKA) heeft de wind in de zeilen. Vorig jaar trok het 143.000 bezoekers en dat is een record. En de Vlaamse regering heeft zopas de internationale open oproep voor de architectuur van het nieuwe museumgebouw bekendgemaakt. Het nieuwe en grotere MUHKA komt op de plaats van het Hof van Beroep, op een steenworp van zijn huidige ligging. De opening is gepland voor 2026. Ondertussen kan het MUHKA blijven verder werken. Zo loopt er nu een interessante tentoonstelling met schilderijen van Alfons Hoppenbrouwers (1930-2001). Hij was lid van de congregatie van de Broeders van de Christelijke Scholen en hij koppelde een grote pedagogische en maatschappelijke betrokkenheid aan een artistieke visie. Geboren in Antwerpen, volgde hij aan de Leuvense universiteit de opleiding burgerlijk ingenieur-architect en startte in 1957 een eigen architectuurbureau in Schaarbeek. In de jaren 1960 werd Hoppenbrouwers vooral beïnvloed door het brutalisme. Net zoals Le Corbusier gebruikte hij ruwe vormen van beton, stucco en glas. Hoppenbrouwers is onder meer de architect van de Westrand in Dilbeek en het Dommelhof in Neerpelt. Het was de tijd van Frans Van Mechelen, die tussen 1968 en 1972 als minister van Nederlandse Cultuur impulsen gaf om overal in Vlaanderen culturele centra te bouwen. Hoppenbrouwers was een belangrijke figuur voor het architectuur- en kunstonderwijs. Hij lag aan de basis van de kunsthumaniora van Sint-Lucas in Brussel (1957) en van de afdeling stedenbouw aan het Hoger Sint-Lucasinstituut in Schaarbeek (1964). Hij stichtte in 1968 het Sint-Lucasarchief, een centrum voor onderzoek en documentatie over de recente architectuur in ons land. Dankzij het Sint-Lucasarchief kwam er een plan voor de redding van de Cogels-Osywijk in Antwer-

pen en voor de urgentie-inventaris van het bouwkundig erfgoed van Brussel, waar een kaalslag aan de gang was. Hoppenbrouwers was hoogleraar architectuur aan de Hogeschool voor Wetenschap en Kunst in Gent en Brussel.

Wiskundige patronen Naast architect en docent was Hoppenbrouwers ook een beeldend kunstenaar. Zijn werk is gebaseerd op architectuur, getallenverhoudingen en -reeksen en de muziek van Bach. Kunstenaars die zich laten inspireren door muziek zijn er wel meer geweest. Bij Vasily Kandinsky is dat heel duidelijk in zijn ‘Composities’, die hij vergeleek met symfonieën. Soms is bij Kandinsky de muziek heel letterlijk aanwezig, met notenbalken die uit alle hoeken van het doek komen. Piet Mondriaan is nog zo een voorbeeld. Toen hij in New York de boogie-woogie ontdekte, wars van melodie en vol van improvisatie, begon de kunstenaar een geheel nieuwe weg in te slaan. Hoppenbrouwers liet zich niet enkel inspireren door de muziek van Bach. Hij wilde het belang van wiskundige patronen aantonen in muziekpartituren (net zoals in zijn architectonische berekeningen) en ook in zijn schilderijen. Als uitgangspunt voor zijn werk legde Hoppenbrouwers een verhoudingssysteem en kleurcodering vast waaruit het uiteindelijke schilderij volgde. Zijn oeuvre bestaat bijna integraal uit vierkante schilderijen van acrylverf op vezelplaat. Hij schilderde afzonderlijke kleurvlakken naast elkaar zonder zichtbare penseelstreken. Al die ingewikkelde wiskundige berekeningen resulteren in kleurrijke, abstract-geometrische schilderijen die, net zoals de muziek van Bach, schitterende harmonische reeksen vormen. MMMV Tentoonstelling ‘Alfons Hoppenbrouwers - Harmonische reeksen’, nog t.e.m. 5 mei 2019, MUHKA, Antwerpen, www.muhka.be


Actueel

14 februari 2019

Autobom ontploft in Derry: het rommelt weer in Noord-Ierland Bloody Sunday, Ian Paisley, het IRA en de “Troubles” zijn voor oudere lezers begrippen uit een ver verleden, en jongere lezers zegt het allicht niets. De bloedige burgeroorlog in Noord-Ierland, tussen Ierse republikeinen en Britsgezinde unionisten, brak uit in 1966 en werd beëindigd na het Goede Vrijdagakkoord van 10 april 1998. Maar de nakende Brexit, die ertoe zou kunnen leiden dat over het Ierse eiland terug een grens loopt, verhit de gemoederen. Op 19 januari ontplofte een autobom in de stad die door de republikeinen Derry en door de unionisten Londonderry genoemd wordt. Slachtoffers vielen er gelukkig niet. Maar zal het daarbij blijven? Laait na de Brexit het Noord-Ierse conflict terug op?

Smeulend vuurtje Na twintig jaar vrede zou een argeloze bezoeker aan Ierland de indruk kunnen krijgen dat het Ierse conflict definitief voorbij is. Het zuiden van het Ierse eiland, de Ierse Republiek, met zowat 5 miljoen inwoners, heeft een onwaarschijnlijke transformatie doorgemaakt, aangevuurd door het economische succes van de hoofdstad Dublin. Grote internationale bedrijven, zoals Facebook en Google, hebben er hun Europese hoofdzetel gevestigd dankzij de lage Ierse bedrijfsbelastingen (12,5 procent, tegenover pakweg minimaal 24 procent in België). De bittere armoede, waar Ierland tot een eind in de jaren negentig mee kampte, verdween als sneeuw voor de zon uit Dublin, en de stijgende welvaart trekt nu verder over het groene eiland. Wie de grens oversteekt naar Noord-Ierland, dat tot het Verenigd Koninkrijk behoort, ziet geen patrouillerende Britse soldaten of versperringen meer. De ‘harde grens’ is veranderd in een open grens, want de Ierse Republiek en het Verenigd Koninkrijk maken samen deel uit van de Europese Unie, waar vrij verkeer van goederen en vrij verkeer van personen geldt. Noord-Ierland, met zowat 2 miljoen inwoners en de grote nijverheidsstad Belfast, deed het altijd al economisch wat beter dan de republiek, maar vooral het vredesakkoord bracht daar de grote sprong voorwaarts. Weg zijn de autobommen en de moordpartijen. Met attracties als de Giants Causeway en de Titanic-werf in Belfast kwam ook daar de toeristenstroom op gang. Dat zakenmensen zo vertrouwen krijgen en investeringen doen, spreekt voor zich. Toch bleef het oude conflict smeulen. In het noorden wonen Iersgezinde republikeinen en Britsgezinde unionisten nog steeds in strikt gescheiden wijken; met eigen verenigingen, hobby’s en scholen bestaan eigenlijk twee parallelle samenlevingen naast elkaar. Het officiële discours is er een van ‘integratie’, maar in praktijk komt daar niets van terecht. Symbolische discussies deden ook de voorbije twintig jaar regelmatig het geweld opflakkeren, zoals de vraag waar een protestantse ‘marching band’ haar deuntje mag spelen of de vraag of bovenop het stadhuis een Britse vlag moet wapperen. Bakste-

nen en brandbommen vliegen dan al snel in het rond. Aangezien daarbij doorgaans geen doden vallen, is dat naar Noord-Ierse normen klein bier, maar echte vrede ziet er toch anders uit. Een cruciaal onderdeel van het vredesakkoord was het functioneren van een Noord-Iers parlement in Stormont, met een soort regering waar beide bevolkingsgroepen de macht zouden delen. Het is veelzeggend dat die instellingen al sinds januari 2017 compleet verlamd en opgeschort zijn, omdat beide gemeenschappen niet (meer) willen en kunnen samenwerken.

Zijn de wapens echt weg? De erfenis van de burgeroorlog is hoegenaamd niet gering. Officieel hebben zowat alle paramilitaire groepen zichzelf ontbonden en werden ze ontwapend, maar het wapentuig dat gebruikt wordt bij het uitvechten van onderlinge rivaliteiten of bij het vereffenen van openstaande rekeningen met de oude vijand doet vermoeden dat links en rechts nog wat munitiekisten in de Ierse grond verstopt liggen. Ook de interne veiligheidsdiensten blijven waakzaam. Wie als onbekend gezicht een optocht bijwoont van Sinn Féin, de partij die vroeger verbonden was met het IRA, zal door de SF-medewerkers nadrukkelijk met grote telelenzen gefotografeerd worden voor de ‘plakboeken’. In 2002 barstte een schandaal los, toen beweerd werd dat Sinn Féin dat soort ‘spionage’ uitgevoerd had tot in de gebouwen van het Noord-Ierse parlement; in ontwikkelingen, een Hollywoodfilm waardig, bekende een top-SF-man wat later dat hij inderdaad een spion was, maar dan wel voor de Britten, en in 2006 werd hij in een geheim schuilhuis vermoord, wellicht door een splintergroep van het IRA. En dat allemaal na de ‘vrede’. Met dat soort aanvallen, afrekeningen en moorden na de ‘vrede’ kan men een boek vullen.

Gehypothekeerde toekomst De grote vraag blijft: hoe ziet de toekomst van Noord-Ierland eruit? Tijdens de bloedige burgeroorlog zagen de stellingen er zo uit: voor de Ierse republikeinen hoort het volledige Ierse eiland (enkel) toe aan de échte Ieren, voor de Britse unionisten zijn zij de rechtmatige bewoners van het noordelijke deel

van Ierland, en worden republikeinse Ieren best allemaal verdreven naar het zuiden van het eiland. De kern van het Goede Vrijdagakkoord was dat aan beide kanten hoop gegeven werd. De unionisten kregen de verzekering dat hun tradities zouden gerespecteerd worden, en de Ieren kregen de verzekering dat Ierland kan herenigd worden, mocht een meerderheid van het ganse eiland het daarmee eens zijn. Dat was een slimme, maar tegelijk ook riskante zet. Want ooit zou de dag komen dat de Ierse republikeinen zouden herinneren aan die belofte. Die dag lijkt nu gekomen, want de Brexit heeft alles veranderd. Op het vasteland van het Verenigd Koninkrijk stemde een meerderheid voor het verlaten van de EU, maar in Noord-Ierland stemde een meerderheid van 56 procent voor ‘Remain’ - het blijven in de EU. Unionisten stemden vermoedelijk vooral voor Brexit, republikeinen vooral tegen. Het plaatste zowel de EU als de regering-May voor problemen. Dus kwam in de onderhandelde regeling tussen de EU en May de veelbesproken ‘backstop’: de Ierse grens moet openblijven. Die regeling heeft de steun van de EU, Theresa May, de Ierse regering en het republikeinse Sinn Féin. De EU heeft echter van Theresa May - los van de Ierse kwestie - zo’n verregaande toegevingen bekomen, dat een deel van haar eigen Conservatieven haar liet vallen: zij zeggen dat dit pakket neerkomt op een ‘no Brexit’, en dat pikken zij niet. May moet daardoor op zoek naar steun van de radicale unionisten van de DUP, die in ruil veranderingen vragen aan ... de regeling voor de Ierse grens. De politieke impasse lijkt daardoor compleet. Wat daardoor in zicht komt, is een ‘harde Brexit’ en dan zou er theoretisch terug een ‘harde’, zichtbare grens kunnen komen op het Ierse eiland. De nationalistische politieke krachten op het hele Ierse eiland nemen dus hun posities in. De radicale unionistische DUP eist veranderingen aan de regeling voor de Ierse grens. Het radicale republikeinse Sinn Féin is daar tegen, en vindt dat het tijd wordt om het Goede Vrijdagakkoord uit te voeren met een algeheel referendum op het ganse eiland, inclusief Noord-Ierland, over de vraag over een eventuele aansluiting van Noord-Ierland bij de zuidelijke republiek. De kans dat die aansluiting er komt, is klein, maar dat de spanning begint op te lopen, is duidelijk. De bomauto in (London)Derry was wellicht het werk van een van de splintergroepen die zich beroepen op de erfenis van het republikeinse IRA. In een Ierse krant verscheen onlangs een vraaggesprek met een oude republikein die het vredesakkoord nooit aanvaard heeft. “Sinn Féin beweert nu dat we onze oorlog gevoerd hebben voor gelijkheid en burgerrechten, maar dat is flauwekul”, zei die man ferm. “Onze oorlog was die voor de hereniging van gans Ierland. Die strijd is niet voorbij. En de tijd is rijp om hem opnieuw op volle kracht verder te zetten.” Wie de vriendelijke en levenslustige Ieren een warm hart toedraagt, zal hopen dat het bij grootspraak blijft en dat niet opnieuw kogels in het rond gaan vliegen, nog gezwegen van bomaanslagen. Maar wie de geschiedenis van het groene eiland een beetje kent, weet dat het snel uit de hand kan lopen. Er is genoeg ‘onverwerkt verleden’ in de hoofden overgebleven om een nieuw conflict snel op gang te brengen. Helaas…

HDG

13

Schietbevelen van Macron?

Op de meeste traangasgranaten die in westerse landen geproduceerd worden, of toch op de verpakkingen, staat deze waarschuwing: “Do not fire directly at person(s). Severe injury or death may result.” In een beschaafd land met een gedisciplineerde politiemacht worden de regels meestal gerespecteerd. Men richt traangasgranaten niet op de manifestanten zelf, maar een eind vóór hun voeten. In het jargon noemt men dat “indirect fire”. Zelfs het keiharde Israëlische leger eerbiedigt die regels van “indirect fire”. Ja, het gebeurt al eens dat het per ongeluk misgaat. Een traangasgranaat kan afketsen, wat men een ricochetschot noemt, en iemand in het gezicht raken, soms met zware verwondingen, blindheid of zelfs de dood tot gevolg. Maar dat is uitzonderlijk. Soms gebeurt het ook dat een politieman in een vlaag van woede - bijvoorbeeld als er molotovcocktails naar hem zijn gegooid - een traangasgranaat op het hoofd van een betoger richt. Maar in beschaafde landen zijn zo’n ontsporingen zeldzaam en als de schutter geïdentificeerd kan worden, meestal aan de hand van een opname met een camera of een gsm, riskeert hij een fikse straf. De slachtofferaantallen die bij de “gele hesjes” in Frankrijk vallen, zijn echter veel te groot om in dat patroon van ongelukken, ricochetschoten of individuele ontsporingen te passen. Er zijn te veel mensen oren of ogen kwijtgeraakt. In minstens één geval verloor een betoger zelfs een hand.

Dat kan deels te wijten zijn aan de springladingen in de Franse traangasgranaten, die iets zwaarder zijn dan in andere landen. Maar de slachtofferaantallen wijzen erop dat de ordediensten van hogerhand bevel hebben gekregen gericht op mensen te schieten, “direct fire”, technisch gesproken. Nee, de politie doet dat echt niet op eigen houtje. Zulke grote aantallen zwaargewonden als gevolg van traangas hebben we in 2013 gezien bij manifestaties in Turkije en in het toen nog socialistische Brazilië. En toen de Chinese politie in 2014 betogingen in Hong Kong uiteen schoot met traangasgranaten in “direct fire”. In Iran is dat al vele jaren gewone praktijk. En in Venezuela gebeurde het in 2014 en 2017. Frankrijk kan nu aan dit lijstje van internationale bruten toegevoegd worden. Wat niet kon om de islamitische brandstichters, geweldenaars en plunderaars te stoppen in 2005, kan klaarblijkelijk wel tegen blanke “Français de souche” die vreedzaam gebruik maken van hun democratisch recht op betogen.

Bert Anciaux (sp.a) trekt zich terug als lijsttrekker in Brussel

Priscilla en de Belgische justitie

In juni 2012 werd in een veld in Dworp het lichaam gevonden van de veertienjarige Priscilla Sergeant. Ze is na zware mishandelingen en vernederingen door verstikking om het leven gekomen. De politie kon al snel drie verdachten arresteren: de twaalfjarige J., de zestienjarige A. en de zesenveertigjarige Johan D.V., een buurman van het meisje. De moord werd in zijn huis gepleegd. De drie worden verdacht van onmenselijke behandeling met de dood tot gevolg, aanranding op de eerbaarheid en opzettelijke slagen en verwondingen. Voor juristen is dat misschien geen moord, maar voor gewone mensen zeker wel. De drie daders hebben haar gedwongen onder andere pillen, tabasco en urine in te slikken. Priscilla stikte na een urenlange lijdensweg. Op welke manier zij precies verstikt werd, is nog altijd niet duidelijk. Het snelle en deugdelijke politiewerk werd echter tenietgedaan door de verrotte en decadente Belgische justitie. De enige volwassen dader kwam vrij door een procedurefout. Ondanks dat heeft het recht - maar

niet het Belgische - toch zijn beloop gekregen. Hij heeft zelfmoord gepleegd. Nu, meer dan zes jaar later, heeft de jeugdrechter de procedure tegen de twee minderjarigen bijna afgerond. A., die intussen meerderjarig is en onlangs nog tot een jaar cel werd veroordeeld wegens weerspannigheid en bedreigingen aan het adres van de politie, kreeg een berisping. Het parket vorderde ook tegen J. een berisping. Een berisping wegens het mishandelen en verstikken van een veertienjarig meisje… Is dat rechtvaardigheid? Zelfs maar een heel klein beetje? En aan díé verrotte, tandeloze en amorele justitie zouden wij de strijd tegen de terroristen van IS moeten toevertrouwen?


14

Brieven

14 februari 2019

SCHUNNIGE OPSCHRIFTEN

KLIMAATHYSTERIE

Pallieterke, Het groene opzet om het migratiepact te doen vergeten door de jongerenbetogingen voor de klimaatopwarming aan te moedigen, is tijdelijk geslaagd. Maar wat mij vooral stoort, zijn de borden met schunnige opschriften die door die pubers worden meegedragen. Wie is verantwoordelijk voor dergelijke opvoeding bij onze jeugd? Het is precies of ze hebben geen zelfrespect meer en zijn vooral belust op seks. Als de slogan “Alles moet kunnen” van mei ‘68 iets heeft teweeggebracht, dan zijn het wel de vele uitspattingen en echtscheidingen. Men mag mij verwijten puriteins en ouderwets te zijn, maar dergelijke borden horen niet thuis in handen van kinderen, ook al zijn ze zestien of zeventien jaar oud. Er lopen ook jongere kinderen bij, wat geen deftig voorbeeld is voor hen. Daarmee winnen ze geen sympathie. R. M artens - Borsbeek

Pallieterke, De klimaathysterie van de voorbije jaren is de laatste maanden ontaard in een ware heksenjacht. Iedereen die de dogma’s van de eco-religie in twijfel trekt of nuanceert, wordt aan de politiek correcte schandpaal genageld. Wat me stoort bij zowel de scholieren als de volwassen manifestanten, is hun schrijnend gebrek aan elementaire kennis over aardrijkskunde, astronomie en geschiedenis. Hoeft ook niet te verbazen als je ziet hoe eenzijdig ze worden geïnformeerd (of is het geïndoctrineerd?) door hun leerkrachten en media. Klimaatveranderingen, waarbij ijstijden en warmteperioden elkaar opvolgen, zijn van alle tijden en zijn het gevolg van een voortdurend moleculair onevenwicht in de ruimte en op onze planeet. Anders dan de CO2-uitstoot liggen vooral natuurlijke factoren aan de basis van de temperatuurschommelingen. De diverse tol- en andere bewegingen van de aardas, de zgn. cycli van Milankovic, zijn de hoofdoorzaak van de variaties in intensiteit, verdeling en inval van het zonlicht op Aarde en dus klimaatveranderingen. Andere natuurlijke oorzaken zijn de cyclische zonneactiviteit en haar invloed op de kosmische straling en dus (lage) wolkenvorming en afkoeling, de platentektoniek (aardkorstverschuivingen), vulkaanuitbarstingen, enz. Overigens stond de zeespiegel zo’n 120.000 jaar geleden zes meter hoger dan nu, en stond een groot deel van de Lage Landen onder water. In het koudste deel van de laatste ijstijd, 20.000 jaar geleden, stond de zeespiegel dan weer 120 meter lager, en lag de Noordzee droog. Sindsdien is de zeespiegelstijging steeds meer afgevlakt. Weten de voortvarende pubers dat aan de Zuidpool de laatste jaren het ene kouderecord na het andere sneuvelde? Of dat de dorpjes van het Verdronken Land van Saeftinghe in de zestiende eeuw werden verzwolgen tijdens de Allerheiligenvloed en Sint-Elizabethsvloed, toen er van industriële CO2 nog geen sprake was. Of dat de dinosaurussen 70 miljoen jaren geleden heerlijk lagen te zonnebaden aan de toen nog ijsloze Noordpool, terwijl de gemiddelde temperatuur op Aarde ongeveer 30 graden bedroeg. De door de klimaatlobby opgedrongen en peperdure milieumaatregelen zijn dus niet enkel volkomen nutteloos, maar bovendien ook nog eens schadelijk voor het milieu. Zo blijken de zowel op zee als op land aangelegde windmolenparken ware gehaktmolens voor (weide) vogels te zijn, terwijl de zonnepanelen niet alleen vol zitten met (toxische) zware metalen, maar ook nog eens ware energievreters zijn bij hun productie. Ook de vaak aangehaalde wetenschappelijke consensus over de antropogene (door de mens veroorzaakte) klimaatopwarming is een pure leugen. Reeds in 2007 distantieerden zich enkele duizenden gerenommeerde klimaatwetenschappers in de Oregon Petition van de kinderlijk simplistische CO2-conclusies van het IPCC. Trouwens, wetenschap is geen kwestie van een consensus maar van empirisch, tegensprekelijk onderzoek. Vraag dat maar aan Copernicus, Galilei of Einstein. Thomas Smet - Sinaai

NOX EN FIJN STOF Pallieter, De firma MANN+HUMMEL uit Ludwigsburg (D) heeft een toestel ontwikkeld dat geplaatst aan drukke verkeerswegen de luchtvervuiling door NOx en fijnstof met 80 procent kan verminderen. Sinds eind vorig jaar staat zo´n toestel op proef aan het beruchte (Dieselfahrverbote!) Stuttgartse Neckartor, waar het 14.500 kubieke meter per uur reinigt en de verontreiniging ondertussen met 40 procent verminderde. Bart de Wever heeft dus een punt als hij de bosbrossers de raad geeft om wetenschappen te gaan studeren i.p.v. alle donderdagen te betogen. Dirk Cornelis - Stekene

MET DE FIETS Pallieterke, Ik hoorde deze week een moeder tegen haar zoon zeggen: “Als je durft mee te gaan met die klimaatbetoging, dan breng ik je nooit meer met de auto naar school. Dan kan je fietsen.” Zonder commentaar. E. Van Mol - A ntwerpen

BUITENLANDSE INMENGING Pallieterke, Ik lees in de krant (de standaard 6 febr.) dat de Belgische politici gewaarschuwd worden voor buitenlandse inmenging. Dit gebeurde tijdens een speciale briefing rond de aankomende verkiezingen. De Staatsveiligheid en de militaire inlichtingendienst ADIV willen vermijden dat desinformatie uit Rusland en China hier het democratische proces zou verstoren. Uit ‘onverdachte’ bron in Moskou heb ik vernomen dat België hiervoor niet bezorgd hoeft te zijn. Poetin zou gezegd hebben: “Waarom zouden we ons daaraan moe maken? Wat de VRT al jaren zelf doet, doet ze het best.” Zo, en nu kunnen de politici weer op beide oren slapen. Paul Helsen - Geel

Hotels en en Hotels restaurants waar waar restaurants Vlamingen thuis zijn zijn Hotels en restaurants waar Vlamingen thuis Verliefd op op de dethuis natuur-?zijn Vlamingen Verliefd natuur-? Kom ze ze eens eens proev proeven te Achouffe-! Kom

HOTEL HOTEL

DeAchouffe keuken is enkel hotelgasten 19 - open 6666voor Houffalize Te bereiken via Namen, Marche, Laroche richting Houffalize (afslag Nadrin) of via Luik Wij zijn vlamingen

Tel. 061-28 81 82 - Fax 061-28 90 82 www.lespine.be (Wij zijn Nederlandstalig-!)

Tel. 061-28 81 82

Kruisende woorden oplossing 1147

A B C D E F G H I J K L

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 S

I

N T

J

U T T E M I

S

A N X U U R W E R K X T N E T X B X I J X A X R E D E X L

I

E F S T E X U

E N G E L

S E X O P E N

R X R X E X L V X

I

E P

L E O C U S T E R S X O P T

I

I M A X R A T E L

O O X T

J

N X M A A

A L K X A X A I

D O R S E R

E N X A A X D O O I

D E

S A R T R E X S T E E N

Heerlijk aan aan de de kust kust nu! nu! Heerlijk

HOTEL DIE DIE PRINCE PRINCE HOTEL

zal u u extra extra verwennen. verwennen. zal Albert I-Wandeling I-Wandeling 41-42 41-42 -- OOSTENDE OOSTENDE Albert Tel. 059-70 059-70 65 65 07 07 Tel.

Zware boetes voor roken in de wagen met kinderen

RECHT VAN ANTWOORD

NA AANVALLEN SAM VAN ROOY

Michael Freilich: “Warme oproep aan alle mensen van goede wil.” De manier waarop Sam Van Rooy sinds mijn intrede bij N-VA tegen mij tekeergaat, toont duidelijk dat hij zich niet op z’n gemak voelt. Na zijn aantijgingen en aanvallen tegen mij in de vorige editie van 't Palieterke (6/2/2019) neem ik de graag de tijd om het puntje op de i te zetten. Hoe Van Rooy het ook draait of keert, het Vlaams Belang heeft een probleem met neonazi’s en negationisten in zijn rangen. En dan heb ik het niet alleen ook over voormalig vicevoorzitter Roeland Raes die veroordeeld werd voor negationisme en desondanks zijn partijkaart mocht houden. Ook Vlaams Belanger Ledy Broeckx uit Antwerpen is in hetzelfde bedje ziek. In 2017 zei ze tegen de VRT dat ze “groot respect” had voor haar nonkel die bij de Waffen-SS diende en dat hij daarin de juiste keuze had gemaakt. Ook zei ze “twijfels” te hebben over de echtheid van de Holocaust: “Is het allemaal correct weergegeven? Het zijn toch vooral de Joden die daarvan willen profiteren.” Broeckx kreeg zelfs geen reprimande van de partij voor deze schandalige uitspraken. En zo zijn er nog talloze voorbeelden zoals VB-districtsraadslid Sandy Neel die er jarenlang een sport van maakte om de graven van gesneuvelde SS’ers te gaan opblinken op haar weg naar nazi-bijeenkomsten in het Oostenrijkse Ulrichsberg en ondertussen ook de tijd nam om fier te poseren in Branau am Inn, het geboortedorp van Adolf Hitler. Gelukkig zijn niet alle Vlaams Belangers antisemieten en racisten! Ik ben ervan overtuigd dat er eerder een klein aantal rotte appels in de mand liggen die het voor iedereen verzuren. Maar dat het leiderschap daarmee geen korte metten maakt, is onvergeeflijk. Daarom ook mijn warme oproep aan alle mensen van goede wil om daar afstand van te nemen en zich niet langer te vereenzelvigen met deze laakbare praktijken. En daar bevindt zich de grote tegenstelling tussen het VB en de N-VA: wij hebben geen probleem met individuen, iedereen verdient respect. Waar wij het wel moeilijk mee hebben, is met islamisme, salafisme en alle andere vormen van extremisme. Dát pakken we aan!

Concreet De N-VA is de enige partij die iets doet aan de ongecontroleerde migratie in dit land, terwijl het VB maar aan de zijlijn staat te jammeren met onrealistische en onhaal-

Een lezersbrief insturen?

bare voorstellen. De beste stuurlui staan altijd aan wal en dat is met het Vlaams Belang niet anders. De N-VA verstrengde de voorbije jaren de gezinshereniging, beperkte de instroom van illegalen, bouwde gesloten opvangcentra, repatrieerde meer criminele buitenlanders dan ooit tevoren en wil een totale stop van illegale immigratie. Maar we zijn als land natuurlijk wel gebonden aan verschillende wetten en verdragen die het nemen van noodzakelijke maatregelen niet vergemakkelijken. Het is de kunst om te weten hoe daarmee om te springen. Als we de plannen van het Vlaams Belang zouden uitvoeren, dan stappen we uit de EU, uit Schengen en uit tal van internationale verdragen. Dat kan, maar dan moet je daar wel de gevolgen van dragen en zullen die tien keer erger zijn dan de Brexit. Dan worden we naar een eiland met gesloten grenzen gekatapulteerd en kunnen we de haven van Antwerpen en Gent zo goed als sluiten en invoertarieven betalen op al onze import. Daarmee rijden we onze economie regelrecht de afgrond in. Neen, geef mij dan liever een partij die, door mee te besturen, verantwoordelijkheid opneemt en effectief iets doet aan deze problematiek. Gelijktijdig zetten we onze strijd tegen extremisme onverminderd voort en zal ik in de komende legislatuur ijveren voor praktijktests tegen antisemitisme. Wie betrapt wordt, krijgt dan niet alleen een geldboete, bij herhaling volgt opsluiting én ondertussen krijgen onze veiligheidsdiensten een beter zicht op de radicalisering. Waar ik voor sta, zijn concrete en haalbare voorstellen. Elke stem voor mij vergroot de kans om dergelijk programma te realiseren, elke proteststem voor het Vlaams Belang belandt genadeloos in de politieke prullenmand, zoals dat de voorbije 40 jaar het geval was. Sam Van Rooy beseft dit maar al te goed, en vandaar zijn blijvende aanvallen op mij. Ik maak mij dan ook geen enkele illusie dat die binnenkort zullen stoppen. Met fiere Vlaamse groet,

naam Layouter

PAL 00

MICHAEL FREILICH N-VA ANTWERPEN

Restaurants

Stuur uw bericht naar lezersbrieven@pallieterke.net. Opgelet, brieven mogen maximaal 1.000 karakters tellen (inclusief spaties). Dat zijn een 30-tal lijnen in ’t Pallieterke of zo’n 160 woorden. We houden ons het recht voor om zonder verantwoording uw (te lange) brief niet te publiceren of in te korten. Uw naam en gemeente dienen doorgegeven worden voor publicatie bij uw brief.

blz. 00


Sport

14 februari 2019

Toen Cercle naar tweede promovoorde Zondag werd de Brugse derby gespeeld. Het ergste wat een speler van Club Brugge kan meemaken, is het verliezen van de stadsderby. Ik weet waarover ik spreek, want het overkwam mij tijdens mijn blauw-zwarte periode. Het is beter dan niet te veel de straat op te gaan. Over de spelers werden de gekste verhalen de wereld ingestuurd. Van mij werd verteld dat Anderlecht mij betaalde om de boel te saboteren! Het is altijd even wennen als Cercle de thuisploeg is. Het Jan Breydelstadion is dan maar voor de helft gevuld. Dat kan moeilijk anders als er voor de supporters van Club Brugge slechts zesduizend kaarten beschikbaar zijn. Tijdens mijn avontuur in Brugge heb ik Cercle altijd gekend als een stabiele club. Die club heeft mooie dingen gerealiseerd, vooral dan in de Beker van België. Cercle Brugge beschikte in mijn periode over een efficiënt scoutingsapparaat. Spelers zoals Benny Nielsen, Morten Olsen en Josip Weber werden vrij goedkoop gehaald en later voor veel geld doorverkocht. Bij groen-zwart werd een euro vijf keer omgedraaid voor hij werd uitgegeven.

Fout ingevuld wedstrijdblad Onlangs had ik een gesprek met Urbain Braems voor Sport-Voetbalmagazine. Hij was de trainer die Cercle terug naar eerste klasse bracht en later mijn trainer werd bij Anderlecht. Hij was een jonge trainer bij Zottegem in derde klasse toen Cercle Brugge aan zijn deur kwam kloppen. Urbain over de ploeg waar hij groot is geworden: “Pas op, de Bruggelingen speelden ook maar in derde klasse, want ze waren gedegradeerd wegens omkoperij. Ze wilden mij absoluut hebben.

Ze hadden een vijfjarenplan opgesteld. Hun doel was opnieuw in onze hoogste afdeling te spelen binnen die termijn. Het eerste seizoen hebben we een beetje meeval gehad. We hadden een goed seizoen gespeeld en hadden nog één punt nodig in de beslissende match, thuis tegen Eendracht Aalst, om te promoveren. Bij een nederlaag was het Aalst dat naar de tweede klasse ging. Verliezen we die wedstrijd toch wel zeker, met 0-1. Er werd mij na de match gezegd dat er iets mis was met het wedstrijdblad. De afgevaardigde van Aalst had een fout gemaakt bij het invullen van de namen, of zoiets. Cercle Brugge ging klacht indienen! Dat interesseerde mij geen bal. Voor mij was het kalf verdronken. Enkele weken later werd de klacht van Cercle gegrond verklaard. Ik kon mijn oren niet geloven. We speelden het volgend seizoen in tweede klasse. Het derde jaar werden we kampioen. Het doel was bereikt.” ‘De Vereniging’ was weer in eerste klasse. En hopelijk blijft dat zo, nu Monaco de geldkraan gaat dichtdraaien.

Gille Van Binst Voormalig topvoetballer

ROSKAMMEN

Weinig verheffend Vijftien van de zestien clubs in de Jupiler League worden gesponsord door gokkantoren. Aldus een weinig verheffend sportbericht in de media. Alleen Eupen doet het zonder gokpoen. Niet omdat men daar geen stuk van de gulle goktaart zou willen, wel omdat de club eigendom is van een sjeik uit Qatar waar gokken “not done” is. Dergelijk bericht leidt tot “zich verslikken in de ochtendkoffie”. Van de weeromstuit worden herinneringen aan de Chinese “zakenman”Ye Zheyun weer levendig. Hij was de spilfiguur van het gokschandaal in het Belgische voetbal anno 2005. Pas in 2014 werd de man veroordeeld, zij het dan bij verstek. Pro League en voetbalbond, hand in hand met vijftien eersteklassers, zien blijkbaar geen probleem in sponsoring door gokkantoren. Waardoor de terechte vraag rijst of er een nòg straffere methode denkbaar is om de kat bij de melk te zetten. Lees: om matchfixing te promoten. FIFA-baas Gianni Infantino lobbyt vandaag volop om de formule met 48 landen in de WK-eindronde al toe te passen in het WK 2022 in Qatar. Zeggen dat dit ideetje niks met de voetbalsport, en alles met steeds meer kassa, kassa te maken heeft voor wereldwijd verspreide bobo’s, is een open deur intrappen. Opperbobo Infantino zou beter volop lobbyen bij de UEFA en de nationale bonden om, ook wereldwijd, elke clubsponsoring met signatuur gokkantoren te bannen.

Na een kwam twee… Met een als verheffend bedoeld bericht liet de krant Het Laatste Nieuws weten dat 5 februari “D-day” was voor de toekomst van het Belgische voetbal. Sport en politiek zouden een beslissing nemen over de te gunstige RSZ-voordelen voor topsporters, in de eerste plaats profvoetballers. Een gewone werknemer met een gemiddeld maandelijks brutoloon van 3.489 euro betaalt daarop 1.382 euro RSZ. Voetballers in eerste klasse, met een gemiddeld maandloon van 28.333 euro, storten amper 885 euro in de RSZ-kas. Meer uitleg over enkele schrijnende voorop ze elkaar geen duimbreed geven in de strijd om de promotie, die meer dan de moeite waard is om volgen.

Red de meubelen

Indrukwekkende leider Alleen een geboren steenezel zal niet willen toegeven dat Racing Genk terecht op kop staat van de rangschikking. De demonstratie tegen Standard was het zoveelste bewijs dat de pupillen van Philippe Clement goed bij de les zijn en de goal weten staan. De tweeëntwintigduizend in de Luminus Arena zagen een uiterst sportieve wedstrijd, met de inherente boodschap aan achtervolger Club Brugge dat het volgende speeldag niet moet rekenen op cadeaus van de leider in het Jan Breydelstadion. Dat is duidelijke taal waarbij we geen tekening moeten maken.

Uitschuiver Het was niet het moment voor de meegereisde Antwerpsupporters om de triomfmars uit Aïda aan te heffen, tijdens de rust in Lokeren. Met nog vijfenveertig minuten te spelen mocht een onherkenbaar Antwerp een scheve situatie proberen recht te zetten tegen een met veel overgave spelende thuisploeg. Die toonde niet enkel verrassend veel inzet, ook doeltreffendheid was troef, want halfweg de tweede helft was het opnieuw prijs voor Lokeren. Al wat het stadion rood en wit kleurde was van zijn melk. Bölöni met de ijzeren arm mocht zaterdagavond zijn kroon werpen naar Glen de Boeck. Dat gebeurde niet. Moet hij weten. Rest nog één vraag: kan de Great Old zich het komende weekeinde herpakken tegen Anderlecht?

In de leer Voorbije zondagnamiddag stond de Brugse derby op het programma. Het mooie aan het verhaal, volgens onze Brugse gesprekspart-

ner, is dat de rivaliteit tussen de twee ploegen over het algemeen wel meevalt. Een beetje over en weer plagen hoort erbij, anders zou het een flauwe bedoening zijn. De grandeur van het stadsduel is niet meer wat het ooit geweest is, vernemen we. Dat heeft ermee te maken dat bij de spelers nog weinig affiniteit met het derbygevoel te bespeuren valt. Dat Cercle in handen is van Monaco speelt ook een rol. De lege gaten in het stadion en de broederlijke puntendeling moesten ze er bijnemen. Met of tegen hun goesting. We hebben zo het gevoel dat ze er in sommige plaatsen in Antwerpen nog kunnen van leren.

Te lief Tissoudali, Tarik voor de vrienden en vriendinnen, is een 25-jarige Marokkaan die speciaal van Nederland naar Antwerpen is afgezakt om met zijn kwaliteiten Beerschot-Wilrijk een dienst te bewijzen. Spelers die verbale agressiviteit niet gewend zijn, kunnen altijd in de leer gaan bij Tarik. Luister mee. “Eens op het veld moet ge elkaar gewoon durven uitkafferen. Dat hoort zo, zo heb ik het altijd in Nederland geleerd. Hier zijn spelers voorzichtiger. Soms zijn ze zelfs te lief voor elkaar.” Zeg dat Tarik het gezegd heeft. En dat vinden we bijzonder lief van hem.

Bedankt Ze hebben er lang moeten voor knokken, maar uiteindelijk kon KV Mechelen de drie punten thuishouden tegen hekkensluiter OH Leuven, dat lange tijd snedig standhield. Beerschot-Wilrijk wist dus wat het te doen stond tegen Union, als het de rol niet wilde lossen. We kunnen KVM en de lieflijke Kielse Ratten niet genoeg bedanken voor de manier waar-

15

Westerlo heeft zijn zinnen gezet op play-off 2. “U vraagt, wij draaien”, antwoordde invaller Sava Petrov met een geslaagde solo tien minuten voor affluiten van de match tegen Tubeke. Met nog drie wedstrijden voor de boeg doen de manschappen van Bob Peeters een grote stap vooruit op weg naar het laatste ticket voor play-off 2. Eind deze week staat een uitstapje vanuit de Kempen naar Leuven geprogrammeerd, waar goeie oude Frank Vercauteren zopas gepromoveerd is tot ‘sportief adviseur’ met de bedoeling de meubelen te redden bij OHL. Dat wordt pompen of verzuipen in Oud-Heverlee.

Heksentoer Hoe we het ook draaien of keren, we kunnen er niet onderuit dat OHL laatst staat in de algemene rangschikking van de Proximus League. Ook Vercauteren kan er niet omheen dat de ploeg van zijn nieuwe werkgever, tegen wil en dank, opgescheept zit met de rode lantaarn. Het wordt een hele heksentoer voor OHL om Tubeke en Roeselare bij te benen en degradatie te vermijden. Het vooruitzicht op drie weken bang afwachten hoort erbij, maar op bibbergeld moeten de spelers niet rekenen.

Wreed lastig We weten niet wat de Ronde van Valencia voorstelt als waardemeter, maar wat we wel weten is dat Greg van Avermaet zo blij was als een kermisvogel met zijn overwinning in Chera, een onooglijk dorpje op een steenworp van Valencia, voor wie ver kan werpen. “Hoe verliep de rit, Greg?” “Zwijg stil, makker.” Dat doen we. “Het was verdomd lastig. Bijna te vergelijken met een echte klassieker. Gedurig op en neer, en een zware aankomst met een hoogteverschil van bijna vierhonderd meter in de laatste vijf kilometers.” Zoveel inspanning verdient een dikke proficiat. Doe zo voort en kijk niet om.

Halvegaren Kwibussen die met bier gooien naar de overwinnaar van de dag. Dat is wat Mathieu van der Poel overkwam tijdens het wereldkampioenschap veldrijden in Denemarken. De vader van Mathieu maakte dat bekend en

delen voor topsporters en hun werkgevers hoeft niet. Elke discussie over al dan niet hoge nood aan verandering is, met de cijfers voor ogen, overbodig. Twee dagen na de over een volle bladzijde gespreide “D-day” -aankondiging lazen we, listig verdoken op een binnenbladzijde, een tweede weinig verheffend bericht van enkele regels. Wat een cruciale vergadering tussen politiek en sport over de herziening van fiscale voordelen voor sporters en clubs moest worden, is uitgedraaid op een sisser. Zonder een datum voor een nieuwe “D-day”.

…en na twee kwam drie Drie keer is scheepsrecht. Of geen twee zonder drie. Vandaar dat binnen de paar dagen een derde weinig verheffend sportbericht in de media opdook. In de nasleep van het voetbalschandaal “Propere handen” diende minister van Middenstand Denis Ducarme (MR) een wetsvoorstel in dat de macht van makelaars drastisch zou inperken. Gejuich alom! Tot bleek dat de minister iets te ijverig was geweest. Hij had uit het oog verloren dat zo’n wetsvoorstel geen federale maar een regionale bevoegdheid is. De Raad van State schudde de minister wakker, nam niet de moeite om de tekst te lezen, en dropte zijn voorstel zonder meer in de prullenmand. De Vlaamse deelregering reageerde via minister van sport Philippe Muyters prompt. Hij wil een (Vlaamse) regeling toepassen vanaf 1 juni. Wie weet is dat een geschikte voedingsbodem voor de Waalse regering om een door clubs uit de regio geïnspireerd belangenconflict te creëren. Hoe dan ook, de kans is groot dat, naarmate de tijd vordert, er weinig zal veranderen in de door makelaars gecontroleerde voetbaljungle. hij wist erbij te vertellen dat de daders, te zien aan de vlag die ze bij hadden, fiere onderdanen waren van onze goede koning Philippe. We hebben dat soort baldadigheden in het verleden nog meegemaakt, maar we dachten dat die wansmakelijke fratsen voorgoed verleden tijd waren. Duidelijk ten onrechte. Snullen zullen er altijd zijn, in de hemel, op aarde en op alle plaatsen. Dus ook in het veldrijden.

Tokio 2020 Wie op goud mikt in de olympische wegrit in Tokio over anderhalf jaar, zal rekening moeten houden met Chris Froome. Die laat aan al wie het wil horen weten dat hij zijn zinnen heeft gezet op die koers omdat het een parcours is op maat van de klimmers. Hoe de Keniaanse Brit, of Britse Keniaan, in Tokio zijn meesterschap gaat demonstreren zonder de hulp van de zwarte brigade van Sky, valt af te wachten. Froome beseft ook dat die wedstrijd een risico inhoudt en dat een dagkoers iets helemaal anders is dan een ronde rijden en winnen. Maar we gaan hem niet tegenhouden als hij op de Olympische Spelen van 2020 zijn nummer gaat opvoeren.

MAES KOFFIE, DAAR KRIJG JE NOOIT GENOEG VAN!

LUIKERSTEENWEG 244 F 3500 HASSELT 011 223 253 EN 011 273 272 MAESKOFFIENV@SKYNET.BE WWW.MAESKOFFIE.BE


16

Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet

14 februari 2019

ABSURDISTAN Redding Als de ergste nachtmerrie van Anuna en vrienden bewaarheid wordt en Vlaanderen onder water komt te staan, is er nog altijd een oplossing. We trekken dan massaal naar de Ardennen en eisen daar de miljarden terug die we al sinds decennia gedwongen doneren. Uitbetaling mag dan in de vorm van grond.

Franstalige machinisten kennen onvoldoende de andere landstaal om de veiligheidsinstructies in die taal te begrijpen. Ach, veiligheid, wie geeft dààr nu om!

Te overwegen

Angstaanjagend

In India klaagt een antinatalistische activist – ja, dat bestaat! – zijn ouders aan omdat ze hem geboren hebben laten worden. Die mens moet misschien eens een babbeltje doen met ons Delphine.

Zelfs Maggie De Block weet het en studies wijzen het ook uit: qua mankracht – menskracht, voor die éne politiek correcte lezer – van verpleegkundigen scoren wij hier te lande zelfs nog slechter dan Griekenland. Dat komt waarschijnlijk doordat wij zo weinig belasting betalen.

Altijd prijs!

Nachtmerrie

Met verstomming hebben wij weer gekeken naar dat jaarlijkse evenement, de uitreiking van de MIA’s. Er kwam maar geen einde aan. Is er eigenlijk nog een Vlaamse artiest die niét in de prijzen is gevallen?

Onze inspanningen

Zelfs de brave Gentse hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde Yves T’Sjoen, niet onmiddellijk een rechtse rakker, maakt zich ernstige zorgen over de positie van het Afrikaans in Zuid-Afrika. Meer en meer wordt die taal uitgeschakeld, met actieve hulp van de ANC-regering. Wie van het ANC de beloofde hemel op aarde had verwacht, is er aan voor de moeite.

Onze deelname De redactie van dit rioolkrantje deelt u met grote overtuiging en stellige zekerheid mee dat de befaamde Tournée Minérale ook dit jaar geruisloos aan de weelderige kantoren zal voorbijgaan. Wij verstaan geen Frans, punt.

Dit is België Het bericht ging in de media én aan de politiek eerder onopgemerkt voorbij, maar er stelt zich wel degelijk een veiligheidsprobleem bij de NMBS: voornamelijk

1148

Komen wij van het Vlaamse platteland werken naar de weelderige kantoren, denken wij volop aan het milieu. Onze auto’s zijn reeds omgebouwd voor aandrijving op methaangas, er rest nog slechts een praktisch probleem: hoe krijgen wij in godsnaam een koe in onze tank?

De factuur volgt Wat het antwoord op de zorgen van Anuna en medescholieren ook wordt, minister van Energie Marghem heeft al laten horen dat de energieverbruiker weer vrolijk zal mogen meebetalen. Voor de verandering, ongetwijfeld.

Prognose Voortgaande op de betogingen, de debatten en discussies in de media, het grote aantal artikelen in de pers, kan er maar één conclusie zijn: Groen haalt bij de verkiezingen in mei 87 procent van de stemmen. Of misschien wel 127 procent.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

A B C D E F G H I J K L HORIZONTAAL

A. Concentrerend op één onderwerp maar ondertussen andere aspecten negerend B. Heel erg je best doen om iets te bereiken - Gedikt vruchtensap C. Teleurgesteld - Vader D. Arabische staat - Generale staf E. Fusie tussen de Nederlandse, Belgische en Franse beurs - Brusselaar F. Natuurlijk logaritme - Sint Franse rivier G. Lichaamsdeel H. Pers. vnw. - Ginds - Rutherfordium Afwijzing I. Lidwoord - Versie van Microsoft Windows J. Schuif bijna vanzelf vooruit - Zegt men van een bed waarin iemand heeft overnacht K. Nederlandse waterloop - Bezoedelde L. Arbeidzaam - Valutacode

VERTICAAL 1. Aanpassingen 2. Romeinse cijfer 56 - Vakgenootschap - Meisjesnaam 3. Vlaamse stad - Lichaamsdeel 4. Nummer - Gebedsruimte van moslims Vervoermiddel 5. Stichter van ‘t Pallieterke - Zangstem 6. Tin - Muzieknoot - Man uit één stuk 7. Internationale katholieke vredesbeweging 8. Doorzichtige, maar soms ook opake variëteit van kwarts - Korting 9. Maakt haast - Meisjesnaam - Draagzak 10. Tandbeen - Ontvoerde 11. Overhellen - Europese Tolunie 12. Vlaamse stad - Expert DE OPLOSSINGEN VAN HET KRUISWOORDRAADSEL NUMMER 1147 VINDT U OP BLZ. 14

Consensus bij CD&V Een eenduidig verhaal krijgen over wat het standpunt van CD&V is, het is de heilige graal van de journalistiek. Velen hebben het geprobeerd, maar niemand is er ooit in geslaagd. Wijlen Hugo De Ridder kwam ooit in de buurt door de vraag te stellen: “Is water nat?” Het leverde 89 procent éénduidigheid op. Een absolute topscore. Wij probeerden het ook met enkele meer heikele standpunten door Pieter De Crem en Wouter Beke samen uit nodigen voor een gesprek. Pieter De Crem ontpopt zich langzaam aan tot de luis in de pels van CD&V. Vorige week verklaarde voorzitter Beke nog dat de kernuitstap beslist beleid is. Deze week is Pieter De Crem daar niet zo zeker van en vindt hij dat kernenergie in de toekomst best een optie kan zijn. ’t Pallieterke: Hoe rijmen we deze standpunten, heren? De Crem: “We moeten ons niet laten gijzelen door een nest geitenwollensokken die het verstand hebben van een okkernootje dat al eens verteerd is door een eekhoorn. Als we de CO2-uitstoot willen doen dalen, gaan we kernenergie nodig hebben en veel. Ik sluit niet uit dat iedereen een kernreactor in de tuin moet zetten. Uit kernenergie stappen is allemaal leuk om die groene pispalen te paaien, maar in realiteit werkt het niet. Laat ons eerlijk zijn, al die groene idioten zijn zo labiel als een Ikea-kastje dat al tien keer in en uit elkaar is geschroefd op de beschutte werkplaats voor blinden met motorische problemen.” Beke (ongemakkelijk op zijn stoel schuifelend): “Wat Pieter natuurlijk bedoeld, is dat de klimaatbeweging gekaapt is door enkele extreemlinkse figuren en dat die Joke Schauvliege…” De Crem: “Dat is die incapabele trut van de Boerenbond die ze ook leefmilieu hebben gegeven om te vermijden dat iemand door zou hebben dat de boeren de grond vergiftigen met mest. Goed gedaan van onze Wout hier! Perfect om die linkiewinkies wat mest in de ogen te spuiten!” (bulderlach) Beke (wat bleekjes): “Haha, die Pieter toch, altijd in voor een grapje. Maar Joke is dus wel genekt door extreemlinks, ondanks de prachtige resultaten die ze heeft bereikt op vlak van klimaatbescherming. En terwijl we kernenergie helemaal uitsluiten in het regeerakkoord, zijn we niet blind voor alle opties die, ondanks zeer valabel te zijn enerzijds, anderzijds toch niet in aanmerking komen om tot uitvoering te worden gebracht. Ik zie dus geen enkele tegenspraak in wat Pieter en ikzelf zeggen. Wij staan beiden pal in het moedige midden. Daar is alweer consensus over.” De Crem: “Maar we hebben wel een stevige ruk naar rechts gedaan.” Beke: “Alleen als het midden verschoven is hé, Pieter. Door die extreemlinkse elementen die op populistische wijze het debat verzieken.” De Crem: “Och man, je bent al even wollig als dat communistisch manifest van u.” Beke: “Je had beloofd dat je ons programma niet meer zo zou omschrijven. Dat vinden ze niet leuk bij onze partner van het ACV.” De Crem: ”Juist. Om één of andere reden mogen we die stakende kloothommels niet schofferen. Dat heb ik inderdaad beloofd. Excuses Wouter. Ik zal niets lelijk meer zeggen over uw werkschuw tuig.” Beke: “Voilà, alweer consensus.” ’t Pallieterke: Zit u ondertussen ook op dezelfde lijn inzake Marrakesh? Vlak voor u minister werd in de Marrakesh-regering

omschreef u het migratiepact als een document van lacunes, meneer De Crem. Beke: ”Pieter had dat document niet gelezen. Hij is er ondertussen net als iedereen van overtuigd dat internationale samenwerking de enige manier is om enerzijds antwoorden te bieden aan humanitaire crises en anderzijds de integriteit van onze grenzen te bewaren.” De Crem: “Dat is zeker dat. Wat Wouter zegt. Dat en het feit dat ik hierdoor minister werd tot we een regering kunnen vormen zonder de N-VA. En dat kan lang duren. Ik voorzie een jaar congé. Maar als ik ook eens mag anderzijdsen, Wouter. Die samenwerking met al die islamitische organisaties die enerzijds de Verlichting en anderzijds het katholieke geloof ondermijnen? Daar moeten we nu toch echt eens mee ophouden. We hebben zuilen zat en allemaal moeten die hun deel van het belastinggeld hebben. Denk je dat het verstandig is om nu ook een islamzuil in huis te halen? We weten toch allemaal dat die mannen krankjorum zijn? En over een paar jaar stemmen die toch op een nest fundamentalisten die we nota bene zelf gekweekt hebben door altijd maar toe te geven. Zijn we het daar ook over eens?” Beke (lijkbleek): ”Dat is een bezorgdheid die we allemaal wel delen inderdaad. Oei, is het al zo laat? Ik denk dat we beter afronden. We mogen dat interview toch nalezen en eventuele nuances aanbrengen waar nodig hé, meneer Pallieter? Pieter formuleert het niet altijd even gelukkig.” De Crem: “Hoe, we hebben toch nog een uur? Ik wou het nog even hebben over die ARCO zwendel waar we het over eens zijn.” Beke (sist): “Klep dicht Pieter. Of je mag straks nog eens uw afscheid aankondigen van de politiek en je komt dat Aalters boerengat van u nooit meer uit!” De Crem: ”Lap, ik voel het al hangen. Het zal weer staatssecretaris van overgordijnen worden in de volgende regering…” Beke: “Voilà, alweer consensus.”

Slimme Vlamingen kiezen Reisfamilie

Luikersteenweg 62 • 3800 Sint-Truiden 011 705 500 • info@deblauwevogel.be

www.deblauwevogel.be

Profile for 't Pallieterke

't Pallieterke van 14 februari 2019  

't Pallieterke van 14 februari 2019