't Pallieterke van 26 april 2018 by 't Pallieterke

74ste jaargang • nummer 17 • donderdag 26 april 2018

Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X

€ 2,30

Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter...

Het ging nooit over Aron Berger

Koosjere Kris doet het!

Maak even deze denkoefening: stel dat het chassidische jodendom de enige etnisch-religieuze minderheid in Vlaanderen zou zijn. Zou er een politieke storm uitbreken als blijkt dat één joods kandidaat-gemeenteraadslid in heel het land vindt dat hij om een religieuze reden geen hand kan geven aan vrouwen? De kans is klein. Waarom herrie maken over een geïsoleerde zaak, zonder slachtoffers, maatschappelijke betekenis of precedentswaarde? Het is waarschijnlijker dat de intelligentsia van Vlaanderen een goed gevoel over zichzelf zou krijgen wanneer ze ons nog eens kon oproepen tot verdraagzaamheid en openheid ten aanzien van andere culturen. Onze opiniemakers hebben al vaker blijk gegeven van een groot vermogen om de negatieve aspecten van allochtone culturen te negeren of te relativeren. Berger zou een curiosum geweest zijn waaraan slechts verzuurde enkelingen zich stoorden.

Olifant in de kamer Waarom ging het er nu dan zoveel heftiger aan toe? Omdat het nooit ging over Berger, de traditionalistische Joden en hun aparte gebruiken. De chassidim vormen een kleine gemeenschap (nauwelijks 0,3% van de Vlaamse bevolking), die niet groeit, die voor geen problemen zorgt en die geen pogingen onderneemt om haar normen op te leggen aan de rest van de samenleving. Deze geruststellende beschouwingen gelden echter niet voor die andere religie, de olifant in de kamer, waar men het eigenlijk steeds over heeft wanneer men in zeer algemene termen spreekt over maatschappelijke problemen die te maken hebben met “religie”, de “scheiding van Kerk en Staat” of de “ongelijkheid van mannen en vrouwen”. De heisa rond Aron Berger ging in het achterhoofd van alle betrokkenen over de religie waarvan de vrouwonvriendelijke aspecten steeds minder door pers en politiek onder de mat geveegd kunnen worden, de religie die nog maar net een rel had ontketend met een aparte rijschool voor vrouwen en het voorstel tot geslachtelijke apartheid op het openbaar vervoer In mijn vorige bijdrage - over het voorstel van de partij ISLAM om geslachtsgescheiden openbaar vervoer te organiseren - heb ik er

al op gewezen dat de furieuze reactie van de politieke partijen vooral te maken heeft met de frustratie over de zichtbare mislukking van het eigen immigratiebeleid en met een paniekerige poging om niet geassocieerd te worden met de gevolgen van dit beleid. Bij Berger was dezelfde reactie aan het werk. Links en de traditionele partijen beseffen dat ook de eigen achterban onrustig wordt over de allesbehalve progressieve opvattingen die opborrelen uit delen van de allochtone bevolking. En omdat hun beleid daar uiteraard verantwoordelijk voor is, voelen ze zich verplicht om hun verontwaardiging net iets harder uit te schreeuwen.

Barbertje We hadden, naast de ontwijkende opinieartikels van de bange, blanke commentatoren in onze pers, een vrouw van allochtone afkomst nodig om ons eraan te herinneren wat op het spel staat. Assito Kanko is meestal bij de pinken: “In Brussel en in andere Waalse steden is de partij ISLAM niet zomaar uit de lucht komen vallen. Ze is het resultaat van de miskleunen en de hypocrisie van een mislukt integratiebeleid, dat jarenlang jaagde op de stemmen van etnische en religieuze groepen, terwijl de democratie intussen steeds meer werd blootgesteld aan andere normen. Helaas, als we zo doorgaan, ligt onze democratie weldra aan het infuus.” Dat het deze week een Jood was die in het spervuur terechtkwam, was toeval. Dat zijn religie niet bepaald op goede voet staat met probleemgodsdienst islam, was niet van aard om hem buiten schot te plaatsen. Integendeel. Eén van de eerste en hevigste reacties tegen de kandidatuur van Berger kwam van partijgenoot Sammy Mahdi. Die krijgt het aan zijn achterban natuurlijk niet uitgelegd dat Joden zouden mogen wat moslims niet

mogen. Dus moest een voorbeeld gesteld worden. Het joodse Barbertje moest hangen. Ook het ongenoegen van rechts, dat in regel nochtans sympathiek staat tegenover de Joodse gemeenschap, was ingegeven door de angst voor een mogelijk precedent. Hoe kun je geloofwaardig de religieuze achterlijkheid van de islam aanklagen als je laat passeren dat menstruerende vrouwen als “onrein” worden beschouwd door een zetelend mandataris?

Verdwenen dromen over “verrijking” Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik leerde meer over de persoon Berger uit zijn recente veroordeling wegens diefstal op een oude en zieke man dan door zijn vasthoudendheid aan religieuze voorschriften. Dat die veroordeling meestal enkel terloops werd vermeld in het protest tegen zijn kandidatuur toont hoe hypergevoelig de politiek is geworden voor religieus geïnspireerde inbreuken op de politieke correctheid. Eén van de weinigen die het anders zag, was Johan Leman (“Jammer dat politiek experiment van CD&V niet doorgaat.”). De voormalige directeur van wat nu UNIA heet, wordt af en toe uit het museum gehaald en afgestoft om zijn mening te geven over problemen inzake migratie en multiculturaliteit. Hij vertegenwoordigt een zo goed als verdwenen politiek verhaal. 25 jaar geleden was “de verrijking van de multiculturele samenleving” nog een gemeenplaats in het politieke taalgebruik. Vandaag ga je de woorden “verrijking” en “multicultureel” niet vaak meer in dezelfde zin horen, tenzij uit de mond van Johan Leman of Bert Anciaux. Wie destijds geloofde in de toegevoegde waarde van geïmporteerde culturen had nooit meer dan oppervlakkige verschijnselen voor ogen, zoals exotische keukens en ritmische muziek. Dat waren trouwens dingen die we ook hadden kunnen importeren zonder er tegelijk de uitvinders van te importeren, zoals met Japanse restaurants en Jamaicaanse reggae. De dieperliggende verschillen in maat-

schappijvisie bleven onbesproken. We konden “leren van andere culturen”, werd ons gezegd. Maar de vraag werd niet gesteld wat de Aziaten ons konden bijbrengen over de democratie, welke bijdrage de Afrikanen konden leveren aan ons concept van de rechtsstaat, of hoeveel we van de moslims konden leren over vrouwenrechten of de scheiding van Kerk en Staat. De tijden zijn veranderd. Sinds Yves Leterme de trend zette toen hij in 2010 zeer voorzichtig stelde dat “het integratiebeleid niet steeds de heilzame effecten heeft gehad die men ervan verwachtte”, is het politieke taalgebruik inzake het multiculturalisme grondig gewijzigd, tot en met verklaringen van Gwendolyn Rutten die zowaar de “superioriteit” van onze cultuur beklemtonen. Nu nog een beleid ontwikkelen dat gebaseerd is op deze gewijzigde inzichten. Maar inzicht en moed zijn helaas geen synoniemen. De klok tikt. Jurgen Ceder

Deze week Dalrymple spreekt 2 Briefje aan Elio di Rupo 3 Antwerpse stadspeiling en de mouw van De Wever 3 Hoe mei ’68 ontspoorde

Praten met Pierre Therie “Het Amerikaanse of het Europese oorlogspad”

Pro Flandria: kernenergie blijft nog lang noodzakelijk 13 Gille van Binst: Geblesseerd voor Gerard 15

Actueel

26 april 2018

Sociale onrust van Parijs tot Brazilië Telkens wanneer ik in Frankrijk met de hst reis, schenkt de wetenschap dat mensen die armer zijn dan ik mij aan het subsidiëren zijn, mij extra plezier. Dat creëert ongetwijfeld een zeer slecht beeld van mijn karakter - ik zou echt heel boos moeten zijn, of het in ieder geval erg vinden - maar ik heb al zoveel belastingen betaald in mijn leven dat ik blij ben om eens iets terug te krijgen voor niets. Ik hou van de treinen in Frankrijk en ook van Air France, tenminste als ze niet staken. Ik zou onlangs van Parijs naar Brazilië gevlogen hebben op een dag waarop een gedeeltelijke staking gepland was. Of ik wel of niet kon gaan, was op het ogenblik dat ik deze column schreef nog steeds onzeker. Ze houden je scherp, de Franse vakbonden.

Air France Ooit ging Air France in staking net op het ogenblik dat ik op het punt stond om met hen te vliegen vanuit Port-au-Prince in Haïti. Dat viel toen nogal mee, omdat het me de kans gaf om Hans Christoph Buch te ontmoeten, een vooraanstaande Duitse auteur die twee uitstekende romans over Haïti had geschreven. Hij was eveneens door de staking getroffen. Wat me het meest tevreden stelde over mijn kennismaking met hem, was natuurlijk dat hij lid was van die hele kleine groep mensen die een van mijn boeken heeft gelezen. De ijdelheid van auteurs is zowel grenzeloos als gemakkelijk te bevredigen, althans tijdelijk. Ondanks de incidentele onbetrouwbaarheid verkies ik Air France boven eender welke Britse luchtvaartmaatschappij. Het probleem met Britse luchtvaartmaatschappijen is dat hun personeel een

accurate afspiegeling is van de vreselijke vulgariteit van de Britse bevolking, die zo slecht de eigen taal spreekt en wier manieren zo militant proletarisch zijn. Indien het Air France past om u van dienst te zijn, dan doet het dat tenminste goed. Stakingen houden Frankrijk momenteel in hun greep. Het personeel van Air France staakt voor meer geld, maar het personeel van de SNCF daarentegen staakt omdat Macron van plan is om de spoorwegen te privatiseren, hoewel hij dat ontkent. De arbeiders hebben verschillende voorrechten en zijn vanzelfsprekend bang om die te verliezen. Bestuurders kunnen op dit moment met pensioen gaan op 52-jarige leeftijd. Dat betekent dat ze, cijfermatig gesproken, meer tijd op pensioen gaan doorbrengen dan met werken. Mijn buurman als ik in Parijs ben, een rechter, moet werken tot hij 67 is vooraleer met pensioen te kunnen.

Het algemeen belang Natuurlijk heeft de vakbond die de staking heeft uitgeroepen dat niet gedaan uit eigenbelang, maar voor het algemeen belang. Bernard Thibault, voormalig secretaris-generaal van de vakbond, schreef in Le Monde: “Wat de technocraten ook mogen denken, de mobilisatie van de spoorwegmensen [in de staking] is in

het algemeen belang. Net als andere generaties vóór hen zijn ze terecht verontwaardigd over de vernedering waarvan ze het slachtoffer zijn in de poging om slechte vooruitzichten te verbergen voor het land en zijn bevolking.” Je zou daaruit kunnen opmaken dat de spoorwegmensen in Frankrijk vooral geïnteresseerd zijn in het welzijn van het reizende publiek en helemaal niet in hun loon, arbeidsvoorwaarden, pensioenleeftijd, enzovoort. Ondanks de verfoeilijke onzin van de heer Thibault, is het niet zo dat het overdragen van de spoorwegen aan wat een privémonopolie zou zijn (of op zijn best een oligopolie) noodzakelijkerwijs het juiste is om te doen. Grote particuliere bedrijven zijn net zo goed in staat om subsidies te eisen als staatsbedrijven.

Beter thuisblijven Als ik in Brazilië aankom (al haal ik misschien niet eens de luchthaven), dan zal ik van de kookpot in het vuur belanden. De voormalige president, de heer Lula, staat op het punt te worden gevangengezet. Hoewel hij het ongetwijfeld verdient naar de gevangenis gestuurd te worden, doen de mensen die hem daarheen sturen dat ook. Hij heeft alleen gedaan wat alle Braziliaanse politici doen, namelijk zichzelf verrijken. En zoals Mobutu

Brits arts en publicist

Theodore Dalrymple Sese-Seko ooit opmerkte, moet je met twee zijn om corrupt te kunnen zijn. Ongeveer een derde van de Brazilianen zegt dat ze voor Lula zou hebben gestemd als hij toestemming had gekregen om zijn campagne voort te zetten om tot president te worden herkozen. Degenen die hem goedkeuren, zijn geneigd hem te aanbidden. Dat lijkt me geen recept voor sociale vrede. Tussen stakingen en politieke omwentelingen door is het op mijn leeftijd misschien verstandig om thuis te blijven. Ik heb in mijn bibliotheek nog zoveel boeken te lezen dat al het andere is wat Shakespeare - in een andere context – “an expense of spirit in a waste of shame” noemde. Theodore Dalrymple

Theodore Dalrymple schrijft geregeld een column voor ‘t Pallieterke. Dalrymple is een Britse arts, publicist en polemist.

GROEN SLUIT N-VA UIT (EN OMGEKEERD) Ruim 700 groene gemeenteraadskandidaten waren bijeen in Gent waar ze als rekruten werden gedrild in improvisatietechnieken, sociale media, toogfiches en deur-aan-deurbezoeken door Kristof Calvo. Geen populisme, maar een aanpassing van de stijl, niet van de inhoud, is noodzakelijk, klonk het bij Groen. Ze gaan ervan uit dat een ‘groene golf’ over Vlaanderen zal rollen. Aan de aanwezigen werd zelfs gevraagd er “verzorgd” uit te zien: “Ga voor de ideale schoonzoon/dochter-look.” De aanpak is ontleend aan de presidentscampagne van Barack Obama, noteerde De Standaard. “Wij gaan het best mogelijke resultaat neerzetten in de geschiedenis van de partij”, stelde Almaci. Voor de gemeenteraadsverkiezingen kan ze gelijk hebben. De boodschap meer bos en groen, minder verkeer, gezondere lucht, lagere woningprijzen, meer verenigingsleven kan wervend zijn. Of dat ook geldt voor de linkse standpunten van de partij, die in Gent veel minder aan bod kwamen, valt nog

te bezien. Groen wil vooral in die “groene” thema’s dé uitdager zijn van de N-VA. Almaci liet verstaan dat het voor haar uitgesloten is dat haar partij in Antwerpen zou besturen met N-VA. De reactie van Bart de Wever liet niet lang op zich wachten: “Ik heb nog veel haar op mijn hoofd, maar er is geen enkel haar dat eraan denkt om te besturen met Groen.”

MEER WALEN AAN DE SLAG Vorig jaar vonden 22.415 Waalse werkzoekenden een job in Vlaanderen. Dat is een derde meer dan in 2016. Dat moet blijken uit cijfers van Vlaams minister van Werk Philippe Muyters (N-VA). “Er zijn almaar meer jobs en minder werkzoekenden in Vlaanderen”, zegt Muyters’ woordvoerder Thomas Pollet, en dat leidt tot meer vacatures en een grotere kans op succes voor werkzoekenden, ook uit Wallonië. Deze regering met de MR slaagt daar beter in dan om het even welke regering met de PS. Als het goed is, mag het ook gezegd. Zolang men ook toegeeft dat de economie in Vlaanderen ook meedrijft op de algemene economische golven in West-Europa.

Vriendjespolitiek bij de Nationale Bank Uit de smalle beursstraat Cédric Frère, de kleinzoon van de Waalse zakenman Albert Frère, krijgt een zitje in de regentenraad van de Nationale Bank. Dat toont drie dingen aan: dat de ons-kent-ons-politiek in de hoogste economische kringen nog altijd een feit is, dat de Franse MR-Reynders-connectie goed werkt, en dat de N-VA bereid is veel toe te geven om zelf postjes binnen te rijven. De regentenraad van de Nationale Bank van België is een weinig bekend gremium. Het is eigenlijk de raad van bestuur van die financieel-monetaire instelling. Sinds de invoering van de euro en het overdragen van bevoegdheden aan de Europese Centrale Bank (ECB) is het gewicht van die regentenraad afgenomen.

Jaarverslag als hoogtepunt In het orgaan, dat zo’n twintig keer per jaar zetelt en waarvoor de leden tot 12.000 euro zitpenningen ontvangen, zetelen vertegenwoordigers uit de bedrijfswereld, connecties uit de politiek en vertegenwoordigers van de sociale partners. De regentenraad komt de jongste jaren amper in het nieuws. Tenzij bij de voorstelling van het jaarverslag van de Nationale Bank in februari. Dan blijkt steevast dat één of meer vertegenwoordigers uit die regentenraad geweigerd hebben om het jaarverslag goed te keuren. Meer bepaald de voorzitters van de vakbonden weigeren hun handtekening eronder te zetten omdat het document te “neoliberaal” is of omdat in de aanbevelingen te veel aandacht is voor de noodzakelijke belastingverlagingen voor de bedrijven. Voor de rest leidt de regentenraad een rustig bestaan, ware het niet dat dit een plaats is waar netwerken belangrijk is. Vandaar dat een zitje gegeerd is. En zie, op voordracht van minister

van Financiën Johan van Overtveldt (N-VA) wordt die regentenraad nu bijgestuurd. Dat de nieuwe topman van de kmoorganisatie Unizo, Danny van Assche, erin zetelt, is normaal. Hij volgt Karel van Eetvelt op, die naar Febelfin, de federatie van financiële instellingen, is vertrokken.

Van vader op zoon Wat te denken van het zitje voor ene Cédric Frère? Deze man van 34 jaar is de kleinzoon van de vroegere Waalse industrietycoon Albert Frère en zoon van Gérald Frère van de investeringsmaatschappij GBL. Cédric Frère heeft zelf een beperkt parcours in financiële kringen. Zijn benoeming doet velen de wenkbrauwen fronsen. Terecht. Wat is de expertise die deze man aanbrengt in de Nationale Bank? Maar vooral: waarom moet een zitje nu al drie generaties na elkaar van vader op zoon worden doorgegeven? Albert Frère zei zelf in een zeldzaam interview dat zijn kinderen en kleinkinderen recht hadden op dat zitje als hij met pensioen ging. Er werd lacherig over gedaan, maar Frère haalde zijn slag thuis. Deze zaak is des te pijnlijker omwille van de perfide rol die Frère sr. in de geschiedenis van het Belgisch kapitalisme gespeeld heeft. Zoals bekend, maakte hij in de jaren zeventig en tachtig fortuin in de staalsector dankzij de massale subsidies

die door de regeringen werden toegestopt. Daarna investeerde hij in allerlei bedrijven - meestal de Belgische kroonjuwelen in de bancaire wereld en energiesector - en verkocht hij die Belgische participaties na een tijd aan Frankrijk. Hij werd daarvoor meermaals in Parijs gelauwerd. En die familie heeft dan een vaste stek in de regentenraad van de Nationale Bank? Hier is de MR-connectie duidelijk aan het werk geweest. Waarnemers gaan ervan uit dat minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders erover waakt dat de familie Frère voldoende bediend wordt. De goede contacten tussen Reynders en hogere Franse politieke en sociaaleconomische kringen is bekend. Des te pijnlijker is dat de partij N-VA in die cultuur van vriendjespolitiek meegaat. Niet omdat ze door andere partijen wordt afgedreigd, wel omdat de N-VA op die manier extra postjes binnenrijft. Edwin de Boeck, vroeger KBC-econoom en nu hoofd van de studiedienst van de N-VA, schuift mee aan in de regentenraad. Eddy Vermoesen, de penningmeester van de partij, wordt censor van de regentenraad. Het valt te verwachten dat de N-VA het straks, na de verkiezingen van 2019, opnieuw op een akkoordje zal gooien met de MR om de postjes binnen de Nationale Bank te verdelen. Deze keer op het niveau van het directiecomité. Dat Pierre Wunsch (MR, ex-kabinetschef van Reynders) volgend jaar de gepensioneerde gouverneur Jan Smets opvolgt, staat vast. Maar wie wordt vicegouverneur? Van Overtveldt, die wellicht geen tweede mandaat krijgt op Financiën? Of een ander economisch geschoold kopstuk van de N-VA, zoals Steven Vandeput? De weddenschappen staan open.

Angélique Vanderstraeten

Actueel

26 april 2018

Er is “Fake News”, en “Fake News” “Fake News” is een nieuw containerwoord, waarmee officiële media ons om de oren slaan, een waarschuwing om toch vooral niet de sociale media te geloven. In die sociale media wordt blijkbaar te veel kritiek geuit op bepaalde maatschappelijke fenomenen, en worden feiten belicht die geen plaats meer krijgen in de systeempers. Maar het wordt pas heel erg als die zogenaamd ‘ernstige’ media zélf voor “Fake News” zorgen. Zoals onderstaand bericht.

“Japan begint zich open te stellen voor migranten”

Antwerpse stadspeiling en de mouw van De Wever Volgens een peiling van Het Laatste Nieuws en VTM is CD&V in Antwerpen nog maar 2 procent van de stemmen waard. De poll werd uitgevoerd in de twee dagen nadat de joodse kandidaat Aron Berger afzag van een plaats op de lijst. De stadspeiling geeft verhoudingen en mogelijks verschuivingen aan. Geloofwaardig, of “te snel”? De Wever telt zijn winst. In Antwerpen zou op dit moment 35 procent van de ondervraagden voor de N-VA stemmen, waarmee de N-VA weer best tevreden zal zijn. Iets minder dan in 2012 (37,7 procent), maar hoger dan bij vorige stadspeilingen. Groen is de tweede partij met 16 procent, gevolgd door sp.a (10 procent), PVDA en Vlaams Belang (beide 8 procent), Open Vld (7 procent) en CD&V (2 procent).

Afgrond? Belangrijkste vaststelling: vooral dat laatste cijfer wekt verbazing, want in maart 2017 scoorde CD&V met 14,1 nog “verrassend” hoog in een Antwerpse stadspeiling. Een vergelijking met 2012 is moeilijk, want toen trokken socialisten en christendemocraten nog in kartel naar de verkiezingen. “Doorgaans is twee procent synoniem voor verwaarloosbaar”, schreef hoofdredacteur Frank Depoorter in Het Laatste Nieuws. Is zo’n doemscenario geloofwaardig? Wellicht niet. Daarvoor kwam de peiling te kort na de blunder van Peeters. Elk nadeel heeft zijn voordeel: CD&V kan de partijscore nog verdubbelen. Groei zit er vanaf nu zeker weer in… Vermoedelijk zijn de gevolgen groter voor Peeters dan voor zijn partij. “Hoe meer tegenwind, hoe harder ik trap”, troostte die zichzelf. Maar wie zijn lichaamstaal bestudeert, weet wel beter. Bij zoveel blindheid mogen en moeten ook vragen worden gesteld. De CD&V zal – met of zonder Peeters - zwak staan in de coalitievorming, zeker als de partij de confrontatie met De Wever blijft opzoeken. Kan Peeters nog wel verder als lijsttrekker? “Ah ja, natuurlijk”, zou dokter Lecompte hebben gezegd. Zoals Tom Meeuws van zijn kartonnen falanx in Antwerpen ook mag doorgaan op zijn tweede stekje. Peeters zal met zijn Antwerpse afdeling wel een Meeuwske doen: blijven, ook al is dat problematisch voor de partij. Problematisch, dat zeker. Omdat Peeters blijkbaar de enige was die geloofde dat Berger soepeler zou worden in de omgang met vrouwen, met homo’s, met gemengd onderwijs... Volgens Peeters was dit voor de rabbijn oké. Voor zijn partij niet, want Peeters heeft die niet eens geraadpleegd. Als de kolder van vorige week datgene is wat Peeters bedoelt met “wij kiezen ervoor om bruggen te slaan tussen al die culturen”, dan is het bijna een wonder dat hij nog twee procent aanhangers heeft. We hebben hier en elders niet zelden positief geschreven over Kris Peeters. De Vlaamsgezinde kopman van Unizo, de verdediger van het Kartel, de degelijke Vlaamse minister-president. Hij lijkt wel door een wesp van dwaasheid gestoken. Rapper trappen bij tegenwind? Zijn ketting zou wel eens definitief kunnen gebroken zijn. En oktober nog veraf? Dat is in politieke termen misschien niet morgen, maar toch zeker overmorgen. Wat Peeters voor ogen had, was een show opvoeren met een politiek

correcte samenstelling van de kieslijst. Lekker progressief, maar electoraal niet slim.

Alternatief? Tweede belangrijke signaal van de peiling: links mag met 16 procent voor Groen en 10 procent voor sp.a zijn Antwerpse illusies opbergen. Een onmogelijk verhaal. Die gezamenlijke 26 procent ligt al weer flink lager dan de 33 tot 37 procent uit stadspeilingen van 2017. Walter Pauli sprak in september vorige jaar nog vol vuur van “game-changer Almaci”, die zorgde voor een “halve aardschok”. Tja… Zelfs met de PVDA erbij blijft links ter plaatse trappelen, met een derde van de kiezers achter zich. Zelfs “challenger” Peeters kan weinig doen voor links.

Bizar Het Nieuwsblad noemde Antwerpen vorige zaterdag een “bizar slagveld”. De belangrijkste uitdagers van Bart de Wever (N-VA) schoten zich in de eigen voet. De Wever hoefde niet eens te verroeren. Liesbeth van Impe – in de progressieve pers geboren – blijft vinden dat er in Antwerpen “duidelijk wel ruimte” blijft voor een alternatief. Dat is pas bizar. Ook sommige politicologen spartelen van onvrede. “Ook voor De Wever is dit slecht nieuws”, zei politicoloog Dave Sinardet (VUB) in Het Laatste Nieuws. Mocht Open Vld blijven steken op 7 procent en CD&V op 2 procent, dan is er in oktober geen centrumrechtse meerderheid meer in de gemeenteraad. Ook al bizar, is dit snelle besluit van Dave Sinardet: “Dus dan moet je naar een coalitie tussen N-VA en een linkse partij. Op basis van deze peiling is dat wellicht Groen, dat z’n score uit 2012 verdubbelt, maar dat is ideologisch niet evident.” Ach, die Dave toch… Een duwtje voor Groen en de Antwerpse Groen-lijsttrekker Van Besien, dat hoort er altijd bij. Alleen jammer dat hij als wetenschapper zo graag appelen met peren vergelijkt. Is de score van Groen in de peiling (16 procent) dan zo sterk? Alleen als je die vergelijkt met 2012 (8 procent), maar niet als je vergelijkt met alle vorige Antwerpse stadspeilingen van 2017 (scores tussen 18,9 en 24,2 procent in 2017). Vorig weekend liet Groen weten niet samen met de N-VA te willen besturen. Zachtjes weer wegdeemsteren in peilingen en verkiezingen vinden ze blijkbaar interessanter. De Wever liet dan weer weten niet – nooit – met Groen te willen besturen. Heeft de N-VA straks genoeg aan Open Vld om te besturen? Op Twitter werd daar flink over gekibbeld. De manier waarop in gemeenteraadsverkiezingen de zetels worden verdeeld (systeem Imperiali: grote partijen worden licht bevoordeeld) zou dat mogelijk maken. En indien net niet, zal De Wever - zonder ongelukken - wel wat in de mouw hebben zitten om de rekening te doen kloppen.

Anja Pieters

Dat was de boodschap van France Info op 10 april jongstleden. Japan zou zich openstellen voor migratie, want “er is een tekort aan arbeidskrachten”. Nochtans beseft dit medium het belachelijke van haar eigen stelling. De journalist noteert namelijk afsluitend: “20.000 asielaanvragen in het jaar 2017, waarvan er … 20 werden aanvaard.” En dat zou dan de fundamentele bres moeten voorstellen in het strenge Japanse migratiebeleid? De Franse krant Libération had nochtans in februari 2018 geschreven: “Japan blijft zijn politiek op het vlak van asiel verharden.”

Het Japanse asielbeleid dan… Geen opening in het asielbeleid, integendeel. Einde december 2017 kondigde de Japanse regering aan dat het de werkvergunningen voor asielaanvragers vanaf 2018 wilde beperken. Tot 2018 hadden asielzoekers in Japan nog de mogelijkheid om te werken tijdens het onderzoek van het dossier. Maar om bepaalde misbruiken tegen te gaan, heeft Japan die mogelijkheid geschrapt. En als het aantal asielaanvragen stijgt, zo stelt het Japanse Nationaal Agentschap voor Migratie, dan is dat omdat “veel valse vluchtelingen zich onder de kandidaten mengden: mensen die aanvragen indienden om werk te zoeken in Japan en niet omdat ze moesten vrezen in eigen land te worden vervolgd”.

De arbeidskrapte opvangen op zijn Japans Vandaag is het bijna onmogelijk Japan binnen te geraken anders dan via een stage. Er zijn programma’s voorhanden voor studenten en voor vluchtelingen, maar bijna niemand krijgt een visum. Om de (effectieve) krapte op de arbeidsmarkt op te vangen (want Japan kent een bijna volledige tewerkstelling), zet Japan niet in op de vervanging van de eigen bevolking door nieuwkomers, maar zet het in op de robotisering van het werk. Nieuwe technologieën dus om de demografische uitdagingen van de 21ste eeuw aan te pakken.

Geen onschuldig bericht Waarom sommige media dan blijven spreken over een “prille bres in het Japans migratiebeleid”? Feit is dat dergelijke berichten allesbehalve onschuldig zijn. Is het overdreven te opperen dat bepaalde kranten er alles aan doen om de bevolking in West-Europa ervan te overtuigen dat migratie een wereldomvattend fenomeen is, en dat migratie gewoonweg noodzakelijk is om de verouderende bevolkingen in West-Europa en bij uitstek in Japan op te vangen door zogenaamde nieuwkomers op de markt? Waarom zouden we ons nog blijven verzetten, als het fenomeen wereldwijd doorgebroken is? Er is “Fake News” en er is “Fake News”! Oppassen is de boodschap. Piet van Nieuwvliet

Briefje aan Elio Di Rupo

Op weg naar de uitgang Mijnheer de nieuwe democraat, In een interview met Waalse serieuze gazetten zegt gij heel bevlogen en met geveinsde tremolo in uw stem dat uw partij, de PS, u niet toebehoort en dat uw mandaat u werd geleend door uw militanten en de burgers. Dat klinkt zeemzoet en tegelijk ongeloofwaardig, zeker omdat iedereen weet dat gij u vele jaren anders hebt gedragen. Gij waart de grote-baas-zonder-tegenspraak van een stalinistische partij die zich had ingegraven in alle machtsniveaus waar zij invloed op had, van de kleinste (overheids)vzw tot het federale bestuursniveau. De graaicultuurvaudeville in Brussel met Mayeur en Peraïta was een bewijs van hoe de PS, zich aan de macht lavend, zich heeft gedragen en hoe de ‘onaantastbaren’ het laken altijd naar zich toetrokken en met de democratie een loopje namen. Nu uw partij in alle peilingen ferme kletsen krijgt van vooral de uiterst linkse, communistische PTB - in Vlaanderen bekend als PVDA - die de taal van de gewone mensen spreekt, wijzigt gij uw discours en uw stijl en wilt gij u aan de goegemeente profileren als een op-en-top-democraat die zijn partij tot na de verkiezingen van 2019 zal leiden en dan het heft in andere handen zal leggen. “En ik zal zonder bitterheid vertrekken”, zegt gij. Ik moet daar eens mee lachen, want wat uw partij sinds 2014 heeft moeten doorstaan, kan voor u niet echt iets zijn om vrolijk van te worden. Het gaat er sindsdien alleen nog om te redden wat te redden valt en schoon schip te maken met de oude politieke cultuur waar nog altijd zovelen met hun pollen aanplakken. Gij probeert dat te doen met een cosmetische verkiezingsmeeting zoals vorige week in Charleroi, waar gij met nieuwe ‘speerpunten’ naar voor komt die de nieuwe wortels moeten zijn om voor de neus van de altijd goedgelovige burger te hangen. De opvallendste wortel is die waarin gij in de aloude socialistische ‘morgen scheert men gratis’-sfeer komt pleiten voor gratis onderwijs als het even kan, en op zijn minst gratis basisonderwijs met - inbegrepen - een maaltijd voor ieder-

een. Ook komt gij af met coöperatieven voor lokale energieproductie, waarmee de groenen al een tijd bezig zijn, het zogenaamde ‘ecosocialisme’, waarin steden en gemeenten kunnen participeren in energieprojecten. En ten slotte - ongelooflijk, maar waar - spreekt gij met een pokerface en onbeschaamd over ‘projecten voor participatieve democratie’. Wat dat mag betekenen, is niet erg duidelijk geworden, maar het moet de ontgoochelde burger klaarblijkelijk weer over de streep trekken. Of dat allemaal gaat lukken, is maar de vraag. Mijn slecht karakter en mijn water doen mij aanvoelen dat die haring niet gaat braden, vooral omdat gij nogal laat, en iets te opvallend in het perspectief van verkiezingen, met dat soort dingen afkomt. Ik denk dan ook dat de huidige 87 burgemeesters, 96 OCMW-voorzitters, 396 schepenen en 1.203 gemeenteraadsleden met een visadempje zitten te wachten op wat 14 oktober gaat brengen. In ieder geval verdwijnen in Wallonië de OCMW’s niet zoals in Vlaanderen - en blijven de provincies aan uw kant van de taalgrens hun oude bevoegdheden behouden, terwijl in Vlaanderen een en ander ‘gerationaliseerd’ werd. Dat is voor u een verademing. Gij kunt troostprijzen blijven uitdelen, want niet voor niets haalde gij in uw congrestoespraak uit naar het federale beleid dat ‘ten koste gaat van de gemeenten en de OCMW’s’ en hebt gij met vuur gepleit voor het behoud van de provincies. Allemaal heel doorzichtig. Het zal allemaal niet veel meer baten. Uw partij gaat zware averij oplopen omdat ze het compleet verbrod heeft. Het volstaat niet met wat schone voorstellen af te komen om het tij te doen keren. De enige oplossing is een complete aflossing van de wacht en het uitmesten van de PS-augiasstal. Maar dat zal voor velen zonder twijfel een brug te ver zijn, verknocht als zij zijn aan de vetpotten en de schnabbels. Ik bekijk het vanuit Vlaanderen met veel leedvermaak en vind uw nieuwe democratische ingesteldheid echt aandoenlijk komisch. “C’est la lutte finale…”

Dossier

26 april 2018

Het stootkussen (2)

Groen maakt gelukkig volgens Almaci

Ieder Frans staatshoofd droomt van “la gloire”. Typisch is dat Lodewijk XIV en Bonaparte - de twee die in Frankrijk dit begrip symboliseren - allebei scrupuleloze oorlogsmisdadigers waren.

De woordbreker Bij Lodewijk denkt men meteen aan het prachtige Versailles. Hij zuigt Frankrijk en de buurlanden daar zo ongenadig voor uit dat opvolger nr. XVI het met zijn hoofd betaalt. Dat kan de toeristenmeute weinig schelen. Waarschijnlijk was het gedroomde Germania van een latere Duitse collega van Lodewijk ook een toeristenval geweest, had hij de Tweede Wereldoorlog gewonnen. Lodewijk heeft trouwens wat gemeen met die Oostenrijkse Duitser. Na zijn meerderjarigheidsverklaring (hij is koning vanaf zijn 5de) voert hij gedurig oorlogen, sluit vredesverdragen die hij niet respecteert, laat juristen onbeschaamd leugens opdissen om zijn woord te breken, en stuurt zijn legers zelfs in vredestijd naar het buitenland op rooftocht om steden en dorpen te overvallen. De agressie van de Zonnekoning gaat naar alle windstreken uit. In het oosten annexeert hij de hele Franche-Comté (ook bekend als het graafschap Bourgondië) met hoofdstad Besançon. Driehonderd jaar lang deelden de Nederlandse staten en Franche-Comté dezelfde vorsten, en die band wordt definitief verbroken. In het noordoosten slagen de Fransen erin de Elzas met Straatsburg in te lijven en de Rijn als (voorlopige) grens vast te leggen. Ons interesseert natuurlijk de noordergrens, waarvan Lodewijk zijn belangrijkste oorlogsdoel maakt, en waar hij de Nederlanden met succes amputeert (zie vorige week). Maar ook de rest van de Zuidelijke Nederlanden moeten ingelijfd worden benevens de Generaliteitslanden (de huidige Nederlandse provincies Noord-Brabant en Limburg) van de Republiek. Dan staan de Franse legers aan de grote rivieren en kan Lodewijk de Zeven Provinciën als satellietstaat laten bestaan en in één klap de Duitse linkeroever van de Rijn (met Keulen) tussen de Elzas en de Republiek opslokken.

Tegen de steile calvinist Een latere generatie heeft die voortdurende Franse agressie tussen pakweg 1640 en 1715 terecht “de Ongelukseeuw” gedoopt. Enkele historici maakten zich interessant met de stelling dat het allemaal niet zo erg was in de Nederlanden, maar de cijfers zijn wat ze zijn. Statistieken uit die tijd zijn zeldzaam, maar kunnen uit allerlei bronnen toch afgeleid worden. Dan blijkt dat de bevolking daalt door de Franse inbeslagnames, door hongersnood en ziektes, want de vreemde legers (zowel Fransen als hun tegenstanders) roven als de raven. Achteraf gezien is het een klein mirakel dat Lodewijk niet in zijn opzet slaagt. In 1672 ziet het ernaar uit dat hij zijn doel zal bereiken. De Franse legers zijn de Republiek langs het oosten binnengevallen, hebben Overijssel, Drenthe en Gelderland bezet en veroveren Utrecht. Holland lijkt verloren, maar de Hollanders laten de Hollandse waterlinie (van Naarden aan de Zuiderzee tot Maas en Waal) overstromen. Tezelfdertijd vinden zij een nieuwe en energieke leider, Willem III, de laatste rechtstreekse afstammeling in rechte mannelijke lijn van Willem de Zwijger. De Hollandse regenten houden hem lang buiten het landsbestuur, want officieel mag een prins van Oranje op niet meer rekenen dan het bevel over het leger (kapitein-generaal) en de administratie (stadhouder). Zelfs dat weigeren de Staten-Generaal, tot nood wet breekt. Willem is een steile calvinist, een lelijke en kolerieke vent met een bultje die maar 1,65 meter meet (Lodewijk mat 1,625 meter), maar een goede organisator is met gezond verstand en een uitstekend gevoel voor geopolitiek. Hij haalt zijn schouders op voor het aanbod van Lodewijk soeverein vorst (en niet langer erfelijk hoogste ambtenaar) van die satellietstaat te worden. Hij vertrouwt die

katholieke koning voor geen haar. Willem laat de schatrijke Hollandse kooplui stapels goud ophoesten om de vloot te vernieuwen en een zeer groot landleger te financieren. Ondanks zijn afkeer voor katholieken sluit hij een alliantie met de (machteloze) keizer in Wenen en met Spanje, dat niet langer de Zuidelijke Nederlanden kan verdedigen. Dan begint hij aan veldtochten tegen de Franse legers, waar hij met scha en schande de rol van opperbevelhebber leert. Maar hij verovert Bonn, waardoor hij de Franse bevoorrading langs de Rijn afsnijdt. De Fransen trekken zich terug uit de Republiek. Dan valt Willem de Zuidelijke Nederlanden binnen, waar hij jaren tijdens de oorlogsmaanden (grosso modo tussen Pasen en 1 oktober) vecht, belegert, wint en verliest. Na zes jaar vindt Lodewijk dat hij een goed deel van zijn oorlogsdoeleinden bereikt heeft (o.a. Franche-Comté en Elzas) en hij is bereid vrede te sluiten. Willem is niet gelukkig, maar zijn financiers vinden het genoeg. De bufferstaat krijgt Charleroi, Kortrijk en Oudenaarde terug, maar de Fransen geven nooit meer Valencijn, Dowaai en Kamerijk aan Henegouwen terug. En Ieper, Poperinge, Veurne, Menen en Wervik blijven Frans.

Roddels uit de Wetstraat

Gered wegens Hollands eigenbelang

Niet langer goede vrienden

Drie jaar later gaat de Franse koning weer op oorlogspad. Ditmaal is Luxemburg de tijdelijke buit en Lodewijk laat Waalse dorpen in Henegouwen platbranden. Willem mag niet reageren van de Staten-Generaal. In september 1688 valt Lodewijk Duitsland binnen. Slechte timing, want Willem krijgt van de Engelsen de uitnodiging zijn schoonvader koning Jacobus II af te zetten. Die is katholiek en heeft juist een zoon gekregen. Met een Nederlandse vloot en leger en steun van veel Engelse anglicaanse edelen en officieren verovert Willem Groot-Brittannië en verslaat definitief zijn schoonvader in Ierland (vandaar de beruchte jaarlijkse Oranjemarsen in Noord-Ierland). Willem wordt koning van Engeland en Schotland en heeft nu nog meer gezag om een anti-Franse coalitie van bijna alle Europese staten te leiden. Negen jaar duurt de oorlog, tot Lodewijk er genoeg van heeft. Ieper en omgeving keren weer naar de Nederlanden en Willem mag in acht ZuidNederlandse steden (en grotendeels op hun kosten) Nederlandse garnizoenen legeren om het Zuiden te verdedigen. Deze keer blijft het drie jaar rustig, tot de Spaanse koning sterft in 1701. Hij laat zijn bezittingen na aan een kleinzoon van Lodewijk. Die ziet zijn kans en laat zich onmiddellijk de Zuidelijke Nederlanden overhandigen, zogenaamd om ze in naam van de kleinzoon te besturen. Weer leidt Willem een coalitie om het stootkussen van de Republiek te heroveren. Hij sterft een jaar later aan een longontsteking, maar de coalitie die hij gesmeed heeft, overleeft hem. Twaalf jaar lang duurt de nieuwe oorlog, tot Lodewijk begrijpt dat Frankrijk volledig leegbloedt. Bij de Vrede van Utrecht keren Veurne en Diksmuide terug naar Vlaanderen. Voor haar goede diensten biedt de Republiek een zware factuur aan. Hollandse soldaten verdedigen verder de Zuidelijke Nederlanden op kosten van die Nederlanden. De Republiek bepaalt de douanetarieven die het Zuiden mag gebruiken (goedkoop uit het Noorden importeren maar duur exporteren) zodat het een wingewest wordt. Uiteraard blijft de Schelde gesloten, en ieder Zuidelijk initiatief voor koloniale handel wordt de nek omgewrongen. Daarenboven annexeert de Republiek nog een stuk van Vlaanderen (o.a. Sluis). Maar ze redt uit eigenbelang de bufferstaat, zodat Vlaanderen vandaag geen deel is van Frankrijk.

Jan Neckers

Het zat er in de Kamerfractie van de CD&V bovenarms op, na de capriolen van Kris Peeters in Antwerpen met de joodse kandidaat. Er was nauwelijks tijd om het parlementaire werk te bespreken of voor te bereiden, want er was een flinke rel tussen CD&V-voorzitter Beke (ook Kamerlid) en Kris Peeters én Hendrik Bogaert. Deze laatste had zich als eerste publiek geroerd in de zaak, door klaar en duidelijk te stellen dat iemand die vrouwen geen hand wenst te geven, geen plaats kan hebben op een CD&V-lijst. We kennen het verhaal en hoe dat afgelopen is, want de media hebben er een vette kluif aan gehad. Dat het aan de ribben is blijven plakken, dat is evident. En dat men in de CD&V-fractie alleen nog goede vrienden telt in erg goede dagen, is nog zacht uitgedrukt. Er is overduidelijk iets gebroken. Als er één winnaar in dit verhaal is, dan Straffe Hendrik. Hij heeft als lastigaard en als man met een eigen mening zijn positie alvast verstevigd.

Maat voor niets Zoals gezegd, vorige week waren er nog hoorzittingen in de commissie-Defensie over de F-16-affaire. De linkse oppositie werkte zich uit de naad, door oneindig lang vragen te stellen en betogen te houden gericht tegen kolonels, generaals en de minister. Ruim twaalf uur hielden zij het vol, niet zonder geregeld in herhaling te vallen en hun klaagzangen als mantra’s op te dreunen. Dirk van der Maelen, aartsdiaken van sp.a, spande naar droevige gewoonte de kroon met al dan niet gespeelde geëmotioneerde tussenkomsten. Het mocht allemaal niet baten, want het bleek zonneklaar dat de regering en de legertop de rangen hadden gesloten. Bovendien mocht vliegtuigbouwer Lockheed Martin het technische verhaal komen doen om die hervonden eenheid over de opvolging van de F-16 kracht bij te zetten. Slotsom: geen verlenging van de levensduur van de F-16 om technische en budgettaire redenen. Die hoorzittingen waren een maat voor niets, zoals we vorige week al voorspelden. Goed om weten is dat dezelfde vliegtuigbouwer de producent is van de F-35, de opvolger van de F-16, die al lang de favoriet is van de legertop én de N-VA. Pittig detail: de rood-groene oppositie heeft zich wekenlang opgetrokken aan de zogenaamde gelekte nota over de F-16, die uiteindelijk helemaal werd weerlegd wegens ‘verkeerd begrepen’. Lockheed Martin kon toen niets fout doen. Nu dat bedrijf toelichting kwam geven over de ware toedracht en de technische mogelijkheden, kreeg het geen blik meer van de linkse oppositie. Meteen is gebleken dat links niet efficiënt met wapens

kan omgaan. De boemerang zoefde in volle vaart terug, recht in hun gezicht.

Potje breken, potje betalen Veerle Wouters (ex-N-VA) laat haar prooi niet los in het ARCO-dossier. Zij hamerde er in de Kamer nogmaals op dat niet de Belgische staat - de burger - het gelag van de beleggingscatastrofe van het ACW moet betalen, wel Beweging.net (de nieuwe naam van het ACW). Van de 600 miljoen die voorzien wordt om de gedupeerden te vergoeden, komt 540 miljoen uit de staatskas, 25 miljoen van Dexia en slechts 35 miljoen van Beweging.net. Zij vindt die constructie dan ook frauduleus. Men sluit immers een dading voor rekening van de Belgische staat, terwijl die geen enkele schade heeft veroorzaakt. Staatssteun wordt als een dading verhuld. En dat kan niet, zegt Veerle. Voor haar en vele anderen blijft Beweging. net de hoofdschuldige. En die moet dan maar betalen. Zo is dat. Misschien kan Beweging. net zijn bezittingen in het buitenland naar hier overbrengen, om de gedupeerden deftig te vergoeden?!

Geen verandering Vorige donderdag keurde de Kamer de benoeming goed van Serge Lipszyc als voorzitter van het ‘Comité I’, dat de inlichtingendiensten controleert. Vanuit de oppositie was al eerder misbaar gemaakt over de kandidatuur van die man omdat hij een naaste medewerker is van premier Michel. Dat lijkt op een voorgekauwde benoeming. Andere kandidaten haakten af; zij beseften geen moeite meer te moeten doen voor een zaak waarin zij geen schijn van kans hadden. Een politieke benoeming van de zuiverste soort. Op dat vlak is er geen verandering te merken. Straf dat N-VA dit spel meespeelt. Beeld u even in dat Jan Jambon en Peter de Roover in de oppositie zouden zitten, wat een protest zou er dan ontstaan, zeker nu blijkt dat de man ééntalig Frans is. Het kan vandaag allemaal. Schaamteloos.

Tussen de plooien Vorig jaar werd in België een record aantal fictieve zelfstandigen betrapt. Het Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen schrapte maar liefst 990 van de 8.500 buitenlanders die zich als zelfstandigen inschreven. Drie per dag! De reden was dat zij geen activiteit uitoefenden. Het is een beproefd trucje om onze sociale voorzieningen uit te melken. Door zich als zelfstandige in te schrijven en zich als ondernemer voor te doen, kan men immers een uitkering krijgen. Het bericht kreeg weinig aandacht in de pers en viel tussen de plooien, wellicht omdat het uit een vervelende hoek kwam… Het was namelijk Barbara Pas van Vlaams Belang die de cijfers bij minister Ducarme had opgevraagd.

Actueel

26 april 2018

Echo’s uit de Koepelzaal Miskleun Om politieke hartstocht op te wekken zijn een aantal elementen nodig. Het thema moet impact hebben op een groot deel van het kiesvee en er moet veel geld mee zijn gemoeid. Kinderbijslag is zoiets ideaals. Het Vlaams Parlement boog zich over het ontwerp van decreet dat de recent ‘vervlaamste’ kinderbijslag in goede banen moet leiden. Dat blijkt nog geen sinecure te zijn en de diverse opinies zijn tamelijk… divers. Een goede samenvatting gaf Peter Persyn (N-VA): “We zitten met de ‘onzalige zesde staatshervorming’ die ook hier na ‘een olifantendracht’ een ‘miskleun heeft gebaard’.” Niet de schuld van de N-VA, die het ding nu wel mee moet uitvoeren. De zaak is inderdaad aan de ingewikkelde kant, het uitbetalingssysteem is complex en zou moeten worden hervormd (waarbij aan sommige kapelletjes moet worden geraakt), het oude kinderbijslagstelsel blijft naast het nieuwe bestaan tot het uitdooft, zodat kinderen uit hetzelfde gezin, afhankelijk van hun geboortedatum, anders worden berekend… Niet eenvoudig, maar wel een tanker van drie miljard euro waarmee moet worden gemanoeuvreerd.

Magneet Nog een element dat de discussie belangrijk maakt, is dat kinderbijslag bij uitstek een ding is waarmee veel kan worden gestuurd. De linkerzijde maakte zich vooral druk over niet gegrepen kansen op het vlak van kinderarmoedebestrijding en over de slinkse besparingstrucs (onder meer via de index) van de asociale regering. Ortwin Depoortere (VB) trok, niet verbazend, de demografische kaart. De nadruk van de kinderbijslag zou op de eerste drie kinderen moeten liggen (“Vlaams gezin”) en het toeken-

nen van kinderbijslag aan allerlei vreemdelingen mag eens worden herbekeken, want zoals het nu gaat zijn onze voorzieningen een migratiemagneet. Een boeiend cijfer was dat van de aan asielzoekers uitgekeerde kinderbijslag die tussen 2014 en 2016 bijna verdubbeld is. Om vervelend te doen recycleerde Vlaams Belang een N-VA-voorstel.

Kleuters Elke van den Brandt (Groen) beweerde dat de regering aan nattevingerwerk deed en haar cijfertjes niet op orde had. Peter Persyn wees haar er op dat de ideale wereld niet bestaat en dat de zaken gaandeweg dienen te worden verfijnd waar nodig. Overigens zal het voorgenomen Vlaamse systeem wel niet zo slecht zijn, aangezien het min of meer navolging krijgt in Brussel en Wallonië. Nog een beleidskeuze die via de kinderbijslag kan worden gestuurd is - daar gaan we weer - de sacrosancte participatiegraad in het kleuteronderwijs. Die bedraagt nu nog maar 95 procent en het is een hoge prioriteit om de overblijvende vijf procent er ook bij te sleuren. Deze breed gedragen obsessie schijnt iets te maken te hebben met integratie en emancipatie en zo. Volgens Katrien Schryvers (CD&V) is de grootste verdienste van het ontwerp dat met het nieuwe stelsel veel gezinnen eindelijk boven de armoedegrens zullen worden getild. Een standpunt dat te vuur en te zwaard werd bestreden door groene Elke. Het valt hoe dan ook nog te bezien hoe het eigen Vlaamse systeem het gaat doen. Minister Vandeurzen wist al te vertellen dat het nog maanden zal duren om het hele spul op de sporen te krijgen. Onze lieve Vlaamse kindjes zijn benieuwd.

Taliban weer in de regering? Deze stelling mag gewaagd klinken, maar sinds het mislukken van de grootscheepse poging van het Afghaanse leger om de Taliban uit hun kerngebied, de westelijke provincie Farah, te verdrijven, wordt in Afghanistan luidop gespeculeerd over een politieke terugkeer van de Taliban.

Lenteoffensief en tegenoffensief In maart hadden de Taliban hun lenteoffensief aangekondigd. In de provincie Farah werd een legerpost aangevallen en 18 soldaten werden om het leven gebracht. Het leger startte een tegenoffensief, maar al bij aanvang bleek duidelijk dat het leger niet opgewassen was tegen de opstandelingen in hun afgelegen berggebieden. Tientallen soldaten lieten het leven. De jihadisten veroverden wapens, voertuigen, gebouwen van plaatselijke overheden en ook bijzonder veel grondgebied. Sinds het terugtrekken van de Isaf-troepen in januari 2015 hebben de Taliban nooit verder gestaan dan vandaag! Volgens een nog niet openbaar gemaakte studie van de BBC zouden de Taliban ongeveer 40 procent van het Afghaanse grondgebied in handen hebben, de Afghaanse regering slechts 18 procent!

Aanbod regeringsdeelname Ashraf Ghani, die sinds 2014 de Afghaanse regering leidt, zag in het verloop van het offensief én het Taliban-tegenoffensief genoeg reden om de Taliban uit te nodigen voor onderhandelingen. “We zijn ervan overtuigd dat alle Afghanen een leven in vrede en wederzijds

respect willen verzekerd zien, inbegrepen de Taliban, als die het geweld achter zich laten”, zei Ghani reeds eind februari. De Taliban werden uitgenodigd. Er zou een wapenstilstand komen, de Taliban zouden als politieke partij worden erkend, en een proces van vertrouwensopbouw zou worden gestart.

De Taliban willen gesprek met VS Ghani bood de Talibanleiders zelfs aan te proberen de organisatie van de lijst van internationaal terrorisme te schrappen. Maar de Taliban zijn weinig geïnteresseerd in een figuur als Ashraf Ghani, die ze schertsend “het burgemeesterke van Kaboel” noemen. Wat de Taliban willen, is het rechtstreekse debat met de vijand, de Verenigde Staten van Amerika. De woordvoerster van Buitenlandse Zaken van de VS, Alice Wells, liet verstaan: “De VS ondersteunen dit vredesgesprek en zijn bereid om te bemiddelen. Wij kunnen echter niet als ersatz dienen voor het rechtstreeks gesprek.” Neen dus. De Amerikaanse president wil in elk geval zijn troepen in Afghanistan op aantal houden en zelfs nog verhogen. Donald Trump wil met andere woorden de militaire druk op de Taliban verhogen. Piet van Nieuwvliet

50 jaar na mei ‘68 (deel 2) Toen ik eind de jaren tachtig actief werd in het Vlaams Blok, ontmoette ik daar vooral twee generaties: zestigers als Karel Dillen en Walter Peeters, die de partij hadden opgericht, en de twintigers van mijn generatie. De groep daartussen was sterk ondervertegenwoordigd. De rangen waren uitgedund door een culturele revolutie, waarvan mei ’68 slechts een symptoom was. Veel Vlaamsgezinde ouders zagen hun kinderen in die periode afdwalen naar links. Bijna een ganse generatie ging verloren, zeker voor de rechts-conservatieve Vlaamse Beweging. Francis van de Eynde was een uitzondering. Hij was in 1968 voorzitter van de Brusselse vleugel van het Leuven Vlaams Comité en weerstond de sirenenzang die het Vlaamsgezinde studentenprotest deed omslaan naar linkse contestatie. Van 1991 tot 2010 was hij Kamerlid voor Vlaams Blok/Vlaams Belang. We vroegen hem zijn ervaringen uit die bijzondere periode op papier te zetten. Jurgen Ceder

Linkse mythes omtrent “Leuven Vlaams” en “mei 68”

Toegegeven, de Vlaamse Beweging haalde in 1968 met het bekomen van de verhuis van Leuven Frans naar Wallonië een van haar grootste overwinningen uit de twintigste eeuw. Maar ze leed tegelijkertijd een nederlaag waar ze nog steeds van aan het bekomen is. Het behalen van “Leuven Vlaams” had enerzijds gevolgen waarvan vele Vlaamsgezinden zelfs niet hadden durven dromen. De universiteit van Brussel werd meegezogen in het kielzog van de splitsing (de Nederlandstalige afdeling van de “Université libre de Bruxelles” werd van dan af de volledig zelfstandige VUB) en de wonden die deze Vlaamse overwinning heeft veroorzaakt, waren zo diep dat ze de drie traditionele politieke formaties, die tot dan toe unitaristische burchten waren, stuk voor stuk in een Vlaamse en een Waalse partij uiteen deden vallen. Er bestaan trouwens nauwelijks of geen Belgische partijen meer. Zelfs Groen en Ecolo, die zich nochtans graag belgicistisch voordoen, zijn nog steeds totaal onafhankelijk van mekaar. Alleen de PVDA/PTB hebben een gezamelijke partijstructuur. Voor deze Vlaamse zege werd echter een bijzonder zware prijs betaald, vermits de Beweging een groot deel van de toenmalige jeugd aan links is kwijtgeraakt. En de ideologie van mei 1968 blijft vijftig jaar later nog steeds dominant, met alle gevolgen van dien: politieke correctheid, uitsluiting en de demonisering van elke dissidente mening, regelmatig terugkerende “reductiones ad Hitlerum”, enz. De laatste tijd begint daar wat sleet op te komen, maar de grote oogst die links toen heeft binnengehaald, is nog steeds niet uitgeput. Maar, niets van deze vaststellingen geeft deze politieke strekking een vrijgeleide om een sterk gefantaseerde versie over die periode als de ene en onweerlegbare waarheid te verkopen.

We shall overcome Neem nu dat verhaal rond het lied “we shall overcome”. Links zou het - volgens haar eigen versie - in de talrijke betogingen voor Leuven Vlaams, hebben kunnen opdringen als strijdlied van het protest en dit ondanks de tegenwerking van de traditionele Vlaamse Beweging en vooral van de VMO van Wim en Bob Maes, die geweld zou gebruikt hebben tegen al wie het lied durfde aanheffen. Dit is gewoon een sprookje dat vandaag door Pol Goossens wordt verspreid. De feiten: de correspondent in Washington van het toenmalige Vlaamsgezinde jezuïetenweekblad De Linie had in 1963 voor het blad een verslag geschreven over de eerste zwarte marsen voor gelijke burgerrechten en had die vergeleken met de Vlaamse “Marsen op Brussel” die respectievelijk een jaar en twee jaar eerder hadden plaatsgevonden. Dat waren tenslotte ook betogingen voor gelijke rechten. Die vergelijking werd stilaan populair,

vooral toen “we shall overcome”, het lied van die zwarte betogingen, deel ging uitmaken van het repertoire van internationaal bekende zangers als Joan Baez en Mahalia Jackson. Daar iedereen hierdoor begreep dat het een lied tegen discriminatie was, begonnen Vlaamsgezinde betogers het tijdens hun optochten te zingen. Zodra echter duidelijk werd dat de linkse leiding van de studentenbeweging het gebruikte om zich van de Vlaamse Beweging te distantiëren was de liefde over. Telkens wanneer Pol Goossens het, op het einde van een of andere meeting, probeerde in te zetten, werd hij overstemd door de veel luidere Vlaamse Leeuw vanwege de betogers. Vuisten en geweld kwamen er niet aan te pas.

Arbeiders Goossens en andere linkse coryfeeën uit die periode vertellen regelmatig dat ze de arbeiders bij hun strijd voor een “democratische universiteit” probeerden te betrekken. Ze zegden er niet bij dat het bij ‘proberen’ bleef. Dat kon ook niet anders; de meeste van die radicaal-linkse studenten waren zonen van welstellende middenstanders en voor een deel ook van rijke industriëlen. Ze wisten helemaal niet hoe ze met werkmensen moesten omgaan. U kunt zich inbeelden hoe raar die arbeiders opkeken, toen ze aan de fabriekspoort werden geconfronteerd met een bleke student die in geaffecteerd Nederlands (de modetaal in progressieve kringen toen) kwam uitleggen wat de klassenstrijd was. Trouwens, het was opvallend dat de twee uiterst linkse partijen die in het zog van mei ‘68 het leven hebben gezien, de RAL (Revolutionaire Arbeidersliga, trotskistisch) en AMADA (Alle macht aan de arbeiders, maoïstisch), dat later de PVDA werd, een naam hadden gekozen die expliciet naar arbeiders verwees, terwijl ze bijzonder weinig arbeiders in hun rangen hadden. Le bourgeois rebelle Pol Goossens en zijn trawanten waren ook bijzonder trots op hun uitstapjes naar Wallonië om aan de arbeiders in de grote industriële bedrijven uit te leggen dat de strijd die in Leuven gevoerd werd niet tegen hen maar tegen de bourgeoisie gericht was. Ze vergaten er bij te vertellen dat hun initiatief weinig succes kende. Hun klassenstrijdwaan maakte hen blind voor het feit dat geen enkele Vlaamse eis, hoe gerechtvaardigd ook, ooit op steun uit Wallonië heeft mogen rekenen Ook niet uit links Wallonië. Ze wilden uiteraard niet geweten hebben dat de grote Waalse socialistische voorman Jules Destrée in zijn beruchte brief van 1912 aan koning Albert over de Vlamingen schreef: “Ils nous ont volé la Flandre.” Over Pol Goossens nog dit: zijn vijfenzestigste verjaardag werd in het kasteel van Hertoginnedal gevierd op kosten van het ministerie van Buitenlandse Zaken en in aanwezigheid van drie voormalige eerste ministers. Toch merkwaardig voor een revolutionair. Moliére heeft ooit het toneelstuk “Le bourgeois gentilhomme” geschreven, over een burger die voor edelman wou doorgaan. Had hij Pol Goossens gekend, hij zou het over “Le bourgeois rebelle” hebben gehad. Francis van den Eynde

Dwars door Vlaanderen

De Geuzenberg

Dickens in Brussel Problemen mogen dan soms heuse uitdagingen zijn, in Brussel slaagt men er zelfs niet in uitdagingen überhaupt als een probleem te erkennen. Dat zou immers impliceren dat man en paard genoemd worden en dan durft men al eens gevoelige paden te betreden. Een doorsnede van het vele onderzoek dat rond armoede verricht wordt, levert een onthutsend beeld van de Brusselse realiteit op. Eén kind op drie groeit op onder de armoedegrens. Bijna de helft van de Brusselse gezinnen is niet bestand tegen een onvoorziene uitgave van zegge en schrijve 1.000 euro. Voor 16 procent onder hen is zelfs verwarming onbetaalbaar. Inherent aan de ‘grootstedelijke realiteit’ denkt men dan? De keerzijde van de bruisende stad? Tot op zekere hoogte wel, ja. Maar alle pogingen tot relativering ten spijt is er zoiets als een Brusselse uniciteit. Ook op Europese schaal. Plaatst men de drie gewesten op een vergelijkende armoedeschaal, dan prijkt Vlaanderen aan de EU-top. Wallonië zit op het weinig benijdenswaardige peil van landen als Portugal of Polen. En Brussel, tja, dat bengelt helemaal onderaan. Letterlijk. Zelfs Bulgarije en Roemenië doen het beter dan de Europese hoofdstad. Wat zich in Brussel afspeelt, zou een eigentijdse Charles Dickens kunnen inspireren.

26 april 2018

Crescent College in Genk In Genk zijn er op dit ogenblik plannen voor twee islamitische scholen. Eén initiatief is zeer concreet. Het Crescent College wil in september al starten in het gebouw van Regina Mundi

vzw Crescent Educatie Vlaanderen Het Crescent College is een initiatief van de Turks-Limburgse moslimgemeenschap. Bezieler is Servet Akgün, tevens voorzitter van de vzw Crescent Educatie Vlaanderen. Niet iedereen vindt het initiatief een goed idee. Op woensdag 21 maart 2018 kreeg bevoegd minister Crevits enkele vragen over de school in het Vlaams Parlement. Volgens de minister was tot op dat ogenblik geen dossier tot erkenning van die school ingediend. “Dat kan nog, want je moet voor 1 april je dossier indienen als je een erkenning wilt.”

BIF? De echte initiatiefnemer zou volgens sommige media de Islamitische Federatie van België (BIF) zijn. Deze Turkse stichting heeft na Diyanet de meeste moskeeën in Limburg. Die informatie klopt niet. De Islamitische Federatie van België start wel in Charleroi een school op. Het Crescent College wijst erop dat zij niets te maken heeft met de BIF (Milli Görüs), en dat er

“geen politieke of religieuze organisatie achter hun plannen zit” en dat ze alles zelf financieren. Op de webstek van de school is inderdaad een vraag om financiering van particulieren en bedrijven te vinden.

Vzw Toch is het antwoord van de school niet helemaal correct. De vzw die achter de school zit, is immers zeer duidelijk over de bedoelingen. Artikel 3 van de vzw geeft meer klaarheid. De vereniging heeft tot doel: “Het organiseren van het algemeen secundair onderwijs met confessioneel (met het geloof als uitgangspunt, T.D.) islamitisch karakter.”

Besluit Op het adres van de vzw vinden we overigens enkele ondernemingen van de familie Akgün. Het is vreemd dat een zakenman een dergelijk islamitisch project opstart. Behalve indien de echte initiatiefnemers (en financiers?) toch elders zouden zitten.

Thierry Debels

“Meeuwen op het stort” Wie a zegt, moet ook b zeggen. Ook al loopt men het risico heel wat blubber over zich heen te krijgen. Toen enkele jaren geleden professor Bea Cantillon, sinds begin dit jaar voorzitster van 11.11.11 en (dus) beslist niet rechts, erop wees dat armoede vaak een structurele oorzaak heeft zoals migratie, heeft ze het geweten. De cijfers liegen er nochtans niet om. 70 procent van de leefloners waren van niet-Belgische origine, stelde ze vast. Binnen de groep zijn bovendien de ‘Belgen met een recente migratieachtergrond’ niet meegeteld. In een gemeente als Sint-Jans-Molenbeek, om het maar eens te hebben over deze hippe plaats, is dat aandeel zelfs ... 100 procent. Er zijn al heel wat politici geweest die het letterlijk hadden over “het importeren van armoede’’ en dat is precies wat gebeurt. Alle stoere borstklopperij van de regeringMichel-De Wever ten spijt, komt hier heel wat volk binnengewandeld. En te vaak zijn dit niet de ‘high potentials’ van elders. Doordat voor een heel groot aandeel van deze groep Brussel de plek is waar ze aankomen (niet onlogisch, als hoofdstad), krijgen we situaties die de herinnering opwekken aan die fameuze uitspraak van weleer. “Asielzoekers die hier als meeuwen op een stort komen zitten omdat dat makkelijker is dan thuis te vissen of de grond te verbouwen.” FDW? Geert Wilders? Le Pen? Nee, Louis Tobback, oud-voorzitter van de sp.a en minister van Staat. Welke metafoor zou hij vandaag bedenken?

Oorzaak is taboe Maar niet getreurd, er is een oplossing voor Brussel. Haal de middenklasse terug naar de stad. Simpel, toch? Gegoede burgers, begeerde consumenten, belastingbetalers ook die het fiscale plaatje kunnen rechttrekken. Jammer genoeg gebeurt net het omgekeerde, maar waarom toch? Els Ampe (Open Vld), het levende bewijs dat je met hardnekkig oppervlakkige flauwekul te verkopen ook een mooie carrière kan uitbouwen, heeft het. Er zijn gewoon te veel sociale woningen in Brussel. Misschien krijgt Vlaanderen een betonstop, Brussel voert volgens de politica maar beter een bouwstop voor sociale woningbouw in. Het klopt dat de stad Brussel een groot aandeel heeft op de woningmarkt (historisch gegroeid en een verhaal op zich). En op zich heeft ze een punt als ze de moeilijke match tussen middenklasse en het woningaanbod aankaart, maar er zijn zoveel redenen waarom deze groep de stad ingeruild heeft voor de (onmiddellijke) Vlaamse Rand, ondergetekende inbegrepen. Een eenmalig schot, gericht op een al dan niet perifeer probleem, is onvermijdelijk en eigen aan het politieke spel. Maar wanneer men nauwelijks iets anders doet dan over gevolgen zeuren, en ondertussen rustig bochten blijft maken rond de essentie, dan wordt dit bijzonder ergerlijk. KNIN.

Strijd om Antwerpse kiezer: om ter meest choqueren? Ja, gewaardeerde lezer van dit eigenzinnige weekblad, ik wàs op de ‘choquerende’ persconferentie aanwezig van Vlaams Belang Antwerpen met de ‘schokkende’ foto van die zwaar toegetakelde bejaarde dame boven de ‘schokkende’ oproep CRIMIGRANTEN buiten! Lijsttrekker en woordvoerder Filip Dewinter leek het veeleer als een ‘lokkende’ oproep te beschouwen, want ondanks de geschokte afkeer in de gestroomlijnde pers, toonde hij zich redelijk verrast over de betrekkelijk grote opkomst aan de ‘fietssnelweg’ tussen Bisschoppenhoflaan en Ten Eekhovelei in Deurne-Noord, vorige week woensdag. Zélfs de VRT stond met open peer paraat voor de schokkende praat van de Antwerpse lijsttrekker, die zonder blozen zijn dank uitsprak voor de gratis publiciteit die hij voor zijn vier ‘crimaffiches’ in de geschokte pers had gekregen.

Beroeren wordt beroerd Het is in deze schokkende tijden allesbehalve gemakkelijk om als politicus de concurrentie al choquerend de loef af te steken. Op die eigenste woensdag 18 april probeerde toppoliticus Kris Peeters de pers wegwijs te maken omtrent de ultra-joodse “handshake” die zijn populariteit bij de tsjeven nog meer zou aanzwengelen (LOL). Tja, de Antwerpse sossen choqueren, de Antwerpse tsjeven choqueren, hoe ‘schokkend’ kan een affiche met een haast doodgeslagen bejaarde op den duur dan nog de gemoederen beroeren?

‘Hotspot’ waar niet mee te spotten valt In dit land blijven cijfers over door vreemdelingen gepleegde misdaden taboe, omdat ook Jan Jambon die discriminerend vindt voor de ‘betrokken etnische bevolkingsgroepen’, begon de Antwerpse lijststrekker zijn originele openluchtpersconferentie. “Voor de overheid zijn de gevoelens van groepen in onze samenleving belangrijker dan (die van) de slachtoffers van criminaliteit.” In deze stad hebben wij te maken met een ‘invoer’criminaliteit en daarom spreekt Dewinter over zijn stad als ‘de hotspot van vreemdelingencriminaliteit’, die bijna drie keer hoger ligt dan bij ‘nieuwe’ belgen. In de grootste stad van Vlaanderen met omtrent 40.000 slachtoffers van criminaliteit per jaar, zijn vrouwen en bejaarden de grootste slachtoffers en de onthutsende cijfers heeft Anke Van dermeersch uit onverdachte bron, want ontfutseld aan burgemeester De Wever in hoogsteigen en ‘ongeschandaliseerde’ persoon: bijna 48 aanrandingen van vrouwen … per dag. Voor Filip Dewinter ligt het schokkende besluit voor de (niet-joodse) hand: hoe meer immigratie, hoe meer criminaliteit. Daar wordt een mens niet vrolijk van, maar was dat de bedoeling? hvo

Kareltje Apers thuis bij Karel Dillen Op een ledencongres heeft de Antwerpse afdeling van de sp.a de lijst goedgekeurd voor de bollekeskermis van oktober. De lijst wordt getrokken door Jinnih Beels, die als onafhankelijke fungeert. Zij wordt gevolgd door Tom Meeuws, die voorzitter is van de genoemde sp.a-afdeling. Het “congres” was een schrale bedoening: het zaaltje werd vooral gevuld door hele of halve mandatarissen in bevolen dienst en door oude knarren van wie sommigen duidelijk tegen hun goesting aanwezig waren. Wie daar naar voren drong om zijn vuistje te maken bij het zingen van de “Internationale”, was Kareltje Apers, de voormalige politieke baas van ATV. Die had op de zender ruimschoots de gelegenheid om afscheid te nemen en om te zeggen “dat hij ATV gaat missen”. Het omgekeerde zal zeker niet het geval zijn. Wij kennen meerdere collega’s van die rode militant die zich vol vreugde zijn gaan bezatten toen zij vernamen dat de blaaskaak er bij ATV de brui aan gaf. Nu, er de brui aan geven is veel gezegd, want zondag was de kerel daar terug en wel in zijn eigen programma, “Zuchten op Zondag”. Dat gaf hem de mogelijkheid om te verkondigen dat “hij zijn bijdrage wil leveren aan een betere en minder verzuurde stad”. Zoiets moet juist Kareltje zeggen. Als iemand een ware zuurpruim is en overal de sfeer kapotmaakt door zijn aanwezigheid, dan is dat wel Kareltje.

Misschien kan hij bij een volgende gelegenheid eens uitleggen waarom hij als jongvolwassene zo vaak ten huize van Karel Dillen vertoefde. En waarom hij een persoonlijke vriend was van zoon Koen Dillen, met wie hij herhaaldelijk op reis trok. Was het om in het gevlei te komen bij de topman van het Vlaams Blok (nu Vlaams Belang)? En zich een goede plaats te verzekeren op de lijst van die partij?

Koppelaar Herman de Croo Van Vlaams Belang gesproken: politica Anke Van dermeersch heeft een ophefmakend boek geschreven, met als voornaamste item het feit dat VLD-aartsvader De Croo haar wilde koppelen aan prins Laurent. De Croo ontkent natuurlijk alles, maar de details die de voormalige Miss België aan Dag allemaal toevertrouwde zijn niet van aard om de ontkenning te geloven.

Enkele korte aanhalingen uit Dag allemaal: “In “A.N.K.E.” vertelt Van Dermeersch over talloze hoogte- en dieptepunten uit haar leven.” “Kort nadat ik mijn studies had afgerond - voor mijn huwelijk - werd ik door Herman De Croo geïnviteerd op zijn kantoor in Brussel. Ik dacht dat de VLD me wilde opvrijen, en dat klopte ook. Maar tot mijn verbazing was er ook iemand aanwezig die een oogje op me had. Laurent dus.” “Hij was charmant en grappig. Het gesprek ging al snel over de lengte van mijn rok. Hij sloofde zich uit voor mij en dat was best aandoenlijk.” Maar op zijn avances ging de voormalige Miss België niet in. “De prins vroeg mijn gsm-nummer, maar ik liet hem verstaan dat ik daar niet van gediend was. Vrouwen in het Westen trouwen uit liefde, hé.” Herman de Croo vindt haar verhaal te gek voor woorden. “Ik een koninklijke koppelaar? Dat is toch te gek voor woorden”, reageert hij in Dag Allemaal. De details uit het boek zullen pas te lezen zijn vanaf 5 mei. Wij zullen er graag verslag van uitbrengen. Grapjassen als vader De Croo hebben we dringend nodig om deze verzuurde maatschappij op te beuren.

Pagadder

Onze naaste buren

26 april 2018

Den Vaderlandt ghetrouwe

Altijd dommer De kwaliteit van het onderwijs daalt De leerling-tovenaars (meestal politieke tovenaressen) zijn hervorming na hervorming - erin geslaagd het onderwijs traag maar zeker naar en zelfs onder een minimale grens te duwen. U kent de stompzinnige clichés over ieder kind dat talent heeft en uniek is. Enig doel is een diplomadiarree om niemand voor het hoofd te stoten, al slaagt het prinsje of prinsesje er niet in na het zesde studiejaar (in Nederland heet dat groep 8) 7 en 8 bij elkaar op te tellen. Het gevolg is dat de betere leerlingen juist genoeg doen om een zes te halen en dan gelukwensen van school en ouders krijgen alsof ze topprestaties leverden. Geleidelijk begint het in Nederland te dagen dat het zo niet verder kan. Zelfs de Inspectie van het Onderwijs beseft dat en heeft een rapport afgeleverd dat er niet om liegt. De kwaliteit van het Nederlands basisonderwijs daalt nu al twintig jaar. Jaarlijks verlaten duizenden leerlingen groep 8 die feitelijk analfabeet zijn en de hoger gemelde som niet kunnen maken. Het verschijnsel telt veel oorzaken. Onderwijsvernieuwers (die meestal nooit voor een klas stonden) pikten gretig in op de wens van pseudolinkse politici om “de nieuwe mens te creëren”. Er mag nog wel wat rekenen, lezen, Nederlands, aardrijkskunde en geschiedenis gegeven worden, maar er zijn zoveel belangrijker zaken. Inspecteur-generaal Monique Vogelzang stelde verbaasd vast dat er scholen waren met … 40 pri-

oriteiten: zorg dragen voor de lichamelijke en psychologische gezondheid van zichzelf en klasgenoten, zich gedragen als verkeersdeelnemer en als consument, geestelijke stromingen kennen van de multiculturele maatschappij, gevoelens en ervaring uitdrukken via muziek, beelden, spel en beweging, enzovoort. Na die hersenspoeling blijft er weinig tijd over om echt iets te leren. Inspecteur-generaal Vogelzang besluit dan ook “dat het merendeel van de leraren, schoolleiders en bestuurders genoegen neemt met het minimum van kwaliteitsnormen”.

Juffen en meesters gezocht Een andere belangrijke oorzaak van de achteruitgang is het lerarentekort in het basis- en voortgezet onderwijs. Vooral juffen en meesters worden gezocht. De gevolgen zijn lesuitval en achterstand. Vanaf het begin van dit schooljaar zijn al 170.000 kinderen vroegtijdig naar huis gestuurd omdat er niemand was. In veel scholen staan mensen voor de klas zonder een deugdelijk diploma. Het helpt niet als je de prietpraat leest die sommige schooldirecties uitbraken om niet op zoek te moeten gaan naar iemand die een tijdje voor de klas wil staan, want “dit gaat ook ten koste van de sociaal-emotionele veiligheid van de leerlingen die een invaller zien die hen niet kent.” Je krijgt meelij met die arme schapen, tot je hen tijdens hun videogames ziet moorden. De politiek heeft twee oplossingen voorzien. In dit

land is er een eindtoets - vroeger de Cito-toets - na het lager onderwijs, die zeer bepalend is voor de keuze van de richting in het voortgezet onderwijs. Ouders stoppen niet willekeurig hun kind in een prestigieus gymnasium. Maar omdat die eindtoets toch een vrij goed beeld geeft van de kennis van het kind, hebben een aantal pedagogen gekrijst dat dergelijke examens de kindjes te zwaar belasten. Prompt zijn er sindsdien een reeks alternatieve toetsen bijgekomen die “adaptief” zijn. In gewoon Nederlands “gemakkelijker”, tot vreugde van ouders en van scholen die hun niveau niet moeten opkrikken. De politiek heeft er ook geld tegenaan gesmeten, en niet weinig: aanvankelijk 70 miljoen euro per jaar, maar oplopend tot 270 miljoen dit jaar, om basisschoolleraren een rianter salaris aan te bieden en het tekort weg te werken. Maar de regeltjesoverheid gaat er plots met de grove borstel door. Scholen en schoolbesturen krijgen een “lump sum” en moeten om bureaucratie te vermijden geen gedetailleerde opgave indienen om het geld te rechtvaardigen. “Waar is het geld gebleven?”, vragen veel onderwijsmensen zich af. In luxueuze gebouwen, vergoedingen voor bestuurders, congressen en snoepreisjes is het antwoord. In ieder geval gaat slechts een klein deel naar de juffen en meesters. Officieel zouden ze er 3 procent op vooruitgaan, maar op jaarbasis is dat voor de meesten veel minder.

Willem de Prater

Gedaan met de stads-openhaard Gentenaars hebben een eigen ‘stads-openhaard’, deel van het prestigeproject ‘de schaapsstal’. Het zit ingebouwd in één van de betonnen sokkels. De grote opvallende schouw reikt tot boven het houten dak. De haard is niet meer dan twaalf keer gebruikt, en zal nooit meer aangestoken worden. Een sterk staaltje van weggesmeten belastinggeld. Het was de bedoeling dat Gentenaars gezellig zouden samenkomen rond het brandende vuur. Probleem: het is er koud en tochtig, er is niets om op te zitten, midden op een stenen plein. Gezellig is anders. Tweede probleem: het verstookt heel veel. De schouw trekt goed, het vuur brandt hevig, te hevig. Om vlammen te krijgen groot genoeg om zichtbaar te zijn voor de omstaanders, moet ongeveer een halve kubieke meter hout per uur worden aangesleept. Enkele uren stoken kost al snel enkele honderden euro’s. De brandweer doet ook al lastig; die eist dat er permanent toezicht is, brandblusapparaat in de aanslag, om ongevallen te vermijden. Het is duidelijk dat niet goed werd nagedacht over de stadshaard en het gevaar van een groot open vuur op straat. De tijden veranderen. Dansende vlammetjes zijn niet langer romantisch en gezellig, maar een bron van fijn stof en andere luchtvervuiling. Het stadsbestuur heeft de Gentenaars opgeroepen geen houtkachels meer te gebruiken. Daarom zal ook de stads-openhaard niet meer gebruikt worden. Dat antwoordde schepen De Regge op een vraag van Geertrui Vercaemer (N-VA). Hoeveel de bouw van de stads-openhaard gekost heeft, kon de schepen niet zeggen. We denken dat ze het eigenlijk niet wou zeggen uit eerlijke schaamte voor deze grove geldverkwisting.

Leenrolstoelen worden nauwelijks gebruikt Stad Gent kocht vijf rolstoelen die mensen gratis kunnen lenen om ze te gebruiken in de grote voetgangerszone. In plaats van die in de ondergrondse parkings ter beschikking te stellen voor wie ze nodig heeft, pakte het stadsbestuur het ‘typisch Gents’ aan, met een reglement: “Je vult minimum twee werkdagen op voorhand het reservatieformulier in. De rolstoelen zijn beschikbaar in het Fietspunt Gent Centrum op reservatie tegen afgifte van een kopie van je identiteitskaart en kunnen ontleend worden voor maximaal één dag. Bij laattijdig inleveren wordt een administratieve kost van 50 euro aangerekend aan de ontlener.” Klantvriendelijk, niet? Als je met je oma naar de stad wil gaan maar haar rolstoel past niet in je koffer, zodat je graag een rolstoel leent, dan moet je die twee werkdagen op voorhand reserveren! Geen wonder dat de vijf leenrolstoelen nauwelijks gebruikt worden (twintig reservaties op een half jaar tijd). De aankoopprijs was achtduizend euro. Voor de stad een klein bedrag. Erger is het totaal verknoeien van wat een sympathiek project moest zijn. De leenrolstoelen waren een idee van de oppositie (Guido Meersschaut - N-VA). Wringt daar misschien het schoentje?

Kwetsbaar, wat is dat? Je kunt geen krant meer lezen en geen nieuwsbericht meer horen of het gaat over “kwetsbaren”. Het woord “kwetsbaar” gaat dezelfde weg op als “duurzaam”: een containerbegrip waarvan niemand weet waar het voor staat. Ooit had je armen, zieken, vreemdelingen, werklozen, hangjongeren… Dat zijn nu allemaal “kwetsbare mensen”. Dat klinkt mooi, en het benoemt vooral de echte problemen niet. Wie “kwetsbaar” is, is duidelijk een slachtoffer en heeft vooral veel hulp nodig van de welzijnsindustrie. Zo is er in Gent een project voor “kinderen en jongeren die opgroeien in aandachtswijken en die vaak onderhevig zijn aan mechanismen van maatschappelijke kwetsbaarheid”. Het gaat in werkelijkheid om

Wallonië wil zijn Europese subsidies niet kwijt Waals minister-president Willy Borsus (MR) is volop aan het lobbyen om te vermijden dat de Europese subsidiestroom richting Wallonië opdroogt. De budgetten worden herzien en in Namen vrezen ze dat voor de ‘regio’s in transitie’, zoals Wallonië, een kleiner deel van de koek overblijft. Voor de periode 2014-2020 krijgt Wallonië van het Europees regionaal ontwikkelingsfonds zo’n 682 miljoen euro. Brussel kan rekenen op 96 miljoen euro. De Franse Gemeenschap ontvangt 634 miljoen euro. Middelen die al jaren naar deze deelstaten vloeien omdat ze in Europa economisch achterophinken.

Op de sukkel Iedereen herinnert zich de periode dat figuren als Guy Spitaels (PS) in Wallonië de plak zwaaiden. Ze slaagden er dankzij hun lobbywerk in belangrijke Europese financiële middelen naar achtergestelde regio’s als Henegouwen te lokken. We spreken van de jaren negentig van vorige eeuw. De Waalse industriële erfenis bleef zwaar om dragen. Het moet gezegd, dat heeft weinig zoden aan de dijk gezet. De Waalse industrieprovincies zijn nog altijd op de sukkel. Andere subsidieen investeringsprojecten hebben daar amper verandering in gebracht. Het Waalse marshallplan was een lichtpunt maar onvoldoende om de achterstand ten opzichte van Vlaanderen goed te maken. In het beste geval kan Wallonië ervoor zorgen dat de kloof met Vlaanderen niet groter wordt. In de Waalse regering mag zich deze zomer dan een coali-

tiewissel hebben voorgedaan waarbij de PS werd opzijgeschoven, het principe dat Wallonië Europees manna nodig heeft, blijft overeind. Vandaar de bezorgdheid bij Waals minister-president Willy Borsus (MR) over de toekomstige subsidiestromen naar Wallonië. Met het oog op het post-Brexit-tijdperk worden de enveloppes voor steun aan achtergestelde regio’s herzien. Er lagen tot voor kort verschillende pistes op tafel. Op een bepaald moment was zelfs sprake van het afschaffen van de steun aan de zogenaamde regio’s in transitie, regio’s waarvan het bbp per inwoner tussen 75 en 90 procent van het Europees gemiddelde ligt. Dat zijn niet de armste regio’s van de Europese Unie maar ook niet de rijkste. In die groep zitten de Waalse provincies Henegouwen, Luik, Namen en Luxemburg. Heel Wallonië dus, afgezien van Waals-Brabant dat een inkomen per hoofd heeft dat zelfs hoger ligt dan het Belgische gemiddelde.

Waals lobbywerk Voor Borsus zou het een slechte zaak zijn als Wallonië de subsidies kwijtspeelt. Hij haalt daarom steevast de voorbeelden aan van economische groeipolen in Wallonië die er dankzij de Europese steun zijn gekomen, zoals de luchthaven van

Romakinderen die al in aanraking zijn gekomen met politie of gerecht. Geen doetjes. Criminelen in de dop. Maatschappelijk kwetsbaar? Groen schrijft in haar verkiezingspropaganda: “In Gent blijven we het voortouw nemen om kwetsbare Gentenaars perspectief te bieden door middel van een kwaliteitsvol engagement.” Met kwetsbaar bedoelen ze hier langdurig werklozen in tewerkstellingsprojecten. Kwetsbaar? Van Groen komt ook volgend pareltje: “Deze aanbodgerichte proactieve benadering loont echt, zeker voor de meest kwetsbare mensen.” We vermoeden dat de schrijver het zelf niet weet. Die gooit er maar wat kwetsbaren tegenaan omdat het zo gewichtig klinkt. Mathildis

Li bia bouquet

Charleroi. Het Waalse lobbywerk is volop bezig. Borsus kan daarbij rekenen op de voormalige minister-president Karl-Heinz Lambertz, die momenteel voorzitter is van het Europees Comité van de regio’s. Lambertz hoopt dat de Europese steun behouden blijft – daar ziet het naar uit - en dat daar ook een aantal rijkere regio’s bij betrokken worden. Dat zou het aantal voorstanders van de subsidiestroom doen toenemen. De denkpiste die momenteel voorligt, is dat regio’s met een inkomen per hoofd tussen 90 en 100 procent van het Europees gemiddelde ook op subsidies zouden kunnen rekenen. Maar het is een tweesnijdend zwaard. Meer regio’s die in aanmerking komen voor steun, zou betekenen dat eenzelfde of iets dikkere enveloppe zou moeten worden verdeeld over een grotere groep. Dat zou minder geld betekenen voor Wallonië. De Waalse regering is daar niet gelukkig mee, maar redeneert als volgt: “Liever wat minder subsidies dan totaal geen subsidies meer.” Binnen de MR-cdH-regering beseft men dat het tijd is om de tering naar de nering te zetten. Aanvankelijk leek er weinig verschil te bestaan tussen de huidige coalitie en een regering met de PS. Maar de zaken zijn toch aan het veranderen, zij het voorzichtig. Zo gaat Waals minister voor Economie Pierre-Yves Jeholet (MR) eindelijk 22 regionale economische subsidieagentschappen afschaffen. 200 bestuursfuncties zullen verdwijnen. Een miljoenenbesparing die Wallonië dringend nodig had.

Picard

De wereld rond

26 april 2018

Diplomatieke valies

De plannen van een ‘dure vriend’ Het enthousiasme van Emmanuel Macron voor de EU wordt allicht getemperd. Een onvermijdelijk gevolg na de confrontatie met landen die de EU-toekomst anders zien, Duitsland op kop. Na de wittebroodsweken, en de euforie de Frans-Duitse as nieuw leven te hebben ingeblazen, domineren vandaag vooral de verschilpunten. Toch zal men ergens moeten uitkomen.

Elsevier. Het mag niet onderschat worden, voor Duitsland is en blijft de EU een belangrijk internationaal platform, dus moet men Parijs meekrijgen.

een zijspoor was gezet. En net dat laatste is voor Macron een streep door de rekening. Martin Schultz, oud-voorzitter van het Europees Parlement, leurde met een erg pro-EU klinkende plaat. Inmiddels is gebleken dat dit repertorium wel erg persoonlijk was en niet representatief voor de partij als dusdanig.

En daar staan we dan. Berlijn zegt grotendeels nee tegen de hervormingsdrang van Macron, zij het in betrekkelijk diplomatieke bewoordingen. Maar kunnen de Duitsers het risico lopen dat hij faalt in zijn project? Europa is geen geïsoleerd thema voor de Franse president. Systematisch koppelt hij de Europese hervormingen waar hij voor staat aan de veranderingen die hij in Frankrijk wil doorvoeren. En hoe moeilijk dat is, illustreert de dagelijkse realiteit in Frankrijk. Wat zouden de repercussies voor de politieke toekomst van Macron zijn als het helemaal vastloopt op Europees vlak? Zal het spookbeeld van het Front National terug opduiken? En zo ja, in welke omvang? De EU is ook ruimer dan de Frans-Duitse as, al zal door de Brexit het soortgelijk gewicht ervan weer toenemen. Een land als Nederland, om één voorbeeld te noemen, staat bijzonder kritisch tegenover allerlei plannen voor meer Europese integratie. En dan hebben we het niet eens over de OostEuropese kwajongens, of Italië. Merkel beseft dit en ze zal in juni met ‘iets’ voor de dag moeten komen. Er is het Europa van Macron en er is dat van Orbán, wordt in diplomatieke kringen weleens gefluisterd. Het zijn twee uitersten waartussen vele grijsschakeringen bestaan, misschien zelfs meer dan vijftig. Waarom niet een toepasselijk lied kiezen voor elke Europese top? Een suggestie voor juni: haal “Fade to grey” van Visage maar al uit de platenkast.

En zeggen dat het er aanvankelijk allemaal best hoopvol uitzag. Toen een jaar geleden de Franse president zijn eerste officiële bezoek aan Berlijn bracht, citeerde gastvrouw Merkel een slagzin van Herman Hesse: “Elk nieuw begin heeft zijn eigen magie.” Mooi toch, en het klonk de numero uno van het Élysée als muziek in de oren. Per slot van rekening was hij verkozen met een erg pro-Europees programma en stond hij te popelen om zich tot een loyale partner te ontpoppen. En méér ook nog, als het even kon. De Frans-Duitse as nieuw leven inblazen, daar was het hem om te doen, liever vandaag dan morgen.

EU-plaat Het leek erop dat de tandem Merkel-Macron mooie wittebroodsweken in het verschiet had, zij het dat bij gebrek aan een regering in Berlijn de formele voltrekking van het huwelijk wat op zich liet wachten. Ook aan Duitse zijde was er hoop. Jarenlang ergerden ze zich aan een Frankrijk dat maar geen degelijke hervormingen kon of wou doorvoeren. En dan is daar plots een president die van hervormingen zijn handelsmerk maakt, althans tijdens de campagne. Inmiddels is er een Duitse regering, zij het dat de configuratie de Fransen wat tegenvalt. De liberalen blijven in de oppositie en dat is een zegen voor Macron. “Met hen in de regering, ben ik met mijn Europese hervormingsvoorstellen dood”, verklaarde hij ooit. Wel stapte de SPD erin, met tegenzin, en pas nadat topman Schultz op

Tegenstellingen Macron ging op verschillende plekken zijn verhaal doen. In een Parijse universiteitsaula. In Berlijn. En ook even in het Europees Parlement, zij het dat het theatrale cachet van de opvoering daar vooral tot doel had het mindere belang van de instelling te camoufleren. Nog maar eens. Ondertussen zijn vooral de divergenties naar het oppervlak komen drijven. Duitsland weet vooral wat het niet wil: betalen om andermans plannen uit te voeren. De cover van Der Spiegel van een tijdje geleden was veelzeggend. De foto van Macron met als titel ‘Teuer Freund’. Ondertitel: ‘Emmanuel Macron rettet Europa ... und Deutschland soll zahlen’. In juni vindt een belangrijke Europese top plaats en men zal met iets naar buiten moeten komen, maar waarmee precies? Uit Macrons boodschappenlijst zijn al wat dingen geschrapt. Eén minister van Financiën voor de eurozone? Eén begroting voor die eurozone? Een eurozoneparlement? Driewerf nee, of beter: nein! “Merkel schippert tussen de Duitse publieke opinie en de Franse vriendschap”, schrijft Jelte Wiertsma, de gedegen Brussel-correspondent van

Grijs

Michaël Vandamme

Buitenlands spervuur Wij steunen de Koerden Het slot van het artikel “De Syrische rode lijn” van Jens de Rycke in ons vorige nummer zou ten onrechte de indruk kunnen wekken dat wij de Koerden niet meer steunen en dat wij gekant zijn tegen het behoud van een autonoom Koerdisch gebied in Syrië, naar het voorbeeld van het autonome Koerdische gebied dat al in Noord-Irak bestaat. ’t Pallieterke heeft altijd partij gekozen vóór volkeren die streven naar meer autonomie, of naar onafhankelijkheid, en tégen de eenheidsstaten die begrippen als “territoriale onschendbaarheid” en “nationale soevereiniteit” als voorwendsel gebruiken om autonomie- of onafhankelijkheidsbewegingen te verpletteren. Men kan veel kritiek leveren op het beleid van de VS in het Nabije Oosten, maar één positief element was het bondgenootschap met de Koerden, die dankzij Amerikaanse wapens, adviseurs en luchtsteun nu feitelijke autonomie hebben in Noord-Irak en een stukje eigen grondgebied in Syrië. We hopen dat president Trump zijn Koerdische bondgenoten in Syrië en Irak niet zal laten vallen. De Koerden hebben ongelooflijk dapper tegen IS gevochten. Zonder hen zou IS misschien nooit verslagen zijn. Zij verdienen het niet afgemaakt te worden door de Turken, de Russen en/of de Syriërs.

Staatshuurlingen De Turkse “SADAT Defense Consultancy” heeft niets te maken met de Egyptische president Sadat, die de Yom Kippoer-oorlog ontketende, en daarna een vredesverdrag sloot met Israël. Een verdrag dat al bijna veertig jaar standhoudt. In het Nabije Oosten is dat een eeuwigheid. Het Turkse SADAT kan het best omschreven worden als een huurlingenleger in

Genieten doe je met Maes Kofﬁe

dienst van de regering. Het speelt dezelfde rol als de Wagner-groep in Rusland en de Revolutionaire Garde in Iran: het laat die regeringen toe militaire operaties uit te voeren, zonder dat zij rechtstreeks verantwoordelijk gesteld kunnen worden. SADAT werd in 2012 gesticht door brigadegeneraal Tanriverdi, die ooit een topfunctie bekleedde bij de Turkse bezettingstroepen in Noord-Cyprus. In 1997 werd hij weggezuiverd wegens zijn fundamentalistische sympathieën, maar toen Erdogan aan de macht kwam, werd hij een rijzende ster. Zijn “staatshuurlingen” speelden een cruciale rol bij het neerslaan van de staatsgreep tegen Erdogan in 2014. Zij waren ook actief in Syrië. In 2016 steeg Tanriverdi heel hoog in de Turkse hiërarchie: Erdogan benoemde hem tot zijn belangrijkste militaire adviseur. De Turkse oppositie vermoedt dat SADAT bezig is met het organiseren en trainen van milities met het oog op de verkiezingen van 2019. Die gaan dan de “spontane volkswoede” ontketenen tegen meetings en manifestaties van oppositiepartijen.

Ottomaanse nachtmerrie De Turken gedragen zich steeds agressiever en arroganter in het najagen van hun Ottomaanse droom. Een droom voor hen, maar een nachtmerrie voor Europa. En voor de Arabieren, die de Turken diep in hun hart nog altijd wantrouwen en haten. In het Nabije Oosten wordt die haat al eeuwen in leven gehouden. Vandaar het Arabische spreekwoord: “De laatste daad van een Turk is een dolksteek in de rug.” Voorlopig is Griekenland het eerste doelwit. De Turkse treiterijen en provocaties in de Egeïsche Zee worden steeds extremer. Op 17 april onderschepte een Turks gevechtsvliegtuig een Griekse helikopter die van het piepkleine eilandje Ro naar Rhodes vloog. Niet zomaar een helikopter, maar het toestel waarin de Griekse premier Alexis Tsipras en de Griekse opperbevelhebber admiraal Evangelos Apostolakis zaten. De Grieken moesten twee van hun jachtvliegtuigen uitsturen om de Turkse jet te verjagen. Erdogan kan ongestraft blijven provoceren. Zijn strijdkrachten zijn veel sterker dan de Griekse, hij heeft een reservoir van een paar miljoen vluchtelingen achter de hand die hij als een zwerm sprinkhanen op Griekenland kan loslaten, en hij kan gemakkelijk muiterijen ontketenen bij de tienduizenden islamitische volksverhuizers die al in Griekenland zitten.

Ketters LUIKERSTEENWEG 244 F 3500 HASSELT 011 223 253 EN 011 273 272 MAESKOFFIENV@SKYNET.BE WWW.MAESKOFFIE.BE

Op enkele kleine enclaves na heeft IS geen grondgebied meer onder controle. Maar daarmee is IS lang niet uitgeschakeld. Op 22 april blies een zelfmoordterrorist van IS zich op tussen een groep mensen die in Kaboel in de rij stonden om zich te laten registreren voor de verkiezingen voor het parlement en de provinciale raden. Er vielen 52 doden en 112 gewon-

den, waaronder vrouwen en kinderen. Elders in het land werden kleinere aanslagen gepleegd bij kantoren waar kiezers zich konden laten registreren, maar het is niet zeker dat die allemaal het werk waren van IS. Het is ongetwijfeld geen toeval dat bij de aanslag in Kaboel een “doelwit” werd uitgekozen in de sjiitische wijk Dashti Barchi. In die wijk werden de voorbije maanden al meerdere aanslagen gepleegd. Ja, de moslims haten Joden, christenen, jezidi’s, boeddhisten, hindoes en animisten, en als ze de kans krijgen vermoorden ze die, soms bij honderdduizenden tegelijk, zoals in Armenië en Soedan, of tijdens de bloedbaden na de opdeling van Brits-Indië. Maar als er geen “echte” ongelovigen in de buurt zijn, dan blijven ze niet bij de pakken zitten. Dan slachten soennieten en sjiieten elkaar af. De sjiieten zijn meestal in de minderheid, dus zij kregen vaak de ergste klappen. Maar het moment van hun historische wraak nadert met rasse schreden. Wacht maar tot het sjiitische Iran atoomwapens heeft. Dan zal twaalf eeuwen opgekropte frustratie en razernij eindelijk de vrije loop krijgen. En daarbij zullen iets meer doden vallen dan die 52 onlangs in Kaboel…

Pakistan Ook in Pakistan bewees IS dat het nog niet dood en begraven is. In de stad Quetta pleegde IS deze maand al twee aanslagen, waarbij zes christenen werden doodgeschoten. Het begon de dag na Pasen, toen vier christenen uit dezelfde familie werden vermoord. Vorige week werden twee christenen doodgeschoten vanop een voorbijrijdende motorfiets. Ook de vorige christelijke feestdag in Quetta was in bloed gedrenkt: kort voor Kerstmis bliezen twee zelfmoordterroristen zich op in de methodistische Bethel-kerk van Quetta: 10 doden en 56 gewonden. Ook die aanslag werd opge-

ëist door IS. De geterroriseerde christelijke gemeenschap in Quetta is gebroken. Er is een grote uittocht begonnen, waarbij christelijke families op de vlucht slaan en de huizen achterlaten waar zij sinds vele generaties woonden. Overigens, de christenen in Pakistan worden ook zonder IS al verpletterd tussen twee molenstenen: één van bovenaf, met vervolgingen en processen wegens godslastering die van de staat uitgaan, en één van onderaf, met lynchpartijen, verkrachtingen en ontvoeringen die door islamitisch gepeupel worden gepleegd. Gepeupel dat van de Pakistaanse justitie gewoon zijn gang mag gaan.

Open grenzen voor geweld Tijuana, een Mexicaanse stad aan de grens met Californië, is één van de gewelddadigste steden van Mexico. Een record dat nochtans zeer moeilijk te vestigen is. Vorige week werden daar in één etmaal elf mensen vermoord. Dit jaar zijn er al 650 mensen vermoord, meestal bij misdaden die verband hielden met drughandel en wraakacties van kartels. En natuurlijk verspreidt die epidemie van geweld zich tot over de grens, in het uiterst progressieve en Democratischgezinde Californië, dat met zijn gedoogbeleid tegenover illegalen als een magneet werkt op criminelen uit heel Mexico en zelfs heel Latijns-Amerika. Bij de politieke en academische elites in Californië is nog geen ommekeer merkbaar. Daar volhardt men met een Noord-Koreaans fanatisme in de boosheid en in het monddood maken van andersdenkenden. Men blijft het strengere immigratie- en terugkeerbeleid van president Trump zo veel mogelijk saboteren. Maar aan de basis rommelt het, zélfs in Californië. Uit een opiniepeiling blijkt dat 59 procent van de ondervraagden een hardere aanpak van illegalen eist.

Het nabije buitenland

26 april 2018 DE ‘ZADISTES’ In januari besliste president Macron na aanhoudend protest om de bouw van een nieuwe luchthaven in Notre-Dame-des-Landes af te voeren. Lokale bewoners, landbouwers, groene actievoerders en linkse militanten die de terreinen voor de geplande luchthaven lange tijd bezet hielden, juichten. Maar sindsdien willen de linkse militanten niet wijken; ze willen het terrein ombouwen tot een links-autarkisch-utopisch eiland. Even terug in de tijd, naar half januari dit jaar. President Emmanuel Macron en premier Edouard Philippe moeten een moeilijke beslissing nemen: het project Notre-Dame-des-Landes wordt stopgezet. Het gaat om de bouw van een nieuwe luchthaven op dertig kilometer van Nantes, aan de poort van Bretagne en de Franse westkust. Over de bouw van die luchthaven wordt al een halve eeuw gebakkeleid. De eerste plannen stammen uit de jaren zestig, de tijd dat in het jakobijnse Frankrijk eindelijk openlijk werd gepraat over de nood aan decentralisatie. Notre-Dame-des-Landes is feitelijk noodzakelijk, omdat de luchthaven van Nantes verzadigd dreigt te raken. De limiet van 14.000 passagiers per dag wordt steeds vaker overschreden. Vorig jaar werd een record bereikt met 170 dagen overcapaciteit op 365. En toch komt die luchthaven er niet, ondanks het feit dat de inwoners van de regio Loire-Atlantique in 2016 met 55,7 procent ja hebben gezegd tegen het project.

Loopgravenoorlog tegen de politie Dat aan de bouw van een nieuwe luchthaven niet eens begonnen is, heeft te maken met het jarenlange protest van actievoerders. Landbouwers waren tegen omdat ze dachten akkerland

SI LA FRANCE M’ÉTAIT CONTÉE te verliezen. Buurtbewoners vreesden overlast. Groene activisten wezen op de nadelige gevolgen voor het ecosysteem. Terwijl het dossier bleef aanslepen, kregen vooral de groene tegenstanders steun van linkse activisten en anarchisten, die het terrein waar de luchthaven zou komen, begonnen te bezetten. Ze worden ‘zadistes’ genoemd, verwijzend naar het acroniem ‘zad’, ‘zone à défendre’, te verdedigen zone. De voorbije jaren waren er honderden activisten die zich blijvend op de site vestigden. Ze vormen een gemeenschap op zich die probeerde zelfbedruipend te zijn. De bezetting startte eind de jaren 2000 en duurt nog altijd voort, hoewel de regering besliste er geen luchthaven te bouwen.

Macron is niet Poetin De oppositie beschouwt dat als een teken van zwakte van de president. Macron maakte alles nog erger door vorige week tijdens een informeel gesprek met een journalist - “bij het drinken van een glas” - te verklaren dat hij even sterk is als Poetin. Wat de Russische president met die actievoerders zou doen, daar moeten we geen tekening bij maken. In januari gaf de regering de militanten tot begin april om hun barakken af te breken en te vertrekken. Anders zouden ze door de politiediensten verdreven worden. Maar de anarchisten blijven waar ze zijn; ze hebben zelfs versterkingen gebouwd en loopgraven aangelegd rond de site. Op maandag 9 april ondernam de gendarmerie een poging om het terrein vrij te maken, maar dat is niet gelukt. De politie werd verwelkomd met molotovcocktails en reageerde daarop met traangas. De ordediensten deinsden terug voor een hardere aanpak. Dit tot ergernis van een aantal Front National-verkozenen, die meermaals had-

DAAR ZIJN DE KOLONIALISTEN! Prins Charles wordt de nieuwe ceremoniële leider van het Gemenebest van Naties. Een slimme zet? Moeten de Britten zich niet eerst verontschuldigen voor het kolonialisme? In hoeverre is het Verenigd Koninkrijk vandaag verantwoordelijk voor economische achterstelling en politieke instabiliteit in de voormalige kolonies? Het zijn vragen die de afgelopen dagen opdoken, toen de landen behorende tot het Gemenebest van Naties in Londen verzamelen bliezen.

Dit kan kwalijke gevolgen hebben voor de Britse economie, door een daling van de export. Britse eurosceptici van de harde lijn zien echter geen graten in het verliezen van een grote Europese afzetmarkt; zij lonken naar de Verenigde Staten én de landen van de ‘Commonwealth of Nations’.

Met of zonder een koningin?

Verontschuldigingen aanbieden?

Vandaag de dag is het Gemenebest van Naties een vrijwillige verbintenis tussen meer dan vijftig landen, verspreid over zowat alle continenten. Die lidstaten hebben samen een bevolking van meer dan een miljard. Die landen zijn soeverein, los

Doordat het Huis Windsor prominent de dienst blijft uitmaken binnen het Gemenebest van Naties, barstte een weinig verrassende discussie over het verleden los. De gekleurde mensenrechtenactiviste Afua Hirsch windt er, in dagblad ‘The

Nu de officiële ‘Brexit’ stapje voor stapje dichterbij komt, buigen steeds meer politici in het Verenigd Koninkrijk zich over de toekomstige handelsrelaties met het buitenland. Theresa May en haar regering gaven meermaals te kennen dat - na de overgangsperiode - het Verenigd Koninkrijk niet langer deel zal uitmaken van de Europese interne markt voor goederen en diensten. Dit zou betekenen dat consumptiegoederen en diensten minder eenvoudig toegang krijgen tot de binnenmarkt op het Europese continent.

DUITSE MUZIEKPRIJS VOOR TWEE RAPPERS Krijgt de Duitse muziekindustrie een koekje van ons ‘Belgisch’ deeg? De belangrijkste Duitse muziekprijs “Echo” werd in het verleden al zeven keer uitgereikt aan chansonnier Westernhagen, bijna 70 jaar en nog steeds aan zijn Charles Trenet-hoed te herkennen. Maar vorige week kondigde Westernhagen aan die zeven onderscheidingen terug te willen geven. Een donderslag bij heldere hemel! Reden: de jongste Echo-onderscheiding ging twee weken geleden naar twee rappers, voor hun derde album “Jong, brutaal, er goed uitziend, nr. 3”.

Liedermacher Rapper Kollegah - echte naam Felix Martin Blume - leerde al vroeg, via zijn Algerijnse stiefvader, de islam kennen en bekeerde zich. Zijn eerste plaat “Zuhältertape” – pooierplaat! – liet in 2005 al vermoeden dat noch hij noch zijn thema’s van het zoete soort zouden zijn. Die “Pooierplaat” kende zelfs vier volumes en verkocht in de Duitse landen als zoete broodjes. Een teken aan de wand, aldus Marius-Müller Westerhagen, voor de verdere verruwing van mens en maatschappij. “Zomaar en te allen prijze succes en populariteit verheerlijken demotiveert de ware creatieveling en versmacht de zin voor het kunstzinnige”, aldus de zanger op Facebook. Zelf houdt hij het midden tussen die andere Duitse chansonnier Reinhard Mey en zijn Amerikaanse evenknie Johny Cash. Westernhagen trekt volle zalen met liederen als ‘Willenlos’, ‘Weil ich Dich Liebe’, und ‘Lass uns Leben’, … maar helaas is hij, als Liedermacher, bij ons volkomen onbekend. Onterecht! Ook het Vlaamse paard kan men dus naar het water brengen, maar

In de lijn van 19de-eeuws utopisme De protestbeweging heeft inmiddels niets meer te maken met de afgevoerde plannen voor een luchthaven. De ‘zadistes’ zien zichzelf als exponenten van een alternatieve samenleving die zich verzet tegen de moderne consumptiemaatschappij. Er zouden zelfs plannen bestaan om op de site een systeem van gecollectiviseerde landbouw in te voeren. Kortom, de ‘zadistes’ plaatsen zich op dezelfde lijn als de utopische bewegingen van de 19de eeuw. Ze doen ook denken aan de hippiecommunes van de jaren zestig. Of aan linkse protestbewegingen waar Frankrijk een abonnement op heeft, zoals de Commune van 1870-‘71. Het gewicht dat de extreemlinkse militanten door Notre-Dame-des-Landes in de media krijgen, is veel groter dan hun maatschappelijk of electoraal gewicht. Extreemlinks stelt in Frankrijk niet veel meer voor. Akkoord, Jean-Luc Mélenchon van La France Insoumise haalde vorig jaar in de eerste ronde van de presidentsverkiezingen bijna 20 procent van de stemmen, maar hij is eerder een establishmentfiguur. De stemmen van de meest radicale linkse kandidaten waren verwaarloosbaar: Philippe Poutou en Nathalie Artaud haalden in 2012 en 2017 nog geen 2 procent van de stemmen. Salan

ENGELAND Guardian’, geen doekjes om. Die juffrouw ziet in het Gemenebest van Naties nog altijd een onderdrukkend, hedendaags Brits Rijk. Toe maar! Wie biedt meer? Volgens Emily Thornberry, Brits socialistisch parlementslid, moet Prime Minister Theresa May haar verontschuldigingen aanbieden. Thornberry, woordvoerster namens Labour voor wat betreft de relaties met het Gemenebest, vindt namelijk dat het Verenigd Koninkrijk zich dient te schamen voor zijn ‘bloedige, koloniale verleden’. Deze voorspelbare doch armzalige woordjes waren amper geuit of aan de andere kant van de wereld schoten tal van academici in de lach. Zo ook professor Bella d’Abrera, docente aan het Australische Instituut voor Bestuurskunde. Volgens d‘Abrera herschrijven de socialisten nog maar eens de geschiedenis. “Het was het Britse Rijk dat in de landen behorende tot de ‘Commonwealth’ rechtspraak, democratie en vrijhandel bracht. Het Britse Rijk schafte de slavernij af en maakte een einde aan tal van barbaarse praktijken”, schrijft ze in ‘The Times’. Zelfs indien de Britten destijds misdaden begingen, heeft het zin daar nog over te palaveren? Met een knipoog trekt d’Abrera de socialistische logica door: “Moeten de huidige Italianen zich ook verontschuldigen, omdat de Romeinen destijds de gebieden inpalmden die vandaag het Verenigd Koninkrijk uitmaken?” Veel ex-kolonies staan er heden ten dage op economisch, sociaal en politiek vlak slechter voor dan toen zij onder het Britse ‘juk’ gebukt gingen. In veel van die landen – vaak op het Afrikaanse continent – werden de Britten verdreven en kwamen er brute dictators in de plaats. De toestand is in veel landen dermate erbarmelijk dat een mens zich zou gaan afvragen of dekolonisatie niet verworden is tot een misdaad tegen de mensheid.

LvS

BEI UNS IN DEUTSCHLAND

het doen drinken, meine Güte! Wat hem echt ertoe bewoog om zijn trofeeën terug te geven? Brutale zo niet aanstootgevende zinnen van de rappers, zoals “Mijn lichaam zit strakker dan dat van Auschwitzgevangenen”, en “Doe maar weer eens een Holocaust, of breng maar eens een molotov mee”. Een molotovcocktail, een brandbom, genoemd naar de Sovjetminister van Buitenlandse Zaken onder Jozef Stalin die berucht werd voor de grote ‘zuiveringen’ die hij uitvoerde. Deze plaat had Kollegah samen met Farid Bang uitgebracht, in december laatstleden, en was toen al goed voor 27.000 voorafbestellingen in vijf dagen tijd! Farid El Abdellaoui, ofte Farid Bang, geboren in het Spaanse Malaga maar van Marokkaanse afkomst, bleek van bij het begin evenmin vies van scabreuze woorden en titels als “Fick noch immer deine Story”, “Neuk nog wat je eigen verhaal”…

Gangstermuziek Dat dit soort ‘muziek’, gangsta rap à la Ice Cube – afkomstig uit de Amerikaanse getto’s, geweldig voor de enen, maar gewelddadig voor de anderen – de jongste Echo-prijs wegkaapte, is veel betrokkenen een doorn in het oog. Vooral dat eeuwig op het been der Jodenhaat knauwen zit hen dwars. Dat geldt ook voor de organisatoren van deze muziekprijs. De verontschuldigingen kwamen dan ook snel. “Deze muziek hebben wij fout ingeschat, daar waar wij traditiegetrouw de vrijheid van de kunstenaar huldigden waren we hier mis”, verklaarde Florian Drücke, de voorzitter van de Bond der Duitse Muziekindustrie. Vanwaar dan die misstap? Tot dusver werd deze prijs verleend op basis van verkoopcijfers en de goedkeuring van een jury. In omstreden gevallen

FRANKRIJK

den verklaard dat “men die anarchisten maar moest wegslepen aan hun dreadlocks”. De lokale prefect besloot om in overleg te gaan met de ‘zadistes’, maar het was een dovemansgesprek. Zelfs de minister van Milieu, Nicolas Hulot, die mee kwam vergaderen, kon de anarchisten niet overtuigen. Ondertussen slagen nieuwe, nog radicalere anarchisten erin toegang te krijgen tot de site, ondanks het feit dat de gendarmerie strenge controles doorvoert.

RIGHT OR WRONG van het Verenigd Koninkrijk. Desalniettemin heeft een deel van de ledenlanden Queen Elisabeth II op de troon. Dit noemen we ‘Commonwealth Realms’. Denk aan Australië, Nieuw-Zeeland, Jamaica, Canada, Barbados en de Bahama’s. Staten als Pakistan, Zuid-Afrika, Nigeria en Malta behoren evenzeer tot het Gemenebest van Naties, maar hebben een eigen staatshoofd. De dekolonisaties liggen decennia achter ons. Het Britse Rijk bestaat al lang niet meer. Toch blijft het ‘Commonwealth of Nations’ soms de gemoederen verhitten. Het losse samenwerkingsverband dat het Gemenebest is, krijgt - veelal vanuit linkse, politiek correcte hoek - al te vaak het verwijt een neokoloniale instelling te zijn. Op basis van dat non-argument stapte Gambia in 2013 uit het landenblok, om vervolgens in februari van dit jaar opnieuw aansluiting te vinden. Criticasters menen dat de Britten, en dan specifiek de koninklijke familie, te dominant aanwezig blijven binnen de structuur van het Gemenebest. Te Londen, in Buckingham Palace, verzamelde vorige week donderdag de regeringsleiders van de drieënvijftig lidstaten. Vrijdag werd bij stemming beslist dat prins Charles het stokje overneemt van zijn moeder, Elisabeth II, als hoofd van de ‘Commonwealth of Nations’. Een stemming? Jazeker. De positie kan immers niet zomaar overgedragen of overgeërfd worden van moeder op zoon, zoals in de Britse koninklijke familie wel het geval is.

DUITSLAND

kwam er een adviesraad bij. Maar ook deze raad zag geen graten in dit album, want “de vrijheid van de kunstenaar kwam hier niet in het gedrang”. Nu dus wel, want voor heisa en protest zorgde ook een lid van die adviesraad. Christian Höppner, voorzitter van de Duitse cultuurraad, trok zich terug met de woorden: “Deze onderscheiding voor deze rappers is een onbegrijpelijke misstap van de Echo-jury, meer en erger zelfs, getuigt van een bedenkelijke toestand waarin onze maatschappij zich bevindt.”

Maffay en Maas Dirigent Enoch zu Guttenberg (van adel!), pianist Igor Levit, Rus van afkomst, graficus Klaus Vormann, de ‘vijfde Beatle’ omdat hij zoveel albums voor de “Fab Four” tekende, en het Notos-kwartet, een het gehoor strelend klavierkwartet uit Berlijn, stuurden hun prijs al terug. Met volgend begeleidend schrijven: “Dat nu ook al schrijvers van dergelijke afschuwelijke antisemitische teksten, bol van haat en geweld, deze prijs in ontvangst mogen nemen, is een schande voor ons land, een veeg teken voor de ontwikkeling van ons land.” En dat uitgerekend op 12 april, de dag waarop in Israël die zes miljoen Joden herdacht worden! Peter Maffay, ouwe gouwe rockster van o.m. die allerberoemdste plakker “Du”, gaat nog een stap verder; hij eist dat de verantwoordelijken ontslag nemen. Ook Heiko Maas, de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, laat zich niet onbetuigd: “Dergelijke antisemitische, zo niet schunnige praat tout court verdient gewoon geen prijs.” De volgende Echo zal beslist anders echoën. Gilbert Druant

10 Beeldspraak

26 april 2018

MEDIALAND Berichtgeving door een Soros-bril We hadden het in deze rubriek al over de opvallend eenzijdige berichtgeving over de nasleep van de parlementsverkiezingen in Hongarije. De afgelopen week deden de meeste media goed hun best om daar nog een schepje bovenop te doen. Zo kondigde de Open Society van Georges Soros aan dat het overweegt zich terug te trekken uit Hongarije. In de pers werd dat meteen weergegeven alsof dat een absolute ramp voor Hongarije zou zijn. Dat moest toch blijken uit de reacties van … enkele medewerkers van de Open Society, enkele medewerkers van ngo’s gesteund door de Open Society, een reactie van het Helsinkicomité in Hongarije, ook gesteund door de Open Society, en als toemaatje enkele leden van het linkerdeel van de Hongaarse oppositie. Voorwaar een bijzonder gevarieerd gezelschap. Regeringsgezinde organisaties en Hongaren kwamen niet aan het woord, maar ja, iedereen weet toch dat die per definitie bijzonder onredelijk zijn en bovendien extreem onverdraagzaam tegenover andere meningen.

F-16-steekvlam We geven het grif toe, we zaten er verleden week naast. Blijkbaar was het F-16-debat toch niet helemaal voorbij. In de speciale Kamercommissie kwam de “klokkenluider” zijn versie van het verhaal nog eens bevestigen, waarna de legertop en de minister van Defensie Steven Vandeput samen met de F-16-producent Lockheed Martin nog eens hun versie bevestigden. Voor het gros van de pers was daarmee meteen duidelijk hoe de vork precies in de steel zat: iedereen loog, behalve de klokkenluider. Ah ja, Lockheed Martin is dan wel de producent van de F-16’s, maar tegelijk de grootste kanshebber om die te mogen vervangen. Zeer verdacht. En de legertop zit, zoals iedereen weet, in de zak van Lockheed Martin. Steven Vandeput is dan weer een N-VA’er, dus al bij voorbaat verdacht. We vragen ons toch iets af. Zou de pers ieder woord van eender welke “klokkenluider” ook geloven als de minister van Defensie een rode partijkaart gehad zou hebben?

Noord-Korea stopt nucleaire proeven Het nieuws sloeg in als een bom: Noord-Korea stopt voorlopig met zijn nucleaire proeven. Volgens Kim Jong-un omdat ze voldoende vooruitgang hebben geboekt. Volgens anderen omdat de sancties de top van het Noord-Koreaanse regime pijn beginnen doen. Bij de VN waren ze er rap bij om te onderstrepen dat deze ontdooiing het bewijs leverde dat diplomatie werkt. Het zou natuurlijk ook kunnen dat de politiek van de Amerikaanse president Trump er voor iets tussen zit. In tegenstelling tot zijn voorganger Barack Obama laat hij niet zomaar met zich sollen. Je ziet echter van hier dat de pers wil toegeven dat Donald Trump resultaten boekt waar Obama alleen maar kon van dromen. Dan is de kans groter dat Anton Berger morgen recht voor de camera’s Nahima Lanjri vol op de mond kust.

VRT acht overlijden Avicii belangrijker Verleden jaar leek het nog alsof we aan de rand van WO III stonden. Een mens zou dan denken dat wanneer Noord-Korea aankondigt dat het stopt met nucleaire tests, dat dat meteen het absolute hoofdpunt van het avondjournaal zou zijn op de openbare omroep. Mispoes, want de VRT opende op zaterdag haar avondjournaal met het nieuws van het overlijden van de Zweedse DJ Avicii. Nu goed, op je 28ste al aan je eind komen, is inderdaad een tragedie. Maar de Noord-Koreaanse aankondiging leek ons net iets gewichtiger, al was het maar omdat het letterlijk over het lot van miljoenen mensen gaat. Bij de VRT dachten ze daar anders over. “Brood en spelen” ging dus voor op de saaie afgelasting van WO III.

Groen licht voor Schots tv-kanaal De Britse BBC heeft groen licht gekregen om een nieuw tvkanaal op te starten in Schotland. Op dit ogenblik heeft de BBC al drie tv-kanalen in Schotland. BBC One Scotland en BBC Two Scotland zijn eigenlijk overnames van BBC One en BBC Two, maar met gedeeltelijke regionale programmering en lokaal nieuws. BBC Alba zendt tot zeven uur per dag in het Gaelic uit.

FILM Politici van SNP hebben al lang kritiek op de BBC, omdat die te “Brits” zou zijn. In het bijzonder ‘BBC News at Six’ is een doorn in het oog van onder meer Alex Salmond. Met een volwaardig Schots kanaal, dat de plaats zal innemen van BBC Two Scotland, en met elke dag zeven uur Schotse programma’s, inclusief een eigen Schots journaal om negen uur ‘s avonds, wordt aan die kritiek nu tegemoetgekomen. De zender zou ongeveer 30 miljoen Britse pond per jaar mogen kosten. Bovendien zou de BBC haar budget voor Schotse televisieproducties uitbreiden met 20 miljoen pond per jaar. Ter vergelijking: tot nu toe besteedde de BBC in totaal ongeveer 30 miljoen pond per jaar aan alle Schotse producties samen, hoewel ze jaarlijks ongeveer 320 miljoen pond aan tv-licenties uit Schotland binnenharkt.

Britse vrouw bevalt van derde kind! Maandag beviel een Britse vrouw van haar derde kind, en dat was meteen wereldnieuws. Nu ja, het ging niet om zomaar een vrouw, maar de “hertogin van Cambridge” – Kate Middleton. Nogal wat media schakelden meteen om naar hun meest infantiele modus. Want blijkbaar was het niet alleen wereldnieuws dat het jongetje geboren werd, maar ook dat zijn broertje en zusje op bezoek kwamen. We geven toe, we zaten hier op de redactie met ingehouden adem op dat nieuws te wachten! Alle gekheid op een stokje, precies omdat de spruit pas de derde in de rij is, heeft hij evenveel kans om ooit op de Britse troon te geraken als prins Laurent bij zijn geboorte had om ooit de Belgische troon te kunnen bestijgen. Zo goed als nihil. Wat meteen maakt dat die geboorte zowat hét non-event van het jaar moet geweest zijn.

“Jongeren” vallen MIVB-contoleurs aan Verleden week was het weeral prijs. In Anderlecht viel een groep “jongeren” drie controleurs van de MIVB aan, die naar het ziekenhuis moesten voor verzorging. Uit de berichtgeving bleek al snel dat het niet het eerste incident was in de wijk Peterbos, en dat de politie daar vaak met stenen bekogeld wordt. Op maandag werd een cameraman van het VRT-programma Terzake bekogeld, en vervolgens de hele VRT-ploeg. De montagewagen raakte bij de aanval door de “jongeren” ernstig beschadigd. Opvallend, zelfs na de aanval op de eigen tv-ploeg hield de VRT het bij “jongeren”. Blijkbaar krijgen ze bij de openbare omroep nog liever een kassei tegen hun knikker dan de problemen correct te moeten benoemen. Daarom dat meteen een straathoekwerker opgesnord werd om de achtergrond van de problemen te komen “verklaren”. Blijkt dat de oorzaak van het geweld van de laatste weken is dat er in de wijk “niets te doen valt”. Met een gewelddadige cultuur of een problematische houding tegenover de westerse samenleving heeft het zeer zeker niets te maken. Er werd nog net niet gezegd dat het eigenlijk feitelijk allemaal de schuld van ons racisme is. Die slachtoffertjes van de maatschappij daarentegen, die dragen nooit enige verantwoordelijkheid voor hun wandaden.

Dagen zonder Soenens? Björn Soenens heeft een boek geschreven, “Dagen zonder Trump”, en dat zullen we geweten hebben. Als we de VRT mogen geloven – en waarom zouden we dat niet, de openbare zender is toch een neutrale en objectieve omroep met alleen maar kwaliteitsjournalisten? – is het alweer een meesterwerkje geworden. Om eerlijk te zijn, we hebben het boek niet gelezen, en we zijn niet van plan het te lezen. Uit het ene interview dat we gehoord hebben, bleek alweer hoe voorspelbaar de inhoud is. En hoe tendentieus de berichtgeving van Soenens in het algemeen is. De man vindt overduidelijk van zichzelf dat hij toch zo breeddenkend is, dat hij er rustig uitflapt dat Vlaanderen voor hem toch wat te blank aan het worden is. Stel je voor dat iemand rechtstreeks op antenne zou zeggen dat hij liever uit Amerika wegblijft omdat er ginds te veel zwarten rondlopen, we denken niet dat dat zonder gevolgen zou blijven. O ja, voor alle duidelijkheid: het boek wordt niet uitgegeven door onze collega’s van uitgeverij Polemos, wel door De Arbeiderspers. Die naam alleen al zegt genoeg.

Lean on Pete

De relatie tussen man en paard was altijd al een fascinerend onderwerp waar veel filmmakers zich aan waagden. Denk aan films als “Black Beauty” (1994), “Seabiscuit” (2003) en “War Horse” (2011). De laatste tijd lijkt de populariteit van het thema alleen maar te groeien. Na “The Rider”, over een jonge cowboy die na een ernstig ongeluk zijn passie voor het temmen van wilde paarden moet opgeven, schrijf ik nu over “Lean on Pete”, een eerder onconventioneel verhaal over de relatie tussen een jonge tiener en een racepaard. De film werd geschreven en geregisseerd door Andrew Haigh, een Brit die met “Lean on Pete” zijn derde film en eerste Amerikaanse productie neerzette. Voordat hij aan zijn eerste film (2011) begon, werkte Haigh jarenlang als monteur en assistent voor andere regisseurs, waaronder de befaamde Ridley Scott, die we kennen van het eind vorig jaar verschenen “All The Money in the World”. De jonge acteur Charlie Plummer vertolkte in die film de ontvoerde zoon John Paul Getty III. In “Lean on Pete” kunt u opnieuw het jonge talent aanschouwen, ditmaal in de hoofdrol van de 15-jarige Charley Thompson. “Lean on Pete” is gebaseerd op het gelijknamige boek van Willy Valutin. Het verhaal speelt zich af in de Pacific Northwest in Amerika, waar Charley en zijn alleenstaande vader Ray tijdens de zomervakantie hun dagen doorbrengen. Ray is geen typische vaderfiguur, maar zeker geen slecht persoon. De liefde voor zijn zoon is duidelijk aanwezig. Hij kan echter amper voor zichzelf zorgen, laat staan voor een verlegen tiener in de bloei van zijn leven. Charley brengt het grootste deel van zijn tijd door in een leeg huis met een lege frigo. Op een morgen ontdekt hij in de buurt een renbaan, waar hij de kribbige paardentrainer Del (Steve Buscemi) ontmoet. Hij vraagt Del om een job, die lichtelijk twijfelend toehapt. Del neemt Charley op sleeptouw als stalhulp, en Charley maakt kennis met Dels twee renpaarden en de ervaren jockey Bonnie (Chloe Sevigny). Tussen de races door ontwikkelt Charley al snel een voorliefde voor één van Dels paarden, de verlegen Lean on Pete. Ondanks de waarschuwing van Del - “Don’t treat him like a a pet! They’re not pets.” vindt Charley in Pete een kameraad waar hij liefde, zorg en begrip vindt die hij in zijn leven mist. Als Del na een slechte raceprestatie van Pete aan Charley vertelt dat hij het paard gaat verkopen, neemt Charley een gedurfde beslissing. Hij steelt Dels auto met Pete in de aanhangwagen en rijdt weg, zonder bestemming, zonder plan.

Solidariteit en sereniteit Waar je eerst dacht dat je naar een typische paardenfilm keek, komt al gauw het besef dat “Lean on Pete” van een heel andere aard is. Zonder veel weg te geven, is “Lean on Pete” meer een roadmovie, een ‘coming-of-age’-film over de zoektocht van een tiener naar iets wat hij eigenlijk niet kent, maar waar hij zich angstvallig aan vastklemt. Met de herinnering van een tante uit zijn vroege jeugd, zet hij alle zeilen bij om haar terug te vinden. De herinnering aan haar staat symbool voor de genegenheid en veiligheid die hij mist. Hij zorgt voor Pete zoals niemand voor hem zorgt, zichzelf opofferend. Twee vrienden, die niet in woorden met elkaar kunnen communiceren, maar toch zoveel met elkaar gemeen hebben, op een eenzame tocht door Amerika. Charley’s situatie evolueert van slecht tot verschrikkelijk, en als kijker kan je niet anders dan hem uit alle macht aan te moedigen op zijn barre tocht.

Intens reëel Haigh heeft een enorm talent om oprechte en aandoenlijke emoties neer te zetten op zo een manier dat het geïmproviseerd lijkt. In Charlie Plummer heeft hij dan ook zijn ware match gevonden. De jonge acteur weet zijn rol perfect uit te voeren. Op een natuurlijke manier kruipt hij in de rol van Charley en laat zijn gezicht boekdelen spreken voor het overbrengen van de meest intense emoties. Ook alle bijrollen, waaronder die van Steve Buscemi, maar ook kleinere rollen van mensen die Charley’s pad kruisen, zijn op een emotionele manier ontwikkeld. Veel filmmakers vergeten of weigeren om kleine bijrollen de diepgang te geven die ze verdienen. Haigh heeft echter van ieder personage, zelfs die met slechts een paar zinnen, een realistisch persoon weten te maken. “Lean on Pete” is geen gemakkelijke film, maar wel één van de meest belonende wanneer er een einde komt aan Charley’s tegenslagen. Ja, een film met een happy end, en geloof mij, het is er één waarbij je een luide zucht zal laten ontsnappen en met tranen in de ogen achterblijft.

Thirza Nerissa

Op de praatstoel

26 april 2018

Praten met Pierre Therie

Het Amerikaanse of het Europese oorlogspad? Pierre Therie is oud-militair en wat je in het Engels kan noemen een “defense intellectual”. Een intellectueel die met kennis van zake actief kijkt naar de verdediging van ons land en zijn bondgenoten en daar openbaar commentaar op levert. Therie en enkele medestanders publiceren teksten op hun eigen blog, “Dwarsliggers”, die gevolgd én gelezen wordt in militaire kringen. De piloten aan de top van de luchtmacht willen hun fantastische job op de klassieke wijze laten voortzetten door de volgende generaties piloten. Strategische nonsens, want offensieve vliegtuigen zullen onbemand worden. Therie ziet voor het eerst sinds jaren felle gesprekken in de media, bij de politieke partijen, in het parlement, aan de togen van cafés en koffiehuizen over het leger, zijn uitrusting, zijn budgetten, zijn paraatheid en zijn verbondenen. Raar? Bittere noodzaak? De partijhoofdkwartieren zijn eensgezind afkerig van het leger, want dat is onpopulair, kost veel geld en leidt tot ruzie, ook communautair, bijvoorbeeld tussen de piloten van de basis van Florennes, die kiezen voor Franse gevechtsvliegtuigen, en die van Kleine Brogel, die Amerikaanse toestellen wensen. ‘t Pallieterke: het is een brandend actueel onderwerp, de vervanging van de F-16’s. Bent u contra de F-35A? Pierre Therie: “Hoe kan ik tegen een vliegtuig zijn dat niet eens operationeel is en dus niet kan bewijzen wat het waard is. In 2016 pleitten de Dwarsliggers ervoor te wachten tot de F-35A effectief kan geëvalueerd worden. We zijn nu twee jaar later, en we stellen vast dat de gebreken in belangrijke mate nog altijd onopgelost blijven. Dat zou iedereen pessimistisch moeten stemmen.” ‘t Pallieterke: u legt een verband tussen de F-35 en de nucleaire wedloop, waarom?

Pierre Therie: “De F-35A is voorbestemd om het enige VS-vliegtuig te worden dat de nucleaire wapens kan afwerpen die de VS ‘ter beschikking’ stellen aan de NAVO-partners. Andere vliegtuigen zouden dat eventueel ook kunnen, zoals momenteel de Duitse Tornado’s, maar dat is een peperdure aanpassing die een klein land liever niet doet. Belangrijk is dat de nieuwe kernwapens die de VS willen ontwikkelen geen ‘massavernietigingswapens’ meer zijn. Dat verlaagt aanzienlijk de drempel om die wapens effectief in te zetten. Geen slachtoffers ten gevolge van de overdruk, geen verbrande mensen wegens de hitte en nauwelijks nog radioactiviteit, maar wel zeer grote schade aan alle elektrische en elektronische apparatuur. Met andere woorden, wapens die een land als België katapulteren naar middeleeuwse toestanden.” ‘t Pallieterke: de discussie over de toekomst van het leger woedt in alle hevigheid. Nochtans is een Strategische Visie goedgekeurd… Pierre Therie: “Bij zijn aantreden als defensieminister heeft Steven Vandeput eerst de mening gevraagd aan “Wijze Pennen”, die elk hun visie op papier mochten zetten. Dat die

Crombez versus Vandeput: wie wint de slag om de F-16?

Franse toestellen, of andere? ‘t Pallieterke: door getalm tot na de verkiezingen in 2019 en een nieuwe aankoopprocedure onder een nieuwe regering kan het Franse gevechtsvliegtuig op een reguliere wijze meedingen naar een bestelling. Speelt dat een belangrijke rol in de rel? Pierre Therie: “Laat mij dat in een breder perspectief plaatsen. We bevinden ons op een scharniermoment. De toekomst is aan performante defensieve wapensystemen – radars en grondluchtraketten - en onbemande vliegtuigen in een offensieve rol. De luchtmacht koos voor het verleden: bemande vliegtuigen die vooral geschikt zijn voor een offensieve rol. En eigenlijk mag ik niet zeggen de ‘luchtmacht’, maar de piloten die momenteel de belangrijkste posities bekleden en vooral hun fantastische job willen garanderen voor nog enkele generaties piloten. De torenhoge ambitie van de luchtcomponent steekt schril af tegen de zeer beperkte ambitie inzake personeel, waardoor vooral de grondstrijdkrachten slechts een zeer bescheiden ambitie kunnen waarmaken. Hier is het broze evenwicht verbroken, waar de krijgsmacht als dusdanig niet mee gediend is. De vraag is naar mijn mening niet of we een nieuw bemand gevechtsvliegtuig moeten kopen dat veertig jaar meegaat maar al na tien jaar verouderd zal zijn inzake elektronica, ICT, maar of de luchtcomponent niet beter inzet op toekomstgerichte mogelijkheden en taken.

meningen uiteenliepen, was voorspelbaar. Zo’n oefening biedt weinig houvast. Ook omdat sommige “Wijze Pennen” weinig voeling hebben met defensie. De Visienota is een interessant document waar ik twee krachtlijnen uit haal: investeren in de vervanging van ‘verouderd’ materieel, en minder personeel. De uitwerking van de eerste krachtlijn miste naar mijn mening een visie voor de toekomst. Het bleef ‘in de uitvoering’ vooral bij de vervanging van oud materieel door hetzelfde maar dan moderner. Wat eveneens opvalt, is dat deze visie zoals vele voorgaande eigenlijk een boodschappenlijstje is van drie afzonderlijke klanten: de landcomponent, de luchtcomponent en de marine, met een speciaal luik voor de cyberoorlog en de inlichtingendienst. Eén voorbeeld: de marine voorziet in het mijnenjagersprogramma een commando en logistieke capaciteit, maar dan enkel voor de ondersteuning van maritieme operaties. Niet voor een gemeenschappelijke operatie zoals we die uitvoerden in Somalië, waar de Godetia en een C-130 van de luchtmacht ingezet werden ter ondersteuning van een grondoperatie. De luchtmacht zet alles in op bemande gevechtsvliegtuigen en negeert andere minder dure defensieve capaciteiten, zoals moderne en mobiele luchtafweer en grondluchtraketten, en maakt een bescheiden begin met enkele drones. Kijk eens naar Syrië, waar Rusland heer en meester is in het luchtruim dankzij zijn S400M-radar en performante grondluchtraketten. ‘t Pallieterke: wat is het grootste personeelsprobleem bij Defensie? Pierre Therie: “Dat de Visienota helemaal geen rekening houdt met een mogelijke grondoorlog. Mochten we ooit deelnemen aan een grondoorlog, dan moeten we vooraf de militairen die naar ‘den oorlog’ vertrekken verbieden om te sneuvelen, wegens onvervangbaar! Het klinkt bizar, maar toch is het zo.” ‘t Pallieterke: u wenst meer piotten, dus u pleit voor de herinvoering van de legerdienst? Pierre Therie: “Neen, een operationele reserve betekent niet noodzakelijk een algemene legerdienst. Maar waar ik wel aan dacht en reeds over schreef, is een contractuele verplichting voor alle nieuwe jonge ambtenaren om een korte militaire opleiding te volgen en later gedurende een aantal jaren ter beschikking te blijven voor defensieopdrachten, in geval van nood. Toen ik dit voorstel op tafel legde voor de verkiezingen, kwam er geen reactie, maar soms kruipen ideeën waar ze niet gaan kunnen. Onlangs toonde Tomas Roggeman, nationaal voorzitter van Jong N-VA, belangstelling voor dat idee. Het is bemoedigend dat jongeren belangstelling hebben voor defensie, want dat ontbreekt pertinent in de politieke partijhoofdkwartieren.” ‘t Pallieterke: maar gedurende al die tijd dat beroepsmilitairen niet ingezet worden wegens te oud, lopen de kosten toch ook op?

Pierre Therie: “Inderdaad, maar een lineaire personeelsvermindering is evenmin de oplossing. Er is dringend nood aan een globale visie die de structurele problemen aanpakt, waarbij zowel de instroom van jongeren als een mogelijk vervroegde uitstroom van oudere militairen aan bod komt. Precies daarom is een beperkte operationele reserve zo belangrijk én kostenbesparend. Het ambtenarenstatuut staat ter discussie, maar we moeten ook durven zeggen dat militairen en politie géén ambtenaren zijn. Zomaar overschakelen naar tijdelijk personeel roept ook vragen op. Elke bedrijfsleider weet dat een groot verloop nadelen heeft voor de kwaliteit van de prestaties. Is het dat wat men wil bij de politie en de krijgsmacht? Overigens, het statuut als dusdanig lijkt mij niet problematisch, wel de eraan verbonden historisch gegroeide voordelen. Alleen moet men ook durven vaststellen dat de wedde van een hoge officier vergelijkbaar is met de wedde van een middenkader. De Visienota heeft ons niet dichter bij een structurele oplossing gebracht. Er is nog veel werk aan de winkel. Waar ik ook stond van te kijken, is dat men blijkbaar de ambitie heeft om Rusland aan te vallen met hypergesofisticeerde vliegtuigen en dat men denkt dat daarmee een oorlog gewonnen kan worden. Ik meen dat de recente conflicten in Afghanistan, Irak, Libië en Syrië bewijzen dat dit alleen maar zorgt voor nog meer bloedvergieten en nog meer chaos. Wat zou het resultaat zijn in Syrië zonder de Koerdische grondtroepen? Dat die nu totaal in de steek gelaten worden door hun broodheren vind ik hemeltergend. Dat zal zich op lange termijn vertalen in nog meer bloedvergieten en nog minder vrede.” ‘t Pallieterke: minister Vandeput lonkt naar Nederland, maar u vindt dat naast de kwestie. De positie van Nederland in het dossier gevechtsvliegtuigen is pro-F-35. Pierre Therie: “Laat mij duidelijk zijn: ook wij zijn militaire samenwerking met Nederland genegen. Dat hebben we al duidelijk gemaakt in 2016 tijdens het symposium over de opvolging van de F-16 georganiseerd door het ANV te Steenokkerzeel. Daar zocht defensieminister Steven Vandeput steun voor de samenwerking tussen de Belgische luchtmacht en de Nederlandse luchtmacht. Wetende dat Nederland al in 2002 koos voor de F-35A, betekent samenwerking ook hetzelfde vliegtuig kopen. Daar heb ik gepleit voor uitstel, en het was duidelijk dat zelfs een publiek dat Vlaams-Nederlandse samenwerking zeer genegen is veel begrip opbracht voor mijn argumenten. Een ding ziet Vandeput over het hoofd: een militaire samenwerking moet rekening houden met de gekozen politieke samenwerking. Dat heb ik benadrukt in een artikel dat op VRT-be gepubliceerd werd: “Vergis u niet: keuze tussen opvolgers van F-16 is ook een keuze tussen Europa en Amerika”. Frans Crols www.dwarsliggers.eu

12 Cultuur

26 april 2018

Is jy lief vir liedjies in Afrikaans? Lezers van dit vrij vranke krantje zijn allicht voldoende vertrouwd met de Dietse zustertaal die wordt gesproken én bedreigd van ‘die Kaap tot die ou Transvaal’, dat bovenstaande vraag geen vertaling behoeft. Ter zake dus. Minnaars van Afrikaanse Kleinkunst (met hoofdletter) noteren met stip in hun agenda, afhankelijk van hun woonplaats en mobiliteit: dinsdag 8 mei 2018, 20 uur, De Tinnenpot (Tinnenpotstraat 21, Gent) of donderdag 10 mei 2018, Opus 4 (Res. Hertogenpark, Desguinlei 90, Antwerpen). Daar en dan kunnen jullie Karen Hougaard het beste van zichzelf horen geven en dat is niet min, want sinds zij in 1980 als 16-jarige puber de Crescendo-wedstrijd van de ATKV (Afrikaanse Taal en Kultuurvereniging) won, heeft zij al liefst dertien straalplaten vol gezongen!

Beaufort aan zee

Afrikaanse Voortrekker en Amerikaanse Wereldburger Karen, die al bijna tien jaar in North Carolina (VS) woont en werkt, raakte in onze gewesten vooral bekend door haar zeer vruchtbare samenwerking met Herman van Veen, op wiens landgoed De Paltz in Soest zij in 2015 de leiding kreeg van ‘Harlekijn en de Zuid-Afrikaanse dagen’, een tweedaags festival van Afrikaanse poëzie en muziek. Het jaar daarop toonde zij haar verbluffende veelzijdigheid door met pianobegeleiding van Mart-Marie Snyman op te treden in de Week van de Afrikaanse Roman, die haar ook in Cultuurhuis De Buren in Brussel bracht. Deze begaafde kunstenares doorbreekt geografische maar ook artistieke grenzen. De talentvolle zangeres ontpopte zich immers tot actrice, in toneelstukken over Jacky Kennedy en de Nederlandse spionne Mata Hari; zij draagt 25 gedichten van William Shakespeare voor en zij gaf in 2014 haar eerste dichtbundel uit. Haar met veel gevoel gezongen lied ‘By my’ (ook gezongen door Herman van Veen) zit in de top tien van Nederlandse kleinkunstliederen en haar ‘Kruietuin’ is in Zuid-Afrika verplichte poëzie voor leerlingen van Graad 11 in het middelbaar onderwijs. Echt niet te missen!

Hector van Oevelen

Wie Karen in Gent wil horen zingen, kan terecht op e-post info@tinnenpot.be of telefoonnummer 09/225.18.60, voor de habbekrats van 12 euro. Wie Karen in Antwerpen wil horen, kan klikken op de webstek www.opus4.be of kan terecht op telefoonnummer 0498/30.60.10, voor de habbekrats van 12,50 euro.

SITES WOI AFGEBRAND DOOR UNESCO EN REYNEBEAU De erkenning van onze WO I-sites als Werelderfgoed gaat minder vlot dan gedacht, gaf minister-president Geert Bourgeois (N-VA) vorige week toe in het Vlaams Parlement. Vorig jaar diende Vlaanderen, samen met Wallonië en Frankrijk, een erkenningsdossier in bij Unesco, met daarop 43 Belgische sites waaronder de Menenpoort, de crypte van de IJzertoren en de militaire begraafplaatsen in Langemark, Ieper en Diksmuide. Maar het panel dat Unesco over de erkenningen adviseert, gaf eerder dit jaar een tussentijds negatief advies. Houd u vast: ze willen de oorlog “niet verheerlijken”. Dat zegt wel iets over de marsrichting van wereldvreemde wereldorganisaties. “Dit gaat over begraafplaatsen en herdenkingssites van WO I, over vrede, waarden, mensen en verzoening”, aldus Geert Bourgeois, die benadrukt dat geen onderscheid werd gemaakt tussen nationaliteiten. Ook de toenmalige vijand heeft hier verschillende militaire begraafplaatsen. Er zijn wel meer gebieden met zo’n oorlogsverhaal, en ook de erkenning van Auschwitz en Hiroshima zorgde aanvankelijk voor discussie, maar toch. In De Standaard gaf Marc Reynebeau wat duiding. De titel van zijn stuk (‘Te veel oorlog, te weinig bezinning’, 21 april) laat al een en ander vermoeden. In een glibberig taaltje mengt hij de Unesco-kritiek met een selectie van eigen ergernissen. De Vlaamse regering was het aanvankelijk niet van plan, maar vormde haar voorstel pas recent om in een Vlaams-Waals-Frans initiatief. Een koerswending in 2015 … verdacht. “Eerst deed de

Vlaamse regering het op eigen houtje, wat leidde tot een herdenkingscompetitie met België en met de andere, vaak minder goed in de slappe was zittende federale entiteiten.” De toon is gezet.

KLAPROOS De ambities achter herinnering en herdenking? Ging het hier niet om “identitaire legitimatie, zelfs recuperatie”? In de herdenking zag de Vlaamse regering wel een middel om zich diplomatiek te legitimeren, buiten België om, gaat Reynebeau door. Alsof een regio geen eigen initiatieven mag nemen. Reynebeau gaat door: “Ook de crypte van de IJzertoren” staat in het lijstje van Bourgeois. Ook dat is een schande, zeker? De focus was voor Reynebeau (of voor Unesco?) “te Vlaams, zonder Belgische dimensie”. Historici kregen niet de hoofdrol en het project bleef beperkt tot de frontstreek. En: de Vlaamse regering promoveerde de “als militaristisch ervaren” klaproos als een nieuw embleem! Ook het bekende gedicht In Flanders Fields (1915) van de Canadese dokter John McCrae, dat de poppy zijn symboolwaarde gaf, bevat “geen pacifistische boodschap”. Het hele project – op toerisme gericht - kreeg een “te recreatieve dimensie”, “met daarrond een discours dat de oorlogsherinnering inzette voor de Vlaamse internationale uitstraling”. Et alors? Hoe moet het verder? De Unesco krijgt aanvullende info en er komt diplomatiek overleg over het belang van onze sites. Half mei komt er een nieuw advies. Afwachten of de zakelijke Bourgeois zijn zaak rond krijgt. En de treiterende Reynebeau “een toek” op zijn toet.

Langsheen de Vlaamse kust loopt de zesde editie van het kunstproject Beaufort. Een onderliggend thema dit jaar is de rol van permanente monumenten. Weten we nog welke boodschap ze toen wilden uitdragen? Hoe interpreteren we ze vandaag? Kunstenaars uit alle hoeken van de wereld zoeken antwoorden. De zee oefent al eeuwenlang een enorme aantrekkingskracht uit op schilders, schrijvers en andere creatievelingen. Het overdonderende zeezicht, de oerkracht van het onstuimige water, het weerkaatsende licht, het eeuwige ritme van eb en vloed, de verbinding met de wereld achter de horizon… Ook hedendaagse kunstenaars vinden in de zee vele thema’s voor hun werk. In 2003 nam Willy Van den Bussche, toenmalig directeur van het Provinciaal Museum voor Moderne Kunst (nu Mu.ZEE) in Oostende, het initiatief voor het driejaarlijkse kunstproject Beaufort. Monumentale kunstwerken kregen tijdens het toeristisch seizoen een plaats in het decor van de Vlaamse kust. De voorbije vijf edities van Beaufort leverden enkele iconische beelden op, zoals de spin van Louise Bourgeois. Een aantal van de deelnemende werken is door kustgemeenten aangekocht en kreeg een permanente plek. Mooie voorbeelden daarvan zijn ‘Salimbanque’, de nar of straatkunstenaar, van Folkert de Jong aan ‘de Paravang’ in Blankenberge en ‘De grenzen van oneindigheid’ van Norbert Francis Attard, gebaseerd op de volmaakte vormen van de Gulden Snede, aan het gemeentehuis van De Panne. In 2015 werd gefluisterd dat Beaufort er mee zou stoppen. Drie jaar later lijkt het initiatief springlevend. Er zitten opvallend veel toegankelijke werken in deze editie en dat is een gelukkige evolutie. Dit heeft allicht te maken met het onderliggende thema dit jaar: de bete-

“ZOETE WRAAK” De gratis krant De Zondag gaf Abou Jahjah een volle bladzijde om propaganda te maken voor zichzelf en zijn partij Be.One - de zoveelste. Eén van zijn intellectuele hoogstandjes is deze bewering: “Je hebt niet één sharia. Je hebt ook versies die verenigbaar zijn met de liberale democratie.” Uiteraard is er slechts één sharia, zoals een land ook maar één grondwet heeft. De sharia gaat ervan uit dat alle wetten door Allah opgelegd worden en dat door mensen gemaakte wetten geen rechtsgeldigheid hebben, zelfs niet als ze zijn goedgekeurd door een parlement met een ruime democratische meerderheid. Zelfs een meerderheid bestaat altijd uit … mensen, en mensen zijn ondergeschikt aan Allah. Verder beweert hij dat de sharia “niet per se gelijk staat aan de onderdrukking van vrouwen of de steniging van holebi’s”. Het eerste is een flagrante leugen, het tweede is een beetje waar: het hoeft niet per se steniging te zijn. Ophangen of van een hoog gebouw naar beneden gooien, is ook goed. Abou Jahjah wringt zich in vreemde bochten als het om Hezbollah gaat. Hij vindt Hezbollah géén terreurgroep. Hij steunt zogezegd de militaire strekking, maar niet de politieke die hij “ultraconservatief” noemt. (Eigenlijk is die ultrasjiitisch, maar goed.) Hij steunt het “verzet” in Israël, inclusief Jeruzalem. In mensentaal: de terreuraanslagen tegen burgers. Maar hij steunt Hezbollah dan weer niet in Syrië. En hij bekent dat hij een gevoel van “zoete wraak” voelde na de dood van vierduizend mensen bij de aanslagen van 11 september 2001.

kenis van permanente monumenten. Ze zijn destijds opgericht ter ere van belangrijke personen of ter herdenking van (meestal tragische) gebeurtenissen. Ze weerspiegelen een tijdsgeest en vaak begrijpen we hun betekenis niet meer. Soms lokken ze controverse uit, zoals recent nog over de standbeelden die herinneren aan het Belgisch koloniaal verleden. Denk ook aan de landen die van het communisme verlost werden en waar de voormalige leiders letterlijk van hun sokkel werden gehaald.

Nederige kunst Hebben we nood aan nieuwe monumenten, vraagt Beaufort zich af. De antwoorden komen van kunstenaars uit landen die grenzen aan de zee. Helemaal in de traditie van realistische, publieke sculpturen hebben Jos de Gruyter en Harald Thys een beeld opgesteld op het strand van De Panne. Met enkel een sokkel als gemeenschappelijk lichaam en hun identiek gelaat trotseren de ‘De drie wijsneuzen’ er weer en wind. Hun neuzen wijzen letterlijk richtingen aan: het Vlaamse binnenland, Frankrijk en Groot-Brittannië. Van over de zee komt de Brit Ryan Gander naar het gemeenteplein in Koksijde met een grote bal die opgebouwd is uit een heleboel glanzende objecten waarvan de functie moeilijk te achterhalen is. Met de titel, ‘Werkelijk schitterende dingen die werkelijk niets betekenen’ suggereert de kunstenaar dat zijn beeldhouwwerk geen enkele betekenis heeft. Anders dan de meeste hedendaagse kunstenaars weigert Ganders een welomlijnde uitleg te geven over zijn werk. Hij laat het aan de toeschouwers om er eigen invullingen aan te geven. Andere sterke beelden zijn het monument voor de navigator, een half uit het zand oprijzend reuze scheepsroer op het strand van Middelkerke, van de Deen Simon Dybbroe Møller en ‘Eeuwigheid-Poseidon’ van Xu Zhen op de zeedijk van De Haan (zie afbeelding). De Chinese kunstenaar kopieerde het bronzen beeld van Artemision uit 460 v. Chr. dat werd teruggevonden in een Romeins scheepswrak op de bodem van de zee. Xu Zhen plaatste op de gespreide armen van Poseidon een aantal pekingeenden. Vogels op een standbeeld zijn geen rariteit. Dat Xu Zhen voor de pekingeend koos, is een brugje naar de delicatesse uit de kookcultuur van zijn geboorteland. Nog een fraai werk is het ‘Monument voor een Wullok’ op het einde van de westelijke strekdam in Oostende. Stief DeSmet maakte voor Beaufort een wullok, het West-Vlaams voor wulk, na. Het is een schelp die volgens de regels van de Gulden Snede groeit. Gesmeed door de geheime logica van de zee is iedere wulk, ongeacht haar grootte, een feilloos afgewogen verhouding tussen haar begin- en eindpunt. De grote bronzen wulk past in de fascinatie van Stief DeSmet voor de natuur als superieur ‘maker’ tegenover mens en kunstenaar. Er is wat nederigheid te ontdekken bij de kunstenaars op deze editie van Beaufort. Dat is prima, want dat levert letterlijk benaderbare kunstwerken op. ‘Beaufort’, nog tot 30 september 2018 op diverse locaties aan de kust, www.beaufort2018.be

MMMV

Actueel

26 april 2018

Bericht uit het Antwerpse getto Zelfs niet één op tien Vlamingen weet wat een bar mitswa is. Wees maar zeker dat vijf op tien Nederlanders dat wel weten. Een bar mitswa is de plechtigheid waarbij joodse jongens hun religieuze volwassenheid tonen en belijden. Bar mitswa betekent letterlijk “zoon van het gebod”. Vergelijk het, maar niet te sterk, met de plechtige communie en het vormsel van prille katholieke tieners. Waarom weten de Nederlanders dat beter dan de Vlamingen? In Nederland zijn joden al eeuwen gewaardeerde en gekende medeburgers, en we hoeven er Baruch Spinoza niet bij te halen, alhoewel. Bij de bekendste, en algemeen gewaardeerde, auteurs in Nederland zijn joden buitenmatig aanwezig: denk slechts aan wijlen Harry Mulisch, en vandaag Marcel Möring en Arnon Grunberg. En er waren en zijn er meer. In de liberale kwaliteitskrant NRC Handelsblad, de Nederlandse top, verschijnen er wekelijks, meestal op zaterdag, teksten en columns van joodse intellectuelen, Nederlandse en andere. Bas Heijne bezet de linkerkant van bladzijde twee zaterdag na zaterdag met fijne teksten over de politiek, de samenleving, de toekomst. Bij VPRO pakt Heijne sedert 10 april uit met de vierdelige documentaire reeks Onbehagen en op 4 april sprak hij een Bergrede uit, uitgaande van een citaat van de evangelist Mattheus, in de Bergkerk in Amersfoort. Een tweede wekelijkse joodse lieveling in de krant van Peter Vandermeersch is de microbiologe Rosanne Hertzberger, die haar joodse identiteit vrijzinnig etaleert en keer op keer de nonsensicale zijden toont van veel wetenschap, of wat ervoor moet doorgaan, en maatschappelijke situaties. Zij maakte recent kipkap van de perskoelies van GeenStijl die uitmunten in viezigheden. Bart Nijman van GeenStijl noemde zij in haar titel: “Een internettrol met make-up”. In een uitstekend boek, dat aansluit bij haar kundigheid, kraakt zij de moderne voedingsgeloven, zoals “vers”, “zonder E-nummers” en “onbewerkt”. Of hoe voedseltechnologie toch en bewijsbaar ons eten, veiliger, duurzamer en gezonder maakt. Koop haar “Ode aan de E-nummers” en

eet uw geprepareerde conserven en diepvries in grote rust. Het nijvere duo werd voor kort aangevuld door Gideon Rachman, columnist van de Financial Times, met bedenkingen over links en rechts antisemitisme. Dat is de top van de ijsberg. Joden in Nederland zijn volwaardige politieke - bijvoorbeeld de Amsterdamse exburgemeesters Joop van Tijn en Job Cohen en intellectuele medeburgers.

Isolement In Vlaanderen zijn joden veel en veel langer in een zelfgekozen isolement gebleven, of werden met de nek bekeken. Wie sinjoor was of is, kent joden in het beste geval op een oppervlakkige manier. In de rest van Vlaande-

ren zijn de volgelingen of ex-volgelingen van Jahweh onzichtbaar, onbekend tot mysterieus. De discussie over de orthodoxe Aron Berger en zijn politieke ambities heeft dat nogmaals ten overvloede geïllustreerd. André Gantman, van N-VA, en Claude Marinower, van Open Vld, zijn uitzonderingen op de regel en politiek, ondanks de jaren op hun teller, vrij maagdelijk. Fred Erdman van sp.a klopte hen voor jaren met straatlengten met zijn politieke ervaring en duurzaamheid. Vlamingen kennen hun joodse buren bijna niet, zeker de chassieden niet. Aron Berger is een chassied en zijn religieuze genoten wonen in Brooklyn (New York), Tel Aviv (Ben Brak) en Jeruzalem (Mea Shearim). “Mazzel Tov”, het succesvolle en aardige boek van Margot Vanderstraeten, opende een luikje naar de orthodoxe joden in Antwerpen, maar haar joodse kennissen zijn moderner en wereldser dan Aron Berger en zijn uitgebreide chassidische club.

Veters knopen Aan de Schelde wrijven twee joodse prototypes tegen mekaar aan. Je hebt liberale, moderne, ongelovige snuiters en die werden in 2004 beschreven en bejubeld in “The Jewish Century”, van de ex-Russische, vandaag Amerikaanse, joodse historicus Yuri Slezkine (geniet met smaak van zijn recente en goed vertaalde tweedelige “Het Huis van de Regering”, over de bolsjewistische sekte in de USSR). Zijn stelling of beter metafoor (stijlfiguur) luidt, en daar zit een diepe grond van waarheid in: “Niet alleen hebben de joden zich beter dan gelijk welke andere groep aangepast aan een leven in de wereld van vandaag, sterker nog, zij zijn het eerste symbool en de maatstaf van het hedendaagse leven overal.” Straf? Ja, als je hun talenkennis, wendbaarheid, commerciële aanleg, wereldburgerschap, drang naar weten en kennen, negeert. Neen, in het andere geval. En de chassieden van Aron Berger? Tracht alsnog het artikel te lezen in Times Literary Supplement van 4 maart jl. van Shalom Auslander waarin hij zich vrolijk, pissig, nijdig toont over het vuistdikke en nieuwe “Hasidism, a new History” van David Biale en David Assaf, uitgegeven bij Princeton University Press (896 bladzijden). Geen prutsers, noch de schrijvers noch de uitgever. De boekbespreker Auslander is twee jaar opgeleid als vrome orthodoxe jood in een yeshiva bij Jeruzalem en zet in de ondertitel: “Een persoonlijk antwoord op de geschiedenis van een joodse sekte”. Hij kapt de plechtstatigheid van “Hasidism” aan spaanders en neemt als ervaringsdeskundige afstand van deze joodse strekking die kraakt onder haar wonderlijkheid. Eén voorbeeld van honderden: een chassied mag geen veters knopen op de sabbat, hij draagt dus sloffen of mocassins. Evenmin een fris geknoopte das.

Frans Crols

Pro Flandria: kernenergie blijft nog lang noodzakelijk Vorige week donderdag hield de Vlaamsgezinde ondernemersvereniging Pro Flandria in de universiteitshallen van Leuven een druk bijgewoond en boeiend colloquium over onze energiebevoorrading. De avond stond onder het voorzitterschap van Guido Camps, de voormalige directeur van de CREG. Dat is de federale ‘Commissie voor Regulering van Elektriciteit en Gas’, in de pers vaak de energiewaakhond genoemd. Camps had een mooie sprekerslijst verzameld, met Voka-voorzitter Paul Kumpen en enkele ondernemers zoals Jeroen Büscher en Koen Vermout, die het publiek een inzicht gaven in de evoluties op vlak van energieopslag en uitleg gaven bij de ontwikkelingen in onder meer China. Maar de boeiendste sprekers waren Guido Camps zelf en professor Eric van Walle, de directeur-generaal van het Studiecentrum voor Kernenergie in Mol. Beiden hadden het over de omschakeling van de energiemarkt en de blijvende noodzaak van kernenergie.

Tegenstrijdigheden Energiepact Camps ontleedde de gevolgen van het federale Energiepact, waarbij beslist werd om tegen 2025 de kerncentrales te sluiten, tenzij de bevoorradingszekerheid in het gedrang zou komen. De voormalige CREG-directeur wees daarbij op enkele tegenstrijdigheden. Zo legt Europa ons een dalend traject op van CO2emissies, terwijl België nu een omgekeerd spoor volgt: door de vervanging van kernenergie door gascentrales zal de CO2-uitstoot fel toenemen. Dit zal op zich reeds leiden tot hogere uitstootrechten en dus hogere elektriciteitsprijzen. Bovendien gaat men uit van een eerder beperkte stijging van het elektriciteitsverbruik. Tegen 2030 zou het verbruik maar met 4,5 procent toenemen, terwijl de bevolking tegen dan fors zal toegenomen zijn, er veel meer elektrische wagens zullen rondrijden en er jaarlijks 3.000 tot 5.000 warmtepompen zullen bijkomen. De overheid rekent op een sterke stijging van de ‘energie-efficiëntie’, zodat de vraag naar stroom slechts beperkt zou toenemen, maar er bestaan helemaal geen garanties dat de bevolking en de bedrijven over twaalf jaar zoveel efficiënter met energie zullen omspringen. Het risico op een groot tekort aan elektrici-

teit is bijzonder reëel, wat kan leiden tot bijkomende prijsverhogingen en een slecht investeringsklimaat. Hoe dan ook zal de kostprijs van energie fors stijgen omdat de bouw (en het rendabel houden) van 9 tot 13 nieuwe gascentrales op zich al enorm veel geld zal kosten.

Import uit het buitenland Bovendien voorziet Elia (de beheerder van ons transportnet) dat tegen 2030 bijna een kwart van onze elektriciteit vanuit het buitenland zal ingevoerd moeten worden. Het gaat om een jaargemiddelde, maar Camps vreest dat op sommige momenten in de winter tot 50 procent van onze stroom zal moeten ingevoerd worden uit het buitenland. Er is helemaal geen garantie dat we leveranciers zullen vinden, aangezien de buurlanden natuurlijk in de eerste plaats voor hun eigen markt zullen zorgen. In ieder geval zal deze verhoogde import leiden tot een dramatische stijging van de groothandelsprijzen, waarvan onze industrie sterk afhankelijk is. In een manifest pleit Camps namens Pro Flandria voor een meer geleidelijke afbouw van de kerncentrales. Deze centrales zouden pas gesloten mogen worden van zodra voldoende hernieuwbare energie kan geproduceerd worden. Alleen op die manier kan de energiebevoorrading verzekerd worden, wat essentieel is voor onze welvaart. Ook professor Eric van Walle onderstreepte het belang van kernenergie. In juni vorig jaar was die nog goed voor 66 procent van onze energiebevoorrading. Hij verwees daarbij naar de internationale evolutie, onder meer in de Verenigde Staten, waar men zich voor de verlenging van de licenties enkel laat leiden door de veiligheidseisen. Daardoor zal de levensduur van de bestaande kerncentrales er fors verlengd worden. Ook in Oost-Europa, Rusland, China, India en in de Arabische wereld

Van Walle is voorstander van het behoud van kernenergie, ook op lange termijn. Uiteraard moet daarbij aandacht worden geschonken aan het afvalprobleem, maar de nieuwe generaties kerncentrales die worden ontwikkeld (waaronder het Myrrha-project in Mol)

zullen dit afvalprobleem sterk reduceren en op termijn nagenoeg helemaal wegwerken. Pro Flandria hield vorige donderdag een genuanceerd, goed beredeneerd en gedocumenteerd pleidooi voor het behoud van kernenergie, minstens voor enkele decennia. De noodzakelijke transitie van onze energiemarkt wordt ten zeerste erkend, maar de viscerale afkeer tegenover kernenergie, die vandaag alles domineert, wordt terecht gehekeld. Het manifest dat Pro Flandria hierover via zijn webstek proflandria.be naar buiten brengt, is heel toegankelijk en verdient ruime aandacht. Hopelijk wordt het door veel beleidsverantwoordelijken gelezen. BL

SWYNGEDOUW NAAR SP.A

tot een kleine partij die zwoegt om toch maar niet onder 10 procent te zakken.

Met zo’n 150 leden keurde de Antwerpse sp.a zaterdag de ontwerplijst voor de gemeenteraadsverkiezingen goed. Na onafhankelijk lijsttrekster Jinnih Beels blijft de tweede plaats voor Tom Meeuws, ondanks zijn avonturen met projectontwikkelaars en het lopende onderzoek naar gesjoemel met facturen bij De Lijn, waar hij directeur was. Slechts twee leden stemden tegen, drie onthielden zich. Een van de nieuwkomers is de KUL-socioloog Marc Swyngedouw (20ste). Swyngedouw heeft in zijn carrière veel onderzoek gedaan naar het kiesgedrag van de Vlaming. Dat leidde tot clowneske conclusies. Dat was halfweg vorig decennium zo (‘De socialistische partij hoeft niet meer te vrezen dat haar electoraat verdwijnt. De CD&V daarentegen moet dit wel doen.’) en dat was met zijn recenter werk niet anders (‘Het communautaire in de verkiezingen van 25 mei 2014’). Telkens opnieuw kwam hij tot het verbluffenden en wetenschappelijke inzicht dat de Vlaming geen gram interesse had voor het communautaire. De man moet wel erg ongesteld zijn geworden na alle verkiezingen die de N-VA van de kiesdrempel deden groeien naar de huidige 30-plusscores. In diezelfde periode zag hij zijn sp.a na het Stevaerttijdperk verschrompelen

MOERAS IN DE NOORDRAND

zweert men bij een energiemix waarbij kernenergie een belangrijk onderdeel zal blijven. Hij verwees in dit verband naar de gewezen secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-Moon, die stelde dat tegen 2100 alle fossiele energieproductie vervangen moet zijn door hernieuwbare bronnen én kernenergie.

Viscerale afkeer

In De Tijd had Dries Bervoet het over het communautaire moeras in de Noordrand. Vlaanderen kan niet verder met de megawerken aan de Ring, met een fietsnetwerk en het Brabantnet (tramtracés voor beter openbaar vervoer in Vlaams-Brabant en ontsluiting luchthaven) omdat de gewesten het niet eens geraken. “Aanvankelijk zat het Eurostadion ook in het akkoord. Nu dat verhaal afgelopen is, valt er voor Brussel nog weinig te rapen. “De ‘what’s in it for me’ is weg”, citeert Bervoet. Bovendien doet Brussel balorig over de geluidsoverlast rond de luchthaven. Minister van Mobiliteit Ben Weyts begon met de voorbereidingen voor de verbreding langs Vlaamse kant, maar (De Ring behoort deels tot Brussel) Brussels minister-president Rudi Vervoort (PS) wil geen verbreding. Komt er geen schot in de zaak, dan dreigt een verkeersinfarct zonder weerga. In het Belgische institutionele huis kan Weyts best opschieten met zijn Brusselse collega Pascal Smet (sp.a), maar die is volgens Bervoets “een paria in de Brusselse regering”. Voor wie dacht dat er geen staatshervorming meer nodig was: Brussel kan Vlaanderen blokkeren en intussen blijven aanspraak maken op Vlaams geld. Dat klopt niet.

Brieven

26 april 2018

Steven Vandeput krijgt miljoenen om te investeren in vluchtsimulator en wapens

Ban Boef

Gasaanval Syrië

Pallieterke, Op 5 mei treedt de omstreden rapper Boef op tijdens de “Weerdse Bierfeesten”. Weerde is een deelgemeente van Zemst. Zijn optreden wordt voorzien om 22.30 uur op het terrein Ketelveldweg 5 te 2982 Zemst-Weerde. Er worden +- 5 000 aanwezigen verwacht. De Nederlands-Frans-Algerijnse rapper - die zijn naam niet gestolen heeft - haalde koppen in de pers toen hij jonge vrouwen die hem behulpzaam waren na autopech, uitschold voor kechs, hoeren! Sofiane Boussaadia - zijn ware naam - is zeker geen vroom moslim. Het voorval toonde aan dat Maghrebijnen die in schijn onze levensstijl hebben overgenomen, dezelfde stellingen blijven huldigen als hun salafistische broeders. Het is een kwestie van cultuur. De eerste “comeback” van Boef in Vlaanderen werd een mislukking. Dat was in februari te Destelbergen. Hij kwam te laat, en de geluidsinstallatie deed het niet. Hij moest onder gejoel afdruipen. Voor ons mag dit scenario zich te Weerde herhalen. Jongeren en ouderen uit Zemst en daarbuiten hebben al zwaar geprotesteerd tegen het optreden. De organisatoren argumenteren dat het contract met Boef afgesloten werd voor hij de gewraakte uitspraken deed en annulering een bom geld zou kosten. Bovendien vindt de Chiro dat iedereen “een tweede kans” moet krijgen. Een typisch slaafse en onderdanige houding van elementen die het “weg met ons”-principe huldigen. Weerbare jongeren uit diverse organisaties hebben alvast aangekondigd er een “warme” avond te zullen van maken. “Hoerenzoon” Boef hoort thuis in de Bronx, niet te Weerde.

Ludo M. - Z aventem

Aron Berger Pallieterke, Berger, die Joodse kwibus, stoort mij niet en ik heb er geen schrik van. Zelfs moest ik hem op de tenen trappen, hij zal geen mes uit zijn zak halen om gaten in mijn buik te steken. Hetzelfde kan ik niet zeggen van sommige moslims, dus mijn keus is rap gemaakt. Wat Peeters bezield heeft die ietwat geschifte man op zijn lijst te willen plaatsen, is mij een raadsel. Het zal de CD&V weer wat stemmen kosten. Of hebben ze er te veel misschien?

Marcel Strobbe - Merelbeke

Kruisende woorden oplossing 1105

Hotels en restaurants waar Vlamingen thuis zijn

Pallieterke, In verband met de recente aanval met chemische wapens in Syrië heb ik enkele bedenkingen. Volgens de pers is in Syrië het gas sarin gebruikt. Even surfen op internet leert ons dat sarin onmiddellijk inwerkt op de hersenen en verschrikkelijke spierkrampen teweegbrengt, gepaard met overvloedig braken, diarree, epileptische aanvallen, ademhalingsproblemen, enz. De enige hulp bestaat erin het slachtoffer onmiddellijk atropine en pralidoxime te injecteren. Bovendien, gezien de uiterste toxiciteit van sarin, ook via de huid, moeten de hulpverleners beschermende pakken dragen. Hebben we van dit alles iets gezien? Neen, het enige wat we hebben gezien, is droevig kijkende kindjes die men een zuurstofmasker had opgezet en die met de tuinslang werden afgespoten door mannen die helemaal geen beschermende pakken droegen. President Macron is echter zeker dat ook chloorgas werd gebruikt. Maar dat gas geeft onmiddellijk afschuwelijke hoestkrampen die de dood tot gevolg kunnen hebben. Hebben wij kinderen of andere personen gezien die hun longen uitspuwden? Gelukkig niet, maar men heeft zogezegd chloor geroken! Dat zal wel. Het is vrij eenvoudig om vlak na of gedurende een bombardement ergens een paar drukflessen chloor te openen en later luidkeels te roepen dat er een gasaanval is geweest. Men wijst vervolgens naar Assad, succes gegarandeerd. Een paar dagen later wordt hij gebombardeerd. Chloor is zeer eenvoudig te bereiden en overal te verkrijgen. In 2016 hebben islamitische extremisten het ingezet in Aleppo (hun rode lijn ligt blijkbaar een beetje verder…). Maar we hebben toch dode kinderen zien liggen? Juist, maar dode kindjes filmen in Syrië kan helaas niet erg moeilijk zijn. Ik vrees dat de wereld eens temeer grandioos voor de gek wordt gehouden door mensen met een verborgen agenda.

R af Verschueren - Wilrijk

Managerslonen Pallieterke, Politici hebben altijd kritiek op managers die goed verdienen, omdat zij zichzelf ook als “managers” zien. Voetballers en wielrenners moeten het bij hen ook altijd ontgelden. Ik ken in de privé géén managers die betalende mandaten kunnen cumuleren, véél geld verdienen en megagrote afscheidspremies ontvangen wanneer hun resultaten negatief zijn.

Marc Bertrand - Edegem

Boxing Stars Pallieterke, Ik ben tijdelijk minder mobiel en heb dan ook meer tijd om televisieland te doorkruisen. En zo kwam ik al zappend op het programma: “Boxing Stars” van VTM. Ik schrijf Stars met hoofdletter, hoewel ik weinig respect kan opbrengen voor de BV’s die zich lenen tot dergelijk wansmakelijk gedoe. In dat programma zag ik Astrid Coppens een bokswedstrijd aangaan met Stéphanie de Roover. Het resultaat was een mensonterend vertoon dat niets met boksen te maken had en dat om het even welk ordinair straatgevecht doet verbleken. Het moet erg pover gesteld zijn met de financiële toestand van Astrid en haar opponente, dat zij zich om den brode tot dergelijke “sportieve” uitspatting laten verleiden. Bij het oprichten van VTM had ik echt veel goede verwachtingen, maar die zijn uiteindelijk niet uitgekomen.

Hubert Buysse - Deinze

Het Frère-mandaat Pallieterke, De Nationale Bank is altijd - ook ten tijd van de financiële crisis en de val van Dexia - een speeltuin geweest voor politieke benoemingen. De directeursmandaten worden netjes verdeeld tussen de grote politieke partijen. Ze zijn een beloning voor verdienstelijke kabinetschefs voor bewezen diensten die ze aan een minister of een partij geleverd hebben. Bekwaamheid voor de job is van ondergeschikt belang, maar dat komt de autoriteit van de

ABONNEMENTEN

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

A T O M O R R O W L A N D B W O E L X A D X I D E E C I S T A N B O E L X E M D S T A X O B L X I N F O E T E X K X I J X A A I X N F G R A V E N D X N E O S G E Z E L S X W E E S X T H S E R V E R E N X B A R I P L O X N X I X P U R E J R E S T X S L A X I E R K E X O O S T E N D E X E L K A L K O E N X E N E N

België gaat gebukt onder een interne openbare schuld van méér dan 100 procent van het bbp, maar daar wordt door politici van vader op zoon over alle partijgrenzen heen zedig over gezwegen. Als zij dan toch zo graag véél geld willen, geef ik een tip. Publieke entertainers zoals Elvis Presley, Frank Sinatra, Fats Domino en vele anderen vergaarden óók grote fortuinen. Dus, als zij zo graag véél geld hebben, maar niet kunnen voetballen of fietsen, zouden zij kunnen leren zingen.

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Cuperusstraat 41 2018 Antwerpen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen en administratie: secretariaat@pallieterke.net Lezersbrieven: lezersbrieven@pallieterke.net

• BINNENLAND 3 maanden € 29,90 6 maanden € 59,80 1 jaar € 119,60 1 jaar steunabonnement € 250 • BUITENLAND Tarieven afhankelijk van de bestemming. Alle inlichtingen op de kantoren.

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgende rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168

BIC KREDBEBB

Nationale Bank niet ten goede en kwam zeker tot uiting ten tijde van de financiële crisis en de val onder andere van Dexia. Michel heeft de 34-jarige Cédric Frère aanbevolen als opvolger van zijn vader Gèrald Frère, die op zijn beurt het mandaat van zijn superrijke vader, Albert Frère, topman van holding GBL, had overgenomen. Wat zijn de verdiensten van deze 34-jarige fils, dat het mandaat overgaat van vader op zoon op kleinzoon? Is het zijn afstamming? Het zijn praktijken die men enkel in een bananenrepubliek voor mogelijk houdt! Maar het gebeurt ook in dit koninkrijkje. De Nationale Bank wordt misbruikt voor allerlei hand-enspandiensten. Dat fenomeen bestaat al erg lang, en ik kon me ten tijde van de financiële crisis en de val van Dexia - en onder andere mevrouw Swiggers die toen in beeld kwam - niet van de indruk ontdoen dat het er alleszins niet proper aan toeging en dat we de waarheid niet mochten kennen. Het voorspelt niet veel goeds omtrent de regeling van Arco! Politici die daaraan meedoen, moeten zwijgen over goed bestuur!

Gustaaf van de Cloot - ‘s Gravenwezel

Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen Pallieterke, Meer dan tien jaar heeft uw blad de jaarlijkse viering in Gent van Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen aangekondigd. Dank hiervoor! Nu de Vlaamse en Nederlandse jezuïeten voortaan één regio vormen, nl. de Europese Regio der Lage Landen, werd de kerk van SintBarbara met het oudste gekroonde Mariabeeld in Vlaanderen toevertrouwd aan het Sint-Barbaracollege in Gent. De jaarlijkse viering gaat spijtig genoeg niet door. Met een dankbaar hart schrijf ik u dus een laatste keer omtrent de viering van Onze-LieveVrouw van Vlaanderen. Dat het feest van de grond kwam en steeds meer volk trok, dankte het Beschermcomité Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen grotendeels aan ’t Pallieterke. Chapeau!

Kris L auwers - Sint-Joris-Weert

Lees nu ook digitaal op www.pallieterke.net Elke week op donderdag in uw krantenwinkel Stichter: Bruno de Winter: 1945-1955 Hoofdredacteur Jan Nuyts: 1955-2000 Hoofdredacteur Leo Custers: 2000-2010 Hoofdredacteur: Karl Van Camp Verantw. uitgever: Karl Van Camp

Sport

26 april 2018

Geblesseerd voor Gerard Enkele dagen geleden overleed Gérard Desanghere. Ik speelde met hem nog samen bij paars-wit, maar hij werd vrij vlug een te duchten tegenstrever. Anderlecht had zijn zinnen op Jean Dockx gezet, die toen bij Racing White speelde. Men wilde ver gaan om Dockx naar het Astridpark te krijgen. Gérard Desanghere, Maurice Martens en Jacques Teugels werden geruild voor de Mechelaar. Na de fusie met Daring werden zij de boegbeelden van RWDM én verrassend landskampioen in 1975. Op zondag 18 november 1973 speelden de Rode Duivels in Amsterdam de beslissende match van de voorronde van het WK tegen Oranje. De dag voor de wedstrijd kwam Desanghere mij opzoeken. In zijn contract bij RWDM stond dat hij recht had op een riante geldsom als hij in de nationale ploeg geraakte. Wij hebben dat vlug opgelost! Vijf minuten voor het eind van de match veinsde ik een spierblessure en werd vervangen door Gérard Desanghere. Hij had zijn eerste en tevens zijn laatste selectie beet en kreeg zijn geld. Wij zijn een hapje gaan eten op de vismarkt in Brussel. Iedereen tevreden en vrienden voor het leven. Gérard werd zeventig jaar.

Het spel met de hoed Er was verleden week gelukkig ook goed nieuws. Gert Verheyen wordt hoogstwaarschijnlijk de nieuwe trainer van KV Oostende. Na zijn werk bij de U19 is hij er klaar voor. Goede keuze van Hugo Broos. Ik kende Gert al van toen ik nog met zijn vader bij Anderlecht voetbalde. Gert heeft nog op mijn schoot gezeten, en is een mediafiguur geworden. Jan Verheyen zei mij eens: “ Het sjotten heeft hij van mij, het babbelen van Lydie, zijn moeder.” Er werden regelmatig feestjes georganiseerd bij de familie Verheyen. De feestelijkheden werden meestal geleid door Jan Mulder. Het ‘spel met de hoed’ was zeer populair bij de Nederlander. Iedereen moest in een cirkel gaan zitten op de grond. Zolang de muziek speelde, moest de hoed doorgegeven

Voetbalschimmen Gille van Binst

Voormalig Anderlechtcoryfee

worden. Wanneer de muziek stopte en je had de hoed in je handen, moest je een kledingstuk uittrekken. Gewoonlijk, na hevig protest van de vrouwen, die niet veel kleren meer aan hadden, werd het spel gestaakt wegens gesjoemel van de mannen met de muziek. De schoonouders van Jan zijn eens onverwacht binnengekomen, terwijl iedereen stomdronken op de grond zat of lag. Die mensen schrokken zich een bult. In de hierboven vermelde match, waarin Gérard Desanghere debuteerde, scoorde Jan Verheyen bij een 0-0 stand en met nog een vijftal minuten op de klok. De goal werd onterecht afgekeurd voor buitenspel! Jan Mulder was in alle staten en beschuldigde zijn landgenoten van diefstal. Jan wilde zich laten naturaliseren, maar dat hebben we hem gelukkig uit zijn hoofd kunnen praten...

Gille van Binst

Roskammen

De VAR, haviksogen en toch mollenblind Vijf scheidsrechters - één op het voetbalveld en vier langs en achter de lijnen - volstaan niet om alle fouten, al dan niet denkbeeldig, te zien, laat staan op hun ernst in te schatten. Om dat euvel te verhelpen, is de VAR ingevoerd. De “Video Assistant Referee” staat nog niet overal en altijd op zijn strepen en poten, maar allicht komt dat nog. Ook in het poencircus professioneel voetbal mag technologische “vooruitgang” niet afgestopt worden. Vandaar is de VAR in alomtegenwoordig in play-off 1. Op veel succes kunnen de “kenners” in het busje niet bogen. In tien matchen in PO1 slaagden ze er al negen keer in de bal mis te slaan en de referee op het veld fout te laten beslissen. In het busje zitten stellig mensen met haviksogen. Helaas genieten die blijkbaar weinig van eigen speelervaring. Indien wel, was het doelpunt van Bruggeling Diaby op Anderlecht nooit afgekeurd. Of dacht de VAR van dienst dat Diaby wist dat hij met zijn grote teen buitenspel stond toen hij zich op topsnelheid trok om drie seconden later knap te scoren? Voor de galerij bracht trainer Leko begrip op voor de beslissing. Twee centimeter of twee meter buitenspel staan, dat is volgens hem hetzelfde. Je weet maar nooit of die twee centimeters een volgende keer geen nadeel maar een voordeel zijn, was ongetwijfeld de bijgedachte. In haakse gedachten op die van zijn coach, heeft Diaby zich allicht suf gelachen over de blunder van de VAR. Zoals stellig ook Edmilson van Standard deed, die tegen AA Gent in de slotminuut in “de zestien” een duik van topniveau produceerde en die onterecht beloond zag met strafschop en matchwinst door zowel de scheidsrechter op het veld als de VAR ernaast. Brandon Mechele, onder coach Ivan Leko uitgegroeid tot absoluut sluitstuk van de Brugse defensie, sloeg de nagel pal op de kop toen hij, na het VAR-lachertje met Diaby in Anderlecht, zei dat voetbal, zoals het is, geen gelijkenis mag beginnen tonen met computerspelletjes van de FIFA. Mechele heeft dat standpunt zeker niet bijgesteld na de 6-0 zege van zijn ploeg tegen Sporting

Charleroi, kneusje van dienst in het PO1onderonsje van “de grote vijf”. De VAR zag middel om bij een 3-0 stand een vierde doelpunt van Ruud Vormer te laten afkeuren. Geen mens in het stadion had gezien waarom. Buiten het stadion alleen de VAR. Bleek na veel verwarring dat een spelfase eerder Bruggeling Nakamba zijn opponent Baby een duwtje tegen de rug gaf zoals er in een match dertien in een dozijn zijn zonder dat de referee voor een overtreding fluit. De VAR dacht daar in Brugge anders over, liet de kans op andermaal terechte kritiek niet liggen en wordt zo geleidelijk een “instantie” die geen verschil wil zien tussen wet en geest van spelregels. Alvast toch waar het er niet echt toe doet. Het rugduwtje van Nakamba is het vermelden niet waard, vergeleken met wat zich in nagenoeg elke match afspeelt in “de zestien” bij alle hoeken vrijschoppen. Elke toeschouwer ergert zich blauw aan staaltjes regelrechte catch, judo, karate, trappen en wurggrepen in die zone. Merkwaardig dat het tussenkomen van de scheidsrechter en/of VAR voor elk van die loodzware overtredingen even schaars blijft als haar op een biljartbal. De geloofwaardigheid van de VAR zou er niet onder lijden, mocht hij even nauwgezet al het vechtersgedoe in “de zestien” in de gaten houden én signaleren, zoals hij doet voor een paar centimeter buitenspel, of een duwtje dat in een contactsport van geen tel is, maar in Brugge wel tot het afkeuren van een geldig doelpunt leidde. De VAR kan ongetwijfeld nuttig zijn, maar enkel op voorwaarde dat hij zijn rol niet selectief speelt, blind als een mol in de strafschopzone, maar met haviksogen elders op het veld.

ontslag. Flipkens ontkent in alle toonaarden dat zij als enige het gebrek aan kwaliteit van Monami als Cupkapitein zou aangekaart hebben. Wij gaan er geen woorden aan vuil maken, want die twee staan al op het punt elkaar met hun tennisraketten te lijf te gaan. Dat willen we niet op ons geweten hebben.

laag van zijn ploeg tegen Genk iets loslippiger dan zijn collega. “Dit Genk zal meespelen voor de derde en mogelijk zelfs voor de tweede plaats.” Als compliment kan het tellen en als we mogen voortgaan op de resultaten van Genk in het eerste deel van de play-off 1, is de uitleg van Hein nog zo gek niet.

Voorspelbare winst

De Roeck ontslagen

Al zeven keer moesten onze tennissende meisjes in de Fed Cup de duimen leggen tegen Italië. Dit keer lagen de kaarten anders en werden de Italianen met verve naar huis gespeeld. Het was voorspelbaar, want met drie meisje binnen de top 70 overstegen ze op het gebied van ranking ruimschoots hun Italiaanse tegenstreefsters. Met Elise Mertens als aanwinst. Ze deed opnieuw denken aan de vorm waarmee ze in de Australian Open naar de halve finale doorstootte. Zonder de andere meisjes te onderschatten. We zouden niet durven.

Jonas de Roeck wordt bedankt voor bewezen diensten als trainer van Sint-Truiden, dat hem het voorbije seizoen wegplukte bij Berchem Sport en waar hij nog altijd op handen wordt gedragen. Waarom deze botte “merci en de kost”? Geen kat die het weet, behalve het bestuur van STVV, dat wellicht in een overmoedige bui heimelijk op deelname aan de playoff 1 had gerekend. De opvolger van De Roeck weet wat hem volgend seizoen te doen staat als hij het lot van zijn voorganger niet wil ondergaan. Dat soort beleid noemen ze streng maar rechtvaardig. Al vragen we ons af wat er rechtvaardig aan is een trainer de deur te wijzen nadat hij het meer dan behoorlijk heeft gedaan met het materiaal waarover hij beschikte. Voor het antwoord één adres: STVV, Tiensesteenweg, Stayen.

Dertien in een dozijn

Foltering Met Luik-Bastenaken-Luik als afsluiter mogen we een streep trekken onder het wielervoorjaar. Vraag aan de renners wat typisch is aan La Doyenne, zoals die klassieker ook genoemd wordt, en ze zullen antwoorden dat het een verdomd lastige koers is die veel voeten in de aarde heeft. En niet alleen veel voeten, ook een aantal venijnige hellingen die niet van de poes zijn. Om nog te zwijgen over de Muur van Hoei, die een attractie is voor tal van toeschouwers en tegelijkertijd een kwelling voor het merendeel van de renners. Dat zijn nu eenmaal de nadelen van de stiel die ze zelf gekozen hebben.

Klasse Met dank aan Philippe Gilbert, die met een demarrage op La Roche-Aux-Faucons op 19 kilometer van de aankomst wat leven in de brouwerij bracht. Dat was het sein voor Bob Jungels, de 25-jarige nationale kampioen van Luxemburg, om aan te vallen. Hij is niet voor niks wereldkampioen tijdrijden geweest bij de juniores. Dat was eraan te zien. Hoe hard ze hun nestel ook afdraaiden, de achtervolgers waren eraan voor de moeite. Daarmee kreeg Luik-Bastenaken-Luik een winnaar waarvan de klasse afstraalde en waarvan we het laatste

nog niet hebben gezien, nu hij zijn draai heeft gevonden bij Quick-Step Floors.

Moedige Jelle Jelle Vanendert, die in de Waalse Pijl een podiumplaats had versierd, liet zich in ‘La Doyenne’ ook gelden. Op Saint-Nicolas zette hij de achtervolging in op Jungels. Zoveel moed en zelfopoffering verdient een applaus, maar bracht uiteindelijk niets op voor ouwe taaie Jelle. Het werd hem zelfs niet gegund bij de eerste tien te eindigen, in de slotkilometer overspoeld door een achtervolgende groep. Jammer, maar hij is wel in beeld geweest. Dat kunnen we van zijn ploegmaten Tim Wellens en Tiesj Benoot niet zeggen. De ploeg van Lotto Soudal mag haar kroon werpen naar QuickStep Floors.

Krakeel Het zit er bovenarms op en het komt nooit meer goed tussen Kirsten Flipkens en haar tennissende collega Dominique Monami. What’s in a name? Als ze er niet in slagen de vuile was binnenshuis te houden, mogen ze niet verwonderd zijn dat er ruchtbaarheid wordt gegeven aan hun bekvechterij. Waarover gaat de woordentwist? Monami werd als Fed Cupkapitein gewogen en te licht bevonden; ze wijst met een beschuldigende vinger naar Flipkens als boosdoenster voor haar

Geen paniek De supporters van Club Brugge hadden hun ploeg liever zien winnen tegen Standard, uiteraard, maar ze werden wel getrakteerd op een spektakelmatch met acht eerlijk verdeelde doelpunten. De Brugse aanhang reageerde zwaar teleurgesteld op de gelijkmaker van de bezoekers in de negentigste minuut. Begrijpelijk. Het neemt niet weg dat achtervolger Anderlecht al zeven punten achterstand heeft op Club. Met die ruime voorsprong en nog vijf matchen te spelen zouden wij ons niet veel zorgen maken in het Jan Breydelstadion. Dat hun verdediging af en toe broddelt, is de keerzijde van de medaille. Zelfs die nonchalance kunnen ze zich veroorloven, wat niet betekent dat ze er een gewoonte moeten van maken.

Loftrompet Ge zult trainer Philippe Clement van Racing Genk geen overmoedige uitspraken horen doen. Hein Vanhaezebrouck was na de neder-

Berchem degradeert Nu we het over De Roeck en zijn succesrijke periode bij Berchem Sport hebben, rest ons de droeve plicht de goegemeente kond te doen dat de club van het Rooi degradeert van Eerste Amateurs naar Tweede Amateurs. Over de manier waarop de wedstrijd van de laatste kans tegen Knokke werd verloren, zijn ze in Berchem niet te spreken. De scheidsrechter floot een denkbeeldige strafschop in het voordeel van de bezoekers, die het geschenk in dank aannamen, maar al even verwonderd waren over de fantasierijke arbitrage als de verbolgen Berchemsupporters. Een hard verdict, maar we hebben ons laten vertellen dat het er bij de Tweede Amateurs af en toe ook gezellig aan toe gaat.

16 Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet

26 april 2018

“De tocht is moeilijk, de gids een apsjaar” CD&V had een strak plan om Antwerpen te veroveren op nationalisten, bolsjewieken en ecologisten. En dat allemaal zonder de verkiezingen te winnen. Je moet dat gedoe over democratie en de ‘wil van de kiezer’ ook niet overdrijven. Op papier leek het simpel: we laten ze op links en rechts wat polariseren tot ze paars zien, en op 14 oktober geven we om het even wie een meerderheid aan een ‘prijzeke’. De christendemocratie zou in het midden van de wip gaan zitten en zachtjes glijden naar de dikste. Programmatorisch was CD&V er helemaal klaar voor. Ieder standpunt werd zorgvuldig getoetst aan de standpunten van de andere partijen. Ideeën uit eigen kring werden - geheel terecht - afgedaan als klinkklare nonsens. Het moedige midden bestaat niet uit eigen standpunten, maar is volledig opgetrokken uit compromissen en bijsturingen. Zo luidt het officiële CD&V standpunt inzake mobiliteit: “We moeten de auto weren uit de stad, tenzij De Wever wint.” In Gent is de strategie dan weer lichtjes aangepast: “We moeten koning auto opnieuw een plaats geven in de stad en het belachelijke circulatieplan in de vuilbak kieperen … tenzij een coalitie met sp.a en Groen mogelijk is. Dan kan je beter een trottinette kopen.” Ja, lieve lezers, politiek is geen makkelijke stiel. Zonder diploma lagere school kan je er beter niet aan beginnen; behalve dan misschien bij CD&V. Wie goed was in hinkelen, en het verklikken van wie dat propje had gegooid, wacht daar een mooie toekomst.

Een toevallige ontmoeting Het punt is, programmatorisch was alles in gereedheid gebracht om om het even wie aan

een meerderheid te helpen. Ook het ‘prijzeke’ lag al vast. CD&V zou de burgemeester leveren en doen alsof het hele bestuursakkoord in haar programma stond. Wat altijd waar is, trouwens. Met zo’n 10 à 12 procent moest dat lukken en kon Antwerpen voorzien worden van een groot oranje lint. Enig probleem, zelfs 10 à 12 procent in Antwerpen is voor CD&V toch heel hoog gegrepen. Dus werd Kris ‘the beast’ Peeters van stal gehaald en naar Antwerpen gestuurd. Nu ja, naar Antwerpen is overdreven. Voorlopig ligt het Antwerpse CD&V-hoofdkwartier nog in Puurs, maar dat is alleen omdat Kris zo makkelijk verdwaalt. Niet zoals kwatongen beweren omdat hij de stad helemaal niet kent. Integendeel! Zijn broer heeft hier potjandorie een appartement. Nee, dat verdwalen heeft alles te maken met de klank van de stad die zijn ziel amoureus maakt. Zoveel houdt Kris van Antwerpen. Maar zijn vrouw heeft dat liever niet. Meer hoeft u er niet achter te zoeken. Bij één van die dwaaltochten kwam Kris in contact met Aron Berger. Een beetje een vreemde kerel, met een baard en een hoedje. “Typisch Antwerpse folkloristische kledij”, dacht Kris, en hij glimlachte minzaam naar

Kruisende woorden 1106

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

A B C D

Was het de toorn Gods, of was Aron een N-VA-dubbelagent vermomd in traditionele kledij? Joost mag het weten, maar de man bleek geen brug naar ‘t Schoon Verdiep. Eerder een vastgeroeste ophaalbrug die koppig naar de hemelen is gericht en met geen geweld naar beneden te krijgen. Kris zag het anders. “Ik was dat varkentje wel even. Houd mijn beuling even vast”, drukte hij de enigszins verbijsterde Joodse gemeenschap diplomatisch op het hart, terwijl hij achter het stuur van de CD&V-bus kroop. Terwijl zijn partijleden in blinde paniek wilden uitstappen, duwde Peeters het gaspedaal in. “Rustig maar Woutertje, Woutertje, piepklein kaboutertje. Als ik maar genoeg gas geef, gaat die brug vanzelf plat liggen. Ge zult zien. Crevitske meiske, let nu eens goed op. Met deze zet vlieg ik u voorbij in de pop poll.” Iemand gilde luid dat het “niet wijs” was, maar dat ging volledig verloren in Peeters overwin-

Oude taaie

Een mens moet al eens het nieuws bekijken om te leren dat in Nicaragua de oude revolutiekrokodil Daniel Ortega nog altijd meedraait, bijgestaan door zijn vrouw, “de machtige vicepresident” volgens de nieuwslezer. Heel links en revolutionair, zoiets.

G H

Vreugd alom

De Antwerpse loopkoers met de mooie Nederlandse naam “10 Miles” is weer voorbij. Het was warm en er moest dus véél gedronken worden. Resultaat: hele tapijten van platgetrapte wegwerpbekertjes. Goed voor de ecologische voetafdruk van de lopers, durven wij denken.

J K L A. Hoogste Belgische onderscheiding B. Een kleur tussen blauw en violet - Romeinse cijfer vier - Beryllium C. Internetlandcode voor Ivoorkust Proberen zonder fouten uit te voeren D. Meisjesnaam - Lid van een volk uit de oudheid in het huidige Italië E. Islamitische beweging in Afghanistan en Pakistan - Tweegevecht F. Schraal - Haperde G. Vaste afdelingen in een tijdschrift Aansporing H. Met behulp van - Wat koud aanvoelt - Leed I. Verbanningsoord van Napoleon - Dichterbij J. Stimulering K. Daterend van - Pers. vnw. - Verzamel naam van mengsels die gebruikt worden

“Le CD&V, c’est moi!”

ningskreet: “Le CD&V, c’est moi!” Wat toen gebeurde, deed zelfs Tom Meeuws bewonderend op de vingers fluiten. De CD&V-bus had na de impact nog het formaat van een Mini van de eerste generatie. De peilingen gaven CD&V nog 2 procent. Er waren vermoedelijk nog enkelingen die het nieuws niet gezien hadden. “Geen probleem”, zei krasse Kris, “ik neem hiervoor alle verantwoordelijkheid op mij. Ik heb een inschattingsfout gemaakt.” Waarna hij de schuld op N-VA, zijn kuisvrouw en heel Vlaanderen stak, behalve op zichzelf. “Vlaanderen is nog niet klaar voor een écht inclusieve samenleving”, oordeelde het orakel van Puurs. Hij trok zijn das en jas recht en ging een pint drinken in een kroeg aan de Schelde. Sindsdien is de sfeer wat minder, daar in Puurs, op het Antwerps hoofdkwartier van CD&V. Eén partijlid had zelfs in grote letters op de muur geschreven: “De tocht is moeilijk, de gids een apsjaar.” Kris nam zich bedroefd en onbegrepen voor om dat woord niet op te zoeken. Het betekende vast niets goeds. Zelfs zijn eigen naam googelen, iets wat hem altijd opbeurt, bracht geen soelaas. Tot zijn oog viel op een artikel met de kop: “Marc Dutroux wordt behandeld als een beest”. Het vervulde Kris met zelfempathie en zelfbegrip. “Die man ga ik bellen voor op de lijst!”, kraaide hij triomfantelijk, “we gaan eens zien wie hier de sjapsjaar is!”

Absurdistan

HORIZONTAAL

zichzelf. Die twee hebben veel gemeen. Aron vindt dat alleen God het recht heeft om leefregels op te stellen en Kris waant zich een god in het diepst zijner gedachten. Aron verkocht gebraden kippen en Kris wou die allemaal in zijn mond zien vliegen. Diezelfde nacht nog begon bruggenbouwer Kris een brug te maken uit onvervalst Aron-hout. Er zouden duizenden kiezers overlopen, en het burgemeesterschap zo verzekeren.

voor metselwerk, pleisterwerk en beton L. Aan de andere kant - Bijbelse reus

VERTICAAL 1. West-Vlaamse gemeente 2. Energieleverancier - Vogel - Gelijkstroom 3. Germaanse god - Figuur uit een sprookje uit Duizend-en-één-nacht 4. Iemand die nieuwe wegen opent - Streelt 5. Zeer korte tijdruimte - Afwijzing 6. Het prijzen - Duitse een 7. Snel, terwijl het niet verwacht werd 8. Heilige - Overdreven - Stimulerend middel 9. Uit het veld slaan 10. Hoofdstad van Groenland - Dophei 11. Decibel - Stel van kleine bijeenhorende zaken - Nederlandse identiteitskaart (afk.) 12. Monochromatische

DE OPLOSSINGEN VAN HET KRUISWOORDRAADSEL NUMMER 1105 VINDT U OP BLZ. 14

Flierefluiten Wie graag fluit, al of niet op de vingers, kon vorige zaterdag in Spanje weer zijn hartje ophalen op de finale van de Copa del Rey, het Spaans voetbalkampioenschap. Het is vaste prik: als Barcelona in de finale zit, is een fluitconcert tijdens het spelen van de Spaanse hymne gegarandeerd. Hoe zou dat toch komen...

Meyrem zedig gezwegen. Er zal daar nu al veel geluk zijn, zeker?

Principe of poen? Actrice Natalie Portman krijgt langs alle linkerkanten lof toegezwaaid omdat ze haar “Israëlische Nobelprijs” niet wil gaan afhalen. Of dat puur principieel is, is nog zeer de vraag. Een gegeerde filmster als Portman weet maar al te goed welke weerslag het afhalen van de prijs op haar carrièrekansen zou kunnen hebben. Iets met moraal en centen.

Gevoel voor maat Politikoloog Carl Devos kan er ook wel iets van. De vaudeville rond kandidaat-gemeenteraadslid Aron Berger op de Antwerpse CD&Vlijst werd door hem bestempeld als een “massale publieke executie”. Wij dachten eigenlijk eerder aan prima geslaagd cabaret, tot lering en vermaak.

Slimme Vlamingen kiezen Reisfamilie

IJsje Op zijn verjaardag, Sint-Joris, heeft de paus in Rome 3.000 ijsjes laten uitdelen aan daklozen en minderbedeelden. Thans circuleert ten kantore een petitie aan onze big boss om ook iets dergelijkse te doen. Met toevoeging van de melding dat ook spiritualiën in ijsjes kunnen worden verwerkt.

Njet U hebt het Meyrem Almaci, partijvoorzitster van Groen, horen verkondigen: er zal niét worden bestuurd met N-VA. Over de districten Antwerpen, Deurne en Hoboken waar Groen mét N-VA in de meerderheid zit, heeft ons

Luikersteenweg 62 • 3800 Sint-Truiden 011 705 500 • info@deblauwevogel.be