't Pallieterke van 4 januari 2018

74ste jaargang • nummer 01 • donderdag 4 januari 2018

Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X

€ 2,30

Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter...

Een solo-slim blijft ook in de politiek niet duren Zes babbels met zes partijvoorzitters op de radio, als brug tussen Kerstmis en Nieuwjaar, het had wel iets. Omdat die hun verhoor in de studio’s van de VRT ongetwijfeld degelijk hadden voorbereid, en ze het voordeel hadden van de beknoptheid. Ook Bart de Wever en Tom van Grieken kozen hun argumenten en fragmenten van 2017 met zorg. Elk drie thema’s. Bespeeld met een insteek die de klassieke rechts-linkstegenstelling overstijgt. De Wever koos de thema’s waarmee hij de modale Vlaming ongetwijfeld het makkelijkst kan charmeren: veiligheid, financiën en onderwijs. Naar de stembus trekken vooral mensen die het “goed” hebben. En die het goed willen houden. Zij zien wel iets in een rechts-liberaal en conservatief verhaal. Daarom was veiligheid De Wevers eerste thema, met een verwijzing naar de mislukte aanslag in het Centraal Station in Brussel (20 juni). Een terrein dat de N-VA kordaat bezet. De burger kent ze wel, die ministers van grenswachters, flikken en soldaatjes (Francken, Jambon, Vandeput)… En die burgemeester die uitpakt met een kwart minder criminaliteit in Antwerpen. Met dit kwartet heeft De Wever grip op het centrum en op de conservatiefrechtse kiezer. Als dit land tot aan de volgende verkiezingen gespaard blijft van brandende steden en geen klap krijgt van slimme, sluwe advocaten die hun tanden zetten in de repatriëring van Soedanezen en andere sukkelaars, dan ligt dit veiligheidsdossier als een strik rond de stembus. Links kan alleen hopen op een uitschuiver.

Centen Tweede punt van De Wever: uw portemonnee. En ook hierover zal je de meeste Vlamingen – de meerderheid van de kiezers – niet horen klagen. Niet de meeste zelfstandigen, niet de vele ondernemers, die er in Vlaanderen zijn. Zorgde de N-VA niet mee voor het Zomerakkoord en dus voor de verlaging van de vennootschapsbelasting? Van de personenbelasting ook? Even grabbelen in de blauwe ton, moet De Wever hebben gedacht. Minder belastingen, een verhoogd fiscaal voordeel voor de kmo’s. De Wever ging zelfs even de sociale toer op: “Vooral lage en mediane lonen gaan erop vooruit.” Kijk, daar wordt toch het even glad voor de N-VA-voorzitter, want die sociale grijptang van de N-VA stelt maar weinig voor. Maar aan de onderkant van de inkomenstoren verwacht de strateeg weinig politieke schade: andere partijen lopen mekaar daar voor de voeten, op zoek naar de stem van de wat minder vermoegende Vlaming: rood, groen, ACW-oranje en almaar meer ook Vlaams Belang. “De mediane en hogere inkomens worden al genoeg gescalpeerd”, vindt de N-VA-voorzitter, snel verwijzend naar de roerende voorheffing, de beurstaks, de bankentaks, heffingen op kapitaal en vermogen.

Onze kinderen Derde punt, ten slotte: het onderwijs. Een open doel, want ook dat is een primaire zorg van de modale Vlaming. Kunnen we iets doen aan die onderwijsvervuiling? Aan de pedante pedagogenlegers van Raymonda van Dijck (gemeenschapsonderwijs) en Lieven Boeve (katholiek onderwijs), die een uitstekend Vlaams onderwijs door de dwangbuis van progressiviteit duwen. Thuistaal op school was hun jongste geraas. “Wij zitten in Antwerpen wel met 175 nationaliteiten”, schampert De Wever. “Nederlands is blijkbaar de enige taal die je kan leren door ze niet te spreken”, was één van zijn betere oneliners bij De Ochtend. Stop die afbraak op de potgrond voor onze eco-

Daar komen de gemeenteraadsverkiezingen… nomie. En ook hier een slotzin die blijft hangen: “Dialoogscholen, domeinscholen, brede eerste graden, en nu recent dat taalgedoe. Wie verzint zoiets?”

Uitpraten Ook Tom van Grieken mocht vorige week rustig zijn verhaal vertellen. Als het goed is, zeggen we het ook: Michaël van Droogenbroeck liet de VB-voorzitter uitpraten. Een verademing tussen de vaste welweters van De Ochtend. Ook hier voorop: criminaliteit en veiligheid, met focus op de recente rellen in Brussel. “Allochtone jongeren die de boel op stelten zetten… en de politieke onwil om in te grijpen. Angst moet van kamp veranderen”, begint Van Grieken. Wervende taal, maar toch een probleem, want de concurrenten van de N-VA zeggen dat ook, maar op een minder provocatieve toon. Dat Filip Dewinter en Geert Wilders Molenbeek niet binnen mochten, was misschien niet eens zo onverstandig van de overheid. Molenbeek is de Voerstreek niet. En hulpverleners en pompiers bewapenen met pepperspray, zou dat het verschil te maken? Als je in radicaliteit uitblinkt, waar win je dan kiezers? Met peptalk voor ultra’s spreek je de radicaalsten aan, maar win je geen verkiezingen. Vlaams Belang kan enkel met de blik op het centrum scoren. Van Grieken heeft duidelijk nog geen groen licht om zijn partij die kant uit te sturen. Verstandiger lijkt de keuze van het tweede thema. Van Grieken trok hier de sociale kaart, verwijzend naar de recente Panoramareportage over de ellende in de rusthuizen. Op die sociale flank is directe concurrent N-VA kwetsbaar. Zeker met een rationeel verhaal. Inderdaad, hypermigratie ontwricht onze samenleving: te veel nieuwkomers, dat zet onderwijs, huisvesting, zorg, jobs en uitkeringen onder druk. Dat zorgt voor hels lawaai in de linkse zagerij. Hier zit precies het onderscheid tussen Vlaams Belang en alle andere zogenaamd “sociale” partijen. Die schreeuwen dagelijks over sociale ongelijkheid en achterstand, maar ze zijn blind voor de enige echte oorzaak van veel ellende. “Met de 1,6 miljard euro voor opvang van asielzoekers kunnen we het bud-

get voor de eigen ouderenzorg verdubbelen. We kunnen niet het OCMW van de hele wereld zijn en onze eigen ouderen in de steek laten.” Er zullen nogal wat mensen zijn die daar ook zo over denken. Wacht even… “Pleit u nu voor twee socialezekerheidsstelsels”, vroeg Van Droogenbroeck. Dat is vloeken in de progressieve kerk, natuurlijk. Misschien ook daarbuiten. “We moeten die mensen in eigen regio opvangen en daar helpen”, probeert Van Grieken, maar er is nog werk aan dat tweesporenbeleid van onze sociale zekerheid. Derde en laatste thema van Van Grieken was het buitenland, met een fragment over de Oostenrijkse verkiezingen, waar de rechts-radicale FPÖ mee in de regering mocht. De VB-voorzitter noemde die partij “zijn groot voorbeeld”. We herinneren ons wel wat voorbeelden die uiteindelijk faalden (Le Pen, Wilders). Is het al dan niet doorbreken van radicaal-rechts een kwestie van nuance? Wie een cordon wil breken, houdt daar best rekening mee.

Cordon “Zelfs al zegt Vlaams Belang dat de zon schijnt, dan nog zal ik tegen samenwerking met Vlaams Belang zijn”, zei De Wever ooit. Ook dat kan tellen als uitspraak zonder nuance. Van Grieken heeft gelijk: hiermee veroordeelt de N-VA zichzelf tot voortdoen met CD&V. En wij die dachten dat de emmer der vernedering van CD&V zo stilaan volliep? De Wever speelt in alle geval met vuur. Hij is een sublieme verdediger van het conservatisme, en daarmee wint hij verkiezing na verkiezing. Nuchter, zakelijk, rationeel. Maar één zaak heeft hij niet: een overschot aan stemmen. De verkiezingen van 2018 en 2019 worden cruciaal. De wipplank van de gemeenteraadsverkiezingen kan hoog veren, maar kan ook hier en daar piepen en kraken. We schreven het hier al vaker: een solo-slim blijft in de politiek meestal niet duren. Dat moet een strateeg als De Wever toch beseffen. In de oppositie ook niet, zoals men bij VB zou moeten weten.

Communautair? Tot slot een pertinente vraag: waar zit bij

beide heren nog het communautaire verhaal? De Wever heeft het ingevroren. Ook de jonge voorzitter van Vlaams Belang bracht het nauwelijks ter sprake. In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen lijkt dat thema (nog) niet aan de orde. Maar toch, in de wetenschap dat zowat elk thema een communautair kantje heeft, kan men de vlam van de Vlaamsgezinden maar beter brandend houden. Of zijn we er al? Een voorspoedig 2018, en voor straks: een nog beter 2019.

Geen gelukkig nieuwjaar voor: Oriol Junqueras, voorzitter van ERC en Joaquim Forn, minister van Binnenlandse zaken

64 dagen in een Spaanse gevangenis. en Jordi Sanchez, voorzitter Catalaanse Nationale Vergadering en Jordi Cuixart, voorzitter Omnium Cultural

81 dagen in een Spaanse gevangenis met instemming van Wouter Beke!

2 Actueel Europa zet druk op komende Belgische begrotingen

4 januari 2018

U heeft, beste lezer, wellicht nooit gehoord van het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF). Dat is niet uw fout, wel die van de EU en de mainstream media (MSM). Het laatste artikel in de media over het EOF dateert al van 2013 en stond in de Nederlandse krant Trouw. Toch is het EOF een enorme slokop die zoals Bolle Gijs miljarden uit de nationale begrotingen zuigt.

Europese ontwikkelingssamenwerking Het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) is het voornaamste middel waarmee de Europese Unie de ontwikkelingssamenwerking uitvoert. Belangrijk punt: het EOF wordt buiten de meerjarenbegroting van de Europese Unie om gefinancierd. Elk EOF wordt voor een periode van vijf of zes jaar gesloten. Het tiende fonds, dat liep van 2008 tot 2013, kende een begrotingstoewijzing van ruim 22 miljard euro. Het gaat over erg veel geld.

Steeds meer geld nodig Het elfde EOF loopt van 2014 tot 2020. Het is goed voor een bedrag van 30,5 miljard euro, en een bijkomend bedrag van 2,6 miljard euro zal door de Europese Investeringsbank (EIB) beschikbaar worden gemaakt in de vorm van leningen uit haar eigen middelen. Opvallend is dus dat steeds meer geld nodig is voor het fonds.

Ook België moet meer bijdragen De transparantie in verband met het fonds is zeer beperkt. Maar op 25 oktober 2017 stuurde de Europese Commissie een nota naar de Raad van de EU (nota 13579/17). We konden die nota inkijken: “De Commissie en de EIB hebben de prognoses voor 2017, 2018 en 2019

geactualiseerd. De prognoses van de betalingen zijn met name bedoeld om lidstaten te helpen om zo precies mogelijke bedragen te bepalen die ze op hun nationale begroting moeten reserveren, en om te garanderen dat er voldoende financiële middelen voor het EOF beschikbaar zijn, om liquiditeitsproblemen te voorkomen.” Elk land moet dus een deel van de fondsen bijeenbrengen. Duitsland brengt meer dan een vijfde van al het geld aan. België moet iets meer dan 3,5 procent van het geld verzamelen. Dit jaar bedraagt de bijdrage voor het EOF van België exact 135.369.992 euro. Voor volgend jaar verwacht de EU van ons land al 156 miljoen euro.

Geldhonger De geldhonger van de EU is niet te stillen. Het EOF heeft steeds meer geld nodig voor projecten in Afrika en elders in de wereld. Vraag is of dat geld goed besteed wordt. Zeker is dat deze geldstromen zeer gevoelig zijn voor fraude, of wat had u gedacht. Dat heeft het Europees Bureau voor fraudebestrijding OLAF onlangs gesteld in een kritisch rapport. Bovendien blijft die fraude omwille van het grensoverschrijdende gedrag ervan vaak onbestraft. En de Belg? Hij zal wel blijven betalen. Steeds meer bovendien. Thierry Debels

JONGEREN

Op zoek naar nieuwe lezers Elk zichzelf respecterend tijdschrift, krant of welke publicatie ook, heeft lezers nodig. Dat is logisch: geen lezers, geen uitgave. Net zoals ik krijgt u vermoedelijk ook uitnodigingen van andere kranten en weekbladen om een abonnement te nemen. Ook ’t Pallieterke is continu op zoek naar nieuwe lezers, alleen kan ik geen nieuwe fiets, tablet of een set reiskoffers als toemaatje geven. Bovendien zijn onze middelen heel beperkt. Geen ‘marketingdirector’ bij ’t Pallieterke die zich met promotie bezighoudt. Ook geen ‘artdirector’. Onze beste promotiemensen zijn onze dierbare lezers. Daarom deze oproep. ’t Pallieterke wil groeien, en moet groeien om in deze veranderende mediawereld als kleine speler te kunnen overleven. Maak ons blad bekend bij familie en vrienden, probeer hen te overtuigen om een abonnement te nemen. Wie dat wenst, kan bij ons gratis proefnummers krijgen om uit te delen. Eén telefoontje of een mailtje, en wij doen het nodige. Stel u voor dat elke lezer één nieuwe lezer aanbrengt… De redactie staat alvast paraat om u in 2018 te voorzien van 52 nummers boordevol informatie. Ik wens alle lezers een goede gezondheid en heeeeel veel leesgenot.

Tijdens afgelopen oudejaarsnacht kregen twee Franse agenten een oproep om tussenbeide te komen op een privaat feestje in Champigny-sur-Marne, een voorstad van Parijs. Maar tijdens de interventie kregen de politieagenten, een man en een vrouw, rake klappen. Op amateurbeelden is een van de betrokken agenten te zien die al op de grond ligt en aangevallen wordt, en een grote menigte met allochtone jongemannen die een wagen vernielen. Te hulp gesnelde politieagenten zouden schoten afgevuurd hebben. Tevens werden meerdere wagens van de brandweer en de politie met projectielen bekogeld door de vechtersbazen. Er werden slechts twee verdachten opgepakt tijdens de onregelmatigheden. De aanvallers van de twee agenten zijn nog steeds op vrije voeten. President Macron stelt op Twitter dat de schuldigen “gevonden en bestraft” zullen worden voor de “laffe en criminele lynchpartij”.

PS: We beschikken nog over een voorraad triple-bier ‘Klauw’. Bestellen kan telefonisch of via de webstek www.klauw.be Elders in Frankrijk werden op oudejaarsnacht 650 auto’s in brand gestoken, en dat is een jaarlijkse “traditie”.

BRANDEND MULTICULTUREEL In Utrecht werden met nieuwsjaarnacht meer dan 30 auto’s in brand gestoken. De brandstichters – Eskimo’s waarschijnlijk - liepen zelfs openlijk met jerrycans vol benzine rond. Ook in zeven andere Nederlandse steden werden brandstichtingen gemeld. In Toulouse gingen meer dan 40 auto’s in vlammen op, in Straatsburg 75, in Mulhouse 15. In het Zweedse Malmö werd kort voor Nieuwjaar een politiewagen opgeblazen. Op 29 december meldde Breitbart.com dat koeriers in enkele islamitische no-gozones in Londen geen pizza’s

Het “softe” protectionisme is daar De handel draait wereldwijd op volle toeren. Het lijkt dat landen geen strenge protectionistische maatregelen nemen om hun markten af te schermen. Al is dat slechts schijn. Het protectionisme is in opgang, maar het heeft een ander en “softer” uiterlijk gekregen. Volgens het Internationaal Monetair Fonds (IMF) nemen de handelsstromen met 4 procent per jaar toe. De voorspelling dat met de intrek van Donald Trump in het Witte Huis de wereldhandel zou lijden onder protectionistische maatregelen, is een fabeltje gebleken. In 2017 heeft de Wereldhandelsorganisatie welgeteld 100 handelsbeperkende maatregelen opgetekend. Dat zijn er bijna twee keer minder dan vorig jaar. We waren de voorbije jaren ver weg van de protectionistische maatregelen zoals die na de beurscrash van 1929 werden genomen. Een Amerikaanse wet verhoogde toen de douanetarieven op meer dan 20.000 producten met 59 procent. De Europese landen deden hetzelfde. Wat leidde tot een daling van de productie in de geïndustrialiseerde landen, met als gevolg dalende prijzen, minder winst voor de bedrijven en dus meer afdankingen. Er ontstond een vicieuze cirkel. Dat mondde uit in de Grote Depressie, en die droeg onder meer bij tot de opkomst van het nationaal-socialisme in Duitsland. Een fout die de westerse landen met de financiële crisis van 2008 niet herhaald hebben. De vrijhandel werd zelfs bevorderd, waardoor een nieuwe Grote Depressie zonder twijfel werd vermeden. Een economische krimp omwille van klassieke protectionistische maatregelen zit er niet meteen aan te komen. President

K arl van C amp - hoofdredacteur

Trump voert geen openlijk protectionistisch beleid. Er is eerder een tendens richting een mild protectionisme. De eigen markten worden via andere kanalen afgeschermd. De effecten op de groei zijn voorlopig beperkt, en dat is nieuw. Normaal gezien leiden handelsbeperkende maatregelen, of ze nu sluiks of openlijk worden doorgevoerd, steevast tot een groeikrimp. Maar nu niet. Zouden mildere protectionistische maatregelen dan minder nadelige gevolgen hebben? Feit is dat deze economische ingrepen meer en meer opgeld maken. De eerste is het financieel protectionisme, waarbij kapitaalverkeer beperkt wordt. De leningen tussen banken groeien nog amper, terwijl die in 2007 op jaarbasis nog stegen met 15 procent. Leningen – ook de interbancaire – zijn een belangrijke motor van de economische groei. Andere protectionistische maatregelen zijn exportsubsidies aan de eigen bedrijven. Die kunnen dan hun producten en diensten op een goedkopere manier op de buitenlandse markt gooien zonder verlies te maken. Een tweede protectionistische maatregel die opgang maakt, is - in tegenstelling tot wat gedacht werd - groeibevorderend, tenminste op lokaal vlak. Landen als China zijn al langer bezig om de toekenning van overheidscontracten te koppelen aan de opening van een bedrijfssite in China zelf, met massale job-

of andere producten meer durven afleveren, uit vrees voor het grote aantal overvallen met messen of zwavelzuur. Veel slachtoffers van zuuraanvallen zijn blind geworden of voor het leven verminkt. De daders zijn niet altijd moslims. Ook zwarte criminele bendes, vooral uit de Caraïben, gebruiken steeds vaker zwavelzuur als wapen bij overvallen of afrekeningen. Op nieuwjaarsnacht werden in Londen vier mensen doodgestoken.

Steun

BE39 7390 1640 4519

(BIC KREDBEBB) BE63 7360 1247 8308

(BIC KREDBEBB) Uit de smalle beursstraat creatie tot gevolg. Airbus heeft tien jaar geleden een eerste fabriek geopend in China. Dat was de voorwaarde om vliegtuigen te mogen bouwen voor de Chinese luchtvaartmaatschappij. Boeing doet nu hetzelfde. Donald Trump wil in de Verenigde Staten ook voor deze aanpak kiezen. Hoe? Door bedrijven die aan de Amerikaanse overheid leveren - bijvoorbeeld producenten van treinen te verplichten om ook in de VS een vestiging te openen. In de VS bestaat sinds de jaren dertig een Buy American Act die overheidsinstellingen, zoals scholen, verplicht om Amerikaanse producten aan te kopen. De Franse president Emmanuel Macron droomt nu van een Buy European Act. In Frankrijk en in Duitsland is ook een andere vorm van protectionisme aan een opgang bezig: het tegenhouden van buitenlandse bedrijven die nationale kampioenen willen overnemen. Een moeilijke aanpak, want de Europese Commissie treedt op tegen zo’n protectionistische maatregelen. Verontrustender is het extraterritoriale protectionisme in de VS. De Amerikanen bestraffen buitenlandse bedrijven die de nationale Amerikaanse regels niet volgen, ook al zijn de ‘fouten’ in het buitenland begaan. In 2014 werd de Franse bank BNP Paribas in de Verenigde Staten veroordeeld wegens schending van Amerikaanse handelssancties tegen Iran, Cuba en Soedan. De bank moest een boete van 6,5 miljard euro betalen. De Amerikanen leggen zo’n extraterritoriale sancties graag op, omdat het op termijn de eigen bedrijven bevoordeelt.

Angélique Vanderstraeten

Actueel

4 januari 2018

Vlaamse Rand

3

Met Almaci terug naar de oertijd van de Flintstones

Bouw Uplace behoorlijk onzeker Op 22 december velde de Raad van State andermaal een opmerkelijk arrest in het dossier van Uplace, het grote winkel- en kantorencomplex dat zou moeten verrijzen aan de Woluwelaan in Machelen. Voor de tweede maal werd het Gewestelijk Ruimtelijk Uitvoeringsplan (GRUP) dat de Vlaamse regering voor deze omgeving had opgesteld, integraal vernietigd. Een pijnlijke blamage voor minister Schauvliege.

Anders dan Eurostadion Dit dossier vertoont op een aantal punten gelijkenissen met dat van het Eurostadion: het complex zal met 6.000 parkeerplaatsen heel wat extra verkeer aantrekken en wordt gepland vlak tegen de Ring rond Brussel, op een plaats die nu reeds oververzadigd is. Maar er zijn ook verschilpunten: het Eurostadion is een Brussels project dat lijnrecht ingaat tegen de duidelijke beperkingen van het GRUP voor Parking C. Daarom was het ook zo merkwaardig dat de Vlaamse regering zich aanvankelijk zo meegaand had opgesteld in dit dossier. Uplace daarentegen is een veel ouder dossier, waarover al meer dan 15 jaar onderhandeld wordt tussen de betrokken ondernemer (Bart Verhaeghe) en de Vlaamse overheid én waarvoor die Vlaamse overheid zich in het verleden verregaand geëngageerd heeft. In ruil voor die engagementen heeft Uplace de betrokken bedrijfsterreinen jaren geleden gesaneerd en een grote financiële inbreng beloofd in de aanleg van wegen rond het terrein. Het fameuze GRUP voor de Vlaamse Rand waarmee minister Muyters in 2011 uitpakte, was helemaal gesneden op maat van Uplace. Maar dat was buiten het verzet gerekend van onder meer de stad Vilvoorde, die vreest voor grote verkeersoverlast. Ook de Bond Beter Leefmilieu en Unizo sprongen op de wagen. Hun verzet leidde in 2014 tot een eerste vernietiging van het GRUP, waarbij de Vlaamse overheid onzorgvuldig bestuur werd verweten.

Blunder van Schauvliege Je zou dan denken dat de nieuwe minister van Ruimtelijke Ordening, Joke Schauvliege, in haar herstelmaatregel scrupuleus zou letten op een goede motivering, precies om nieuwe procedures te vermijden, maar nu blijkt dat de doorluchtige CD&V-minister een zoveelste kemel heeft geschoten. In het oorspronkelijke GRUP was voor de reconversiezone VilvoordeMachelen een maximale handelsoppervlakte voorzien van 127.000 m². Het nieuwe GRUP deed daar nog 17.800 m² bovenop en kwam aan 144.800 m². Niettemin had de minister in haar toelichting betoogd dat de totale handelsoppervlakte werd verminderd. De minister heeft de waarheid geen klein beetje geweld aangedaan, waardoor de Raad van State opnieuw concludeerde dat de Vlaamse overheid onzorgvuldig te werk was gegaan. Een erg pijnlijk verhaal, zeker omdat CD&V te kennen had gegeven dat het nieuwe GRUP de laatste kans was voor Uplace. Nu blijkt dat de minister zelf zwaar geblunderd heeft, kan ze moeilijk anders dan een derde GRUP uitwerken. Met uiteraard het risico dat er weer procedures worden ingesteld.

Vilvoordse baanwinkels En die procedures zullen er zeker komen. De stad Vilvoorde, met als burgemeester Hans

Bonte, zal zich blijven verzetten. De werkelijke motieven zijn minder eerbaar dan in het openbaar wordt gezegd. De stad Vilvoorde plant immers zelf een groot nieuw winkelcentrum op de site van de vroegere Renaultfabrieken. Het gaat om een project van 21 baanwinkels en een resem vrijetijdsactiviteiten. Allemaal op nauwelijks 500 meter afstand van de site waar het Uplace-complex gebouwd zou worden. In feite wordt een strijd gevoerd op leven en dood tussen twee socialistische burgemeesters. Jean-Pierre de Groef van Machelen staat met zijn rood-groene ploeg pal achter Uplace, want dat zal zorgen voor veel gemeentelijke inkomsten en werkgelegenheid. Hans Bonte en zijn rood-groen Vilvoords kartel zijn mordicus tegen, omdat zij in Uplace een concurrent zien voor hun eigen megaproject. Precies omdat Uplace met het Machelse bestuur nog steeds een bondgenoot heeft, blijft er een kans dat het project gered wordt. Bart Verhaeghe zou zich al akkoord hebben verklaard met een ‘lightversie’ van zijn project, met minder kantoren, minder winkels en zonder grote hoteltoren. Uplace zou op die manier 35 procent minder groot worden dan aanvankelijk voorzien. Maar ook deze versie vindt geen genade in de ogen van Bonte.

Dubbel gevoel We hebben al geruime tijd een dubbel gevoel bij het Uplace-verhaal. Enerzijds stellen we ons grote vragen bij de haalbaarheid van een groot winkelcentrum op amper een boogscheut van twee gloednieuwe commerciële centra: ‘Docks Bruxsel’ aan de Van Praetbrug in Schaarbeek (reeds in gebruik) en de geplande stadswijk ‘Neo’ op de Heizel. Ook al zijn de initiatiefnemers van Uplace Vlamingen, toch valt te vrezen dat het project erg internationaal en meertalig zal zijn, wat zeker niet zal bijdragen tot het Nederlandstalige karakter van de Vlaamse Rand. Anderzijds valt niet te ontkennen dat Verhaeghe een sterk punt heeft: de Vlaamse overheid heeft zich in dit dossier in het verleden op verregaande wijze geëngageerd. Precies daarom heeft Uplace zelf reeds grote financiële inspanningen gedaan, die intussen oplopen tot bijna 90 miljoen euro. De Vlaamse overheid wacht bijgevolg een flinke schadeclaim als Verhaeghe zijn project niet kan realiseren ten gevolge van een weigering door de Vlaamse regering. Terecht klaagt de ondernemer aan dat bedrijven in dit land veel te lang moeten wachten op duidelijkheid omtrent hun investeringsplannen. We zitten al aan negen inspraakrondes in drie opeenvolgende regeerperiodes. Zo’n jarenlange onzekerheid is voor bedrijven eigenlijk niet werkbaar. De bestuurlijke en gerechtelijke molens in dit land malen inderdaad veel te langzaam.

BL

DE DEPORTATIES VAN SAOEDI-ARABIË Dat Saoedi-Arabië een welvarend land is, is algemeen geweten. Dat trekt natuurlijk ook migranten aan, op zoek naar werk en een betere leefomgeving. Als u denkt dat Eritreeërs, Ethiopiërs, Soedanezen en Somaliërs enkel richting Europa trekken, dan bent u fout ingelicht. De voorbije jaren trokken honderdduizenden de Rode Zee over richting Saoedi-Arabië en Jemen. De voorbije twee jaar landden zeker 200.000 illegalen met bootjes op de kusten van Jemen, om van daaruit naar Saoedi-Arabië te trekken. In Jemen is er, door de burgeroorlog, weinig toezicht op de westelijke kusten. Ook duizenden Jemenieten trokken de grens over naar Saoedi-Arabië. Op 11 november jl. begon de Saoedische overheid met het terugsturen van de illegalen. Sindsdien werden al 250.000

mensen opgepakt die de regels met betrekking tot verblijf, arbeid of grensbewaking zouden hebben geschonden. Een 50.000 illegalen werden al daadwerkelijk teruggestuurd naar hun thuisland. Bij aankomst getuigde een aantal teruggestuurde Ethiopiërs dat ze mishandeld waren in de opvangkampen door de Saoedi’s. Niet iedereen wordt teruggestuurd: een meerderheid van de illegalen kwam er vanaf met een boete of kreeg de kans zich administratief in orde te stellen. Uit cijfers die ‘Saudi Press Agency’ eerder deze week bekendmaakte, moet blijken dat de actie een groot succes kent. Het is niet de eerste keer dat grote aantallen illegalen worden gedeporteerd. Vier jaar geleden werden al eens meer dan 150.000 Ethiopiërs het land uit gezet.

Briefje aan Meyrem Almaci

Selectieve moraalridder Mevrouw de ongegeneerde, Antwerpen moet af van zijn (centrum) rechts bestuur, zo vindt gij. De grote havenstad en metropool aan de Schelde moet zich ontdoen van dat bestuur. Ruim een derde van de bevolking heeft voor de grootste partij van de meerderheid gekozen. En daarom moet alles wat zich versplinterd op de linkerflank bevindt bij elkaar gaan schurken en één grote pot nat worden. Uw verkiezingskartel met de sossen is daar al een voorbode van, al hangt dat met haken en ogen aaneen. Maar nu zegt gij bovendien zonder verpinken dat gij ook een coalitie met de communisten van de PVDA van Peter Mertens niet uitsluit. Gij vindt dat zelfs normaal, want in het district Borgerhout – het multiculturele walhalla van Antwerpen waar het leven zoet en zacht op rozen verloopt – wordt al samen met sp.a en PVDA bestuurd. Een verlengstuk naar de ganse koekenstad zegt gij vanzelfsprekend te vinden. De autochtone Antwerpenaar die zijn stad uit de handen ziet glijden en die geen kansen heeft om zijn huis te verlaten en te vertrekken, zal bij het horen van deze heilsboodschap meer dan de wenkbrauwen fronsen… Op deze verruimingsdemarche aangesproken, komt gij vertellen dat Groen alleen een ‘cordon’ rond het Vlaams Belang legt en ook: “Ik ga geen cordon zetten rond elke partij die mij niet zeer aangenaam lijkt.” Wel, wel, wel… Ik moest zowaar denken aan de gevleugelde woorden die Wouter Beke, nog zo’n moraalridder, vorige week sprak in de kwestie rond staatssecretaris Theo Francken: “Je geloofwaardigheid is je belangrijkste goed. Als die wordt aangetast moet je daar als politicus conclusies aan verbinden.” Ik ben ervan overtuigd dat die boodschap u worst zal wezen, zelfs al keert hij zich daarmee tegen dezelfde vijand als gij. Groen is immers zo verblind door haar recentste verkiezingsuitslagen en nog meer door de gunstige peilingen, dat de partij zich aan het omvormen is tot machtspartij en meent zich alles te mogen permitteren. Hoewel, de geschiedenis heeft in 2003 al eens aangetoond dat hoogmoed vóór de val komt. In 2003, na de regeringsdeelname aan paarsgroen, werd uw partij onder de kiesdrempel

- die ze mee had goedgekeurd - gestampt en voor vier jaar uit de Wetstraat verjaagd. Zot van glorie zijn en daarbij denken dat gij u alles kunt permitteren, kan tot een vreselijke kater leiden. Met mijn slecht karakter vermoed ik dan ook met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de groene ezel zich een tweede keer aan dezelfde steen gaat stoten. Voor mij niet gelaten! Gij kreegt ondertussen al de wind van voor van Open Vld, CD&V en N-VA aangaande uw inconsequentie aangaande het cordon sanitaire. Wat de N-VA betreft, is het duidelijk. Zij vrezen voor een ‘linkse vierkoppige draak’ van Groen, sp.a, PVDA en zelfs CD&V. Die laatste partij zal zelfs haar ziel verkopen om toch maar aan de macht te blijven en – vooral – het mandaat van havenschepen voor Kris Peeters binnen te rijven. Maar, Meyrem, nu ten gronde. Waar zijn uw heilige principes gebleven? Groen is altijd verontwaardigd over onrecht overal op de aardkloot, waarbij het belerende vingertje altijd de hoogte ingaat. Wouter de Vriendt, gijzelf en Kristof Calvo zijn er grootmeesters in om de splinter in andermans oog altijd meteen te zien en daar groot misbaar over te maken. Als Vlaams Belang genoemd wordt, ontstaan braakneigingen en zijn verwijzingen naar het goorste fascisme niet van de lucht. Men geraakt dan zelfs buiten adem om zijn afschuw te ventileren. Maar als de lieverdjes van de PVDA waarvan de stichters nog steeds dwepen met ‘de goeie kanten’ van Stalin en die koken-eten spelen met de ‘volksdemocratische’ lieverdjes van NoordKorea en Venezuela, in beeld komen, dan is er geen vuiltje aan de lucht. Dan moet alles kunnen en mag er veel door de vingers gekeken worden. Meten met twee maten en twee gewichten heet dat. Niet meer of niet minder. Dat een partij als de uwe zich daaraan bezondigt, moet ernstig te denken geven als het gaat om geloofwaardigheid. Ik zou zeggen, ga maar door op die weg, zodat de ogen van de bevolking snel opengaan. De vergelijking met de meloenen blijft opgaan: groen vanbuiten, rood vanbinnen. De dag komt dat de maskers definitief zullen afvallen. Ik kijk er met genoegen naar uit.

4

Dossier

4 januari 2018

Sardinië kookt stilaan over…

De Europese kloof In Vlaanderen weten we beter dan wie ook in Europa hoe diep de kloof is tussen Noord en Zuid, want dit land staat grotendeels stil omdat de Vlaamse één plus de Waalse één niet gelijk is aan 2 maar aan min 2.

Noord tegen Zuid In een interessant boek, “Onbegrepen Europa” (uitg. Atlas Contact, 268 blz., 21,99 euro), onderzoekt de Nederlandse financieeleconomische journalist Bert Bakker die kloof. Wat wringt er in Europa en waarom schuurt het zo in de EU ondanks de leugens van politici en media die critici wegzetten als verzuurde nationalistische rinocerossen die zich niet neerleggen bij de stralende toekomst? Iedereen weet inmiddels allang dat het Noorden materieel zijn zaakjes voor elkaar heeft, met weinig corruptie geteisterd wordt en een behoorlijke infrastructuur en een betrouwbare overheid bezit. Naar het spiegelbeeld kijkend, blijkt dan dat het Zuiden materieel armer is, waar handjeklap veel voorkomt, alles veel minder goed draait en de overheid er teveel is voor de happy few. Wat is hier toch de oorzaak van? Bakker citeert de Franse bankierslakei die nu president van Frankrijk is: “Een botsing tussen de zuinige calvinisten uit het Noorden en de vrijgevige katholieken uit het Zuiden.” En ook de overjaarse hippie Varoufakis die een tijdje Europa’s bekendste minister van Financiën was, zoekt het bij de godsdienst. Bakker aanvaardt die gemakkelijke stellingen niet en stelt daar een eenvoudige vraag bij. Waarom is de welvaart dan hoger en de werkloosheid lager in het katholieke Zuiden van Duitsland (Beieren op kop) en doet het protestantse Noorden het minder goed? De auteur zou ook de vraag kunnen stellen waarom het (gewezen) katholieke Vlaanderen het beter doet dan het ongelovige Wallonië, al kan je dat land bepaald niet zuinig calvinistisch noemen. Natuurlijk doet hij dat niet, want Bakker is een typische Nederlandse journalist: voorbeelden uit de hele EU (en desnoods de hele wereld) maar niet de kloof (willen) zien een paar kilometer ten zuiden van het eigen land. Schrik de vingertjes te verbranden? Onverschilligheid? Of het klassieke Hollandse clicheetje: te ingewikkeld met al die regeringen (de gecompliceerde relatie gemeentes-graafschappen-staten-federale staat in de VS is nooit te moeilijk voor een Nederlandse journalist). Bakker die het cliché-denken over de kloof in de EU wil veranderen, formuleert niettemin een giller van formaat: “In België is een starre binaire kijk op gemaakte afspraken (dat wil zeggen: de afspraak staat wel of hij staat niet) al niet goed meer voor te stellen.” Eerlijk gezegd, zelfs in Wallonië, laat staan in Vlaanderen, heb ik in tientallen jaren nooit meegemaakt dat ik op een afspraak verscheen en de boodschap kreeg: “Vandaag geen zin. Kom toekomende week nog eens langs.” Dit land lijkt dus een blinde vlek voor de auteur, zoals voor veel Nederlanders. Ook voor de taalkloof in Europa heeft de auteur maar weinig oog. Bakker ziet ook wel dat het Noorden Germaanstalig is en het Zuiden een Romaanse taal spreekt, maar veel belang hecht hij niet aan taal; zij het wel dat dat een vehikel is om een bepaalde mentaliteit over te dragen. Hier heeft hij niet helemaal ongelijk. Taal op zich zegt inderdaad niet zo veel. Het Zuiden van Europa is tussen 800 v.C en 1500 n.C. wel leidinggevend geweest in de economie en de kunst, en het Noorden stond toen duidelijk qua materiële en culturele beschaving trappen lager.

Neofeodaal tegen middenklasse Er zijn dus wat schoonheidsvlekken in het boek, maar Bakker poneert wel een interessante stelling die de kloof in Europa verklaart. Hij ziet twee samenlevingstypes: de neofeodale en de middenklassemaatschappij. Hier is hij op vastere historische en sociologische grond. De Duitse socioloog Hildenbrand onderzocht lang die kloof in Duitsland, waar het Zuiden zoveel dynamischer is. Hij ontdekte dat in Zuid-Duitsland de boeren meestal eige-

naar waren van hun boerderij, terwijl mensen in het Noorden veel meer als landarbeider werkten bij grootgrondbezitters. Van zelfstandige boer naar kleinschalige ondernemer is de sprong niet zo groot, zodat ten slotte een handels- en een industriële maatschappij ontstond waar mensen die naar de steden verhuisden de handen uit de mouwen steken. Bekende voorbeelden uit de middeleeuwen zijn Noord-Italië en Vlaanderen (dat in deze context wel door Bakker genoemd wordt). Die middenklasse betaalt belastingen maar vraagt in ruil politieke invloed en krijgt die ook; eerst met mondjesmaat, maar later altijd meer in heel Noord-Europa. Bakker stelt daar het neofeodale model tegenover. Grootgrondbezit waarbij eigen initiatief dikwijls niet lonend is, maar onderwerping aan gezag des te meer. In veel gevallen volgt na de Industriële Revolutie dan een evolutie naar zeer grote bedrijven waarbij een paar rijke families het voor het zeggen hebben, of naar reusachtige overheidsbedrijven zoals in Frankrijk en delen van Italië. In zulke maatschappijen is het belang van de familie en de vriendenkring veel groter en zijn persoonlijke relaties een levensverzekering. De Vlaamse lezer ziet hier ook de parallellen met de Vlaamse middenklasse en Waalse neofeodale toestanden, zij het met wat afwijkingen. Vlaanderen ligt nu eenmaal op een snijpunt tussen Noord- en Zuid-Europa. Het vertrouwen in de overheid in Vlaanderen is klein en overleggen is ook niet de sterkste kant van Vlaamse bazen; typisch eigenschappen van het Zuiden, maar daar staan Noord-Europese eigenschappen tegenover als praktisch, rationeel en koelbloedig handelen, prestaties leveren, streven naar een meritocratie, afspraken nakomen, degelijke producten maken en niet dromen van een baan bij de NMBS. Zuid-Europeanen wantrouwen wel hun overheden maar zijn tegelijk verslingerd aan een baan bij diezelfde overheid om de onzekerheid van het bestaan weg te nemen. Daar zie je weer de kloof tussen Wallonië, waar de overheid het maar moet oplossen met een opgeblazen bureaucratie, en Vlaanderen. Bakker verklaart ook de vele en woedende stakingen in het Zuiden uit zijn model. Werknemers kennen de top niet, krijgen bevelen en hebben weinig inspraak en maken deel uit van een grote anonieme massa. Kleine incidenten en ongenoegens leiden dan soms tot grote sociale onrust, want de bazen zijn geen gesprekspartners, maar de vijand die toch niet luistert en maar moet voelen.

Europa van de regio’s Bakker beklemtoont wel dat vroegere middenklasseregio’s soms naar een neofeodaal model sukkelen maar ook uit het dal kunnen klimmen: Noord-Italië bijvoorbeeld. Hoewel hij er niet over rept, krijgt zijn stelling extra kracht van bewijs door de situatie van dynamisch Catalonië versus de rest van Spanje waar autoritair grootgrondbezit de norm was. De situatie daar toont ook aan dat de twee maatschappijtypes in een en hetzelfde land kunnen bestaan, zoals Bakker wel voor Frankrijk meldt. Hij eindigt zijn boek met de vraag aan de EU om nu eens eindelijk die mentaliteitskloof toe te geven in plaats van ze altijd te ontkennen. Maar over de gevolgen van zijn ideeën neemt hij geen klare stelling in. Als de EU zinvol wil blijven, dan moet die diarree aan allemaal dezelfde maatregelen voor Europa stoppen; dan moet er bestuurd worden op mensenmaat, en dat betekent dat regio’s veel meer bevoegdheden en zelfbestuur moeten krijgen zonder Brusselse grootheidswaanzin à la Juncker of Verhofstadt.

Jan Neckers

Een hallucinant cijfer om te beginnen: tussen 2015 en 2017 is het aantal migranten dat op de kusten van Sardinië voet zette, met 500 procent gestegen. Het eiland kookt stilaan over, zo weet het Italiaanse dagblad Il Giornale te melden. De meeste migranten komen van Algerije, wat ook door de (linkse) Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken Marco Minniti, wordt bevestigd. Echter, dezelfde minister in de centrumlinkse regering van Paolo Gentiloni, weigerde aanvankelijk het aantal nieuwkomers in 2017 te vergelijken met 2015. Hij had het over een vermindering van het aantal … in vergelijking met 2016. De rechtse oppositie, vooral dan de groep Fratelli d’Italia, bleef doorvragen, en uiteindelijk moest de minister overstag gaan. In 2015 ontscheepten 345 migranten in Sardinië, in 2017 waren het er ongeveer 2.000, alleen al uit Algerije…

Sardinië in de problemen De centrumlinkse regering probeert de migratie naar Sardinië te minimaliseren, terwijl het voor de Italianen duidelijk is dat deze instroom niet tegen een neutrale achtergrond gebeurt. Voornamelijk drie gegevens maken dat Sardinië bij ongewijzigd beleid bijzonder moeilijke tijden tegemoet gaat en dat de toekomst van het mooie eiland op het spel staat. Er is de demografische evolutie. Nergens is het aantal kinderen per vrouw zo laag als

in Sardinië – amper 1,07 kind per vrouw. Dat is bijzonder laag als je weet dat je 2,10 kinderen per vrouw nodig hebt om de bevolking op peil te houden. Daaraan is de tweede problematiek gekoppeld: het eiland doet het economisch niet bijzonder goed.

Wordt Sardinië een jihadistisch bruggenhoofd? De derde problematiek is niet minder verontrustend. Veel eilandbewoners vrezen namelijk dat tussen de migranten wel eens een pak Algerijnse (of andere) jihadisten zou kunnen zitten. Strijders die zich vermengen met de vluchtelingen, net zoals op de Italiaanse eilanden Lampedusa en Linosa is gebeurd. De regering in Rome ligt er blijkbaar niet van wakker. De Sarden wel, want ze worden dagelijks geconfronteerd met de effecten van het beleid en ze vrezen dat het eiland een radicaal-islamitisch bruggenhoofd zou kunnen worden.

Piet van Nieuwvliet

Nieuwe ‘Think Tank’ over de Noordzee Op 20 december 2017 riep Philippe De Backer, staatssecretaris voor Noordzee, op de marinebasis van Zeebrugge voor een tweede keer alle betrokkenen samen om te “brainstormen” over de toekomst van de Noordzee. Drie kernwerkgroepen hadden ongeveer een jaar de tijd gekregen om de uitgangspunten voor een langetermijnvisie voor de Noordzee tot 2050 vast te leggen in een eindrapport dat richtinggevend kan zijn voor het periodiek bijschaven van het Marien Ruimtelijk Plan: een concreet plan dat de ruimtelijke ordening op het Belgische deel van de Noordzee organiseert. Dat relatief kleine zeegebied dreigt in de toekomst op zijn limieten te botsen door de vele gebruikers en belanghebbenden. Wij berichtten daarover al ongeveer een jaar geleden. Toen werden de kernwerkgroepen opgericht rond de thema’s natuurlijkheid, blauwe economie en meervoudig ruimtegebruik. Nu kwamen deze werkgroepen hun bevindingen voorstellen. Natuurlijkheid, zeg maar het behoud van het leefmilieu, wordt als een basisvoorwaarde beschouwd voor de verdere ontwikkeling van de Noordzee. Men poogt de negatieve impact van alle gebruik te beperken. Dat gaat van lozingen tot overbevissing. De blauwe economie zoals aquacultuur, zeevisserij, energiewinning, zandwinning en toerisme zal bovendien telkens getoetst moeten wor-

den aan nieuwe wetenschappelijke inzichten en alweer aan de impact op het leefmilieu. En een goed beheer van de beschikbare ruimte, ook en vooral samen met de buurlanden, zal het gebruik van de zee voor toekomstige generaties uiteindelijk moeten veiligstellen.

Onvoorspelbaar Niemand kan echter voorspellen hoe de Noordzee er in 2050 er zal uitzien. Toch wil men de vinger aan de pols houden en een langetermijnvisie ontwikkelen. Eén van de bemerkingen was dat beleidsmakers in de toekomst niet alleen moeten luisteren naar experten - en naar we vernamen zijn er nogal wat in dit landje - maar ook naar de echte gebruikers van de zee: vissers, watersporters, kustbewoners,… Zo houden recreanten en kustbewoners vooral van een vrije horizon, terwijl energiebedrijven de mogelijke inplanting van nieuwe windmolenparken overwegen. Er is dus nog veel werk aan de winkel voor de nieuwe ‘Think Tank North Sea’, die door de staatssecretaris op het einde van de vergadering werd aangekondigd als een ‘broedkamer voor visievorming met betrekking tot de Noordzee’. RIRO

Actueel

4 januari 2018

5

2017, een rampjaar voor de sociaaldemocratie!

Moslimexecutieve kreeg nooit eerder zoveel geld

Als ooit wordt teruggeblikt op de lange geschiedenis van de Europese sociaaldemocratie, zou het goed kunnen dat 2017 met stip aangeduid wordt als het absolute rampjaar. Niet dat 2018 veel beter oogt, maar 2017 zat vol catastrofen.

De samenstelling van het Executief van de Moslims van België (EMB), of moslimexecutieve, werd in maart 2014 vernieuwd. Het EMB is het representatief orgaan van de islamitische eredienst en de moslimgemeenschap in België. Op verzoek van het EMB werd via artikel ces en we kunnen dan ook ervan uitgaan dat 2 van het koninklijk besluit (KB) van 2 april de representativiteit van het Executief verze2014 beslist dat de leden van het Executief kerd is.’ Volgens de minister lijkt de samenvan de Moslims van België in het kader van het werking tussen het Executief en de Algemene besluitvormingsproces en van het financieel Vergadering goed te verlopen. Beide organen beheer van het Executief van de Moslims van komen regelmatig en duidelijk in goede verstandhouding samen. België, zullen samenwerken met het Bureau van de Algemene Vergadering van Moslims van Strategie: gooien met geld België. Het is volgens de bevoegde minister de De strategie van de federale regering is sinds bedoeling om ‘aldus een band te creëren met enkele tijd duidelijk: de moslimexecutieve krijgt de Algemene Vergadering’. rijkelijk geld. De achterliggende gedachte is dat Vernieuwingsproces door het steunen van de ‘gematigde’ moslims Het vernieuwingsproces werd volgens de de opmars van de radicale moslims een halt federale overheid ingevoerd onder de verantwordt toegeroepen. Op basis van de publicaties woordelijkheid van de islamitische eredienst in het Staatsblad kunnen we berekenen dat het Executief van de Moslims van België ruim driezelf. In de loop van een gefaseerd proces dat kwart miljoen euro subsidies kreeg in 2017. Het meer dan een jaar duurde, werd via de moskeeën een aantal vertegenwoordigers aangeEMB kreeg in totaal 611.000 euro van de fedewezen met het oog op de samenstelling van rale regering (drie subsidies) en 172.000 euro van de Brusselse regering (twee subsidies). Het een kiescollege. Dat kiescollege heeft intern de leden van ging dus in totaal om vijf toekenningen. de Algemene Vergadering aangesteld en heeft Nooit eerder kreeg de moslimexecutieve vervolgens, in het kader van een coöptatiezoveel geld toegestopt van de overheid. De procedure, de zeventien leden van het Exevraag is of het orgaan verstandig zal omgaan cutief van de Moslims van België voorgesteld. met die ongebreidelde geldstroom, en vooral, Minister van Justitie Geens: ‘De moslimgeof de ‘indammingsstrategie’ van de overheid meenschap heeft zelf haar verantwoordelijkzal werken. heid opgenomen in het hele verkiezingsproThierry Debels

In Frankrijk en Nederland werden de sociaaldemocraten gedegradeerd tot splinterpartijen, absoluut onuitgegeven! In Oostenrijk werd het quasi-abonnement van de sociaaldemocraten op machtsdeelname door een rechtse christendemocraat opgezegd. In Duitsland slaagde SPD-chef Martin Schulz er niet in om kanselier Merkel te onttronen, maar hij zette ook nog eens de slechtste verkiezingsscore ooit neer.

Een nieuwe lente, een nieuw geluid? In het jaar 2000 werden 10 van toen 15 EUlidstaten door sociaaldemocraten geregeerd, vandaag is dat nog in 6 van de 28 EU-lidstaten. Daaronder enkele absolute lichtgewichten, zoals Malta, Portugal, Roemenië en Slowakije. O ja, ook Zweden. Voor veel politieke commentatoren veranderde de neergang van de sociaaldemocratie op die manier van een trend in een historisch feit. Van het door linkse en progressieve denkers in de voorbije decennia aangekondigde sociaaldemocratische reveil – u weet wel, de kapitalistische globalisering zou ertoe leiden dat arbeiders en middenklassers opnieuw voor het sociaaldemocratisch alternatief zouden kiezen – kwam niets terecht. Integendeel. In Oost-Europa werden de sociaaldemocraten (meestal opvolgers van de oude communistische staatspartijen) de jongste jaren en maanden volledig uitgedund. De Tsjechische CSSD verloor tegen Andrej Babis twee derde van haar kiezers en hield slechts 7 procent over. In het Poolse parlement zitten zelfs geen linkse partijen meer, de postcommunistische SLD kon niet eens de kiesdrempel halen. De sociaaldemocraten zijn hun geloofwaardigheid volledig kwijt, zo lijkt het.

Beter nieuws uit de rest van Europa? Ook de cijfers uit de andere EU-lidstaten zullen de John Crombez’ van deze wereld niet doen juichen. In Ierland haalde Labour in 2011 bijna 20 procent, vandaag is dat nog ongeveer 7 procent. In Griekenland hield de befaamde sociaaldemocratische partij Pasok (Papandreou!) van haar 44 procent in 2009 nog 6 procent over in 2015. In Zweden viel de socialistische partij terug van 45 procent naar 31 procent. In Denemarken zijn de sociaalde-

mocraten sinds 2016 goed voor 26,5 procent, maar in 1990 was dat nog 37,5. En in Spanje zakte de PSOE van 44 procent in 2008 terug op 23 procent in 2016. Natuurlijk valt de neergang voor een stuk te verklaren vanuit de vaststelling dat alle oude volkspartijen het vandaag slecht doen. Omdat de oude structuren, met hun familiaal stemgedrag, uit elkaar gevallen zijn, en omdat de maatschappij “volledig veranderd is”, maar dat is slechts een deel van de verklaring. Want, zoals commentator Michael Paulwitz schreef in Junge Freiheit: “Migranten, asiel- en immigratielobbywerk en de verdediging van de belangen van de sociaaldemocratische kiezers sluiten elkaar wederzijds uit, het is of het een of het ander. De focus op allerlei randgroepen, zoals de focus op genderneutraliteit, interesseert de middenklasse geen zier, integendeel, zij ziet haar duurbetaalde welstand bedreigd door EU- en globaliseringsinternationalisme.”

Rechts neemt de fakkel over Op de Zwitserse radio stelde de Zwitserse politicoloog Klaus Armingeon onlangs dat “rechts-populistische partijen de nieuwe arbeiderspartijen zijn”. Waarmee hij onmiddellijk de linkse stelling onderuithaalde dat links verliest omdat er steeds minder arbeiders zouden zijn, en dat het traditionele kiesvee voor links verdwenen zou zijn. Er zijn nog arbeiders, ze stemmen alleen niet meer op links. Het EU-parlementslid Jakob von Weizsäcker noemt de sociaaldemocratische kiezers die de “verkeerde keuze” maken, “de gewortelden”: het gaat om mensen die in de ouderlijke omgeving opgroeien, er onderwijs volgen en werken, een gezin stichten en uiteindelijk op pensioen gaan. Het is deze maatschappelijke middengroep die in de decennia na de oorlog in gans West-Europa – onder meer door sociaaleconomische hervormingen van sociaaldemocraten – kon doorgroeien. Deze middengroep voelt zich steeds meer verraden door de sociaaldemocraten. 2018 zal de sociaaldemocraten weinig soelaas bieden. En 2019 komt eraan, met in gans de EU verkiezingen. Er liggen interessante jaren in het verschiet.

Verleden week werd het allerlaatste telegram verstuurd in België

Piet van Nieuwvliet

Steeds meer salafisten Ondanks (dure) deradicaliseringsprogramma’s, een zeer open en niet repressief migratiebeleid, véél middelen en een politiek correct woordgebruik stijgt het aantal salafisten, jaar na jaar. ‘Gutmenschen’ moeten stilaan moedeloos worden: “Zoveel moeite, en niks resultaat.”

Cijfers uit Duitsland Het aantal salafisten in Duitsland is het afgelopen jaar tot een absoluut record gestegen. Volgens cijfers van het ‘Bundesamt für Verfassungsschutz’ leven er in Duitsland momenteel (einde 2017) 10.800 personen die tot de salafistische stroming behoren. In 2016 waren dat er 9.700, en in 2011 nog minder dan 4.000. De chef van het Bundesamt, Hans-Georg Maassen, heeft het over “een aanhoudende aantrekkingskracht van de salafistische ideologie”. Eveneens verontrustend in het bericht van het Bundesamt is dat het in toenemende mate gaat om een radicalisering die zich in de privésfeer afspeelt, en slechts in mindere mate tijdens moskeebezoek of het bijwonen van grote politiek-religieuze meetings. Het gaat dus steeds meer om kleine samenzweerders-

kringen, om radicalisering via het internet. Vrij vertaald: fenomenen waar de overheid weinig vat op heeft.

Bijzonder alarmerend: Tsjetsjenen Het Bundesamt ziet een bijzonder gevaar in de goedgeorganiseerde en zeer radicale Tsjetsjeense bevolkingsgroep in Duitsland. Heel concreet gaat het om ongeveer 500 doorgewinterde strijders en hun achterban. “Ze waren er al bij in de Tsjetsjeense oorlog in Rusland, en vochten ook in Syrië en Irak”, aldus overste Maassen. Ze hebben “een uitgesproken voorkeur voor wapens, geweld en gevechtsporten”. “Wir schaffen das” wordt elke dag een beetje meer in vraag gesteld. Hoeft het te verbazen dat steeds meer Duitsers van Angela Merkel Piet van Nieuwvliet afwillen.

Op de korrel

• Burgemeester De Wever schoot in Antwerpen een socialist en in Marokko een kemel. • De kemel had een grote mond… • Gelezen in de (zelden) serieuze pers: “Meer dan 200 betogers tegen Francken”… • … en let vooral op dat duidende “meer”. • Zei Woutertje Beke op de radio dat geloofwaardigheid in de politiek het “belangrijkste goed” is. • En geloof het of geloof het niet: Woutertje zei dat NIET om te lachen. • Volgens voorlopig onbevestigde roddels, zou de oppertsjeef, in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen, naarstig werken aan een (allicht lijvig) boek met als titel: WIJ GELOOFWAARDIGEN. Hv O

Bieeepost doet het weer Vorige week kreeg ik een brief van bpost. Geen persoonlijke brief, maar zo’n algemene brief met beste wensen. We zijn hier op kantoor bij het lezen van die brief spontaan in huilen uitgebarsten. Want wat schreef bpost? “We hopen u in 2018 dezelfde service te geven als het voorbije jaar.” Service? Ik heb in 2017 geen service gekregen van bpost. En heel veel lezers van ’t Pallieterke kregen regelmatig hun weekblad te laat in de brievenbus. Eén voorbeeld: in 2017 kregen de abonnees in Kontich hun ’t Pallieterke met vertraging aan. Niet één keer, maar vier keer op een jaar geraakte het pas op dinsdag in hun brievenbus, in plaats van op donderdag de week voordien. Ik herhaal nogmaals: wij bezorgen ’t Pallieterke elke woensdagnamiddag bij het sorteercentrum. Ruim op tijd om op donderdag bij de lezer te zijn. Maar dan nog valt het bij heel veel lezers pas op vrijdag in de bus. Als ik dan reclameer bij bpost, krijg ik zelfs geen antwoord op mijn mails. “Service” noemen ze dat.

Begrafenis Zijn wij dan de enige sukkelaars en zageventen? Neen hoor. In Gazet van Antwerpen kon u verleden week het verhaal lezen van een pak rouwbrieven die niet tijdig waren toegekomen. De getroffen familie had de brieven afgegeven op het postkantoor op woensdag. Nor-

maliter worden rouwbrieven prioritair behandeld. Maar toch is het misgegaan: slechts drie van de honderd rouwbrieven zijn tijdig op vrijdag bezorgd. Een week na de begrafenis zijn sommige brieven nog steeds niet aangekomen. De begrafenisondernemer bevestigt in het krantenartikel dat het zeker niet de eerste keer is dat bpost in gebreke blijft. Zeker de laatste weken kreeg hij meerdere klachten. De gedupeerde familie heeft klacht ingediend, en heeft zelfs antwoord gekregen van bpost. In een mail laat bpost weten de kostprijs van de postzegels terug te betalen, maar de familie heeft geen recht op een schadevergoeding. Verder biedt bpost zijn excuses aan en hoopt het dat “uw vertrouwen in ons bedrijf niet geschaad is”. Ter info: de juiste cijfers zijn nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de winst van bpost in 2017 meer dan 300 miljoen euro bedragen. Met dat geld doet bpost een aantal overnames in het buitenland. Dat is lucratiever dan zorgen voor een goede dienstverlening K arl van C amp in eigen land.

Dwars door Vlaanderen

6

Van zwans tot vaudeville Als RWDM en Union Saint Gilloise het tegen mekaar opnemen, hangt er gegarandeerd een parfum van sportieve nostalgie in de lucht. Jammer genoeg hingen er afgelopen vrijdag onweerswolken boven de derde editie van deze zogenaamde ‘zwanzederby’. Verzuurde relaties tussen de supporters zorgden ervoor dat deze editie in mineur verliep. Om een volgende editie mogelijk te maken, zullen heel wat brokken gelijmd moeten worden. Want een ranzig parfum, daar wordt niemand vrolijk van. Er zijn van die momenten waarop de zwans meer de vorm van slecht theater begint aan te nemen. En zeggen dat het er aanvankelijk nog zo sympathiek uitzag – toch op papier. Twee legendarische Brusselse clubs die het vriendschappelijk tegen mekaar zouden opnemen. Union Saint Gilloise (‘den Union’) versus RWDM (nog steeds ‘den Daring’ in de volksmond), stamnummer 10 tegen stamnummer ... 5.479. Cijfers zijn in deze misleidend. RWDM heeft de voorbije jaren een hobbelig parcours afgelegd, om niet te zeggen dat de club enkele keren als een feniks uit zijn eigen as is moeten herrijzen. Er was een Racing White dat in 1909 opgericht werd met stamnummer 47. Bij de fusie met Daring Club Molenbeek, in 1973, behield het nieuwe RWDM het stamnummer van de oudste component van de operatie. Maar dat RWDM is niet meer, want in 2002 formeel opgeheven. Er kwam een nieuw RWDM in 2003, die keer met stamnummer 9.449. Maar ook dat ging precies één decennium later de dieperik in. Het elftal dat vandaag in zwart-wit-rood speelt, behoort tot een nieuw RWDM, in 2015 boven de doopvont gehouden; deze keer dus met stamnummer 5.479, het nummer van het voormalige Stan-

daard Wetteren. Het zal de supporters worst wezen. De club staat er weer, doet het goed (vorig jaar promotie naar tweede klasse amateurs), staat stevig aan de leiding en barst van zelfvertrouwen. Logisch toch? “A legend never dies”, zoals ze zo graag brullen. De club heeft momenteel ook iets trendy; het is een momentum dat ze maximaal moeten uitspelen.

Supportersproblemen Een derby betekent natuurlijk niet dat tegenstanders van een vergelijkbaar niveau tegen mekaar uitkomen, en dat dit niet het geval is, is deel van de charme. Den Union mag dan maar een schim zijn van de club die het ooit was, vandaag spelen ze in eerste klasse B, en op papier zijn ze beduidend sterker dan RWDM. En zeggen dat Union, na Anderlecht en Club Brugge, nog steeds het meeste aantal landstitels op de naam heeft staan. Wat er ook van zij, de derby werd gespeeld. Union won met 0-5, en na afloop werd het sportief en strategisch mooi gekaderd. Maar er zat een demper op de pret, wat alles te maken had met de moeilijke supportersrelaties. De harde RWDM-kern verwijt de collega’s van Union een “gebrek aan respect”. In het verleden zouden zich een aantal incidenten hebben voorgedaan, al dan niet geruggensteund door diehards uit het Luikse. En net die lui van de ‘vurige stede’ bakken het nogal bruin: het aanvallen van een RWDM-bus bij een wedstrijd op Rocourt en naar verluidt hebben ze zich enkele weken geleden ook aan brandstichting bezondigd in het stadion van Molenbeek. Het is zoals die vaas die zolang te water gaat tot ze barst. Maar ook de Union-supporters bleven niet stil; zij slingerden de RWDM-supporters verwijten naar het hoofd. En zoals dat

4 januari 2018

De Geuzenberg vaker gaat, duurde het niet lang voor het allemaal een steriel welles-nietesspelletje werd, met de gekende pot-ketelverwijten. De vertroebelde relaties hebben ook belangrijke financiële consequenties.

Financiële perikelen De deal is eenvoudig: de inkomsten van de match worden keurig over beide clubs verdeeld, met een fiftyfiftyverdeling. Keurig en sportief, denkt men dan, maar dan komt de aap uit de mouw. Ondanks het niveauverschil tussen de twee clubs, is de RWDM-aanhang gevoelig groter dan die van den Union, wat betekent dat door deze overeenkomst de ronde langs de kassa van deze laatste verhoudingsgewijs lucratiever is. En dat was dan buiten de Molenbeekse waard gerekend. De harde kern besloot de wedstrijd dan maar te boycotten. Want minder bezoekers, dat betekent minder opbrengsten voor de rivaal, ook al moet de eigen club een deel collaterale schade incasseren. De clubbesturen trokken aan de noodrem en werkten een compromis uit. Abonnees mochten gratis binnen (kwestie van de tribunes wat te vullen), maar de winst ging helemaal naar RWDM. Volgend jaar, in Sint-Gillis, zou het dan net andersom zijn. De hele toestand begon behoorlijk op het gemoed van de Union-boys te werken, waardoor die ook maar opriepen de match links te laten liggen. Er was trouwens toch een feestje in eigen huis gepland, klonk het, daar gaan we heen. Het resultaat van de verwarring was een povere opkomst van – naar schatting – de helft van wat verwacht werd. Twee jaar geleden verloor Union nipt, vorig jaar werd gelijkgespeeld en voor deze derde editie trok RWDM aan het kortste eind. Benieuwd wat het volgend jaar wordt. Voor zover er nog een volgende editie is, natuurlijk.

KNIN.

’t Pallieterke is op zoek naar een kantoor

Wij zijn goed bezig Drie jonge Nederlanders sloegen in Overpelt op de vlucht voor de politie HANO. Na een wilde achtervolging, waarbij de vluchtende jongeren meerdere zware verkeersovertredingen begingen, konden de collega’s van de naburige politiezone Kempenland in Hechtel de vluchtende auto klem rijden. De jongeren werden eerder opgemerkt door getuigen die het vreemd vonden dat die jongeren zich in de auto aan het omkleden waren, en de nummerplaten verwisseld hadden. Zij verwittigden de politie, die achteraf een hoeveelheid drugs en een wapen in de auto aantroffen. De jongeren werden opgepakt.

Eigen slachthuis Emir Kir wil een slachthuis voor onverdoofd slachten in “zijn” gemeente Sint-Joost-tenNode. We hebben zo’n donkerbruin vermoeden dat dat niet bestemd zal zijn voor koosjerslachters. Het is een enigszins waanzinnig plan, want er is in heel de gemeente zelfs geen klein stukje open ruimte meer over. De gemeente is amper 1,14 vierkante kilometer groot en er wonen officieel, illegalen niet meegeteld, 27.000 mensen. Daarmee heeft Sint-Joost een grotere bevolkingsdichtheid dan Hong Kong. Zelfs een grotere dan de wereldrecordhouder, Macao. Maar Kir wil 200.000 euro besteden aan de studie om in die stampvolle en dichtbebouwde gemeente een plaatsje te zoeken voor een slachthuis. Daar gaan weer een paar gebakkenluchtverkopers van studiebureaus een flinke stuiver aan verdienen. Trouwens, vindt Emir Kir dan dat het onverdoofd slachten van schapen en Armeniërs toegelaten is? Dankzij de financiële steun van zes belangrijke Vlaamse ondernemers (we noemen geen namen) kon het Brugs Concertgebouw bij Chris Maene in Ruiselede een piano kopen, die het beste van drie eeuwen instrumentenbouw combineert. Zonder al te technisch te doen, komt het erop neer dat de snaren van deze vleugel recht gespannen liggen en niet gekruist. Een schitterend voorbeeld van nieuwe westerse maakindustrie, dat de 75-jarige dirigentpianist Daniël Barenboim in Brugge een paar jaar geleden voor het eerst mocht uitproberen en hij bestelde er onmiddellijk twee. Volgende lente wordt beslist welke van de drie reeds afgewerkte en beschikbare prototypes, als wereldprimeur voor wat concertzalen betreft, in Brugge zal belanden. Op 23 juni bespeelt de West-Vlaamse pianovirtuoos Julien Libeer met orkestbegeleiding in de Brugse cultuurtempel deze belangwekkende aanwinst. Het geeft wel te denken dat deze aanwinst enkel kon gerealiseerd worden met financiële hulp van het bedrijfsleven.

K arl van C amp - hoofdredacteur

Het gevang van Francken und kein Ende Terugkomend op de uiteenzetting die Theo Francken enkele weken geleden in Zandvliet kwam geven over het “gevang” dat hij wil plaatsen in de Zandvlietse Noordlandpolder, moeten wij melden dat de chemische bedrijven die in de nabijheid liggen niet verontrust zijn. Het wordt volgens hen geen “kat bij de melk zetten”. De bewoners van de Zandvlietse Hoek, van wie de eerste woningen op zo’n 500 meter van het geplande centrum voor criminele illegalen liggen, zijn weliswaar slechtgezind op de staatssecretaris, maar anderzijds waren zij niet te vinden voor zijn ontslag dat rond Nieuwjaar dreigde. Een bewoonster omschrijft het als volgt: “Maar wij vinden ook dat Francken goed bezig is (op gebied van het wegwerken van misdadige illegalen, red), in tegenstelling tot vele andere politiekers, die veel blabla verkopen maar weinig boemboem. En dat kan je niet zeggen van Francken.” Burgemeester De Wever, op dat ogenblik

Op een week tijd waren er in Lummen drie schietincidenten. Eerst werd vanuit een rijdend voertuig geschoten in de Mangelbeekstraat, de volgende dag in de Hamelstraat. De dag erna werden jongeren aan de vijvers van De Kleen Meulen betrapt met een pistool. Het ging om acht jongeren tussen 17 en 22 jaar. Een jongen had een revolver vast en zei dat hij op een flesje aan het schieten was.

Rechtsnarige vleugel

Zit ik hier op dinsdagmorgen te werken aan de voorbereiding van dit nummer, of de postbode brengt me een aangetekend schrijven. De huisbaas – we huren onze kantoren – zegt na negen jaar de huurovereenkomst op. We hebben nog tijd tot 30 mei om te verhuizen. Leuke start van het nieuwe jaar, noemen we dat. Dus op de valreep nog dit stukje maken: een warme oproep aan onze Antwerpse lezers. Mocht u een (betaalbaar) pand/appartement/huis ter beschikking hebben, aarzel dan niet om ons te contacteren. Wij zoeken: een oppervlakte zoiets van een 80 à 100 m², uiteraard in de omgeving van Antwerpen, goed bereikbaar, ook voor leveringen, enzovoort. Dank voor uw hulp.

Schietincidenten

in Marokko met vakantie, antwoordde trouwens krachtdadig op onze vraag of hij Theo blijft steunen: “Ge moogt gerust zijn!” En daar vanaf. Een vriend was op dat ogenblik bezig met een actie pro Francken op Facebook. Hij streefde naar 10.000 “likes”. Indrukwekkend. De steun stroomde langs alle kanten toe. Wat niet wil zeggen dat de “Hoekenaren” zich zomaar goedschiks zullen neerleggen bij de vestiging van het gevang. Zij geloven er niets van dat zo’n instelling in Sevesogebied kan liggen. Al was het maar om de veiligheid van de bewoners en het personeel. Overigens, het Havenbedrijf plant vlakbij, in de

Schelde-Rijnverbinding, een wachtdok voor binnenschepen met gevaarlijke cargo. Kunnen die zomaar voor de deur van het centrum voor criminele illegalen afmeren? En wat met de ontwaarding van de eigendommen op de Zandvlietse Hoek? ********** Het Havenbedrijf heeft (buiten het “gevaarlijke” wachtdok) trouwens nog katten te geselen. Het wil begin 2019 het zwaar vervuilde Fort Filip onder handen nemen. Dat ligt op de rechteroever van de Schelde, ten noorden van Antwerpen, op het grondgebied van het vroegere Oorderen en niet in Zwijndrecht, zoals een krant schreef. “Meest waarschijnlijk is dat het ‘gif-fort’ tot 35 meter diep zal worden ingekapseld. Een voorstel daartoe wordt binnenkort ingediend bij OVAM die het laatste woord heeft.”

Volgens een studie van Lucas de Clercq uit Melsele zou daar in de periode 19591971 minstens 48 miljoen liter industrieel afval (waaronder grote hoeveelheden afgedraaide olie en benzeen) zijn gestort of verbrand. Aanvankelijk heeft men getracht het afgrijselijk vervuilde fort met een dikke laag zand te bedekken (sommigen zeggen “verbergen”), maar dat haalde niets uit. Er wordt nu aan gedacht een soort van sarcofaag rond en boven het fort aan te leggen. Die zou aan de onderkant reiken tot op de Boomse kleilaag die op 35 meter diepte ligt. Hoeveel dat zaakje gaat kosten, is nog niet geweten. Het Havenbedrijf heeft vroeger al eens een reserve van 22 miljoen euro aangelegd, maar dat bedrag zal lang niet meer volstaan. Er moet ook rekening mee worden gehouden dat er kans bestaat voor een bodemverontreiniging in de ruime omgeving en zelfs tot onder de Schelde. Die verontreiniging kan ook in het water van de stroom terechtkomen. Sommigen spreken dan ook van een “toxische tijdbom”.

Pagadder

7

Onze naaste buren

4 januari 2018

Den Vaderlandt ghetrouwe

Genoeg is genoeg

Je kan over de Nederlandse media veel kwaad vertellen, maar je moet toegeven dat ze - af en toe - ook best zelfkritisch kunnen zijn en niet beschaamd dat te illustreren.

Toen was geluk - euh pedofilie - heel gewoon Het beste voorbeeld is al een paar jaar oud. Toen de herrie rond katholieke geestelijken met hun zwak voor kleine jongetjes uitbrak, deed de Nederlandse televisie flink mee. Maar tezelfdertijd werd ook naar het eigen verleden gekeken. In een opzienbarend programma werden oudere fragmenten en interviews getoond. Het regende daar verklaringen over “de seksualiteit van jonge kinderen”, “de oudere gids die de jongere inwijdt”, “de verleidingstactiek van het kind” en natuurlijk ontbraken de referenties naar het oude Griekenland niet waar als je het mocht geloven - meer pedofielen dan heteroseksuelen waren. Na ieder oud citaat mocht de eertijds progressief geïnterviewde verklaren wat hem of haar toen bezielde. Je zag de prominente kenners en journalisten van toen (o.a. Koos Postema) kronkelen als palingen toen ze geconfronteerd werden met hun vroegere progressieve praat. Ze kregen het niet uit hun mond zich te verontschuldigen, maar ze hadden ook niet de moed hun vroegere lovende mening over pedofilie te verdedigen. Ook bij de VRT kon je in de jaren tachtig en negentig in allerlei “maatschappelijke” programma’s op radio en televisie die abjecte praatjes horen, maar iemand die er werkte zei me onlangs dat volgens hem alles gewist is. Zelfs al zou dat

niet gebeurd zijn, dan denkt men er bij de vals nieuws verspreidende belastingomroep nooit aan mea culpa te slaan.

Wat de lezers niet meer willen lezen Een fraai voorbeeld van zelfkritiek met natuurlijk een flinke dosis ironie werd vorige week geleverd door De Volkskrant. De gematigd linkse krant is het boegbeeld van de al even gematigde linkse Nederlander: hoogopgeleid, goedbetaald, bezorgd over het zogenaamde populisme en uiterst kosmopolitisch en reislustig (liefst waar ze zijn of haar steenkolenengels begrijpen). De krant vroeg haar lezers: “Over sommige thema’s heeft u het afgelopen jaar al zoveel gelezen en gehoord dat u het er wel mee gehad heeft. We vroegen onze lezers ons te laten weten waarover ze nooit meer willen horen.” De krant kon niet klagen over de reacties en die werden half ernstig in een mooi stuk verwerkt. Wat stoort de progressieve Nederlandse medemens in zijn krant? Eerst en vooral de discussies en de oneindige stukken in de opiniebladzijden over Zwarte Piet. “Ik wil niets meer horen over een Piet van welke kleur ook”, was de teneur. De obsessie van Nederlandse journalisten (en van domme Soenens bij de VRT, voeg ik eraan toe) met Donald Trump moet ook maar eens gedaan zijn. Geen

probleem met zijn beleid en de effecten ervan, maar “ik hoef niets meer te horen over de onhandige of rare tweets en uitspraken van Trump, noch over zijn ruzies met medewerkers, noch over geruchten met wie hij nu weer gebrouilleerd is of wie er nu ontslagen dreigt te worden”. En het derde thema dat de strot van de lezers uitkomt, is de belachelijke genderhype. “Ik ben klaar met krampachtige genderneutrale taal zoals ‘leraar’ onder een foto van overduidelijk een vrouwelijke leerkracht”. Een andere lezer meldt: “Binnenkort krijgen we politiek correcte geboortekaartjes met de tekst ‘Hoera er is een mensje geboren’.” Verder: “Stuur het promotieteam PTBVGT ter bevordering van genderneutrale toiletten met eeuwig verlof. Wat hebben die voor vrouwen opgeleverd? Natte wc-brillen. Vloeren met urine. Mannen die er echt te lang over doen om alles weer achter de rits te krijgen terwijl jij voorbijloopt.” Natuurlijk krijgt #MeToo ook van de veeg. “Langzamerhand komt het ook in de krant als iemand vijftien jaar terug een hand op zijn/haar knie kreeg.” Nogal wat lezers zijn ook de interviews met rappers beu: “Tenenkrommende rijmelarij die voor reine straatpoëzie doorgaat.” En ten slotte de klacht van de oudere lezers: “Ik ben de parasiterende bofkont die verantwoordelijk is voor de wereld in het algemeen en heel Nederland in het bijzonder. Sorry dus dat ik besta, mede namens mijn generatiegenoten. Kunnen we nu verder even met rust gelaten worden? Nog een paar jaartjes, dan zijn we allemaal dood.” Willem de Prater

Gent wil geen nieuwe parkeerplaatsen Gent verwerpt de bouwaanvraag van een internationaal bedrijf (Vandemoortele) omdat de geplande parking te groot is. Het Universitair Ziekenhuis kreunt onder de parkeerdruk maar krijgt geen toelating om parkings bij te bouwen. De autofobie van onze schepenen begint extreme vormen aan te nemen.

Niet voor bedrijven

Niet voor het voetbal

Voedingsfabrikant Vandemoortele wil op zijn terrein achter de Ghelamco Arena veertien miljoen euro investeren in nieuwe kantoren en een ‘Food Experience Center’. Dit visitekaartje voor hun producten moet bezoekers uit heel Europa ontvangen. Maar de bouwaanvraag werd door het schepencollege geweigerd. Op de plannen staat een parking voor 400 wagens, maar voor het stadsbestuur mogen dat er slechts 107 zijn. De stad eist daarbij dat de parking ondergronds wordt aangelegd, een hoge meerkost, terwijl er bovengronds plaats genoeg is. Bij grote projecten worden de plannen op voorhand afgetoetst bij de stadsdiensten en pas ingediend wanneer er zekerheid is dat alles in orde is. Er werd geen enkel bezwaar ingediend tegen de plannen en alle adviezen zijn gunstig, op enkele details na. Enkel voor Stad Gent zijn de plannen onaanvaardbaar; niet het gebouw zelf maar de parking. In de weigering staat: “Het aandeel voorziene autoparkeerplaatsen is structureel te hoog en ook de wijze waarop (volledig op maaiveld) is niet in overeenstemming met de voorschriften.”

KAA Gent wil een deel van de nieuwe parking gebruiken. Ook dat is een reden voor de weigering: “Het is absoluut niet te verantwoorden dat er extra parkeerplaatsen gecreëerd worden voor Ghelamco wetende dat de draagkracht van de Ottergemsesteenweg-Zuid – als verbindende weg tussen de R4, de E17 en Gent en uitvalsweg voor de nooddiensten van het UZ – reeds vaak overschreden wordt. Qua aantal parkeerplaatsen mag Vandemoortele de minima uit het Parkeerplan verminderd met 10 procent voorzien, maar geen extra plaatsen.” Duidelijker kan het niet, de stad is niet bereid af te wijken van zijn strenge parkeernorm. Dat komt neer op 107 parkeerplaatsen (voor een gebouw met een oppervlakte van 1.600 m² en vier verdiepingen hoog). Geen wonder dat het bedrijf teleurgesteld in de krant liet weten te overwegen uit Gent weg te trekken. “Andere steden bieden ons een warmere ontvangst aan”, klinkt het.

Zelfs niet voor het ziekenhuis Wat verderop ligt het UZ, en ook dat heeft te weinig parkeerplaatsen. Patiënten moeten soms zolang rondjes rijden om een plekje te

vinden, dat zij hun afspraak missen. Ook voor het personeel is er te weinig plaats. Het ziekenhuis maakte parkeren al flink duur, maar dat hielp niet. Al jaren vragen zij toelating om op hun eigen grond extra parkings aan te leggen, Stad Gent weigert. Schepen Watteeuw: “Meer parking lokt meer auto’s, en daar is de weginfrastructuur niet op voorzien. De parking uitbreiden is dus de allerlaatste optie.” Hij wil dat

personeel, bezoekers en patiënten van het UZ, maar ook van omliggende bedrijven en winkels, hun auto inruilen voor alternatieven zoals autodelen, fietsen of openbaar vervoer. Met ons goed hart wensen wij alle Gentenaars een goede gezondheid, dat zij nog lang fit en goed ter been mogen blijven, want zij zullen het in de groene stad hard nodig hebben.

Protestantisme als Waals exportproduct Laten we tegen de achtergrond van de herdenking van 500 jaar Luther ook eens een blik werpen op wat het protestantisme voor Wallonië heeft betekend. Maar ook welke de rol de Waalse protestanten in het buitenland speelden. Misschien is het feit dat de Protestantse Kerken in dit land behoorlijk goed samenwerken misschien wel het beste bewijs van hun geringe aanwezigheid in de samenleving. Kleine aantallen leiden nu eenmaal sneller tot toenadering. Noodgedwongen. Enigszins abstractie makend van de Evangelische Kerken die de wind in de zeilen hebben, zouden er nog maar enkele duizenden mensen in Wallonië zijn die men als protestants kan bestempelen. Een ervan is Michel Foret (MR), voormalig Waals minister en gouverneur van de provincie Luik. “Geen enkele schaamte hiervoor, en ik trachtte het ook nooit te verbergen”, zei hij een tijdje geleden in La Libre Belgique over zijn uitgesproken geloof. Maar wat graag legt hij het verband met protestantisme en liberalisme, zijn politieke familie zeg maar. “De mens is vrij (…) Hij mag de Bijbel lezen, die interpreteren en zich loskoppelen van de last van de Kerk en de paus (…) En net dat is liberalisme in de politiek: de verdediging van de vrijheid in al zijn vormen”, maar laten we er geen theologische discussie van maken. Anno 2017 wringen protestanten zich in vele bochten om hun haast ontbrekende zichtbaarheid te verklaren. Aan katholieke zijde gaat men er nogal snel van uit dat iemand die

gedoopt is per definitie als praktiserend katholiek mag bestempeld worden, ook al strookt dat niet met de werkelijkheid – het is een vaak gehoord argument. Ook dat de afwezigheid van structuren zoals bij katholieken het haast onmogelijk maakt te bepalen wat de protestanten nu precies over bepaalde onderwerpen denken.

John Cockerill Feit is dat het protestantisme in Wallonië voornamelijk een thema voor de geschiedschrijving is. Zopas verscheen bij het Institut du patrimoine wallon een werk over net dat protestantse patrimonium (‘Le patrimoine protestant de Wallonie’). Tientallen plaatsen worden in kaart gebracht, een duidelijke illustratie dat zeker in de negentiende eeuw de protestante aanwezigheid in Wallonië reëel en actief was. De vrijheden van de Belgische Grondwet waren belangrijk instrumenten. Zo was Frère Orban, stichter van de Nationale Bank, een uitgesproken protestant. Net als John Cockerill, enkele jaren eerder, de man die zo belangrijk was voor de industrialisering van dit land. In die jaren liet hij heel wat Duitse arbeidskrachten overkomen naar het Luikse, wat het protestantisme een behoorlijke schwung gaf. Dat men in sommige tempels nog steeds Duitse

Mathildis

Li bia bouquet

opschriften aantreft, is een gevolg van wat zich die jaren afgespeeld heeft. En nog een naam van een man die beslist geen onbekende is in Vlaanderen: historicus Henri Pirenne. Ook hij was een protestant.

Waalse Kerken Laten we wat verder in de geschiedenis duiken. De religieuze strubbelingen in de 16de eeuw, de brutaliteit van de hertog van Alva, maar ook de Val van Antwerpen en de ‘grote trek’ van vele duizenden protestanten naar het noorden, is een gekend verhaal in Vlaanderen. Maar te vaak ziet men over het hoofd dat ook Wallonië protestantse bolwerken kende in die jaren, Doornik om er één te noemen. Ook heel wat Waalse protestanten trokken noordwaarts, wat wel eens als hun ‘premier refuge’ wordt omschreven. Deze groep zou aan de basis liggen van de Waalse Kerken. We denken onmiddellijk aan die Waalse Kerk in het centrum van Den Haag, maar ook steden als Amsterdam, Utrecht en Groningen hebben er een. Ook in Duitsland zijn er steden met een Waalse Kerk, zoals Frankfurt en Keulen. Waalse protestanten trokken ook naar de VS. Toen de Franse koning Hendrik IV het Edict van Nantes herriep, volgde een ‘deuxième refuge’, voornamelijk van Franse protestanten (hugenoten). Logischerwijze zochten ze aansluiting bij de Franstalige Waalse Kerken. PmM.

8

De wereld rond

4 januari 2018

Het spook van Oostenrijk-Hongarije Meer dan West-Europeanen verwachten, is in Midden-Europa gebruik maken van de nationaliteit voor de eigen etnische minderheden buiten de landsgrenzen een courant gebruik. Het Hongarije van Orban spant de kroon, maar is niet het enige voorbeeld. Opmerkelijk is wat in het westen van Oekraïne gebeurt. Onderbelicht in onze contreien is een beleid dat op de tekentafels van Warschau, Boedapest en Boekarest gestalte kreeg. Het zijn enkele regels in een 182 pagina’s tellend document, maar het punt dat de Zuid-Tirolse kwestie aansnijdt, was onmiddellijk goed voor diplomatiek gemor in Rome – en dan hebben het niet over Vaticaanstad. Inwoners van de regio, zo belooft de ÖVP/FPÖ-regering van premier Kurz in haar programma, zullen voortaan naast hun Italiaanse nationaliteit ook de Oostenrijkse kunnen verkrijgen. Deze “Doppelstaatsbürgerschaft” wordt netjes verpakt in een verhaal van Europese integratie en een hechtere eenheid tussen de burgers. Het wordt trouwens ook aangeboden aan nakomelingen van “Opfer des Nationalsozialismus aus Österreich”. Het is met de Brennerpas, de grens tussen Zuid-Tirol en Rijks-Oostenrijk, een beetje als met de grens tussen NoordIerland en de Republiek. Dankzij de dynamiek van de Europese eengemaakte markt, verschraalde de grens in menig opzicht, maar de aloude tegenstellingen bleven. Het Verdrag van Parijs uit 1919 dat voorzag in de ontmanteling van Oostenrijk-Hongarije schreef voor dat de regio voortaan tot Italië behoorde, het was zowat de eigen nakba van de Duitstalige bevolking die, ondanks verwoede pogingen tot italianisering, vandaag de dag nog steeds stabiel boven 60 procent zit. De Oostenrijkse beslissing, zo benadrukken juristen, gaat niet in tegen het Verdrag van Parijs. De beslissing heeft in eerste instantie een sterk symbolische betekenis. Toch is er op termijn meer mogelijk. Indien Wenen dat wil, kan het die nieuwe staatsburgers een bijzondere politieke rol laten spelen (een aantal gewaarborgde zitjes in het parlement, om één voorbeeld te vermelden), dat valt volledig onder de Oostenrijkse soevereiniteit. Maar laten we niet op de feiten vooruitlopen. Met de bedoeling de draagwijdte van de maatregel te relativeren, counterde Arno Kompatscher, de Landeshauptmann van Zuid-Tirol, de Italiaanse reactie door erop te wijzen dat de Italianen in 2006 precies hetzelfde deden voor landgenoten in voormalige Italiaanse gebieden als Istrië, Fiume of Dalmatië.

rijkse regeerprogramma misschien deining teweegbrengen, maar bekijken we het in het licht van het beleid van sommige andere staten in Mitteleuropa, dan is de commotie niet meer dan een storm in een glas water. Al jaren voert Hongarije een erg actieve politiek om honderdduizenden etnische Hongaren van buiten de eigen grenzen de nationaliteit toe te kennen. Per slot van rekening is de Hongaarse regering volgens de formulering van de Grondwet behoeder van alle Hongaren, dus ook die extra muros wonen. En dat zijn er een heleboel. Veel heeft te maken met – nogmaals – die ontmanteling van Oostenrijk-Hongarije na de Eerste Wereldoorlog. Zowat twee derde van het grondgebied en een derde van de bevolking werd ‘afgestaan’ aan de nieuwe rompstaat Oostenrijk (Burgerland), Oekraïne, Tsjecho-Slovakije, Joegoslavië en vooral Roemenië. Het bezorgde Hongarije een best te begrijpen diepe frustratie; de perceptie, niet helemaal onterecht, dat Wenen de Hongaren misbruikt om de oorlogsschuld van de Dubbelmonarchie te vereffenen. De versnipperde gevolgen laten zich tot vandaag voelen.

Orbans beleid

Oekraïne verzwakken

Nieuwkomers in de EU Het was vooral onder de omstreden premier Orban dat deze naturalisatiepolitiek gestalte kreeg. Naar eigen zeggen werd zopas de kaap van één miljoen overschreden. Bovendien, zo werd fijntjes opgemerkt, krijgt dankzij deze politiek de EU er zomaar even 116.000 burgers bij, nieuwe Hongaren zeg maar die in Servië en Oekraïne hun paspoort ontvangen hebben. Het is eens een ander soort ‘nieuwkomers’ dan we gewoon zijn in het Westen. Het Hongaarse voorbeeld mag dan het flagrantst zijn, ook Roemenië voert al jaren een naturalisatiepolitiek, vooral dan naar Moldavië toe. En de plek waar beide beleidslijnen zich vinden is in Oekraïne.

Politiek kan dat ene puntje op pagina 33 van het Oosten-

Waar loopt het fout in Oekraïne? Stel de vraag aan tien men-

Diplomatieke valies sen die dagelijks afstemmen op verschillende nieuwskanalen, en je kan er donder op zeggen dat ‘het Oosten’ het antwoord zal zijn. Want is dat niet de regio waar Rusland aan het morrelen is? Klopt ook, natuurlijk, maar wat zich in het westen van het land afspeelt, blijft in onze berichtgeving een blinde vlek. Toch doen daar zich interessante ontwikkelingen voor, zij het minder spectaculair dan Russische spetsnaz-troepen die zich, al dan niet vermomd als burgers, aan destabiliserende activiteiten bezondigen. Administratieve instrumenten zijn hier de wapens, maar ze hebben een vergelijkbaar effect: het uithollen van de macht van de regering in Kiev. Polen, Hongarije en Roemenië zijn al een tijdje bezig hun invloed in het westelijke deel van het land uit te breiden. De etnische minderheden, hun minderheden, zijn de hefboom. Het uitreiken van paspoorten, een inmiddels gekende aanpak, is één manier. Polen doet het eerder via een soort werkvergunning, wat die mensen in staat stelt probleemloos in Polen te verblijven en er zonder faciliteiten aan de slag te kunnen. Roemenië en Hongarije werken met hun nationaliteit. Het verhaal dat daar geschreven wordt, is trouwens meervoudig. Dat gaat van tv-zenders (Roemenië heeft er vier), het uitgeven van kranten tot het opzetten van religieuze instellingen. In het geval van Hongarije wordt daaraan ook de eis voor meer politieke rechten gekoppeld. Een zwakke staat als de Oekraïense is een vruchtbare bodem voor dit soort activiteiten.

Etnisch versus territoriaal Hoe groot deze minderheden precies zijn, is moeilijk te becijferen. Volgens de laatste volkstelling, in 2001, zouden etnische Hongaren en Roemenen elk zo’n 150.000 man sterk zijn. Hoe de situatie vandaag is, kan moeilijk ingeschat worden, al was het maar omdat Oekraïne, zonder meer een failed state, er sindsdien nooit meer in slaagde iets op touw te zetten wat op een volkstelling lijkt. Opmerkelijk bij dit alles is dat de Hongaarse en Poolse kijk eerder etnisch gekleurd is. Roemenië denkt dan weer territoriaal in haar Oekraïne-politiek; voor Boekarest is het grondgebied van wat ooit het Koninkrijk Roemenië was de referentie De complexiteit van Oostenrijk-Hongarije lijkt een constante in dat boeiende deel van Europa. Michaël Vandamme

Buitenlands spervuur Nog een “stabiele dictatuur”? Het regime in Iran leek sterker en stabieler dan ooit. De alliantie met Rusland en Syrië leek hechter dan ooit. Dankzij de opheffing van de sancties, die volgde uit het rampzalige nucleaire akkoord dat Obama had bekokstoofd, draaide zijn kernwapenprogramma op volle toeren en haalde het land voor miljarden lucratieve contracten binnen. Via zijn bondgenoot Hezbollah had het zijn wurggreep op Libanon nog versterkt en dat ooit zo vrije, welvarende en door christenen bestuurde landje gereduceerd tot een sjiitische vazalstaat. Iraanse grondtroepen in Syrië en Irak hadden bijgedragen tot de overwinning op de soennitische “ketters” van IS. In Jemen waren de ayatollahs de drijvende kracht achter de Houthirevolte. En plots, als een donderslag bij heldere hemel, barstte er vorige week een reusachtige revolte los. Zoals alle dictators hadden ook de Iraanse altijd beweerd dat hun onderdanen als één man achter hun leiders stonden en zelfs bereid waren met de glimlach voor hen te sterven. Maar dat blijkt een vreselijke misrekening te zijn…

Reza Shah De manifestanten lieten zich zelfs niet intimideren toen ordetroepen het vuur openden op een betoging die tot dan toe vreedzaam was verlopen. Daarbij werden vier mensen vermoord. Het lijkt heel sterk op het begin van de opstand tegen Assad in maart 2011. Als reactie werden in minstens één Iraanse stad politiebureaus en kantoren van veiligheidsdiensten in brand gestoken. De regering blokkeerde de sociale media. De betogers schreeuwden onder andere “Weg met Khamenei” en “Dood aan de dictator”. Elders riepen ze: “Reza Shah, gezegend zij uw ziel.” Reza Shah was de laatste sjah van Iran, een prowesterse verlichte despoot, die in 1979 werd verjaagd door de aanhangers van Khomeiny. De sjah werd door de ayatollahs altijd afgeschilderd als de baarlijke duivel. Reza Shah, eigenlijk Reza Pahlavi, was ook de naam van zijn vader, de stichter van de laatste Perzische dynastie, die in 1944 stierf. Het is mogelijk, maar onwaarschijnlijk, dat de manifestanten de vader bedoelden en niet de zoon. Maar in essentie blijft de bood-

schap dezelfde: de Iraniërs zijn de theocratie beu. Zij willen het oude Iran terug. Dat was ook islamitisch, maar het was tegelijk veel vrijer, veel meer geseculariseerd en veel vredelievender. De sjah heeft nooit buitenlandse oorlogen gevoerd en nooit terreurcommando’s over heel de wereld uitgestuurd om aanslagen te plegen. In deze fase wagen we ons nog niet aan voorspellingen. Intussen staat de teller al op twintig doden. Als u dit ‘t Pallieterke in uw bus krijgt, kan de opstand al in bloed gesmoord zijn, maar evengoed zijn uitgegroeid tot een massale omwenteling.

Comical Ivans In zijn jaarlijkse decemberconferentie herhaalde Poetin nog eens dat er “geen Russische troepen” in Oekraïne zijn. Hij zit daarmee op het niveau van de Iraakse woordvoerder Comical Ali, die beweerde dat er geen GI’s in Bagdad waren, terwijl achter hem al enkele Amerikaanse tanks door het beeld rolden. Waarom zijn wij zo zeker dat er wèl Russische troepen deelnemen aan de invasie in Oekraïne? Niet omdat we dat in politiek correcte kranten als de New York Times of de Washington Post gelezen hebben. Ook niet omdat we geheime contacten hebben met de CIA, maar omdat we op de Engelstalige Russische nieuwssite Meduza de onthullingen hebben gelezen van Lev Shlosberg, een afgevaardigde in het regionale parlement van Pskov. Hij had ontdekt dat in zijn regio in het geheim vele gesneuvelde Russische militairen begraven werden. Het ging om para’s van de beroemde 76ste Garde Luchtlandingsdivisie. Eenheden daarvan namen deel aan de bezetting van de Krim in februari 2014 en later aan de invasie in Oekraïne. In augustus 2014 vereerde Poetin de divisie dan ook met de Orde van Soevarov, voor dapperheid in gevechten waaraan ze officieel nooit hadden deelgenomen. Op 20 augustus 2014 werden twee pantservoertuigen van die divisie buitgemaakt door de Oekraïners, die uniformen, identificaties en documenten van de gardesoldaten aan de media toonden. Maar de Comical Ivans hielden voet bij stuk: er waren geen Russische troepen in Oekraïne, en ze konden er dus ook niet gesneuveld zijn. Maar dat gebeurt soms toch, en dan moeten ze in het geheim begraven worden.

Dissidenten Zoals die geheime begrafenissen kenmerkend zijn voor Poetins “Comical Ivan”-leugens, zo is het lot van Shlosberg kenmerkend voor zijn behandeling van de oppositie. Shlosberg was in Pskov de enige verkozene van de sociaalliberale partij Yabloko. Hij was voor niemand een bedreiging. Maar toen hij die geheime begrafenissen had aangekaart in een lokale krant, werd zijn parlementaire mandaat onmiddellijk ingetrokken en werd een gerechtelijke procedure tegen hem opgestart. Kort daarop werd hij door “onbekenden” ernstig mishandeld. Een onofficiële methode om dissidenten te terroriseren die ook al in de Sovjet-Unie vaak werd toegepast. En hij had nog geluk. Andere dissidenten zijn op straat doodgeschoten of met kleefbommen opgeblazen. In Volgograd, het vroegere Stalingrad, ontsnapte de hoofdredacteur van de kritische publicatie Bloknot onlangs op het nippertje aan de dood nadat zo’n “onbekende” het remsysteem van haar auto deskundig had gesaboteerd.

“Tegen de Russen” Een lezer verdenkt mij ervan “tegen de Russen” te zijn. Hij vergist zich deerlijk. In sommige opzichten bewonder ik de Russen. Wie kan de boeken van Toergenjev, Tsjechov, Tolstoï, Dostojevski, Sharansky en Solzjenitsyn lezen, of naar de muziek van Rachmaninov luisteren,

en nog beweren dat de Russen achterlijke barbaren zijn? De Russen zijn een ontwikkeld en beschaafd volk, dat echter een tragischer verleden meedraagt dan de meeste volkeren in West-Europa: Mongoolse overheersing, absolutistisch tsarisme en Sovjetterreur. Ik geloof uitdrukkelijk niet in de stompzinnige bewering dat de Russen te primitief zijn om een democratische samenleving tot stand te brengen en dat zij grààg door brute leiders onderdrukt worden. Als dat zo was, dan zouden geen Tsjeka en geen Goelagarchipel nodig zijn geweest. Dan zou Poetin een ruime meerderheid kunnen behalen zonder censuur, zonder tegenstanders te vermoorden en zonder het kiessysteem te manipuleren. Rusland is veel beschaafder dan Afrika of de moslimwereld. Het heeft evenmin als wij tirannen nodig. Ik ben niet “tegen de Russen”. Maar ik vrees en verafschuw wel het Sovjetsysteem, met monsters als Lenin, Stalin – overigens een Georgiër, geen Rus – en hun opvolgers die miljoenen Russen en Oekraïners hebben vermoord, gefolterd en gedeporteerd. Ik vrees en veracht inderdaad hun moderne goedpraters en na-apers als Poetin en zijn volgelingen. Een leider die Stalin, de KGB en de Sovjet-Unie positieve voorbeelden vindt, opent de poort voor een herhaling van hun gruwelen. Iemand die daar lichtzinnig overheen stapt, of daarvoor propaganda maakt, die is pas echt “tegen de Russen”.

9

Het nabije buitenland

4 januari 2018 BURGERZIN MOET HET PATRIMONIUM REDDEN

SI LA FRANCE M’ÉTAIT CONTÉE

FRANKRIJK

Het is al een tijd duidelijk dat het grondig fout zit met het Franse patrimonium. Verloederde monumenten, kastelen in verval… Nochtans kent men goed het economische belang van het ‘patrimonium-toerisme’. Verschillende initiatieven, publiek en privé, moeten oplossingen aanreiken.

alleen, het systeem bleek toch niet helemaal waterdicht te zijn. Een beetje vervelend, aangezien de man in eigen land een beleid van besparing bepleit, maar er tegelijkertijd privé een zwierige levenswandel op na houdt.

ten, maar na de Tweede Wereldoorlog was dat voltooid verleden tijd. Voor vele families was het onderhoud een financiële molensteen om de nek. In te veel gevallen werd verloedering een onvermijdelijk gevolg.

Crowdfunding

‘Monsieur Patrimoine’

Zo’n twee jaar geleden werd een record gebroken. Meer dan 300 miljoen dollar werd neergeteld voor het Château Louis XIV in de buurt van Vesailles. Aan de verkoop werd de nodige ruchtbaarheid gegeven. Forbes had het over “de duurste woning ter wereld”, terwijl andere ‘vakbladen’ hun licht lieten schijnen over wat die stulp zo bijzonder maakt: een enorme oppervlakte, een indrukwekkend en luxueus interieur, bronzen beelden en – voor de aardigheid – fonteinen in het park die met een smartphone bediend kunnen worden. Le Roi Soleil had het moeten zien. Er was echter één onbekende factor in het verhaal: de identiteit van de koper, maar daar is verandering in gekomen. De eigenaar zou niemand minder zijn dan de Saoedische prins Mohammed bin Salman, die zich de voorbije maanden in de kijker werkte als sterke man van de belangrijkste Golfstaatmonarchie. Salman mag dan een politieke schokgolf in zijn land en heel het Midden-Oosten veroorzaken, op vele vlakken blijft hij een typische Saoedische prins. Dat Franse kasteel is niet zijn enige aankoop waar een gepeperd prijskaartje aan vasthangt. Eerder kocht hij al een luxueus jacht (500 miljoen dollar), tweedehands, want het schip behoorde toe aan een Russische olietycoon. Ook telde hij 450 miljoen dollar neer voor een schilderij van Leonardo da Vinci. Maar terug naar het kasteel. Een rist vennootschappen en bedrijven had tot doel de identiteit van de koper te camoufleren,

Er was nog een aankoop die het nieuws haalde, die van het kasteel van La Mothe-Chandeniers in het departement van de Vienne. Niet alleen was dit gevoelig ‘goedkoper’ (1,6 miljoen euro), het telt zomaar even 25.000 trotse eigenaars, afkomstig uit 115 landen. En ook is dit een record, want wellicht werd nooit eerder in Frankrijk zo’n groot bedrag via crowdfunding verzameld. Vanaf 50 euro kan men een aandeel verwerven, wat je het recht geeft je mede-eigenaar van het pand te noemen. Aanvankelijk waren ze met 19.000 aandeelhouders die de som op tafel hadden gelegd, maar aangezien sommigen meerdere aandelen kochten om ze aan vrienden of familie cadeau te doen, groeide de omvang van de groep. Achter het initiatief staat de organisatie ‘Adopte un château’, die precies doet wat de naam laat vermoeden. Uit noodzaak. Frankrijk zou volgens de organisatie zo’n 30.000 kastelen tellen en hiervan bevinden er zich 600 in een belabberde staat, om niet te zeggen dat ze op instorten staan. En dat is jammer, want “erfgoed is onze olie”, is een van de oneliners waar ze graag mee uitpakken. Er zijn wel buitenlanders die kastelen willen kopen, om ze af te breken en elders terug op te bouwen, maar dat zijn net de gruwelscenario’s die men wil vermijden. De situatie in Frankrijk wijzigde na de Franse Revolutie; het was toen niet helemaal duidelijk wat precies diende te gebeuren. Tot in de 19de eeuw genoten adellijke eigenaars nog wat voorrech-

Initiatieven als deze passen in een toegenomen aandacht voor het patrimonium in Frankrijk. Het belang ervan erkennen als economische trekker is een belangrijk vertrekpunt. Het land ontvangt jaarlijks 83 miljoen toeristen, vaak gelokt door de Loirestreek, Mont-Saint-Michel of de abdijen van Cluny of Vézelay. Het ‘patrimoniaal toerisme’ zou naar verluidt goed zijn voor 81 miljard euro aan inkomsten en rechtstreeks en onrechtstreeks 500.000 banen opleveren. Een doorlichting leert dat zo’n 7 procent van de 44.000 beschermde monumenten zich in een erg belabberde toestand bevindt. Om iets aan die situatie te doen, stelde president Marcron de populaire tv-presentator Stéphane Bern aan tot speciaal adviseur voor erfgoed. Bern, al snel omgedoopt tot ‘Monsieur Patrimoine’, heeft niet alleen tot taak het probleem haarfijn in kaart te brengen, hij moet ook met suggesties voor de dag komen. Een van de eerste ideeën die hij lanceerde was toegangsgeld vragen bij de kathedralen, precies zoals dat in het buitenland gebeurt. Maar er staat nog meer op til. Tijdens de ‘Dagen van het Patrimonium’ in september komt er een heuse lottotrekking waarvan de opbrengst naar net dat patrimonium gaat. Er is ook een geheel nieuw spel aangekondigd, deze keer met krasbiljetten die een vrij regionale invulling krijgen, precies om de mensen duidelijk te maken welk project ze nu precies steunen.

VERENIGD KONINKRIJK STAAT IN BRAND

tij in een uitslaande brand, waarbij de Prime Minister aangeschoten wild was en partijleden elkaar de gordijnen injoegen. Over branden gesproken… 2017 was het jaar waarin GrootBrittannië geconfronteerd werd met een vuurzee van formaat. Op 14 juni vatte de Grenfell Tower, een woontoren van vierentwintig verdiepingen, brand. Het flatgebouw, bestaande uit sociale wooneenheden, werd in de as gelegd. Meer dan zeventig mensen lieten het leven. De brand ontstond toen de diepvriezer van een migrantengezin, op de vierde verdieping, kortsluiting maakte. In het kader van die trieste gebeurtenis, leerde de Britten het woord ‘cladding’ kennen, verwijzend naar een soort isolerende bouwmaterialen. Groot nadeel van ‘cladding’ is dat deze materialen, zoals gebruikt bij de Grenfell Tower, brandversnellend werken. In de nasleep van de brand, werden bijkomende testen uitgevoerd op soortgelijke woontorens in het Verenigd Koninkrijk. Uit onderzoek bleek dat de cladding-materialen de veiligheidstesten niet doorstonden in maar liefst 165 van de 173 onderzochte gebouwen.

Aangeschoten wild

Vrede en wreedheid

BACH VORMT BETERE BURGERS Je kan sloten champagne drinken tijdens de donkere dagen, je kan je het lazarus eten aan fijn voedsel, je kan de verbondenheid met familie en vrienden versterken, je kan - wat ik heb gedaan - driemaal genieten van de fijnste Duitser die door Germania struinde. Mijn pelgrimstocht langs het Weihnachtsoratorium van Johannes Sebastian Bach begon in deSingel in Antwerpen, liep verder langs de kerk van de minderbroeders-kapucijnen in Brugge en eindigde op tweede kerstdag in de Sint-Pauluskerk in Antwerpen. 2017 afsluiten met Bach was eveneens een goed einde van het Lutherjaar waarin de protestanten de vijfhonderdste verjaardag herdachten van het begin van de reformatie. Bach en Luther zijn geestelijk en artistiek verwant.

Stijgend succes De bekendste Duitser zal Adolf Hitler zijn, de beste Duitser is ongetwijfeld de heilige Bach, schepper van muziek die betere burgers oplevert. Zijn noten klinken hoe langer hoe sterker bij feesten die tot voor een generatie in West-Europa door en door kerkelijk waren en vandaag rustpunten zijn voor gelovigen en heidenen. Rond Kerstmis is er de explosie van professionele en amateuristische opvoeringen van het Weihnachtsoratorium en rond Pasen klinkt de Matthäus-Passion. Ook de meezingedities doen het goed. Bach treedt in de plaats van de hoogmissen met gekazuifelde voorgangers in de parochiekerken. Ook wie ietsist is, atheïst, hindoe of boeddhist, laat zich meevoeren op de hartstochtelijke tonen van de meester van Leipzig. Mijn reeks opende met Le Concert Lorrain en het Dresdner

ENGELAND

RIGHT OR WRONG

Een nieuw jaar vangt aan. Tijd voor een terugblik. Wat waren in 2017 de meest opmerkelijke gebeurtenissen in de Britse samenleving? We zetten een en ander op een rij. Duidelijk is dat het Verenigd Koninkrijk een jaar van brandhaarden kende. Hetzij figuurlijk, hetzij letterlijk. 2017 was, in politiek opzicht, een jaar van tamelijk veel mislukkingen. Zo was er de ‘snap election’. Deze term wordt gebruikt om aan te geven dat verkiezingen vroeger worden georganiseerd dan aanvankelijk gepland. De ‘snap election’ kwam er omdat Theresa May als Prime Minister daarop aanstuurde. May kreeg in april ruimschoots de benodigde tweederdemeerderheid in het Lagerhuis achter zich om de nieuwe stembusslag te laten plaatsvinden. De leider van de Conservative Party lokte die nieuwe verkiezingen uit, net na het inroepen van het omstreden ‘Artikel 50’. Op 29 maart werd de twee jaar durende onderhandelingsperiode, om uit de EU te treden, afgetrapt. Theresa May vroeg – en kreeg – nieuwe nationale verkiezingen, in de hoop een sterker mandaat te krijgen van de kiezer. De realiteit zag er een pak anders uit. May en haar conservatieven verloren dertien zetels, terwijl de socialisten van Labour, toch wel verrassend, dertig zetels wonnen. Resultaat? Door het verliezen van haar meerderheid in het parlement kwam Theresa May zwakker te staan dan voorheen. Zowel binnen haar partij, als binnen The House of Commons alsmede op het Europese beleidsniveau, werd Theresa May plots door velen beschouwd als een onzekere politica die als kapitein geen idee had hoe het Britse schip te besturen. Politiek stond de Conservative Party in 2017 in brand. Van een veenbrand sukkelde de regeringspar-

Maurice

2017 zal de geschiedenisboeken ingaan als het jaar waarin de identiteitspolitiek het maatschappelijk debat in de westerse wereld in vuur en vlam zette. Politiek correct genderneutraal geneuzel was schering en inslag. Het uit de wind blijven zetten van de islam, tegen beter weten in, was dat eveneens. De islam mocht ook in het afgelopen jaar vooral niet beschouwd worden als de religie van het wrede, maar moest en zou de religie van de vrede zijn. Veelzeggend was het wedervaren van één van de gewonden op de brug van Westminster. De bebloede man schreeuwde “klotemoslims!”, en werd vervolgens door omstan-

ders tot de orde geroepen. Politieke correctheid is een mentale stoornis. Islamfanatisme is dat eveneens. De lijst van dodelijke aanslagen, in naam van de religie van het wrede, was lang. Op 22 maart reed de Brit (sic) Khalid Mahood in op voetgangers op de brug van Westminster. Nadien reed de terrorist zijn auto te pletter nabij het parlement. Er vielen vijftig gewonden en vijf doden (de vertegenwoordiger van Allah op aarde tellen we niet mee). Exact twee maanden later sloeg Salmen Abedi – officieel ook een Brit (resic) – toe in Manchester. Hij liet een bom ontploffen tijdens een optreden van zangeres Ariana Grande. Tweeëntwintig mensen, waaronder veel kinderen en jongvolwassenen, lieten het leven. In juni sloeg opnieuw een islamitische bestuurder op hol. Op London Bridge werden voetgangers aangereden door een witte bestelwagen. Vervolgens gingen de drie inzittenden naar een nabijgelegen markt, waar ze voorbijgangers neerstaken. Balans: acht doden (plus de drie terroristen, die doodgeschoten werden door de politie). Hoe moet het verder? Naast de aanhoudende terreurdreiging en de eindeloze non-discussie over het multiculturele drama, zal ook de Brexit het nieuws in het Verenigd Koninkrijk dit jaar blijven beheersen. Belangrijk worden de contouren van het toekomstige vrijhandelsakkoord tussen het VK en de EU. Dit is voor beide partijen van grote betekenis. De economie in Groot-Brittannië blijft voorlopig een dubbeltje op zijn kant. Enerzijds zijn bijzonder weinig Britten werkloos (amper 4 procent). Anderzijds is de economische groei de jongste maanden stilgevallen. Dit proces zal zich ook in 2018 doorzetten. De OESO gaat uit van amper één procent economische groei van het bruto binnenlands product.

LvS

BEI UNS IN DEUTSCHLAND Kammerchor, één van de allerbeste kamerkoren. De pauken sloegen, de trompetten tetterden, het koor jubelde de Blauwe Zaal van deSingel vol. Een hemelse, dure en laïciserende opvoering. Anders was het in de twee kerken die de kerstcreatie van J.S. Bach brachten. Priester en musicoloog Ignace Thevelein liet de koninklijke muziek horen in een kerk die haast de buur is van het Concertgebouw aan de ingang van Brugge-Centrum. Het Collegium de Dunis en de solisten leverden een verdienstelijke editie die het voordeel had in de juiste ruimte te worden opgevoerd. Het Weihnachtsoratorium is geschreven voor christelijke constructies, niet voor waaghalzerige cultuurcentra. In de Sint-Pauluskerk, met zijn rijke muziekprogramma, aan het Schipperskwartier, kreeg het oratorium een extra dimensie, want het was een benefiet voor de humanitaire corridor uit Syrië en Irak die San Egidius heeft opgezet. Bart Stouten, de lieveling van cultuurdames op de ochtenden van Klara, was aanwezig en applaudisseerde in zijn programma voor de uitvoering in de majestueuze kerkhal. Gebogen over de liedteksten, die in het programmaboek elke publieke opvoering ondersteunen, met de evangeliewoorden of de teksten van Maarten Luther en zijn volgelingen, frissen oude en jonge Vlamingen hun woordenschat Duits op: Jauchzet, frohlocket, auf, preiset die Tage, rühmet, was heute der Höchste getan! Lasset das Zagen, verbannet die Klage, stimmet voll Jauchzen und Fröhlichkeit an! (Juicht nu en jubelt! Komt, prijs deze dagen! Roemt wat heden de Allerhoogste heeft gedaan! Houdt op met vrezen, staakt uw klagen! Heft nu uw lofzang vol vrolijkheid aan!). Zo vangt schallend, durvend en machtig het Weihnachtsoratorium aan. Ver is men van de vroomheid van kwezels, ver van het “weg met ons” van de islamo-gauchisti-

DUITSLAND

sche Gutmenschen. De vrome Duitser Bach is onversneden en trots christelijk Europees. Het Weihnachtsoratorium verzamelt zes cantates die als liturgische muziek werden uitgevoerd op zes dagen tussen Kerstmis en Epifanie (Driekoningen, 6 januari). In de tijd van Bach werden drie dagen gereserveerd voor de viering van Kerstmis. Het werk werd voor de eerste maal uitgevoerd in 1734-1735. Het uitgangspunt zijn de Bijbelse berichten over de geboorte van Christus uit het evangelie volgens Lucas - cantates 1 tot en met 4 - en over de komst en aanbidding van de Wijzen uit het Oosten uit het evangelie volgens Matteüs - cantates 5 en 6.

Bier In het aardige boekje “Alles begint bij Bach” uit 2016 van Merlijn Kerkhof wordt herinnerd aan het feit dat Bach al eens vergeleken wordt met God. Kerkhof nuanceert: “Hij moet een lomperik geweest zijn die ook heel vaak ruziemaakte, die naar christelijke maatstaven iets te zeer gehecht was aan bier en geen geduld had voor mensen met minder talent; zo raakte hij in zijn jonge jaren bijna in een zwaardgevecht verzeild met een fagottist die niet aan zijn hoge eisen voldeed... Johann Sebastian Bach was dan misschien geen god, er is geen componist die zo aanbeden wordt. En dat terwijl hij bij leven helemaal niet zo beroemd was...” Het is slechts door zijn zonen die het verhaal brachten van hun beroemde vader dat wij iets over zijn leven weten. Johann Sebastian Bach werd in 1685 geboren in Eisenach, de stad van de Wartburg, het kasteel waar Luther ruim anderhalve eeuw eerder zijn Duitse Bijbelvertaling maakte.

Kurt Ruegen

10 Beeldspraak

4 januari 2018

MEDIALAND

FILM

Wordt ook 2018 het jaar van Donald Trump? We schreven het verleden week al: 2017 was zonder twijfel het jaar van Donald Trump. Maar ook 2018 zal grotendeels in het teken van The Donald staan. In de herfst komen er in de VS tussentijdse verkiezingen aan, dus zullen de media een tandje bij willen steken in hun strijd tegen de Republikeinen. Het was Trump die afgelopen week op Twitter de puntjes nog eens op de i zette: de reden waarom hij Twitter zoveel gebruikt, is dat de pers enorm bevooroordeeld is over hem, en er niet voor terugdeinst halve waarheden en hele leugens over hem te verkondigen. Het volstaat nog maar eens een blik te werpen op de kranten van verleden week. Zo kan men niet ontkennen dat de Amerikaanse economie in bijzonder goede doen is, en dus voelden nogal wat journalisten zich geroepen om te onderstrepen dat dat zeker geen verdienste van Donald Trump was. Daarvoor zit hij nog niet lang genoeg in het Witte Huis, zo heet het. Bovendien slaagt hij er niet in enig beleid tot uitvoer te brengen, dus zelfs als hij wel al lang genoeg in het Witte Huis zit, dan is het toch nog altijd de verdienste van Barack Obama dat de Amerikaanse economie nu aantrekt. Alleen een beetje raar dat de Amerikaanse economie pas echt aansloeg toen Obama het Witte Huis verliet, en niet tijdens die acht jaar dat hij er zat. Maar goed, nu zijn we over pietluttige details aan het zagen.

Sociale media, meer dan ooit Nog een voorspelling voor 2018 waar je geen glazen bol voor nodig hebt: in 2018 zullen sociale media meer dan ooit in de belangstelling van de media staan. Niet alleen omwille van het feit dat almaar meer mensen de sociale media als bron van nieuws gebruiken, maar ook omwille van de macht die daaruit voortvloeit voor de platformen die er de dienst uitmaken. De tijd ligt nog niet zo ver achter ons dat men dacht dat de sociale media elders voor een democratische revolutie zouden zorgen. Vandaag begint men hen echter meer en meer als een bedreiging voor de westerse democratieën te zien. Eén reden is dat ook dissidente stemmen - u weet wel: “extreemrechts” die sociale media gebruiken, en er niet uit te verbannen zijn zonder dat het meteen ook algemeen bekend raakt. Een even grote reden tot bezorgdheid is dat het establishment amper greep heeft op de Amerikaanse bedrijven Twitter en Facebook. Men kan hier en daar wat wetjes en directieven opstellen, maar wat stelt dat allemaal voor tegenover een politieke agenda van die twee globale bedrijven? Mark Zuckerberg van Facebook speelt trouwens al een tijd met het idee zich kandidaat te stellen bij de volgende Amerikaanse presidentsverkiezingen. We verwachten dan ook dat de discussie van 2017 over nepnieuws (“fake news”) stilaan zal overgaan in een discussie over de politieke macht en invloed van de sociale media-platformen zelf. De meeste landen hebben een wetgeving om te verhinderen dat de toonaangevende kranten in handen van dezelfde uitgever zouden terechtkomen, om te vermijden dat een beperkte groep de media volledig naar haar hand zou kunnen zetten. Kan een democratie het zich veroorloven dat het politieke debat op de sociale media gestuurd zou worden via één enkel algoritme dat bepaalt welke berichtjes wel vaak getoond worden, en welke niet?

2018: Brexit, Orbán en bitcoin Nog een paar thema’s waar de media het in 2018 ongetwijfeld uitgebreid over zullen hebben: de Brexit, Viktor Orbán en bitcoin. Zo zullen de onderhandelingen over de Brexit in de pers een bijzonder dramatisch verloop kennen. Niet noodzakelijk omdat ze bijzonder dramatisch zullen verlopen, wel omdat de euromane pers dat zo wil. Daarom ook dat de EU zich de vrijheid zal kunnen nemen de onderhandelingen in grote mate te saboteren: de pers zal de schuld toch, en met nadruk en plezier, op de Britten afschuiven. Nog voor de zomer zullen diezelfde euromane media echter een zware slag te verwerken krijgen: een stevige verkiezingsoverwinning voor de Hongaarse eerste minister Viktor Orbán. Zijn partij Fidesz staat ver voor in de peilingen, met uitschieters tot zestig procent. Dat wordt dus stevig jammeren bij Martine Tanghe en consorten. De cryptomunt bitcoin zal vaker op de voorpagina’s verschijnen. De laatste maanden gingen de interviews vooral over mensen die per ongeluk een paar bitcoins op een harde schijf achtergelaten hadden, en vandaag een klein fortuin mislopen omdat ze die harde schijf niet meer kunnen vinden. We vermoeden dat we over enkele maanden interviews zullen kunnen lezen met mensen die zich door de bitcoin-hype lieten meeslepen, daarom zwaar in bitcoins geïnvesteerd hebben, en vervolgens alles kwijtraakten. Een gouden regel voor wie graag belegt: de

Top 3 Een nieuw jaar; nieuwe kansen; nieuwe films! Om 2018 in te luiden, geef ik mijn top 3 van de beste films van het afgelopen jaar.

3. Okja De onconventionele film “Okja” is het resultaat van een samenwerking tussen Hollywood en de Zuid-Koreaanse regisseur Joon-Ho Bong. We maken kennis met Mija (An Seo Hyun), een veertienjarig meisje dat in de Koreaanse bergen woont met haar grootvader en haar beste vriend Okja, een reusachtig varken waarvoor Mija niet alleen zorg draagt maar ook avonturen mee beleeft. dag dat je in je krant een lovend artikel leest over je belegging, begin je best meteen al te verkopen.

En dan is er nog Theo Francken… Of beter gezegd, de jongste rel rond Francken. Donald Trump is de enige niet die in de pers dagelijks te maken krijgt met leugens en valse berichten. In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen deze herfst, en de regionale, federale en Europese van midden volgend jaar, zal de jongste rel ongetwijfeld de laatste niet zijn. Het is goed enkele vragen te stellen over het gedrag van de pers in deze zaak. Zo worden sommige aspecten met veel ijver tot op het bot uitgespit, terwijl andere aspecten opzettelijk onderbelicht blijven. Neem nu de vuile rol die de Open Vld in heel deze zaak speelt. Koert Debeuf gedraagt zich immers als een blauwe onderzeeër die N-VA’er Theo Francken torpedeert. Is het normaal dat de ene regeringspartij op deze manier het beleid van een staatssecretaris van een andere regeringspartij ondermijnt? We hebben in de “serieuze” pers daarover nog geen enkele commentaar of analyse gelezen. En laat de pers nu net met de regelmaat van de klok, en ook in deze zaak, de N-VA verwijten dat ze de oppositie binnen de regering organiseert. Blijkbaar mag de Open Vld van de pers veel meer dan de N-VA. Nog een vraag waar we voorlopig geen enkel antwoord op gelezen hebben: wat bezielt die Soedanezen om absoluut naar het brexiterende Groot-Brittannië te willen reizen? Weten die dan niet dat de Britse economie zo ongeveer op instorten staat? Hallo, fact checkers? Nog eentje: Soedanezen durven in België geen asiel aan te vragen, zelfs niet als hen dat herhaaldelijk aangeboden wordt, “omdat ze de overheid niet vertrouwen”. Maar eender welke mensensmokkelaar die hen een enkeltje naar Engeland belooft dus wel. Zou het kunnen dat ze liever terug naar Soedan getransporteerd worden, omdat ze dan een nieuwe kans kunnen wagen om tot in Engeland te geraken, dan in België asiel aan te vragen, omdat ze dan finaal een kruis mogen maken over Engeland? Moet iemand eens aan Koert Debeuf vragen.

Cordon médiatique in actie Het relletje op Twitter sprak boekdelen over de manier waarop de pers de verschillende Vlaamse partijen benadert. Bart de Wever die een kameel-tweet met een duidelijke humoristische inslag lanceert: de pers kon er alleen maar groen om lachen. Wouter Beke die daar zielig-verzuurd op reageert: de pers gaf hem groot gelijk. Gwendolyn Rutten die er met opgestoken wijsvingertje op reageert: de pers prees haar om haar wijsheid. Met tot slot een groot applaus voor staatsman Kristof Calvo, die het schandalig vond dat de regeringspartijen op Twitter zo aan politiek deden, terwijl hij een dag eerder op Twitter dacht de Kamer uit kerstreces te kunnen terugroepen. En John Crombez? Ach ja. Het is niet de eerste keer dat de man pas op het perron verschijnt wanneer de trein met de andere partijvoorzitters allang vertrokken is. Ook veelzeggend: het Vlaams Belang kwam in heel de discussie over Theo Francken en de Soedanezen niet aan het woord in de traditionele pers. Alsof die partij geen mening over die zaak zou hebben. Hier willen we even terugkoppelen naar Koert Debeuf: blijkbaar volstaat het dat iemand van de Open Vld enkele losse beschuldigingen van Soedanese plantrekkers in een Word-documentje bij mekaar smijt en naar enkele redacties stuurt, om een ware lynchpartij tegen Francken te organiseren. Maar het gecontroleerde cijfermateriaal van het Vlaams Belang, daar zal u in die pers nooit iets over vernemen, of het moet zijn dat het door iemand van een andere partij ingepikt wordt.

Wat Mija’s grootvader haar echter nooit heeft verteld, is dat Okja één van de 26 biggen is van de zusters Mirando (Tilde Swinton), een Amerikaans bedrijf, dat een nieuw soort supervarken heeft gevonden waarmee ze een revolutie willen ontketenen in de voedselindustrie. Wanneer na tien jaar de dag aanbreekt dat Mirando Okja komt halen, om hem mee te nemen naar Amerika, probeert de heldhaftige Mija daar een stokje voor te steken. Joon-Ho Bong houdt met “Okja” een spiegel voor aan de voedselindustrie. Een sterk verhaal waar loodzare thema’s samenkomen, zoals onze omgang met dieren, leugens binnen de voedselindustrie, hebzucht en overconsumptie. Stilzwijgen, daar doet Joon-Ho Bong niet aan, maar toch weet hij de harde thema’s op een subtiele, stille manier over te brengen. Anderzijds heeft de film een zeer bombastisch kantje, ‘over-the-top’, met zenuwwekkend acteerwerk (vooral van Jake Gyllenhaal), maar al met al geeft de film een mooi beeld van wat in mijn ogen het contrast tussen menselijkheid (de relatie tussen Mija en Okja) en een bepaalde onmenselijkheid (de vleesindustrie) moet voorstellen. Knappe film, ongeacht het soms doffe acteerwerk.

2. Baby Driver “Baby Driver” is zo’n film waarvan de titel verkeerde connotaties kan oproepen. Laat u niet van de wijs brengen, want “Baby Driver” is absoluut de moeite waard, om meer dan één reden. De film, geschreven en geregisseerd door Edward Wright, vertelt het verhaal van een jongen genaamd Baby (Ansel Elgort), die werkt voor een opdrachtgever (Kevin Spacey) als chauffeur bij roofovervallen, totdat uiteindelijk een opdracht compleet fout loopt. “Baby Driver” is als een lange choreografie met een constante soundtrack. De hoofdpersoon, Baby, heeft door een auto-ongeluk in zijn jeugd last van constant gesuis in zijn oren, wat hij probeert af te blokken door altijd met een koptelefoon naar muziek te luisteren. Het resultaat is dat de film op momenten aanvoelt als een musical. Er is een befaamde scene in het begin van de film, waarin Baby naar een koffiebar loopt, die (bijna drie minuten lang) in één camerabeweging (“tracking shot”) is opgenomen, op het nummer “Harlem Shuffle” van Bob & Earl. Die scene zit perfect in elkaar. Iedere beweging, iedere stap die Baby zet, iedere voorbijganger; alles is perfect getimed op de muziek. Die opening zet meteen de toon voor de film, die erna alleen nog maar beter en verrassender wordt. Meer ga ik niet prijsgeven. Baby Driver is een film die je gezien moet hebben!

1. Dunkirk Dunkirk is een niet-alledaagse oorlogsfilm van de geprezen schrijver en regisseur Christopher Nolan, bekend van onder meer “Memento”, “The Prestige”, “Inception” en “Interstellar”. Zoals de titel doet verluiden, gaat de film over de historische Slag om Frankrijk in 1940, toen 400.000 Belgische, Britse en Franse soldaten door het Duitse leger op het strand van Duinkerken werden vastgepind. In de film wordt niet gefocust op de actie, zoals in de meeste oorlogsfilms, maar op de momenten van stilte en leegte tussen de actie in. Een historische die uiterst menselijk verfilmd is. Als kijker word je recht in de gebeurtenis geworpen en beleef je alles vanuit het middelpunt. Intense acteerprestaties van Fionn Whitehead, Tom Hardy, Cillian Murphy en Harry Styles. Wat Dunkirk een geniale oorlogsfilm maakt, in mijn ogen, is hoe het geluid en de muziek constant de spanning opbouwen. Christopher Nolan en componist Hans Zimmer hebben in de soundtrack gebruik gemaakt van “shepard tones”, geluiden die bestaan uit een aantal gelijktijdige tonen, die een auditieve illusie opwekken alsof ze continu hoger of lager worden, maar in werkelijkheid nooit een climax bereiken. De shepard tones zitten ook in andere films van Christopher Nolan, zoals in “The Dark Night”-trilogie en “The Prestige”. In bijna al zijn films speelt Nolan met het concept ‘tijd’, hoe tijd voorbijgaat of juist te manipuleren valt, of hoe het voor onze ogen van ons weggerukt kan worden. De soundtrack van Hans Zimmer in “Dunkirk” maakt de spanning niet alleen hoorbaar, maar ook voelbaar. Een intieme en epische film die u lang bij zal blijven.

Thirza Nerissa

Op de praatstoel

4 januari 2018

11

Praten met Bruno Valkeniers

Is er leven na de politiek? Soms Bruno Valkeniers werd in 2017 secretaris van de GSC, General Stevedoring Council, een wereldvereniging van stouwers, opgericht in 1970 in Rotterdam en New York. Hij investeert sedert 2012 tienduizenden euro’s in OCRS, een startend bedrijf in Nederland met een ecologisch product om oliesmeer van de golven te halen. Hij is een kosmopoliet met diepe wortels in Vlaanderen en de Vlaamse politiek. Bruno Valkeniers had noch een zuil, noch politieke voorspraak nodig voor een dynamisch leven. Hij hoopt op een rechtse coalitie in 2018 in Antwerpen met (gedoog)steun van Vlaams Belang. De ochtend start vroeg bij Bruno Valkeniers thuis in Wilrijk. Na de eerste kop koffie gutsen op de Apple berichten binnen komende van de vijf continenten. Hij is pas terug van een aantal reizen die hem voor de GSC in Londen en de Verenigde Staten brachten. Deze groepering van 55 stouwers, waaronder bedrijven en publieke terminal operatoren, omvat de ganse aardbol. Valkeniers is van zijn eerste dagen bij Hessenatie in 1980 een wereldzwerver met een nest in Vlaanderen en zijn cultuur, geschiedenis en identiteit. ‘t Pallieterke: Groen wil de communisten van de PVDA bij een linkse stadsregering in Antwerpen? Zal Vlaams Belang gedoogsteun geven aan een eventuele rechtse coalitie? Bruno Valkeniers: “Een extreemlinkse coalitie, de droom van Samen en PVDA, zou voor Antwerpen een slechte zaak zijn, in alle opzichten. Het ziet ernaar uit dat rechts, waaronder de Vlaams-nationale partijen, hopeloos verdeeld zal aantreden bij de verkiezingen. Het Vlaams Belang heeft in het verleden herhaaldelijk voorgesteld in Antwerpen en elders gedoogsteun te verlenen aan een rechtse coalitie. Dat is steeds hooghartig afgewezen. Ook dit jaar, in 2018? Ik ben benieuwd. Een meerderheid van kiezers van N-VA en Open Vld heeft zich meermaals uitgesproken tegen het cordon sanitaire.” ‘t Pallieterke: wat met de affaire-Francken? Bruno Valkeniers: “Wat rond Soedan en met Theo Francken gebeurt, is “much ado about nothing”. Het is een typisch schijnheilig politiek spel, waar meerderheidspartijen, zonder geïnteresseerd te zijn in de feiten, elkaar proberen vliegen af te vangen. Hier wordt niemand beter van, in eerste instantie niet de echte asielzoeker die om politieke of religieuze redenen vervolgd wordt. Misschien moet Theo Francken antwoorden met de geloofsverklaring van Mark Eyskens, notoir CD&V’er, in 1991: “In elk ander land zou ik ontslag nemen, maar niet in dit apenland”. Voor de rest verkoopt Theo Francken gebakken lucht, en is de hersenvlucht uit de landen in ontwikkeling dramatisch en een schande.” ‘t Pallieterke: doet u in 2018 mee met de gemeenteraadsverkiezingen en in 2019 met de federale verkiezingen? Bruno Valkeniers: “Ondanks een goede verstandhouding met politici van vele partijen blijft het Vlaams Belang, met de nodige

zin voor kritiek, de partij van mijn hart. Maar ik zal dat te gepasten tijde in eer en geweten bekijken. Vandaag ben ik er niet mee bezig en bouw ik mijn internationale activiteiten op, plus ben ik secretaris van de Vlaamse Volksbeweging nadat ik de vereniging heb doorgelicht. Dàt zijn mijn prioriteiten. De VVB houdt stevig contact met de Catalaanse bevrijdingsbeweging en elke dag zie je hoe die independentisten professioneel en dus met vooruitzicht hun campagne voeren. Daar is veel van te leren. De twee Jordi’s, voormannen van de Catalaanse Beweging zijn, naast ministers van de regering Puigdemont, gevangengezet door de Spaanse vrienden van de Vlaamse christendemocraten. Voor zij de nor in vlogen, was er een filmpje klaar waarin zij zelf aankondigden dat zoiets te verwachten was van Madrid met aansluitend hun politieke raadgevingen. Knap toch. Ook Vlaanderen moet naar de onafhankelijkheid en dus meer lef hebben dan ijveren voor confederalisme. Mijn lievelingszin van het Vlaamse volkslied luidt: “De tijd verslindt de steden, geen tronen blijven staan”. Over die verandering moet nagedacht worden en de VVB doet dat met de voorbereiding van een Witboek tegen 2019. Je moet de verandering de baas blijven, haar niet ondergaan. Globalisering is een blijvende trend, maar hoe meer globalisering hoe sterker de burgers zoeken naar geborgenheid in een volksgemeenschap die zij herkennen en die hen erkent. Mijn hele leven werk ik samen met mensen van alle kleuren, godsdiensten en geaardheden en ik ben dus een wereldburger, wat niet belet dat eenieder ontheemd geraakt in zijn land van oorsprong als het brutaal en chaotisch, zoals in België en Europa, gemulticulturaliseerd wordt. Als de mensen bij ons thuiskomen, komen zij niet meer thuis. Multicultuur als ideologie is fout, want elk land en elke beschaving dient te wortelen in een Leitkultur, of de basis voor en het gevoelen van solidariteit verdwijnt. Die politieke en sociologische werkelijkheid wil de politiek-sociale elite, met de Europese technocratische nomenklatoera op kop, niet zien en dat loopt slecht af.” ‘t Pallieterke: u is een koele minnaar van de Europese Unie… Bruno Valkeniers: “Ik ben een hartstochtelijke Europeaan, maar Europa is veel meer dan de Europese Unie. Ik blijf zweren bij de slotzin uit het essay “Vlaamse en Europese Beweging” van 1900 van August Vermeylen: “Wij willen Vlamingen zijn, om Europeeërs te worden.” Ik ben niet pessimistisch over Europa, wel over de Europese Unie. Europees Brus-

Propere golven Sedert vijf jaar investeert Bruno Valkeniers met twee Duitsers en een Nederlander in Oil Spill Cleaning & Rescue Solutions, een startende onderneming die de olievervuiling op zee wil bestrijden met eigen duurzame technologie. Bruno Valkeniers: “Ik ben een groene jongen en ik belijd dat niet met dure woorden en theorie. Ik draag onbezoldigd sedert 2012 maandelijks een pak euro’s en veel managementtijd bij voor het opbouwen, met vallen en opstaan, van onze technologie. OCRS is gevestigd bij YES!Delft, een bedrijvenincubator van de Technische Universiteit Delft. Vele honderden miljoenen liter olie of chemische stoffen komen jaarlijks in het water terecht. Geen kwart van al die vuiligheid wordt verwijderd. Elektrisch of LNG-aangedreven schepen zullen dat probleem ten gronde veranderen, maar voor dat een weerslag heeft, zijn wij dertig jaar verder. OCRS doet aan onderzoek en ontwikkeling, voorlopig zonder Nederlandse of Europese subsidies. Het Duitse patent voorziet het verspreiden een PU-achtige vloeibare stof op de olie, die stof zwelt op, vormt een tapijt die werkt als een spons. Daarna moet de spons opgetakeld worden, waarna de olie en de spons hetzij gerecycleerd of vernietigd worden. In Delft, een TU met een grote naam in o.a. de chemie, moet het product olievriendelijker en watervijandiger gemaakt worden. Het OCRS-product kan toegepast worden in havens, op rivieren en op zee. Verdere testen moeten bewijzen dat het eveneens geschikt is voor de schoonmaak van ijs, brak- en moeraswater, rotsen, betonnen vloeren en opslagtanks. OCRS heeft nog geen handelsproduct, maar mijn drie partners en ik geloven dat wij 80 tot 90 procent kans maken om, mits de nodige financiële middelen en een goed chemicus, over een jaar met de verkoop te beginnen van onze complementaire of vervangende technologie. Ondanks belangstelling voor wat wij doen bij vele havens en maritieme autoriteiten zoals het Nederlandse Rijkswaterstaat, het Duitse HavarieKommando en de US Coast Guard, stappen we in een zeer conservatieve markt, waar het behelpen blijft voor de zeevervuiling, en waar succes niet gegarandeerd is.”

sel kneedt als een bovenlaag een Europa dat lak heeft aan de onderlagen, dat moet om, en opnieuw hoort het van de basis naar de top te gaan. De opstandigheid van Polen en Hongarije, de Brexit, het succes van het AfD in Duitsland, de woeling in Catalonië, de evolutie in Schotland, de drang naar verdere devolutie, mag ik hopen ook nog steeds de passie van N-VA, ten voordele van Vlaanderen zijn signalen dat het populisme, het weerwerk van het volk tegen de elite, groeit, en dat leidt tot een nieuwe EU. Een unie die in mijn ogen een Atlantische band moet behouden met de VSA. Een minder gepolariseerde verhouding met Rusland is noodzakelijk, al blijft dat land autocratisch en imperialistisch.” ‘t Pallieterke: Vlaams Belang mist een zuil met vertakkingen in brede middenvelden - de mutualiteiten, honderd-eneen vzw’s, raden van bestuur die graag een ex-politicus aan boord hebben, - waar politici die gas willen terugnemen of hun houdbaarheidsdatum hebben overschreden, “geplaatst” kunnen worden? Bruno Valkeniers: “Dat is zo. Het ontbreken van een zuil is als politicus vervelend voor een carrièreplanning, maar het geeft het Vlaams Belang een grote vrijheid om aan politiek te doen zonder interne achterkamertjes en ego’s die je voor hun kar spannen. Het is wel een zoveelste aanduiding dat wie eens kiest voor het Vlaams Belang uit hard hout moet gesneden zijn. Een engagement voor die partij is veel riskanter dan een keuze voor anderen. Je weet waar je aan begint, niet waarop de inzet eindigt. Dat geldt voor de verkozenen én de kaderleden. Na de slechte score van Vlaams Belang bij de federale verkiezingen van 2014 zijn er circa 50 mensen op het secretariaat en bij de ondersteunende diensten die een andere job hebben moeten zoeken. Met Vlaams Belang in je curriculum vitae is dat bitter. Ik ben er nog ziek van, zo’n verkwisting van talent.” ‘t Pallieterke: u hield in uw puur politieke jaren voeling met de zeewereld via Falconsult, uw adviesbedrijf? Bruno Valkeniers: “Dat is de aard van het beestje. Ik heb mij tussen 2008 en 2012 volledig ingezet als partijvoorzitter en voor en na in het parlement, maar ik hield contact op afstand met de bedrijven en de mensen die ik leerde kennen door mijn zesentwintig jaar bij Hessenatie. De scheepvaart is een branche die mij fascineert van in mijn studententijd. Falconsult was tijdens mijn voorzitterschap van het Vlaams Belang een contactpunt met minimale zakelijke invulling en mezelf als onbezoldigd zaakvoerder. Ik stichtte dat maritieme adviesbedrijf in 2002 een viertal jaar voor ik omwille van een verschil van visie en managementstijl van de nieuwe eigenaar van Hessenatie, het Singaporese PSA, een einde maakte aan de samenwerking, maar niet aan de goede verstandhouding, met die grootste Antwerpse terminaloperator. Falconsult was na 2012 ideaal om snel opnieuw te ankeren in die boeiende wereld. Zeventig procent van het aardoppervlak is oceaan.”

Frans Crols

De superstouwer Bruno Valkeniers is net terug van een werkreis naar New York. Het is zowat zijn tweede commerciële thuis sedert hij in 2017 de functie eresecretaris (secretary) van de “General Stevedoring Council” aanvaardde. Mooie Nederlandse woorden voor “stevedoring” zijn stuwadoor, stuwage, stouwer en stouwerij. Bruno Valkeniers staat, samen met een Amerikaan en een Nederlander, in voor de dagelijkse werking van de GSC, een wereldorganisatie van stouwers. Hessenatie, nu PSA Antwerp, was zesentwintig jaar zijn werkgever en een zeer actieve stuwadoor in Antwerpen. Bruno Valkeniers is dus van het vak. De 55 leden van over gans de wereld van de “General Stevedoring Council” zijn terminal operators of havens die hun eigen terminals beheren, bijvoorbeeld Dublin en de eengemaakte haven Kopenhagen-Malmö. Bruno Valkeniers: “De GSC bezit een prachtig netwerk en ik leef in de sector van toen ik begon bij Hessenatie, dat in 2002 eigendom werd van de Singaporese staatsonderneming PSA. De stuwadoors waren mijn collega’s en concurrenten.” De GSC ontstond in 1970 uit de professionele kameraadschap van zeekapitein Owen Thomas en Henk van Walt Meijer die in de jaren zestig van de vorige eeuw zagen hoe het laden en lossen van schepen vliegensvlug evolueerde door de containerisatie van de ladingen. Bruno Valkeniers: “De organisatie bestaat nu bijna vijftig jaar en heeft twee belangrijke oogmerken: ten eerste een brancheforum zijn voor het opzetten van regelmatige virtuele en reële netwerkmomenten en conferenties en ten tweede managementcursussen organiseren voor de volgende generatie van havenleiders en stuwadoors onder de eigen leden.” De containerisatie gaat onverminderd voort en leidt tot lagere kosten door de makkelijkere “handling”. Ook is er steeds meer vloeibare bulk en dus minder droge lading, door bijvoorbeeld het verminderen van steenkool als varend goed. “De groei van de schepen gaat overhands door, met gevolgen voor de investeringen in de havens, op de scheepswerven en in de opleiding voor nautisch vakmanschap,” weet Valkeniers. “Tel daarbij het krimpen van het aantal grote wereldspelers zowel bij de terminal operators als de rederijen, met dus een evidente schaalvergroting. Zie dicht bij huis de fusie op nieuwjaarsdag 2018 van de havens van Gent en Zeeland Seaports, dus Terneuzen en Vlissingen, tot een grensoverschrijdende groothaven. Het is de tweede Europese “cross-border” geboorte van een haven, na die van Kopenhagen en Malmö in 2001. Ik word bij de GSC dagelijks geconfronteerd met het omgaan met verandering, ofte in het jargon “change management”, want het gaat steeds sneller, persoonlijker en indringender in de sector. Er is een bevraging over de GSC en de sector bezig. Jaarlijks zijn er drie vergaderingen van enkele dagen ergens in de wereld. Veel kan via internet en de moderne technologie, maar in New York zal ik regelmatig zijn. Ik heb als “secretary” een droom van een opdracht.

12 Cultuur

4 januari 2018

“A symphony of trees” Muziek Een universiteit in Gent In 2017 herdachten we de Slag van Passchendaele. Dat was een uiterst bloedige, gruwelijke en vrij zinloze slag die 100 jaar geleden uitgevochten werd in de Ieperse Salient ofte Ieperboog. Om die verjaardag met de gepaste luister te herdenken, schreef Piet Swerts (°1960) een koorsymfonie op teksten van de Engelse soldaat-dichter-componist Ivor Gurney (1890-1937). Swerts geniet internationale faam als componist, pianist en dirigent. Hij is professor aan het Leuvense Lemmensinstituut, en het grote publiek kent hem dankzij werken zoals ‘Zodiac’ (opgelegd vioolconcerto voor de Elisabethwedstrijd) en ‘Rotations’ (opgelegd pianoconcerto voor diezelfde wedstrijd). Soldaat-dichter Ivor Gurney kwam in 1917 aan op het Ieperse front. Hij was zeer geschokt door het oorlogsgeweld en de nefaste invloed ervan op het landschap. ‘Een verschrikking’, schreef hij in zijn gedichten. De natuur en de bomen waren een vaste inspiratiebron voor zijn compositorisch en poëtisch oeuvre. Vandaar de titel ‘A symphony of trees’. De boom wordt gebruikt als een metafoor voor alle menselijke emoties. Hij dichtte zowat 50 stukken over Ieper. Er werden daarnaast enkele gedichten van dichteressen (Charlotte Mew en Margaret Postgate Cole) gebruikt om ook het vrouwelijke element in dit oorlogsdrama aan bod te laten komen.

Doodsklok De compositie bestaat uit 19 delen waarin koor, orkest en solisten elkaar spontaan afwisselen, aanvullen en ondersteunen. Het werk start met een sterke opener van het orgel die dan overgaat naar koor en orkest. Daarna treedt een grote verstilling op. De symfonie eindigt met een trage maar grootse climax. En zo vormt het hele werk een grote spanningsboog zonder dipjes maar met een sterke structuur. Viermaal gebruikt Swerts het gedicht ‘Memory, let all slip’ als ankerpunt, leidmotief in dit meer dan 83 minuten durende opus. Vier orkestrale interludia brengen rust en sfeer en maken de overgang tussen de verschillende delen. Het gebruik van de hoorn in ‘Interludium I’ en het daaropvolgende ‘Klaaglied’ verwijst duidelijk naar de bossen en de heuvels van Ieper. Interludium II is een duidelijke verwijzing naar het beginthema. De dreigende doodsklok is constant aanwezig, zonder opdringerig te worden. Allemaal voorbeelden van een doordachte structuur en beschrijvende sfeerschepping. Swerts koos resoluut voor een grote koorbezetting (348 zangers) met jeugden kinderkoren naast gemengde koren, een groot symfonisch orkest, twee orgels (het kathedraalorgel en een orkestorgel) en twee zangsolisten (sopraan en tenor).

Dubbel-cd De wereldcreatie vond plaats op 15 september 2017. De opvoering werd opgenomen en door PaedraCD uitgebracht op een dubbel-cd. Het Symfonieorkest Vlaanderen, de sopraan Lee Bisset, de tenor Thomas Blondelle en de 11 koren stonden onder leiding van David Angus. 50 jaar na Brittens War Requiem, 100 jaar na de horror in en om Ieper en ongeveer 150 jaar na Benoits De Oorlog hebben we opnieuw een machtige en eigentijdse oorlogs- en vredescompositie. Van een Vlaams componist! Schitterend gecomponeerd door Piet Swerts, voortreffelijk uitgevoerd door David Angus en de zijnen, technisch vakkundig geregistreerd en aantrekkelijk uitgebracht door Luc Famaey en heel zijn Phaedra-ploeg. Meer dan zomaar een aanrader. Luisteren en genieten! Hopelijk komt de wereldvrede vanzelf mee… Peter Leys In Flanders’ Fields 98 Piet Swerts, “A symphony of trees - An homage to Ivor Gurney and Ypres”, 23,60 euro (2 cd’s), verzendingskosten inbegrepen. Bestellen via: www.phaedracd.com of telefonisch: 0479 87 36 67

Op 9 oktober 1817 werd in Gent de universiteit plechtig geopend. De tweehonderdste verjaardag is vorig najaar met diverse initiatieven gevierd. Enkele tentoonstellingen lopen nog tot de lente van dit nieuwe jaar.

Bij het begin van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, in 1815, was het onderwijs in onze gewesten sterk verwaarloosd. Koning Willem I plande een inhaalbeweging, ook voor het hoger onderwijs. Er ontstond een bitse strijd tussen Leuven, Brugge, Gent, Doornik en Brussel, die in Den Haag hun stad aanprezen als ideale locatie voor een universiteit. Gent speelde op het sentiment: in 1576 was er met instemming van het Huis Oranje-Nassau een ‘calvinistische universiteit’ opgericht. In september 1816 hakte koning Willem de knoop door: er kwamen universiteiten in Leuven, Gent en Luik. Die van Gent werd op 9 oktober 1817 plechtig ingehuldigd. Een maand later begonnen de colleges, met 190 studenten, 16 professoren en 13 personeelsleden. De professoren, voornamelijk katholieken, kwamen vooral uit Noord-Nederland, Duitsland en Frankrijk. Met de opstand in 1830 begon een periode van chaos. Twee van de vier faculteiten werden geschrapt en het orangistische Gent vreesde voor zijn universiteit. Pas in 1835 kwam een einde aan de onzekerheid. Gent behield de universiteit, met vier faculteiten. Zo begint het verhaal van ‘Stad en universiteit, sinds 1817’, de tentoonstelling die tot einde maart in het STAM loopt. De expo belicht hoe de universiteit haar plaats zocht in de stad. Bij de start stelde het stadbestuur enkele gebouwen ter beschikking. In 1826 kwam er de nieuwe Aula Academica, op de plaats van de afgebroken jezuïetenkerk. De studentenbevolking groeide aan (van 190 bij de start tot ruim 40.000 vandaag) en evolueerde. We zien hoe het elitaire groepje ‘heerkens van het goed leven’ vooral na de Tweede Wereldoorlog een sociaal gevarieerd en vervrouwelijkt studentencorps werd dat ook een plaats moest krijgen in Gent. Eerst op kamers bij de hospita en vanaf de jaren 1960 en 1970 in woontorens die in de stad verrezen.

Onderwijs in de eigen taal De tentoonstelling besteedt ook aandacht aan de strijd voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit. Na de Belgische onafhan-

kelijkheid moest het Latijn er plaats ruimen voor het Frans. Al snel gingen stemmen op die pleiten voor het gebruik van het Nederlands, maar het zou nog bijna een eeuw duren vooraleer drie jonge politici in 1911 een wetsvoorstel indienden om vanaf 1917 het Nederlands stap voor stap in te voeren. Het initiatief kwam van de ‘drie kraaiende hanen’; de katholiek Frans Van Cauwelaert, de socialist Camille Huysmans en de liberaal Louis Franck. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog waren de besprekingen nog aan de gang. Als onderdeel van de Flamenpolitik werd in 1916 in Gent een Nederlandstalige universiteit opgericht: de Vlaamsche Hoogeschool. Na 11 november 1918 werd die afgeschaft, alle diploma’s en benoemingen tenietgedaan, de professoren en studenten vervolgd en bestraft. In januari 1919 opende de Gentse universiteit opnieuw de deuren met het Frans als voertaal. In 1921 herlanceerde Van Cauwelaert het voorstel voor een geleidelijke vernederlandsing van de universiteit. Pierre Nolf, de Luikse minister van Onderwijs, vond een compromis à la belge: de universiteit kreeg in 1923 een Vlaamse afdeling, waar twee derde in het Nederlands en een derde in het Frans werd onderwezen, en daarnaast een Franstalige, waar de verhouding net andersom was. De universiteit kreeg de spotnaam ‘Nolfbarak’. Ondertussen evolueerde het politieke klimaat. In Vlaanderen klonken de taaleisen steeds luider en de Vlaams-nationalisten wonnen in 1929 de verkiezingen. Een jaar later was de volledig vernederlandste Gentse universiteit een feit, met als rector de socialist August Vermeylen. Het is goed dat de expo nog eens verteld dat er lang is gestreden voor onderwijs in de eigen taal en daarbij niet vergeet te vermelden dat vandaag de verengelsing hand over hand toeneemt.

In de stad Ter gelegenheid van de tweehonderdste verjaardag stuurt de universiteit collecties uit het Gentse Universitair Museum en de Boekentoren naar culturele instellingen in de stad. Dat levert interessante tentoonstellingen op. Zo is de Sint-Pietersabdij het schitterende decor (zie afbeelding) voor een expo die een ode brengt aan wetenschappers, instrumentenbouwers en ook wel enkele avonturiers die het mysterie ‘tijd’ hebben proberen te ontrafelen.

MMMV

Tentoonstelling ‘Stad en universiteit, sinds 1817’, nog tot 27 maart 2018, STAM, Gent, www.stamgent.be; expo ‘In de ban van de tijd’, nog tot 25 maart 2018, Sint-Pietersabdij, Gent, www.sintpietersabdijgent.be.

Hotels en en Hotels restaurants waar waar restaurants Vlamingen thuis thuis zijn zijn Vlamingen Hotels en restaurants waar Vlamingen thuis zijn Verliefd op de de natuur-? Verliefd op natuur-?

opgeweld na berichten dat “de” politiek reeds volop in “verkiezingsmodus” verkeert Besef jij, Jan, hoeveel politikasters om je geven, om jouw geluk en dat van Mieke met de schort zijn bekommerd? In hun agenda, Jan en Mieke, staat met stip geschreven hoe zij als leiders jullie kunnen leiden in de lommerd.

Kom ze ze eens eens proeven proeven te te Achouffe-! Achouffe-! Kom

Bekommernis, nietwaar, zelfs goedbedoeld, kan tegenvallen, want tussen droom en daad staan in dit land een resem wetten die listig zijn ontkracht door grendels van gewiekste Walen, die sluw de Waalse tering naar de Vlaamse nering zetten.

Achouffe 19 19 -- 6666 6666 Houffalize Houffalize Achouffe

De Vlaamse geldstroom kan dus blijven stromen naar beneden en ook voor ‘t koningshuis valt er weer opslag mee te graaien, zodat het rustig verder in zijn Huisje Weltevreden naar hartenlust genieten kan van Vlaamse karbonaaien.

HOTEL HOTEL

De keuken keukenNu is enkel enkel open voor voor hotelgasten hotelgasten ook restaurant De is open TeMiddagmenu bereiken via via Namen, Marche, Laroche reeds te verkrijgen vanafLaroche E19,50 Te bereiken Namen, Marche, Keuken gesloten op donderdagmiddag richting Houffalize Houffalize (afslag (afslag Nadrin) Nadrin) of of via via Luik Luik richting

Wij zijn Vlaamstalig Tel. 061-28 061-28 81 82 82 Fax 061-28 061-28 90 90 82 82 Tel. 81 -- Fax Tel. 061-28 81zijn 82 Nederlandstalig-!) www.lespine.be (Wij (Wij zijn Nederlandstalig-!) Heerlijk aan aan de de kust kust nu! nu! Heerlijk

HOTEL DIE DIE PRINCE PRINCE HOTEL

zal u u extra extra verwennen. verwennen. zal Albert I-Wandeling I-Wandeling 41-42 41-42 -- OOSTENDE OOSTENDE Albert Tel. 059-70 059-70 65 65 07 07 Tel.

Je weet toch, Jan, op jouw geduld blijft het belgiekske leven, zijn minderheid en heel haar profitariaat ten bate. Dat was in achttiendertig zo, en zo is het gebleven en lekt het schip van staat, geen nood, de Vlaming stopt de gaten.

naam Layouter Zijn leiders, ondertussen, hebben steeds weer toegegeven,

want moesten zij de Vlaamse wijn niet met Waals water dopen? Je Vlaamse stem is, Jan, voor hen niet zomaar om het even: ze wordt bewaard in ‘t diepvriesvak, dan kan ze niet gaan lopen… Gaan lopen doen je leiders, Jan, maar toch maar blijven hopen! HvO

PAL 00

Van onze hofdichter

Hoop voor Vlaamse Jan met de pet

Actueel

4 januari 2018

Boek

13

Spanjaarden aan het oostfront

Toen het grootschalige Duitse offensief (Unternehmen Barbarossa) tegen de SovjetUnie op 22 juni 1941 van start ging, heerste in Madrid en andere Spaanse steden een ware euforie. Met tienduizenden meldden Spanjaarden (ook vrouwen!) zich aan om als vrijwilliger(ster) in de rangen van de Wehrmacht te treden om het communisme te gaan bevechten.

Rantsoenen delen De Spanjaarden werden gegroepeerd in een eigen gevechtseenheid, División Azul (Blauwe Divisie), genoemd naar het donkerblauwe hemd dat de falangisten droegen. Tussen haakjes, niet alle vrijwilligers waren falangisten. Ook avonturiers, armen en een aantal republikeinen trokken naar het oostfront. Een aantal republikeinen wilde zich alvast rehabiliteren, anderen hoopten uit Spanje te ontsnappen en elders hun heil te zoeken. Er waren ook lieden bij die vastbesloten waren om bij de eerste de beste gelegenheid te deserteren en naar de Sovjets over te lopen. In totaal telde de Blauwe Divisie 45.482 vrijwilligers, waarvan er 23.552 (52 procent)

sneuvelden en 9.522 (21 procent) gewond raakten. Dat is 73 procent van de effectieven die niet heelhuids uit de oorlog kwamen. Krijgsgevangenen en deserteurs zijn daar niet bij gerekend. De Spanjaarden vochten met een fanatieke wil die zelfs de soldaten van de Waffen-SS niet bezaten. Wanneer hun munitie op was, vochten ze verder met hun dolken. Een van hun leuzen luidde niet voor niets “Leve de dood!”. Het interessante en onderhoudende boekje (met enkele drukfouten, dat wel) van Maria Garcia Alvarez en Perry Pierik toont ook aan dat de Duitsers zich vaak ‘blauw’ ergerden aan de nonchalance, het gebrek aan discipline en de slordige kledij van de Spanjaarden. Ze steigerden gewoon als ze zagen dat “die Spanier”

Vuurwerk afsteken is niet zonder gevaar!

hun rantsoenen met Russische vrouwen en meisjes (ook joodse) deelden. De geviseerde Spaanse officieren lieten weten dat ze tegen het bolsjewisme vochten en geen antisemieten waren. Een Duitse veldcommandant schreef dat “onze manschappen altijd blij zijn de Spanjaarden als buren te hebben in hun sector. Zij zijn uitzonderlijk moedig en bestand tegen ontberingen, maar ontzettend ongedisciplineerd”. Meer dan eens vochten Vlaamse oostfronters zij aan zij met Spanjaarden. De Vlamingen hadden absoluut geen problemen met hen. Wel integendeel! Vooral onder druk van de Amerikanen trok Franco in september 1943 zijn Blauwe Divisie terug van het front. Hij vreesde immers voor zijn toekomst nu de krijgskansen gekeerd waren. Een vrijwilligerslegioen bleef aan Duitse zijde vechten. Op 31 maart 1944 waren de eerste contingenten terug in hun vaderland.

Pieter Jan Verstraete

Maria Garcia Alvarez en Perry Pierik, “De Spaanse blauwe divisie: de dramatische strijd van Franco’s troepen voor Leningrad”, Uitg. Aspekt, Soesterberg 2017, 138 blz. gen., 9,95 euro. ISBN 978 94 6338 132 1

Kleurenblinde groenen Na de affaire-Weinstein en andere onthullingen van grensoverschrijdend gedrag, stelde Groen dat vrouwenrechten nog steeds worden geschonden, en drong de partij daarom aan op een conferentie over vrouwenrechten.

7.700 euro per vluchtelingscholier Een opleidingsexpert uit Essen, Klaus Klemm, rekent met een supplementaire uitgave van meerdere miljarden voor de opleiding en scholing van de jonge asielzoekers die Duitsland zijn binnengekomen. Alleen al de bijkomende personeelsuitgaven zouden becijferd moeten worden op ongeveer 4,5 miljard euro per jaar. basis van de verhouding “leerling-leerkrachtDe professor emeritus (universiteit van Duissociale medewerkers”, zoals die momenteel in burg-Essen) publiceerde hierover meermaals Duitsland wordt gehanteerd. Voor 2016 kwam in Die Welt. Hij schat het aantal vluchtelingen hij op die manier op een bedrag van 3,2 miltussen 6 en 25 jaar die in 2015 naar Duitsjard euro. Gemiddeld kost een vluchtelingenland is gekomen op ongeveer 411.000. Daarscholier op die manier aan de Duitse gemeenuit berekende hij de personeelsuitgaven op schap 7.700 euro.

NIEUWJAARSNACHT IN BRUSSEL Benden “jongeren” staken op meerdere plaatsen in Molenbeek autobanden in brand en bekogelden daarna de politie en de brandweer met stenen. Aan het Weststation werd ook een auto in brand gestoken. Er werd – alweer – niemand gearresteerd. Er werden tevens kerstbomen (van ongelovige christenhonden, uiteraard) in brand gestoken. In Anderlecht - in de Victor Olivierlaan, de Miessestraat en de Jaurezstraat - werd brand gesticht in vier wagens. Ook daar werden geen verdachten aangehouden. Ook aan het commissariaat van de lokale politie Brussel Hoofdstad/Elsene werd brand gesticht, maar de schade bleef beperkt. O wonder, er konden zelfs twee verdachten opgepakt worden. Er werden ook nog auto’s in brand gestoken op de Helihavenlaan, langs de Anderlechtsesteenweg en in de Vandenbrandestraat. Op het Prins Leopoldplein ging straatmeubilair in vlammen op. En dat waren nog maar de feiten die de krant haalden…

Nog meer stijgende kosten Dit moet vanzelfsprekend worden verhoogd met de kosten voor schoolpsychologen en opleidingsbegeleiders, die in veel scholen absoluut noodzakelijk zullen zijn, schat Klemm in. De kosten voor onderwijs stijgen in Duitsland op die manier met ongeveer 20 procent. Daardoor ontbreekt in veel scholen het geld voor kleuteronderwijs, voor kleinere klassen of voor inclusie-onderwijs, om maar te zwijgen over geld voor het onderhoud van gebouwen.

En het resultaat is… Duitse onderwijskringen maken zich zorgen over de kwaliteit van het onderwijs. Niet helemaal onterecht, als we de daling van de leeskwaliteit in het Vlaams onderwijs analyseren: “Vlaamse kinderen van 10 jaar hebben voor begrijpend lezen een achterstand van zes maanden in vergelijking met de generatie van tien jaar geleden. Nergens in West-Europa dalen de scores zo sterk.” Duitsland maakt zich zorgen. Gans West-Europa zou zich beter grote zorgen maken, zoals ook Vlaanderen zich beter ernstige zorgen maakt. Piet van Nieuwvliet

“De ongelijkheid tussen man en vrouw is nog groot. Denk maar aan participatie op de arbeidsmarkt, het glazen plafond, de loonkloof, de sociale ongelijkheid en gedwongen huwelijken”, aldus Groen-Kamerlid Evita Willaert. Allemaal dingen waar iets voor te zeggen valt. Maar de onvoorstelbare blindheid van Groen voor de maatschappelijke realiteit blijft toch verbazen. Groen ‘vergeet’ namelijk de bijzonder gespannen verhouding tussen vrouwen en allochtonen, vooral islamieten.

ling: “Mannen en vrouwen zijn op het vlak van aanranding en seksuele agressie niet aan elkaar gelijk.” Uit de cijfers blijkt dat 20 procent van de vrouwen het slachtoffer van grensoverschrijdende opmerkingen werd, 8 procent werd beledigd, 3 procent werd achtervolgd, en 2 procent moest betastingen en ongewenste aanrakingen ondergaan. Ongeveer 25 procent van de vrouwen geeft aan op straat geïntimideerd te zijn geweest. Bij mannen is dat minder dan de helft.

Een onvolledig verhaal!

Grootstedelijk en allochtoon

Groen is blind aan het linkeroog. Als één van de ideologische motoren achter de multicul blijft Groen vriend en vijand verbazen met een naïef “goed-mens-verhaal”: “als we maar allemaal ons best doen, als wij Europeanen onze verantwoordelijkheid zouden nemen voor de vele wandaden die door Europa zijn gepleegd, en ons wat soepeler en minder racistisch opstellen, valt het allemaal wel in de juiste plooi. Ja, multicultureel samenleven, het kan!” Enfin, u kent dat natuurlijk! Spijtig genoeg spreken de vele wetenschappelijke onderzoeken een totaal andere taal. Zo publiceerde het Franse INED (Nationaal Instituut voor Demografische Studies) onlangs een rapport over straatgeweld en seksuele agressie. 27.268 mensen werden ondervraagd, 15.500 vrouwen en bijna 12.000 mannen. En hoewel slechts voorlopige resultaten werden bekendgemaakt (de definitieve resultaten volgen pas in november 2018), bestaat er weinig aarze-

Wat de multiculturalisten van Groen en links evenmin zal plezieren, zijn de cijfers uit de grote stadsagglomeraties: daar geeft namelijk 37 procent van de vrouwen aan het slachtoffer van intimidatie te zijn geweest. Bij vrouwen tussen 20 en 24 jaar loopt het percentage in de Parijse regio zelfs op tot 68 procent! De resultaten zijn overduidelijk: intimidatie van vrouwen is (voornamelijk) een grootstedelijk probleem, en de daders hebben meestal een allochtone achtergrond. Groen (en bij uitbreiding links en zelfs de liberalen) blijft blind aan dat oog. Om vooral niet te stigmatiseren en geen potentieel kiespubliek af te stoten, is het duidelijk dat al wat naar ‘allochtoon geweld’ zweemt, nooit een thema zal kunnen worden bij groen of bij links. Dit ondanks alle wetenschappelijke studies. Wanneer durft Groen de realiteit eens onder ogen zien? Wanneer sneuvelen de linkse taboes? Piet van Nieuwvliet

Eeuweling Roger vanden Berge, humorist Dat ‘t Pallieterke meer dan één kranige lezer telt, is geen geheim. Maar onze lezer Roger vanden Berge behoort zeker tot de kranigste: hij werd vorige week net honderd jaar oud. Hij werd geboren in Wondelgem (Gent) tijdens de Groote Oorlog, tussen Kerstmis en Nieuwjaar, op 27 december 1917. Vandaag woont hij in Burcht. Roger was regent Nederlands en geschiedenis. Hij begon zijn loopbaan in het Klein Seminarie in Roeselare. Hij deed zijn legerdienst in Brussel en “lag” bij het begin van de Tweede Wereldoorlog aan het Albertkanaal. Ze trokken, bestookt door Duitse vliegtuigen, te voet terug van Lummen naar Vilvoorde en zo naar Diksmuide. Tijdens de oorlog was hij korte tijd leraar in de gemeenteschool te Burcht en daarna werd hij benoemd als leraar Nederlands, geschiedenis en aardrijkskunde in Don Bosco te Hoboken. Roger hoopt gezond te blijven “tot de miserie begint”. “Als ik dan voor Sint-Pieter kom te staan en die vraagt mij: ‘Wat heb jij zoal goed gedaan in je lang leven op aarde?’, dan zal ik hem zeggen: ‘Vraag het aan uw Grote Baas, die weet toch alles!’” Op die hoge leeftijd heeft hij nog steeds een glashelder geheugen. Hij schildert, is lid van de Heemkundige Kring Zwijndrecht Burcht en hij schrijft nog gedichten en haiku’s. Namens de ganse redactie wensen wij onze honderdjarige lezer nog veel leesgenot en en een goede gezondheid. Ad multos annos.

K arl van C amp - hoofdredacteur

14

Brieven 81

ste

Zondag 4 maart 2018 14u30

Lotto-Arena Antwerpen

d rass Ban Scaldis B zingt ben je zelf’ out-Opstal, e nh ‘Al wat je el Chiro Bugge udenaard ap J r, KSA O Muziekk enaarde en VN anske De Krijge KSA Oud e trompetten H Thebaans Famous Tantris ep Are U Dansgro

omas Gene ThBotha (Zuid-Afrika) Corlea Info en reservatie info@anz.be

03 237 93 92 070 345 345

www.zangfeest.org www.teleticketservice.com

Bij het ANZ is de regieploeg onder leiding van Wilfried Haesen volop bezig met de voorbereiding van het 81ste zangfeest. Noteer alvast de datum: zondag 4 maart, om 14.30 uur, Antwerpen – Lotto Arena. Kaarten zijn te bestellen via www.teleticketservice.com 070 345 345 of via de lokale verkooppunten. Zie: www.zangfeest.org

Hernieuwbare energie Pallieterke, Op woensdag 27 december jl. verklaarde Open Vld-voorzitster Gwendolyn Rutten in het VRT-radioprogramma De Ochtend dat er geen uitstel meer komt op de sluiting van alle kerncentrales, en dat Bart de Wever dat mee heeft gestemd en zich daaraan dan ook moet houden, en dat we moeten kiezen voor toekomstgerichte oplossingen. Daarvoor verwijst ze naar Philippe de Backer, die windmolens gaat bouwen op de Noordzee, en dit zonder subsidies. Maar over de 9 gascentrales die nodig zijn om de elektriciteitsproductie van de 7 kerncentrales over te nemen (d.i. de conclusie van de uitgebreide studie van prof. Johan Albrecht) repte ze met geen woord. De reden waarom ze we het woord gascentrales niet uitspreekt, kunnen we onrechtstreeks afleiden uit wat ze verder zegt: ‘De energie moet toekomstgericht, hernieuwbaar en betaalbaar zijn.’ Toekomstgericht? Ze geeft geen enkele uitleg wat ze daarmee concreet bedoelt. Idem voor betaalbaar. Wat hernieuwbare energie betreft: daartoe behoren niet de gascentrales, want energie opgewekt door verbranding van fossiele brandstoffen, zoals aardgas, steenkool, bruinkool, petroleum, behoort tot niet-hernieuwbare energie. Vraag aan mevrouw Rutten: waar gaat u de hernieuwbare energie vandaan halen ter vervanging van alle kerncentrales?

Luc Vandeputte - Ledegem

Tekort aan sociale woningen Pallieterke, Iedereen weet dat er een tekort is aan sociale woningen voor de financieel zwakkeren in onze samenleving. De oplossing ligt voor de hand. Op dit ogenblik worden veel van die woningen verhuurd aan Turken en Marokkanen, ook al bezitten die een woning - of meerdere woningen - in hun thuisland, wat in strijd is met de voorwaarden van het OCMW. Als men toegang krijgt tot het kadaster in die landen, gaan er hier veel woningen vrijkomen voor de echte zwakkeren in onze samenleving.

Anneke Kegels - Antwerpen

Kruisende woorden oplossing 1089

4 januari 2018 De wet van Baumol Pallieterke, Begin mei overleed William Baumol, één van de belangrijkste economen van de twintigste eeuw. De economische wet van Baumol staat nog altijd als een huis en wordt ook wel eens de ziekte van Baumol genoemd. Zij steekt de kop als de productiviteitsontwikkeling in de publieke sector, de overheid, achterblijft bij die in de marktsector, terwijl de lonen in de beide sectoren gelijk blijven stijgen waardoor de publieke sector relatief steeds duurder wordt en dat slaat een gat in de staatskas. Bovendien zitten we met 9 regeringen, 8 parlementen, 55 ministers en hun kabinetten die elkaar permanent tegenspreken. Men slaagde er zelfs in de vijf resoluties van 1999 van het Vlaams Parlement om hieraan te verhelpen bij het groot huisvuil te deponeren. Het kan niet anders dan dat er moet bezuinigd worden of - wat meestal gebeurt - de belastingen worden verhoogd zelfs verdoken op de energiefactuur. De ziekte van Baumol is niet uitgewoed, integendeel, ze nam steeds toe en maakt dat de overheid een waterhoofd heeft gekregen en meer dan de helft van de nationale welvaart afroomt. In plaats van zich steeds te profileren, te kibbelen, zouden ze ziekte van Baumol een halt moeten toeroepen en ze uitroeien. Maar ze sluiten zich liever aan bij de zoveelste hype van de zuiderburen!

Gustaaf van de Cloot - ’s-Gravenwezel

Taalfaciliteiten in Ronse Pallieterke, De soap rond de taalfaciliteiten in Ronse en hun afschaffing, blijft de gemoederen en de pers beroeren. Tijdens de zitting van de gemeenteraad op 27 november had de Vlaams Belang-fractie de kat de bel aangebonden door hun voorstel om Franstalige Ronsenaars in de toekomst te verwijzen naar één enkel loket. Voor alle plaatselijke politici was dit het sein om de oude eis tot afschaffing van de faciliteiten vanonder het stof te halen. Die eis werd in 2008 door burgemeester Luc Dupont in een pathetische brief gericht aan toenmalig premier Yves Leterme. De knuppel die het Vlaams Belang in het hoederhok had gegooid, kon eerst rekenen op de nodige commotie. Maar bij de volgende zitting van de gemeenteraad op 18 december stemden alle partijen (behalve de sp.a-fractie) voor het opstellen en versturen van een nieuwe motie naar de overheid. Door hun “provocerend” voorstel heeft het Vlaams Belang in de eerste plaats de kat weer eens de bel willen aanbinden. Lokale politiek correcte schrijvelaars hadden dadelijk weer hun mond vol van “populistische haatpraat, extremisme en obscurantisme”. VB-bashen is voor sommigen een levensdoel geworden. Ieder diertje zijn pleziertje. Dat Ronse reikhalzend uitkijkt naar een fusie heeft enkel en alleen een financiële reden. Die reden is “dertien miljoen euro”, het bedrag dat een fusie Ronse zou kunnen opbrengen. Aanlokkelijk genoeg om ineens weer Vlaamsgezind te zijn. Ronse zou door zijn ligging aan de taalgrens enkel een fusie kunnen aangaan met twee buurgemeenten: Maarkedal en Kluisbergen. Maar daar wringt het schoentje. Het (welvarende) Maarkedal en Kluisbergen zien een fusie met de armste stad van Oost-Vlaanderen helemaal niet zitten. Zij hebben betere en rijkere kandidaten op het oog. Net op dit punt heeft burgemeester Luc Dupont een zware inschattingsfout gemaakt. Om te huwen moet je met twee zijn, die instemmen om in het bootje te stappen. Ben je alleen, dan kan je slechts een platonische liefde overwegen. Ronse heeft echt geen enkele troef om een uitverkoren huwelijkspartner te worden. Luc de Medts - Ronse

Pallieterke, Groen-voorzitster Meyrem Almaci sluit niet uit dat haar partij in Antwerpen een coalitie sluit met het communistische PVDA na de gemeenteraadsverkiezingen van 2018. Voor Groen is politiek extremisme goed ... als het Wim Peeters – Turnhout maar links is.

Een dubbele wens! Vind je “zalig en gelukkig” ietsje uit vervlogen tijd? Word je boos of nukkig als dit nu nog wordt gezeid? Wij zijn oud maar niet versleten, koppig eerder wel van aard, hebben blijvend, mag je weten, “vroeger” in ons hart bewaard! Geen gezwets in vreemd talen maar de oude nieuwjaarswens, die we nog eens bovenhalen, luid en krachtig, heel intens: Een zalig en gelukkig nieuwjaar

EDV - Assebroek

Kinderen van de collaboratie (1) Pallieterke, Tot mijn verwondering werden een aantal belangrijke aspecten door de aangezochte historici tijdens de laatste aflevering van “Kinderen van de collaboratie” (CANVAS 19.12.17) niet of nauwelijks besproken. Zoals de motivatie van de Vlaamse collaborateurs, het tanende aanzien van de democratie in Europa tussen beide wereldoorlogen, de aanwezigheid van het antisemitisme ook buiten nazi-Duitsland, en de vraag naar de bekendheid van de Holocaust in België tijdens de oorlog. Ik beperk me tot dit laatste element. Pierre d’Ydewalle, de latere gouverneur van West-Vlaanderen, was bij het begin van de oorlog aangesteld tot verbindingsman tussen de Aktie- en Inlichtingendienst in het bezette België en de Belgische regering in ballingschap in Londen. Zijn taak was te observeren en te rapporteren naar die regering over alle belangrijke gebeurtenissen inzake Duitse krijgsverrichtingen en de houding van de bevolking tegenover de bezetter. Zijn standplaats was WestVlaanderen. In 1997 werd zijn boek “Mijn oorlogsjaren” gepubliceerd bij Lannoo, Tielt. Daarin schrijft hij: “Gedurende die vier jaar ben ik bijna dagelijks in deze provincie op weg geweest. Ik heb nooit iemand ontmoet die van de uitroeiing van de joden ook maar iets afwist. Persoonlijk heb ik tijdens mijn vele verplaatsingen naar Brussel vernomen dat de joden, in tegenstelling tot de andere gevangenen, steeds werden opgesloten in de Dossinkazerne in Mechelen. Meer wist ik niet. De arrestaties van joden leken mij niet meer of minder willekeurig dan de ontelbare andere arbitraire aanhoudingen.” (blz. 27) En verder: “Als ik denk aan wat er sindsdien is onthuld over de nazimisdaden, is het merkwaardig dat ik in geen enkel van mijn verslagen alludeer op de systematische uitroeiing van de joden. Ik had het daar reeds over. De uitleg van dat stilzwijgen ligt voor de hand: ik wist daar niets van.” (blz. 63) Tenslotte: “Eind april – begin mei 1945 kwamen de vrijgelaten weggevoerde arbeiders, de politieke en de krijgsgevangenen uit Duitsland terug. Voor het eerst vernam men hier het bestaan van de uitroeiingskampen en de afschuwelijke folteringen waar de nazibeulen zich aan schuldig hadden gemaakt. Voor velen was het een verschrikkelijke revelatie, een bijna ondenkbaar iets.” (blz. 194) Deze getuigenis van Pierre d’Ydewalle werd reeds gepubliceerd door Mark Grammens in ’t Pallieterke van 22 oktober 1997.

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Cuperusstraat 41 2018 Antwerpen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen en administratie: secretariaat@pallieterke.net Lezersbrieven: lezersbrieven@pallieterke.net

Kinderen van de collaboratie (2) Pallieterke, Het is pas in de laatste aflevering van ‘Kinderen van de collaboratie’ dat duidelijk wordt wat de (politieke) bedoeling was van het programma. Het Vlaams-nationalisme (in het vooruitzicht van de volgende verkiezingen) in verdenking brengen met het ophalen van afschuwelijke misdrijven waar ze eigenlijk geen zeg in hadden, misschien meestal niet eens kenden. Trouwens, worden onze communisten nog in verdenking gesteld van de misdaden in de Goelag? Nu is het wél zo dat het Vlaams-nationalisme in de Tweede Wereldoorlog hulp en bondgenoten zocht. Vlaanderen was immers reeds meer dan 100 jaar bezet door de Franstaligen (zonder Napoleon of Lodewijk XIV mee te rekenen maar toen steeds bevrijd door de Engelsen samen met … de Duitsers).Voor de overtuigde, en moegestreden, Vlaamse nationalisten was de Duitse bezetting niet zozeer een bezetting maar een ‘mogelijke’ bevrijding. Dit was uiteraard fout, maar missen is menselijk, en hoop doet leven. Trouwens, geen woord in de uitzendingen over de grootste collaborateur: de Waal Leon Degrelle (die zijn leven rustig mocht beëindigen in vrijheid in Spanje). Leopold III, gesteund door zeer veel Vlamingen, en een meerderheid in België, moest aftreden. Te Vlaams. En waarom worden de huidige Vlaams-nationale partijen, zo lang na de oorlog, erbij gesleurd? Zijn er misschien verkiezingen op komst?

Jan Peremans – Mortsel

Francken Pallieterke, Francken heeft het niet makkelijk met die Soedanezen. Vooral opgepookt en aangevallen door de islampartij bij uitstek, CD&V. Ik zou beschaamd zijn die “C” nog te gebruiken in CD&V. Het is bijna godslastering. Wat mij in gans deze zaak opvalt is dat, wanneer een uitgewezen Soedanees telefonisch vertelt aan een ngo-medewerker dat hij gefolterd is, dat dat dan voor de hele correcte wereld de pure waarheid en niets dan de waarheid is. Zelfs zonder ook maar enig bewijs. Daarnaast is er in een afgeluisterd telefoongesprek van een ex-Syriëstrijder naar zijn vrouw duidelijk te horen geweest (waarschijnlijk door de gerechtelijke diensten) dat hij zichzelf van moord op een burger (sjiiet) beschuldigt. Dit wordt afgedaan als pure fantasie en ongeloofwaardig. Het zou pure onzin zijn wat de man in het gesprek heeft uitgekraamd. Ter verduidelijking: de man in kwestie, Hakim E., staat momenteel te Antwerpen terecht voor zijn gepleegde wandaden in Syrië. Hoe geloofwaardig of ongeloofwaardig een telefoongesprek kan zijn, is blijkbaar afhankelijk vanuit welke hoek het komt.

Erwin de Mulder - Geraardsbergen

Eric Ponette - Winksele

ABONNEMENTEN

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

A R A T I O N A L I S M E B I P O D X A M A N D E L C O E V E L X O P T I E S D O R E X A I S N E X L X E L O R E N Z X A R O M A F S L E D G E H A M M E R G T X N X E G X M E X N G H E K X N J E T X D O G E I L I P O O M X A I X S N J S P A X J X P L A K E T K E X N E O N A Z I X L U L L E D S X E N O P M X M

SAMEN met de communisten

• BINNENLAND 3 maanden € 29,90 6 maanden € 59,80 1 jaar € 119,60 1 jaar steunabonnement € 250 • BUITENLAND Tarieven afhankelijk van de bestemming. Alle inlichtingen op de kantoren.

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgende rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168

BIC KREDBEBB

Lees nu ook digitaal op www.pallieterke.net Elke week op donderdag in uw krantenwinkel Stichter: Bruno de Winter: 1945-1955 Hoofdredacteur Jan Nuyts: 1955-2000 Hoofdredacteur Leo Custers: 2000-2010 Hoofdredacteur: Karl Van Camp Verantw. uitgever: Karl Van Camp

Sport

4 januari 2018

Afscheid

Roskammen

2017 zal altijd een zwart jaar blijven in de geschiedenis van Anderlecht. Veel van mijn ex-ploegmaats hebben ons verlaten: Jean Trappeniers, Nico de Bree, Jean Plaskie, Martin Lippens, Pierre Hanon, Stephan Keshi, Jean Cornelis en Swat van der Elst. Het overlijden van Swatje heeft mij het meest getroffen. Drie weken voor zijn overlijden zaten we nog samen aan tafel bij de verkiezing van de “Trofee Raymond Goethals”, waar ik hem beloofde dat ik eens ging langskomen met enkele vrienden in zijn snookerzaak in Opwijk. Zo gezegd, zo gedaan. Een tiental dagen voor zijn dood hebben we nog wat afgelachen. Toen ik via de media het slechte nieuws vernam, was er eerst ongeloof, maar dan kwam de pijn, zeer veel pijn. Enkele dagen later zijn Rensenbrink en ik, samen met een massa Anderlechtsupporters, onze vriend gaan begraven. Mijn laatste telefoongesprek met Nico de Bree was ook een afknapper. Hij woonde in Oostenrijk. Ik wilde een interview maken voor Sport-Voetbalmagazine met onze doelman en ik belde hem op om een datum af te spreken. Ik had meteen in de gaten dat er iets aan de hand was, want ik verstond hem nauwelijks aan de telefoon! Hij probeerde mij te vertellen dat hij zijn gevecht met botkanker aan het verliezen was en niet meer de kracht had om zich te verplaatsen. Een paar weken later stierf Nico de Beer, zoals hij door ons wel eens werd genoemd. Hij woog nog slechts 45 kilogram toen hij aan zijn laatste reis begon.

Coucke Maar de wereld draait door. Ik was in het Constant vanden Stockstadion tegen AA Gent, de laatste match voor de winterstop. Er moest gewonnen worden, dat was duidelijk. De thuissupporters liepen er nerveus bij, en dat is zacht uitgedrukt. In de wandelgangen van het stadion liep ik een vermoeide Herman van

Voetbalschimmen Gille van Binst

Voormalig Anderlechtcoryfee

Holsbeeck tegen het lijf. “Het zijn harde weken geweest”, fluisterde hij mij toe. Ik besloot een pintje te gaan drinken in de vipruimte. Om daar binnen te geraken, moet men voorbij het borstbeeld van Constant vanden Stock passeren. Ik had de indruk dat hij mij strenger aankeek dan gewoonlijk. Ik maakte me vlug uit de voeten, want ik ken die blik! Het werd weer een wedstrijd van zweet, bloed en tranen, maar er werd gewonnen, en dat is voor het ogenblik het voornaamste. Uit gewoonte sprong ik nog eens binnen in Café het Greenpark, bij Jeanneke. Uit de gesprekken die ik had met de supporters bleek dat het geloof in Marc Coucke groot is! Men verwacht van hem enkele spectaculaire aankopen. Toen ik opstapte, vroeg een iets oudere man mij: “Kunnen we dit seizoen nog kampioen spelen, Gille? Want op mijn leeftijd heb ik niet veel tijd meer om te wachten.” “Natuurlijk!”, antwoordde ik. Ik draaide mij vlug om, want ik lieg niet graag tegen de mensen...

Leve de “mercato” Het nieuwe jaar deed zijn intrede, samen met de “wintermercato” in het voetbal, waarbij euro’s sneller in de zakken van “managers” vloeien dan rivierwater naar zee, maar dan met onvoorspelbaar resultaat. In Engeland weet José Mourinho dat “zijn” Manchester United, vergeleken met de andere Britse topclubs, te weinig geld uitgeeft. Hemeltergende onzin, zeer zeker. Maar je bent de “special one” of je bent dat niet. Of Mourinho ook bereid is enkele eenheden van het eigen vorstelijke loon in te leveren om de financiële cel van United bij te staan, bleef als passende vraag van die cel uit. In tegenstelling met een voluit meebewegen op de mercato. Wie in de Jupiler Pro League als concurrent van Club Brugge nog droomt om Leko en co van de landstitel te houden, is de misleidende naïviteit zelf. Het belet niet dat men zelfs in Brugge vindt dat er via de “mercato” nog “iets” mag bijkomen, in de verdediging en onder de deklat. Met dat voorbeeld voor ogen mag het niet verwonderen dat niet één coach in eerste klasse bereid is om het seizoen vol te maken met de al aanwezige spelerskern. Van “kandidaat-play-off een” tot “kandidaat-degradant” zoekt men naarstig naar “versterking”. De verlanglijstjes zijn opvallend gelijk. Elke club/coach/sportief directeur zoekt “de in het systeem passende draaischijf op het middenveld en de dito diepe en veel scorende spits”. De kans dat de clubs vinden wat ze zoeken, wordt twijfelachtiger naargelang hun plaats dieper in de rangschikking, met nog negen speeldagen te gaan voor het eind van de “reguliere” competitie.

“Te goed om te zakken” Het lijdt amper twijfel dat, na speeldag dertig, de degradant naar 1B Eupen, KV Mechelen of Zulte Waregem zal zijn. We houden ons aan de alfabetische volgorde, in afwachting dat de reële “zakker” half maart gekend zal zijn. In Waregem denken coach, clubleiding en fans allicht met “gemengde gevoelens” terug aan het meningsverschil dat tot het vertrek van topspits Mbaye Leye leidde. Het is hopen dat de naar Eupen verkaste, en daar even vlot scorende, Leye op speeldag 27 in “zijn” Regenboogstadion zijn ex-ploeg niet quasi officieel de das omdoet!

Balans

Revelatie

Voetbalschoenen aan de haak en voeten onder tafel. Het is de heren voetballers gegund in afwachting en op voorwaarde dat ze einde januari opnieuw hun nestel afdraaien. Die tijdelijke windstilte geeft ons de kans een tussentijdse balans op te maken. Over de kommer en kwel die sommige clubs teistert, zullen we het nog hebben; laat ons beginnen met het goede nieuws. Daarvoor moeten we in Brugge zijn. Hallo! Is er iemand thuis in het Jan Breydelstadion?

Daarmee zijn wij bij het nummer vier in de rangschikking beland. Hadden we bij het begin van de competitie voorspeld dat Antwerp op een benijdenswaardige vierde plaats zou staan, had men ons het boekje ‘Voetbal voor beginners’ aangeraden. Op de vraag of de pupillen van trainer Bölöni dat gaan blijven volhouden, kan alleen madame Blanche antwoorden, met behulp van haar glazen bol. Wel voorspelbaar is dat het warme wintermaanden worden voor stamnummer één. De eerstvolgende thuismatch op de Bosuil komt uitgerekend leider Club Brugge op bezoek. We kunnen ons inbeelden dat de manschappen van trainer Ivan Leko Antwerpdoelman Bolat geen tijd gaan gunnen om de gazet te lezen. Een verwittigd man is er twee waard.

Eenzame leider Niemand thuis? Iedereen nog aan het uitblazen van de feestelijkheden? Ook goed. Dan zullen wij het maar verklappen, voor zover ge het nog niet wist. Met elf punten voorsprong op achtervolger Charleroi en dertien op Anderlecht moet het al enorm tegenzitten zou Club nog naast de titel grijpen. Uiteraard houden we rekening met de knotsgekke play-offs met puntenhalvering. Maar zoals Club er tot dusver met kop en nek bovenuit steekt, vrezen we dat het cliché dat in voetbal alles mogelijk is, niet meer is dan een magere troost voor de achtervolgers.

15

Klavertjevier Mogen vier trainers van eigen bodem die het in eerste klasse waarmaken ook eens in het zonnetje staan? Onder Yves Vanderhaeghe is AA Gent bezig aan een inhaalbeweging, Jonas de Roeck moet zijn vakkennis niet meer bewijzen bij Sint-Truiden en zijn collega Philippe Clement werd niet voor niks door Racing Genk weggekaapt bij Waasland-Beveren. Om te ein-

Zoals het bij Mechelen hopen is dat, een speeldag eerder, in eigen huis tegen Eupen, uit een ander vaatje wordt getapt dan uit dat waaraan het de 4-1 pil dankte die het aan de “Kehrweg” incasseerde. “We zijn te goed om te zakken”, klonk het arrogant bij de geel-roden nadat ze op de laatste speeldag voor de winterstop in en tegen Lokeren hun hondstrouwe aanhang voor de zoveelste keer in de steek lieten. Of ze na een eerste “sleutelmatch” op speeldag 21 aan huis tegen Zulte Waregem, en een tweede op speeldag 26 tegen Eupen, nog “te goed zullen zijn om te zakken”, is voor hun fans bang afwachten. Onder coach Claude Makelele leert Eupen voortdurend bij inzake verdedigend werk. Als counterploeg met snelle en balvaardige pocketspitsen zijn de “panda’s” nooit te onderschatten. In Waregem en Mechelen doen ze er goed aan om daar rekening mee te houden. Ongeacht tijdens de “mercato” al aangetrokken of nog aan te trekken “versterkingen”. En zonder dank voor ons advies.

Illusie Naast de competitievervalsende “mercato” is dezer dagen ook de jongste kwetsuur van Vincent Kompany topnieuws. “Opperanalist” Marc Degryse porde hem op de frontpagina van Het Laatste Nieuws zelfs aan “om eindelijk eens te zeggen wat het probleem is”. Op een afdoend antwoord van de recordhouder aan blessures zal Degryse ongetwijfeld nog lang moeten wachten, maar wie weet neemt hij genoegen met een gratis respons in dit krantje. De spieren van Kompany betalen de tol aan de vorm van bodybuilding die hij zich altijd al oplegde om zich als topverdediger te vestigen én te handhaven. Altijd strakgespannen spieren geven sneller forfait onder zware fysische druk. Zoals voetballen op hoog niveau. Als ook de jaren beginnen tellen, is blijvend herstellen vooral een illusie.

digen bij Glen de Boeck die bij Kortrijk als reddende engel zijn sporen aan het verdienen is. Ge moet geen specialist zijn om te beseffen dat het van de ene dag op de andere kan keren. Eerst aanbeden om kort daarop verguisd te worden, we hebben het al meer meegemaakt. Maar tot zolang mogen de vier vernoemden met opgeheven hoofd onder de mensen komen. In de hoop dat ze er geen dikke nek aan overhouden.

Bij Lokeren van hetzelfde. AA Gent en Eupen willen op hun beurt een spits met scorend vermogen. Spitsen zonder scorend vermogen gelieven zich te onthouden. Zulte Waregem is al tevreden met een spits zonder meer. Al veronderstellen we dat ze heimelijk hopen dat die ook raak kan treffen. Als ge het ons vraagt, liggen de spitsen goed in de markt deze tijd. Het probleem is dat ze niet aan de bomen groeien. Toch succes gewenst met de zoektochten.

Alarmerend

Poets, wederom poets

Dat Racing Genk en Standard tegen de verwachtingen in tussen de grijze muizen in het klassement staan, is een opvallend gegeven waarover ze in Limburg en in Sclessin hun hoofd mogen breken. Daarmee zijn we bij het minder goede nieuws beland. Het meest treurige relaas willen we u niet onthouden. Daarvoor moeten we, jammer maar helaas, bij KV Mechelen aankloppen.

Er valt rond deze tijd van het jaar niet veel te beleven in Bredene, dus waren de veldrijders voorbije zaterdag meer dan welkom om aan de kust wat leven in de brouwerij te brengen. Terwijl het gros van de starters het vroegtijdig voor bekeken hield, bleven twaalf dapperen de gure regenvlagen, de kille Noordzeewind en de modder trotseren. Uren van bewondering voor zoveel doorzettingsvermogen, terwijl er maar één winnaar kon zijn. Zijn naam? Wout van Aert, die de loodzware omloop een kolfje naar zijn hand vond. En waar zat Mathieu van der Poel? Die voelde zich duidelijk niet in zijn sas op dat slijkveld en moest vrede nemen met een tweede plaats. Maar zijn wraak was zoet, een dag later in Loenhout. En zo blijven ze bezig.

Bange tijden Met nauwelijks twee puntjes voorsprong op rode lantaarn Eupen, en met een ploeg die vierkant draait, is het huilen met de pet op Achter de Kazerne. Geen mens – behalve die van de Oostkantons wellicht – die KV gebiedt om aan de staart te blijven krasselen. Het is niet aan ons om onder de duiven van trainer Jankovic te schieten die zich naar eigen zeggen opofferde om Malinwa uit de penarie te helpen. Rapper gezegd dan gedaan. Het is hem geraden er werk van te maken, maar of dat volstaat, valt bang af te wachten.

Speurtochten We zouden het liever anders zien, maar het is winterstop, en dan moeten we ons erbij neerleggen dat er koopjes mogen gedaan worden. Een greep uit de verlanglijstjes van de clubs. Anderlecht is op zoek naar een scorende targetman. Bij Antwerp is een spits meer dan welkom en KV Mechelen wil er een aanvaller bij.

Waarom niet? Een attente lezer vraagt waarom we nooit eens schrijven over darts en al evenmin over snooker. Temeer omdat we naar verluidt aankomende talenten hebben die zich op dat gebied laten gelden. We willen het graag geloven, maar van veredelde vogelpik hebben we geen kaas gegeten en met een biljartkeu in de hand zouden we een mal figuur slaan. Als er gegadigden zijn die zich geroepen voelen dat gat in onze sportcultuur op te vullen, mogen ze zich altijd melden. Hetzelfde geldt voor liefhebbers van driebanden, klaverjassen, pitjesbak en dat soort amusement. Laat maar komen. Maar niet allemaal tegelijk, a.u.b.

16 Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet Wouter Beke: “Of Jezus nu de zoon van god is? Ze waren zeker close! Dat wel.”

4 januari 2018

De voorzitter van CD&V ziet er afgepeigerd uit. De prijs van een stevig Nieuwjaarsfeestje is het alvast niet. “Het is de slapeloosheid, mijnheer Pallieter. Alles zo wonderwel doen lopen is een beestenwerk. Wij gaan gebukt onder de loodzware verantwoordelijkheid van het besturen, maar we zijn goed bezig. Daar wordt een mens wat vermoeid van,” zo stelt Wouter Beke. Maar het kan ook liggen aan het voeden van het ego van Kris Peeters. Het vreet arme Wouter de oren van het hoofd. Ons Nieuwjaarsinterview loopt niet van een leien dakje. Vooral vicepremier, partijsterkhouder en duivel-doet-niks Kris Peeters onderbreekt ons gesprek ettelijke malen met een telefoontje om advies. Met monnikengeduld neemt Beke de telefoontjes aan. “Ja Kris, die bordeaux das is prima. Daar zien de vrouwtjes u graag in. Nee, ik heb die van Het Laatste Nieuws nog niet kunnen bellen. Uiteraard hoor jij in de top 10 te staan in plaats van op plaatsje 62. Dat zal inderdaad een vergissing zijn van de krant. Inderdaad, en anders zijn de lezers allemaal zot geworden en dan kan jij er ook niks aan doen. Ja Kris. Ja Kris. De mooiste en de beste Kris. En natuurlijk woon je wel in Antwerpen Kris. Dag Kris.” PALLIETER: Uw sterspeler lijkt wat onzeker deze dagen? BEKE: “Daar vergist u zich in. Alles gaat prima. We trekken naar de kiezer met een vernieuwde, jonge ploeg. We blijven de grootste en gaan Antwerpen stormenderhand veroveren. De steden, daar ligt ons grootste wingewest. Nieuwe kiezers die inzien dat de enige weg het moedige midden is.”

PALLIETER: U doelt op moslims? BEKE: “Moslims!? Hoe komt u daar bij? Zitten er moslims in onze steden dan? Daar weet ik niks van.” PALLIETER: U doet nochtans beroep op campagne-experten die er prat op gaan om de moslimgemeenschap te bereiken en geeft de vrienden van Dyab Abou Jahjah een plaats op de lijst? BEKE: “Haha, u kent ons. Wij geven iedereen kansen he. Zoals Jezus zei: ‘Voor zoveel gij dit een van deze Mijn minste broeders gedaan hebt, zo hebt gij dat Mij gedaan’.” PALLIETER: Gebruikt u nu een christelijke inspiratie om uw superioriteit boven de islam te etaleren? BEKE: “Nee! Jamais! Ik heb me versproken. Dat was helemaal niet wat ik bedoelde. Iedereen weet dat wij ons niet op christelijke waarden inspireren. Ik bedoelde alleen maar dat Jezus, of Isa zoals onze moslimvrienden hem noemen, ook voor iedereen was. Wij zijn ook voor iedereen. Inclusief! Jij is wij! Het moedige midden! Dat soort dingen.”

Kruisende woorden 1090

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

A

Met dank Naar men ons niet bevestigt, heeft de N-VA een mand met bloemen en fruit aan de gebroeders Dardenne laten bezorgen, met dank voor de gratis reclame voor Theo. En ook een paar goede flessen. Cava, natuurlijk.

D E

Het paradijs

F

Op oudejaarsavond was het weer serieus feest in het befaamde hellegat Brussel. In Molenbeek werd zelfs een brandweerwagen met vals alarm gelokt om bekogeld te kunnen worden. Misschien kunnen alle profeten die in de pers steeds over mooi Molenbeek orakelen, hun mede-Molembekenaren eerst eens proberen te overtuigen van hun inzichten?

G H I J

Kaars en bril

K L HORIZONTAAL Geprononceerd Romeinse keizer - Pausgezind Alternatieve onderzoeksmethode op basis van de iris - Lidwoord D. Kwaliteitsaanduiding van cognac Rechteroever - Waals boekendorp E. Nederlandse waterloop - Een vijandig schip aanklampen F. Ceremoniële vlucht van een groep vliegtuigen - Voor de middag G. Toebereid vleesnat - Stof uitgeworpen door een vulkaan - Balletkledij H. Ontvangt - Afkorting van voormalige Nederlandse munt - Energie-efficiencyplan I. Tangens - Autotype - Gedekte tafel J. Standaard K. Internationale Arbeidsorganisatie (Eng. afk.) - Vlaams-Brabants dorp L. Kaartlegspel - Laatstleden - Achting

blokkeren en saboteren omdat u niet wilt dat N-VA zou scoren tijdens de verkiezingen. BEKE: “Van mij mag iedereen scoren tijdens de verkiezingen. Wij liggen namelijk in het midden van het bed. Wij kunnen alle kanten op. Maar als wij uit bed zouden willen, moet dus eerst eentje uitstappen. Anders komen we er niet uit. Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat we willen uitstappen hé. Maar als iemand zou uitstappen, dan kunnen wij er ook uit. Als we moeten plassen. Of anders hebben we een bedpan nodig. Begrijpt u?” PALLIETER: Ik vrees van niet. BEKE: “Dat is het dus. Niemand begrijpt ons. Soms wij onszelf ook niet. Ik vind alleen dat we allemaal enerzijds ons fatsoen moeten houden en anderzijds niet blind mogen zijn. Daar zijn we het toch over eens?” PALLIETER: Mogelijk wel ja. BEKE: “Ogenblikje (neemt GSM op). Ja Kris? … Nee, ik heb die van Het Laatste Nieuws nog niet gebeld. … Nee, die bril staat u nog prima. Je lijkt helemaal niet op een mislukt pastoorke. … Ja, ik wel…”

Absurdistan

B C

A. B. C.

PALLIETER: Mijnheer Beke, is Jezus de zoon van God? BEKE: “Dat is een theologische vraag. Daar moei ik mij niet mee. Isa was zeker een profeet. Daar zijn we het allemaal over eens. Maar zoon? Laat ons daar geen polemiek over starten. Ik denk wel dat Isa en God close zijn. Daar zijn we het allemaal over eens. Vraagt u het anders nog eens na de verkiezingen, dan zet ik er onze studiedienst op. Als we maar begrip voor elkaar hebben en niet polariseren maar verbinden, hé. Verbinden, verbinden, verbinden. Dat is alles wat ik doe.” PALLIETER: En uithalen naar uw coalitiepartner N-VA. Waarom eiste u het ontslag van Theo Francken? BEKE: “Dat deed ik niet. Ik vroeg aan Theo of hij misschien geen zin had om zichzelf te ontslaan als hij daar misschien zin in had. En anders niet hoor. Niks aan de hand. Behalve dan dat we de hand blijven uitsteken naar iedereen die hem wil afhak… aannemen! Haha. We mogen dit interview toch nalezen, he?” PALLIETER: Toch ontstaat bij velen de indruk dat u in de regering de boel blijft

VERTICAAL 1. 2.

Onderwijsinstelling Inwoonster van een Europees land - Voornaam van een Europees regeringsleidster 3. Drietal - Kracht en zin om iets te doen Ellendig verblijf 4. Noord-Amerikaanse geestelijke liederen Bohrium 5. Deelgemeente van Hotton - Fanatiekeling 6. Vlaamse multifunctionele evenementenhal 7. Oorspronkelijke bewoners van NieuwGuinea - Standaard voor een technologie die snelle datacommunicatie over een telefoonlijn van koperdraad toelaat 8. Muziekstijl - Rijksschool - Limburgs dorp 9. Gezongen toneelstuk - Mangaan 10. Uitroep om een dier weg te jagen Voegwoord - Het naar een volgende versie brengen van een programma 11. Daterend van - Nuttigde - Gebalk 12. West-Vlaams polderdorpje

DE OPLOSSINGEN VAN HET KRUISWOORDRAADSEL NUMMER 1089 VINDT U OP BLZ. 14

De Spaanse minister van Economie toetert rond dat de “Catalaanse crisis” al een miljard gekost heeft. Uiteraard de schuld van die verdomde Catalanen die niet braaf willen zwijgen en werken voor Spanje. Dat het met een minimale inspanning van de Spaanse regering totaal anders had kunnen lopen, ontgaat de brave mens uiteraard.

Verwonder u! Wat er op oudejaarsavond in Brussel allemaal is gebeurd, bekijken wij met de nodige... verwondering. Dit op advies van zijne hoogbedgeborenheid Fluppe I, le rwa. Wij vermoeden dat we ook weer in 2018 veel verwondering nodig zullen hebben.

van Soedanese transitmigranten, geldt hij als een lulletje rozenwater. Emotie, dàt hebben we nodig, want dat verkoopt. Ook in de politiek.

Onvoorstelbaar Artikel 3 van het Mensenrechtenverdrag mag niet zomaar als vrijkaartje voor onze samenleving worden gebruikt, volgens de advocaat van een Soedanees die uitgewezen zou worden. Ons geloof in de advocatuur is nu wel wat geschokt, na het aanhoren van dergelijke nuchtere uitspraak.

Bijbelse inspiratie Bericht aan alle Soedanezen: doe als Jozef en Maria na Driekoningen en neem de vlucht naar Egypte. Neem vervolgens aansluiting naar belgië en uw kostje is gebakken. Of toch alleszins uw verblijfsrecht.

Kierewiet Geloof het of niet, maar in Rotterdam zal een partij “tegen afrofobie” deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen, met de mooie Nederlandse naam Ubuntu Connected Front. Wij suggereren een andere naam: PTZP. Partij Tegen Zwarte Piet.

Slimme Vlamingen kiezen Reisfamilie

Ezelchinezen Krijg nu wat! Het aantal ezels ter wereld neemt pijlsnel af, omdat ook die dieren gebruikt blijken te worden in traditionele Chinese geneeskunde. Wie weet hoe het neushoorns en olifanten daardoor vergaat, mag al beginnen vrezen. Gelukkig komen menselijke ezels niet in aanmerking. Voorlopig.

Voelgoedbeleid Als Freddy Roosemont, de directeur van de Dienst Vreemdelingenzaken, vanuit jarenlange ervaring vraagtekens plaatst bij getuigenissen

Luikersteenweg 62 • 3800 Sint-Truiden 011 705 500 • info@deblauwevogel.be

www.deblauwevogel.be