Page 1

140 × 210  SPINE: 16.8  FLAPS: 80

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

cover_floras.indd 1

Ζήσε ΤΩΡΑ! Γλυκό μου... ΡΕ!

ISBN 978-960-564-865-7

Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου

Θ

α μπορούσε αυτή η ιστορία να είναι μόνο το παραμύθι του αφηγητή, ως μια μικρή υποσημείωση, «παρακαταθήκη» στην ιστορία του ανθρώπινου έρωτα, κάτι σαν συνδυασμός «ταπεινότητας» και ματαιοδοξίας, αλλά και σαν προσπάθεια να ζήσει ξανά, αφού ο έρωτας είναι ζωή. Να ζήσει ξανά σε έναν ονειρικό δρόμο, μαγικό, τελείως προσωπικό, σαν ένας ζωγράφος με ουρανούς που τους διαπερνάνε χρώματα τρυφερά και ονειρικά. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον ίδιο μας τον εαυτό, που είναι ριζωμένος στο φως, που αποκάλυψε στα μάτια μας τον κόσμο όταν ήμασταν μικροί. Να ζήσει ξανά, μέσα από μια χειρονομία ελεγχόμενης παιδικότητας, που εντούτοις εξομολογείται την τρυφεράδα του έρωτα, ξεκαθαρίζει τις μεριές του εαυτού του με ορεξάτες πινελιές, όπως αυτές ενός ασκούμενου πιτόρου, και χορταίνει και ο ίδιος ευχαρίστηση. Με ένα προσωπικό λεξιλόγιο ο αφηγητής συνδυάζει μνήμες, χρώματα, νοήματα. Το ίδιο και οι συνομιλητές του, που με αυθορμητισμό και κάποια ίσως αυθαιρεσία, χρησιμοποιούν λέξεις που φανερώνουν και δίψα, αλλά και επάρκεια επικοινωνίας. Με λόγο κοσμημένο με κάθε δυνατή λέξη που μπορεί να αποδώσει την πληθώρα των συναισθημάτων και των μνημών που ταλανίζουν τους ήρωες. Υπάρχει, καμιά φορά, και μια «ασεβής» χρήση των λέξεων, μέσα στη σχετικότητα των καταστάσεων, απόδειξη της βαθιάς εσωτερικής απόχρωσης της επικοινωνίας τους και της ικανότητάς τους να αγαπήσουν. Απόλυτη ελευθερία στον λόγο λοιπόν και τόλμη, η οποία αντανακλά την απόλυτη ευτυχία των πρωταγωνιστών που παρασύρονται από τη σαρωτική δύναμη του έρωτα, και γι’ αυτόν τον λόγο περιγράφουν τις ιδιωτικές ερωτικές συναντήσεις τους με άνεση και ζωντάνια, χωρίς περιστροφές, χωρίς ενδιάμεσες παρενθέσεις, αφού στα παθήματα-μαθήματα των κορμιών τους, συμμετέχει η ψυχή τους, ως η πιο καίρια και ουσιαστική πτυχή της ένωσής τους. Η ρευστότητα και η αστάθεια που βιώνουν οι ήρωες της ιστορίας, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα αναπάντεχης τροπής, αφού ο Άκης, ο κεντρικός αντρικός χαρακτήρας, θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα, να ζήσει τον έρωτα όχι μόνο ως ένα ευδαιμονικό όνειρο, αλλά και ως έναν «εφιάλτη», ως τίμημα για το πάθος του έρωτα και έως ότου οι αντιστάσεις του να καμφθούν. Ο Άκης και η Φανή διηγούνται την ιστορία της ερωτικής τους νιότης, με εικόνες και χειρονομίες που μαρτυρούν τη συνύπαρξη της ομορφιάς και του ονείρου, της χαράς και του πόθου, αλλά συγχρόνως υποφέρουν από τους ρόλους που η ίδια η ζωή τους περιπλέκει. Θα χρειαστεί και οι ίδιοι να παλαντζάρουν ανάμεσα σε ένα κρεσέντο μιας έντονης ψυχικής ευφορίας και μιας έντονης θλίψης, να τιθασεύσουν την ανισορροπία των εμπειριών τους και να προσεγγίσουν ταχύρυθμα τη λήθη. Τότε τα μάτια τους θα λάμπουν ξανά με το φως της ευγνωμοσύνης.

Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου

ΖΗΣΕ… ΤΩΡΑ! ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΡΕ!

Ο Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου γεννήθηκε στη Σάμο το 1963. Η απλή και χαμηλόφωνη ιστορία που παραθέτει εδώ, σε καμιά περίπτωση δεν ποιεί από μόνη της λογοτεχνία. Γράφτηκε στο πλαίσιο των επαγγελματικών υποχρεώσεών του, που τον έκαναν να ταξιδεύει συχνά τα τελευταία χρόνια από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη, Βόλο, Πήλιο, Λάρισα, Τρίκαλα, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Ξάνθη, Ναύπλιο, Καστοριά, Κοζάνη, Βέροια, Κατερίνη, και επιστροφή. Γράφτηκε μέσα σε λεωφορεία του ΚΤΕΛ, αεροδρόμια, λιμάνια και οπουδήποτε αλλού μπορούσε να λυτρωθεί, πιθανά, η μοναξιά του γράφοντος, αλλά και μέσα σε καφέ, λόμπι ξενοδοχείων, ουζερί και μπιραρίες. Για τον λόγο αυτόν οφείλει θερμές ευχαριστίες σε όλους τους έμμεσους συντελεστές, που τον διευκόλυναν στην περιγραφή της ιστορίας του Άκη και της Φανής, μιας ιστορίας που έγραψαν οι πρωταγωνιστές της με το «θέλω» και την αθωότητα της αλληλογραφίας τους. Τα τελευταία δεκαέξι χρόνια ο συγγραφέας εργάζεται ως διευθυντικό στέλεχος σε εταιρεία του δημοσίου, που ασχολείται με ζητήματα εργασίας και ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού. Έχει δημοσιεύσει μελέτες που άπτονται του επιστημονικού του ενδιαφέροντος, και επιπλέον έχει μελετήσει την Ιστορία του μαζικού κινήματος ανάμεσα στους δύο πολέμους, στην Κατοχή και στον Ελληνικό Εμφύλιο. Τέλος, έχει συγγράψει μικρές ιστορίες για την ψυχή και τα όνειρά της, για να ομορφαίνει πού και πού μια μικρή γωνιά της «φυλακής» του και να σκανδαλίζει με αυτόν τον τρόπο τη φαντασία του.

11/15/2019 1:50:09 PM


ΤΙΤΛΟΣ

Ζήσε… ΤΩΡΑ! Γλυκό μου ΡΕ! ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου ΣΕΙΡΑ

Λογοτεχνία [1358]1119/27 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Όλγα Παλαμήδη LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2019 Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

Αθήνα, Νοέμβριος 2019 ISBN 978-960-564-865-7

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr


Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου


Αφιερωμένο στον μαθηματικό Φ της χρυσής αναλογίας ως «άκρος και μέσος λόγος». Το ελληνικό γράμμα Φ της Divina Proportione ο συγγραφέας δεν το έχει ανακαλύψει ακόμη. Πιθανά όμως και να το άγγιξε ως πολύτιμο κόσμημα! Επομένως, και στον Βαγγέλη και τον Σπύρο, ως πιθανό βοήθημα στην εξερεύνηση της δικής τους ερωτικής «χρυσής» αρμονίας.


«Ποιητήν δ’ άρα Έρως διδάσκει, καν άμουσος ήτο πριν». (Ο έρωτας διδάσκει τον ποιητή, ακόμα και αν αυτός δεν είχε ιδέα από ποίηση.) Ευριπίδης, 480-406 π.Χ.


Πρόλογος

Α

υτή την ιστορία την έγραψαν οι πρωταγωνιστές με το «θέλω» τους και την αθωότητα της αλληλογραφίας τους ως μια πολύτιμη μαρτυρία, ως μια προσωπική πλοήγηση που σμιλεύτηκε από το άυλο αυτό υλικό της σχέσης τους, προϊόν αμοιβαίας έμπνευσης που απηύθυνε ο ένας στον άλλον. Σ’ αυτή την ιστορία βρίσκεται όλη η αγωνία ενός έρωτα παράφορου, μαζί με την ανάγκη να συγκροτηθεί ο εαυτός τους μέσα από αμοιβαίες εξομολογήσεις. Μια αδιάλειπτη ανταλλαγή ερωταποκρίσεων που διευκολύνουν τη συνάντηση και τη συμπόρευση, και που αναδεικνύουν τον έρωτά τους, ως ένα παιχνίδι μιας έντονα αλληλέγγυας ατομικότητας. Ο έρωτάς τους είναι τη συγκεκριμένη στιγμή ο μοναδικός τρόπος απόλυτης βίωσης της ύπαρξής τους. Όλα στροβιλίζονται γλυκά γύρω από βαθιά συναισθήματα, αλλά και ηδονές που «πνίγουν» τους πρωταγωνιστές, με λεπτομέρειες που ακουμπούν πάνω σε αληθινές ζωές σαν μελωδίες μοναδικής δύναμης. Σαν ένας, πιθανά, κυκλικός χορός ή σαν μια παρέκκλιση που αποκαλύπτει ότι οι πρωταγωνιστές της είναι γεμάτοι αντιφάσεις – φως από την αυγή του έρωτά τους και σκοτάδι μαζί, όταν κάνουν προσπάθειες να τον διαφθείρουν. Που δεν τους έχει εμποδίσει όμως να τον βιώνουν ως μια ολοζώντανη πράξη, μέσα σε ένα μονοπάτι αγάπης και ευτυχίας που οι ίδιοι θέλησαν να δημιουργήσουν. Ιδιαίτερα όταν οι ίδιοι οι ήρωες είναι υπερβολικά περήφανοι, αλλά και φοβικοί για να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις τους. Έχει πολλές φορές γραφτεί ότι ο έρωτας δεν έρχεται ποτέ ξαφνικά, είναι κάπου εκεί κοντά, μπορεί να μην τον βλέπεις εσύ, δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει. Συναντά τον καθένα μας, βρίσκεται παντού, αρκεί να μπορείς να τον αναγνωΖΗΣΕ… ΤΩΡΑ! ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΡΕ!

9


ρίσεις. Περιμένει, και την κατάλληλη στιγμή μπαίνει στη ζωή σου. Απλώς ο μηχανοδηγός του τρένου χτυπά το καμπανάκι και εσύ ανεβαίνεις σ’ αυτό! Κανένας δεν μπορεί να χαρεί την εμπειρία που ποθεί αν δεν είναι έτοιμος γι’ αυτή. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά δεν είναι. «Ακούγεται θαυματουργό και είναι!» Τώρα μπορεί να βλέπεις γύρω σου, δεν κοιτάς για να κοιτάς, σταματάς στο κόκκινο φανάρι και προχωράς με το πράσινο, δεν ψάχνεις να «συνεννοηθείς» μαζί του, δεν χρειάζεται εσύ να ορίσεις τη διάβαση, είναι εκεί και σε περιμένει για να περάσεις με επιτυχία τη διασταύρωση. Δεν σου αρκούν τα βασικά τής όποιας επικοινωνίας γι’ αυτό το ταξίδι της καθημερινότητας. Δεν προσπερνάς, δεν αψηφάς, δεν μπαίνεις στο αντίθετο ρεύμα, δίνεις στα πάντα σημασία. Καταλαγιάζεις εύκολα μέσα σου τους θορύβους και τα «παράσιτα» της επικοινωνίας, γίνεσαι πρόθυμα λειτουργικός δέκτης και ακροατής. Μια ολόκληρη διαδρομή ζωής ο έρωτας, σαν να βρίσκεσαι μέσα στο ρυπαρό λεωφορείο του ΚΤΕΛ που διασχίζει τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη και όμως δεν θες και δεν εγκαταλείπεις το ενδιαφέρον σου για το τοπίο, ακόμη και αν έχεις τραβηγμένο το κουρτινάκι. Σε αυτό το λεωφορείο γίνεσαι η πιο όμορφη εκδοχή του εαυτού σου, κυρίως στα μάτια του άλλου. Δεν θες να αλλάξεις τίποτα και κανέναν, και αντίστοιχα, ούτε ο άλλος σε αφήνει να αλλάξεις. Εδώ, σε αυτή τη διαδρομή, υπάρχει μόνο «θέλω»! Το να εύχεσαι μόνο, δεν είναι τελικά παρά η προσποίηση της προσωπικής ευτυχίας, μιας ευτυχίας που δεν είναι τίποτε άλλο από μικρές, ασήμαντες, αδιόρατες, ανεπαίσθητες στιγμές. Σαν τη νοερή αγκάλη της μάνας καθώς σε σκέπαζε μέσα στη νύχτα, σαν το τραγούδι του πατέρα Κυριακή πρωί, την ώρα που ξυριζόταν, σαν το αντικαθρέφτισμα από την απέναντι ακτή την ώρα που το πλοίο της γραμμής σφύριζε αποχαιρετώντας το Ικάριο Πέλαγος και αγγίζοντας τη Σάμο. Σαν τη λυτρωτική βουτιά στη θάλασσα τη στιγμή που ήθελες να απο10

ΓΡΗΓΟΡΗΣ Ε. ΠΑΝΤΕΛΟΓΛΟΥ


τινάξεις από τα πόδια σου την καυτή άμμο, σαν την ευγνωμονούσα καλημέρα στο ξημέρωμα, σαν τη στωικότητα και καρτερία του «κυρίου Κόυνερ» την ώρα που ερχότανε το δείλι. Σαν την αγκαλιά των εραστών την ώρα που λυτρώνεται ο κόσμος τους. Θα μπορούσε αυτή η ιστορία να είναι μόνο το παραμύθι του αφηγητή, ως μια μικρή υποσημείωση, «παρακαταθήκη» στην ιστορία του ανθρώπινου έρωτα, κάτι σαν συνδυασμός «ταπεινότητας» και ματαιοδοξίας, αλλά και σαν προσπάθεια να ζήσει ξανά, αφού ο έρωτας είναι ζωή. Να ζήσει ξανά σε έναν ονειρικό δρόμο, μαγικό, τελείως προσωπικό, σαν ένας ζωγράφος με ουρανούς που τους διαπερνάνε χρώματα τρυφερά και ονειρικά. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον ίδιο μας τον εαυτό, που είναι ριζωμένος στο φως, που αποκάλυψε στα μάτια μας τον κόσμο όταν ήμασταν μικροί. Να ζήσει ξανά, μέσα από μια χειρονομία ελεγχόμενης παιδικότητας, που εντούτοις εξομολογείται την τρυφεράδα του έρωτα, ξεκαθαρίζει τις μεριές του εαυτού του με ορεξάτες πινελιές, όπως αυτές ενός ασκούμενου πιτόρου, και χορταίνει και ο ίδιος ευχαρίστηση. Με ένα προσωπικό λεξιλόγιο ο αφηγητής συνδυάζει μνήμες, χρώματα, νοήματα. Το ίδιο και οι συνομιλητές του, που με αυθορμητισμό και κάποια ίσως αυθαιρεσία, χρησιμοποιούν λέξεις που φανερώνουν και δίψα, αλλά και επάρκεια επικοινωνίας. Με λόγο κοσμημένο με κάθε δυνατή λέξη που μπορεί να αποδώσει την πληθώρα των συναισθημάτων και των μνημών που ταλανίζουν τους ήρωες. Υπάρχει, καμιά φορά, και μια «ασεβής» χρήση των λέξεων, μέσα στη σχετικότητα των καταστάσεων. Φως και σκιά σε μια ενότητα· αυτή την ενότητα των πρωταγωνιστών τής τόσο απλής και χαμηλόφωνης ιστορίας. Από την αρχή ξέρει πως είναι αμαρτία να αφήνεις αξόδευτο, ανεκμετάλλευτο, άθικτο, το δώρο που σου πρόσφερε η ίδια η ζωή. Τον ΕΡΩΤΑ! ΖΗΣΕ… ΤΩΡΑ! ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΡΕ!

11


Ο αφηγητής μας λοιπόν, ως πρόσωπο της αφήγησης, με πρωταγωνιστικό ρόλο, συμμετέχει στο πεδίο της μάχης της ιστορίας, δηλαδή στις καρδιές των πρωταγωνιστών, είτε ως βασικός ήρωας, είτε ως απλός παρατηρητής ή αυτόπτης μάρτυρας. Πολλές φορές παρεμβαίνει με απόλυτη διαύγεια ή πιθανά με κάποια παραζάλη, αφού «στον χορό, στην παραζάλη, τον ξελόγιασαν τα κάλλη». Ως «παντογνώστης αφηγητής» (ή «αφηγητής-θεός»), βρίσκεται παντού και πάντοτε και γνωρίζει τα πάντα, ακόμα και τις πιο απόκρυφες σκέψεις των προσώπων της ιστορίας, και με αυτή την έννοια λειτουργεί και ως εξισορροπητική δύναμη, ως λεπτή πηγή φωτός που είναι απολύτως απαραίτητη για να φανεί το βάθος της ιδιοσυγκρασίας των ηρώων. Άλλωστε καλοί αφηγητές είναι πάντα όσοι μπορούν να μεγεθύνουν επαρκώς τις δυνατότητες των πραγμάτων. Ο αφηγητής τεντώνει την άκρη μιας πληροφορίας, μιας εικόνας, και κάποτε μονολογεί, υπαινίσσεται, μνημονεύει, παραμιλά και πιθανά στο τέλος μυθολογεί το καθημερινό. Ψάχνει υπόγειες σπηλιές, επισκέπτεται γραφικούς ορμίσκους, γυρίζει ανάποδα τον χρόνο για να δει τι υπάρχει από κάτω. Εκ των υστέρων, λέει πως καταλαβαίνει και ότι βάζει τα πράγματα στη σειρά. Δεν ξέρει τελικά και αυτός αν πρόκειται για τη σωστή θέση, ούτε αν τελικά έχει νόημα να ξύνει παλιές πληγές. Αισθάνεται άλλωστε και ο ίδιος να έχει μια ολοκληρωτική και ευτυχή απειρία ως προς τις τεχνικές της αφήγησής του. Εντέλει, δεν αφηγείται τυπικά αυτή την ερωτική ιστορία, δεν την αφηγείται εν θερμώ, έχει πλήρη συνείδηση των όσων αφηγείται, πέρα από τα προφανή. Είναι ο δικός του νηφάλιος στοχασμός για τη φύση της αφήγησης, το δικό του πλάνο για την ερωτική αναπαράσταση ενός δωματίου που ξαφνικά γεμίζει από τον έρωτα που αισθάνονται δύο άνθρωποι που ανταλλάσσουν επιστολές και βλέμματα γεμάτα ερωτικούς πόθους και γρήγορα ζουν τις ευδαιμονίες του έρωτά τους, έστω και αν αντιμετωπίζουν εμπόδια που πρέπει να υπερνικήσουν, προ12

ΓΡΗΓΟΡΗΣ Ε. ΠΑΝΤΕΛΟΓΛΟΥ


βλήματα που πρέπει να επιλύσουν, για να ζήσουν απερίσπαστοι την ευτυχία τους. Ο αφηγητής προσφωνεί τους χαρακτήρες με τα εξής διαφορετικά ονόματα: Φ: ΜΟΥ, ΡΕ, ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΡΕ, ΡΕ ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ, Μη μου άπτου, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ, Τρένο, Ψυγείο, Βλαμμένο, Χαμένο, Therapy, Φανή. Τρελό αγόρι: Μωρό μου, Τρελό αγόρι, Ψώνιο, Χαμένο, Βλαμμένο, Στριμμένο, Πειραχτήρι, Μαλωσιάρης, Άκης. Η ιδιόρρυθμη επικοινωνία, αλλά και ο εκρηκτικός και συνάμα ευαίσθητος χαρακτήρας τους επιβάλλει αυτή την πολυμορφία.

ΖΗΣΕ… ΤΩΡΑ! ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΡΕ!

13


Οι πρωταγωνιστές

Δ

εκαετία του ’90· μια δεκαετία που διεκδικεί τον δικό της χώρο τόσο στη νοσταλγία, όσο και στη διαμόρφωση του παρελθοντικού «είναι» των πρωταγωνιστών της παρούσας ιστορίας. Τεκμήριο ενός κοινά βιωμένου παρελθόντος που αναδύθηκε μέσα από τον χρόνο, ορίζοντας όμως τις νέες συντεταγμένες του εαυτού τους. Εκεί που όλα ξεκίνησαν! Εποχή της πολυπολιτισμικότητας, των οικονομικών μεταναστών, της Συνθήκης του Μάαστριχτ, της ανόδου του ατομισμού, της διαρρηγμένης συλλογικής πράξης, του σκεπτικισμού απέναντι στην πολιτική, της απλούστευσης των ταξιδιών. Αλλά και εποχή της νέας επικοινωνίας, των κινητών τηλεφώνων, του ίντερνετ, των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, των sms, των σκίτσων και των φωτογραφιών που έφταναν με φαξ, του κούριερ, της ιδιωτικής τηλεόρασης, της γκλαμουριάς και του ιλουστρασιόν. Αυτά είναι μόνο μια απλή σύνθεση των γεγονότων αυτής της περιόδου, που προετοίμασε –δυστυχώς για όλους– το έδαφος των τερατωδών «θριάμβων» και των «στέρεων» οικονομικών επιτευγμάτων στα χρόνια που ακολούθησαν. Κάτω απ’ αυτή την κρούστα όλων αυτών των γεγονότων, κυλάει η ζωή των ανθρώπων που ζουν κατά βάση ιδιωτικά. Όπως ακριβώς η ζωή του Άκη και της Φανής. Ζουν και οι δυο τους στις ιδιωτικές τους αγωνίες, στις οικογενειακές παλινωδίες, στις επαγγελματικές τους προσδοκίες, στις συνήθεις και τετριμμένες στιγμές ευτυχίας και θλίψης. O Άκης, βέρος Αιγαιοπελαγίτης, ήταν τύπος πάντα χαρούμενος, ζωιστής, λίγο τρελός. «Λοξία» τον φώναζε η μάνα του, όχι όμως ως επίκληση του θεού Απόλλωνα, αλλά επειδή πάντα στα μαθήματα ήταν ή του ύψους ή του βάθους και πάντα έφτανε στην κορυφή μέσα από τον «λοξό κύκλο», όπως

14

ΓΡΗΓΟΡΗΣ Ε. ΠΑΝΤΕΛΟΓΛΟΥ


η διαδρομή του ήλιου στον ουρανό. Ποτέ η μάνα του δεν του είπε αν την «ευγενική» κατά τα άλλα προσφώνησή της τη συσχέτιζε με τη λατινική λέξη «lux», που σημαίνει «φως». Έξυπνος και ευαίσθητος, διψούσε πραγματικά για ό,τι αφορά το πνεύμα. Όταν είχε ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή του, έκανε τον γύρο των ανθρώπινων γνώσεων, ένα είδος απολογισμού και σύνθεσης όλων των πραγμάτων που κατόρθωσαν να δημιουργήσουν οι διάφοροι πολιτισμοί. Ήταν προικισμένος με μια εξαιρετική μνήμη, που δυστυχώς συνδυάστηκε με μεγάλη χειρωνακτική αδεξιότητα. Τα μεθυστικά τοπία του μυαλού του ήταν η μόνη του έμπρακτη δεξιότητα. Συνδύαζε ευρυμάθεια και φλογερή ιδιοσυγκρασία, καθώς και υψηλές ακαδημαϊκές περγαμηνές, στοχευμένες στην προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων. Αυτή του η υποδομή τον έφερε να εργάζεται ως εθνικός εμπειρογνώμονας του προγράμματος «Leonardo da Vinci», εκπρόσωπος της χώρας στον ευρωπαϊκό οργανισμό «CEDEFOP», και μετέπειτα συνεργάτη του «ILO», με αντικείμενο την ανάπτυξη και εμπέδωση των θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων στις υπό ένταξη στην ΕΕ χώρες. Στην προσωπική του ζωή είχε διαπρέψει με τίτλο διαζυγίου από τον πολύχρονο και πολύτιμο –αυτή είναι η αλήθεια– φοιτητικό του έρωτα, που συνοδευόταν στην αρχή από μια φωτεινή αύρα, δρόμους από γέλιο, αλλά στο τέλος από μια εγγενή ροπή προς την κατήφεια. Από τότε είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα διατηρήσει τον τίτλο του μόνιμου πλέον εργένη. Πάντα κρατούσε στ’ αυτιά του τη διακριτική πράγματι τοποθέτηση, αλλά και πιθανά προτροπή του πατέρα του, σε εκείνες τις λίγες μα απόλυτα παιδευτικές και για τους δυο συζητήσεις τους, στο ρετιρέ της οδού Αθανασίας, πίνοντας τον ελληνικό καφέ που του έφτιαχνε με απόλυτο μεράκι ο ίδιος. Αυτή τη φορά έλειπε το χτυπητό αυγό του, με ολίγο καφέ(!) που του έφτιαχνε όταν ήταν μικρός για να… ψηλώσει,

ΖΗΣΕ… ΤΩΡΑ! ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΡΕ!

15


140 × 210  SPINE: 16.8  FLAPS: 80

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

cover_floras.indd 1

Ζήσε ΤΩΡΑ! Γλυκό μου... ΡΕ!

ISBN 978-960-564-865-7

Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου

Θ

α μπορούσε αυτή η ιστορία να είναι μόνο το παραμύθι του αφηγητή, ως μια μικρή υποσημείωση, «παρακαταθήκη» στην ιστορία του ανθρώπινου έρωτα, κάτι σαν συνδυασμός «ταπεινότητας» και ματαιοδοξίας, αλλά και σαν προσπάθεια να ζήσει ξανά, αφού ο έρωτας είναι ζωή. Να ζήσει ξανά σε έναν ονειρικό δρόμο, μαγικό, τελείως προσωπικό, σαν ένας ζωγράφος με ουρανούς που τους διαπερνάνε χρώματα τρυφερά και ονειρικά. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον ίδιο μας τον εαυτό, που είναι ριζωμένος στο φως, που αποκάλυψε στα μάτια μας τον κόσμο όταν ήμασταν μικροί. Να ζήσει ξανά, μέσα από μια χειρονομία ελεγχόμενης παιδικότητας, που εντούτοις εξομολογείται την τρυφεράδα του έρωτα, ξεκαθαρίζει τις μεριές του εαυτού του με ορεξάτες πινελιές, όπως αυτές ενός ασκούμενου πιτόρου, και χορταίνει και ο ίδιος ευχαρίστηση. Με ένα προσωπικό λεξιλόγιο ο αφηγητής συνδυάζει μνήμες, χρώματα, νοήματα. Το ίδιο και οι συνομιλητές του, που με αυθορμητισμό και κάποια ίσως αυθαιρεσία, χρησιμοποιούν λέξεις που φανερώνουν και δίψα, αλλά και επάρκεια επικοινωνίας. Με λόγο κοσμημένο με κάθε δυνατή λέξη που μπορεί να αποδώσει την πληθώρα των συναισθημάτων και των μνημών που ταλανίζουν τους ήρωες. Υπάρχει, καμιά φορά, και μια «ασεβής» χρήση των λέξεων, μέσα στη σχετικότητα των καταστάσεων, απόδειξη της βαθιάς εσωτερικής απόχρωσης της επικοινωνίας τους και της ικανότητάς τους να αγαπήσουν. Απόλυτη ελευθερία στον λόγο λοιπόν και τόλμη, η οποία αντανακλά την απόλυτη ευτυχία των πρωταγωνιστών που παρασύρονται από τη σαρωτική δύναμη του έρωτα, και γι’ αυτόν τον λόγο περιγράφουν τις ιδιωτικές ερωτικές συναντήσεις τους με άνεση και ζωντάνια, χωρίς περιστροφές, χωρίς ενδιάμεσες παρενθέσεις, αφού στα παθήματα-μαθήματα των κορμιών τους, συμμετέχει η ψυχή τους, ως η πιο καίρια και ουσιαστική πτυχή της ένωσής τους. Η ρευστότητα και η αστάθεια που βιώνουν οι ήρωες της ιστορίας, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα αναπάντεχης τροπής, αφού ο Άκης, ο κεντρικός αντρικός χαρακτήρας, θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα, να ζήσει τον έρωτα όχι μόνο ως ένα ευδαιμονικό όνειρο, αλλά και ως έναν «εφιάλτη», ως τίμημα για το πάθος του έρωτα και έως ότου οι αντιστάσεις του να καμφθούν. Ο Άκης και η Φανή διηγούνται την ιστορία της ερωτικής τους νιότης, με εικόνες και χειρονομίες που μαρτυρούν τη συνύπαρξη της ομορφιάς και του ονείρου, της χαράς και του πόθου, αλλά συγχρόνως υποφέρουν από τους ρόλους που η ίδια η ζωή τους περιπλέκει. Θα χρειαστεί και οι ίδιοι να παλαντζάρουν ανάμεσα σε ένα κρεσέντο μιας έντονης ψυχικής ευφορίας και μιας έντονης θλίψης, να τιθασεύσουν την ανισορροπία των εμπειριών τους και να προσεγγίσουν ταχύρυθμα τη λήθη. Τότε τα μάτια τους θα λάμπουν ξανά με το φως της ευγνωμοσύνης.

Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου

ΖΗΣΕ… ΤΩΡΑ! ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΡΕ!

Ο Γρηγόρης Ε. Παντελόγλου γεννήθηκε στη Σάμο το 1963. Η απλή και χαμηλόφωνη ιστορία που παραθέτει εδώ, σε καμιά περίπτωση δεν ποιεί από μόνη της λογοτεχνία. Γράφτηκε στο πλαίσιο των επαγγελματικών υποχρεώσεών του, που τον έκαναν να ταξιδεύει συχνά τα τελευταία χρόνια από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη, Βόλο, Πήλιο, Λάρισα, Τρίκαλα, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Ξάνθη, Ναύπλιο, Καστοριά, Κοζάνη, Βέροια, Κατερίνη, και επιστροφή. Γράφτηκε μέσα σε λεωφορεία του ΚΤΕΛ, αεροδρόμια, λιμάνια και οπουδήποτε αλλού μπορούσε να λυτρωθεί, πιθανά, η μοναξιά του γράφοντος, αλλά και μέσα σε καφέ, λόμπι ξενοδοχείων, ουζερί και μπιραρίες. Για τον λόγο αυτόν οφείλει θερμές ευχαριστίες σε όλους τους έμμεσους συντελεστές, που τον διευκόλυναν στην περιγραφή της ιστορίας του Άκη και της Φανής, μιας ιστορίας που έγραψαν οι πρωταγωνιστές της με το «θέλω» και την αθωότητα της αλληλογραφίας τους. Τα τελευταία δεκαέξι χρόνια ο συγγραφέας εργάζεται ως διευθυντικό στέλεχος σε εταιρεία του δημοσίου, που ασχολείται με ζητήματα εργασίας και ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού. Έχει δημοσιεύσει μελέτες που άπτονται του επιστημονικού του ενδιαφέροντος, και επιπλέον έχει μελετήσει την Ιστορία του μαζικού κινήματος ανάμεσα στους δύο πολέμους, στην Κατοχή και στον Ελληνικό Εμφύλιο. Τέλος, έχει συγγράψει μικρές ιστορίες για την ψυχή και τα όνειρά της, για να ομορφαίνει πού και πού μια μικρή γωνιά της «φυλακής» του και να σκανδαλίζει με αυτόν τον τρόπο τη φαντασία του.

11/15/2019 1:50:09 PM

Profile for Εκδόσεις Οσελότος

Ζήσε… ΤΩΡΑ! Γλυκό μου ΡΕ!  

Θα μπορούσε αυτή η ιστορία να είναι μόνο το παραμύθι του αφηγητή, ως μια μικρή υποσημείωση, «παρακαταθήκη» στην ιστορία του ανθρώπινου έρωτα...

Ζήσε… ΤΩΡΑ! Γλυκό μου ΡΕ!  

Θα μπορούσε αυτή η ιστορία να είναι μόνο το παραμύθι του αφηγητή, ως μια μικρή υποσημείωση, «παρακαταθήκη» στην ιστορία του ανθρώπινου έρωτα...

Profile for ocelotos