140 × 210 SPINE: 16 FLAPS: 80
«Το σπίτι με τις ρωγμές» Πωλ Σεζάν
Σ
ISBN 978-618-205-795-7
«Το καθιστό κορίτσι» Πολυχρόνης Λεμπέσης
9 786182 057957
Κόρη πελαγινή
«Το βιολί του παππού» Κατερίνα Σταματίου
Τζένη Μ. Αλαΐσκα
«Γυναίκα στο κύμα» Γκυστάβ Κουρμπέ
την αυγή της νέας χιλιετίας, τρεις ξεχωριστές γυναίκες, τρεις κόρες –Μαρίνα, Άννα και Εύα–, ανταμώνουν στην Υρία, τρανό Κυκλαδονήσι. Γνωστέςάγνωστες σε αχαρτογράφητα νερά, που όμως χωρούσαν η μία μέσα στην άλλη σαν κούκλες μπάμπουσκες. Άλλοι πολλοί γύρω τους που πάσχιζαν να δείχνουν ουδέτεροι, σαν ανώνυμοι ζωγράφοι, με έντονες κοφτές πινελιές, είχαν ήδη παραμορφώσει τον πίνακα της ζωής τους χωρίς αυτές ποτέ να ερωτηθούν. Και αυτό το καλοκαίρι, που περνά μέσα στην άπνοια και τη νηνεμία, ανάμεσά τους μπλεγμένη κι εγώ να φέρω την τρικυμία μου. Μας ενώνουν πολλά… ένα ξεροκέφαλο χωριό, ένας ξαφνικός έρωτας, παλιές αγάπες και ναυαγισμένες καρδιές, ένα ξεχασμένο βιολί, μία αυτοκτονία, ένας φόνος. Υπάρχει, άραγε, κάτι να μας χωρίζει; Όσο κι αν θα ’θελα να τρέξω πίσω από τον χρόνο σαν τρελή, να τον ξεγελάσω και να τα ξεκινήσω όλα από την αρχή, δυστυχώς αδυνατώ. Εσείς έχετε υπομονή όμως. Όλα θα σας τα διηγηθώ, δίπλα στο κύμα… κι ας μη ζω πια!
Η Τζένη Αλαΐσκα σπούδασε αγγλική φιλολογία και δημοσιογραφία. Είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών. Πιστεύει στη δύναμη των λέξεων, τις οποίες αναζητά στις τέσσερις γλώσσες που μιλά –ελληνικά, αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά–, και προσπαθεί να τις μετουσιώνει σε κείμενα στην εφημερίδα όπου αρθρογραφεί ή στα λογοτεχνικά κείμενα με τα οποία καταπιάνεται. Γράφει και ταυτόχρονα μαθαίνει μέσα από την έρευνα στην προσπάθεια να χτίσει έναν ήρωα. Το πρώτο της βιβλίο ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ είναι ένα σπονδυλωτό, πολυφωνικό αφήγημα με εννέα ιστορίες και πολλές ηρωίδες γυναίκες. Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τη συγγραφέα στο Facebook: Jennie Alaiska, στο Instagram: jenalaiska5, και στο email: jenalaiska@yahoo.gr
Κόρη πελαγινή
Τιτλος
Κόρη πελαγινή Συγγραφέας
Τζένη Μ. Αλαΐσκα Σειρα
Λογοτεχνία [1358] 0725/23 Επιmελεια - Διορθωση
Όλγα Παλαμήδη Layout - Design Myrtilo, Λένα Παντοπούλου Copyright© 2025
Τζένη Μ. Αλαΐσκα Πρώτη Εκδοση
Αθήνα, Ιούλιος 2025 ISBN 978-618-205-795-7
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | Τηλ.: 210 64 31 108
ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
Τζένη Μ. Αλαΐσκα
Κόρη πελαγινή Μυθιστόρημα
— Αθήνα 2025 —
Στην Ε. και σε όσους είχαν την τύχη να τους χαριστεί ξανά η ζωή
Λαβωμένη γοργόνα
Ή
ταν η ώρα που το νησί κοιμόταν κάτω από τον Γαλαξία. Μέσα στη σιγαλιά το φεγγάρι δεν έμοιαζε σαν άλλοτε. Ήταν μπλε, πελάγιο χρώμα, όπως πολλά φεγγάρια του Αυγούστου, και έκλεινε το μάτι στο φως που σκόρπιζε ο φάρος του Αγίου Φωκά. Η Μαρίνα δεν ήταν μονάχη σ’ αυτή την παραλία. Δυσκολευόταν να πιστέψει πως δεν ήταν μόνη πια ούτε στη ζωή. Ο Ιάσονας της κρατούσε το χέρι, εκείνη σχεδόν ένιωθε τον παλμό του. Η απουσία του τόσα χρόνια από τη ζωή της φάνταζε τώρα αφόρητη καθώς εκείνη κοιτούσε πίσω στον χρόνο. Θα ήθελε να τυλίξει το παρελθόν μέσα σ’ ένα κουκούλι και να το αφήσει ξεχασμένο σε μια γωνιά του μυαλού της, να αραχνιάσει, να συρρικνωθεί και μετά να χαθεί. Ήταν ξαπλωμένοι στην άμμο, κοιτούσαν κατάματα τη συμπαντική νύχτα στον αιώνιο ουρανό. Μυριάδες τα αστέρια, σε τρελούς σχηματισμούς πάνω από τα κεφάλια τους. Κάποια κρέμονταν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων της παραλίας και τα φώτιζαν σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα. «Πώς θα ήταν, άραγε, να ’πιανες ένα αστέρι;» ακούστηκε η φωνή της Μαρίνας ζεστή, όπως όταν ξυπνά κανείς από τον ύπνο. «Άπιαστο όνειρο», απάντησε ο Ιάσονας με τη φωνή της λογικής. «Αν τα αστέρια μάς βλέπουν, είμαστε για αυτά κι εμείς,
Λαβωμένη γοργόνα 7
άραγε, μια κουκκίδα, ένα γαλάζιο πετραδάκι, που στο άπειρο Σύμπαν χάνεται;» «Πολύ πιθανό το βρίσκω. Εμείς είμαστε όμως σίγουρα δύο κουκκίδες που θέλουμε να γίνουμε μία», αποκρίθηκε ο Ιάσονας, κι αυτή γέλασε για να καλύψει την εσωτερική αναστάτωση που της είχε προκαλέσει η ευφορία που ένιωθε δίπλα του. Κοιτούσε το φεγγάρι που φάνταζε τόσο ατάραχο, κι όμως καθημερινά κάνει έναν τρελό χορό, χωρίς σταματημό, ακολουθώντας τη γη σαν πιστό σκυλάκι που αρέσκεται να μπερδεύεται στα βήματα του αφεντικού του. Δεν είπε τίποτα φοβούμενη πως όλα αυτά τα συμπιεσμένα λόγια που ποτέ δεν ξεστόμιζε και που τώρα είχαν κατακλύσει το είναι της και ήθελαν να πεταχτούν έξω, ίσως του φαίνονταν πολύ ρομαντικά ή ακόμα και παιδιάστικα. Η παραλία ήταν γεμάτη γλυκιά, μεταξένια άμμο και αμάραντο, ένα δαντελωτό λουλούδι με μωβ βιολετί κάλυκες και λευκό ανθάκι. «Ανθίζει μες στο καλοκαίρι και φέρνει τύχη», πρόσθεσε η Μαρίνα. «Πιστεύω στην τύχη», της γλυκομίλησε ο Ιάσονας κοντά στο αυτί και η ανάσα του ήταν το χάδι που δεν είχε γευτεί ποτέ εκείνη. Κυλούν όλα τέλεια και φοβάμαι να χαρώ, σκέφτηκε, χωρίς να τολμήσει να το ξεστομίσει, την ώρα ακριβώς που ακούστηκε κάπου από τα χαλάσματα του φάρου μια νυσταγμένη κουκουβάγια. Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σαν λουλούδι κι ανύποπτα περνά μεσ’ στη ζωή κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι, σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή 8 ΤΖΕΝΗ ΑΛΑΪΣΚΑ
Πνίγηκαν οι στίχοι της Πολυδούρη1 μέσα στα χείλη της γιατί ζούσε το απίστευτο και προτίμησε να το ξορκίσει με τη σιωπή της. Δεν ήθελε να τελειώσει αυτή η νύχτα. Ήταν ξαπλωμένοι και βυθισμένοι στην άμμο πολλή ώρα. Η θάλασσα σαν να μην είχε απόψε φωνή, ούτε καν ψίθυρο. Του πρότεινε να πάνε μέχρι τον φάρο να δουν το πέλαγος που απόψε ανοιγόταν ήρεμο και γαλήνιο. «Δεν το πετυχαίνεις πολύ συχνά έτσι το ανεμοδαρμένο νησί», του επισήμανε η Μαρίνα, τινάζοντας άμμο από μαλλιά και ρούχα χωρίς μεγάλη επιτυχία. Περπάτησαν πάνω στις ανθρώπινες πατημασιές αυτών που μάλλον θα είχαν πάει εκεί για μπάνιο νωρίτερα. Σαν παιχνίδι, κρατιούνταν από το χέρι και προσπαθούσαν να πέφτουν μέσα. Ο Ιάσονας δεν τα κατάφερνε, η νησιώτισσα οδηγούσε τα βήματά τους παρόλο που σαν παιδί ποτέ δεν αναλάμβανε τέτοιες πρωτοβουλίες. Χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη σκαρφάλωσαν τα βράχια που οδηγούσαν στον φάρο – δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Ανηφόρισαν τα χωμάτινα σκαλοπάτια. Ήταν ψηλός, κάπου στα δεκατέσσερα μέτρα, κι εκεί ψηλά που στεκόταν φαινόταν ψηλότερος. Παλιά ήταν ανεμόμυλος. Ήταν ολοφάνερο, αν κοιτούσες προσεκτικά την οροφή του. Τώρα πια λειτουργούσε με ηλιακή ενέργεια. Βρισκόταν εκεί από το 1867 και είχαν δει πολλά τα μάτια του στη θάλασσα και στη στεριά ολόγυρα. Αλίμονο! Απόψε έμελλε να δει άλλα τόσα. 1
«Κοντά σου», από τη συλλογή ποιημάτων Οι τρίλλιες που σβήνουν της Μαρίας Πολυδούρη, Εκδόσεις Θ. Δημαράκου, 1981. Λαβωμένη γοργόνα 9
140 × 210 SPINE: 16 FLAPS: 80
«Το σπίτι με τις ρωγμές» Πωλ Σεζάν
Σ
ISBN 978-618-205-795-7
«Το καθιστό κορίτσι» Πολυχρόνης Λεμπέσης
9 786182 057957
Κόρη πελαγινή
«Το βιολί του παππού» Κατερίνα Σταματίου
Τζένη Μ. Αλαΐσκα
«Γυναίκα στο κύμα» Γκυστάβ Κουρμπέ
την αυγή της νέας χιλιετίας, τρεις ξεχωριστές γυναίκες, τρεις κόρες –Μαρίνα, Άννα και Εύα–, ανταμώνουν στην Υρία, τρανό Κυκλαδονήσι. Γνωστέςάγνωστες σε αχαρτογράφητα νερά, που όμως χωρούσαν η μία μέσα στην άλλη σαν κούκλες μπάμπουσκες. Άλλοι πολλοί γύρω τους που πάσχιζαν να δείχνουν ουδέτεροι, σαν ανώνυμοι ζωγράφοι, με έντονες κοφτές πινελιές, είχαν ήδη παραμορφώσει τον πίνακα της ζωής τους χωρίς αυτές ποτέ να ερωτηθούν. Και αυτό το καλοκαίρι, που περνά μέσα στην άπνοια και τη νηνεμία, ανάμεσά τους μπλεγμένη κι εγώ να φέρω την τρικυμία μου. Μας ενώνουν πολλά… ένα ξεροκέφαλο χωριό, ένας ξαφνικός έρωτας, παλιές αγάπες και ναυαγισμένες καρδιές, ένα ξεχασμένο βιολί, μία αυτοκτονία, ένας φόνος. Υπάρχει, άραγε, κάτι να μας χωρίζει; Όσο κι αν θα ’θελα να τρέξω πίσω από τον χρόνο σαν τρελή, να τον ξεγελάσω και να τα ξεκινήσω όλα από την αρχή, δυστυχώς αδυνατώ. Εσείς έχετε υπομονή όμως. Όλα θα σας τα διηγηθώ, δίπλα στο κύμα… κι ας μη ζω πια!
Η Τζένη Αλαΐσκα σπούδασε αγγλική φιλολογία και δημοσιογραφία. Είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών. Πιστεύει στη δύναμη των λέξεων, τις οποίες αναζητά στις τέσσερις γλώσσες που μιλά –ελληνικά, αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά–, και προσπαθεί να τις μετουσιώνει σε κείμενα στην εφημερίδα όπου αρθρογραφεί ή στα λογοτεχνικά κείμενα με τα οποία καταπιάνεται. Γράφει και ταυτόχρονα μαθαίνει μέσα από την έρευνα στην προσπάθεια να χτίσει έναν ήρωα. Το πρώτο της βιβλίο ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ είναι ένα σπονδυλωτό, πολυφωνικό αφήγημα με εννέα ιστορίες και πολλές ηρωίδες γυναίκες. Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τη συγγραφέα στο Facebook: Jennie Alaiska, στο Instagram: jenalaiska5, και στο email: jenalaiska@yahoo.gr