Page 20

wilde vlechten De verbindende kracht van rituelen en verhalen Sara Dykmans (45), bezielster van de vzw Wilde Vlechten, ontwikkelt participatieve projecten waarin zij kunst en rituelen met elkaar vervlecht. Voor het geborduurd ontmoetingsspel Wie is er bang van Fatima Sultan? werkt ze samen met enkele Afghaanse borduursters van textielplatform DOEK. Tekst Judith Vindevogel Foto’s Sara Dykmans, Andy Huysmans & Sofie Jaspers

‘Het is zo verrijkend om de wereld vanuit elkaars perspectief te zien en van daaruit samen iets nieuws te maken.’ Sara, je trekt nu al drie jaar met Wie is er bang van Fatima Sultan? van festivals naar bibliotheken, van Vlaamse culturele centra naar Vlaamse huiskamers. Sara: “Ja, en vorig jaar werden we zelfs uitgenodigd door de universiteit van Gent (lacht). We speelden het spel daar 14 keer met vrouwelijke studenten, in het kader van het vak Interculturele pedagogiek. Die uitnodiging van de universiteit was voor de Afghaanse vrouwen een bewijs van erkenning. Ze waren daar ontzettend fier op.” Hoe kwam je erbij om met deze Afghaanse vrouwen een project te maken? Sara: “Dat gebeurde op uitnodiging van Lies [oprichtster van DOEK, n.v.d.r.]. Zij vroeg me of ik samen met hen een artistiek project wilde creëren. Oorspronkelijk zat ik in mijn hoofd met een textielinstallatie rond de sprookjes en de verhalen die zij elkaar vertellen, maar ik merkte dat ik een bepaalde schroom had om © Andy Huysmans

20

wOwW!

dieper op bepaalde gespreksonderwerpen in te gaan; zaken waarvan ik dacht dat ze gevoelig lagen. Dus uit respect voor hen, hield ik mijn mond. Ik wilde hen sparen. Maar ik had ook schrik om mezelf bloot te geven. Want hoewel ik denk ik wel opensta voor andere culturen, besefte ik dat in elke vraag ook iets van een oordeel verborgen lag. Ik werd me ineens heel erg bewust van mijn witte blik. Gelukkig kregen we tijd om elkaar beter te leren kennen. Dus op een gegeven moment overwon ik mijn schroom en begon ik vrijuit vragen te stellen. Toen kwamen er heel veel verhalen naar boven, over seksualiteit, maar ook over hun opvoeding in Afghanistan, over daar opgroeien, het vluchten, het integreren. Ondertussen leerden zij me allerlei borduurtechnieken. Dat samen babbelen en borduren was heel fijn. Ze vertelden me dingen waar ik nog nooit bij stil gestaan had en ik was verbaasd hoe anders zij in het leven stonden. Als zij begonnen te vertellen, was het alsof ik naar een sprookje zat te luisteren. Maar dan een waargebeurd sprookje.

Profile for WALPURGIS

wOwW! oktober 2019  

Magazine voor avontuurlijk muziektheater. Jg. 5, nr. 1. Uitgegeven door WALPURGIS. www.walpurgis.be

wOwW! oktober 2019  

Magazine voor avontuurlijk muziektheater. Jg. 5, nr. 1. Uitgegeven door WALPURGIS. www.walpurgis.be

Advertisement