a product message image
{' '} {' '}
Limited time offer
SAVE % on your upgrade
15 minute read

Harder! testteam in Engeland, de ontknoping

HARDER! TESTTEAM GOES TO ENGLAND, MATTERLEY BASIN (GB.)

NA DEEL 1 (ENGELAND, HERE WE COME!) EN DEEL 2 (ENGELAND, HERE WE ARE!) HIERBIJ HET DERDE EN AFSLUITENDE RELAAS VAN HET HARDER! TESTTEAM OP DE MXON, HET WERELDKAMPIOENSCHAP MOTORCROSS VOOR LANDEN. HET HTT (HARDER!-TESTTEAM) GING ER OP DE RACEMOTOR HEEN, EEN RIT VAN 600 KM DOOR DE STROMENDE REGEN EN ZOALS HET BRITSE WEER BETAAMT; KOUD, NAT, MISTIG EN DONKER. MAAR HET WAS TOCH EEN FANTASTISCHE TRIP, TOT NU TOE. MET DE MOTOR NAAR DE RACE: EEN UITDAGING!

We waren op zaterdag naar de kwalificatiewedstrijden en het Holland house geweest en toen alle bezoekers vastzaten in de modder met een bus meegereden die naar een restaurant ging waar we een van de mooiste avonden ooit hadden. Nu moesten we alleen een taxi terug naar het hotel. Omdat we een uur van het circuit sliepen (alle hotels dichtbij waren al vol) en omdat de bus ook een uur gereden had (geen flauw idee waar naartoe) waren we bang dat we twee uur met de taxi terug moesten. De

taxi was nog niet in de derde versnelling toen we bij het hotel waren; 1 minuut rijden, hahaha. Soms moet je gewoon geluk hebben. Toen we bij het hotel kwamen kwam Kipje Boesveld ook net aan, over toeval gesproken! Hij was met de trein naar het hotel gegaan, omdat alle bier en een nacht overslaan een brug te ver was, maar die trein ging via Londen, dus dat duurde meer dan vier uur reizen. Grappig. Maar het HTT was weer herenigd! Voor deze dag geeft het HTT een tien! We konden nu in de lobby een biertje drinken op de goede afloop, cheers!

RACING DAY! De volgende ochtend begonnen we meteen al met goeie zin: vandaag geet ’t gebeuren.. ’s Ochtends bij het ontbijt, typisch Engels met rode bonen in witte saus, kregen we nog betere zin toen we Max Verstappen de Formule 1 zagen winnen. Vandaag moesten we onze spullen inpakken, want die avond moesten we de boot naar Hoek van Holland al weer halen, dus we moesten meteen na de wedstrijd vol gas naar de boot. We namen afscheid van de serveerster met psoriasis in haar gezicht die ’s ochtends zo mogelijk nog een stuk onappetijtelijker was dan de avond ervoor. Wat waren we nu blij dat we niet op haar avances in waren gegaan. Niet alleen op de motor, maar ook in deze heeft het HTT een ruggengraat als een olifant! Maar

goed, we zijn er niet om onszelf te testen; we gingen racen in het landschap van Hampshire en we gingen kijken hoe Jeffrey Herlings en zijn kornuiten alle andere piloten een poepie gingen laten ruiken.

DOES ANYONE KNOW WERE THE RACES ARE? Dus vol gas naar die baan op an. Wat met de taxi in een uur kon, moesten wij in twintig minuten kunnen. Onze Harder!-Testteam raceoveralls aan en in een vliegende Le Mans start naar Matterley Basin. Alleen de Ducati (de Stukgaatie) van Herbert Mc Host wilde niet starten, verdomme. Nu is het niet makkelijk om een duizend cc tweecilinder aan te duwen, maar gelukkig lukte het ons toch. Toen eindelijk racen. We waren elkaar bij de start kwijtgeraakt en vonden elkaar weer iets te snel waardoor Ed Flying Casano op de Ducati vloog en een stuk uit de kuip had. Toen bleek het circuit op geen enkele kaart te staan. De Italiaanse organisatie had niet de plaatsnaam, maar een soort buurtschap, een boerderijnaam voor elke routeplanner onvindbaar als plaatsnaam aan het event gegeven. Zo was er dus niet alleen niet van het terrein af te komen, ook niet erop. Voor de bewegwijzering geeft het HTT een drie min. Nou ja, dan maar gewoon rond racen net zolang tot we toevallig iets bekends tegenkwamen. Na een paar uur speedwayen over bochtige landweggetjes vol met schapenstront kwamen we een boer tegen. Ook hij had geen flauw idee, maar hij was wel een coole gast, met een mooi Engels accent. Dus gingen we maar ff sprekken.

RAMPSPOED KOMT NOOIT ALLEEN Tot overmaat van ramp kreeg Mc Host, toen hij met zijn knie zo plat door de bocht ging dat hij een wespennest uit de houtwal wipte, drie wespen tegelijk in de racelaars en die gingen Allepo-tje spelen met zijn voet. Zo, die gingen los zeg! Mensen die zeggen dat een wesp maar een keer steken kan: het HTT heeft het getest en dat is proefondervindelijk weerlegd nu. Voor het steken van de wespen in het graafschap Hampshire geven we een dikke acht, petje af! Ondertussen was het ook weer beginnen te regenen, dus zou de baan die al een grote modderpoel was, nu alleen nog maar slechter worden. Gelukkig zagen we in de verte het circus liggen, toen we ff pauze hielden om onze wonden te likken en de motoren iets af konden laten koelen: ‘Hee, daar is het!’

KLAAR VOOR DE START? AF! De race was mooi, maar na vijf minuten al niet meer te volgen. Via Whats App moesten we het thuisfront vragen die het op TV volgden, wat de stand was. Het (straf) puntensysteem is vrij ingewikkeld; als een land bijvoorbeeld vijfde en elfde geworden is en de tweede manche eerste en 18e ligt, dan weet niemand de tussenstand meer. Daarnaast is geen enkele rijder, behalve die in het begin op kop ligt, meer te herkennen door een pak modder waardoor alle rijders eruit zien als een nat pindarotsje. We gingen bij de honderden Nederlandse supporters (eigenlijk Brabantse, want alle drie de rijders van team NL waren Brabander) staan en die maakten er een feestje van hoor. In de stromende regen ging het helemaal los; alles oranje, lekkere muziek van een DJ en zoveel meegenomen bier dat ze gewoon blikjes uitdeelden aan iedereen die dorst had. Elke keer als the Bullet, Glenn Coldenhoff en Brian Bogers langskwamen dan ging het helemaal los. Nederland won net niet, de Vichy Fransen wel en team NL werd netjes tweede. Je krijgt toch een soort interland sfeer met al die landen en al die supporters die niet voor een rijder, maar voor een land zijn. Duizenden vlaggen en beschilderde supporters was een mooi gezicht. Hiervoor, en voor de wedstrijd, gaven we allebei een 7,5: goed! De modder was een iets minder mooi gezicht. Alles, maar dan ook werkelijk alles was bedekt met een enorm pak blubber en je zakte tot je enkels in de modder, overal. Hiervoor gaven we een matig zesje.

FOTOGRAFIE DOOR ERIC LAURIJSSEN

NIET NAAR HUUS TOE GAAN Toen begon de echte uitdaging; hier weg komen. Met touwen konden mensen zich proberen uit de modder te trekken, alle auto’s zaten vast en alle campers, trucks; alles. We wilden de finale uitkijken en dat deden we ook. Maar we moesten de boot halen en het was nog zes uur rijden, dus nu moesten we echt gaan! Gelukkig konden we te voet langs de vastzittende file en met de motor langs de rest van de file. Het zou ons niks verbazen als de file er nu, meer dan een jaar later, nog staat. Met een wegmotor door de modder glibberen waar je tot je knieën inzakt, geeft trouwens een heel gek gevoel. Het is een soort kunstschaatsen; je maakt pirouetten die je helemaal niet wilde maken en je blijft maar spinnen, omdat je banden geen noppen hebben. Maar we kwamen er zonder kleerscheuren en zonder te vallen door.

BACK HOME Het werd al donker en we moesten nog bijna vijfhonderd kilometer door de waterkou. Gelukkig ging de motregen over in gewone regen, want met motregen kan je bijna niet meer door je vizier kijken, ooit een ruitenwisser op een helm gezien? Toen nog driehonderd kilometer file voor, tijdens en na Londen waar we langsheen moesten. Gelukkig was de Britse politie veel te druk met nationalistisch zijn om te controleren of we niet over de vluchtstrook gingen (gewoon links inhalen, toch?) onze leren raceoveralls waren zo volgezogen met regen dat ze wel 50 kilo wogen. Maar tijd om op te drogen en weer warm te worden hadden we niet, want Harder!-redacteur zijn betaalt zo slecht dat we de volgende dag weer op ons werk moesten zijn, dus we moesten die boot wel halen! Gelukkig lukte dat (op het nippertje) en nadat we onze motoren op het autodek hadden vastgesjord was het tijd voor een lekkere pilsener om het leven te vieren. Weer gingen we als laatste naar onze slaapkajuit, net als de heenvaart. En we sliepen waanzinnig lekker!

HET EINDOORDEEL Zonder noemenswaardige tegenslag hebben we een machtig weekend gehad. De Engelsen zijn aardige gasten, de wegen zijn prachtig daar, met die mooie glooiende heuvels, met mooie houtwallen erlangs. En we hebben daar zo vreselijk veel schik gehad samen. Als eindcijfer geeft het Harder! Testteam een dikke negen. De Engelsen konden de Brexit nu plaats laten vinden. Harder! testteam: keer maar huiswaarts, alles is gezegd..

R E G G A E WE I D E BES TA AT 1 0 J A A R

De Reggaeweide is inmiddels een rood-geel-groen begrip geworden op het Zwarte Cross terrein. We kijken terug en vooruit met de twee kapiteins op het rastaschip. Jasper Bax en Pieter Both, de programmasamenstellers en sfeermakers van de Reggaeweide. De Reggaeweide is inmiddels een rood-geel-groen begrip geworden op het Zwarte Cross terrein. We kijken terug en vooruit met de twee kapiteins op het rastaschip. Jasper Bax en Pieter Both, de programmasamenstellers en sfeermakers van de Reggaeweide.

De meeste Zwarte Cross bezoekers kennen de bontgekleurde wei met de relaxte muziek, cocktails en chillende papi's en mami's vast wel. Maar voor de Harderlezers die nog nooit in de Reggaeweide zijn geweest, kunnen jullie uitleggen wat de magie van de Reggaeweide is? Pieter: “De Reggaeweide heeft zijn eigen imago, met strandzand, palmbomen en de kenmerkende houten barren met felle kleuren. ‘Reggae relax weide’ werd het vroeger ook wel vaak genoemd. Het was er namelijk zo relaxed en heel duidelijk dat het binnen de chaos van de motoren en het stuntgeweld echt anders was. Het THC gehalte is er iets hoger en daarmee de happy vibes ook. We hebben vaak veel artiesten uit Jamaica geprogrammeerd staan. Dat is niet zomaar! De Achterhoek en Jamaica lijken erg op elkaar. Wij zeggen hier "Alles komt goed” en in Jamaica is de slogan "No problem". Muzikaal is het altijd een warm bad; de beste DJ's en bands uit het genre worden geprogrammeerd. Namen die ooit zijn begonnen op de Reggaeweide bijvoorbeeld Protoge en The Skints, staan nu op de grote festivals. Kortom: de muziekliefhebber haalt hier zijn relaxed kloppende reggaehart op!”

Hoe kwamen de warme klanken van Reggae op de Zwarte Cross terecht? Pieter: “Hendrik-Jan en Gijs waren fan van mijn band Beef. Ze nodigden ons ieder jaar uit. Wij waren niet de populairste band onder Zwarte Crossers en we werden uit liefhebberij geboekt. Hendrik-Jan heeft een show een keer onderbroken om tegen het publiek te zeggen dat er harder gefeest moest worden! Ook Bennie Jolink keek vanuit de coulissen, zittend op zijn motor, met een gebroken been. Ik hoorde een motor vanaf de zijkant van het podium, toen ik keek, stak Bennie zijn duim in de lucht. We hebben ons altijd erg welkom gevoeld.”

“De band Beef is er op een gegeven moment mee gestopt. Ik kreeg een belletje van Hendrik-Jan met de vraag of ik een Reggaepodium wilde programmeren. Ik had nul ervaring achter de schermen, maar ik dacht: dit gaan we gewoon doen, we geven de reggae een kans! Ik wist wie ik erbij moest vragen: Jasper Bax is de meest toegewijde boe ker met veel ervaring binnen de scène. Samen zijn we een goed duo.” Jasper: “Ja, net als de burgemeester en wethouder van Juinen van van Kooten en de Bie. Ik ben de lange stille en jij de drukke kleine.”

Hoe was het eerste jaar van de Reggaeweide op de Zwarte Cross? Pieter: “Het eerste jaar was in 2010, het jaar van de beruchte windhoos over het terrein tijdens de opbouw. Het was echt spannend of het wel door zou gaan, maar ’s avonds hoorden we gejuich en geschreeuw van de opbouwploeg, ze gingen hoe dan ook door! Geluk bij een ongeluk: er werden er overal stukken hout en stukken golfplaat gevonden, daarmee konden we de weide mooi aankleden. Die eerste editie was meteen een succes! Het bier was zelfs gewoon op! Sindsdien is de weide alleen maar groter geworden en zitten we al een paar jaar op een vaste plek met de perfecte afmeting, waardoor het altijd lekker vol en gezellig is.”

Wat zijn de momenten die je uit de afgelopen tien jaar niet snel zal vergeten? Pieter: “We maken om het uur een rondje over het veld. Soms krijg je een schouderklop, of een duim omhoog met goed gedaan. Dat is voor ons altijd wel een kers op de taart, als het publiek blij is, zijn wij dat ook! Ik herinner me nog dat de band Third World bij ons optrad. De bassist keek de wei in, en zei “This feels like home!” Kijk, dat is natuurlijk wel een compliment waar je U tegen zegt!”

Jasper: “Ja, het is altijd fijn als de artiest het ook volledig snapt waar wij gepassioneerd mee bezig zijn. Michael Prophet sloot een paar jaar geleden af op een vrijdagavond. Het kwam met bakken uit de hemel en er stond slechts 20 man voor het podium. Maar met die 20 toegewijde fans werd er echt een feestje gemaakt. Op een gegeven moment was het 12 uur, tijd om te stoppen. Michael vroeg toen: “Mag ik nog twee liedjes doen? Het is zo leuk!” Daar kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen!”

Dat klinkt alsof de artiesten ook super relaxed zijn, is dat ook zo? Zijn er nooit gekke eisen? Pieter: “Zoals bij veel bands geldt: de manager wil het vaak moeilijker maken dan de band. Eén band had ooit wel een heel bijzondere eis; ze wilden persé gewapende begeleiding om hen heen op het festivalterrein, dat hebben we natuurlijk niet gedaan. “We live Pieter bovenste rij midden en Jasper tweede van rechts samen met een deel van de reggaecrew

“Zoals het nu gaat zijn we tevreden. Ik zeg: 10 jaar erbij, yah man!”

in Holland, come on!” Verder valt het wel mee, veel meer dan een flesje drank is het vaak niet. Ik weet niet hoe het bij de andere podia zit, maar er wordt wel vaak gevraagd om een jointje. In het verleden hebben we nog wel eens de takken van een wietplant “De Achterhoekse Happy” in een vaas in de kleedkamer gezet. Toen ze dat zagen, konden we eigenlijk al niets meer fout doen, haha!”

Zijn er nog toekomstdromen voor de volgende 10 jaar? Jasper: “Mijn toekomstdroom voor de Reggaeweide is om een podium te blijven bieden aan de beste reggae-acts uit binnen- en buitenland. Het zijn geweldige bands die helaas zelden plaats krijgen op de reguliere 13-in-een-dozijn festivals. Reggae is en blijft een opwindende muziekstijl en de scene biedt ons elk jaar weer voldoende nieuwe interessante aanwas, die we graag laten zien aan het Zwarte Cross publiek. Waar we momenteel echt naar uitkijken, is naar het vieren van 10 jaar Reggaeweide. We hebben daar al wat ideeën voor liggen. We hoeven niet veel groter, want dan worden de sfeer en de bijkomende belangen heel anders. Zoals het nu gaat zijn we tevreden. Ik zeg: 10 jaar erbij, yah man!”

Er staan jaarlijks 21 bands en 8 Dj’s geprogrammeerd in de Reggaeweide De ReggAEweide heeft een eigen facebook fanpage Pieter Both (ex Beef frontman) zingt geregeld een deuntje mee met de geprogrammeerde bands. Kenny B is de huisartiest van de wei. Hij heeft er al 6 keer gestaan!

Je herkent de Reggaeweide aan - waarschijnlijk - de grootste joint ter wereld (geen echte natuurlijk).

“Reggae heeft een podium gekregen midden in het warme bad van de Zwarte Cross. Als we het destijds zelf hadden moeten opstarten buiten de Zwarte Cross, dan was dat waarschijnlijk niet gelukt. We hebben een naam opgebouwd, voor veel Nederlandse reggae artiesten is de Zwarte Cross Reggaeweide inmiddels het hoogst haalbare en leukste om te spelen. Ook in het diversiteitsbeeld van artiesten en publiek heeft de Reggaeweide een groot aandeel gehad, mensen van heel oud tot heel jong, blank en donker, man en vrouw. De beveiligers en mensen van het licht en geluid vragen ons altijd specifiek of ze volgend jaar weer op de Reggaeweide mogen werken. Dat is waar we echt trots op zijn. One love!”