NestorioMagazine#8

#8

25.12.2025

NESTORIO MAGAZINE Η πύλη του Γράμμου

NESTORIO

MAGAZINE

#visitnestorio nestoriogreece Δήμος Νεστορίου

NESTORIO magazine Τριμηνιαία περιοδική έκδοση του Δήμου Νεστορίου Στο όγδοο τεύχος συνεργάστηκαν : Τριαντάφυλλος Αδαμακόπουλος Ιωάννα Λουλάκη Χρυσούλα Πατρώνου-Παπατέρπου Αλέξης Γούδας Ντίνα Αγράμπελη Δήμητρα Τσέλιου Χρήστος Παπαρίζος

Επιμέλεια, σχεδιασμός, αρχισυνταξία : Αλέξης Γούδας Τεχνική υποστήριξη, συντονισμός : Ιωάννα Νταούτη Αργύρης Κεραμάρης

Επικοινωνία-συνεργασία : email: dimos.nestoriou@gmail.com tel. 2467352317

05 07

Χιονολόγιο

Ρετροσπεκτίβα

09 Αναμνησιολόγιο 08 Γράμμος topoguide

12 Κόλιντα Επταχωρίου

15 Σιρουβάρι 17 Λουκούμια αμυγδάλου

21

4η Επαφή

Περιεχόμενα

Nestorio Magazine

05

XIONOΛΟΓΙΟ

edito Αλέξης Γούδας

Στο Νεστόριο χιόνιζε παλιά χωρίς μέτρο. Ήταν δεδομένο και αναμενόμενο πως οι δρόμοι θα καλυφθούν, τα αυτοκίνητα θα βάλουν αλυσίδες, η κάθοδος προς την Καστοριά θα γίνει κατόπιν συνεννοήσεως με τις αρχές αφού περάσουν τα γκρέιντερ και η καθημερινότητα θα προσαρμοστεί στη νέα κατάλευκη συνθήκη. Τα φτυάρια στις αυλές ακούγονταν από νωρίς, μικροί διάδρομοι ανοίγονταν με το πρώτο φως της μέρας και το χωριό μετατρεπόταν σε ένα παραμυθένιο τοπίο με στενά κάτασπρα μονοπάτια σαν αρτηρίες. Οι ξυλόσομπες δουλεύανε στο ρελαντί, οι κάτοικοι μαθημένοι στο ορεινό πατινάζ, ανεβοκατέβαιναν το χωριό χωρίς δυσκολία, λίγα αυτοκίνητα με τετρακίνηση διέσχιζαν τον κεντρικό δρόμο και κάποια φορτηγά που κατέφθαναν για τροφοδοσίες. Στον ίδιο δρόμο, στη μεγάλη κατηφόρα του χωριού στήναμε αυτοσχέδιες -σκαμμένες περίτεχνα- τσουλήθρες και γλιστρώντας φτάναμε μέχρι τις καφετέριες ώσπου να ανεβούμε πάλι πίσω με κόπο για να επαναλάβουμε τη διαδικασία. Μια από αυτές τις φορές στην ανάβαση πιάστηκα από ένα φορτηγό και ανέβηκα μέχρι πάνω στην εκκλησία σαν σκιερ, γλιτώνοντας έτσι την κούραση της ανηφόρας. Ο οδηγός του φορτηγού σταμάτησε και κατέβηκε ερχόμενος προς την πίσω μεριά με θυμωμένο πρόσωπο. Ήταν ένας μεσήλικας κύριος με άσπρα γένια και μαλλιά, φορούσε γυαλιά και μόλις με είδε μου κούνησε το δάχτυλο λέγοντάς μου: ''Μην το ξακακάνεις αυτό μικρέ είναι επικίνδυνο! Έλα τώρα να με βοηθήσεις να κατεβάσουμε τα παιχνίδια! ''

Nestorio Magazine

06

Κοιτούσα με τα μάτια ορθάνοιχτα, του έγνεψα καταφατικά και στάθηκα μποστά από την καρότσα. Άνοιξε τις δυο μεγάλες πόρτες και ... ένα βουνό από παιχνίδια εμφανίστηκε μπροστά μου! '' Εγώ θα σου δίνω και εσύ θα τα βάζεις στην ακρούλα σύμφωνοι;'' Έτσι κ έγινε! Σε δέκα λεπτά είχαμε τελειώσει. Κοιτούσα βέβαια τα παιχνίδια αποσβωλομένος, τα είχε φέρει για τον τοπικό προμηθευτή αλλά φανταστείτε την έκπληξή μου! Ο οδηγός έκλεισε τις πόρτες του φορτηγού μου έπιασε φιλικά το σβέρκο και μου ψιθύρισε : '' Όταν μεγαλώσεις γράψε μια ιστοριούλα για ένα φορτηγό που γυρίζει τις γειτονιές του κόσμου και για έναν κύριο με άσπρα μαλλιά και γένια που τον βοήθησες να κατεβάσετε τις αποσκευές! Προς το παρόν φτιάξε έναν χιονάνθρωπο ποτέ να μη λιώνει, ρίξε μια χιονόμπαλα και γίνε καπνός!'' Το φορτηγό πήρε την κατηφόρα, εγώ δεν ήθελα να φύγει και άρχισα να του πετώ χιονόμπαλες ώσπου χάθηκε στο βάθος του δρόμου... Η γιαγιά μου με ξύπνησε μετά από λίγο, της αφηγήθηκα την ιστορία και αν και ήταν όνειρο, το θυμάμαι κάθε χειμώνα με το πρώτο χιόνι! Είμαι δε σίγουρος ότι το έζησα, αφού μόλις τελείωσα την ιστορία γι αυτόν τον κύριο και μπαίνω στο αυτοκίνητο για Νεστόριο. Δυστυχώς δε χιονίζει πολύ τα τελευταία χρόνια αλλά το φορτηγό δε μπορεί...κάπου θα το πετύχω.

Nestorio Magazine

07

Ρετροσπεκτίβα Νεστορίτες στην πάνω πλατεία Φωτ. Χρήστος Παπαρίζος Έτος:1964

08

Nestorio Magazine

s mo am Gr

s mo m a Gr

Γράμμος topoguide O Γράμμος topoguide είναι μέρος της μεγάλης οικογένειας topoguide. Πρόκειται για έναν οδηγό πεζοπορίας και φύσης για το Γράμμο, το 4ο ψηλότερο ελληνικό βουνό και ένα από τα πιο εκτεταμένα. Η εφαρμογή περιλαμβάνει πλοηγήσεις, περιγραφές και φωτογραφίες για 29 διαδρομές. Κάθε μία από τις διαδρομές έχει υψομετρικό προφίλ, ανάλυση γεωμετρικών στοιχείων, αναλυτική περιγραφή και έναν πίνακα Σημείων Ενδιαφέροντος που βρίσκονται στην άμεση ακτίνα της πορείας.

διαθέσιμη για συσκευές android kai apple

ΑΝΑΜΝΗΣΙΟΛΟΓΙΟ

Nestorio Magazine

Γλέντι στο νεστορίτικο καρναβάλι Γύρω στο 1980

10

Χιονάνθρωπος στο σχολικό προαύλιο 2002

Κόλιντα Επταχωρίου της Ιωάννας Λουλάκη

Από το βιβλίο του αείμνηστου Επταχωρίτη δασκάλου Δημητρίου Τσίγκαλου (1909-1989), "Επταχώρι, Μνήμες- Στοχασμοί", 1986

Κόλιντα και τζιουμπανίκες, στο Επταχώρι παλιότερα και σήμερα. «Κόλιντα, μέλιντα, σούρβα Βασίληνα. Κι μένα, μπάμπου κλούρα, να μη σ΄τσακίσου την κουκούδα. Σ΄όλα τα σπίτια του χωριού, την παραμονή των Χριστουγέννων, από βραδύς ως το πρωί, ακούγονταν το χαρμόσυνο αυτό δίστιχο, ανακατωμένο με το θόρυβο, που δυνάμωνε από πόρτα σε πόρτα με τις τζιουμπανίκες των παιδιών. Μέρες πολλές ετοιμάζονταν για τα κόλιντα. Από νωρίς ετοίμαζαν τις τζιουμπανίκες. Όσα παιδιά ήθελαν να κάνουν καινούριες τζιουμπανίκες, έτρεχαν μέρες νωρίτερα στους τζομπάνηδες που είχαν σ΄αυτό το έργο κάποια ειδικότητα. Τις έκαναν με κλωνάρια κρανιάς για να έχουν μεγαλύτερη αντοχή. Τις έκοβαν κοντά στις ρίζες, στο κάτω μέρος κάποιας διακλάδωσης. Καθάριζαν τα διπλανά κλωνάρια κι άφηναν να σχηματιστεί στη βάση τής κεντρικής βέργας ένας σφαιρικός όγκος, η τζιουμπανίκα. Τις πύρωναν μετά πάνω σε φλόγα, καθάριζαν τη φλούδα με μαχαίρι, τις έτριβαν μ΄ένα χοντρό μάλλινο ύφασμα και τις πρόσφεραν στα παιδιά, που τόσο τις λαχταρούσαν για τα κόλιντα.

Nestorio Magazine

13

Και χαιρόταν τα κόλιντα όλος ο κόσμος. Οι νοικοκυρές ετοίμαζαν τα πτάρια με το σταυρό στη μέση, τα ξυνόμηλα, τα καρύδια, τα λεφτόκαρα και τα ξυλοκέρατα, κλυτσούρια όπως τα έλεγαν όλα μαζί, για να τάχουν πρόχειρα, όταν θα περάσουν τα παιδιά από τα σπίτια τους. Άρχιζαν να βγαίνουν τ΄άστρα στον ουρανό και τα παιδιά γύριζαν στο χωριό χτυπώντας με τις τζιουμπανίκες τις πόρτες. Ξεκινούσαν από τους μαχαλάδες τους, παρέες-παρέες. Σωστό πανηγύρι σ΄ όλο το χωριό. Οι νοικοκυρές καλοδέχονταν τα παιδιά και τα οδηγούσαν στο μεγάλο δωμάτιο με το αναμμένο τζάκι. Εκεί τα παιδιά ανακάτωναν με τις τζιουμπανίκες τ΄αναμμένα κάρβουνα και έλεγαν ρυθμικά όλα μαζί: «Αμπάρια γιομάτα, κατσίκια, αρνιά κι όλου του κόσμου τα καλά νάχει τούτ΄η αφεντιά.» Έψαλλαν τα κάλαντα και στο τέλος, σ΄όλα τα σπίτια, έλεγαν την ευχή: «Σ΄αυτό το σπίτι πούρθαμε πέτρα να μη ραγίσει Κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνους πολλούς να ζήσει.» Λίγα ήσαν σπίτια που δεν άνοιγαν τις πόρτες. Ήταν ανήμποροι γέροι που δεν μπορούσαν ν΄ανθέξουν στο θόρυβο και την αϋπνία. Τα παιδιά όμως δεν σταματούσαν να χτυπούν τις πόρτες με τις τζιουμπανίκες κι αντί για κάλαντα έλεγαν στίχους περιγελαστικούς, σαν τους παρακάτω: “Αφέντη μου στην κάπα σου, χίλιες χιλιάδες ψείρες άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζεύουν. Εσένα πρέπει άκουσ’ το, τρουβάς με δεκανίκια ζητιάνος όλο να γυρνάς, να μη σε λεν αφέντη.”

Στις μέρες μας, παραμονή των Χριστουγέννων, οι νέοι του χωριού, σε μια παρέα, με κλαρίνα και νταούλια γυρνούν από σπίτι σε σπίτι μετά τις 12 ως τις 4-5 το πρωί, τραγουδώντας τα «κόλιντα». Τα μικρότερα παιδιά γυρνούν το χωριό, παρέες παρέες, τις πρωινές ώρες την παραμονή των Χριστουγέννων, με τους τρουβάδες για τα κλυτσούρια. Οι περισσότεροι είναι απ΄αυτούς που έρχονται στο χωριό για τις γιορτές, νέοι και παιδιά δηλαδή απ΄το Επταχώρι που ζουν σε άλλες πόλεις. «Κόλιντα» τα λεν και στα Μαστοροχώρια Κόνιτσας (Δροσοπηγή, Κεφαλοχώρι κλπ.) όπως και στα χωριά Άνω Βοΐου (Πεντάλοφος, Μόρφη κλπ.) Ενώ στο κάτω Βόιο (από Νεάπολη ως Σιάτιστα, Εράτυρα κλπ.) τα λεν «κόλιαντα».

Τζομπανίκα

ΣΙΡΟΥΒΑΡΙ ΣΤΟ ΝΕΣΤΟΡΙΟ

Όταν το Ρολόι Χτυπούσε Δώδεκα: Οι Αγνώριστοι Επισκέπτες του Νεστορίου Μόλις το ρολόι σημάδευε μεσάνυχτα και οι ευχές για το νέο έτος πλημμύριζαν τα σπίτια, μια παράξενη μεταμόρφωση ξεκινούσε στα σοκάκια του Νεστορίου. Δεν χρειαζόταν πολύς χρόνος. Λίγα παλιά ρούχα φορεμένα ανάποδα, μια κουκούλα, ένα μαντήλι στο πρόσωπο και, πάνω απ' όλα, η απόλυτη σιωπή. Το Μυστήριο της Σιωπής Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν αυτή: να μπεις στο σπίτι του γείτονα, του θείου ή του φίλου και να μη σε καταλάβει κανείς. Κανένας λόγος, καμία κουβέντα. Μόνο νοήματα και η προσπάθεια να κρύψεις το βλέμμα σου πίσω από την αυτοσχέδια μάσκα. Η αγωνία των νοικοκυραίων να «προδώσουν» την ταυτότητά σου γινόταν ένα παιχνίδι γεμάτο γέλιο, ενώ εσύ στεκόσουν εκεί, ένας ξένος οικείος μέσα στο ίδιο σου το χωριό. Η Κλίτσα και τα Πειράγματα Στο χέρι απαραίτητα η κλίτσα. Όχι μόνο για το στήριγμα στο χιόνι που συχνά σκέπαζε τις ανηφόρες μας, αλλά για τα πειράγματα. Ένα ελαφρύ σκούντημα, μια παιχνιδιάρικη απειλή, μια κίνηση που θύμιζε τον τσοπάνη που προσέχει το κοπάδι του, αλλά τώρα «φύλαγε» τις παραδόσεις μας. Το Κέρασμα της Φιλοξενίας Κι ύστερα, το τραπέζι άνοιγε. Τα κεράσματα έδιναν κι έπαιρναν: μελομακάρονα, κουραμπιέδες, κρασί και μεζέδες. Οι «καρναβαλαραίοι» δέχονταν την περιποίηση ως αντάλλαγμα για το καλό που έφεραν στο σπίτι με την παρουσία τους. Φεύγοντας, το μυστικό έμενε συχνά ανείπωτο, αφήνοντας πίσω μια γλυκιά απορία και την προσμονή για το επόμενο σπίτι. Ήταν χρόνια απλά, όπου η χαρά δεν χρειαζόταν φώτα και ακριβά κοστούμια. Χρειαζόταν μόνο μια παρέα, μια κλίτσα και την επιθυμία να γίνουμε «άλλοι» για λίγο, ώστε να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στην καρδιά της παράδοσης.

Τα χρόνια των σφοδρών χιονοπτώσεων η διάνοιξη δρόμων για τα σπίτια ήταν καθημερινή συνήθεια για τους κατοίκους του Νεστορίου

φωτ. Πασχάλης Κάδρας

Nestorio Magazine

Λουκούμια Αμυγδάλου Της Χρυσούλας Πατρώνου-Παπατέρπου

Μέρες είχε τώρα που ετοιμαζόταν για το μεγάλο ταξίδι. Επιστροφή στα μέρη της νιότης, εκεί που είχε χύσει ιδρώτα και δάκρυ, ώσπου κάτι να πετύχει, κάποιος να γίνει. Μια ζωή έκανε το σκατό παξιμάδι, που λέει κι ο λόγος, για να μπορέσει να γυρίσει στην πατρίδα, στη γυναίκα και τα δυο του παλικάρια. Είκοσι χρόνια σε μια παράγκα σχεδόν, με μόνη έξοδο τα μεσημέρια του Σαββάτου στα Μπανχόφια, σημείο συνάντησης με τα πατριωτάκια. Ίσως και κανένα σινεμά Κυριακή, νωρίς το απόγευμα, όταν το εισιτήριο ήταν φθηνότερο. Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα έκτισαν μαζί με αρκετά άλλα πατριωτάκια στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο πόλη. Με μεράκι και τέχνη περισσή. Τους το έλεγαν οι Γερμανοί εργολάβοι κάθε φορά που τέλειωναν ένα κτίριο. «Gut, gut, Bravo». Θα μπορούσε κάλλιστα να έχει στην είσοδο και μία πλάκα με το όνομά τους: «Κατασκευάστηκε από Έλληνες Γκασταρμπάϊτερ, τεχνίτες από ξακουστό κεφαλοχώρι!». Πέρασαν όμως όλα αυτά, γύρισε σπίτι, το έφτιαξε καινούργιο, μ’ όλες τις ανέσεις. Μέχρι και έπιπλα έφερε από τη Γερμανία. Άνοιξε δική του επιχείρηση, εργολάβος στην πλησιέστερη πόλη. Όλα καλά τους πήγαν. Τα παιδιά μεγάλωσαν, πρόκοψαν στα γράμματα, πήραν ένα χαρτί απ’ το Πανεπιστήμιο και αποφάσισαν να μεγαλώσουν την πατρική επιχείρηση, οπότε σκέφτηκε, «πατέρα ξεκουράσου» και πήρε την απόφαση να πάρει τη γυναίκα του και να τη σεργιανίσει στα παλιά του λημέρια∙ μάλιστα, σε όλη τη γύρω περιοχή. Να τη γνωρίσει κι αυτός. Τόσα άκουγε για κείνα τα ωραία μέρη, μα ποτέ δεν του περίσσευε χρόνος για ταξίδια και εκδρομές. Να κάνει και μία εκδρομή με το ποταμόπλοιο στον Ρήνο! Να ΄τος λοιπόν, με το δικό του πια αμάξι, με τις βαλίτσες έτοιμες, δώρα για μερικούς παλιούς φίλους και φεύγουμε. Ήρθαν μερικοί συντοπίτες, με φίλους επίσης και συγγενείς εγκατεστημένους στα μέρη εκείνα, και όλο και κάποιο μικρό δέμα φέρνανε για τους γνωστούς που θα συναντούσε. Ήρθε και ένας νέος, φίλος του γιου του απ’ τα φοιτητικά χρόνια, και ρώτησε αν θα μπορούσε να πάρει μαζί του ένα κουτί λουκούμια για κάποιον δικό του εκεί. «Μα τι κουβέντες είναι τώρα αυτές! Ένα μόνο; Και δύο και τρία! Και, πού είσαι, μια και το ανέφερες, πάρε σε παρακαλώ λεφτά ν’ αγοράσεις ένα κουτί και για μένα, είναι τόσο νόστιμα αυτά τα λουκούμια αμυγδάλου, που θα τους κεράσω όλους!».

18

Nestorio Magazine

Μέσω Ιταλίας είχε κανονίσει να ταξιδέψει∙ θα γύριζε όμως από τη Σερβία, να θυμηθεί τις παλιές τις διαδρομές με το τρένο. Καμπίνα πρώτης θέσης στο πλοίο, να απολαύσει και η γυναίκα του τις ανέσεις που παρέχουν τα γεμάτα πορτοφόλια. Κι από τη Βενετία πήρε τον δρόμο για τα βόρεια. Άουτομπαν κατ’ ευθείαν για Ντίσελντορφ. Πόλη της μόδας και του πλούτου. Την παράγκα, αυτό να λέγεται, αποκλείεται να την έβρισκε πια. Από τη γειτονιά ωστόσο, κάτι θα είχε απομείνει. Σε καλό ξενοδοχείο διανυκτέρευσαν. Την ερχόμενη μέρα θα τηλεφωνούσε σε φίλους και γνωστούς. Χαρά και συγκίνηση στο ξαναντάμωμα. Πολλούς δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει, τόσο είχαν αλλάξει. Όλοι, πάντως, φάνηκε πως ευχαριστήθηκαν που τον είδαν. Θυμήθηκαν τα παλιά, κι ας ήταν τα Γερμανικά του της κακιάς ώρας. Κάπου προς το βράδυ, πριν την αναχώρηση, του θύμισε η γυναίκα του το κουτί με τα λουκούμια που τους είχε δώσει ο φίλος του γιου τους. Αμέσως τηλέφωνο στον παραλήπτη. Διστακτικός εκείνος στην αρχή, μα αμέσως μετά υποσχέθηκε να περάσει σε μία ώρα το αργότερο να πάρει το δώρο του. Όταν τον ειδοποίησαν από τη ρεσεψιόν ότι τον ζητούσαν δύο αστυνομικοί, τα 'χασε. Κατέβηκε αμέσως στο σαλόνι∙ εκείνοι του ζήτησαν να τους οδηγήσει στο δωμάτιό του. Τους ενδιέφερε το κουτί με τα λουκούμια! Χωρίς να ακούσουν τις διαμαρτυρίες του, άνοιξαν το πακέτο με τα μυρωδάτα λουκουμάκια. Έβγαλαν την πρώτη σειρά, και πιο κάτω ήταν στρωμένα το ένα δίπλα στο άλλο μικρά φακελάκια με ηρωίνη. Άναυδοι και έντρομοι η γυναίκα του κι αυτός, λέξη δεν μπορούσαν να αρθρώσουν. Βρέθηκαν στο Αστυνομικό Τμήμα, όπου παρουσία διερμηνέα, άρχισε η ανάκριση. Πέρασαν το βράδυ στο Τμήμα, ακολούθησε προσαγωγή στον ανακριτή. Διακίνηση ηρωίνης, η κατηγορία. «Τι τα ΄θελα εγώ τα λουκούμια», έλεγε και ξανάλεγε, και απάντηση δεν έβρισκε καμία. Άφησαν τη γυναίκα του να φύγει, ο ίδιος θα περνούσε από δίκη κανονική. Ο παραλήπτης των λουκουμιών δεν εμφανίστηκε ποτέ. Άφαντος και ο φίλος του γιου..

Αφιερωμένο στους Νεστορίτες μεταπολεμική Γερμανία!

μάστορες

που

έκτισαν

τη

βρύσες

Κουριένικ

20

Nestorio Magazine

Στο καφενείο του Πεύκου που ξαναπήρε ζωή ένας φιλαράκος λιγουρεύεται το φαγητό!

της Δήμητρας Τσέλιου

~ 4η επαφή ~ Όσες φορές και εάν η πούλια ξημερωσεί, το φως που δυναμώνει, δεν έφερε κεινον που του φωναζώ σ'αγαπώ, όπως φωναζέ ο Οδ. Ελύτης και δεν ακουγόταν. Εκείνον που θα έκανε τον κόσμο να υπάρχει εάν τον μοιραζόμασταν, όπως έγραψε ο Τ.Λειβαδίτης. Ωστόσο, ήταν εκεί αυτός ο βράχος να συντοφέυει κάθε μοναξιά, καημό, χαρά, λύπη όλων όσων είχαν την τύχη να ξημερώσουν αντικριζοντάς τον. Έχει ακούσει ατελείωτες συζητήσεις, μυστικά, παραπονά αλλά και μη παραδοτέα σαγαπώ. Έχει ακούσει αληθειές, ψέματα και βαριές κουβέντες. Έχει δει ακόμα να διαδραματίζονται φρικαλεοτητες. Έχει δει όλους όσους ήρθαν, έφυγαν ή και έμειναν. Μας έχει δει πέφτουμε και ίσως μας δει και να σηκωνόμαστε. Έχει ζήσει τα πιο ομορφά δειλινά και τα πιο μαγικά ξενύχτια. Μάζι του και εγω κάποια στιγμή μπόρεσα να αντικρίσω ουρανό με αυτό το ζευγαρί ματιά που είναι η πιο βαθιά και παλιά πληγή μου, που θα έλεγε και ο Θανάσης... Εχεί μετρήσει άπειρες φορές τα αστέρια. Σε κάποια έχει δώσει όνομα και επίθετο. Έχει ονειρευτεί. Έχει ακουσεί, δει και ζησεί κατα καποιό τροπό πολλά. Και θα είναι εκεί να καταγράψει ότι του προσφέρει ο νέος χρονός. Να απαλύνει με την γαλήνη του πληγές που άφησε ο παλιός και να ετοιμαστεί να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις συντροφιά με όποιον έχει την τύχη να δει την αυγή μάζι του...

Γιορτινό Νεστόριο 2025

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο του δήμου και στο βάθος το κτίριο του παλιού οικοτροφείου

αφήγηση παραμυθιού μετά μουσικής και εργαστήρι ζαχαροπλαστικής γιια παιδια Εορταστικό πρόγραμμα 2025

Nestorio Magazine

Ξυλεία στις άκρες του δρόμου στιβαγμένη με κόπο από τους υλοτόμους για τα κρύα του χειμώνα

25

η ζωή στον Γράμμο η ζωή στον Γράμμο

Τα ακούραστα ζωντανά στην υπηρεσία του βουνού, εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς!

Δήμος Νεστορίου dimos.nestoriou@gmail.com