Page 1

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΧΙΟ Γεια σας Είμαι ο Τούι Τούι ο σπουργίτης

κι ήρθα σήμερα εδώ κοντά σας για να σας πω μια ιστορία που έγινε τα παλιά τα χρόνια. Όχι όμως πολύ παλιά ,ούτε μια φορά κι έναν καιρό που λένε τα παραμύθια. Αυτή η ιστορία που θα σας πω έγινε την εποχή του προπροπάππου μου του Σπούργου. Κι αυτός την είπε στον προπάππου μου κι εκείνος στον παππού μου κι εκείνος στον μπαμπά μου κι από τον μπαμπά μου την έμαθα εγώ κι ήρθα να σας την πω. Γιατί είναι πολύ σημαντικό να την μάθετε κι εσείς επειδή είναι η ιστορία του τόπου μας. Ναι, ναι είναι ένα κομμάτι από την ιστορία του νησιού μας. 1


Ξέρετε, εμείς τα πουλιά φοβόμαστε τις ντουφεκιές κι όταν βγαίνουν οι κυνηγοί φρτττ….εξαφανιζόμαστε. Αλλά δεν ακούγονται ντουφεκιές μόνο από τους κυνηγούς, ακούγονται κι όταν γίνεται πόλεμος. Και ποιος δεν φοβάται τον πόλεμο. Μπρρρρρρ κακό πράγμα ο πόλεμος ε; τι λέτε; Μόνο που μερικές φορές δεν γίνεται αλλιώς….

Κι η ιστορία της χώρας μας έχει πολλούς πολέμους. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ζούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου που λιάζεται κάτω από τον λαμπερό ήλιο και την 2


αγκαλιάζει γλυκά η θάλασσα κι οι άλλοι λαοί μας ζηλεύουν και την θέλουν δικιά τους οι κακομαθημένοι. Αλλά πιστέψτε με εγώ που έχω ταξιδέψει πετώντας σε πολλές χώρες δεν είδα άλλη χώρα τόσο όμορφη σαν την Ελλάδα μας. Έτσι λοιπόν είχε γίνει και τότε και είχαν έρθει οι Τούρκοι και κατέκτησαν με πόλεμο την Ελλάδα . Κι έμειναν εδώ για πολλά πολλά χρόνια. Κι οι Έλληνες ήταν σκλάβοι κι έπρεπε να κάνουν ό,τι ήθελαν οι Τούρκοι. ΄Επρεπε ας πούμε να δίνουν τη σοδειά τους στους κατακτητές κι εκείνοι να πεινάνε…. Τους απαγόρευαν να πάνε στο σχολείο…. Πολλές φορές του έπαιρναν ακόμα αι τα παιδιά τους….Μέχρι που κάποια στιγμή οι Έλληνες είπαν « Φτάνει πια,» και ζήτησαν να πάρουν την πατρίδα τους πίσω και να ζήσουν ελεύθεροι. Έτσι ξεκίνησε άλλος ένας πόλεμος γιατί βέβαια οι Τούρκοι δεν ήθελαν να φύγουν. Σιγά σιγά οι Έλληνες κέρδιζαν μάχες κι οι Τούρκοι έφευγαν και η Ελλάδα ξαναγινόταν ελεύθερη. Κάποια στιγμή λοιπόν ήρθε η σειρά να ελευθερωθεί και το νησί μας, η Χίος. Αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο.

3


Γιατί η Χίος μας είναι πολύ κοντά στην Τουρκία και θα ερχόταν συνεχώς τούρκοι στρατιώτες από κει κι ο πόλεμος θα συνεχιζόταν. Ο προπροπάπους μου μαζί με τα άλλα σπουργίτια πετούσαν παντού κι έβλεπαν τους Χιώτες να είναι λυπημένοι κι οι Τούρκοι να κάνουν ότι θέλαν στο νησί. Πολλές φορές έκλειναν στη σκοτεινή φυλακή που είναι στο κάστρο τους Χιώτης ( το ξέρετε βέβαια το κάστρο ε;) ή ακόμα και τους σκότωναν, γιατί ήταν αφέντες.

4


Αλλά κάποιοι γενναίοι καπετάνιοι, πήραν τα πλοία τους γεμάτα στρατιώτες κι ήρθαν έξω από το λιμάνι. ΄Ηταν μια Κυριακή 11 του Νοέμβρη που γιόρταζε η μητρόπολη του νησιού, σαν τούτες τις μέρες δηλαδή.

5


Έστειλαν λοιπόν μια βάρκα με λευκό πανί κι ένα αξιωματικός του ελληνικού πολεμικού ναυτικού ζήτησε από τους Τούρκους να παραδώσουν ειρηνικά το νησί στην Ελλάδα. Αυτοί αρνήθηκαν.

Τότε οι Έλληνες πήγαν λίγο πιο κάτω και με τα πλοία τους άρχισαν να ρίχνουν με τα κανόνια τους σε μέρη που ήξεραν πως ήταν Τούρκοι. Οι χιώτες είχαν κλειστεί στα σπίτια τους φοβισμένοι και παρακαλούσαν τον Θεό να βοηθήσει τους Έλληνες στρατιώτες να καταφέρουν να διώξουν τον Τούρκο κατακτητή.

6


Μετά εκεί στην παραλία που λέγεται Κοντάρι βγήκαν από τα ελληνικά πλοία πολλοί έλληνες στρατιώτες, αλλά και απλοί άνθρωποι από άλλα μέρη της Ελλάδας, που ήθελαν να βοηθήσουν τον αγώνα για την λευτεριά. Κι αυτοί κατέβηκαν στην πόλη κι εκεί που είναι η πλατεία μας ( ξέρετε που είναι η πλατεία βέβαια) εκεί λοιπόν κατέβασαν από το Τουρκικό διοικητήριο την τουρκική σημαία και σήκωσαν την ελληνική.

7


Χαρά που έκανε ο προπροπάππους μου και τα άλλα πουλιά όταν είδε τους Χιώτες να βγαίνουν από τα σπίτια και να τρέχουν χαρούμενοι να υποδεχτούν τους ελευθερωτές και να φέρνουν ένα σωρό καλούδια για να τους ευχαριστήσουν. 8


Στο μεταξύ όμως οι τούρκοι που δεν παραδόθηκαν, ανέβηκαν και ταμπουρώθηκαν στον Αίπος ( το γνωρίζετε το Αίπος; Είναι ένα βουνό που δύσκολα το ανεβαίνει κανείς). Κάποιοι άλλοι πήγαν στον Άγιο Μάρκο στις Καρυές , όπου ετοίμασαν και το νοσοκομείο τους , αλλά το αρχηγείο τους το έστησαν σ΄ένα άλλο χωριό που λέγεται Πιτυός. Στο Αίπος λοιπόν ανέβηκαν κι οι Έλληνες κι άρχισε ο πόλεμος. Ο προπροπάπους μου κρύφτηκε για να προφυλαχτεί σε μια μικρή σπηλιά εκεί κοντά και παρακολουθούσε με αγωνία μια τους έλληνες να επιτίθενται, μια τους τούρκους. Οι μάχες ήταν σκληρές κι ήταν δύσκολα γιατί είχε πολύ κρύο κι έβρεχε καθώς είχε έρθει πια ο χειμώνας.

9


Κι έγιναν μάχες φοβερές κι αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν, κάποιοι μάλιστα σκοτώθηκαν.

Μάχες έγιναν και σε άλλα σημεία του νησιού που πήγαν οι τούρκοι για να μην παραδοθούν. Τους έλληνες βοηθούσαν και τα πλοία που συνέχιζαν να ρίχνουν κανονιές στα σημεία που ήταν οι Τούρκοι.

10


Αλλά κι οι χιώτες από τα χωριά βοηθούσαν κι αυτοί όπως μπορούσαν, πότε φέρνοντας τρόφιμα, πολεμοφόδια, πότε φροντίζοντας τους τραυματισμένους, πότε πολεμώντας σκληρά κι οι ίδιοι.

11


Στο τέλος οι Τούρκοι δεν άντεξαν άλλο και παραδόθηκαν .

Τότε τους συγκέντρωσαν στην πλατεία, όπου παρέδωσαν τα όπλα τους και μετά υπέγραψαν την παράδοση του νησιού στους Έλληνες κι έτσι τέλειωσε κι αυτός ο πόλεμος κι ήρθε η ειρήνη μαζί με την λευτεριά στο νησί μας.

12


Κι από τότε τόσο εσείς οι κάτοικοι της Χίου, όσο κι εμείς τα πουλιά κι όλα τα πλάσματα που ζούμε εδώ ζούμε ειρηνικά και καμαρώνουμε την ελληνική σημαία να κυματίζει περήφανη πάνω στο νησί μας. Κι οι Χιώτες έφτιαξαν μνημεία για να τιμήσουν εκείνους τους γενναίους πολεμιστές και για να τους θυμόμαστε πάντα.

13


Έτσι μας διηγήθηκε ο προπροπάππους μου ο Σπούργος την ιστορία της απελευθέρωσης της Χίου κι έτσι έγιναν τα πράγματα κι από τότε ζούμε πια ελεύθεροι, χωρίς φόβο. Εσείς δηλαδή γιατί εμείς τα πουλιά πάντα θα φοβόμαστε τα μπαμ των κυνηγών!.......

14

Profile for Πόπη Ποριώτη

11 νοεμβρη 2012  

11 νοεμβρη 2012  

Profile for 29782
Advertisement