Issuu

Ο ΚΑΠΝΟΔΟΧΟΚΑΘΑΡΙΣΤΗΣ

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό τα πολύ παλιά τα χρόνια ένα αγόρι ο Νίνο ,που δεν είχε γονείς. Ήταν πολύ φτωχό και δεν είχε σπίτι κι έμενε στο δρόμο και κοιμόταν στα παγκάκια. Μια μέρα συνάντησε ένα άλλο παιδί και του είπε να πάει να μείνει μαζί του σ΄ένα μεγάλο σπίτι που έμεναν κι άλλα πολλά παιδιά σαν και κείνα.

Έτσι το αγόρι ακολούθησε το άλλο παιδί και πήγαν σ ένα σπίτι, όπου πολλά παιδιά , φτωχά αγόρια και κορίτσια ,έμεναν μαζί μ΄έναν κακομούτσουνο, κουτσό και κακό άνθρωπο που τους έδινε φαγητό και σπίτι για να μείνουν, αλλά έπρεπε να δουλεύουν και να του δίνουν τα χρήματα που κέρδιζαν.

Τα παιδιά έκαναν πολλές δουλειές. Άλλα παιδιά δούλευαν σε χωράφια,

άλλα σε φούρνο, άλλα καθάριζαν κι έβαφαν τα παπούτσια των περαστικών ήταν δηλαδή λούστροι

άλλα πήγαιναν τα ψώνια στα σπίτια των πλουσίων κι άλλα πήγαιναν στις στέγες των σπιτιών και καθάριζαν τις καμινάδες των τζακιών, ήταν δηλαδή οι καπνοδοχακαθιστές κι έκαναν την πιο δύσκολη και βρώμικη δουλειά. Κι επειδή ήταν χειμώνας τα παιδιά που καθάριζαν τις καμινάδες είχαν πολύ δουλειά, γιατί όλοι στα πλούσια σπίτια ήθελαν καθαρές τις καμινάδες για να έρθει ο Αι Βασίλης και να τους φέρει τα δώρα.

Κι έτσι από την άλλη μέρα ο κακός αυτός άνθρωπος πήγε τον Νίνο να δουλέψει με άλλα παιδιά που ήξεραν ήδη αυτή τη δουλειά. Κι ο Νίνο ξεκίνησε να δουλεύει . όλη μέρα ήταν χωμένος στη μουτζούρα αι το βράδυ όταν επέστρεφε σ΄αυτό το σπίτι, έτρωγε λίγη λαχανόσουπα κι ένα κομμάτι ξερό ψωμί , μιλούσε λίγο με τα άλλα παιδιά, κουκουλωνόταν με μια κουβέρτα κι έπεφτε για ύπνο, κρυώνοντας γιατί δεν είχαν θέρμανση. Εκεί έβλεπε πως ζούσε κι εκείνος σε ένα όμορφο σπίτι με τζάκι, πως διάβαζε όμορφες ιστορίες ( γιατί είχε μάθει λίγο να διαβάζει) κι έβλεπε τις ωραίες εικόνες των βιβλίων που τόσο αγαπούσε.

Κι έβλεπε πως το τραπέζι του ήταν γεμάτο με λαχταριστά φαγητά και γλυκά και λιγουρευόταν. Κι άνθρωποι γύρω του ήταν γεμάτοι αγάπη και ζεστά χαμόγελα. Έτσι ο Νίνο μεγάλωσε σιγά-σιγά κι έγινε ένα όμορφο ψηλό παλικάρι που πάντα ήταν γεμάτο μουτζούρες.

Πλησίαζαν Χριστούγεννα κι ο Νίκο έπρεπε να δουλεύει πάρα πολλές ώρες μέσα στο κρύο. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς δε κουράστηκε τόσο πολύ που τον πήρε ο ύπνος δίπλα στην τελευταία καμινάδα που καθάρισε.

Εκείνη τη βραδιά γινόταν ένας μεγάλος χορός για να διαλέξει η κόρη του άρχοντα τον όμορφο νέο που θα ήθελε γι άντρα της . ‘ Ηδη στ΄αυτιά του ακουγόταν υπέροχη μουσική από το σπίτι του άρχοντα. Κι όπως τον πήρε ο ύπνος από την κούραση , ονειρευόταν πως πήγε κι εκείνος σ΄αυτό το χορό και μάλιστα πως χόρευε με την όμορφη μοναχοκόρη του άρχοντα και χαμογελούσε ευτυχισμένος. Σε λίγο ήρθε ο Αη Βασίλης για να κατέβει από την καμινάδα και να αφήσει τα δώρα του. Μόλις είδε τον κοιμισμένο Νίνο να χαμογελά τον άγγιξε και μπήκε μέσα στο όνειρό του. Σκέφτηκε λοιπόν να του κάνει ένα ξεχωριστό δώρο. Ειδοποίησε με την νεράιδα των Χριστουγέννων τους βοηθούς του κι εκείνοι ήρθαν αμέσως. Σε λίγο όταν όλα ήταν έτοιμα, ξύπνησε τον Νίνο. Ο Νίνο νόμιζε πως συνέχιζε να κοιμάται και να βλέπει όνειρο. 7

Ήταν μέσα σ΄ένα δωμάτιο, και κοιτούσε σ΄ένα καθρέφτη τον εαυτό του να είναι καθαρός και περιποιημένος, πιο όμορφος από ποτέ και φορούσε όμορφα ρούχα και στο δεξί του χέρι ένα πανάκριβο δαχτυλίδι για να δείχνει κι εκείνος άρχοντας. -Ναι , εσύ είσαι, του είπε ο Αη Βασίλης. Και θα πας με το έλκηθρό μου στο χορό του άρχοντα όπως ήθελες. Όμως πρόσεξε ακριβώς τα μεσάνυχτα τελειώνει η μαγεία και θα ξαναγίνεις όπως ήσουν πριν. Γι αυτό φρόντισε να έχεις φύγει από το χορό πριν το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα. Το παλικάρι αγκάλιασε κι ευχαρίστησε τον Αη Βασίλη , μπήκε στο έλκηθρο και πήγε στο σπίτι του άρχοντα.

Εκεί ήταν μαζεμένοι πολλοί άνθρωποι και πάρα πολλοί νέοι, αλλά η κόρη του άρχοντα μόλις τον είδε του ζήτησε να χορέψουν και χόρευαν μαζί όλη την ώρα μέχρι που κόντευε μεσάνυχτα. Το παλικάρι ξαφνικά έκανε να φύγει, αλλά εκείνη τον κρατούσε δεν τον άφηνε , κι όπως τράβηξε το 8

χέρι του κι έφυγε τρέχοντας έμεινε στο χέρι της το δαχτυλίδι, που μόλις χτύπησαν μεσάνυχτα, μετατράπηκε σαν σε κρίκο από σίδερο.

Το παλικάρι γύρισε στο σπίτι που έμενε με τα παλιά ξεσχισμένα και μουτζουρωμένα ρούχα. Το όνειρο είχε τελειώσει. Η κόρη του άρχοντα είπε στον πατέρα της ότι μόνο αυτό το παλικάρι ήθελε να πάρει για άντρα της κι ο πατέρας της που δεν της χάλαγε χατίρι έβγαλε ντελάλη να ειδοποιήσει το παλικάρι που χόρευε με την κόρη του να εμφανιστεί για να γίνει ο γάμος. Πολλοί νέοι έτρεξαν λέγοντας πως αυτοί είναι το παλικάρι που έψαχναν, αλλά η αρχοντοπούλα που τους έβλεπε ήξερε πως δεν ήταν κανείς απ΄αυτούς . Κι όταν τους έδινε να δοκιμάσουν το δαχτυλίδι δεν ταίριαζε σε κανενός το χέρι. Άλλου ήταν μεγάλο, άλλου ήταν μικρό. Σε κανέναν δεν έκανε ακριβώς. Όταν τελείωσαν, όλοι όσοι παρουσιάστηκαν και κανείς δεν ήταν ο αγαπημένος της, η κόρη του άρχοντα αρρώστησε από την στεναχώρια της 9

. Ήρθαν πολλοί γιατροί να την κάνουν καλά , αλλά εκείνη κάθε μέρα χειροτέρευε. Τότε ο πατέρας της πήρε μερικούς φίλους και βγήκε στους δρόμους κι όποιο νέο εύρισκε του έδινε να φορέσει το δαχτυλίδι με την ελπίδα να του κάνει ακριβώς. Μετά έμπαιναν και σε όλα τα σπίτι και δοκίμαζαν το δαχτυλίδι σ’ όλους τους νέους άντρες που συναντούσαν. Κάποτε έφτασαν και στο μεγάλο σπίτι που ζούσαν όλα αυτά τα φτωχά παιδιά κι επειδή έλειπε ο κακός άνθρωπος, τους έβαλαν στη σειρά κι άρχισαν να τους δοκιμάζουν το δαχτυλίδι. Όταν ήρθε η σειρά του Νίκο, του έβαλαν το δαχτυλίδι και του ταίριαζε τέλεια. -Αυτός είναι, είπε ο άρχοντας! Πώς σε λένε παιδί μου; -Νίνο. -Εσύ είσαι ο εκλεκτός της κόρης μου και σε παρακαλώ να έρθεις μαζί μου στο σπίτι μας για να γίνει καλά. Κι έτσι το παλικάρι έφυγε από το κρύο , αφιλόξενο σπίτι που ζούσε και πήγε στο σπίτι του άρχοντα.

Η αρχοντοπούλα που αμέσως έγινε καλά, ζήτησε να μάθει περισσότερα πράγματα για κείνον κι όταν της είπε την ιστορία του και την ιστορία όλως των φτωχών παιδιών που ζούσαν μαζί σε κείνο το άθλιο σπίτι, εκείνη αποφάσισε να του κάνει ένα εξαιρετικό δώρο για το γάμο τους.

Θα έφτιαχναν ένα όμορφο ζεστό σπίτι κοντά τους για όλα εκείνα τα παιδιά , που δεν θα ξαναδούλευαν πια , αλλά θα πήγαιναν σχολείο όπως όλα τα παιδιά κι εκεί θα υπήρχαν άνθρωποι που θα τα φρόντιζαν με αγάπη και στοργή. Κι έτσι στο γάμο τους ήταν όλοι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι!

Κι από τότε έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

ΤΕΛΟΣ

{Αυτό το παραμύθι δημιουργήθηκε (με την διακριτική παρέμβαση των νηπιαγωγών )και εικονογραφήθηκε από τα παιδιά του 11ου Νηπιαγωγείου στα πλαίσια της επεξεργασίας του θέματος της ισότητας των δύο φύλων την Πέμπτη 11/1/2018}