Future Fictions. Perspectives on world-building

Page 1

FUTURE FICTIONS Perspectives on world-building

FUTURE FICTIONS Perspectives on world-building

Karen Verschooren September 11, 2014

Future visions are everywhere. Politicians promise us a better future – certainly in times of elections –, scientists and techno­ logists work towards it, companies try to shape a version of the future in which their products and services become necessities, and you and I sometimes think about our future, or our children’s and grandchildren’s. But can we find our way in the midst of all those visions? Can we read and appraise them? Which parameters are important in order to do so? With Future Fictions, Z33 explores how contemporary artists, designers and architects relate to future thinking and imaging: from mapping, questioning and criticizing, to developing complex visions about the structures and systems that may shape our life in the future. In this, criticism of what is and the suggestion of an alternative are two sides of the same coin: every complex future vision/fiction is an evaluation of the now, and every critical assessment of current systems implicitly hints at how things could be done differently.

6 — en

Toekomstvisies zijn alomtegenwoordig. Politici beloven ons betere vooruitzichten – zeker in verkiezingstijd -, wetenschappers en technici bouwen aan een toekomst, bedrijven proberen toekomsten te ontwerpen waarin hun producten en diensten een plaatsje krijgen, en u en ik denken misschien wel eens aan onze toekomst of die van de kinderen en kleinkinderen. Maar, geraken we nog wel wijs uit al die visies? Kunnen we ze ook allemaal lezen en naar waarde schatten? Welke para­ meters zijn hiervoor belangrijk? Met Future Fictions kijkt Z33 hoe hedendaagse kunstenaars, designers en architecten zich verhouden tot toekomstbeelden: van het in kaart brengen, in vraag stellen en bekritiseren van aangereikte ficties, tot het creëren van eigen complexe visies over de structuren en systemen die vorm kunnen geven aan ons leven in een toekomst. Daarbij zijn kritiek op dat wat is en de suggestie van iets anders twee kanten van dezelfde medaille: in elke complexe toekomstvisie/fictie zit een evaluatie van het nu, in elke kritische benadering van het nu zit in mindere of meerdere mate een hint of verwijzing naar hoe het anders kan.

nl  — 7

“(…) we can choose to be recruited into each other’s visions or we can reject or re-configure these, and other, hopes, expectations and promises. After all, the future still has to be made today.” — Anne Galloway1 “The best attitude for a serious futurist is not pessimism or optimism, but a deep sense of engagement.” — Bruce Sterling2

Horizons of values The complex future visions of Future Fictions offer horizons instead of blueprints. They avoid a pragmatic solutionist approach to future thinking, giving space to that which is essential as a precondition. The question whether something is desirable or not thus becomes more important than whether a scenario is possible, plausible or probable. At the core of the debate, therefore, are the values that are defended, questioned or challenged in these future visions. The visions themselves are fictions, and are meant to stay that way.

Realistic fiction or fact/fictions However, the fictions are of course not completely out of touch, nor are they pure fantasies. The visions explore and/or extrapolate certain societal, economic, political, cultural or scientific evolutions. Based on these extrapolations, artists, designers and architects create a world, each in their own way: from drawings, models and photo­ montages, speculative objects and stories, to data visualizations, sculptures, installations and film.

In context Future Fictions mainly presents the visions/fictions of artists, designers and architects. Even so, it acknowledges that thinking and communicating about the future is not a practice that is exclusive to artists, designers and architects. Historically the privilege of a small group of public figures, today a number of professions are involved in future thinking and imaging: scientists, philosophers, entrepreneurs, risk assessors, trend forecasters, policy makers and politicians, not to forget futurists, futurologists, future consultants and future strategic planners. All, driven by their agendas, have made thinking about the future their business to a greater or lesser extent, implicitly or explicitly. The visions the artists, designers, and architects present in Future Fictions therefore unquestionably relate to, or are inspired and informed by, and often developed in close relationship with these players outside of the field of art, design and architecture.

8 — en

Horizonten van waarden Wars van een probleemoplossende pragmatische aanpak en inkadering van toekomstdenken bieden de complexe toekomstvisies in Future Fictions horizonten in plaats van blauwdrukken. Zo wordt de vraag of iets wenselijk is of niet belangrijker dan de vraag of een scenario wel mogelijk, realistisch of aanneembaar is. Met andere woorden de waarden die in de toekomstvisies verdedigd, bevraagd of uitgedaagd worden, staan centraal. De visies zelf zijn fictie en horen dat ook te blijven.

Realistische fictie of feit/ficties Maar de ficties zijn natuurlijk niet uit de lucht geplukt. Het zijn geen zuivere fantasieën. De visies gaan in op bepaalde trends en/of vergroten bepaalde maatschappelijke, economische, politieke, culturele of wetenschappelijke evoluties uit. Aan de hand van die extrapolaties wordt een wereld opgeroepen en dat doen kunstenaars, designers en architecten elk op een eigen manier: van tekeningen, modellen, fotomontages, speculatieve objecten en verhaallijnen, tot datavisualisaties, sculpturen, installaties en film.

In context Terwijl in Future Fictions vooral de visies/ficties van kunstenaars, ontwerpers en architecten aan bod komen, erkennen we dat het nadenken over de toekomst en het communiceren van visies/ficties niet uitsluitend een praktijk van kunstenaars, ontwerpers en archi­ tecten is. Historisch gezien het voorrecht van een kleine groep prominenten, zijn er vandaag de dag een reeks beroepen opgetrokken rond toekomstdenken en visualisatie. Wetenschappers, filosofen, ondernemers, verzekeraars, trendonderzoekers, beleidsmakers, politici en niet te vergeten futuristen, futurologen, toekomstadviseurs en strategische toekomstplanners hebben allen, gedreven door hun agenda, van het nadenken over de toekomst hun job gemaakt, parttime of fulltime, impliciet of expliciet. De voorgestelde visies van kunstenaars, ontwerpers en architecten in Future Fictions verhouden zich tot deze praktijken, ze zijn er door geïnformeerd, soms door geïnspireerd, en vaak zelfs ontwikkeld in nauwe samenwerking met deze toekomstdenkers die opereren buiten het veld van kunst, design en architectuur.

nl  — 9

Accountability Autonomy Collaboration Communal life Connectivity Efficiency Happiness Individuality Money Power Privacy Progress Reproduction Resilience Safety Survival Sustainment Transparency Trust ‌

About future literacy In the face of this multitude of future visions, we are presented with the crucial question: can we address these visions with a critical eye? In order to better understand and assess the different prevailing future visions and messages, one needs a more elaborate context, a research into what it means to think about and visualize the future, who is involved in this practice, what tools they use, what agendas they have and if and how these agendas reverberate in their practice. Future Fictions, in that sense, encourages the search for future literacy. Who sponsors the think tanks for the future and why? What does it mean when science fiction writers are granted access to a large technology company’s most recent research, so that it may be incorporated into their fiction? Whose agendas are being served when people are recruited via crowdsourcing techniques to voluntarily participate in just about anything, ranging from image recognition software to space research? But also: how can we compare reports from trend forecasters to critical future scenarios coming from speculative design or architecture? What is the effect and the scope of their visions/fictions? Future Fictions mainly offers visions/fictions from a Western perspective as these are the visions that we are confronted with the most. Of course, this does not mean that Future Fictions disclaims the existence of other perspectives, merely that it does not pretend to be encyclopedic in scope.

So what? Future visions/fictions that intend to spark debate (ask questions), rather than provide a concrete blueprint (offer answers) are often criticized because they supposedly ignore the problems of today which require solutions in the near future. However, these visions/ fictions play their role at another level: indeed, they investigate if we are still asking the right questions or they prepare us for a different way of thinking, a mental benchmark shift. Which contemporary visions of the future carry in them the promise of such a one effect? From the past we have learned that oftentimes, it is the images that look completely out of place, that are outrageously audacious or absurd that can generate a mental reboot. They have the power to bend perception into a certain direction. In other words, they create a new mental benchmark. Or, alternatively,

10 — en

Over toekomstgeletterdheid In confrontatie met een veelheid aan toekomstvisies wordt de centrale vraag: kunnen we deze toekomstvisies kritisch benaderen? Het onderzoeken van wat nadenken over en het visualiseren van een toekomst betekent, wie dit doet, welke middelen hiervoor gebruikt worden, waarom ze dat doen, en welk effect dit dan heeft, biedt een ruimere context waarin we de verschillende toekomstvisies en boodschappen die circuleren beter kunnen begrijpen en naar waarde schatten. Het gaat met andere woorden over een zoektocht naar future-literacy of toekomstgeletterdheid. Wie sponsort de denktanken rond de toekomst en waarom? Wat betekent het als een groot technologiebedrijf sciencefiction­ schrijvers toegang verleent tot hun meest recente onderzoek om er vervolgens verhalen over te schrijven? Welke agenda’s worden gediend wanneer via crowdsourcingtechnieken mensen vrijwillig meewerken aan alles van beeldherkenningssoftware tot ruimteonderzoek? Maar ook: hoe kunnen we de rapporten van trend forecasters vergelijken met de kritische toekomstscenario’s uit speculatief design of architectuur? Wat is het bereik van hun visies/ficties? Future Fictions biedt vooral visies/ficties vanuit een westers perspectief; het zijn de visies waar we het vaakst mee geconfronteerd worden. Dit betekent uiteraard niet dat er geen andere perspectieven zijn; Future Fictions heeft niet de pretentie allesomvattend te zijn.

So what? Een vaak gehoorde kritiek op toekomstvisies/ficties die bedoeld zijn om discussie te genereren (vragen te stellen) eerder dan een concrete blauwdruk af te leveren (antwoorden te geven) is dat ze de problemen van vandaag die oplossingen vereisen op korte termijn, uit de weg gaan. Echter, ze spelen hun rol op een ander terrein: ze vragen immers of we nog wel de juiste vragen stellen, of ze bereiden ons voor op een ander gedachtenpatroon. Welke hedendaagse toekomstvisies hebben kans op een dergelijk effect? Uit het verleden kunnen we afleiden dat het vaak gaat om de beelden die compleet buitenwerelds lijken, ongehoord stoutmoedig zijn, of absurd. Ze genereren een mentale heropstart. Ze hebben de kracht om perceptie in een bepaalde richting om te buigen. Ze creëren met andere woorden een nieuw mentaal ijkpunt. Of ze

nl  — 11

“As new design fictions come flickering across our screens, we need to judge them not just in terms of the appeal or plausibility of their story-telling, but in terms of the quality of their thinking.” — Anne-Marie Willis3

they encourage a completely opposite direction of thought. Either way, they have an impact that cannot be ignored; they are a catalyst for change. What role then, does a future thinker play? And what is or should be his relation to policy making? Or, to put it differently, what is the responsibility of the designer, artist, architect, or trend forecaster, futurist, scientist, risk assessor and insurance agent who authored these future visions/fictions?

Future Fictions in the Z33 context: Studio Future Future Fictions results from Z33’s Studio Future, a research studio dedicated to the wide field of future thinking from the disciplines of art, design and architecture. Exhibition projects such as The Machine, Design beyond Production and Atelier à Habiter shed light on concrete aspects and trends in the changing relationship between designer/architect, producer and consumer. In the spring of 2015, Z33 will foreground the work of designer Konstantin Grcic in the exhibition Panorama. In this context, Future Fictions takes a step back: from a critical point-of-view, it researches who formulates which visions and why, as well as the various roles artists and designers may assume in this process. Future Fictions thus investigates the process itself of future thinking and places it against a backdrop of values, wishes and ideals, and in doing so, connects to Z33’s exploration of our relation to another space, outer space, in Space Odyssey 2.0.

12 — en

moedigen net een omgekeerde denkrichting aan. Hoe dan ook, ze hebben impact, ze zijn een katalysator voor verandering. Welke rol speelt een toekomstdenker dan? En wat zou zijn/haar verhouding tot beleid moeten of kunnen zijn? Of om het anders te formuleren: wat is de verantwoordelijkheid van de designer, kunstenaar, architect of trend forecaster, futurist, wetenschapper, risico-analist en verzekeringsagent die optreedt als auteur van de toekomstvisie/fictie?

Future Fictions in de Z33 context: Studio Future Future Fictions komt voort uit Z33’s Studio Future; een onderzoeksstudio die zich vanuit de disciplines kunst, vormgeving en architectuur toespitst op het brede veld van toekomstdenken. In tentoonstellingsprojecten zoals The Machine, Design beyond Production en Atelier à Habiter kwamen concrete aspecten en tendensen in de veranderende relatie tussen ontwerper/architect, producent en consument aan bod. In de lente van 2015 zet Z33 in de tentoonstelling Panorama het werk van ontwerper Konstantin Grcic in de kijker. Future Fictions zet in die context een stap terug: met kritische blik onderzoekt het wie wat formuleert, waarom en welke rol kunstenaars en ontwerpers in dit proces van toekomstmaken kunnen opnemen. Future Fictions neemt het proces van toekomstdenken zelf onder de loep en plaatst het tegen een horizon van waarden, wensen en idealen. Het tentoonstellingsproject sluit op die manier aan bij Z33’s exploratie van onze verhouding tot een andere ruimte, dé ruimte, in Space Odyssey 2.0.

nl  — 13

“Design (…) is a conscious practice, and we should feel guilty if we are unconscious of the impacts that we are having. (…) We have the capacity to make things compelling; what should we use that for?” — Bruce Mau4 “If you really want to change the city, (…), then it would require engaging with things like public planning, go­ vernment, large-scale institutionalised developers. I think that’s where the real struggles lie. (…). I do believe that ar­ chitecture and design as a combination of pure speculation, rhetorical poetics and technical capacity could play a role in politics. It could reshape certain dis­ cussions and therefore create its own inevitability.” — Wouter Vanstiphout5 “We are very suspicious of the idea that designers should think on behalf of people (…). Historically there has always been the master architect or designer, showing us what the world should be. But we see our role as sparking thinking about the future.” – Anthony Dunne6 “My vision of what a futurist can and should be does not primarily entail telling people what the future can or should be, but consists in encouraging and enabling as many as possible to make such discoveries for themselves.” – Stuart Candy7

Theo Deutinger Believe, Know & Feel. A timeline highlighting the main periods of future fictions — Z33 commission, 2014


Theo Deutinger in collaboration with Stefanos Filippas. Image: Believe, Know & Feel. A timeline highlighting the main periods of future fictions, Z33 commission 2014.


Bureau Europa / Lara Schrijver Docutopia — 2014


— nl Docutopia is de filmische her­­interpretatie van een script geschreven door architectuurhistorica Lara Schrijver op uitnodiging van Bureau Europa. In het script komen het ontwerp, de blauwdruk, het masterplan en het verbeelde in relatie tot architectuur uitgebreid aan bod. De documentaire is een inleiding op de evolutie van het ontwerp en de onderliggende structuren die vernieuwing mogelijk maken en alternatieven verbeelden. Het narratief is opgebouwd uit fragmenten van film en retrofuturistisch documentatiemateriaal uit de 20e eeuw. Het verhaal en de geschiedenis van Utopia worden in Docutopia verteld via thema’s als de relatie tussen mens en machine, tussen maak­bare orde en disruptieve chaos, tussen technologische processen en sociale fragmentatie. Met Docutopia betrekt Future Fictions op die manier de beelden uit de architectuur- en film­ geschiedenis die vandaag zowel als bron, referentie en middel gebruikt worden in heel wat praktijken van toekomstdenken en – visualisatie.

Single screen video, color, sound, 19 minutes 03 seconds. Images: video stills docutopia.

— en Docutopia is the filmic reinterpretation of the script written by architectural historian Lara Schrijver at the invitation of Bureau Europa. The script explores the roles that design, the blueprint, the master plan, and the imaginary play in relation to architecture. The documentary is an introduction to the evolution of design and the underlying structures that facilitate innovation and depict alternatives. The narrative is composed of film excerpts and retro-futuristic documentation material, mainly from the 20th century. Docutopia relates the story and history of Utopia through different themes, such as the relationship between man and machine, malleable order and disruptive chaos, tech­no­­logical process and social fragmentation. With Docutopia, Future Fictions draws in those images from the history of architecture and film, which serve both as a source, reference and tool for numerous present-day practices of future thinking and imaging.


Liam Young New City — Z33 commission, 2014


“At the core we are interested in the roles of futures and fiction to pose questions, not just to find solutions to problems, but to identify new spaces for operation. They are narrative scenarios, positioned in such a way that the audience can develop an emotional and critical response to them, rather than just dealing with ideas in an abstract way. It’s all about prototyping culture, and prototyping new rules, not predicting the future.” — Liam Young8

— nl New City is een verzameling skylines uit de nabije toekomst. Op zeer gedetailleerde wijze wordt een speculatief urbanisme weergegeven, een uitvergrote versie van het heden waarin we nieuwe culturele trends en politieke, economische en ecologische krachten kunnen projecteren. Foto’s van wereldwijde expedities waarin men op zoek ging naar deze opkomende fenomenen en zwakke signalen, werden nauwkeurig aan elkaar gebreid en verder ontwikkeld om zo elke skyline vorm te geven. Op die manier balanceert New City tussen het reële en imaginaire, het documentaire en visionaire, daar waar speculatieve ficties een manier worden om een wereld te verkennen die het heden moeilijk kan vatten. De auteurs Jeff Noon, Pat Cadigan en Tim Maughan werden uitgenodigd om de skylines te bewonen, de personages en culturen leven in te blazen, en de straten en ruimtes vorm te geven aan de hand van een suggestief verhaalfragment.

— en New City is a series of animated skylines of the near future. In intricate detail they depict a speculative urbanism, an exaggerated version of the present, in which we can project new cultural trends, environmental, political and economic forces. Photographs taken on expeditions around the world documenting these emerging phenomena and weak signals have been meticulously stitched together and extrapolated to form each city skyline. In this way New City slips between the real and the imagined, between the documentary and the visionary, where speculative fictions become a way of exploring a world that the everyday struggles to grasp. To accompany the animations, the authors Jeff Noon, Pat Cadigan and Tim Maughan have been invited to inhabit each skyline, to breathe life into its characters and cultures and give form to its streets and spaces through a suggestive narrative fragment.

Multiple channel video installation. New City soundscapes developed by Coldcut. Images: Catalogue photography by Richard John Seymour on Unknown Fields China Expedition 2014.


El Ultimo Grito A Rematerialisation of Systems: Industries — 2013


— nl A Rematerialisation of Systems: Industries zijn een reeks fictieve industriële ruimtes: de vier composities representeren een chemische fabriek (Chemical Plant), een mijnschacht (Mine Shaft), een deeltjesversneller (Super Collider) en een gas­depot (Gas Depot). Het zijn voor El Ultimo Grito ‘collapscapes’, geografische entiteiten ontstaan door het artificieel samenbrengen, inkorten of verdichten van tijd en ruimte van, in dit geval, pro­ductie­processen. De modellen passen in en bouwen ver­der op de Imaginary Architectures reeks, ruimtelijke­uitdrukkingen die herkenbare elementen van gekende plaatsen bevatten en die de vraag stellen hoe het zou zijn om in die ruimtes te bewegen en te leven.

— en A Rematerialisation of Systems: Industries is a series of fictional industrial spaces: the four compositions represent a chemical plant, a mine shaft, a super collider and a gas depot. They are what El Ultimo Grito has coined ‘collapscapes’; geographical entities that result from artificially compressing time and space of, in this case, production processes. The models are part of and continue to build on the Imaginary Architectures series; spatial expressions which contain commonplace elements of familiar spaces that call upon us to imagine what it would be like to navigate and inhabit their interiors.

“One of the most beautiful recent examples of model aesthetics is El Ultimo Grito’s Imaginary Architectures (2011). The project consists of glass models of imaginary architectural schemes, semiformed physical ‘propositions for the social, material and spiritual elements of cities.’ The objects represent a house, a station, a cinema, an airport, and a love hotel. They are like a physical version of John Hejduk’s drawings – imprecise, evocative, metaphorical, sensual anchors for a poetic vision of how a city could be. (…). These capture the full potential of the aesthetics of unreality through their unabashed celebration of the prop as something coexisting in physical space and in the viewer’s imagination at the same moment. Is it a coincidence that the subject is architecture, again?” — Dunne & Raby9

Courtesy: private collection Brussels. Image: A rematerialisation of systems, Chemical Plant, El Ultimo Grito. Photo: POI.


In A Rematerial­isation of Systems: Industries staat de industriële architectuur centraal. De glazen composities maken de typologische kenmerken van een bepaald model van industriële architectuur zichtbaar. Ze bevragen zo de fysieke taal van de systemen die ze vertegenwoordigen; systemen waarin productiesites samen­ gevoegd werden in een mechanisch proces dat het nieuwe model voor efficiëntie werd.

In A Rematerialisation of Systems: Industries El Ultimo Grito focuses on industrial architecture. The glass compositions depict the typological characteristics of a model of industrial architecture. In so doing, they question the physical language of the systems they represent; systems in which production sites were merged in a mechanized process that became a new model of efficiency.

“What is interesting for us when designing a new concept, is not only its ability to aid our understanding of a situation, but also its potential as a creative medium.” — El Ultimo Grito 10


Images: A rematerialisation of systems, Mine Shaft, El Ultimo Grito. Photo: POI.


Speedism Horse Pig Eulology — 2014


Image: Horse Pig Eulology, 2014. Speedism


Hans Op de Beeck Staging Silence (2), 2013


— nl In een schijnbaar eindeloze stroom van constructie en deconstructie verrijzen wisselende modellen die gecreëerd worden aan de hand van alledaagse gebruiksvoorwerpen. Ze suggereren een veelheid aan landschappen, van een besneeuwd bos tot een modernistisch appartement en een futuristisch landschap; structuren voor een samenleving in transitie – symbolen van de tijdelijkheid.

— en From a seemingly endless stream of construction and deconstruction arise various models created with everyday objects. They suggest a multitude of landscapes, from a snow-covered forest to a modernist apartment and a futuristic landscape; structures for a society in transition – symbols of impermanence.

“Hans Op de Beeck’s film ‘Staging Silence (2)’ is based around abstract, archetypal settings that lingered in the memory of the artist as the common denominator of the many similar public places he has experienced. (…). Memory images are disproportionate mixtures of concrete information and fantasies, and in this film they materialize before the spectator’s eyes through anonymous tinkering and improvising hands. Arms and hands appear and disappear at random, manipulating banal objects, scale representations and artificial lighting into alienating yet recognisable locations. These places are no more or less than animated decors for possible stories, evocative visual propositions to the spectator.” — Studio Hans Op de Beeck11

Courtesy of the artist and of Galleria Continua, San Gimignano / Beijing / Le Moulin; Galerie Krinzinger, Vienna; Marianne Boesky Gallery, New York; Galerie Ron Mandos, Amsterdam. Full HD video, black and white, sound, 20 minutes 48 seconds. Images: videostill of Staging Silence (2), 2013. Hans Op de Beeck.


Atelier Van Lieshout New Tribal Labyrinth — 2010 - ongoing


“As an artist, I don’t have any solutions; I am just a mirror on the world.” “I often feel like I am creating a labyrinth. My work is split between a rational and irrational side. Utopia and dystopia are merged together.” “I see my work as a cynical continuation of utopian thinking.” “My primary aim is to combine art, power and science.”

— Joep van Lieshout12

— nl New Tribal Labyrinth is een reeks van werken waarin thema’s zoals arbeidsorganisatie, machtsstructuren en revolutie gelinkt worden aan de eindigheid van de grond­­stoffen op aarde en de daaruit voortvloeiende nood om zelfvoorzienend te zijn. Het werk suggereert een nieuwe wereldorde, een samenleving bevolkt door ingebeelde stammen. In deze wereld zien we een terugkeer naar landbouw en industrie en een opnieuw aanhalen van onze relatie tot materie en materialen. Rituelen worden geherwaardeerd en spelen opnieuw een belangrijke rol in Courtesy: Atelier Van Lieshout. Image: New Tribal Labyrinth: Drill Nouveau, 2014.

— en New Tribal Labyrinth is a series of works in which themes such as the organization of labour, the structures of power and revolution are linked to the depletion of the world’s resources and the subsequent need for self-sufficiency. It suggests a new world order, a society inhabited by imaginary tribes. This world will see a return to farming and industry, and a re-establishment of our relationship to matter and materials. Rituals will be revalued and will play an important role in society once more.


de samenleving. Het ‘Gesamt­ kunstwerk’ New Tribal Labyrinth wordt dan ook opgebouwd aan de hand van objecten voor landbouw, industrie en rite.

Industrie New Tribal Labyrinth wil de fabrieken en installaties van de Industriële Revolutie opnieuw interpreteren en herwaarderen door het creëren van sculpturale/ technische installaties op grote schaal, gemaakt op een geïmproviseerde manier met hedendaagse materialen: hoogovens, metaalgieterijen en chemische installaties, textielmolens en keramische werkplaatsen. Drill Nouveau, 2014; Mondriaan, 2012 en Donut 2012 zijn enkele voorbeelden van deze industriële monumenten. Op het eerste gezicht is het niet meteen duidelijk of deze objecten deel uitmaken van een postapocalyptische overlevings­ strategie, of dat ze daarentegen een nieuwe utopische manier van duurzaam produceren voorstellen.

Thus, objects for farming, industry and rituals are the three main bodies of work of this huge ‘Gesamtkunstwerk’.


New Tribal Labyrinth wants to reinterpret and revalue the factories and installations of the Industrial Revolution by creating large scale sculptural/technical installations, made in an improvised style and with contemporary materials: blast furnaces and foundries, refineries and chemical installations, textile mills and cera­mics workshops. Drill Nouveau, 2014; Mondriaan, 2012 and Donut 2012 are examples of these industrial monuments. At first sight, it is not immediately clear if these are part of a postapocalyptic survival strategy, or instead represent a new utopian way of durable production.

“I think factories are an important part of life, this is what we are and we consume, so we also have to deal with the production of it (…). It’s a kind of relationship with Arts and Crafts movement, more than 100 years ago, when this movement was against industry to save manual labour and craftsmanship; now, we are steps further and I fight like Arts and Crafts to keep the industry in our society.” — Joep van Lieshout13


Landbouw Landbouw is een tweede belangr­ ijke pijler van New Tribal Labyrinth. Atelier Van Lieshout creëert boerderijen voor de toekomst, maar ook van de pre­historie, het jaar nul, de Middel­ eeuwen, de Gouden Eeuw en de naoorlogse moderne utopieën. Het uiteindelijke doel is om een megaboerderij te creëren die alle individuele boerderijen met elkaar verbindt via tunnels, gangen, deuren en luikjes. Wanneer de bezoeker deze ultieme boerderij binnenwandelt, begint hij zo aan een reis door­heen een labyrint van tijden, vergeten geschiedenis, hoop, familie, utopie, zelfvoorzienend zijn, ontwerp en deviatie. De eerste in de reeks was Hagioscoop, gedateerd in het jaar nul. Parallel hieraan werd een hoogtechnologische boerderij van de toekomst ontworpen: Insect Farm, waarin insecten als voedzame en kostenefficiënte voedselbronnen met een beperkte ecologische voetafdruk centraal staan. Insect Farm werd als commissieopdracht gemaakt voor REcentre (centre for sustainable design) en Z33 - KUNST IN DE OPEN RUIMTE. Food Reaktor is een object dat een reactorvat toont waarin organische substanties zoals algen, insecten, vetten en dergelijke vermengd worden tot nieuwe en

Farming Farming is a second pillar of New Tribal Labyrinth. Atelier Van Lieshout creates farms for the future, but also farms from the pre-history, the year zero, the Middle Ages, the Golden Age, and post-war modernist utopia. The final goal is to create a farm larger than life, a compilation made up of all the individual farms, and connected by tunnels, corridors, doors and hatches. By entering this farm, visitors will engage in labyrinth-like time-travel through the ages, past history, hope, family, utopia, self-sufficiency, design and deviancy. Hagioscoop is the first of this series, a large cross-shaped diorama set in the imaginary date of ‘year zero’. In parallel, a highly technological farm of the future was created: Insect Farm, which focuses on insects as a nutritious and cost-effective food source with a small ecological footprint. Insect Farm was a commission of REcentre (centre for sustainable design) and Z33 – ART IN PUBLIC SPACE. Food Reaktor is an object representing a reactor where organic substances such as algae, insects, fats and so on can be mixed into new and edible products. Food Reaktor at the same time also functions as an image of worship. The size and organic shape lend it the status


eetbare producten. Het werk is, naast een voorstel op vlak van voedselvoorziening, tegelijkertijd een soort afgodsbeeld. De grootte en organische vorm van het werk geven het de status van een icoon of heiligdom, waarin offers gebracht kunnen worden.


of an icon or a place of sanctity where sacrifices can be offered.

Rites en rituelen

Rites and rituals

Een derde belangrijke pijler van New Tribal Labyrinth is het domein van rites en rituelen. Joep van Lieshout beschrijft in een interview met Marcel Mauer in Abitare #523:

A third important pillar of New Tribal Labyrinth is the domain of rites and rituals. In an interview with Marcel Mauer in Abitare #523, Joep van Lieshout explains:

“Once supplies are exhausted, society will see a worsening of the relations between people and an increase of their survival instincts. The question to me is whether such radical changes, which are coupled with violence but which may also lead to a new and improved society are good or bad. Possibly, groups of people will start organizing themselves into tribes instead of via countries and nationalities. A new tribal order will form; in the meantime, Atelier Van Lieshout is already working on objects for these imaginary tribes: monuments to be worshipped, cannibalistic sacrificial equipment, and equipment for daily use.” — Joep Van Lieshout14 Een van deze tribale beelden is Lebensborn, ook wel Lebens­ brunnen (een bron van eeuwige jeugd) of Lebensraum (levensgebied – habitat) genoemd. Het toont een offerplaats waar nieuwe rituelen worden bedacht die de reeds bestaande grenzen kunnen doorbreken, en zo een werkelijk vrij volk kunnen creëren.

One of these tribal sculptures is Lebensborn. Also called Lebensbrunnen (a source of eternal youth) or Lebensraum (habitat), the sculpture represents a sacrificial site where new rituals that transcend existing barriers can be developed in order to create a truly free people.

Image: New Tribal Labyrinth: Insect Farm Process Unit, 2012. Photo: Kristof Vrancken/Z33.


Neïl Beloufa Nice seats and projection People’s passion, lifestyle, beautiful wine, gigantic glass towers, all surrounded by water — 2013 (video: 2011)


— nl Voor People’s passion, lifestyle, beautiful wine, gigantic glass towers, all surrounded by water, vroeg Neïl Beloufa een selectie mensen in Vancouver om hun ideale levensomstandigheden te omschrijven. De geïnterviewden waren vrij om een antwoord te geven, zolang ze dit maar deden vanuit een positieve en optimistische stemming. We zien highrise appartementen, keurig verzorgde tuinen, kronkelende paden; een schijnbaar paradijs van zon, joggers en fietsers. De interviews lijken zo wel reclamefilmpjes voor een nieuwe wereld; eentje waar vooral ingespeeld wordt op de waarden en wensen van de gegoede middenklasse.

— en For People’s passion, lifestyle, beautiful wine, gigantic glass towers, all surrounded by water, Neïl Beloufa asked a group of people in Vancouver to describe their ideal life circumstances. The interviewees were free to respond whatever they wished, as long as they did so with a cheerful disposition. The video installation presents us with images of high rise apartments, clean cut lawns, meandering passages; to all appearances, a paradise of sun, joggers and bikers. The interviews are suggestive of commercials for a new world; one which caters primarily to the values and needs of the well-off upper middle-class.

“a pitiless condemnation of Vancouver disguised as a promotional video for the city. (…). The interviewees’ meandering zeal for their utopian home paints the ideal of outdoorsy, cosmopolitan ‘quality of life’ as a nebulous and narcissistic purgatory, and the film ends in a horrific display of fireworks over a glittering cityscape.” — Kevin McGarry15 Naar aanleiding van zijn solo­tentoonstelling in de zomer van 2013 omschreef Los Angeles Hammer Museum curator Ali Subotnik de praktijk van Beloufa als volgt:

In the context of Beloufa’s solo exhibition at the Los Angeles Hammer Museum in the summer of 2013, curator Ali Subotnik described his practice as follows:

“Neil Beloufa’s films focus on the slippery line between fiction and reality. He sets up situations in which both amateurs and professional actors explore enigmatic subjects ranging from extraterrestrials to nationalism, terrorism, and the future.” — Ali Subotnik16 Video sculpture, 10 minutes loop HD. Collection of Sandra and Giancarlo Bonollo, Italy. Courtesy: Neïl Beloufa and ZERO…, Milan. Images: Nice seats and projection. People’s passion, lifestyle, beautiful wine, gigantic glass tower, all surrounded by water. 2013 (video: 2011). Neïl Beloufa. Installation view, “Beloufa, Binet, Bourouissa”, ZERO…, Milan, 2013. Photo: Filippo Armellin


Shane Hope Compile-A-Child series


“My work is foremost a form of Future Studies. (…) How can the future’s futures be foreseen/forecast? Can we really depict the runaway imaginings of accelerated artificial intelligence? What would it look like if and after our overclocked-offspring (quicker-thinking posthuman descendants) decide to disassemble everything we know for spare parts?” — Shane Hope 17

“Oblique to most who seek to envision possible futures in the form of architecture or products / services, I choose to chase futures that precisely problematize or defy such depictions. Compile-a-child drawings are not only faux-naïf speculative-vernacular picture-text descriptions of further futures, but also allude to fictional perspectives and experiences of transhuman mind-children that haven’t been built yet. So, as innocent as they appear, it’s strictly from contemporary technoprogressive, transhumanist, H+, hard sci-fi and singularitarian ideas that I’m filtering-out all the fodder for them.” — Shane Hope 18

Image: Compile-a-child. Grey goo defleshed us, 2068, Shane Hope.


— en

— nl Compile-a-child is een reeks van 34 kindertekeningen en verhalen die ons naar een trans­humane, technoprogressieve wereld leiden. Variërend tussen het jaar 2022 en 2092, geven de tekeningen en tekstjes inzicht in een wereld waarin woorden zoals singulariteit, grey goo en copylutie deel uitmaken van de standaardvocabulaire. Een wereld waarin je niet je geboortedag, maar je bouwdag viert, waarin dingen en niet-dingen kunnen versmelten, waarin niet-dingen kunnen doodgaan en ge-reboot worden, etc.


Compile-a-child is a series of 34 children’s drawings and stories that lead us to a transhuman, technoprogressive world. Dated between 2022 and 2092, the drawings and texts are a window onto a world where words such as singularity, grey goo and copylution are part of the standard vocabulary. It is a world in which you celebrate your builtday instead of your birthday, in which things and non-things can merge, and in which non-things can die and be rebooted.

Image: Compile-a-child. jupt out of my meatbody, 2068 Shane Hope. Image: Compile-a-child. Infomorph, 2064, Shane Hope.

How to make a better human, 2045 grey goo defleshed us, 2068 mindchild, 2061 my me, 2065 make microbes make, 2034 Printed a Printer, 2058 jupt out of my meatbody, 2063 infomorph, 2064 deep empathy engine, 2055 singularity came too soon, 2069 my very own exocortices, 2035 dying is illegal, 2082 substrate-colocation, 2057 Foglets and Me, 2048 To be Imortel, 2081 potential-me-space, 2091 percept pus ports, 2056 impervium, yes | sunstrokers, no, 2078 copylution, 2063 uplifted or perv’d, 2057 halting states still suck, 2072 diff’n’merge, 2084 got all glitchy, 2062 nekid dumb matter, 2057 Spelling Pretest, 2022 my builtday, 2092 your mom is open source, 2059 Singularity, 2073 restor me from backup, 2047 splaced Hr home in Hardphysics, 2091 programmable matter, 2067 bi species -> spend species, 2074 P. O. V. VAPOR, 2082 spendt him lik monay, 2066


The Xijing Men I Love Xijing—The Daily Life of the Xijing Presidents — 2009


— nl The Xijing Men is een collectief van drie kunstenaars: Tsuyoshi Ozawa uit Japan, Chen Shaoxiong uit China en Gimhongsok uit Zuid-Korea. Samen vormen ze de culturele delegatie van de fictieve stad Xijing, een ingebeelde politieke entiteit in Oost-Azië. De Chinese karakters verduidelijken de naam: ‘xi’ betekent westers, en ‘jing’ staat voor hoofdstad. Xijing staat zo voor ‘westerse hoofdstad’ en speelt in op het feit dat er historisch gezien belangrijke ‘hoofdsteden’ zijn in het noorden (Beijing), zuiden (Nanjing) en oosten (Tokyo of Dongjing in het Chinees), maar niet in het westen. The Xijing Men gebruiken humor, satire, sarcasme en absurditeit om in uitgebreide performances, tekeningen, foto’s en objecten vorm te geven aan de ingebeelde geschiedenis, politiek, economie en cultuur van Xijing. Hun oeuvre bestaat uit 5 hoofdstukken, waarvan de eerste 4 gerealiseerd zijn: Do You know Xijing?, This is Xijing (Journey to the West-Seoul, Liverpool, Nagoya version), Welcome to Xijing (Xijing Olympics en Xijing Immigration Service) en I love Xijing (the Xijing School en The Daily Life of the Xijing Presidents).

— ­en The Xijing Men is a collective of three artists: Tsuyoshi Ozawa from Japan, Chen Shaoxiong from China and Gimhongsok from South Korea. Together they form the cultural delegation of the town of Xijing, an imaginary political entity in South-Asia. As the Chinese characters explain, ‘xi’ means Western, and ‘jing’ means capital. Combined, Xijing - ‘Western capital’ - refers to the fact that, historically speaking, important ‘capitals’ are situated in the North (Beijing), South (Nanjing), and East (Tokyo or Dongjing in Chinese), but not in the West. The Xijing Men use humor, satire, sarcasm and absurdity to develop their intricate performances, drawings, photos and objects that shape the imaginary history, politics, economics and culture of Xijing. Their work consists of 5 chapters of which 4 have been realized so far: Do You know Xijing?, This is Xijing (Journey to the West-Seoul, Liverpool, Nagoya version), Welcome to Xijing (Xijing Olympics and Xijing Immigration Service) and I love Xijing (the Xijing School and The Daily Life of the Xijing Presidents).

Single channel video, DVD, color, sound, 17 minutes. Courtesy: Xijing Men. Images: videostill of I Love Xijing—The Daily Life of the Xijing Presidents, 2009. The Xijing Men.


In Hoofdstuk 4: I Love Xijing – The Daily Life of the Xijing Presidents traceren de Xijing Men de historische iteraties van de term ‘westerse hoofdstad’, geven ze een inzicht in de voornaamste nationale ondernemingen op vlak van agricultuur (tomaten in een kast laten groeien), wetgeving (het recht om samen een biertje te drinken), ruimtelijke planning (wegsnijden van stukken uit een watermeloen – in het Chinees ‘xigua’ of ‘western melon’; een woordspeling op Xijing) en defensie. De video eindigt met de productie van Xijing geld (XIP), geprint op Kleenex.

In Chapter 4: I Love Xijing – The Daily Life of the Xijing Presidents they trace the historical iteration of the term ‘western capital’, offer insight into major national schemes such as agricultural production (growing tomatoes in a closet), legislation (the right to enjoy a beer together), urban planning (slicing up a watermelon – translated as ‘xigua’ in Chinese, or also referred to as ‘western melon’, and as such, a pun on Xijing) and defense. The video concludes with the Xijing Men producing Xijing currency (XIP) printed on sheets of Kleenex.

“(…) what Xijing represents is that elusive human ‘something’ that all of us seek, from the most luxurious and industrialized cities, to the humblest favelas and desert entrepots: Xijing is a community, even if the only common language is laughter.” — Olivier Krischer 19


Images: videostill of I Love Xijing—The Daily Life of the Xijing Presidents, 2009. The Xijing Men.


Chris Woebken Icky Futures II — 2014


— nl Chris Woebken’s Icky Futures II is de tweede verzameling toekomstverbeeldingen uit de bedrijfswereld. Welke wereldbeelden en waarden stellen de grote telecommunicatiebedrijven wereldwijd voor? Hoe zullen we volgens deze ficties in de toekomst samen leven en met elkaar communiceren? Hoewel ze zeer recent geproduceerd zijn, voelen de meeste van de voorgestelde scenario’s bij voorbaat al gedateerd aan en lijken ze ver verwijderd van hoe we werkelijk zijn, als mens en als maatschappij.

— en Chris Woebken’s Icky Futures II is the second collection of corporate imaginings of the future. What world views and values do large telecommunications companies around the globe propose? How do these futures suggest we might live and interact with each other? Though recently produced, the proposed scenarios have a distinctly outdated feel about them and they appear quite disconnected from how we really are as people and as a society.

2009 Samsung, Future Life Style 2015 (14:02) 2009 Microsoft, Productivity Future Vision (5:45min) 2011 Corning, A Day Made of Glass... Made possible by Corning. (5:23min) 2011 Microsoft, Productivity Future Vision (6:18min) 2011 Ericsson, The Social Web of Things (4:08min) 2012 Cisco, Better than being there experiences (2:52min) 2012 Google, Project Glass “One Day...” ( 2:30min) 2012 Corning, A Day Made of Glass 2 Same Day, Expanded Corning Vision (5:58min) 2013 Microsoft, Future Vision Live, Work, Play (2:07min) 2014 Intel, CES Keynote (3:39min) 2014 Samsung, Welcome To The Future (3:27min) 2014 Telstra Innovation, Our Connected Future Future Technology Vision (2:51min)

Courtesy: Chris Woebken. Image: screenshot from the design fiction film by Samsung, Welcome To The Future, 2014. Image: screenshot from a design fiction film by Corning, A Day Made of Glass, 2011.


Near Future Laboratory over Icky Futures I, een verzameling bedrijfsfilmpjes over de toekomst uit de jaren 1980 en 1990, verpakt in een originele BTTF VHS tape:

Near Future Laboratory on Icky Futures I, a collection of corporate visions of the future of the 1980s and 1990s, packaged in an original BTTF VHS tape: “These sorts of things should be required viewing for anyone who gets into the racket of trying to communicate their vision of possible near futures. Observing tried techniques for expression of sometimes tricky ideas is a quite useful approach to the communication craft. Talking heads combined with described scenarios? Or acted scenarios? Do you show the technology in its prototype form? Or do [you show] some visual special effects to make it seem as though it is working? What kind of people? What fields of trade? Business people? Cops? Etc.” — Near Future Laboratory20


Image: screenshot from a design fiction film by Intel, CES Keynote, 2014.

Nicolas Nova (Near Future Laboratory), Nancy Kwon Curious Rituals. A Digital Tomorrow — 2012

Single screen video, color, sound, 9 minutes 35 seconds. Image: Curious Rituals. Brain Interface & Phone Charger. Nicolas Nova & Nancy Kwon, 2012. Collection and courtesy of the artists.


“Clarify today, design tomorrow” “We explore futures, chart the unexpected and transform opportunities into new and tangible forms” — N ear Future Laboratory


— nl Curious Rituals is een onderzoeksproject over de non-verbale handelingen, houdingen en digitale rituelen die ontstaan zijn door gebruik van digitale technologieën zoals computers, mobiele telefonie, sensoren en robots: handelingen zoals het her­ calibreren van je smartphone door een horizontale 8 te maken, het ‘swipen’ van je portefeuille met RFID kaart in openbaar vervoer, etc. Deze praktijken kunnen begrepen worden als het resultaat van een co-constructie tussen technische en fysieke beperkingen, context­ variabelen, de opzet van de ontwerpers en hoe mensen dit begrijpen. Curious Rituals brengt de huidige ‘collectie’ non-verbale handelingen en rituelen in kaart in het boek Curious Rituals en speculeert over de toekomst ervan in de design fictie film: A Digital Tomorrow.


— en Curious Rituals is a research project about gestures, postures and digital rituals that emerged with the use of digital technologies such as computers, mobile phones, sensors and robots: gestures such as recalibrating your smartphone by making an horizontal 8 sign (with your hand), swiping your wallet with RFID card in public transport, etc. These practices can be seen as the results of a co-construction between technical/physical constraints, contextual variables, designers’ intents and people’s understanding. Curious Rituals maps the current ‘collection’ of non-verbal gestures and rituals in the book Curious Rituals and speculates about the future of gestural interaction in the design fiction film: A Digital Tomorrow.

Het onderzoeksproject werd uitgevoerd aan het Art Center College of Design (Pasadena) in juli-augustus 2012 door Nicolas Nova (Near Future Laboratory / HEAD-Genève) en Katherine Miyake, Nancy Kwon en Walton Chiu van het media design programma. Het bestaat uit het boek Curious Rituals: gestural interaction in the digital everyday (Nicolas Nova, Katherine Miyake, Walton Chiu en Nancy Kwon, 2012) en de video A Digital Tomorrow (Nicolas Nova, Nancy Kwon, 2012).

The research project was con­ducted at Art Center College of Design (Pasadena) in July-August 2012 by Nicolas Nova (Near Future Laboratory / HEADGenève) and Katherine Miyake, Nancy Kwon and Walton Chiu of the media design program. It consists of the book Curious Rituals: gestural interaction in the digital everyday (Nicolas Nova, Katherine Miyake, Walton Chiu and Nancy Kwon, 2012) and the video A Digital Tomorrow (Nicolas Nova, Nancy Kwon, 2012).

“Design Fiction was never just about speculation, nor only about creating film and video representations using green screen special effects and planar tracking plug-ins. More importantly, whatever form or genre of representation one uses, Design Fiction is about creating provocations, about prodding ideas to make them thorough, considered, alive and in-the-world. It is about activating the imagination, providing seeds of inspiration and insight. Design Fiction is about shifting one’s sense of what is possible by making the extraordinary feel ordinary.” — Near Future Laboratory 22


Dunne & Raby Not Here, Not Now — 2014


“Most of us aren’t used to a design that doesn’t do all the imaginative work and requires us to think. Yet, we live in a time when consumers moonlight as producers, rediscovering craft, 3D-printing at home or self-publishing porn fiction. So why shouldn’t we also be stimulated (by design or other creative disciplines) to produce our own dreams, our own ideas about a future that should or shouldn’t be?”

— Regine Debatty23

— nl In Not Here, Not Now presenteren Dunne & Raby verschillende portalen of interfaces uit een alternatieve wereld. De interfaces komen uit de wereld van de ‘digitarians’, één van de koninkrijken uit hun United Micro Kingdoms project. Die wereld wordt gekenmerkt door neoliberalisme en de centrale rol van digitale technologieën. De titels van de grote prints geven een hint over de functie en het doel van de voorgestelde interface in die samenleving. Op die manier zijn de interfaces zelf een portaal, een startpunt om de alternatieve wereld van de digitarians te begrijpen. Het werk gaat dus niet zozeer over de interfaces zelf, of de handelingen die men ermee doet, maar over de wereld waar ze deel van uitmaken, de wereld die ze oproepen en de waarden die in die wereld gangmaker zijn.

— en In Not Here, Not Now Dunne & Raby present different interfaces for an alternative world. The interfaces belong to the digitarian world; one of the kingdoms of the United Micro Kingdoms project, characterized by neoliberalism and digital technology. The titles of the large prints hint at the function and purpose of these interfaces in that given society. The interfaces act as portals to the digitarian world: the work as such is not so much about the interfaces themselves, nor about the actions one performs with them, but rather about the society of which they are an integral part, the world they evoke and the values and mores that make that world go round.

Design assistance: Lukas Franciszkiewicz. Image: Dunne & Raby. Not Here, Not Now, Interface 1: Ethiculator, 2014.


The United Micro Kingdoms (UmK) is divided into four super-shires inhabited by Digitarians, Bioliberals, Anarcho-evolutionists and Communo-nuclearists. Each county is an experimental zone, free to develop its own form of governance, economy and lifestyle. Digitarians depend on digital technology and all its implicit totalitarianism — tagging, metrics, total surveillance, tracking, data logging and 100% transparency. Their society is organised entirely by market forces; citizen and consumer are the same. For them, nature is there to be used up as necessary. They are governed by technocrats, or algorithms — no one is entirely sure, or even cares — as long as everything runs smoothly and people are presented with choices, even if illusionary.

“We find the idea of creating fictional worlds and putting them to work fascinating. (...) rather than thinking about architecture, products, and the environment, we start with laws, ethics, political systems, social beliefs, values, fears, and hopes, and how these can be translated into material expressions, embodied in material culture, becoming little bits of another world that function as synecdoches.” — Dunne & Raby 24

Dunne & Raby onderzoeken hoe designtalen die gebruikt worden om de toekomst te visualiseren, soms hun potentieel om de verbeelding van de kijker te activeren, beperken. Dit doordat ze de waarden van die alternatieve toekomstscenario’s in zeer specifieke hedendaagse culturele kaders plaatsen. De beelden van Not Here, Not Now experimenteren daarom met vervreemding, ambiguïteit en openheid. Ze exploreren hoe verschillende realiteitslagen geconceptualiseerd, vormgegeven, gepresenteerd en waargenomen worden.


Dunne & Raby are interested in how design languages used to visually represent futures can sometimes reduce and limit their potential to engage the viewer’s imagination by locating the values contained in these alternative future scenarios within very specific contemporary cultural frameworks. The images of Not Here, Not Now therefore experiment with estrangement, ambiguity and openness. They explore how different layers of realism are conceptualized, crafted, presented and perceived.

Image: Dunne & Raby. Not Here, Not Now, Interface 3: Publi-voice Device, 2014.


Design Interactions Research Lab, Royal College of Art, European art-science program Studiolab Blueprints for the Unknown — 2014


— nl In Blueprints for the Unknown worden zeven projecten gepresenteerd van Superflux, Tobias Revell, Raphael Kim, Koby Barhad, Cohen Van Balen, Studio NAND en David Benqué. Alle projecten stellen scenario’s voor waarin nieuwe (en nog onbestaande) evoluties in biotechnologie op structurele wijze ingebed zijn in het financiële, politieke, culturele, sociale en economische weefsel van een imaginaire samenleving. Ze bevragen daarmee de huidige en toekomstige ideeën en idealen die onze samenleving en ons als menselijke soort daarbinnen, vormgeven. Recente ontwikkelingen in de synthetische biologie maken het ontwerpen van nieuwe levensvormen tot een steeds reëlere mogelijkheid. De wetenschapper/ ontwerper van de toekomst benadert biologie als een ingenieur en kan daarom gezien worden als een architect van het leven die vanuit een archief van gestandaardiseerde en reproduceerbare onderdelen levende organismen weet te creëren. Maar, is de natuur het wel eens met het industriële paradigma waar wij ons als mensen prettig bij voelen? Levende organismen zijn instabiel, veranderlijk en context-specifiek. Ze worden gevormd door evolutie, mutatie en symbiose. Bovendien wordt wetenschap, zodra het buiten de

— en Blueprints for the Unknown presents projects by 7 designers or collectives: Superflux, Tobias Revell, Raphael Kim, Koby Barhad, Cohen Van Balen, Studio NAND and David Benqué. Each of these projects propose scenarios in which new (and as yet non-exis­ ting) evolutions in biotechnology are structurally embedded in the financial, political, cultural, social and economic fabric of an imaginary society. They question the current and future ideas and ideals that shape our society and us as human beings within. Recent advances in synthetic biology are making the design of new life forms an increasingly real possibility. Driven by an engineering approach to biology, the future scientist/designer is envisioned as an architect of life, creating living organisms from a library of standardized and replicable parts. However, life may or may not agree with the industrial para­ digm we feel comfortable with. Living organisms are unstable, mutable and context specific. They are subject to evolution, mutation and symbiosis. Additionally, once science gets out of the lab and into the world, it becomes part of much more substantial systems such as economics, politics and human beliefs – with surprising outcomes for better or for worse.


muren van het laboratorium komt, onderdeel van veel grotere systemen, waaronder de economie, de politiek en de menselijke geloofswereld. Dit heeft verrassende uitkomsten, zowel in positieve als negatieve zin. Blueprints for the Unknown is a project by Design Interactions Research at the Royal College of Art in London, as part of the European art-science programme Studiolab.


Image p56: Blueprints for the Unknown. Graphic: Protoplot. Image p58: Koby Barhad - A series of Reasonable Intentions, 2014. Photo: Simon Scheiber.

Image: Cohen Van Balen - Without Once Awakening, 2014. Photo: Simon Scheiber. Image: Superflux - Dynamic Genetics vs Mann, 2013. Photo: David Benqué. Image: Raphael Kim - Microbial Money, 2014. Photo: Raphael Kim. Image: David Benqué - The New Weathermen, 2013. Photo: David Benqué. Image: Studio NAND - The Phosphate Standard, 2014. Photo: Simon Scheiber. Image: Tobias Revell - Into your hands are they delivered, 2013. Photo: Tobias Revell.


Nelly Ben Hayoun Disaster Playground — Z33 co-production 2014-2015


— nl Disaster Playground is een platform dat onderzoek doet naar toekomstige ruimtecatastrofes en het ontwerp van de procedures die de risico’s op dergelijke catastrofes moeten bepalen en het beantwoorden ervan in goede banen moeten leiden. Ben Hayoun werkte voor dit project samen met experts van het NASA, Near Earth Objects (NEO) team, het Disaster and Rescue Assistance team (TEEX) in Disaster City, het Search for Extraterrestrial Intelligence (SETI) Instituut en een sterrencast van componisten en schrijvers. Ze verzamelde verschillende voorbeelden van rampbemiddelingen, onverwachte systeemfouten en tegenslagen in het ruimteprogramma. Ben Hayoun ging op zoek naar die momenten waar mens en technologie op schitterende wijze ‘falen’, de momenten die ons doen nadenken over het maakproces en de personen achter onze ontdekkingen. De langspeeldocumentaire Disaster Playground (release in maart 2015) traceert de huidige procedures die gevolgd zouden moeten worden wanneer een asteroïde de aarde dreigt te raken. Via interviews, denk­ experimenten en re-enactments met een team ruimte-experts worden we voorgesteld aan de spelers in de beslissingsketen

— en Disaster Playground is a platform investigating future outer space catastrophes and the design of procedures that allow us to manage these catastrophes and assess the risks involved. Working with experts in NASA Near Earth Objects (NEO), Disaster and Rescue Assistance Team (TEEX) at Disaster City, the Search for Extraterrestrial Intelligence Institute (SETI) and with an all-star team of compo­ sers and writers, designer of experiences Nelly Ben Hayoun collected disaster mitigation responses, unexpected failure systems and instances of adversity in the space program: those points exactly where technology and humans could beautifully ‘fail’ and cause us to reflect on the making of and the actors behind our discoveries. The feature length documentary Disaster Playground (release March 2015) follows the real-life procedures in place in the event of an asteroid collision with the earth. Through interviews, reflections and re-enactments by a team of casted space experts the audience is introduced to the main players in a chain of command that runs from the SETI Institute and the NASA Head­ quarters to the United Nations. Hollywood relied on Bruce Willis and a jumbo drill to save the world in Armageddon, but who

Image: Disaster Playground by Nelly Ben Hayoun, photo By Nick Ballon © Nelly Ben Hayoun.


die gaat van het SETI instituut en het NASA-hoofdkwartier tot de Verenigde Naties. Hollywood kon vertrouwen op Bruce Willis en een grote drilboor om de wereld te redden in Armageddon maar wie zijn de echte helden die onze samenleving moeten behoeden voor een volgende grote botsing met een asteroïde?

are the real-life heroes seeking to save our civilization from the next major asteroid impact?

Disaster Playground is a platform of punks, its main characters have the ability to produce epic and surreal experiences. Een tentoonstellingsversie van de film Disaster Playground wordt in Future Fictions gepresenteerd in dialoog met een landschap van sets en props die essentieel zijn in de procedures in geval van een ruimte­ramp. Met Baudrillard’s tekst ‘America’ als vertrekpunt, gaat Ben Hayoun op zoek naar de betekenis van ‘the American Dream’ en de behoefte om die laatste grens te bereiken in de organisatorische psyche van NASA.

An exhibition version of the film Disaster Playground is presented in Future Fictions, in dialogue with a landscape of sets and props essential in the procedures deployed in the event of a space emergency. Taking Baudrillard’s text ‘America’ as a starting point, Ben Hayoun investigates the role of the American Dream and the need to reach the final frontier in the organizational psyche at NASA.

“Nothing evokes the end of the world more than a man running straight ahead on a beach, swathed in the sounds of his walkman, cocooned in the solitary sacrifice of his energy, indifferent even to catastrophes since he expects destruction to come only as the fruit of his own efforts, from exhausting the energy of a body that has in his own eyes become useless.” — Jean Baudrillard25


Disaster Playground Essentials: - 2 phones retro ‘70s - 1 office space - table for about 20 people with a hilly landscape and about 6 chairs - small flags for table - 3 large flags embroidery - conference lecture stand - 1 curtain - asteroid Itokawa - 1spaceship model - 1 miniature Arizona desert with cactus - 1 sign Road 66 - 1 miniature model with freeways and car - 1 living goldfish in a bowl - 1 large dinosaur model - 1 entrance curtain - 1 “Must Exit” road sign - 1 clock - series of earth balls planets - costumes - a few name tags - red carpet - Baudrillard, the America book


Z33 - FoAM Futures Lab. A laboratory for experimental world construction — ongoing — nl Futures Lab is een onderzoeksarchief, workshop- en leesruimte waarin verschillende toekomsten te verkennen zijn. Verspreid in het lab kunnen bezoekers sporen terugvinden van verschillende futuristen en hun onderzoek: onderzoeksmaterialen en nota’s, een kleine bibliotheek en een verzameling work-in-progress. Een video geeft je meer achtergrondinformatie over de unieke werelden van Future Fictions, de projecten en de mensen erachter. Het lab biedt daarnaast plaats aan een programma van toekomstgerelateerde interventies, workshops en conversaties van o.a. FoAM, Arne Hendriks en Monnik, The Extrapolation Factory, Pantopicon, Pieterjan Ginckels en de Universiteit Hasselt.

— en Futures Lab is a research archive, workshop and reading room where one may explore possible futures. Scattered throughout this lab visitors can discover traces of a wide range of futurists and their investigations: research materials and working notes, a small library collection and a range of works in progress. On display is a video feed with background information on the unique worlds of Future Fictions, the projects and the people behind them. The Lab hosts a programme of futures-related interventions, workshops and conversations from a.o. FoAM, Arne Hendriks and Monnik, The Extrapolation Factory, Pantopicon, Pieterjan Ginckels and the University of Hasselt.

Futures Lab reading references: http://lib.fo.am/future_fabulators/future_fictions_references http://z33research.be/studio-future/


FoAM in the Futures Lab Gedurende de tentoonstelling neemt FoAM het Futures Lab in. FoAM nodigt de bezoekers uit om er te ontdekken wat het betekent om toekomstmogelijkheden in het heden te ontwerpen en te oefenen. Terwijl ze in residentie is, verzamelt en deelt FoAM materialen voor en van de Futurist Fieldguide, een handleiding voor wie interesse heeft in scenarioconstructie, design fiction en andere wereldopbouwpraktijken. Naast lopende onderzoeksactiviteiten biedt FoAM een aantal participatieve evenementen aan die speciaal voor Future Fictions ontworpen zijn, waaronder een experimenteel Food Futures-menu voor de opening van de tentoonstelling en een workshop en ‘preenactment’ rond het thema Futures of Doing Nothing. FoAM is een netwerk van transdisciplinaire labs voor speculatieve cultuur. Geleid door het motto ‘grow your own worlds’ verkent FoAM toekomstmogelijkheden op de grens van kunst, wetenschap, natuur en het leven van alledag. Ze zoekt de dialoog met heel verschillende individuen en spoort aan de toekomst te erkennen als een gedeelde ‘commons’. FoAM’s bijdrage aan de tentoonstelling maakt deel uit van het Future Fabulators-project, waarbij ze met een breed en divers publiek werken om het

For the duration of the exhibition, FoAM occupies the Futures Lab where they invite visitors to explore what it might mean to prototype and rehearse possible futures in the present. While in residence, FoAM collects and shares materials for and from their Futurist Fieldguide, a manual for those interested in trying their hands at scenario building, design fiction and other world-construction practices. Alongside its ongoing research activities, FoAM offers a selection of participatory events specially designed for Future Fictions, including an experimental Food Futures menu for the exhibition opening, as well as a workshop and pre-enactment on the theme of Futures of Doing Nothing. FoAM is a network of transdisciplinary labs for speculative culture. Guided by their motto ‘grow your own worlds’, FoAM explores possible futures at the edges of art, science, nature and everyday life. Fostering dialogue with a diverse range of individuals, they encourage an appreciation of the future as a shared ‘commons’. FoAM’s contribution to the exhibition is part of the Future Fabulators project, in which they work with diverse audiences to imagine, experience and investigate life in a range of possible futures that


leven in een resem toekomstmogelijkheden, ontworpen als artistieke experimenten vandaag, te verbeelden, beleven en onderzoeken.

have been designed as artistic experiments here and now. With the support of the Culture Programme (2007 – 2013) of the European Union.

Met de steun van het Cultuurprogramma (2007-2013) van de Europese Unie.


Image: FoAM Futures Lab, postcards. Graphic: David Delander.

Arne Hendriks and Monnik in the Futures Lab Het uiteindelijke, meest extreme, logische gevolg van de huidige verstedelijkingspatronen is het ontstaan van één stad voor de hele wereldpopulatie. Maar, terwijl we onbewust die eindvorm wensen, lijken we blind en onbeholpen in het proces ernaartoe. Wat als we met z’n allen, de hele wereldbevolking, vrijwillig en bewust naar die ene stad toe bewegen? Wat als we vandaag zouden starten met het plannen van die grote reis? Kunstenaar Arne Hendriks en het Monnik collectief raken met dit onderzoek verschillende bestaande trends aan op vlak van migratie, groeiende wereldbevolking en urbanisatie. Samen met een team experten in het Futures Lab onderzoeken, verbeelden en visualiseren ze een evacuatieplan voor de stad Hasselt. Dit nieuwe onderzoek kan begrepen worden als de proloog op 8 billion city: een speculatief onderzoek naar de condities voor en voorwaarden van het creëren van één stad voor de hele wereldpopulatie in 2025.

Image: logo meeting point.

The ultimate logical extreme of present urbanization patterns is the emergence of one city for the entire world population. But while humanity unconsciously yearns for this ultimate state of being, we are heading towards it in a clumsy, blind way. What if all of us, the whole world population, were to – voluntarily and consciously - move towards such a city? What if we start to plan our journey today? Touching upon and extrapolating existing trends of migration flows, the growing world population and urban development, artist Arne Hendriks and the Monnik collective bring together a team of experts in the Futures Lab to research, imagine and visualize an evacuation plan for the city of Hasselt. This new body of research can be understood as the preface to 8 billion city; a speculative research into the premises of creating one city for the entire human population in 2025.


The Extrapolation Factory in the Futures Lab “Popular notions of the future often get stuck in a kind of glossy rut - gleaming buildings and whiz-bang inventions – (…) it’s not often that we see the futures of everyday life brought into focus.” — Stuart Candy26 Hoe zullen we leven binnen 30, 50 of 100 jaar? Van welke nieuwe voordelen zullen we kunnen genieten en wat zullen we moeten opgeven? Wat zullen de ontworpen voorwerpen en objecten vertellen over ons als mens en als cultuur? The Extrapolation Factory neemt het Futures Lab in met een tweedaagse workshop rond deze vragen.


How will we live 30, 50, or 100 years into the future? What new benefits will we enjoy, and what sacrifices will we have to make? How will our designed artifacts represent us as people, as a culture? The Extrapolation Factory occupies the Futures Lab to hold a two-day workshop centered around these questions.

The Extrapolation Factory, opgericht door Chris Woebken en Elliott P. Montgomery, is een onderzoeksstudio die zich toelegt op het nadenken over de toekomst via design; ze ontwikkelen toekomstscenario’s die vertaald worden in objecten in herken­bare settings van vandaag. Hun methodiek is gestoeld op het gezamenlijk bedenken en verbeelden van mogelijke toekomsten met een diverse groep participanten, experten en nonexperten, en op verschillende, doch toegankelijke manieren. Eerdere projecten van de studio zijn 99¢ Futures, Futurematic, Junk Mail Machine, Futures Capsules en Pawn Tomorrow. Met hun werk onderzoekt The Extrapolation Factory de waarde van snel verbeelde, ontwikkelde, toegepaste en geëvalueerde visies op mogelijke toekomsten, dichtbij of veraf.

The Extrapolation Factory, co-founded by Chris Woebken and Elliott P. Montgomery, is a design-led futures research studio which focuses on develo­ ping future scenarios, embodied by artifacts in familiar, presentday contexts. They propose a method for collaboratively envisioning possible futures with diverse participants, experts and non-experts alike. The strategies they employ, however diverse, remain accessible at all times. The studio’s previous projects include 99¢ Futures, Futurematic, Junk Mail Machine, Futures Capsules and Pawn Tomorrow. With this work, the Extrapolation Factory explores the value of rapidly imagined, prototyped, deployed and evaluated visions of possible futures on an extended time scale.

“We’re not asking people to predict, but more to dream,” said Montgomery. “Or produce nightmares, if that’s what will help us make decisions in the present.” — Elliot Montgomery 27

Image: The Extrapolation Factory schematic logo.


Speedism — Pieterjan Ginckels in the Futures Lab In samenwerking met de publieke school voor architectuur brussel organiseert Pieterjan Ginckels een Speed Trip doorheen de Brusselse parkeergarages.

In the context of Futures Lab and in collaboration with the public school for architecture brussels, Pieterjan Ginckels organizes a Speed Trip through the car parks of Brussels.

“In our time, and especially in our city, parking garages are both hated and loved, booming and going extinct. Black holes, back rooms. Invisible monsters and aggressively inspiring architectural artefacts. Air pockets and sign systems. Panoramic in oblivion.” — Pieterjan Ginckels Met deze Speed Trip plaatst hij de ideeën en concepten achter Speedism in de praktijk en in de wereld: de waarde van snelheid – en oppervlakkigheid in ervaring – wordt tot het uiterste gedreven, resulterend in een copy-paste landschap van iconen en elementen, bouwsteentjes van een megalomane beeldconstructie; een ver doorgedreven collapscape. In de woorden van Pieterjan Ginckels: “Deze SPEED TRIP is deel van een onderzoeksproject SPEED SPACE waarin ik kijk naar de relatie tussen snelheid en de manier waarop de praktijk en de architectuur vorm krijgen en beïnvloed worden door een in toenemende mate gethematiseerde, spectaculaire en versnellende maatschappij. De veranderingen die ik bestudeer situeren zich op het vlak van mediatie (blogcultuur, archi-pornografie) en theorie, evenals stijl en vorm (non-stop remix, microtoekomsten, het


With this Speed Trip, Ginckels puts the ideas and concepts behind Speedism into practice and into the real world: the value of speed – and superficiality in experience – is pushed to the limit, resulting in a copy-paste landscape of icons and elements, building bricks of a megalomaniac image construction; a collapscape pushed to the extreme. In the words of Pieterjan Ginckels: “This SPEED TRIP is part of a research project called SPEED SPACE in which I look at the relation between speed and the way the practice and its architecture are shaped and informed by an increasingly theme-based, spectacular, and accelerated society. The changes I look into occur both at the level of mediation (blog culture, archi-pornography) and theory as well as styles and form (non-stop remix, microfutures, the hyperreal). [They are exemplified in] buildings and realities

hyperreële). [Ze komen tot uiting in] gebouwen en realiteiten (…) die een belangrijke rol spelen of op een bepaald moment geraakt zijn door dit begrip van snelheid en ondertussen alweer ‘afgekoeld’ of ‘minder hot’ zijn.” Eerdere Speed Trips werden gehouden in Los Angeles, Las Vegas en Peking.

that (…) play an important role in, or have at one point been touched by speed and are already ‘cooled down’ again.” Previous Speed Trips were held in Los Angeles, Las Vegas and Beijing.

Image: BRUSSELS PARKING GARAGE DERIVE © Pieterjan Ginckels 2014.


Pantopicon in the Futures Lab Wat als politieke partijen niet langer het organiserend principe zijn en bestuur- en regeerperiodes niet langer een lineair gegeven? Wat als lokaal en globaal bestuur vervlechten? Wat als een participatieve democratie meer van burgers vraagt dan enkel een stem? … In Agoras, een tweedaags werkatelier zal een multidisciplinair gezelschap zich o.l.v. Nik Baerten (co-founder Pantopicon) een duik wagen in de toekomst van politiek en democratie. Vanuit verre fictieve toekomsten zal worden teruggeblikt op de komende decennia. Deelnemers zullen op basis van hun kennis en verbeelding objecten en verhalen ontwerpen als getuigenissen van fictieve bestuurssystemen van morgen: dromen en nachtmerries, tastbaar gemaakt, als katalysatoren voor verder debat. Ruim 10 jaar ondersteunt Pantopicon publieke en private organisaties in het verkennen van hun lange termijn toekomsten. Op speculatieve en analytische basis ontwerpt ze tools en processen om veranderingsgericht debat te stimuleren en te vertalen naar visies, strategieën, producten en diensten. De studio werkt vanuit de overtuiging dat niet enkel onze keuzes vandaag de wereld van morgen bepalen, maar onze beeldvorming over morgen tevens onze keuzes vandaag.


What if political parties no longer constitute the organizing principle? What if governing periods are no longer a linear given? What if the local and global administrations become intertwined? What if participative democracy demands more of its citizens than just a vote? … In Agoras, a two-day work atelier, Nik Baerten (co-founder of Pantopicon) will take a multidisciplinary group on a trip into the future of politics and democracy. From distant fictional futures, they will look back on the coming decades. Using their knowledge and imagination, participants will design objects and stories that bear witness to the fictional governing systems of tomorrow: dreams and nightmares, made tangible, as catalysts for further debate. For more than 10 years, Pantopicon has supported public and private organizations in their search for long term futures. With a speculative and analytical approach, they design tools and processes to stimulate change focused debate, which translates into visions, strategies, products and services. The studio is convinced that our choices today determine the world of tomorrow, but also that – by the same token - our future imaging affects the choices we make today.

Image: AGORAS Š Pantopicon 2014.


UHasselt in the Futures Lab Tijdens de herfst van 2014 gaan Prof. dr. ir. Oswald Devisch en doctoraatstudente Sarah Martens op zoek naar nieuwe methoden om diverse actoren te betrekken in het ruimtelijk beheer van een wijk. In het nabijgelegen Godsheide verkennen ze samen met bewoners welke toekomst de huidige veranderingen kunnen brengen. Ze gaan na wat die veranderingen precies zijn, hoe men hierover denkt en welke rol men hierin kan spelen. Ze formuleren geen toekomst­ visie als in een plan of beleidsdocument, maar verkennen de toekomst vanuit wat nu speelt. Ze bedenken samen met bewoners wat nu kan veranderen en welke rol zij hier zelf vandaag in kunnen opnemen. Samen visualiseren en testen ze deze nieuwe ideeën of andere mogelijkheden. Prof. dr. ir. Oswald Devisch en Sarah Martens maken deel uit van de onderzoeksgroep ArcK van de Faculteit Architectuur en Kunst aan de Universiteit Hasselt. Ze voeren fundamenteel en toegepast onderzoek uit waarbij de slogan van de faculteit, ‘Design for Life’, de leidraad vormt: met een multidisciplinaire aanpak en de mens als centraal element richten ze zich op maatschappelijk belangrijke thema’s. Kernbegrippen voor de onderzoeksgroep zijn:


In the fall of 2014 Prof. dr. ir. Oswald Devisch and PhD student Sarah Martens will go in search of new methods to involve a diverse range of agents in the spatial management of a district. In the nearby village of Godsheide, they will explore, together with the community residents, to which future the current transformations might lead. They will gain insight in these (spatial) transformations, how they are perceived and the various roles one could assume. The idea is not to formulate a future vision in the format of a plan or a policy document, but to explore the future by building upon ongoing transformations. In collaboration with the community residents they will reflect on what can change now, and which role they could play today. Together, they will visualize and test envisioned futures. Prof. dr. ir. Oswald Devisch and Sarah Martens are members of the research group ArcK of the Faculty of Architecture and Art at Hasselt University. The group conducts fundamental and applied research modelled on the Faculty’s slogan ‘Design for Life’: adopting a multidisciplinary and human centered approach, the group addresses important societal topics. Key concepts for the research group are: design for experience,

belevingsgericht ontwerpen, capaciteitsopbouw, duurzaamheid, herbestemming, ontwerpend onderzoek, participatie, retail design, scenografie en universeel design.

Image: Godsheide, theater op de markt 2014 Š razziphoto.

capacity building, sustainability, adaptive reuse, research by design, participation, retail design, scenography and universal design.


1 — Anne Galloway in Sentient City. Ubiquitous computing, architecture, and the future of urban space, p.223.

9 — Speculative Everything. Design, Fiction, and Social Dreaming, by Anthony Dunne and Fiona Raby, p.120.

2 — Bruce Sterling in interview with Jennifer Leonard: Bruce Sterling on the Next 50 Years: www.renegademedia.info/ books/bruce-sterling.html

10 — El Ultimo Grito POI Collapscapes. Dedicated to the Industry. Published by Shopwork in 2013.

3 — Anne-Marie Willis: (new) Design Fictions: have they got a future?: designphilosophypolitics.informatics.indiana. edu/?p=152 4 — Bruce Mau in Future Practice: Conversations from the edge of Architecture, p. 35. 5 — Wouter Vanstiphout in Future Practice: Conversations from the edge of Architecture, p.96-97. 6 — Anthony Dunne in Are nuclear trains and cars made of skin the future of Travel? By Oliver Wainwright, April 30, 2013, The Guardian: www.theguardian.com/artanddesign/architecture-design-blog/2013/apr/30/ united-micro-kingdomsdesign-museum. 7 — Stuart Candy. The Futures of Everyday Life (2010). 8 — Liam Young in Future Practice: Conversations from the edge of Architecture, pp.230-231.

11 — Studio Hans Op de Beeck: www.hansopdebeeck.com 12 — Joep van Lieshout in conversation with Marcel Mauer, Everything may change, Abitare # 523. 13 — Joep van lieshout in press text of Naptha Cracker, a commission by F93 for the Mirages exhibition, 2012. 14 — Joep van Lieshout in conversation with Marcel Mauer, Everything may change, Abitare # 523. 15 — Kevin McGarry. Out There. Neïl Beloufa’s Brave New World. The New York Times, December 13, 2011. 16 — Ali Subotnik, Hammer Projects: Neil Beloufa: hammer. ucla.edu/exhibitions/2013/ hammer-projects-neil-beloufa/ 17 — Shane Hope in 3D-printed quilt of biological molecules is a transhumanist dystopia. By Liat Clark, WIRED. 24 juli 2013.

78 — endnotes

18 — Shane Hope – email conversation. 19 — Olivier Krischer. Xijing Men: The Capital of Absurdia. ArtAsiaPacific vol. 79.

27 — Elliot Montgomery in Sheena McKenzie. Animal DNA and Mars kits: Christmas gifts of the future? CNN, December 11, 2013.

20 — Near Future Laboratory Blogpost, August 2009: blog.nearfuturelaboratory.com/ tag/near-future-imaginaries/ 21 — Near Future Laboratory: nearfuturelaboratory. com/#whatwedo 22 — Near Future Laboratory, TBD Catalog, Volume 9 Issue 24, p. 100. 23 — Regine Debatty. Book Review: Speculative Everything. Design, Fiction, and Social Dreaming by Anthony Dunne and Fiona Raby. We Make Money not Art blogpost Feb 5, 2014. 24 — Speculative Everything. Design, Fiction, and Social Dreaming, by Anthony Dunne and Fiona Raby, p.70. 25 — Jean Baudrillard, America, p.38. Courtesy of Verso Books. 26 — Stuart Candy about The Extrapolation Factory in Sheena McKenzie. Animal DNA and Mars kits: Christmas gifts of the future? CNN December 11, 2013.

eindnoten — 79

za 4 okt


wo 8-9 okt


Opening Future Fictions met o.a. speeches, een drankje en een speciaal hiervoor door FoAM ontworpen experimenteel Food Futures menu — gratis, geen inschrijving vereist FoAM: The Future of Doing Nothing, scenario workshop en pre-enactment (Futures Lab) — besloten

do 9 okt

17-19u FoAM Apero: The Future of Doing Nothing (Futures Lab) — gratis, geen inschrijving vereist

do 16 okt

20u Lezing Future Fictions in KASK Karen Verschooren — gratis, geen inschrijving vereist

zo 19 okt


Kiss the Curator met Karen Verschooren — 2 euro pp, inschrijven noodzakelijk

d i 28-31 okt 10u-16u

Workshop KNUTS en Kunstenaar voor 1 dag — prijs per dag, inschrijven noodzakelijk

ma 3-7nov


m a 3-7 nov

Cross-over workshop week Public Space (MAD-Faculty & UHasselt, FAK) — besloten Werkatelier Arne Hendriks / Monnik (Futures Lab) — besloten

zo 16 nov

14u-16u Kiss the Curator met Nik Baerten (Pantopicon) — 2 euro pp, inschrijven noodzakelijk

di 18 nov

20u Lezing The Extrapolation Factory in Studium Generale, HoGent — gratis, geen inschrijving vereist

wo 19-20 nov

Workshop The Extrapolation Factory (Futures Lab) — gratis, inschrijven noodzakelijk

80 — calender

d o 20 nov


FoAM Apero (Futures Lab) — gratis, geen inschrijving vereist

vrij 28 nov

10-18u Speedism/Pieterjan Ginckels: Brussels Parking Garage Drive (Futures Lab) — gratis, inschrijven noodzakelijk

d o 4-5 dec

d i 9-12 dec

Werkatelier Pantopicon: Agoras (Futures Lab) — besloten Oswald Devisch, Sarah Martens & FoAM: Pre-enactment Godsheide (Futures Lab)

— besloten

vrij 12 dec

17-19u FoAM Apero (Futures Lab) — gratis, geen inschrijving vereist

zo 14 dec

14u-16u Kiss the Artist met Speedism — 2 euro pp, inschrijven noodzakelijk

di 16 dec

20u A-Z lezing FoAM — 5 euro, 3 euro voor studenten incl. 2 drankbonnen,

d i 23-26 dec

d i 30-2 jan

za 3-4 jan zo 4 jan 17-19u

inschrijven noodzakelijk

kerstvakantie scholen (Kerstmis gesloten, aangepaste uren op 24/12 en 26/12) kerstvakantie scholen (nieuwjaar gesloten, aangepaste uren op 31/12) Laatste weekend

FoAM Last Afternoon Tea (Futures Lab) — gratis, geen inschrijving vereist

kalender — 81

Deze minicatalogus werd gemaakt voor de tentoonstelling Future Fictions van 5 oktober 2014 tot 4 januari 2015 in Z33 — huis voor actuele kunst. Z33 — huis voor actuele kunst Zuivelmarkt 33, Hasselt be +32 (0)11 29 59 60 info@z33.be www.z33.be

Neïl Beloufa fr Nelly Ben Hayoun fr Blueprints for the Unknown uk Bureau Europa nl / Lara Schrijver nl Dept. Architectuur UHasselt b Theo Deutinger at Dunne & Raby uk FoAM be El Ultimo Grito es Arne Hendriks nl / Monnik nl Shane Hope us Speedism b/de Near Future Laboratory ch/sp/us Hans Op de Beeck b Pantopicon b The Extrapolation Factory de/us Atelier Van Lieshout nl Chris Woebken de The Xijing Men jp/cn/kr Liam Young au Curator: Karen Verschooren Z33

This mini catalogue was created for the exhibition Future Fictions, from 5 October 2014 to 4 January 2015 at Z33 — house for contemporary art.

Met dank aan / Thanks to Tekst / Text Karen Verschooren Vertaling / Translation Liesbet Piessens Karen Verschooren Vormgeving / Design Laura Bergans Beeld cover / Image cover Laura Bergans V.U. / Publisher Jan Boelen, Zuivelmarkt 33, 3500 Hasselt Wettelijk Depot / Legal Depot D/2014/5857/096 All images are courtesy of the artists unless noted otherwise.

Z33 is een initiatief van de Provincie Limburg, gedeputeerde van Cultuur Igor Philtjens en wordt gesteund door de Vlaamse Overheid. Z33 is an initiative of the Province of Limburg, Culture delegate Igor Philtjens and is supported by the Flemish Community. © Z33 — All rights reserved. Nothing from this publication may be multiplied, saved in an automated data file or published, in any form or way (electronically, mechanically, by copying, recording, photographing or in any other way) without prior written authorization from the publisher.

Issuu converts static files into: digital portfolios, online yearbooks, online catalogs, digital photo albums and more. Sign up and create your flipbook.