Gazet van wzc Home Vrijzicht Elverdinge

Page 1

De Gazet van home vrijzicht

Redactie: Zorgcommunicatie.be | Vormgeving: Filip Erkens | Foto’s: Home Vrijzicht en Dirk Devlieger

Oktober 2021

SAMEN GAAN VOOR WAT ECHT TELT RUIMTE &

COMFORT

Je hebt het ongetwijfeld al gemerkt: de werken aan Home Vrijzicht in Elverdinge lopen op hun einde. Het resultaat mag er zijn: aantrekkelijke ruimtes met aangenaam licht en alle comfort. Een prima zorgverlening is belangrijk, maar goed leven en prettig wonen zijn dat evenzeer. Dankzij de kleinschalige kringwerking kiest elke bewoner meer dan ooit hoe hij zijn of haar leven wil leiden. directeur stefan devlieger

Je kan er niet naast kijken: de voorbije jaren kreeg Home Vrijzicht een nieuwe aanblik. Er werd een extra vleugel gebouwd en de bestaande infrastructuur is helemaal opgefrist. De nieuwe kamers zijn groter en comfortabeler. En heb je de moderne cafetaria al eens bezocht? Moet je zeker eens doen! Er valt altijd iets te beleven: een gesprek bij een kop koffie, een kaartje leggen, samen handwerken of een gezelschapsspel spelen. Bij mooi weer kan je genieten op het prachtige terras, omringd door groen. “De bewoners en de medewerkers zijn in de wolken,” zegt directeur Stefan Devlieger. “Alles is gericht op aangenaam wonen. Goede zorgverlening is belangrijk, maar goed wonen en goed leven staan bij ons centraal. Dat is wat echt telt voor de mensen. En omdat elke persoon eigen wensen en voorkeuren heeft, bieden we veel keuzevrijheid.”

Kamers voor koppels “Zo zijn er zes ruime kamers speciaal voor echtparen. Als een van beiden zorgbehoevend wordt, kan de partner mee verhuizen

naar het woonzorgcentrum. Het koppel krijgt een extra grote kamer, met sanitair voor twee en een aparte zit- en leefhoek. De bewoners kunnen hun kamer een eigen toets geven, zodat het een echte nieuwe thuis wordt. Ook eenpersoonskamers zijn er nu in verschillende afmetingen. 30 kamers beschikken zelfs over een afgescheiden slaapen leefruimte, voor nog meer comfort en huiselijkheid. Voor wie een woonzorgcentrum nog niet hoeft, maar toch nood heeft aan veiligheid en nabijheid, zijn er de assistentiewoningen. Je kan er als koppel of als alleenstaande wonen. Je leeft er volledig zelfstandig, met een eigen, volledig nieuwe keuken en badkamer, een living enzovoort. Het enige verschil met een gewoon appartement is dat je in een assistentiewoning dag en nacht iemand in de buurt hebt die je kan helpen indien nodig. Je kan daarnaast – geheel vrijblijvend – een beroep doen op een aantal diensten van het woonzorgcentrum: maaltijden, activiteiten, de cafetaria, uitstappen, een bezoek aan de kapster…”

HOME VRIJZICHT – GOED WONEN, GOED LEVEN EN GOEDE ZORGVERLENING

Een open huis “Trots zijn we ook op De Regenboog, het interne dagverblijf voor bewoners met dementie. Zij krijgen er de hele dag ondersteuning en activiteiten op maat. De Regenboog beschikt over een eigen, veilige tuin, waar de bewoners bloemen en groenten kunnen telen. Bijzonder is dat we ook in De Regenboog een open huis zijn. Dankzij moderne technologie bewaken we tegelijk de veiligheid. Die openheid vind je trouwens in het hele woonzorgcentrum,” benadrukt Stefan. “Gelijktijdig met de bouwwerken hebben we onze werking anders georganiseerd. Nog meer op maat van de bewoners. We noemen dat de kringwerking. Elke kring bestaat uit een kleine groep bewoners, met een eigen equipe van medewerkers. Elke kring neemt gezamenlijk de maaltijden en organiseert activiteiten in overleg met de bewoners. De bewoners kiezen uiteraard zelf of ze hieraan deelnemen of niet. Wie dat verkiest, kan ook op de kamer een boek lezen, genieten in de tuin of in de cafetaria een kaartje leggen. Het grote voordeel van de kringwerking? De bewoners kennen elkaar én de medewerkers, ze voelen zich helemaal op hun gemak. Ook de betrokkenheid met de eigen kring groeit. De gebruikersraad en de familieraad organiseren we voortaan ook op de kring, voor nog meer inspraak en participatie.”

en we delen die graag,” zegt Stefan. “Neem nu dementie. Steeds meer mensen krijgen ermee te maken. Wij hebben experten die vragen kunnen beantwoorden en tips en hulpmiddelen aanreiken. Deze kennis stellen we ook ter beschikking van mensen die nog zelfstandig thuis wonen en voor mantelzorgers. Daarnaast blijven we maaltijden aan huis aanbieden en stellen we onze aangename cafetaria open voor de buurt en voor plaatselijke verenigingen. Met nieuwe initiatieven zoals het buurtwinkeltje en Openhartig, bouwen we mee aan een fijne buurt waarin mensen zorg dragen voor elkaar,” besluit Stefan. Meer weten over al deze onderwerpen? Je vindt het allemaal in deze krant!

Werken aan een fijne buurt Home Vrijzicht is ook voor de buurt een open huis. “Wij hebben veel expertise

het tikkeltje meer | 1


“HET IS ZALIG OM DIT TE KUNNEN DOEN” KRING-

De kringwerking in Home Vrijzicht maakt dat elke bewoner zich thuis voelt. Dat heeft met het concept van de kringwerking te maken, maar evenzeer met de enthousiaste inzet van vrijwilligers. Zoals Nelly Pecceu.

WERKING

nelly pecceu “Toen mijn vader naar een woonzorgcentrum moest verhuizen, wou mijn moeder hem absoluut vergezellen,” vertelt Nelly. “Zo zijn we in Home Vrijzicht terechtgekomen. Toen papa kort daarna overleed, is mama gebleven. Wij zijn met vijf kinderen thuis. Drie van ons komen regelmatig als vrijwilliger helpen. Ik spring graag bij op de kringwerking. In die kleine groep kent iedereen elkaar. Samen doen ze activiteiten, maar wie liever naar de

cafetaria gaat kaarten of op zijn kamer bezoek ontvangt, kan dat natuurlijk ook.”

Een goed gevoel “Op de kring help ik graag bij een kookactiviteit: samen vol-au-vent bereiden, een biefstuk bakken met verse frietjes of een appeltaart maken. Iedereen mag meehelpen, maar vooral het sociaal contact is prettig. Omdat we elkaar goed kennen, komen de tongen snel los. De mensen zijn blij als ze eens hun verhaal kunnen

vertellen. En zelf hou ik er elke keer een goed gevoel aan over als ik naar huis terugkeer. De kleinschaligheid van de kringwerking is een zegen voor de bewoners. Iedereen voelt zich op zijn gemak. Met de vrijwilligers kunnen we mee het verschil maken. Ik kom twee of drie keer per maand, zoals het me uitkomt. De ene keer help ik bij een luxeontbijt met spek en eieren, de andere keer ga ik mee op uitstap of bak ik oliebollen voor de Vlaamse kermis.

Werken aan Home Vrijzicht naderen einde

“HET IS FIJN OM SAMEN ZO’N PRACHTIG PROJECT TE REALISEREN” Klaas Thermote is senior projectleider bij Coussée Bouw & Project. Hij had de voorbije jaren de leiding over de ruwbouw, de gevel- en de dakwerken en de omgevingsaanleg voor de nieuwbouw en de renovatiewerken van Home Vrijzicht. “Het is fijn als je samen zo’n prachtig project kan realiseren,” zegt hij. klaas thermote “Bouwen is altijd een uitdaging, maar een woonzorgcentrum vergt extra aandacht,” zegt Klaas Thermote. “Naast de gewone aspecten, moet je hier bijvoorbeeld ook rekening houden met de goede toegankelijkheid en de optimale veiligheid voor de bewoners. Zo ging de nodige aandacht naar moderne detectietechnologie om dwaalgedrag bij mensen met dementie tegen te gaan, zonder aan hun comfort te raken.”

Goede samenwerking “Naast het nieuwbouwgedeelte waren er drie renovatiefasen. We hebben er samen met de directie van Home Vrijzicht alles

2 | de gazet van home vrijzicht

aan gedaan om de overlast voor bewoners, bezoekers, medewerkers en omwonenden tot een minimum te beperken. Ik denk dat we daar goed in geslaagd zijn. De bewoners reageren in elk geval positief. Velen vonden het tof om de werken van nabij te volgen. Ze waren nieuwsgierig naar het verloop. Vandaag zijn we zo goed als klaar. In de tweede helft van oktober volgt nog de aanleg van de parking. We mogen met alle betrokkenen terugkijken op vier jaar goede samenwerking.”

Ik vergeet nooit die keer dat ik met een bewoner in een rolwagen de markt van Poperinge bezocht. Achteraf dronken we nog iets op een terrasje. De dankbaarheid die ik toen voelde, dat is ongelooflijk. Veel vrijwilligers kennen dat gevoel: eens je ermee begint, wil je er nooit meer mee stoppen. Het is zalig om dit te kunnen doen. Het geeft zin aan mijn leven en het maakt me gelukkig.”


ROGER CANDRY EN PAULA LEMAIRE:

“Het was belangrijk voor ons om samen te kunnen blijven wonen.”

EEN KAMER OP JOUW

MAAT “WE VOELDEN ONS HIER METEEN

OP ONS GEMAK” Roger Candry en Paula Lemaire zijn al 65 jaar getrouwd. Sinds vorig jaar wonen ze samen op een koppelkamer in een nieuwe vleugel van Home Vrijzicht. roger candry en paula lemaire

“Ons huis was te groot geworden, het onderhoud te lastig,” zegt Paula. “We hebben er lang over nagedacht, maar uiteindelijk hebben we beslist om een woonzorgcentrum te zoeken waar we ons thuis konden voelen. Onze zonen waren bang dat we het moeilijk zouden hebben, maar dat is zeer goed meegevallen. We voelden ons hier van de eerste minuut op ons gemak. We zijn dan ook niet over één nacht ijs gegaan. We hebben vooraf verschillende woonzorgcentra bezocht. Belangrijk voor ons was om samen te kunnen blijven wonen op één kamer. De kamer moest uiteraard mooi, gerieflijk en comfortabel zijn. Ook de ligging telde mee. Het lijkt misschien niet zo, maar eigenlijk ligt Elverdinge heel centraal voor onze drie zonen die in Ieper, Harelbeke en Diksmuide wonen.”

ze ons. ’s Morgens kwam iemand mijn haar verzorgen en ’s middags was er een receptie,” zegt Paula. “Wat ik ook op prijs stel, is dat ik hier mijn eigen ding kan doen. Ik was mezelf en ik neem zelf het stof af. Ik ben een zenuwpiet. Altijd geweest. Ik heb altijd veel gewerkt. We hadden een voedingswinkel in Dikkebus en Roger deed de baan met groenten en fruit. Ik sta nog elke dag op om zeven uur en dan begin ik eraan.”

Roger doet het iets rustiger aan. Hij gaat graag eens naar buiten en zijn gelukkigste dagen zijn als de kinderen, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen op bezoek komen. “Dan drinken we samen iets in de cafetaria en praten we elkaar bij.”

Rust gevonden

Altijd bezig “De vriendelijkheid van alle medewerkers is een grote troef van Home Vrijzicht. Zij zorgen er mee voor dat we ons hier meteen thuis voelden. Toen we onze trouwdag vierden in januari, verrasten

KOPPELKAMER

Roger en Paula klinken op hun 65ste huwelijksverjaardag.

“Het was een pak van mijn hart toen we hier kwamen wonen,” vertelt Roger. “We woonden graag in Dikkebus, maar ik maakte me altijd zorgen over het huis, de tuin… Hier heb ik mijn rust gevonden.” “Onlangs ben ik met animator Nadine op de plateaufiets helemaal naar Dikkebus gefietst om ons huis nog eens te zien,” glundert Paula. “Het was leuk om nog eens met de buren te praten. Het was een plezante dag. Ik hou wel van een uitstapje af en toe.”

Home Vrijzicht heeft voor elke vraag een oplossing. Een kamer voor een echtpaar? Dat kan. Een ruime kamer met een aparte slaapkamer en een zithoek? Jawel! Enkele voorbeelden: π De vernieuwde vleugel telt zes ruime koppelkamers met een aparte slaapruimte, modern sanitair met twee wastafels, ingebouwde kasten en uiteraard de mogelijkheid om de kamer een persoonlijke toets te geven. π Voor alleenstaande bewoners zijn er de nieuwe en extra ruime eenpersoonskamers met een afgescheiden woon- en slaapgedeelte, eigen sanitair en een zithoek. π Wist je dat ook alle oudere kamers een grondige opfrisbeurt kregen? Je vindt in Home Vrijzicht sowieso iets naar jouw smaak. π De assistentiewoningen op het gelijksvloers hebben een nieuw aangelegd terras, die op de eerste verdieping een aangenaam balkon. En alle 16 assistentiewoningen kregen vorig jaar een nieuwe keuken en een nieuwe badkamer. Bewoners van een assistentiewoning kunnen een beroep doen op tal van faciliteiten van het woonzorgcentrum: maaltijden, activiteiten, ondersteuning bij de administratie, uitstappen enzovoort. Voor veel bewoners telt ook het gevoel van zich veilig omringd te weten, zowel overdag als ’s nachts.

MYTHE & WAARHEID Mythe

In een woonzorgcentrum moet ik op een vast uur opstaan en gaan slapen. Ik mag niets zelf kiezen.

Waarheid

Willy Gisquiere: “Als bewoner kies ik zelf hoe laat ik ga slapen en wanneer ik opsta.”

Mythe

Mythe

Ik moet als bewoner deelnemen aan de activiteiten. Zin of geen zin.

In het woonzorgcentrum verlies ik mijn eigen, vertrouwde huisarts.

Waarheid

Waarheid

Simonne Flerackers: “In Home Vrijzicht zijn er veel activiteiten. Maar als ik die niet leuk vind of als ik er geen zin in heb, dan blijf ik op mijn kamer. Of ik ga een ko�e drinken en een babbeltje slaan in de cafetaria.”

Huisarts dr. Vanden Broucke: “Elke bewoner in een woonzorgcentrum kiest zelf zijn huisarts. Ik ga geregeld in Home Vrijzicht langs om mijn patiënten te bezoeken.”

Mythe

Ik verlies in een woonzorgcentrum van de ene op de andere dag al mijn privacy.

Waarheid

Agnes Candaele: “Mijn privacy is belangrijk voor mij. Alle medewerkers kloppen voor ze binnenkomen. Bezoek ontvang ik op mijn kamer of in de cafetaria. Daar beslis ik zelf over.”

het tikkeltje meer | 3


ASSISTENTIEWONING

“WE HEBBEN HIER

ALLES WAT WE NODIG HEBBEN” Albert Malfait en Jacqueline Wallaert wonen al drie en een half jaar in een assistentiewoning in Home Vrijzicht. Ze hebben hun flatje gerieflijk ingericht. albert malfait & jacqueline wallaert

“We zijn oorspronkelijk van Ieper,” vertelt Jacqueline. “Albert werkte bij de gemeente, ik als poetsvrouw bij Picanol. Toen we met pensioen waren, verhuisden we naar een appartement in Koksijde. We hebben er elf jaar gewoond. Albert heeft de ziekte van Parkinson. Het werd steeds moeilijker. Daarom kozen we voor een assistentiewoning. We gingen op verschillende plaatsen een kijkje nemen, maar uiteindelijk beviel het ons hier het best. Vooraf maakte ik me wat zorgen: zou ik me wel kunnen aanpassen? Ik kende niemand in Elverdinge. Maar we zijn hier zeer goed onthaald. En ik kan mijn dagen goed vullen met het huishouden, de krant lezen, tv kijken en bezoek ontvangen. Af en toe maken we nog een uitstap. We zien onze zoon en dochter geregeld. We hebben twee kleindochters en drie achterkleinkinderen. De jongsten zijn geboren vlak voor covid uitbrak. Samen met mijn dochter, de twee kleindochters en twee achterkleindochters vormen we zelfs een dubbel viergeslacht! Tijdens de coronacrisis waren we 60 jaar getrouwd. We hadden een groot feest gepland, maar dat hebben we keer op keer moeten uitstellen. Covid heeft veel kwaad gedaan. We verloren het contact met vrienden. Gelukkig hadden we hier wel goede contacten met de buren van de andere flats. En gelukkig kunnen we nu ook opnieuw bezoek ontvangen.”

Albert leest graag de krant en houdt van woordzoekers. “Vroeger fietste ik veel,” mijmert hij. “Met een fietsclub in Koksijde maakten we elke dinsdag een tocht van wel 50 kilometer. Soms maakte ik zelf een dagrit van 85 kilometer. Ik hou van sport. Met mijn zoon ging ik naar de wedstrijden van Club Brugge kijken. Ik volg het voetbal nog, maar alleen op televisie. Door Parkinson kan ik niet verder dan 50 meter stappen nu. Dat missen Jacqueline en ik wel: wandelen en fietsen in Koksijde. Geregeld namen we de tram naar Oostende en vandaar de trein naar Brugge, Antwerpen, Eupen, Gent… Ja, ik heb het moeilijk om de ziekte te aanvaarden. Maar we hebben van het leven genoten toen het nog kon. Gelukkig maar. We hebben vele mooie herinneringen om te koesteren. Ondanks dat gemis, wonen we hier graag. Het is hier mooi en geriefelijk en ik voel me hier veilig. Elke dag komt een thuisverpleegkundige langs. En als er eens iets dringends is, dan hoeven we maar op de alarmknop te duwen en er komt meteen iemand van Home Vrijzicht. Dat geeft ons een gerust gevoel.” “We hebben hier alles wat we nodig hebben,” beaamt Jacqueline. “Elke week komt zelfs een marktkraam met groenten en fruit langs. En ook de visboer uit Nieuwpoort komt tot hier, bij wie we verse kabeljauw en zalm kopen.”

Van het leven genoten “’s Morgens en ’s avonds zorg ik zelf voor de maaltijd,” zegt Jacqueline, “maar ’s middags krijgen we een maaltijd thuisbezorgd van Home Vrijzicht. Dat is nog zo gemakkelijk! We gaan ook af en toe naar de cafetaria met de andere bewoners van de flats.”

4 | de gazet van home vrijzicht

ALBERT MALFAIT EN JACQUELINE WALLAERT:

“Het is hier mooi en geriefelijk en ik voel me hier veilig.”

DE DROOMFABRIEK VERVULT JE DROMEN Op dromen staat geen leeftijd. Daarom vervullen medewerkers van Home Vrijzicht geregeld een bijzondere droom van een bewoner. Iemand wil graag nog eens naar het dorpscafé van vroeger om een picon te drinken? Moet kunnen! Een man wil bloemen leggen op het graf van zijn vrouw. We regelen dat. Het is de grootste wens van een bewoonster om haar vroegere woning nog eens te zien? We trekken er samen naartoe. Of neem de droom van Agnes Allewaert. Zij wou dolgraag bloemen planten en verzorgen. We bezochten samen een tuincentrum, kochten bloemen en materiaal en gingen ermee aan de slag op de kring. Het resultaat is prachtig om te zien. Maddy De Coene wou graag nog eens brood bakken als vroeger. Ze stak de handen uit de mouwen en we mochten allemaal genieten van het heerlijke brood!


emilienne peeren woont in een assistentiewoning

“IK VOEL ME

VEILIG EN VRIJ”

ASSISTENTIEWONING

Een assistentiewoning bij het woonzorgcentrum heeft vele voordelen. Heb je tijdelijk meer hulp en ondersteuning nodig? Dan is dat eenvoudig op te lossen. Het overkwam Emilienne Peeren (87).

Emilienne Peeren woont al vijf jaar in een flat (een assistentiewoning) bij Home Vrijzicht. “Mijn echtgenoot is overleden en alleen thuis wonen was niet meer te doen voor mij,” vertelt ze. “Voor een woonzorgcentrum was het te vroeg, maar een assistentiewoning beviel me wel. Ik voelde me hier van de eerste dag op mijn plaats. Ik woon hier mooi, alles wordt goed onderhouden. Onlangs werd het terras heraangelegd en vorig jaar werden de keuken en de badkamer vernieuwd. Ik ben zeer gelukkig met het resultaat!”

Eventjes meer hulp nodig “Een tijd geleden moest ik een maand in het ziekenhuis blijven. Omdat ik daarna niet meteen zelfstandig uit de voeten kon, dachten we eerst aan een

revalidatiecentrum, maar daar had ik niet veel zin in. Toen hoorde ik van de mogelijkheid van een flexibel kortverblijf. Ik bleef in mijn flat wonen, terwijl er iemand acht keer per dag langskwam om me te kleden, te wassen en te helpen bij het eten. De ideale oplossing voor mij. De verzorging vanuit Home Vrijzicht was tiptop in orde. Intussen ben ik terug helemaal zelfstandig. Ik ga ’s middags nog altijd in Home Vrijzicht eten. Mijn zoon doet de grote boodschappen. Ik rij af en toe nog met de wagen om een vriendin te bezoeken. Ik voel me helemaal vrij. Een assistentiewoning is ideaal voor wie nog niet aan een woonzorgcentrum toe is. Je woont zelfstandig, je doet wat je wilt, maar je staat er nooit alleen voor. Stel je voor dat ik val, dan hoef ik maar op deze knop te drukken en er komt meteen iemand kijken.

Wij van vrijzicht Hilde Vanpeteghem “Mijn man is landbouwer. Er is altijd werk te doen op het bedrijf. We houden vee en telen aardappelen. Reizen doen we zelden. Meestal neem ik vakantie in oktober om te helpen met het rooien van de aardappelen. Ik werk graag op de boerderij, zolang het niet elke dag hoeft. Ik ben zeer blij met mijn job als zorgkundige in Home Vrijzicht. Ik kom altijd met plezier werken. Het contact met bewoners en collega’s betekent veel voor mij. De werkdruk ligt hoog in de ouderenzorg, maar je krijgt veel terug. De dankbaarheid van bewoners is onbetaalbaar. Weten dat je iets betekent voor mensen, is het mooiste wat er is. Wat een goede zorgkundige is? Iemand die kijkt naar de noden van een bewoner en daarop inspeelt. Heeft een bewoner ’s ochtends geen zin om uitgebreid gewassen te worden? Dan houden we het bij een korte wasbeurt. Slaapt een bewoner liever eens lekker lang uit? Dat kan! We volgen zoveel mogelijk het ritme van elke bewoner. Meer nog dan vroeger geeft de kringwerking ons de ruimte om op maat van de wensen van de bewoner te

EMILIENNE PEEREN:

“Een assistentiewoning is ideaal voor wie nog niet aan een woonzorgcentrum toe is. Je woont zelfstandig, je doet wat je wilt, maar je staat er nooit alleen voor.”

Die mogelijkheid om te schakelen naar meer zorg op momenten dat het nodig is, en daarna terug naar minder zorg, is een geweldig voordeel. Dat geeft me rust. Als er iets gebeurt, is er altijd een oplossing dichtbij. Ik hoef niet naar een revalidatiecentrum waar ik niemand ken. Ik kan altijd in mijn vertrouwde omgeving blijven,” zegt Emilienne Peeren.

Sinds juli loopt op Facebook de reeks Wij van Vrijzicht. Elke week publiceren we een verhaal van een bewoner, een familielid, een vrijwilliger of een medewerker. Uit die reeks lees je hier het verhaal van zorgkundige Hilde Vanpeteghem.

werken. Zowel voor de ouderen als voor de medewerkers is dat veel aangenamer. Deze namiddag maak ik bijvoorbeeld tiramisu met de bewoners op de kring. Ik ben op de kring ook gestart met tuinieren. We hebben bloembakken en een grote plantenbak waarin we onder meer sla kweken. De bewoners helpen met het wieden van onkruid en het schoonmaken van de sla. Mijn hoofdopdracht blijft natuurlijk de zorg. Gelukkig helpt een vrijwilliger mee de tuin te onderhouden. Enkele weken geleden bracht een tiental bewoners van de kring een bezoek aan onze boerderij. Ik had een cake gebakken en een koffietafel klaargezet in de stal, dicht bij de dieren. Mijn man kwam met een kalfje aan een leiband tot bij de bewoners. Die vonden dat super! Sommigen maakten als vanzelf contact met de dieren en hielpen bij het drinken geven aan de kalveren. De boerderij was oorspronkelijk van mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder woont sinds 5 jaar zelf in Home Vrijzicht. Als je een familielid hebt in het woonzorgcentrum, weet je nog beter wat dat betekent en waar we soms nog tekortschieten. Ik praat daarover met mijn collega’s. We vormen een hechte groep en kunnen alles met elkaar bespreken. Dat vind ik tof. Collegialiteit is belangrijk. We kunnen op elkaar rekenen, ook als het eens wat moeilijker gaat.”

 VERHALEN UIT HET LEVEN GEGREPEN

Meer verhalen vind je op Facebook.

 HVELVERDINGE

het tikkeltje meer | 5


“GOEDE ZORG EN EEN WARME THUIS” Als geriater kijkt dr. Tine Pecceu van het Jan Ypermanziekenhuis extra kritisch naar het reilen en zeilen in Home Vrijzicht. Haar eigen grootvader verbleef er, en nu ook de grootmoeder van haar man. “Ik vind het belangrijk dat een woonzorgcentrum goede zorg biedt, maar ook een warme thuis,” zegt ze. geriater dr. tine pecceu

Niet alleen voor mijn eigen familie, maar voor alle bewoners. Ik vind het belangrijk dat een woonzorgcentrum goede zorg biedt, maar ook een warme thuis. Ik heb in het ziekenhuis geregeld patiënten die tijdelijk (in kortverblijf) of voorgoed naar een woonzorgcentrum verhuizen. Daar worden ze dan verder opgevolgd door de huisarts. Maar ik werk als arts nauw samen met de woonzorgcentra, zodat ik mijn patiënten zo goed mogelijk kan voorbereiden op een verblijf.

Geriater dr. Tine Pecceu met Alma De Wolf, de grootmoeder van haar man.

INTERVIEW

U kent Home Vrijzicht al jaren, als familielid en als arts? Dr. Tine Pecceu: Inderdaad,mijn grootvader woonde hier lange tijd. Wekelijks of tweewekelijks kwam ik op bezoek. Ik herinner me dat we op een mooie dag tien zelfgekweekte koivissen meebrachten voor in de vijver in de tuin. Vandaag verblijft de grootmoeder van mijn man in Home Vrijzicht. Ik kom er dus nog geregeld als bezoeker. Kijkt u als geriater anders naar een woonzorgcentrum? Kritischer allicht? Het is onvermijdelijk dat ik veel aspecten bekijk met mijn bril als geriater op. Ik let op de toegankelijkheid, de sfeer, de aanwezige hulpmiddelen… Zodra ik iets zie dat voor verbetering vatbaar is, geef ik dat ook mee.

U maakt ook deel uit van het bestuursorgaan van Home Vrijzicht. Waarom vindt u dat engagement belangrijk? Gezondheidszorg gaat voor mij verder dan het behandelen van ziekte. Elk mens heeft het recht om zich goed te voelen, om goed omringd te zijn en op een goede thuis. De ouderenzorg evolueert snel. Er is meer oog voor de kwaliteit van leven, naast de kwaliteit van de zorg. Ik ben nog jong, maar vanuit mijn deskundigheid kan ik samen met Home Vrijzicht nadenken over goede zorg en wat daar allemaal bij komt kijken. Ik ben overigens aangenaam verrast door de opvang van mensen met dementie in De Regenboog. Dementie is een belangrijk domein in mijn praktijk als arts. Met De Regenboog kiest Home Vrijzicht ervoor om mensen met dementie op een klassieke, gemengde afdeling te laten wonen, maar overdag krijgen ze gespecialiseerde begeleiding op hun maat. Ze hebben bijvoorbeeld een eigen dagzaal en een

“DIT WERK SCHENKT ME

ZOVEEL VOLDOENING” “Verpleegkundige technieken beheersen is één ding. Maar menselijkheid in de zorg en in de omgang met bewoners is op zijn minst zo belangrijk. Daarom voel ik me zo goed thuis in Home Vrijzicht,” zegt Davina Garcy.

6 | de gazet van home vrijzicht

Davina is 24 jaar en woont in Boezinge. Dat ze als verpleegkundige in Home Vrijzicht werkt, is een klein mirakel. Haar middelbare studies verliepen niet van een leien dakje. “Ik studeerde nauwelijks. Met alle gevolgen van dien. Ik ging werken in een ijsjesfabriek. Maar na 6 maanden hield ik het daar voor bekeken. Ik haalde er nul voldoening uit en had het gevoel dat niemand me zou missen als ik er niet was. De VDAB raadde me aan een opleiding te beginnen. Mijn keuze viel op verpleegkunde. Als kind moest ik vaak naar het ziekenhuis, tot in het UZ Leuven. Ik heb sinds mijn geboorte iets aan mijn oog. Ik vond het altijd leuk om naar het ziekenhuis te gaan. Die wereld fascineerde me. Voor ik de opleiding startte, mocht ik een dag op kijkstage. Dat was in Home Vrijzicht. Mijn laatste twijfels smolten als sneeuw voor de zon. Dit was het! Dit wou ik doen! Toen ik me voor de opleiding inschreef, geloofden maar weinig mensen in mijn kansen. Maar als iets me werkelijk interesseert, dan ga ik er 100% voor!”

eigen belevingstuin. Er is veel aandacht voor veiligheid, zonder de bewoners een opgesloten gevoel te geven. Wat vindt u van de kringwerking die bewoners een groter thuisgevoel en meer zelfstandigheid geeft? Dit is ook voor mij een vrij nieuw maar bijzonder leuk concept. Op een kring met bijvoorbeeld vijftien bewoners hebben de mensen meer het gevoel ‘thuis’ te zijn. Dat de bewoners meer autonomie en keuzemogelijkheden krijgen, kan ik alleen toejuichen. Dat is volgens mij de toekomst. Ik merk het bij de grootmoeder van mijn man. Ze woont pas sinds kort in Home Vrijzicht en het is nog even wennen, maar ze wordt op de kring goed opgevangen en de zorgverleners houden rekening met haar capaciteiten én haar beperkingen. Zo hoort het. Waarom hebt u er als arts voor gekozen om geriater te worden en geen kinderarts, longarts of cardioloog? Ergens tijdens de opleiding moet er een vonk zijn overgesprongen. Geriatrie is een zeer brede discipline met veel domeinen: infecties, geheugenverlies, verminderende mobiliteit, chronische aandoeningen… Je krijgt als arts bovendien veel terug van oudere mensen. Soms kan je met simpele zaken veel betekenen. Als iemand opnieuw kan stappen bijvoorbeeld, of als iemand er met enkele aanpassingen in slaagt om toch nog een tijdje zelfstandig thuis te wonen. Die dankbaarheid, daar doen we het voor.

Grote verantwoordelijkheid “Mijn eerste stageplek was toevallig opnieuw in Home Vrijzicht. Ik voelde me vanaf het eerste moment welkom. Ik werd goed begeleid en kreeg alle kansen om ervaring op te doen. Snel had ik een goede band met de bewoners. Ik herinner me nog mijn laatste uur na die 12 weken stage: ik kon niet stoppen met huilen omdat ik wist dat ik de bewoners zou missen. Na mijn opleiding ben ik in Home Vrijzicht komen werken. Dit werk schenkt me zoveel voldoening. In een ziekenhuis heb je meer kans om je technische vaardigheden te ontwikkelen, maar in een woonzorgcentrum heb je een grotere verantwoordelijkheid. Er is immers niet altijd een arts in de buurt. Je moet zelf situaties kunnen inschatten en beslissingen durven nemen. Ik hou van die verantwoordelijkheid. Dat Home Vrijzicht resoluut voor kleinschaligheid en kringwerking kiest, vind ik super. Alles stellen we in het werk om het zo huiselijk mogelijk te maken. De bewoners stellen dat op prijs. Als ik nu terugkijk op die periode in de ijsjesfabriek, kan ik nauwelijks geloven dat ik dat was. Mijn echte roeping is de verpleegkunde. Dat staat nu wel vast!”

VERPLEEGKUNDIGE DAVINA GARCY:

“Dat Home Vrijzicht resoluut voor kleinschaligheid en kringwerking kiest, vind ik super. Alles stellen we in het werk om het zo huiselijk mogelijk te maken. De bewoners stellen dat op prijs.”


bewoner luc hermans (98)

Als je vader of moeder naar het woonzorgcentrum verhuist

“IK KREEG KANSEN OM VERANTWOORDELIJKHEID OP TE NEMEN”

“IK BEN GERUST NU IK WEET DAT MIJN VADER HET GOED STELT”

Wat als het besef groeit dat je vader of je moeder niet langer veilig thuis kan wonen? Vaak staan de kinderen voor verscheurende keuzes. Marie-Paule Wydoodt deelt graag haar ervaringen. marie-paule wydoodt

Evi Carton is 20 jaar en studeerde vorig jaar af als zorgkundige. Zopas startte ze in Vives Ieper aan een bijkomende opleiding tot verpleegkundige. “Als ik vandaag zou moeten kiezen, dan zou ik later het liefst aan de slag gaan in een woonzorgcentrum. En dat heeft veel te maken met mijn boeiende stage in Home Vrijzicht,” zegt Evi. student-stagiair evi carton “Tijdens mijn opleiding tot zorgkundige heb ik verschillende stages gedaan. Ik had al veel goeds gehoord over Home Vrijzicht en daarom begon ik vol vertrouwen aan mijn stage daar. Ik werd er vanaf dag één zeer goed opgevangen. Ik voelde me een volwaardige collega. Op andere stageplekken gebeurt het wel eens dat stagiairs alleen de kleine, minder prettige werkjes mogen doen. Hier kreeg ik de kans om alle aspecten van de zorg te leren kennen. Ik heb enorm veel bijgeleerd.”

Een groot voordeel aan werken in een woonzorgcentrum is dat je een band ontwikkelt met de bewoners. In een algemeen ziekenhuis wisselen de patiënten zo snel, dat je die band veel minder hebt. Ook het werk in een woonzorgcentrum bevalt me. De bewoners hebben je nodig en het is een fijn gevoel om mensen te kunnen helpen. Maar eerst wil ik nog wat verder studeren. Ik wil een goede verpleegkundige worden, zodat ik nog meer hulp kan bieden.”

Met pijn in het hart “Wat ik als stagiair belangrijk vind op een stageplek? Dat ik aanvaard word, dat ik alles mag vragen en dat ik kansen krijg om mijn verantwoordelijkheid op te nemen. De collega’s in Home Vrijzicht gaven me goede uitleg en lieten me oefenen in een veilige omgeving. Na twee weken stage nam ik met pijn in het hart afscheid.

8 | de gazet van home vrijzicht

EVI CARTON ALS STAGIAIRE IN HOME VRIJZICHT:

“Ik kreeg hier de kans om alle aspecten van de zorg te leren kennen. Ik heb enorm veel bijgeleerd.”

“Ken je dat nummer van André Hazes: Leef! ‘Leef alsof het je laatste dag is.’ Dat lied is mijn vader Paul op het lijf geschreven. Hij is altijd een sportieve en sociale man geweest. Hij voetbalde bij FC Woesten, was een tijdlang schepen van Openbare Werken en voorzitter van de plaatselijke Okra-vereniging. Altijd bezig, altijd onder de mensen. Elke avond ging hij naar een vergadering of zat hij op zijn computer te tokkelen. Fysiek kon hij nog mee, ondanks zijn hoge leeftijd, maar in zijn hoofd lukte het steeds moeilijker door de beginnende ziekte van Alzheimer.”

Opgelucht “Sinds mijn moeder in 2012 overleed, woonde mijn vader alleen. Met de nodige thuishulp ging dat wonderwel. Hij bleef actief. Maar de laatste maanden voelde hij zich niet meer veilig alleen thuis. Hij besefte dat hij het alleen niet meer redde. Zo nuchter was hij wel. Hij heeft zich altijd goed aan nieuwe situaties aangepast. Zelf was ik opgelucht toen hij een kamer in de nieuwe vleugel van Home Vrijzicht kon krijgen. De kringwerking stimuleert de sociale contacten onder bewoners en medewerkers. Ik ben gerust nu ik weet dat mijn vader niet op zijn kamer zit te verkommeren. Samen kaarten, samen eten, samen babbelen en herinneringen ophalen… Hij heeft hier zelfs een oude vriend ontmoet met wie hij vroeger nog gevoetbald heeft! Waar ik me eerst wel wat zorgen over maakte, was zijn toenemende gewicht. Hij heeft altijd hard gewerkt en goed geleefd, maar hij sport natuurlijk niet meer als vroeger. Gelukkig stimuleren de zorgmedewerkers hem nu actief om wat meer te bewegen. Onlangs kwam ik in De Regenboog, het dagverblijf voor mensen met dementie. Fietsend op een hometrainer zat hij naar de Ronde van Frankrijk te kijken. Zo ken ik hem!”

Een terrasje doen “Corona was een lastige periode voor mensen in het woonzorgcentrum. Nauwelijks of geen bezoek, minder beweging... Mijn vader begreep het niet helemaal. Maar hij heeft geen opstandig karakter. Integendeel, hij is erg dankbaar. En hij blijft de charmante man die hij altijd geweest is. ‘Je hebt een mooi kleedje aan,’ zegt hij geregeld tegen een bewoonster. Als een medewerker hem vraagt hoe hij zich voelt, antwoordt hij: ‘Als jij er bent, voel ik me altijd goed.’ Die oude trucjes verleert hij niet. Het is zijn manier om contact te zoeken, om zich goed te voelen in de groep. Als familielid voel ik mij hier altijd vriendelijk onthaald. Zowel op de leefkring Stil Genoegen als in het dagverblijf De Regenboog. Een open communicatie, een vriendelijk woord, een luisterend oor… het is oh zo belangrijk. Ik heb vroeger zelf meer dan 20 jaar voor Familiehulp gewerkt. Ik weet wat goede zorg inhoudt. De tijd dat bewoners in een woonzorgcentrum ‘opgesloten’ zaten, ligt gelukkig ver achter ons. Heb je het nieuwe cafetariaterras hier trouwens al gezien? Dat is de max! Op bezoek in het woonzorgcentrum en samen met je vader een terrasje kunnen doen!”

Toen woon-leefbegeleidster Phebe van De Regenboog dit jaar trouwde, zorgden haar collega’s voor een hele fijne surprise door ook bewoner Paul Wydoodt, die het goed kan vinden met Phebe, mee te nemen naar de ceremonie. De bruid was blij verrast met deze attentie.


ans (98)

“JE STAAT ER NOOIT ALLEEN VOOR IN HOME VRIJZICHT” Martien Deman werkt al 33 jaar als verpleegkundige in Home Vrijzicht. Haar vader Georges bracht er zijn laatste levensjaren door. Haar moeder Simonne Vandevelde doet er nog altijd vrijwilligerswerk. Ze voelt zich dan ook erg verbonden met Home Vrijzicht en zijn bewoners. verpleegkundige martien deman “Ik heb nooit getwijfeld aan mijn keuze om in een woonzorgcentrum te werken,” vertelt Martien. “Ik draag graag zorg voor oudere mensen. In de loop der jaren is er ontzettend veel veranderd. Vroeger gingen mensen naar het ‘rusthuis’ als ze nog vrij goed ter been waren. Vandaag komen ze pas op hogere leeftijd naar het woonzorgcentrum. Veel bewoners hebben meerdere chronische ziekten. Ze hebben meer zorg en ondersteuning nodig. Ook is er veel meer aandacht voor palliatieve zorg. Dat maakt de uitdaging als verpleegkundige alleen maar groter. Een andere evolutie is de aandacht voor huiselijkheid en de dialoog met de bewoners. Vroeger was het simpel: het was voor iedereen gelijk. Vandaag hebben bewoners veel meer vrijheid. Ze beslissen zelf wanneer ze opstaan en wanneer ze gaan slapen. Ze beslissen zelf of ze aan een activiteit deelnemen of niet. Ook de betrokkenheid van de familie is groter. Onze werking in Home Vrijzicht is daar helemaal op aangepast.”

handelingen als parameters controleren, medicatie toedienen op verschillende manieren en compressietherapie. Verder is Martien één van de drie mentoren voor stagiairs en nieuwe medewerkers. “We begeleiden nieuwkomers voor alles wat de zorg betreft. We introduceren ze in onze manier van werken, we volgen ze op, we stellen ze gerust en ze mogen ons altijd aanklampen met vragen. We willen dat elke medewerker en elke stagiair zich goed voelt in Home Vrijzicht. Als iemand het ergens moeilijk mee heeft, dan staan we klaar om te helpen. Je staat er nooit alleen voor in Home Vrijzicht. De stagiairs en de medewerkers stellen dat op prijs.”

Goede sfeer Dat haar eigen vader de laatste jaren van zijn leven in Home Vrijzicht woonde, was een bijzondere ervaring voor Martien. “Hij had dementie, waardoor zijn karakter veranderde en hij langzaam aftakelde. Ik wou zo graag iets voor hem doen. Niet als verpleegkundige, maar als dochter. Elke week kwam ik hem samen met mijn mama een bad geven, los van mijn werk. Dat was zo belangrijk voor ons: het gevoel dat we samen nog iets konden betekenen voor hem.” Na 33 jaar houdt Martien nog altijd van haar job in Home Vrijzicht en dat steekt ze niet onder stoelen of banken. “Ik hou van de bewoners en van de goede sfeer onder de collega’s,” zegt ze. “We kunnen altijd op elkaar rekenen. Ik ben zelf heel plichtsbewust. Ik ga nooit naar huis voor mijn werk afgerond is. Uit respect voor de bewoners en voor mijn collega’s.”

Martien Deman werkt al 33 jaar in Home Vrijzicht, haar moeder Simonne Vandevelde doet er vrijwilligerswerk.

Klaar om te helpen Als verpleegkundige engageert Martien Deman zich op vele terreinen. Zo geeft ze opleiding aan een twintigtal zorgkundigen van Home Vrijzicht over verpleegkundige

“GOEDE ZORG VERLENEN, ZOALS IK DIE LATER ZELF ZOU WILLEN” “Als ik met de bewoners bezig ben, denk ik vaak aan mijn eigen ouders in Vietnam,” zegt Diem Nguyen. Na een prima stage besliste zij om als zorgkundige in Home Vrijzicht te werken. zorgkundige diem nguyen

“Het was de liefde die ik volgde toen ik zeven jaar geleden van Vietnam naar Zillebeke kwam wonen. In Vietnam werkte ik in een reisbureau. Zo leerde ik mijn man Jean-Pierre kennen. Ik sprak Frans en Engels, maar eenmaal in België wou ik zo snel mogelijk Nederlands leren. En ik wou een job. In Vietnam zorgen de ouders eerst voor de kinderen en later zorgen de kinderen voor hun ouders. Die zorg voor elkaar heb ik altijd mooi gevonden. Het was mijn motivatie om een opleiding tot zorgkundige te volgen. Tijdens mijn opleiding kon ik in Home Vrijzicht stage lopen. Wat een goede stage was dat! Van het eerste moment had ik een superfijn gevoel bij de collega’s en de bewoners. Ik voelde me helemaal geen vreemdeling, zelfs al was en is mijn Nederlands nog niet perfect. De collega’s toonden me de weg, ze gaven me de ruimte en ze namen me op in het team. Zodra ik mijn diploma op zak had, heb ik hier gesolliciteerd. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.”

De beste oplossing “Als ik met de bewoners bezig ben, denk ik vaak aan mijn eigen ouders in Vietnam. Om de twee jaar ga ik voor twee of drie weken op bezoek. Maar door corona kan dat voorlopig nog altijd niet. Gelukkig zijn er sociale media en kan ik zo contact houden. Ik mis mijn ouders, mijn broer en mijn zus enorm. In Vietnam zijn er weinig woonzorgcentra. De ouders blijven bij de kinderen wonen, soms zelfs drie of vier generaties in één huis. Dat heeft voordelen, maar ook nadelen. Zeker als de ouderen minder mobiel zijn en zorg nodig hebben. Als de kinderen uit werken zijn, zitten de ouderen vaak alleen thuis. Ik kan me wel vinden in het Belgische systeem: zo lang als mogelijk thuis wonen, maar als het niet meer lukt, is een woonzorgcentrum vaak de beste oplossing. We worden allemaal ouder. Niemand wil ziek worden. Als ik een oudere mens in de ogen kijk, zie ik mezelf in de toekomst. We kunnen niet kiezen of we later gezond of zorgbehoevend zullen zijn. Daarom wil ik iedereen goede zorg geven, zoals ik die later zelf zou willen krijgen. En zoals ik ook mijn ouders toewens in Vietnam.

Mijn ouders zijn gelukkig als ze zien dat ik het hier goed maak. Ze hoeven zich geen zorgen over mij te maken. ‘De vogels groeien, verlaten het nest en vliegen uit,’ zeggen we weleens. Ik ben als een vogel die is uitgevlogen. Mijn ouders aanvaarden dat. Ik heb hier een nieuwe plek gevonden en ik doe er alles aan om hier een goed leven uit te bouwen. De collega’s en de bewoners in Home Vrijzicht helpen me hierbij. Ze zijn als familie voor mij.”

“IK HEB HIER VEEL FIJNE MENSEN LEREN KENNEN” vrijwilliger simonne vandevelde “Toen mijn man na vier jaar in Home Vrijzicht overleed, drukte mijn vriendin me op het hart om niet thuis te blijven zitten,” zegt Simonne Vandevelde. “Dat was een gouden raad, die ik goed opgevolgd heb. Ik was het gewend om mijn man elke dag te bezoeken in De Regenboog. Dat is de leefgroep voor mensen met dementie. Ik hielp hem bij de maaltijden en af en toe sprong ik ook elders bij. Ik wou niet in een zwart gat vallen toen hij stierf. Daarom heb ik me geëngageerd als vrijwilliger. Ik zet me vooral in bij de Sjettebollen. Dat is de breiclub voor bewoners van Home Vrijzicht. Elke maandag komen we samen in de cafetaria om handwerk te doen. Het is daar gezellig en bij mooi weer kunnen we buiten op het terras zitten. We maken kussens, spreien en andere geschenken, die we dan op de kerstmarkt verkopen. Met de opbrengst kunnen de bewoners op uitstap of dragen we bij aan de aankoop van een extra plateaufiets. Af en toe ga ik mee op een wandeling, help ik met de afwas of het opdienen van de koffie. Of ik help bewoners bij de maaltijd. Ik heb ervaring genoeg. Waarom zou ik andere mensen dan niet helpen? Het vrijwilligerswerk heeft me geholpen. Anders had ik thuis vele uren zitten piekeren. Nu heb ik het gevoel dat ik iets beteken voor anderen. Ik doe het ontzettend graag. Ik ben ondertussen zelf 83 jaar, maar zo lang het gaat, blijf ik dit doen. Ik heb in Home Vrijzicht veel fijne mensen leren kennen, zowel medewerkers als bewoners en hun familieleden en vrijwilligers. Met de vrijwilligers vormen we een hechte groep. Nieuwe mensen zijn trouwens altijd welkom!” SIMONNE VANDEVELDE:

“Elke maandag verzamelen we in de cafetaria om handwerk te doen.”

DIEM NGUYEN:

“Zodra ik mijn diploma op zak had, heb ik hier gesolliciteerd. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.”

het tikkeltje meer | 9


Krist Calmeyn van Natuurpunt en tuinaannemer Linda Willaert in de tuin van Home Vrijzicht.

NATUUR

Natuurpunt, tuinaannemer en bewoner slaan handen in elkaar

EEN TUIN DIE GOED IS VOOR MENS EN DIER Een tuin die weinig onderhoud vraagt, die veilig is voor bewoners, die rust, schaduw en verkoeling biedt én die goed is voor vogels, insecten en de biodiversiteit in het algemeen? Het zijn erg veel wensen op een rijtje. Maar dankzij een goede samenwerking tussen bewoner Henri Castryck, Natuurpunt, de tuinaannemer en Home Vrijzicht, is het een pareltje geworden. Met ook een belevingstuin op maat van bewoners met dementie. henri castryck, krist calmeyn & linda willaert

Veel bewoners genieten wat graag van een verpozing of een wandeling in de buitenlucht en het groen. Dat is zeker het geval bij Henri Castryck. Hij is van jongs af een groot natuurliefhebber én een kenner. “Als kind deed ik niets liever dan vogelnesten zoeken,” vertelt hij. “Nu nog kijk ik graag naar de vogels in de tuin bij de vijver: merels, mezen, mussen, distelvinken, groenlingen… Ik had vroeger in Boezinge, waar ik woonde, een grote tuin waar ik wilde planten hield om zoveel mogelijk leven aan te trekken: insecten, vlinders, bijen, egels, padden, noem maar op. Ik liet het gras hoger groeien voor meer diversiteit. Ik was toen al lid van Natuurpunt, en dat ben ik nog altijd. Toen ik hoorde van een nieuwe tuin voor Home Vrijzicht, heb ik ervoor gepleit om Natuurpunt te betrekken en om bijvoorbeeld ook een insectenhotel te voorzien. Ik ben superblij dat ik dit mee heb mogen realiseren.”

we te weinig ‘wilde’ plekjes voorzien in onze tuinen, dreigen die voorwaarden niet vervuld te worden. Het is schitterend dat ook woonzorgcentra en andere organisaties hiervoor meer aandacht krijgen. En het is voor iedereen goed. Een verstandig aangelegde tuin kan immers ook voor de nodige verkoeling zorgen. Met het opwarmende klimaat is dat geen overbodige luxe.” Ook Linda Willaert van tuinaannemersbedrijf Syryn-Willaert is trots op het resultaat. “Het is altijd een uitdaging om een tuin te ontwerpen en daarbij

Belevingstuin

Wilde plekjes Krist Calmeyn van Natuurpunt is opgetogen over de samenwerking. “Natuurpunt heeft veel expertise op het vlak van biodiversiteit. We moeten de planten zo kiezen, dat ze ook goed zijn voor insecten en vogels. Wie slim kiest, kan ervoor zorgen dat het onderhoud niet te al te veel werk vergt. Over het algemeen kiezen we voor inheemse bloemen, planten en heesters. Inheemse flora zijn immers goed voor inheemse fauna. Laat gerust wat ruige plekjes toe in je tuin. Wie geen rupsen wil, zal ook geen vlinders hebben. Voor insecten en vogels gelden drie voorwaarden: ze moeten zich veilig voelen, ze moeten aan voedsel geraken en ze moeten zich kunnen voortplanten. Als

10 | de gazet van home vrijzicht

met de specifieke wensen rekening te houden. Een belevingsgerichte tuin zoals in Home Vrijzicht is geen klassieke opdracht. Het moest een open tuin worden, met aandacht voor biodiversiteit, veel bloemen en een voorkeur voor inheemse planten en bloeiende, vaste planten. De samenwerking met Natuurpunt en met Home Vrijzicht verliep supergoed. Elk heeft uiteraard zijn doelstellingen, maar door te luisteren naar elkaars wensen, komen we samen tot oplossingen.” In de nieuwe tuin worden ook laagstammige fruitbomen geplant. En op verschillende plaatsen komen er insectenhotels. De tuin staat open voor de bewoners en bezoekers, maar ook voor de buurt en voor passanten. De kinderen van de plaatselijke school komen eveneens graag langs.

Bewoner Henri Castryck is zijn hele leven al een fervent natuurliefhebber.

Bijzonder is de belevingstuin bij De Regenboog. De belevingstuin is specifiek ingericht voor mensen met dementie. “Deze tuin prikkelt alle zintuigen met kleuren, geuren en texturen,” legt Sabine Ameye uit. “We hebben laagstammige appel- en perenbomen, maar ook een moestuintje op hoogte waar bewoners zelf groentjes kunnen kweken. Verder is er een kippenren en hebben we gezellige, beschutte zithoekjes waar bewoners met hun familie samen kunnen zijn. Het insectenhotel is een troef.” Ook bewoners zonder dementie hebben trouwens een eigen plek waar ze groenten kunnen kweken, in de serre achteraan in de tuin. En dan zijn er nog de verhoogde bloembakken bij de cafetaria, waar bewoners van alles kunnen telen. Aan groene vingers geen gebrek in Home Vrijzicht!


MIDWEEK

“DIT IS GENIETEN VAN HET LEVEN”

Ook bewoners van Home Vrijzicht gaan graag op vakantie. Elk jaar in september trekken we er vijf dagen op uit. Dit jaar ging de reis naar Westouter. Enkele indrukken.

Margriet Pauwelyn: “Wat een heerlijke reis! Voor mij is het extra leuk, want mijn man Albert die nog thuis woont, is ook mee! Hij komt me elke dag bezoeken in Home Vrijzicht, maar nu zijn we écht weer samen. Vijf dagen samen genieten, vier nachten samen een bed delen. We hebben hier allebei hard naar uitgekeken. Het is een droom.”

Simonne Flerackers: “Ik woon nog niet zo lang in Home Vrijzicht en het is de eerste keer dat ik mee op vakantie ga. Het valt reuzegoed mee! De mensen, de omgeving, de activiteiten… Ook de kamers zijn heel mooi. Ik voel me helemaal opleven. Ik moet alleen opletten dat ik niet te lang in de zon blijf zitten.”

Hedwige Wijffels: “Lachen dat we hier doen! En babbelen. En samen koken, zingen en genieten. Heb je de prachtige bloemen in de tuin al gezien? Daar word je toch meteen vrolijk van. Gisteren zongen we samen allemaal liedjes met bloemen erin: ‘Zeven anjers, zeven rozen’ van Willy Sommers vind ik heel mooi.”

Michiel Desmet: “Het doet zo’n deugd om er eens helemaal uit te zijn. Wat een prachtige streek! Ik ga graag wandelen, maar ik geniet ook van een aperitiefje en het lekkere eten. De sfeer zit goed en ik slaap hier als een roos. Ik ben helemaal ontspannen.”

het tikkeltje meer | 11


sociale dienst // nieuws

Wij

 VERHALEN UIT HET LEVEN GEGREPEN

VAN VRIJZICHT Sinds juli loopt op Facebook de reeks Wij van Vrijzicht. Elke week publiceren we een verhaal van een bewoner, een familielid, een vrijwilliger of een medewerker. Uit die reeks lees je hier het verhaal van Franka Gisquière en haar man Dirk. De ouders van Franka – Willy en Anna – verhuisden onlangs naar Home Vrijzicht.

“Mijn broer en ik zagen het al langer vonden. Mijn broer en ik kwamen kijken aankomen. Onze ouders Willy en en waren meteen overtuigd. Het is een Anna woonden op een appartement. kamer met veel licht en Elverdinge is vlot Er was gezinshulp, er kwam een bereikbaar. thuisverpleegkundige langs en samen Papa heeft zich snel aangepast. Hij redden ze het. Maar voor hoelang nog? krijgt hier de nodige zorg en hij wordt Mijn vader is het hoofd, mijn moeder de ondersteund in de zorg voor mama. Er benen, zeggen we weleens. Mama heeft is daardoor een zekere rust over hem dementie en kan zich niet meer alleen gekomen. Mama moeten we wat meer beredderen. Papa is nog helder in zijn tijd gunnen. Maar beiden zijn opgelucht hoofd, maar hij heeft het fysiek moeilijk. dat ze samen kunnen blijven. Gaandeweg In april gebeurde het richten ze hun kamer in onvermijdelijke. Papa met foto’s, wat beeldjes, FRANKA GISQUIÈRE: moest met spoed naar een kadertje aan de “Mijn ouders zijn 63 jaar het ziekenhuis. Omdat muur… getrouwd. Ze hebben mama niet alleen kon altijd lief en leed gedeeld. Voor ons als familie is het achterblijven, mocht Ze vullen elkaar aan. Het ook allemaal nieuw. Er ze mee. Meer dan een komt heel wat op ons af. is een koppel dat je niet maand bleven ze er. We hebben veel gepraat zomaar uit elkaar kunt Het was een moeilijke met onze ouders. Op hun halen!” periode, ook omdat het vraag hebben we bij de bezoek door corona notaris een zorgvolmacht beperkt was. Maar vooral: iedereen opgemaakt. Het voelt vreemd om als besefte dat het nooit meer als vroeger zou kinderen de verantwoordelijkheid over worden. je ouders over te nemen. Maar papa Mijn broer en ik waren al eerder het en mama weten dat ze op ons mogen gesprek aangegaan met onze ouders. Als rekenen. En het geeft hen gemoedsrust er iets ernstigs zou voorvallen, zouden we dat alles geregeld is. uitkijken naar een woonzorgcentrum. Nu We hebben het zien aankomen, maar toch was het zover. Mijn papa besefte dat het komt zoiets heel plots. We bekijken het niet anders kon. Mijn mama heeft het er dag per dag. De medewerkers van Home moeilijker mee. Vrijzicht steunen ons daarbij. We kunnen Onze grootste bekommernis was dat ze over alles open praten. Ze houden zoveel samen zouden kunnen blijven. Deze mogelijk rekening met onze wensen. En week zijn ze 63 jaar getrouwd. Ze hebben we worden voortdurend op de hoogte altijd lief en leed gedeeld. Sinds papa met gehouden als er iets is. Zoals thuis wordt pensioen is, wijken ze geen moment van het natuurlijk nooit meer, maar te weten elkaar. Ze hebben elkaar nodig. Ze vullen dat mama en papa hier in goede handen elkaar aan. Het is een koppel dat je niet zijn, dat ze samen kunnen blijven en dat zomaar uit elkaar kunt halen! er dag en nacht iemand in de buurt is, is We waren erg opgelucht toen we in Home een pak van ons hart.” Vrijzicht een kamer voor een echtpaar

Meer verhalen vind je op Facebook.  HVELVERDINGE

Samen tafelen is fijn ontmoeten

Elke dag een warme maaltijd aan huis

Samen tafelen kan weer! Na een lange coronapauze kan je dit najaar opnieuw gezellig samen aan tafel. Heb je zin in een aperitief, een verzorgde maaltijd met twee gangen en kopje koffie achteraf, maar vooral in heel fijne ontmoetingen? Schrijf je dan in voor Samen tafelen in Home Vrijzicht. Zorgnetwerk Ieper zorgt telkens voor een informatief luikje. Ben je minder mobiel? Dan kunnen we vervoer organiseren.

Woon je in de regio Groot-Ieper? Dan kan je elke dag maaltijden aan huis krijgen van Home Vrijzicht. De maaltijden worden op een vast uur bij jou aan huis geleverd. Ze zijn dagvers bereid en bestaan uit soep, een hoofdgerecht en een dessert. Je hoeft ze zelfs niet meer op te warmen. Het menu vind je op www.homevrijzicht.be.

Dit najaar kan je nog Samen tafelen op woensdagen 13 oktober, 17 november en 15 december. Deelnemen kost 15 euro. Inschrijven kan op onthaal@homevrijzicht.be. Of telefonisch op 057/22 41 80. Samen tafelen is een initiatief van Zorgnetwerk Ieper.

Wist je trouwens dat je ook elke dag in de cafetaria van Home Vrijzicht een maaltijd kan krijgen? Vooraf reserveren is wel nodig. Meer weten? Neem contact op met de sociale dienst op 057/22.41.80 of stuur een e-mail naar socialedienst@homevrijzicht.be.

Buurtwinkeltje opent binnenkort Behoefte aan een openhartig gesprek? Iedereen worstelt wel eens met vragen of problemen. Jij ook? Blijf er niet mee zitten. Een goed gesprek kan het begin van een oplossing zijn. Voel je je soms eenzaam? Heb je relationele problemen? Onverwerkt verdriet? Zit je niet goed in je vel? Dan is Openhartig voor jou. Openhartig is een nieuwe dienstverlening in de regio. Je kan er terecht voor een vertrouwelijk gesprek over om het even welk thema. Iris Devoldere luistert zonder te oordelen. Zij is opgeleid als maatschappelijk werker, familiebegeleider en contextueel counselor. Ze helpt jou verder op weg of verwijst je naar de gepaste hulpverlening indien nodig.

Heb je het al gehoord? Home Vrijzicht opent in de loop van november een kleine buurtwinkel in het woonzorgcentrum. Iedereen kan er terecht: bewoners, bezoekers en medewerkers uiteraard, maar ook buurtbewoners en toevallige voorbijgangers. Je vindt er een selectief aanbod van drankjes, koekjes, snoep, kaartjes, puzzelboekjes, verzorgingsproducten, vers fruit en vers gebak. De buurtwinkel zal elke namiddag open zijn van 14 tot 17 uur (gesloten op zondag). Kom je ook eens langs?

Een eerste gesprek is altijd gratis en volledig vrijblijvend. Voor eventueel volgende sessies betaal je een vrije bijdrage. Aarzel dus niet en contacteer Iris op 057/22 41 80 of via e-mail iris.devoldere@homevrijzicht.be. De gesprekken vinden plaats in het ‘Huis van de Zusters’, Veurnseweg 536 in Elverdinge. Of bij jou thuis.

Iris

Mieke

Heb je een vraag of een suggestie? Wil je een afspraak maken voor een nadere kennismaking met Home Vrijzicht? Neem contact op met Iris Devoldere of met Mieke Bekaert. Tel. 057/22 41 80.

Wil jij graag ons team versterken? Ga jij ook voor wat écht telt? Wij hebben jou hard nodig! WZC Home Vrijzicht vzw | Veurnseweg 538, 8906 Elverdinge 057 22 41 80 | onthaal@homevrijzicht.be | www.homevrijzicht.be

woon- en zorgcentrum | assistentiewoningen | centrum voor kortverblijf | dienst warme maaltijden V.U. Stefan Devlieger, p/a Veurnseweg 538, 8906 Elverdinge.

Neem contact op met beleidsmedewerker Hilde Cornette, tel. 057/22 41 80 of mail hilde.cornette@homevrijzicht.be.