Moja misja trwa

Joanna Bątkiewicz-Brożek

Moja misja trwa o. Dolindo Ruotolo Jezu, Ty się tym zajmij!

CZĘŚĆ 2 wstępem opatrzył

ks. prof. Robert Skrzypczak

Wydawnictwo Esprit

Copyright © by Joanna Bątkiewicz-Brożek 2021 Copyright © for this edition by Wydawnictwo Esprit 2021 All rights reserved Wszystkie fotografie opublikowane w książce pochodzą z archiwum autorki.

Zamieszczony tekst, zwłaszcza cytowane listy, relacje dotyczące życia ks. Dolindo czy inne materiały są owocem pracy autorki i w części pochodzą z niedostępnych dossier i archiwów.

Kopiowanie, powielanie i rozpowszechnianie jakichkolwiek fragmentów z tej książki, w jakiejkolwiek formie i na jakimkolwiek nośniku, w Internecie, w publikacji drukowanej bądź w inny sposób wymagają pisemnej zgody zarówno autorki, jak i Wydawnictwa Esprit. Poza tym wszelkie prawa autorskie są zastrzeżone.

REDAKCJA: Magdalena Kolanko KOREKTA: Monika Nowecka, Krystyna Stobierska SKŁAD I ŁAMANIE: Lucyna Sterczewska ISBN 978-83-66859-54-8 Wydanie I, Kraków 2021 DRUK I OPRAWA: Abedik Wydawnictwo Esprit sp. z o.o. ul. Władysława Siwka 27A, 31-588 Kraków tel./fax 12 267 05 69, 12 264 37 09, 12 264 37 19 e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl ksiegarnia@esprit.com.pl biuro@wydawnictwoesprit.com.pl Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Mojemu Mężowi oraz córkom i synowi.

Jesteście ważną częścią nie tylko mnie, ale i tej książki oraz całej Dolindowej drogi.

Watykan, 3 lipca 2021 r.

Droga siostro, dziękuję Ci za list z 19 czerwca, wraz z którym zechciałaś przekazać mi w darze swoją książkę Jezu, Ty się tym zajmij!.

Dziękuję Ci za Twoją pracę badawczą, która już pozwoliła i pozwoli wielu osobom poznać i docenić postać ks. Dolindo Ruotolo, pokornego i gorliwego kapłana neapolitańskiego. Akt zawierzenia Jezu, Ty się tym zajmij! jest lekiem dla wszystkich, gdyż wyraża pełne zaufanie w Opatrzność Boga Ojca.

Pokładaj zawsze ufność w miłosierdziu Boga, który nigdy nie męczy się wybaczaniem nam i tuleniem w swoich ramionach, czym powołuje nas do nowego życia. Bóg jest zawsze wierny swojemu miłosierdziu, bo Bóg jest miłosierdziem.

Przyzywając opieki Najświętszej Maryi Panny i Świętego Józefa, z serca przekazuję Ci moje Błogosławieństwo, którego udzielam Twojej rodzinie i ­drogim Ci osobom.

Proszę, módl się za mnie nadal. Ja będę modlił się za Ciebie.

Z braterskim pozdrowieniem, Franciszek

Mając na uwadze dekrety papieża Urbana VIII, autorka podkreś-​ la, że fakty opisane i przedstawione w tej książce mają charakter świadectwa wiary. Autorka w żaden sposób nie uprzedza osądu Kościoła w jakiejkolwiek sprawie.

Moja misja nadal trwa. Będę towarzyszyć wszystkim duszom, które były mi bliskie. Będę czuwał nad tymi, które są niestałe w Wierze. Będę z wami tak długo, jak zdecyduje Wola Boża. Przywołujcie mnie w waszych obolałych myślach i w trudach na tym poszarpanym łez padole: pomogę każdemu.

A wszystkich was, te tysiące osób, które nie zważając na trudności i poświęcenia, przyjechały do mnie, pytam: czy zmieniliście wasze życie? Jakie owoce ­uzyskaliście po spotkaniu z ubogim sługą Bożym? o. Dolindo Ruotolo, dwadzieścia trzy lata po… śmierci

Od autorki

„C

zy nie widzisz, że Bóg poprowadził cię do Neapolu, byś odnalazła tam życie? Czyż nie jest to znak Jego dobroci? […] w imieniu Jezusa będę do ciebie pisał i tym samym będę twoim przewodnikiem duchowym” – te słowa ks. Dolindo skierowane do Eleny Montelli przeczytałam tuż po zapięciu pasów w samolocie. Maszyna podrywała się z płyty lotniska Fiumicino w Rzymie po raz może setny ze mną na pokładzie tamtego roku. Nałożyłam ciemne okulary, żeby ukryć łzy uporczywie zalewające moje oczy. Byłam na granicy fizycznej wytrzymałości z powodu licznych podróży i psychicznie wyczerpana wciąż słyszanymi słowami: „Sprawa Ruotolo jest zbyt skomplikowana” lub: „Po co się pani w to wtrąca.

To jest sprawa dla poważnych osób!”. Gratulowano mi nieraz „odwagi”: „Staje pani przecież po stronie księdza, który był zawieszony na dziewiętnaście lat i siedział w więzieniu dla kapłanów… Proszę się zastanowić…”. Albo też wreszcie: „Mamy tylu polskich świętych, a pani zajęła się jakimś tam z Neapolu. Kto pani to zlecił?”. „Bóg!” – raz nie wytrzymałam.

12

Moja misja trwa

„Oooo… – odparł pewien starszy duchowny, poprawiając okulary. – To będę się do Niego modlił, żeby się pani przestała tym Dolindo zajmować”. Świadectwo życia ks. Ruotolo wywołuje agresywną reakcję ciemności. Walka w sferze ducha toczyła się i toczy na moich oczach od samego początku: już kilka tygodni po ukazaniu się mojej pierwszej książki Jezu, Ty się tym zajmij! o. Dolindo Ruotolo. Życie i cuda na moją skrzynkę mailową przyszły trzy anonimowe listy w języku włoskim. Oprócz absurdalnych zarzutów i brzydkich określeń pod moim adresem ich wydźwięk sprowadzał się do jednego, ­w yrażonego także expressis verbis: zostaw Dolindo!

Potem, gdy coraz bardziej zagłębiałam się w tę sprawę, gdy pojawiały się iskry nadziei dotyczące procesu beatyfikacyjnego i druku komentarzy do Pisma Świętego ks. Ruotolo, wtedy na przykład moje dzieci spadały ze schodów lub dostawały wysokiej gorączki. Pamiętam, jak po jednym z ważnych pobytów w Rzymie, jeszcze wracając taksówką z lotniska w Pyrzowicach, odebrałam telefon od męża: „Z Wojtkiem coś się dzieje!”. Dwie godziny wcześniej rozmawialiśmy, nic nie zwiastowało takiego zwrotu akcji. Wpadłam do domu, synek leżał prawie nieprzytomny na kanapie. Wysoka gorączka, brak reakcji. Nie przyjmował płynów. Natychmiast zadzwoniłam do kilku księży. Połączyłam się też z jedną z córek duchowych mistyka z Neapolu: „Ooo! Padre Dolindo! – krzyknęła do słuchawki. – Dzieci nie pozwól ruszyć!”. Modlitwa trwała kilka godzin, choć przyznam, że mój małżonek naciskał (to delikatne określenie), by jechać do szpitala – uparłam się jednak straszliwie, by zostać w domu. Ksiądz Robert napisał mi wtedy: „To atak demona, trzeba się modlić!”, a kilka minut po północy przyszedł esemes od ks. Michała: „Skończyłem Różaniec, odprawię Mszę teraz”. Po pół godziny

Od autorki

13

Wojtuś otwarł oczy, po gorączce nie było śladu… „Mamo, nie jadłem kolacji” – powiedział. Dopiero wtedy zdjęłam z siebie marynarkę z podróży. I rozpłakałam się jak dziecko. Innym razem – dokładnie w dniu, kiedy wsiadałam do samolotu, udając się na studia w Rzymie (ich jedynym w zasadzie celem był proces ks. Dolindo) – moja mama została na sygnale odwieziona do szpitala. Kiedy jedną nogą stałam już na pokładzie maszyny, w słuchawce usłyszałam od męża: „Mama może nie przeżyć”.

Choć brzmi to wszystko nieprawdopodobnie, a w moim najbliższym otoczeniu są osoby dość twardo stąpające po ziemi, to wszyscy te często trudne i niewytłumaczalne zdarzenia za każdym razem łączyliśmy z konkretnymi wydarzeniami w tak zwanej sprawie Ruotolo.

Podobne rzeczy działy się też zawsze przed rekolekcjami, zwłaszcza tymi dla kapłanów. Pewnego dnia omal wszyscy nie zginęliśmy, jadąc samochodem na ważne „dolindiańskie” spotkanie. W ostatniej chwili coś zmusiło mnie, by mocno wcisnąć hamulec – w zasadzie bez powodu, bo droga była pusta – i milimetry przed maską odbił się od jezdni potężny bażant. Jak wystrzelona kula wylądował martwy po drugiej stronie drogi.

Wstrzymaliśmy oddech.

Potem pojawiła się cała lawina innych sytuacji, w których zło działało bardziej przebiegle. Tworzyły się podziały, wokół ewidentnie tańczył ojciec kłamstwa, pewna osoba napisała mi, że „mnie zniszczy”. Wpatrywałam się w wizerunek o. Dolindo i zaciskałam zęby: nie broń się, nie odzywaj, przyjmij. Modlitwa przed Najświętszym Sakramentem była jedynym ukojeniem.

Nie dałabym też rady bez Eucharystii. ­Tylko tam udawało mi się wybaczyć…

Wspierało i wspiera mnie wiele osób: modlą się, poszczą, leżą krzyżem; w mojej intencji odprawiane są Msze Święte. Dziękuję

14

Moja misja trwa

Wam wszystkim, Czcigodni Kapłani, Siostry, Czytelnicy, grupy modlitewne. Dziękuję mojej Mamie i Mężowi oraz córkom i synowi, którzy są balsamem i potężnym wzmocnieniem. Sama nie ­dałabym rady. Jesteście częścią tej historii, Wasz wkład, choć z pozoru niewidoczny, jest nieoceniony!

Dziękuję też tutaj ks. prof. Robertowi Skrzypczakowi. Przede wszystkim za czas, jaki poświęcił na kilkukrotną lekturę tej książki, i uwagi, którymi wzbogacił moją pracę. Ksiądz Robert napisał mocny wstęp do pierwszej części biografii ks. Dolindo – był zresztą jej cenzorem – a potem do kolejnych moich książek o duchowości Dolindowej. Bez tego nie udałoby się przełamać wielu tak zwanych kościelnych lodów. Poważany w Kościele (mój biskup pomocniczy zawsze mi powtarza: „Przecież masz ks. Roberta!”) teolog i dogmatyk – mówiąc wprost – wystawił się na ostrzał. Z perspektywy czasu widzę, że tu wypełnia się Dolindowy zmysł łączenia misji kapłanów z „kapłańską misją kobiet” w Kościele, o którą tak walczył. Oboje z ks. Robertem staliśmy się niespodziewanie „rzecznikami” ks. Dolindo i przez to też przeżywamy (chętnie!) różne trudności (mogłaby pewnie na ten temat powstać osobna książka, z wątkiem sensacyjno-­k ryminalnym). Dziękuję Ci, padre Robercie, także za Twoje ­pokłady cierpliwości do mnie (sic!).

Od jednego z ojców duchownych usłyszałam kiedyś: „To, co przeżywasz i widzisz, to kolejny dowód w sprawie Dolindo.

A reakcja ciemności na potężną świętość, której stałaś się adwokatem, jest tylko potwierdzeniem, że trzeba iść dalej. Piekło ma cię na celowniku. Ale przede wszystkim działa Bóg”.

Zatem choć często widać mnie w nienagannym makijażu i jaskrawoczerwonych marynarkach, to proszę mi wierzyć: zamiast pudru o wiele częściej na policzkach mam łzy. Ksiądz Ruotolo nauczył mnie za nie dziękować. Padre Dolindo, dziękuję Ci.

Od autorki

15

W tym wszystkim chodzi przecież nie o mnie, a o Twoją misję i świętość.

Wielokrotnie słyszałam pytanie, czy na pewno chcę iść dalej. Nieraz krzyczałam: „Jezu, po co to wszystko?!!!”. I Bóg stawiał wtedy przede mną albo kleryków, którzy właśnie wstąpili do seminarium, bo ich porwał o. Dolindo, albo ludzi, którzy z ateistów stali się katolikami, albo osoby, które po dwudziestu latach po raz pierwszy poszły do spowiedzi, czy wreszcie takich, którzy wisieli już po drugiej stronie balkonu i historia opisana w mojej książce ich zatrzymała. Szybko się zbierałam. Pewnego dnia, kiedy siedziałam w pustym kościele ks. Ruotolo, po mojej lewej, w drugim rzędzie ławek modlił się starszy, przyprószony już siwizną kapłan. Co jakiś czas zerkał w moją stronę. Wreszcie wstał, podszedł, usiadł obok mnie i łamiącym się głosem powiedział: „Dzięki o. Dolindo po dwudziestu latach wróciłem do zgromadzenia Świętego W ­ incentego a Paulo”…

Będziesz chciała to rzucić Dotykając historii ks. Ruotolo przed sześciu laty, nie miałam pojęcia, z czym się to wiąże. Pamiętam, że kiedy po raz pierwszy wspinałam się Via Santa Teresa degli Scalzi do dawnego Apostolato Stampa o. Dolindo na spotkanie z zakonnicą, która wtedy opiekowała się archiwum po mistyku, na środku ulicy dwukrotnie rozwalił mi się laptop. Padał rzęsisty deszcz, a ja byłam przerażona widokiem wtedy dla mnie ­obskurnego miasta.

Pierwsze moje spotkanie z tą zakonnicą1 trwało osiem godzin.

Poruszyły mnie jej słowa: „Nikt przed tobą, od śmierci o. Dolindo, 1 Od początku osobiście prosiła mnie o zachowanie anonimowości, choć ujawnienie jej danych nie byłoby bez znaczenia; przychylam się do jej prośby,

Moja misja trwa

16

nie wchodził do tego archiwum”. Jak się okazało, po mnie już też nikt tam nie wszedł. Kolejnego dnia, gdy wracałyśmy pieszo z domu ks. Ruotolo, siostra zatrzymała mnie na Via Santa Teresa degli Scalzi. Stałyśmy pod kościołem, gdzie o. Dolindo odprawił pierwszą po ponad szesnastu latach zawieszenia Mszę Świętą.

Zakonnica spojrzała mi w oczy i powiedziała: „Joanno, przyjdzie moment, kiedy będziesz chciała to wszystko rzucić. Proszę cię, żebyś wtedy zamknęła oczy i z serca ­k rzyknęła: «Jezu, Ty się tym zajmij!»”.

„Wszyscy go szukają” Znacznie trudniej jest pisać drugą część jakiejś książki. Zwłaszcza kiedy pierwsza wywoła zupełnie niespodziewaną reakcję w postaci zrywu serc, które nie bacząc na ograniczenia i przeszkody, dystans czy kondycję fizyczną, wyruszą na spotkanie z jej głównym, dotąd niemal nikomu nieznanym bohaterem.

Czasem za ostatnie pieniądze wykupią ciasny fotel w samolocie Ryanaira czy Wizz Aira albo miejsce w autokarze, by potem, często z trudem łapiąc oddech, wspiąć się w skwarze śródziemnomorskiego słońca stromą i wąską Via Salvatore Tommasi i zatrzymać się przed schodami ukrytego między kamienicami pod numerem 21 kościoła San Giuseppe dei Vecchi e Immacolata di Lourdes. I nieraz z zakładką utkniętą jeszcze w dwóch trzecich tekstu, z książką pod pachą dotrzeć do prawej nawy świątyni, uklęknąć przy czarnej płycie nagrobka i przeczytać przytwierdzoną tu od pół wieku tabliczkę: „Kiedy przyjdziesz

bo niestety po tym, jak ukazała się moja pierwsza książka, zakonnicę tę odsunięto od kontaktu ze mną.

Od autorki

17

do mojego grobu, zapukaj. Ja nawet z zaświatów odpowiem ci: ufaj Bogu! Ks. Dolindo Ruotolo”.

Czemu z Polski ruszyła tak wielka lawina pielgrzymów do miasta camorry i świętych? Czemu tysiące osób przylepia mokre od łez twarze do czarnej, marmurowej, trzęsącej się już od ciągłego pukania płyty nagrobka o. Dolindo? (Teraz, po rocznej przerwie „covidowej”, fala ruszyła ponownie!) W życiu tego kapłana skumulowały się setki tysięcy ludzkich historii. Dlatego „wszyscy go szukają”. Stał się odpowiedzią i balsamem, świadkiem i wsparciem. Lekarstwem. Ostatnią i jedyną deską ratunku. ­Także moją.

Jak mówił w czasie ceremonii pogrzebowych mistyka z Neapolu ks. Vincenzo Cuomo, o. Dolindo za życia „przyjmował każdego dnia ludzi, mnóstwo ludzi. W kościele, w domu”, a „ubodzy i chorzy wołali tylko o niego” – tak jest i po jego śmierci.

Sam metropolita Neapolu, kard. Alessio Ascalesi, kiedy ciężko zachorował, przez ostatnie trzy miesiące życia nie chciał przy swoim łóżku ani swojego kapelana, ani nikogo innego, tylko ks. Ruotolo.

Na głębię W sprawie o. Dolindo nie zrobiłam ani kroku z własnej woli i po swojej myśli. Ani jednego. Zrywałam się i jechałam wszędzie tam, skąd był telefon. Potem jak po łańcuszku szłam od drzwi do drzwi. Wiele razy uśmiechałam się w duchu, czekając przed drzwiami na korytarzach różnych watykańskich kongregacji: co ja tu robię? I co chwila Bóg dawał mi dowody na to, że wszystko, co się dzieje, nie jest moim scenariuszem 2.

2 Pamiętam, jak pewnego dnia międzynarodową ekipą czekaliśmy na korytarzu Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na naszego kierownika studium. Miał

18

Moja misja trwa

Spontanicznie zbierał się też nowy materiał na tę książkę – jej także nie planowałam.

Powstawała ona przez cztery lata ciągłych podróży i zmagań.

Sama docierałam do różnych archiwów, świadków, miejsc. Każda informacja i scena będzie tu udokumentowana. Nie kierowałam się chronologią życia o. Dolindo. Linię czasu wyznaczają wydarzenia, których byłam świadkiem od momentu ukończenia pierwszej części biografii mistyka z Neapolu.

Prowadzić więc nas będą nieopisane dotąd sceny i postaci oraz nowi świadkowie3.

Tym razem niczym łódź podwodna zanurzymy się w historii ks. Ruotolo dużo głębiej. Postaram się rzucić światło na ukryte w niej i powierzchownie dotąd dotknięte wydarzenia, takie jak proces beatyfikacyjny („Status kanoniczny tego kapłana jest niejasny” – usłyszałam nieraz z nutą podejrzliwości w głosie rozmówców wielu ludzi Kościoła) czy tak bardzo rozpalająca emocje kwestia wpisu na Indeks, a potem tajemniczej tamy w sprawie druku komentarzy do Pisma Świętego autorstwa o. Dolindo.

Czytelnicy znajdą tu także sporą dawkę pięknej mistyki – w postaci dialogów z Jezusem (pojawi się tu m.in. przepiękny list do Piusa X, który Jezus dyktował przez ks. Dolindo; to tak naprawdę list miłosny do kapłanów… Papież po jego lekturze

nas wprowadzić do archiwum tej dykasterii. Mijały minuty, jego nie było. Wreszcie po prawie pół godziny spóźnienia wypadł z pokoju prefekta Kongregacji, mówiąc: „Przepraszam, nigdy się mi nie zdarzyło takie opóźnienie”. Niby nic wielkiego. Tyle że gdyby nie ten poślizg, nie wpadłabym na tym samym korytarzu na jednego z teologów z Neapolu. Krótka wymiana zdań rzuciła mi małe światełko na jeden z niuansów historii o. Dolindo.

3 Niestety jeden z ważniejszych świadków, dawno zapowiadany w dwóch poprzednich książkach: Jezu, ratuj! oraz Jezus do duszy, w ostatniej chwili się wycofał.

Nie zdążyłam też dotrzeć do kilku świadków z rodziny Ruotolo. Jak się okazuje, żyje jeszcze kilku z nich.

Od autorki

19

kazał natychmiast wezwać do siebie ks. Dolindo) – i jeszcze nieodkryte proroctwa. Dolindo przewidział między innymi okres „dwóch papieży”…

W książce tej pojawi się również przepiękna i dotąd konsekwentnie wycinana z każdej wersji autobiografii historia relacji ks. Ruotolo z niejaką Armidą Passaro, widzącą z Agropoli. Objawienia z Agropoli są prawdopodobnie jedynym takim wydarzeniem w skali historii Maryjnych nawiedzeń ziemi 4, ponieważ wielu uczestniczących w nich ludzi widziało Matkę Bożą. ­Reakcje uwiecznione na fotografiach są wstrząsające.

Ojciec Dolindo był duchowym kierownikiem Armidy i prowadził z nią obszerną korespondencję. Udało mi się dotrzeć do córki i wnuczki widzącej. „Przypadkiem” i w zasadzie w ostatniej chwili pisania tej książki…

„Przyjąłem twoją ofiarę” Na kolejnych stronach będziemy świadkami walki, jaką z kapłanem z Neapolu toczyły „żywe organy Kościoła”. Zderzą się tu zatem dwie rzeczywistości: ducha i ludzkiej słabości. Mistyk, odbierając cios, za każdym razem wyznawał bezgraniczną miłość do Kościoła i jego członków, którzy go ewidentnie krzywdzili.

Najpierw bowiem Zgromadzenie Świętego Wincentego a Paulo, w którym o. Dolindo przyjął święcenia kapłańskie, wyrzuciło 4 Objawienia nie zostały jeszcze uznane przez Kościół. Z racji ich zbieżności ze schematem objawień, których w 1858 roku doświadczyła Bernadetta Soubirous we francuskich Pirenejach, spowiednik Armidy Passaro ks. Giacomo Selvi oraz bp Palatucci nazwali je „drugim Lourdes”. Armida podobnie jak Bernadetta nie potrafiła pisać i czytać, obie wizjonerki były wieśniaczkami, Matka Boża przyszła do przyszłej francuskiej świętej piętnaście razy, tak jak do Armidy. Zbieżny jest także przekaz Maryjnych orędzi z Lourdes i Agropoli. Więcej na ten temat w osobnym rozdziale, w dalszej części tej książki.

20

Moja misja trwa

go na bruk. W prywatnych rozmowach ze mną niektórzy księża misjonarze zdradzali nutę żalu, że przedstawiam ich zgromadzenie w złym świetle, mówiąc o „wyrzuceniu” ks. Ruotolo z ich wspólnoty. Postulator zgromadzenia zaś nie chce słyszeć o procesie beatyfikacyjnym o. Dolindo, gdyż w jego przekonaniu „Ruotolo był nieposłuszny”, a „przełożeni nie mieli wyjścia”, bo „kapłan się im stawiał”. O co w tym wszystkim chodzi? Udało mi się dotrzeć do nigdzie niepublikowanych listów mistyka do przełożonych (nie było ich dotąd nawet w dokumentacji procesowej) oraz do przechowywanych w tajnym archiwum Watykanu listów wincentyjskiego wizytatora ks. Dolindo. To ważny wątek, który rzucił cień na całe życie kapłana. Wymaga on nowych badań – które zresztą już ruszyły – bowiem może się okazać, że wydalenie ks. Ruotolo ze zgromadzenia było i jest… nieprawomocne. A to może wpłynąć na proces…

Ojciec Dolindo oddał się jako ofiara za Kościół. Jezus odpowiedział mu wprost pewnego dnia: „Przyjąłem twoją ofiarę”. Mistyk pragnął męczeństwa na wzór św. Jana Gabriela Perboyre’a.

Postanowiłam z bliska pokazać ten kadr z jego życia. Drastyczny opis tortur św. Gabriela uzmysławia, na co był gotowy ks. Ruotolo. Chciał umierać z miłości do Chrystusa jak jego wincentyjski współbrat. I umierał. Opuszczony, pod lawiną procesów, kłamstw, oszczerstw i szyderstw. „Poprosiłem Jezusa o dar cierpienia. Każdego ranka prosiłem Go o dar miłości, cierpienia, pokory, wiary, łagodności, wielkoduszności, cierpliwości”5 – wyznaje kapłan.

5 Sac. D. Ruotolo, Fui chiamato Dolindo, che significa dolore… pagine d’autobiografia, terza edizione, Apostolato Stampa, Sessa Aurunca–Napoli–Riano 1973, s. 46. Z uwagi na to, że do dzisiaj ukazało się kilka różnych wersji autobiografii ks. Dolindo Ruotolo, a w każdej opuszczane lub dodane są różne fragmenty z jego rękopisów i żadne wydanie nie jest kompletne, cytując jego autobiografię, za każdym razem będę przywoływać różne jej wydania. Jak się bowiem okazuje,

Od autorki

21

Zniszczyć Dolindo W tajnym archiwum Kongregacji Nauki Wiary jego dossier ma kilkanaście tysięcy stron, a samo oskarżenie – ponad dziewięćset… Była Inkwizycja nadała mu miano „niebezpiecznego fałszerza wiary”. „Nigdy się nie broniłem. Pragnąłem ze wszystkich sił cierpienia i ofiary oraz dziękowałem Bogu za wszystkie te przeciwności, ufając jedynie Jemu”6 – wyznaje w ­testamencie ks. Ruotolo.

Wielu z zazdrości chciało go zniszczyć. Wpisu dzieł na Indeks osobiście dopilnował o. Alberto Vaccari, jezuita, jedna z czołowych postaci Papieskiego Instytutu Biblijnego, przyjaciel kardynałów Tisseranta, Bei i o. Gemellego, który z kolei od lat podsycał walkę z o. Pio. W jednym z listów Vaccari pisze do jednego z egzegetów: „Obiecuję ci szybką karierę i promocję pracy, jeśli pomożesz mi zniszczyć ks. Dolindo Ruotolo”7. Natomiast ci biskupi, którzy udzielali swojego imprimatur komentarzom do Pisma Świętego o. Dolindo, byli we Włoszech prześladowani, a jeden musiał nawet opuścić szeregi episkopatu8. Walka o Dolindowe komentarze była zaciekła i trwa do dzisiaj… Dlaczego? ks. Ruotolo spisał całe swoje życie, a nie – jak dotąd byłam utwierdzana – jedynie jego fragmenty. Nigdy nie wydano całości. We wszystkich wydaniach konsekwentnie pomijane są lata pięćdziesiąte. Czemu? Udało mi się częściowo odkryć powód, o czym w dalszej części książki. Niestety najbardziej okrojone są współczesne wydania, mimo że ich duża (ale tylko pozornie!) objętość na pierwszy rzut oka sugeruje coś innego.

6 Kopia testamentu w archiwum prywatnym w Watykanie oraz w archiwum procesu beatyfikacyjnego i archiwum autorki.

7 Lettera del Sac D. Natale Bussi a proposito delle intenzioni del P. Vaccari riguardo all’Opera „La Sacra Scrittura ecc” del Sac. Dain Cohenel z 24 grudnia 1939 roku.

8 Informacja pisemna z mojej korespondencji z jedną z franciszkanek Niepokalanej z 2017 roku. Wtedy osoba ta opiekowała się nieistniejącym już dziś archiwum o. Dolindo w Neapolu.

Moja misja trwa

22

„Moja misja trwa” Tymczasem o. Dolindo krzyczy całą swoją historią: nie gorszcie się grzechami ludzi Kościoła, bo bramy piekielne i tak go nie przemogą! Kościół to Jezus! Bądźcie synami Kościoła!

W przesłaniu z zaświatów, które wraz z tą książką po raz pierwszy ujrzy światło dzienne, ks. Ruotolo mówi: „Moja misja trwa”. Te kilkanaście stron tekstu – sam przekład wlał w moje serce balsam pokoju – Sługa Boży przekazał pewnej prostej kobiecie spod Neapolu. Opieczętowany przez pierwszego wicepostulatora procesu beatyfikacyjnego o. Dolindo rękopis „sam” wpadł w moje ręce, „przypadkiem”. Prosty, a zarazem mocny przekaz: co działo się z duszą ks. Ruotolo po śmierci, jak wyglądał jego czyściec i czemu musiał go przeżyć? To wstrząsający tekst. Przez ręce Agostiny Romano kapłan zostawia też receptę, „przepis” na życie wieczne… oraz odpowiada na pytanie, co wydarzy się na świecie.

Z perspektywy czasu widzę, że jestem częścią historii, którą Ktoś pisze i konsekwentnie prowadzi. Zacytowany przeze mnie na początku fragment listu o. Dolindo do Eleny Montelli postawił mnie wtedy w samolocie do pionu. Zdjęłam okulary, wyprostowałam się, poprawiłam szminkę i wróciłam myślą do tego, co skrzętnie przechowuję w sercu, do wydarzenia, które pozwala mi uchwycić sens ostatnich czterdziestu lat mojego życia – do początku mojej drogi z o. Dolindo. Odnalezienie tego początku, jak się okazało tak bardzo odległego, w mojej własnej historii – nigdy jeszcze dotąd nieopowiedzianej, choć niemal przy każdym spotkaniu czy wywiadzie jestem o to pytana – okazało się odkryciem ważnym, a ­zarazem wstrząsającym… O tym nieco później.

Ze scenami z życia ks. Ruotolo, w nieco większym stopniu niż w pierwszej części jego biografii Jezu, Ty się tym zajmij!, będzie

Od autorki

23

się tu splatać moja własna podróż. Nie jestem już tylko stojącym z boku, przyglądającym się tej historii i opisującym ją dziennikarzem. Kapłan z Neapolu stał się częścią mojego życia i serca.

Został w nie wszczepiony. A za tym idzie cała lawina konsekwencji… To także moja droga – jak ufam – do Nieba. I jeśli tam trafię, to dzięki temu, że „ubogi, nic nieznaczący” kapłan z Neapolu pewnego dnia pociągnął mnie za rękę. To dzięki niemu zostałam w Kościele.

Joanna Bątkiewicz-Brożek 27 września 2021 roku, w uroczystość św. Wincentego a Paulo

Spis treści

Dolindo, odbuduj mój Kościół! Ks. Robert Skrzypczak . . . . . . . . . . . . 11 Od autorki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25 Neapol płacze . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 39 Preludium Vincenzianum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 71 Wpisany w Krzyż . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 73 „Tu es Sacerdos in aeternum” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83 „Propagator fałszywej religii” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 107 Po nitce do kłębka… . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119 Misja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151 „Ja nie miałem żadnego programu” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 153 „Przyjąłem już twoją ofiarę” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 167 Filar(y) i Wojowniczki o. Dolindo . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 179 Jezus daje pokój . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 199 Judasz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 215 Kuszenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 229 Zniszczyć Dolindo i Dzieło . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 237 „Wiarygodne źródło” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 239 Rewizja i huragan . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 245 „Niech Bóg się tym zajmie!” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 261 „Czemu teraz mnie potępiacie?” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 269

„Przycisk alarmowy” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 285 Zemsta i sąd . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 293 Płomień w Santa Chiara . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 297 Armida Passaro, widząca z Agropoli . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 311 Anioł z San Giuseppe dei Vecchi… . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 331 Szatan i jego psychologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 341 Proroctwo o dwóch papieżach . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 355 Proroctwo o papieżu Franciszku? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 363 Świadkowie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 371 „To wszystko jego sprawka!” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 373 Signora Teresa z Via Salvator Rosa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 379 Nie zaniedbuj Różańca! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 381 „Módlcie się za tych, którzy się nie modlą” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 385 Z cinquecento do maserati, czyli „Jezu, Ty się tym zajmij!” po neapolitańsku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 391 Historia skradzionego obrazu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 401 U niego chciałam się wyspowiadać! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 409 „Aniołeczku, możesz mnie zrobić świętym” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 413 Staruszek i „sprawa, którą pilnie interesuje się piekło” . . . . . . . . . . . 419 Warunek sine qua non… . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 431 Cud na cmentarzu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 443 Proces . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 461 Podróż(e) życia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 463 Przesłanie z zaświatów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 479 Przesłanie Ojca Dolindo . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 491

kontynuacja bestsellerowej książki „Jezu, Ty się tym zajmij!” „Drogi Czytelniku, jeśli zamierzasz sięgnąć po tę książkę, licz się z tym, że zarwiesz kilka nocy, zawalisz parę ważnych spraw i nie dopełnisz sporej liczby podjętych zobowiązań. W zamian za to poznasz wiele faktów i okoliczności z życia świętego kapłana z Neapolu; lektura poruszy Twoje serce i skłoni do przemyśleń, a co najważniejsze, pozwoli Ci przez pewien czas oddychać nadprzyrodzonością. Joanna ma talent do opowiadania, a jeszcze większy do wyszukiwania miejsc oraz osób na pozór całkowicie niedostępnych. Sięga po nowych świadków, wydobywa z rumowisk nieznane dokumenty, otwiera zaryglowane drzwi”.

KS. PROF. ROBERT SKRZYPCZAK

Joanna Bątkiewicz-Brożek, autorka bestsellerowej biografii Jezu, Ty się tym zajmij!, wicepostulatorka procesu beatyfikacyjnego ks. Dolindo Ruotolo, kontynuuje podróż śladami niezwykłego kapłana z Neapolu.

Odkrywa pozostawione przez niego dziedzictwo i proroctwa, a także ukazuje jego heroiczną drogę krzyża. Dlaczego był wyszydzany i odrzucony przez Kościół, któremu pozostał posłuszny do końca? Kto chciał go zniszczyć i dlaczego toczył zażartą walkę z dziełami napisanymi przez mistyka z Neapolu? Jak o. Dolindo widział rolę kobiety w Kościele? Wreszcie – co mówi w przesłaniu z zaświatów i swoim duchowym testamencie?

Ta porywająca opowieść o skromnym kapłanie z Neapolu będzie dla wielu czytelników ogromnym zaskoczeniem.

JOANNA BĄTKIEWICZ-BROŻEK – ur. w 1976 r., żona i mama. Ukończyła filologię ro-

mańską na Uniwersytecie Jagiellońskim, studia podyplomowe z teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego oraz Studium Postulatorskie przy Kongregacji ds. Świętych w Rzymie. Wicepostulatorka w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym o. Dolindo. Autorka pierwszej biografii o. Dolindo, Jezu, Ty się tym zajmij!

O. Dolindo Ruotolo. Życie i cuda nagrodzonej Feniksem w 2018 r. Od kilku lat bada życie sługi Bożego z Neapolu.

ISBN 978-83-66859-54-8 Patronat: Mi ujcie się Katolicki Dwumiesięcznik Ewangelizacyjny

J 15,12

www.esprit.com.pl Cena 39,90 zł (5% VAT)