28
fimmtudagurinn 20. desember 2012 • VÍKURFRÉTTIR
Jólablað II Hvað er meira London en tveggja hæða rauður strætó?
Í St. James Park.
Líkar líf flökkukindarinnar vel Tilbúin og í réttum litum til að styðja Ísland á Ólympíuleikunum.
og fjölbreytnin við starfið gerir það svo skemmtilegt.“ Fjölskyldan verður að hafa nóg fyrir stafni en það er yfirleitt ekki vandamál í þessum stóru og lifandi borgum. Guðný kona Axels stundaði nám á meðan á dvöl þeirra í Kína stóð yfir en hún er heimavinnandi eins og er. Makarnir verða jafnan að fylla hjá sér daginn að sögn Axels og finna sér eitthvað að gera sem er oftast auðvelt því þátttaka foreldra í skólastarfi alþjóðlegra skóla er mjög mikil. Aðlögunin er þó fyrst og fremst aðallega hjá börnunum og konunni þar sem Axel er ávallt með nóg fyrir stafni vegna vinnu sinnar. Börnin eru vön því að hrærast í þessu umhverfi og skipta um skóla og skólafélaga reglulega. Þar er það oft þannig að mikil endurnýjun er meðal nemenda og
jafnvel er það svo að fjórðungur nemenda yfirgefur skólana milli ára. Fyrir vikið venjast krakkarnir því að kynnast öðrum mjög fljótlega því umhverfið býður ekki upp á mikinn tíma til þess að kynnast hægt og rólega. Það á líka við um þau Axel og Guðnýju. „Þetta er þannig umhverfi að ókunnugt fólk kemur meira upp að manni og byrjar að spjalla ef við erum t.d. í einhverjum boðum. Þarna eru allir í sömu stöðu og umhverfi og þú verður bara að stökkva í djúpu laugina. Þetta er að mörgu leyti sérkennileg staða fyrst um sinn og það tekur smá tíma að venjast þessu.“ Eins og að vera í útlöndum Í Peking þar sem fjölskyldan dvaldi í fimm ár eru á bilinu 1517 milljónir íbúa og þar af eru
rúmlega 200 þúsund útlendingar. Þeir mynda sitt eigið litla vestræna samfélag. Að sögn Axels var dvölin í Kína ógleymanlegur og skemmtilegur tími. Þar var allt annar menningarheimur. Axel ritaði bók um dvöl sína í Kína sem finna má á Bókasafni Reykjanesbæjar en upphaflega var bókin til í formi bloggsíðu sem Axel hélt úti. „Ég lýsi þessu stundum sem ljósmynd í orðum. Þetta eru mest hversdagslegir hlutir en þetta var á lokuðu bloggi og aðallega gert fyrir sjálfan mig.“ Það var svo gamall skólabróðir Axels úr Keflavík sem stakk upp á því að gefa þetta út eftir að hafa lesið bloggið. „Það voru nokkur eintök gerð og ég hef nánast náð að selja upp í kostnað,“ segir Axel og hlær en hann segir þetta fyrst og fremst hafa verið gert í gríni. Axel viðurkennir það að hann hafi ávallt haft gaman af því að skrifa en er ekki viss um hvort það blundi í honum rithöfundur. „Kína var mjög framandi. Þar var allt öðruvísi. Hvort sem þú varst að kaupa mat eða föt eða fara á klósettið. Það var ekki neitt sem var eins og maður er vanur. Maður kemur í land þar sem maður er ótalandi, ólesandi og óskrifandi en auk þess er menning þeirra allt öðruvísi. Við grínuðumst oft með það að þetta væri hreinlega eins og að vera í útlöndum. Svo frábrugðið var þetta frá því sem við eigum að venjast. Kínverjar segja t.d. aldrei nei og alls kyns líkamstjáning er notuð í samskiptum fólks.“ Axel segist sakna Kína og dvölin þar
var honum dýrmæt. „Það hljómar kannski asnalega að segja það en maður saknar oft þorpsandans í Peking. Þar eignaðist maður marga vini sem enn eru í góðu sambandi við okkur.“ Stefnir á Ólympíuleikana í Ríó 2016 Axel var staddur í Kína þegar Ólympíuleikarnir fóru fram þar árið 2008 en eins og kunnugt er fóru síðustu Ólympíuleikar fram í London síðastliðið sumar. Þar sótti Axel fjölda viðburða eins og hann hafði gert í Kína fjórum árum áður. Samstarfsfólk Axels grínast stundum með það að opna verði ræðisskrifstofu í Ríó í Brasilíu þar sem næstu leikar fara fram árið 2016 en hann segir mikla upplifun að vera viðstaddur þvílíkan stórviðburð. „Ætli eina leiðin sé ekki bara að fara sem keppandi. Maður verður bara að fara að koma sér í form,“ segir Axel og hlær dátt. Í hinu daglega starfi getur mikið komið inn á borðið til Axels. Íslendingar sem lenda í vandræðum, týnd vegabréf, aðstoð við fólk í viðskiptahugleiðingum, viðskiptasamböndum komið á,
menningartengd verkefni eins og að stundum þarf að setja upp málverkasýningar og þess háttar. Oft eru málin erfið eins og gengur og gerist, skilnaðir og forræðisdeilur, afbrotamál og fleira. „Þú veist í raun aldrei hvað er á skrifborðinu hjá þér þegar þú mætir til vinnu, það er það skemmtilega við þetta starf,“ segir hann. En hvernig sérðu þetta fyrir þér, endar þú sem sendiherra? „Maður veit ekkert um það. Þetta eru hlutir sem maður ræður ekkert við og þá borgar sig ekkert að velta slíku fyrir sér og hafa áhyggjur af því. Maður fer heim eftir þennan tíma í London og svo fer maður annan rúnt eitthvert annað, hvert eða í hvaða stöðu, það verður bara að koma í ljós,“ en Axel telur að hann vilji þó ekki setjast að á Íslandi á næstunni þar sem honum líkar líf flökkukindarinnar vel og vill helst vera lengur en skemur erlendis. „Ég held að mig myndi fljótlega kitla í iljarnar ef ég þekki mig rétt. Ég er kannski ekki þessi dæmigerði ævintýramaður en mér finnst gaman að sjá og upplifa nýja hluti og ferðalögin eru skemmtileg.“
„Kína var mjög framandi. Þar var allt öðruvísi. Hvort sem þú varst að kaupa mat eða föt eða fara á klósettið. Það var ekki neitt sem var eins og maður er vanur“.
not unlike chairman mao Sitjandi á steini sem Mao nýtti sér til að hugsa málin – í höfuðstöðvum Flokksins áður en lagt var af stað í gönguna miklu í Jiangxi.
Formaðurinn á steininum.
Axel Nikulásson í „action“ með Keflavík á körfuboltavellinum fyrir þó nokkrum árum síðan