De beste dief ter wereld (BiB-BoX ruit)

De beste dief ter wereld Kristien Dieltiens illustraties van Seppe Van den Berghe

Het was een mooie zonsondergang en Peer en Mien zaten op de groengeschilderde bank voor hun armoedige huisje.

Het stro op het laaghangende dak moest dringend ververst worden en in de ramen zaten barsten.

Maar het oude echtpaar genoot van de rustige zomeravond.

Ze waren met weinig tevreden, want zolang ze een dak boven hun hoofd hadden, en iedere dag te eten, waren ze gelukkig.

Opeens zagen ze aan de verre horizon grote stofwolken opdagen.

‘Vreemd, ik denk dat er iemand op weg is naar hier’, sprak Peer.

‘Naar ons?’ zei Mien. ‘Wie zou dat kunnen zijn?’

‘Kijk’, zei Peer en hij wees naar de lijn waar de wolken de weilanden raakten. ‘Er rijdt een koets op de landweg.’

De oudjes keken verbaasd naar de grijze stofwolken, die steeds groter werden.

2

3

Zolang ze zich herinnerden, was er nog nooit een vreemdeling voor hun huisje gestopt. Toen de koets naderde, konden ze het prachtig versierde houtwerk bewonderen.

Het portier was met sierlijke, gouden krullen versierd en de wielen waren knalrood geverfd.

De koets werd getrokken door vier zwarte hengsten met vlechten in hun staart.

Ook de koetsier op de bok was geheel in een zwarte livrei gestoken.

‘Het lijkt wel de koets van de duivel’, sprak Mien, die niet echt op haar gemak was.

Het portier van de koets ging open en een rijzige man stapte uit.

Hij droeg zwartfluwelen kleren en op zijn hoed wapperde een rode struisvogelveer.

Hij bleef voor de oude mensen staan, nam zijn hoed af en maakte een diepe buiging.

‘Een goede avond, lieve mensen!’ sprak hij.

4

5

Hij richtte zich weer op en toen konden ze hem voluit bekijken.

Hij had donkere, lachende ogen en zijn zwarte gekrulde haren hingen tot op zijn schouders.

Hij had een fijn, verzorgd puntbaardje en een gekrulde knevel.

Peer stond moeizaam op en wreef over zijn stramme knieën.

‘Weledele heer, waarmee kan ik u van dienst zijn?’ sprak hij, terwijl hij verlegen aan zijn pet wriemelde.

‘Ik ben al de hele dag onderweg en ik heb een reuzehonger’, zei de edelman. ‘Hebt u misschien wat te eten voor mij?’

Mien antwoordde: ‘Ach heer, ik wil graag uw wens vervullen, maar wij zijn maar eenvoudige mensen.

Dat wat u dagelijks te eten krijgt, kunnen we u helaas niet voorschotelen.’

Peer vervolgde: ‘Het enige wat we in huis hebben, zijn aardappelen en uien.’

De man lachte.

6

‘Dat lijkt me heerlijk! Ik heb zo vaak verlangd naar een gewone aardappelschotel. U zult me heel gelukkig maken als ik dat weer eens kan proeven.’

Mien begon onmiddellijk de aardappelen te schillen en samen met de uien sneed ze alles in partjes.

De ijzeren schaal werd op de rooster in de haard gezet.

Ondertussen nam Peer de edelman mee naar zijn boomgaard.

Die dag had Peer diepe putten gegraven.

‘Waarvoor dienen die putten?’ vroeg de edelman.

‘Ach edele heer, hier wil ik de jonge appelboompjes in planten. Kijk, ik zal u even voordoen hoe ik het doe.’

Peer nam een jonge boomstam, zette die in de diepe put en vlak naast de stam plaatste hij een rechte stok.

Hij vulde de put met aarde en stampte die stevig aan rond de stam.

Daarna bond hij de stok met een touw op drie plaatsen vast aan de boom.

7

De edelman had aandachtig toegekeken.

‘Waarom heeft die appelboom daar geen stok?’

Hij wees naar een kromgegroeide, oude appelboom.

‘Die boom is jammer genoeg niet meer recht te krijgen’, zuchtte Peer. ‘Je moet het doen als de boom jong en nog veerkrachtig is.’

Mien riep de twee mannen naar binnen.

Ze zette de aardappelschotel op tafel en schepte de borden vol.

De edelman tastte toe; het gerecht smaakte geweldig.

‘Dit is zo ongelooflijk lekker! Het doet me aan mijn kindertijd denken’, sprak hij.

Hij keek het echtpaar ernstig aan en vroeg: ‘Hebt u kinderen?’

Peer zuchtte diep en wreef met een hand door zijn haren.

‘Lang geleden hadden we een zoon, maar hij is van het goede pad af geraakt. Hij deed altijd zijn zin en wilde nooit naar ons luisteren. Toen hij twaalf jaar werd, is hij de wijde wereld in getrokken. We hebben hem nooit meer teruggezien en geen teken van leven ontvangen. Ik had hem, toen hij jong was, 8

moeten leiden, net als de jonge appelboom. Nu is het te laat.’

‘Zou u uw zoon weer herkennen?’ vroeg de edelman.

Mien schudde haar grijze hoofd en ze kreeg een trieste blik in haar ogen.

‘Mijn zoon Balder moet nu een volwassen man zijn.

Ik zou hem herkennen aan de moedervlek op zijn schouder. Die heeft de vorm van een boon.’

De edelman knoopte zijn hemd los en ontblootte zijn schouder.

Op zijn schouder was een donkere vlek te zien in de vorm van een boon.

Mien en Peer kregen tranen van geluk in hun ogen.

Hun zoon was terug!

Op slag vergaten ze hoe moeilijk hij als kind was geweest.

Ze omhelsden hem en vroegen: ‘Hoe heb je het tot edelman kunnen schoppen?’

‘Het spijt me, ik ben geen edelman’, sprak Balder.

‘Jullie hebben gelijk gehad. Mijn stam is kromgegroeid, net als de oude appelboom. Ik ben een dief geworden.’

9

10

Mien en Peer sloegen ontzet de handen voor hun mond.

‘Maar’, vervolgde hij, ‘ik ben niet zomaar een dief.

Ik ben de beste dief ter wereld. Jullie moeten mij geloven als ik zeg dat ik nooit van de armen steel.

Alleen dat wat de rijken te veel hebben, neem ik weg. Een deel van de buit verdeel ik onder de armen en een deel houd ik voor mezelf.’

‘Ach, lieve zoon!’ sprak Mien jammerend. ‘Wat zal de graaf zeggen als hij hoort wat zijn petekind voor de kost doet.’

‘Niet bang zijn, moeder’, lachte Balder. ‘Ik vertel hem wie ik ben en ik zal hem mijn diensten aanbieden. Alles komt in orde, geloof me vrij!’

Maar Peer schudde zijn grijze hoofd.

‘Ik ken hem, hij zal je aan de galg laten bengelen.

De graaf lacht niet met dieven, zelfs niet als ze de beste ter wereld zijn.’

11

Balder bleef glimlachen.

‘Ik beloof jullie dat ik terugkom. Bedankt voor het eten en tot ziens!’

Hij vertrok weer met zijn koets, deze keer in de richting van het kasteel.

Peer en Mien bleven verward achter. Ze waren gelukkig dat ze voor hun dood hun verloren zoon hadden teruggezien. Maar ze waren ook verdrietig omdat hij een meesterdief was geworden.

Tegen de late avond kwam Balder aan bij het kasteel van de graaf.

De graaf ontving hem vriendelijk, omdat hij ervan overtuigd was dat Balder een voornaam edelman was.

Ondanks het late uur liet hij een karaf wijn brengen en hij vroeg aan de vreemdeling of hij honger had.

‘Dank u wel voor uw gastvrijheid, heer graaf, maar ik heb heerlijk gegeten bij mijn ouders, Mien en Peer.’

De graaf was verrast dat deze voorname edelman van zulke eenvoudige burgers afkomstig was.

12

‘Maar dan ben jij mijn petekind! Wat brengt je tot hier?’ vroeg hij vriendelijk.

Balder vertelde de graaf eerlijk wie hij was: de beste dief ter wereld.

De graaf werd bleek om zijn neus en antwoordde: ‘In mijn land zal er geen dief vrij rondlopen, zowaar ik leef. Maar omdat jij de zoon bent van Mien en Peer, én mijn petekind, wil ik je een kans geven. Ik wil je testen, eens kijken of het geen bluf is van jou.

Ik zal je drie opdrachten geven. Als je erin slaagt om ze tot een goed einde te brengen, zal ik je belonen.

Maar als je er niet in slaagt, dan verhuis je naar Knokenland.’

13

‘Knokenland?’ vroeg Balder. ‘Dat land heb ik nog nooit bezocht. Nochtans heb ik al de hele wereld rondgereisd.’

De graaf keek de dief streng aan: ‘Op de hoogste heuvel staat een grote galg. Wie met zijn hoofd in de lus terechtkomt, mag het lied van de kraaien meezingen. Daarna zullen de wolven met plezier je knoken afkluiven. Je zult welkom zijn in Knokenland.’

Nu was het de beurt aan Balder om een beetje wit rond zijn neus te worden.

Nee, hij was niet teruggekomen om te sterven in Knokenland. Zingen met de kraaien wilde hij niet en de wolven moesten van zijn lijf afblijven.

Hij was gekomen om iets heel belangrijks te doen.

‘Ik neem graag uw opdracht aan, heer graaf’, sprak hij glimlachend.

14

15

De graaf sprak: ‘Als eerste opdracht moet jij mijn lievelingspaard uit de stal stelen. De merrie wordt dag en nacht bewaakt door zes dappere wachters.

Als tweede opdracht moet jij ’s nachts het onderlaken stelen waarop mijn vrouw en ik slapen.

We mogen het niet merken. En … je neemt de trouwring van de vinger van mijn vrouw mee.

Onthoud alles goed, want het gaat om je nek.’

De graaf kneep zijn ogen tot spleetjes: hij had binnenpretjes.

In gedachten zag hij de meesterdief al in de wind bengelen.

‘Voor de derde opdracht wil ik dat je de pastoor en de koster ontvoert zonder dat ze dit doorhebben.’

Balder liet de woorden van de graaf even bezinken.

Wat hij vroeg was niet niks; het waren zeer moeilijke opdrachten.

Maar er was geen weg meer terug; hij had de opdrachten aanvaard.

‘Wat krijg ik als beloning als ik slaag?’ vroeg hij glimlachend.

16

De graaf verslikte zich in de wijn. Die vraag had hij niet verwacht.

Maar goed, de opdrachten waren onmogelijk uit te voeren. Onmogelijk!

Dus glimlachte hij en antwoordde: ‘Als je erin slaagt om alle opdrachten goed uit te voeren, dan mag je de hand van mijn dochter vragen.

Als zij jou aardig vindt, mag je met haar trouwen en dan word je aangesteld als mijn troonopvolger.

Als zij jou niet graag heeft, verlaat je mijn land om nooit meer terug te komen!’

Het gesprek was afgelopen.

De graaf verliet de kamer en Balder liet er geen gras over groeien.

Hij maakte een van zijn paarden los van de koets en reed naar de dichtstbijzijnde stad.

17

Daar nam hij een kamer in de herberg.

De volgende ochtend was hij al vroeg uit de veren.

Op de markt kocht hij een handvol okkernoten in de schil.

Wat verder kocht hij eenvoudige kleren bij een boerenvrouw.

Bij een wijnboer kocht hij een vaatje Franse wijn.

En bij het kraam van de pleisters en brouwsels kocht hij een zakje slaappoeder.

De chirurgijn verzekerde hem dat je met een soeplepel van het poeder tien gezonde koeien in slaap kon krijgen.

Met dat alles ging hij terug naar zijn kamer in de herberg.

Eerst at hij een stevige maaltijd. Hij genoot van de gebraden reebok met amandelschilfers.

Daarna liet hij de groene schil van de okkernoten weken in een schaaltje.

Het vocht was eerst doorzichtig. Daarna kleurde het donkerbruin.

18

Met een doekje smeerde hij het bruine vocht op zijn gezicht.

Een uurtje later zag hij eruit als iemand die weken op het veld had gewerkt onder de brandende zon.

Met een penseeltje schilderde hij donkere lijnen en groeven op zijn gezicht. Met die geschilderde rimpels zag hij er opeens veel ouder uit.

Hij knoopte zijn hoofddoek om en lette er goed op dat zijn haar weggestoken zat.

Daarna deed hij de vrouwenkleren aan.

Het kussen onder zijn bloes gaf hem een ronde boezem en een ander kussen zorgde voor een indrukwekkend achterwerk.

In de spiegel zag hij een oude boerin staan, en zo moest het ook.

Balder glimlachte naar zijn spiegelbeeld. Het was tijd voor de eerste opdracht.

19

20

Bij het buitengaan zag hij dat hij zijn schoenen met gouden gespen nog aanhad.

Die schoenen zouden hem kunnen verraden.

Gelukkig stonden de klompen van de waardin bij het haardvuur.

Ik leen ze even, dacht hij. Na de opdracht krijgt ze haar klompen terug.

Hij schudde het zakje slaappoeder leeg in de wijn.

Het was juist genoeg.

Het vaatje wijn legde hij in een draagmand, die hij op zijn rug nam.

Terwijl het schemerig werd, liep hij te voet terug naar het kasteel.

Toen het donker was, dribbelde hij met kleine pasjes naar de binnenplaats van het kasteel.

Daar ging hij op de rand van de waterpomp zitten en hoestte als een oud vrouwtje dat een zware verkoudheid onder de leden had.

21

Hij sloeg ook wild met zijn armen om zich heen, als een oudje dat het ijskoud had.

Voor de deuren van de paardenstal zaten drie wachters te pokeren bij een vuurtje.

Ze werden in hun kaartspel gestoord door de hoestende oude vrouw bij de pomp.

Een van hen kreeg medelijden met haar.

Hij stond op: ‘Wil je niet bij het vuur komen zitten, moedertje? Je lijkt me heel erg verkouden. Het vuur zal je oude beenderen verwarmen.’

Balder knikte en hield zijn hoofd naar beneden, zoals veel oude vrouwen doen.

Het leek wel alsof de draagmand hem te zwaar was.

‘Kom, ik zal je draagmand afdoen’, zei de tweede wachter. ‘Op jouw leeftijd zou iemand anders dit moeten dragen. Heb je geen zoon die dit voor je kan doen?’

22

Balder schudde een beetje zielig zijn hoofd.

De derde wachter werd nieuwsgierig.

‘Wat zit er eigenlijk in die draagmand?’

‘Ach,’ sprak Balder, ‘ik heb een vaatje wijn gekocht.

Goede wijn is medicijn: het verwarmt mijn oude knoken. Maar nu jullie mij zo vriendelijk bij jullie vuur laten zitten, wil ik graag mijn wijn met jullie delen.’

Hij opende het eikenhouten vaatje.

‘Jullie zijn goede mannen, neem gerust een beker van deze Franse wijn.’

Dat lieten de drie wachters zich geen twee keer zeggen.

Balder hield ondertussen de binnenplaats in de gaten.

Had de graaf niet gesproken van zes wachters?

‘Zijn jullie de enigen die hier de wacht moeten houden?’ vroeg hij met zijn oudewijvenstem.

‘Nee hoor!’ riep de eerste. ‘In de stal zijn er nog drie wachters.’

‘Mag ik hen ook wat wijn geven?’

23

24

‘Ach, waarom ook niet’, zei de tweede. ‘Als wij het hier goed hebben, mogen zij het ook.’

Als een echt oud besje strompelde Balder naar de stal.

De drie wachters waren maar al te blij met zijn komst, want ze verveelden zich stierlijk.

De eerste moest de wacht houden op de rug van het paard.

De tweede moest de staart van het paard met zijn beide handen vasthouden.

En de derde hield de teugels zo stevig vast, dat ze vastgekleefd leken in zijn handen.

‘Hier, brave jongens’, sprak Balder met een krakende stem. ‘Van deze heerlijke wijn zullen jullie opkikkeren. Betere wijn vind je nergens, hij is zo oud als ik.’

‘Jij komt uit de hemel gevallen, moedertje!’ sprak de eerste.

‘Jij wist wat we nodig hadden’, sprak de tweede.

25

‘Ik zou wel twee bekers lusten’, zei de derde die zijn eerste beker in een teug had uitgedronken.

‘Er is genoeg. Drink maar zoveel als jullie willen.’ En dat deden ze.

Een half uur later was het vaatje Franse wijn leeg.

Ook het slaappoeder in de wijn deed zijn werk.

De drie mannen bij het vuurtje lagen al uitgestrekt op de grond te snurken met open mond.

Even later sliepen ook de wachters in de stal.

Balder ruilde voorzichtig de teugels in de handen van de wachter voor een henneptouw.

De wachter die de staart vasthield, kreeg een bussel stro in zijn handen.

Het moeilijkste was de man op het zadel.

Balder schoof een sterk touw onder het zadel door en maakte het aan de balk vast met twee ijzeren haken.

26

Het kostte heel wat moeite, maar hij kreeg het zadel mét de man omhoog getrokken.

Het was een gek schouwspel: een man die in de lucht schommelde op een zadel zonder paard.

Balder scheurde zijn hoofddoek aan flarden en wikkelde de repen rond de hoeven.

Zo zou niemand wakker worden wanneer hij het paard over de binnenplaats leidde.

Hij wachtte tot de zon op was en ging toen vlak onder het slaapkamerraam van de graaf staan.

‘Heer graaf, wakker worden! Ik heb iets voor u.’

De graaf moest stiekem lachen toen hij de dief met zijn lievelingspaard op het erf zag staan. Slim was hij wel, die dekselse schelm!

‘Deze keer heb je geluk, jongeman, maar de volgende opdracht zal je niet lukken! Alle deuren in mijn kasteel zullen vergrendeld zijn!’

27

Maar Balder was de beste meesterdief ter wereld.

De volgende nacht had hij zijn plannetje goed voorbereid.

Hij zette een hoge ladder tegen het raam van de graaf.

Daarna trok hij naar het kerkhof en haalde een man die net begraven was uit de kist. De dode man kreeg de kleren van Balder aan.

Zelf trok de meesterdief het witte lijkkleed aan.

Balder droeg de dode man op zijn rug en beklom heel stil de ladder.

In de slaapkamer zat de graaf op zijn bed te wachten met het pistool in zijn handen.

Hij wist dat de dief alleen maar door het raam naar binnen kon komen. Op de deur zaten drie stevige sloten en drie grendels. En voor de deur stonden nog eens drie sterke wachters.

28

29

Toen de graaf in het vensterraam het hoofd en de herkenbare hoed van de dief zag, vuurde hij een kogel af.

Zo stierf de dode man een tweede keer en hij tuimelde naar beneden. Vlug verstopte Balder zich achter een ton.

De graaf, die niet met het lijk van de dief wilde opgescheept zitten, sleepte de dode weg.

Niemand mocht weten dat hij Balder had vermoord.

In de achtertuin begon hij verwoed een put te graven.

Balder wist dat hij geen seconde te verliezen had.

Via de ladder ging hij vlug de slaapkamer in. Hij trok het lijkkleed uit, deed het nachthemd van de graaf aan en zette de slaapmuts op.

Hij kuchte en bootste de zware stem van de graaf na.

30

‘Liefje, mijn duifje, wakker worden, want ik heb iets doms gedaan. Ik heb de dief vermoord en ik wil hem vannacht nog begraven. Toe, schuif even op zodat ik hem in ons laken kan wikkelen. Ik kan hem toch niet als een hond begraven!’

De vrouw van de graaf bromde in haar slaap en hief haar dijen op. Balder trok voorzichtig het laken weg en de gravin rolde weer op haar rug.

‘En mijn liefje, om het verdriet van Peer en Mien te verzachten, wil ik hen iets kostbaars geven. De ring aan je vinger is meer dan genoeg.’

De gravin sputterde een beetje tegen, maar toch liet ze haar man begaan.

Balder trok de trouwring van haar vinger.

‘Mag ik nu eindelijk verder slapen’, knorde ze.

31

Toen de graaf, moe van het graafwerk, weer thuiskwam, verbleekte hij.

Daar stond Balder en toonde hem het witte laken en de trouwring.

De graaf moest zijn verlies toegeven: Balder was werkelijk een meesterdief!

De volgende opdracht was de moeilijkste.

Hij moest de pastoor en de koster ontvoeren, zonder dat ze dat doorhadden.

Toen de nacht aanbrak, had Balder zijn plan klaar.

Met een grote zak op zijn rug liep hij naar de dorpskerk.

Uit de zak haalde hij tien kreeften en tien kaarsjes.

Hij stak de kaarsjes aan en plakte ze vast op de rug van de kreeften. Daarna liet hij de dieren los op het kerkhof.

Hij trok een donkerbruin paterskleed aan en plakte een valse baard op zijn kin.

32

33

Toen de torenklok twaalf sloeg, ging hij op de preekstoel staan.

Op de laatste slag riep hij: ‘Hoor mij aan, zondaars!

Het einde van de wereld komt eraan, dus grijp uw laatste kans! Wie de hemel binnen wil gaan, moet nu met mij meekomen!’

De pastoor en de koster werden wakker en verschrikt luisterden ze naar de bulderende stem.

Het leek wel een stem uit de hemel!

‘Ik ben Petrus, de voornaamste boodschapper van God! Ziet, buiten komen de zielen van de doden uit hun graf opgerezen. Zij zullen me allemaal volgen.

Als jullie mee naar de hemel willen, kruip dan in de zak die klaarligt op het portaal voor de kerk.’

De pastoor en de koster keken met verbaasde ogen naar buiten.

‘Mijn God!’ riep de pastoor. ‘Ik zie de lichtjes van de zielen bewegen. Het einde is inderdaad nabij! Koster, we moeten de stem van Petrus gehoorzamen en onze kans grijpen!’

34

De koster en de pastoor kropen in de grote jutezak die voor de kerk lag.

Vlug knoopte Balder hem dicht en sleepte hem met zich mee.

Bij de trappen aan het portaal botsten de hoofden van de mannen tegen de arduinen treden.

‘Nu gaan we over de bergen’, bulderde Balder met galmende stem.

‘Ik zie al miljoenen sterren’, zei de koster terwijl hij over zijn pijnlijke hoofd wreef.

Wat verder sleepte Balder de zak door de regenplassen en hij riep: ‘Nu gaan we door de regenwolken verder naar boven!’

‘Ik voel de hemelse dauw!’ riep de pastoor verrukt.

Bij de duiventil van de graaf bleef de meesterdief staan.

Hij trok de loodzware jutezak het laddertje op.

‘Voel hoe we aankomen bij de gouden hemeltrap!’

De zak met de twee mannen in werd in de duiventil gestopt.

Alle duiven werden wakker en sloegen wild met hun vleugels.

35

36

‘Hoor hoe de engelen jullie verwelkomen! Ze fladderen en klappen met hun vleugels!’

De pastoor en de koster hielden zich muisstil.

Een reis naar de hemel maak je niet alle dagen.

Toen ze er enkele minuten zaten, werd het stil in de duiventil.

‘Wat ruikt het hier vreemd in de hemel!’ merkte de pastoor op.

‘Ik wist niet dat de poep van engelen naar duivenstront rook!’ zei de koster die het verdacht begon te vinden.

Maar Balder was al lang verdwenen en had de duiventil stevig op slot gedaan.

Bij het eerste ochtendlicht ging hij voor het raam van de graaf staan.

‘Heer graaf, ik heb gedaan wat u me hebt opgedragen.’

De graaf stond op en was er niet gerust in toen hij de lachende Balder zag staan.

37

‘Waar zijn die dekselse pastoor en koster?’ vroeg hij grimmig.

‘Ze zitten in uw duiventil en denken dat ze in de hemel zijn’, lachte Balder.

Tot zijn grote verbazing vond de graaf de pastoor en de koster terug in de duiventil.

Ook al rook het naar duivenstront, de twee heren dachten nog altijd dat ze in de hemel waren.

De graaf liet hen vrij en beschaamd liepen ze terug naar de kerk.

Ook al wilde de graaf boos worden op Balder, hij kon het niet.

Die meesterdief was hem te slim af geweest. Het was een schelm met humor en daar hield hij van.

‘Balder, je hebt gewonnen en ik moet mijn nederlaag toegeven. Je bent slimmer dan ik had kunnen vermoeden. Je mag aan mijn dochter vragen of ze met jou wil trouwen.’

38

‘Ik wil je wel waarschuwen: het allermoeilijkste is mijn dochter gelukkig maken.’

De dochter van de graaf heette Belle en ze was bloedmooi.

Balder kende haar van lang geleden, toen ze nog kinderen waren en iedere dag samen hadden gespeeld.

Nu kwam dus het moeilijkste: Belle overtuigen dat hij de man van haar leven was.

Fris en monter kwam hij de grote zaal binnengestapt.

Belle zat op een stoel en keek hem met vragende blikken aan.

‘Lieve Belle, wilt u met me trouwen?’ vroeg hij.

Ze bekeek hem kritisch van top tot teen.

‘Als jij antwoord kunt geven op drie belangrijke vragen,’ zei ze, ‘trouw ik met je.’

39

40

‘Wat is het heerlijkste om te doen, wat is mijn lievelingsgerecht en wat is mijn grootste wens?’

Ze keek hem uitdagend en triomfantelijk aan.

Balder glimlachte en keek haar liefdevol aan.

‘Het liefste wat u doet is met blote voeten in het gras rennen en daarna een boeket veldbloemen plukken.’

Belle slaakte een zucht en kreeg een blos op haar wangen.

‘Uw lievelingsgericht zijn aardbeien met bosbessen en zoete room.’

Belles blauwe ogen werden zo groot en rond als schoteltjes.

‘En uw grootste wens is een lieve man trouwen en samen kinderen krijgen.’

41

Belle glimlachte en keek Balder lieflijk aan.

‘Jij bent Balder, de jongen van wie ik vroeger al hield! Ik wil met je trouwen, want met jou zal ik me nooit vervelen!’

Ze stond op en kuste hem.

Enkele dagen later was het huwelijksfeest. Balder beloofde aan de graaf dat hij nooit meer uit stelen zou gaan.

Hij werd de belangrijkste raadgever van de graaf.

En wat gebeurde er met Mien en Peer?

Die waren dolgelukkig dat hun zoon weer op het goede pad was terechtgekomen.

42

Over auteur Kristien Dieltiens Hallo, ik ben Kristien.

Dit verhaal gaat over een slimme dief.

Van slimme mensen hou ik wel. Maar ik heb graag dat ze eerlijk zijn.

Ik schrijf al achttien jaar boeken.

Heel vaak maak ik er ook de prenten bij.

Wil je graag nog een boek van me lezen?

In de bib vind je zeker ‘Roos & Anders’ (Clavis).

Over een jongen die gepest wordt.

En over een draak die vreselijk wil worden.

Schrijven is heerlijk, maar het is hard werken. Het heerlijkst is knuffelen.

Daar moet je niet voor oefenen. Iedereen kan het en je wordt er niet moe van.

Probeer het maar eens uit.

Veel succes!

Andere boeken van Kristien in BiB-BoX: Spek voor Sien Eendensoep De stenendrager Een prins voor Minne Dries en de kleine oorlog

Spelen met Lola Het boekje van Karli De wedstrijd met Monster De geur van kamille

Fotokopieerapparaten zijn algemeen verspreid en vele mensen maken er haast onnadenkend gebruik van voor allerlei doeleinden. Jammer genoeg ontstaan boeken niet met hetzelfde gemak als kopieën.

Boeken samenstellen kost veel inzet, tijd en geld. De vergoeding van de auteurs en van iedereen die bij het maken en verhandelen van boeken betrokken is, komt voort uit de verkoop van die boeken. In België beschermt de auteurswet de rechten van die mensen. Wanneer u van boeken of van gedeelten eruit zonder toestemming kopieën maakt, buiten de uitdrukkelijk bij wet bepaalde uitzonderingen, ontneemt u hun dus een stuk van die vergoeding. Daarom vragen auteurs en uitgevers u beschermde teksten niet zonder schriftelijke toestemming te kopiëren buiten de uitdrukkelijk bij wet bepaalde uitzonderingen.

Verdere informatie over kopieerrechten en de wetgeving met betrekking tot reproductie vindt u op www.reprobel.be. © Uitgeverij VAN IN, Wommelgem, 2016 Alle rechten voorbehouden. Behoudens de uitdrukkelijk bij wet bepaalde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder de voorafgaande en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Auteur: Kristien Dieltiens Tekeningen: Seppe Van den Berghe Vormgeving en cover: Peer De Maeyer Zetwerk: D. Provo nv, Gierle Projectcoördinatie: Caroline Vanderhaegen Eerste druk 2016 ISBN 978-90-306-7541-9 D/2016/0078/7 Art. 563725/01 NUR 191