1-2023
Het is al weer een tijd geleden dat ik in mijn rol als voorzitter van mij laat horen. Het is nu het tweede jaar dat we een “gewoon” verenigingsjaar kunnen draaien zonder vervelende beperkingen door corona en weer volop kunnen genieten van evenementen met onze TVR. Het afgelopen jaar was een mooi verenigingsjaar met behoorlijk wat evenementen. Tijdens de recent gehouden Algemene Ledenvergadering hebben we dit ondermeer besproken bij het vaststellen van het secretariële verslag. Eén van de hoogtepunten was de Continental Meeting op het circuit Zolder. Van het totaal aantal deelnemers was 1/3 Nederlandse clubleden en de rest was geen lid en kwam uit de UK, Duitsland en België.
Voor dit jaar is er geen Continental Meeting gepland, want een belangrijk deel van het huidige team heeft aangegeven er mee te willen stoppen. Alle stoppers, met name Wim Wielaard als teamleider willen we graag danken voor hun jarenlange inzet om de CM tot een succes te maken. Voor het volgende jaar zou het kunnen lukken om het CM project weer voor elkaar te krijgen mits we de essentiële rollen ingevuld krijgen. Voor meer informatie over de rollen in het team neem graag contact op met Arnaud Witlox, onze secretaris.
Uit de financiële verslaglegging weten we dat de vereniging er financieel gezond voor staat en zeker een nieuwe CM kan organiseren omdat we voldoende buffers hebben.
Voor diegenen die dit jaar een circuitevenement willen meemaken hebben we een samenwerking met de Lotusclub, die op 16 oktober op het circuit Assen een evenement organiseren. Meer informatie zal op de kalender beschikbaar komen.
Op de evenementen voor dit jaar ontvangen we graag meer van onze 250 leden. Een mooie mogelijkheid is de seizoensopening die op 23 april gehouden wordt in de Achterhoek, waarover meer info beschikbaar is in de evenementenkalender en elders in dit Sprimtje.
Het TVR Sprintje wordt al sinds jaar en dag gevuld en opgemaakt door een (veel te klein) team onder leiding van Tiemen Oosten. Hij is altijd op zoek naar kopij maar kan ook een hulp gebruiken met de opmaak van het blad. Dus als je het leuk vind om het Sprintje vorm te geven stuur dan een mail naar Tiemen. Een mooi restauratieverhaal of je beweegredenen om jouw TVR te kopen valt ook altijd zeer in de smaak bij de lezers. Daarnaast willen we jullie vragen om recent nieuws gerelateerd aan het merk TVR bij het bestuur of redactie van het Sprintje aan te leveren. Langzamerhand heeft het hernieuwd annonceren van de productie van de nieuwe TVR weinig nieuwswaarde. Afwachten en eerst zien….. Wij scannen ook regelmatig het internet, maar meer ogen zien veel meer. Zo blijven we op de hoogte van wat er speelt binnen onze TVR-wereld.
Tot ziens op één van de evenementen,
Met vriendelijke groet,
Dick Westerveld
19 M aart jongstleden vond de algemene ledenvergadering plaats in Hotel Schimmel 1885 in Woudenberg.
De notulen daarvan, tezamen met het financiële jaarverslag en de goedkeuring daarvan door de financiële commissie zullen hoogstwaarschijnlijk in het volgende Sprintje te vinden zijn.
Het was –zoals gelukkig altijd- een behoorlijk goed bezochte vergadering, met zo tegen de 40 aanwezigen, inclusief twee verse leden, die ook daadwerkelijk de moeite hadden genomen om naar Woudenberg te komen om zich voor te stellen. De sfeer was wederom ontspannen en gezellig, niet in de laatste plaats geholpen door de ruime aanwezigheid van “broodjes kroket”, ik zou het een broodjesbuffet willen noemen, waaraan alleen de servetjes weer ontbraken, volgens mij. En de tap was na afloop ook nog enige tijd open op onze kosten, goed geregeld allemaal. Eén tip: volgende keer voor alle zekerheid een microfoon erbij, zeker in deze zaal, waar ook steeds één of ander apparaat aansloeg.
In zijn “van de voorzitter”, hiernaast, door Dick Westerveld, stipt hij een aantal belangrijke zaken aan, die aansluiten bij een deel van de onderwerpen van deze ledenvergadering.
Op zondag 23 april 2023 wil de TVR Car Club Holland graag haar leden uitnodigen voor de opening van het TVR seizoen in de Achterhoek en wel in:
Herberg “Erve Kots”
aan de Eimersweg 4 te 7137 HG Lievelde.
Jullie worden rond 13.00 uur opgewacht met koffie en krentewegge en aansluitend is er een rit door de mooie coulissenlandschap van de Achterhoek. ( 60 km)
Bij terugkomst van de rit, met hopelijk veel zon en een lekkere temperatuur, is er vanaf 14.30 uur een Pannenkoek- en/of Grillbuffet. We zitten als groep in de “Daele” met de mogelijkheid om ook buiten te kunnen eten.
De kosten van de koffie en krentenwegge worden gedragen door de club. Voor het Pannenkoek- en/of Grillbuffet rekenen wij het belachelijke bedrag van een tientje. Jullie moeten zelf verdere consumpties bij het eten afrekenen.
Voor wie er een echt weekendje uit van wil maken is er de mogelijkheid om bij ”Erve Kots” te overnachten voor een schappelijke prijs.
Er is afgesproken dat we op een apart (afgezet) gedeelte van het parkeerterrein kunnen parkeren in de buurt van het terras.
Dus genieten van lekker eten met uitzicht op de TVR’s . Beter dan dit wordt het niet.
Graag zo snel mogelijk opgeven zodat de kok rekening kan houden met de inkoop van zijn spullen.
Groet, Hans Daalhuisen, namens de TVR Car Club Holland
Een paar plaatjes van een eerdere seizoensopening; deze keer is het weer mooier. Waarvan akte.
Jaargang 48 nummer 1-2023
Inhoud:
Omslag Griffith, 50 jaar TVRCC UK
Tiemen Oosten
Pagina 02 Van de voorzitter
Dick Westerveld
Pagina 04 Seizoensopening
Hans Daalhuijsen
Pagina 06 Van de redactie
Tiemen Oosten
Pagina 08 Wespje
Tiemen Oosten
Pagina 20
Centrefold: Tuscan
Mick Kleijwegt
Pagina 22 TVR: een duurzame roes!
Dick de Bruijn
Pagina 26 Nieuwjaarsreceptie
Tiemen Oosten
Pagina 28 Over Salem Mourad, van de Kitcarclub
Froukje Wartenbergh en Steven Sturm
Pagina 38 9 juli en 24 september!
Falco Wijnstekers en Tim en Wim
Pagina 39 Evenementenagenda/Colofon
Evenementencommissie
Nu ik er weer eens voor ga zitten om iets te schrijven voor een nieuwe ‘van de redactie’, lieve TVR-vrienden, bekruipt mij een behaaglijk gevoel, want dit is het laatste wat er nog moet gebeuren. Behalve de inhoud dan nog, op pagina 5 deze keer en het alles nog een keer controleren voordat het naar de drukker gaat, natuurlijk. In dit Sprintje eindelijk mijn deel van het Wespje-verhaal, van de donkerblauwe 1800S, die ik voor het eerst in 1998 kocht. Maar niet voor het laatst. Ik heb Wespje nu alweer een jaar, maar wilde er gewoon een beetje de tijd voor nemen, er was ook heel wat zoekwerk naar oudere foto’s bij betrokken en ’s winters gaat dat allemaal net even wat makkelijker, want heel veel heb ik bijvoorbeeld in de afgelopen periode niet met de TVR’s gereden. Wie wel?
Onze voorzitter vond gelukkig inspiratie om dit eerste Sprintje van 2023 te openen, waarbij hij wat terugkijkt en gelukkig vooral vooruit kijkt, zoals het hoort, denk ik, waarbij diverse geplande evenementen de revue passeren. Daarvan vinden jullie ook een paar pagina’s elders terug, want we zien graag een gezonde opkomst! Omdat het al heel snel zover is –er gaan altijd zowat twee weken overheen, voordat de bij de drukker aangeleverde bestanden als papier in de brievenbus liggenheb je op pagina 4 al over de seizoensopening kunnen lezen. Wat je ‘ver’ haalt is lekker! Als het goed is hebben jullie je al ruim op tijd opgegeven, naar aanleiding van de mailing. Laten wij de club op kosten jagen!
Op pagina 38 weid ik ook al wat uit over de Coffee and TVR’s Meeting op 9 juli in Oosterwijk, een beetje naar het zuiden. Los van Zolder, natuurlijk, zijn wij ook met de Oldies (‘Terugroepactie’) bij de Liempdse Barrière een keer zuidwaarts gegaan. Was heel leuk toen. En er is natuurlijk de aankondiging van de langverwachte nieuwe Oldies Meeting op een beetje aparte locatie in Naarden. Met misschien, misschien, iets van een rally, voor de liefhebbers, als je dat eens wilt proberen. Niet lang, niet op snelheid tegenwoordig, maar in een leuke omgeving, met een app op je telefoon. Ben benieuwd wie de handschoen oppakken omdat een succes te maken, we hebben wanneer één en ander doorgaat 20 aanmeldingen nodig. Wim en ik rekenen op jullie.
En dan is daar de hartenkreet van Dick de Bruijn, vanaf pagina 22, die heel passievol over onze handgemaakte wagens schrijft. Het is inderdaad allemaal emotie verdorie, wat ons bindt! Wim van Steijn kwam aan met een heel leuk artikel over het wagenpark van jarenlang TVR-lid en –bezitter Salem Mourad, die al meerdere malen onze pagina’s gesierd heeft. De Kitcarclub, die het artikel plaatste, gaf ons toestemming het integraal over te nemen, waarvan wij graag gebruik maken. Hoe fanatiek kun je zijn!
Tiemen Oosten
News Breaking News Break
De Blackpool Thunder Club organiseert een meeting op 14 mei aanstaande ter gelegenheid van de 100e geboortedag van de oprichter van ons merk: de Trevor Wilkinson Centenary Event Heb je belangstelling (ja toch?), controleer dan de mededelingen via internet, o.a. facebook: International TVR Grantura Owners Group
Al schrijvend en foto’s zoekend van Wespje viel mij weer eens op hoe klein zo’n autootje is. Bijgaand een foto van Wespje naast een Mini (Countryman), het verschil is enorm, wie is er hier mini! Zou die trend ooit weer eens de andere kant opgaan? Vorige week las ik een stukje over een nieuwe BMW, de XM, een SUV van maar liefst 2710 kg… Toen ik in 1980 mijn Jeep Wagoneer kocht, een tank van een terreinwagen, woog die ‘slechts’ rond de 2100 kg. Inclusief zware V8 en een hele hoop pret. En snel was hij ook. Maar deze BMW gaat in 4,3 seconden van 0-100 km/h. Mag ik dat gewoon belachelijk vinden? En dan rijdt hij zogenaamd zuinig. Bekijk het hele complete productieproces van zo’n ding eens met al die toeters en bellen. Nieuw en gro(o)t(er) is echt niet altijd beter en leuker. Of schoner.
Er had ook boven kunnen staan “het grote verhaal van Wespje”, maar of het een groot verhaal is, mag u zelf beoordelen. Het is wel een vrij lang verhaal, want Wespje is van 1965. Van haar eerste jaren weet ik niets meer dan het kenteken, een originele Britse C-registratie en vervolgens dat zij in 1976 al is geïmporteerd door Rob van Beek, die het blijkbaar vrijwel meteen nodig vond om haar om te bouwen van rechts- naar links gestuurd.
Maar nu loop ik te hard van stapel, zo heb ik deze charmante donkerblauwe TVR 1800S natuurlijk niet leren kennen. Het zal in 1997 of daaromtrent geweest zijn, dat mijn vriend en toenmalige collega en ooit oer-lid van de Morganclub, Ernst Menick, weer eens over auto’s zat te kletsen. Een passie die wij deelden. Ernst was net naar Amsterdam verhuisd en dacht over weer eens een andere klassieker als dagelijkse kar. Hij had echt van alles al gehad, een Morgan dus, Gilbern, Landrover, Volvo 142, Ferrari, Lotus 7, teveel om op te noemen, maar nu legde hij mij de vraag voor of hij voor een Volvo P1800 zou moeten gaan, of voor een TVR, hij had er blijkbaar ééntje op het oog. Hoe leuk ik die Volvo’s ook vind, ik suggereerde de TVR. En enige tijd later was dat wat er gebeurde.
Daarna werd het erg stil. Ernst had net een huis gekocht op de Keizersgracht, hartje stad, en de benodigde parkeervergunning liet heel lang op zich wachten.
Na ongeveer een jaar, waarbij de TVR bij een garagebedrijf buiten de stad voornamelijk stil had gestaan -Ernst was er alleen een keertje mee op komen draven bij ons wekelijkse potje voetbal met collega’smeldde hij, dat hij hem toch maar wilde verkopen, want het was nooit de bedoeling geweest om alles te laten uitdrogen of vast te laten gaan zitten. Ik had er wel oren naar. En net voldoende financiële speelruimte, want gratis waren deze TVR’s ook toen al niet.
In den beginne was er plezier, onwennigheid natuurlijk ook en heel veel lawaai. En opeens waren er overal verkeersdrempels, waar ik eerder nooit veel last van had gehad. Wat lag ie laag! Dat dat geen inbeelding was, bleek wel uit de carterpan: die was nagenoeg plat.. Bij ons in de buurt zijn ook nogal wat bol lopende landweggetjes, hoe vaak ik geen vonken getrokken heb over het plaveisel! Dat was dus iets dat schreeuwde om verbetering en uiteindelijk heb ik toch maar besloten om Wespje rondom iets hoger te laten zetten. Om mee te rijden bleek dat een hele opluchting. Het lawaai, tja je hebt natuurlijk wind- en rolgeluid, dat is normaal. Je zit ook dicht bij het cardan, dus dat hoor je ook, maar dat je als je die 1800cc MG-B motor startte, het twee straten verder hoorde… Er zat maar één heel lullig potje in het uitlaatsysteem. Er was lengte genoeg om er een forsere bij te zetten, na de verhoging was er ook anderszins ruimte genoeg voor. En hij bleef lekker pittig, je kunt met zo’n karretje natuurlijk heel aardig meek omen met het moderne verkeer. Hij weegt 830kg.
Als je harder rijdt -zeker in die beginperiode ben ik meermalen de 100 mijl gepasseerd- is natuurlijk ook het motortje goed hoorbaar. Nu kwam ik in de jaren ’00 ook wel bij een garage in Amsterdam NieuwWest, die eigenlijk vooral heel veel MG’s deed en één van de populairste aanpassingen was in plaats van de MG 4-bak (1e niet gesynchroniseerd) een 5bak inbouwen van een Ford Sierra, tegelijk met een kortere cardanas. Dat is zo’n succes! Zeker bij het toeren dus een heel stuk rustiger. Top.
En dan weer op pad met dat wagentje, hè. Mini Back Home Tour, naar de fabriek in Blackpool, met de Britse club in 2004, waar we John Mleczek voor het eerst ontmoetten, die helaas in 2021 overleden is (zie Sprintje 4-2021). Zijn vader had ook bij TVR gewerkt en hij was best wel wat emotioneel bij het zien van zo’n Grantura, “waar zijn vader ook nog aan gewerkt kon hebben”. Wespje was bij die Back Home met afstand de oudste TVR die meedeed. Dat was bij meer evenementen het geval, hooguit was er soms een enkele leeftijdsgenoot, maar de meeste oude TVR’s reden vaak geen grote afstanden. Met gelukkig een paar leuke uitzonderingen, zoals we op Zolder van met name een groepje Engelse vrienden jarenlang hebben mogen zien. Ook bij Schloss Dyck, waar de Duitse club regelmatig een plek had, kwam de 1800S wat dat betreft goed voor de dag. En bij Rockingham in 2007, ter gelegenheid van het 50jarig bestaan van het merk (even oud als Ferrari). Dat was een hele grote meerdaagse bijeenkomst, georganiseerd door de Britse club op en rond het circuit van Rockingham, waarbij o.a. geprobeerd is om het Guinness recordboek te halen met het grootste aantal wagens van één merk dicht genoeg aanééngesloten achter elkaar. Er waren meer dan genoeg TVR’s, honderden, maar tijdens het rijden op het circuit werd al vrij snel duidelijk, dat er veel rijders waren, die het met het bedienen van de koppeling niet lukte om voldoende (weinig) afstand te houden, zodat de keten regelmatig verbroken werd. Een mislukte recordpoging dus. Wespje had geen problemen.
En hoewel hier TVR nr. 2 aanwezig was, waren ook hier de oudere TVR’s zo dun gezaaid, dat Peter Filby juist Wespje uitkoos (moest kiezen) als MK3 1800S om zijn collectie fotobestanden aan te vullen voor zijn geplande herschrijven van TVR, “Succes Against the Odds” uit 1976, destijds een veelgezocht hebbeding voor TVR-liefhebbers. En stevig aan de prijs, ook nu nog. Dat herschrijven door Peter Filby gebeurde in twee delen, TVR The Early Years en TVR A Passion to Succeed (The Martin Lilley Era 19651981). Waarbij wel wat zaken herkenbaar zijn uit het boek van 1976, maar er is wel heel veel meer, vandaar ook twee dikke delen, in hard cover. Zo zijn daar bijvoorbeeld in deel 1, The Early Years, dus de foto’s van Wespje, als originele MK3 1800S uit 1965, toen de fabriek Grantura Engineering heette, vlak voordat Martin Lilley haar samen met zijn vader Arthur over zou nemen. De plaatjes staan in de hoofdstukken over 1965 en achterin bij de tijdlijn, als allerlaatste foto in dit deel 1. En, wie komen weheel bijzonder-tegen in het begin van deel 2, A Passion to Succeed? Juist, weer Wespje, met maar liefst drie foto’s, o.a. ééntje van de motorruimte met het eigenhandig door mij blauw geschilderde expansievaatje. Het zijn gewoon hele leuke boeken, flink formaat met een lekker stevige harde omslag, maar als er auto’s in staan, die je kent, zoals die van Axel Tenkink, of die van Henk Kuipers en Pieter Donkers, of nog beter, je eigen auto, dan is dat een bonus.
Grappig is dat, ook al schrijf je er bijvoorbeeld in Sprintje over, veel mensen zich niet realiseren welke TVR van jou is, totdat zij je een keer samen met je wagentje ergens ontmoeten en je er een tijdje over staat te kletsen. Het belang van bijeenkomsten, zoals de Oldies Meetings.
Zo was Wespje, met haar lekkere zoemende geluid wanneer je aan het cruisen bent, zowat twintig jaar in de familie, toen het opknappen/verbouwen van het nieuwe oude huis in Nieuw Milligen vertraging op dreigde te lopen vanwege de financiën. Het plan was om de Cerbera te verkopen, die ik ook al vijftien jaar had, en qua vaste lasten mijn duurste was, van de TVR’s. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Er is wel belangstelling voor Cerbera’s, maar eventuele kopers zijn toch vaak extra voorzichtig, ik zou het koudwatervrees noemen. Vaak kennen ze alleen maar de prachtige buitenkant. Zo’n verkoop moet je beslist niet overhaasten, daar moet gewoon de juiste liefhebber een keer op afkomen. Dat gebeurde ook, zo’n anderhalf jaar later. Het verkopen van een fraaie Grantura gaat anders. Heel anders. Binnen een etmaal kwamen er van overal (veel uit het buitenland) serieuze reacties en binnen een week stond een Duitse mijnheer met oplegger voor de deur. Ik had het leuk gevonden wanneer Wespje minstens in Nederland bleef, maar dat ging hem niet worden. Goed, daar ging Wespje dus, nadat wij eerst naar de RDW in Zwolle waren geweest, voor de papieren. De gekoesterde donkerblauwe kentekenplaat werd door midden geknipt en de auto kreeg een tijdelijk kenteken. Dat was hetzelfde als het oude kenteken, maar dat mocht niet de oude plaat zijn… Op zich was het contact met de nieuwe Duitse eigenaar intensief geweest en heel vriendelijk en ook omdat hij af en toe nog wat vragen had, bijvoorbeeld over de toerenteller, die het echt al jaren niet meer deed en daarvoor heel onregelmatig, was er af en toe nog wat te bespreken over en weer. Hij wilde de wagen perfect klaar maken voor de Duitse goedkeuring en had ook verder blijkbaar nog wat wensen, maar het was zelf geen sleutelaar, dus een en ander werd uitbesteed. Met enige trots zelfs mailde hij vele maanden later een rekening waar van alles en nog wat op stond, in mijn ogen ook flink wat zaken, die echt niet nodig waren, want het deed het gewoon, al minstens twintig jaar! Maar goed, Duitsers zijn vaak pietluttig, of moet ik perfectionistisch zeggen. Ook het hele elektrische gebeuren inclusief kabelboom was gedaan.. Dus er zit nu ook een “modern” zekeringkastje in, in plaats van die twee hele dikke 25A zekeringen van vroeger. Voordat die eruit sprongen!
Hierboven en hiernaast wat foto’s ten tijde van de verkoop aan een Duitse mijnheer. Er is niet veel opbergruimte, dus er zit van alles onder de hoes van het reservewiel.
Een paar jaar later kwam er heel voorzichtig weer eens een berichtje uit Duitsland, dat mijnheer bezig was een huis te bouwen in Griekenland en daar naar toe zou verhuizen, op termijn. Zonder zijn klassieke wagens. Hij had vooral Alfa’s. Ik heb daar niet gelijk op gereageerd. Een aantal maanden later kwam eigenlijk onomwonden de klare mededeling, dat hij de TVR wel wilde verkopen, en of ik misschien iemand zou weten, die belangstelling had. Even los van het geld, had ik wel gelijk JAAA ! willen schreeuwen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wist wat hij ervoor betaald had en wat hij er aan verbeterd meende te hebben, nou ja, had en je weet ook dat niemand graag op voorhand een paar duizend Euro wil afschrijven op iets wat meer waard wordt geacht. Maar je moet voor een nette verkoop wel iets doen en als je niet echt, of zelfs echt niet bekend bent met een merk als het onze, kan je er toch tegenaan zitten te hikken. Dat niet reageren heb ik een half jaar volgehouden. Daarna durfde ik niet te zeggen dat ik hem zelf graag terug wilde kopen, dat was te begrotelijk geworden. Ik zei, dat ik waarschijnlijk wel iemand wist, iemand die al veel TVR’s in zijn bezit heeft gehad, soms voor korte tijd, dat wel. Ik had het Wim van Steijn, wie anders, natuurlijk wel netjes van tevoren gevraagd, of hij Wespje eventueel op zijn naam zou willen kopen om op die manier als buffer te fungeren, zodat ikzelf bij de aanstaande onderhandelingen wat afstand kon houden. Ik moest wel zelf het geld meenemen. Het was gelukkig niet zo heel ver over de grens en daar stond ze dan, middenin een ruime garage, lekker gepoetst, van binnen en van buiten, zonnetje door de ramen.. Wat was ze mooi. Nog steeds.
Een uurtje later stond hij op de trailer en gingen we huiswaarts, met een TVR, waar nog geen Duits kenteken opzat en waar in vijf jaar maar 30 km mee was gereden. Waarom hij hem eigenlijk gekocht heeft? Hebzucht vrees ik. Maar er was wel van alles aan veranderd dus, ook dingen, die je helemaal niet verwacht, althans, waar je niet gauw aan denkt. De wielmoeren waren vleugelloos geworden, dat mag blijkbaar officieel niet daar, maar ik ken echt wel Duitse wagens met die klassieke moeren. Enfin, de oude zitten erbij. Er zitten nu verplicht twee klassieke buitenspiegels op, waar je weinig door ziet, met name de rechter is echt niet nodig. Over je schouder kijken kan ook prima. En dan de donkere zonneband, “want je mag niets op je raam plakken”, aldus Wim. Nou lekker dan, maar zonnekleppen zitten er ook niet op. ’s Winters met laagstaande zon levensgevaarlijk. Die moet er zo snel mogelijk weer op.
Nadat Wim dus Wespje officieel had ingevoerd, moest zij nog wel langs de RDW. Los van dat Wim het leuk vond, dat ook deze TVR nu op zijn naam heeft gestaan -dat zijn er vele tientallen, maar toevallig mijn Tasmin en Cerbera allebei niet -, is hij ook een zeer ervaren bezoeker van de RDW, waarmee het soms heel lastig kersen eten is. Daar kan ik bijvoorbeeld over meepraten vanwege het invoeren van de Cerbera toen, wat ik zelf gedaan heb. Hoe wel er al twee of drie op Nederlands kenteken rondreden, destijds in 2004, was dat bij de RDW “onbekend”, zodat feitelijk de hele typegoedkeuring inclusief asdruk bijvoorbeeld weer opnieuw moest. Een heel fijne instantie. Ze waren niet onvriendelijk, dat niet. Goed, Wim gaat dus met Wespje, een TVR die van 1976 tot 2016 op Nederlands kenteken stond, altijd APK gekeurd enz., naar de RDW, begint het gezeur over het chassisnummer, dat met een plaatje en ingeslagen in het (plastic) schutbord nog steeds aanwezig was, zoals op het originele kenteken vermeld. Niet in het chassis nee, maar dat was zelfs geen enkel probleem bij de APK-steekproef, die ikzelf een aantal jaren geleden mocht meemaken. En waar Wespje vanzelf met vlag en wimpel voor slaagde… Na veel redeneren van Wim en wikken en wegen, waren ze bij de RDW zo vriendelijk om het bekende chassisnummer alsnog zelf in het chassis te slaan. Dat dan weer wel. Maar het scheelde niet veel, of het zou een heel groot probleem zijn geworden.
Dus nu rijdt zij weer rond met het oude kenteken en de bekende donkere platen. Op mijn naam. Dat vind ik niet zo vreselijk belangrijk, maar ik vind het wel heel leuk, dat ze weer in Nederland is en regelmatig gebruikt wordt. Dat hoort er gewoon bij! En ik heb Wim wel heel hartelijk bedankt natuurlijk. Een goede vriend!
Moesten Wespje en ik weer aan elkaar wennen? Dat viel van mijn kant erg mee, erin stappen is nog steeds zo ongeveer als een jas aantrekken, dat zit als gegoten. Alle schakelaartjes zitten nog op dezelfde plaats. En ze doen het. En goed, gelukkig nog steeds, na de vernieuwing van het elektrisch. Er zit zelfs één nieuwe schakelaar: voor de alarmknipperlichten. Nog niet aanwezig in 1965, maar blijkbaar verplicht in Duitsland. Verder was aan een paar dingen misschien toch te merken, dat zij helemaal niet echt gereden had. Alle bushes waren ook vervangen en blijkbaar was er daarbij één draagarm achter onder teveel spanning gemonteerd, die overleefde de eerste tocht naar huis maar net. Wespje terug naar Wim, nieuwe gemonteerd en alles gecheckt. Tweede rit naar huis: de laatste paar kilometers (van de 100) wordt de Ampère/laadstroommeter erg onrustig en slaat steeds meer uit, naar de verkeerde kant. Als ik thuis ben zit de dynamo wel zo ongeveer vast, het binnenwerk is een rommeltje, vergaan inmiddels. Wim googelt een betaalbare pasklare van de pleziervaart, ik zet hem er zelf op. Sindsdien geen gezeur meer. Heel blij met de prijs die ze op de Oldies Meeting gewonnen heeft, ze wordt nu weer regelmatig gebruikt, zoals ik eigenlijk altijd deed. En wat denk je ?
Terugkomend van mijn voorlaatste ritje op het moment van schrijven: de toerenteller begon weer tekenen van leven te tonen. Eerst wat onregelmatig, maar bij het inrijden in de garage thuis: goed.
Rond de nieuwjaarsreceptie niet gereden vanwege pekel, maar voor alle zekerheid wel even laten draaien en ja hoor, toerentellertje geeft normale waarden aan. De aansluiting zal wel gecontroleerd zijn in Duitsland, want de Duitser vroeg er expliciet naar, maar misschien zat er toch nog iets vast. Nu niet meer. Lachen. Dat gaan Wespje en ik samen nog vaker doen.
De Duitse plaat, die op Wespje zat bij het ophalen was zomaar een “aardigheidje”: een niet meer gebruikt kenteken van een klassieke Alfa.
Ook toen ik Wespje niet meer in mijn bezit had, stond zij elke keer in Sprintje. Nog steeds, trouwens. De zwart-wit foto als achtergrond van de inhoud is van het dashboard van Wespje met het stuurwiel met het bijzondere plaatje in het midden van Grantura Engineering. Rechtsonder Rob van Beek in ’76.
Handgemaakt, dus ja de passingen zijn niet altijd even zuiver. Wordt weggewuifd als character. Een Porscheman zou het niet pikken. Wij wel want wij hebben zoveel uitbundige compensatie: Wij Tivvers.
In de 70' er jaren was ik met mijn Morgan veel in de UK en moest me vaak bij klassieker bijeenkomsten ook wel tussen de Grantura's en Vixens doorworstelen. Die bakkies met die stronteigenwijze grote achterruiten, maar ik was toen gefocust op die auto's met het houten frame. Pas later werd ik gevaarlijk gefascineerd door het "plastic", culminerend in de aankoop van een 1800S MKIV. Tijdens een check-up van de tiv in de 80’er jaren bij Wim van Steijn in zijn toenmalige boerderij kwam hij bij het afscheid nog even naar buiten waarbij hij mij door het kleine raampje schalks toevoegde " Dit is toch eigenlijk veel leuker dan een Morgan?" Ik was het daar toen niet zonder meer mee eens. Nu zo'n 30 jaar later moet ik toegeven dat ik zeer warme gevoelens voor TVR heb gekregen door hun prachtige carrosserielijnen, hun "voldoende" pk's, stimulerende brom, vermakelijke gedurfde vondsten zoals bv bij de 90'er jaren Griffiths waarin je je passagier helemaal gek maakt na afloop van een ritje en hij wil uitstappen en maar niet de
portierhendel kan vinden. Smullen man! Welke car maker levert dat? Of bij een tankstation waarbij je tegen je passagier zegt "Ga jij vast even tanken dan ga ik even een blikje halen en betalen". Passagier stapt na hulp uit, kijkt rond en denkt "where the heck is de tankdop nou weer". Lachen! Of bij de Chimaera waar je moet weten dat instappen alleen kan als je weet dat dan een knopje onder de spiegel moet worden ingedrukt. In de eerste decade van deze eeuw was ik tegen het einde van elk jaar altijd wat nerveus gespannen in afwachting wat de fabriek nu weer voor nieuws had bedacht. Zo geweldig dat TVR creatief voortborduurde op nieuwe producties, terwijl ze dat niet wezenlijk hoefden te doen. De Griffiths en Chimaeras verkochten immers als broodjes/ Guinness pints. Uiteindelijk stopte het met de explosieve Sagaris met zijn kieuwen in de voorplecht en dwarse uitlaten. Weer zo'n absoluut inspirerend model!
Daarom hou ik van ons merk. Waarom houdt u eigenlijk van uw TVR? Of is houden van te zwaar voor u? U gaat niet regelmatig naar uw garage om in de TVR te zitten al dan niet na een spuitje Castrol in de cabine voor de proper atmosphere? Nee? Dan ben ik benieuwd van u te horen waarom u voor TVR heeft gekozen . En Tiemen ook!
TVR, een handgemaakte auto. Ja, hallo maar wel een poepie meer: vooruitstrevend in zijn eenvoud, bv. olielekkage; zo handig om buiten het dashboard klokje om te zien dat er nog olie in het carter zit. Gebruikt u ook de gelekte olie om de geroeste onderdelen in te smeren?
Ondertussen is het hogelijk belonend je te realiseren dat je een TVR hebt en niet hoeft te knokken om er een te verwerven bij ongekende energieprijzen en hoge inflatie. We moeten sympathiseren met potentiële kopers die deze omstandigheden moeten overwinnen. Conclusie: Zoooo fijn om um te hebben!
TVR: Te Veel Risico: zeker door de jaren heen voor de fabriek maar ook voor eigenaren. Ik heb het graag genomen!
Groet! Dick de Bruijn
Nadat ik het artikel van Dick had opgemaakt, ontdekte ik, dat hij meer foto’s gestuurd had, van zijn eigen wagens. Ik vond het een extra pagina waard. Zijn bijdrage was trouwens ook een oproep, beste lezers! Ik ben inderdaad benieuwd naar jullie reacties.
De meeste van mijn auto’s door de jaren heen lekten doorgaans niet zo veel olie, ze verbruikten het meer, maar als ik het oliepeil controleerde, smeerde ik wel altijd wat op naastgelegen bouten en moertjes.
Tiemen Oosten
