Zaniedomowienie

ZANIE DOMO WIE NIE 7-28.12.2024

SUBTERIA UL. KANONICZA 5

MAPA WYSTAWY

MIEJSCE

JA I INNI

JA I JA

Nomadyczna filozofia życia zakłada przemieszczanie się jako cel sam w sobie, napędzany ludzką ciekawością i poszukiwaniem nowych doświadczeń.

Przemierzająca przestrzenie tożsamość definiowana jest poprzez przynależność, wspólne wspomnienia, pamięć domu rodzinnego, doświadczenia i niemiejsca – te tymczasowe, liminalne, wolne od głębokich więzi międzyludzkich.

Gilles Deleuze postrzega nomadyzm jako zakłócenie wcześniej ustalonych ścieżek postępowania oraz hierarchii. Kiedy jest się w ciągłym ruchu, powstają nowe znaczenia fizycznego terytorium, a odmienne krajobrazy geograficzne, kulturowe i społeczne stają się impulsem do nawiązywania nowych relacji i budowania wspólnoty fizycznej, społecznej czy wirtualnej. Gertruda Stein powiedziała: wspaniale jest posiadać korzenie tak długo, jak można je zabrać ze sobą. Tak jak nasza tożsamość nie opiera się na stałych fundamentach, lecz na tym, co ulotne i zmienne, tak i pojęcie zakorzenienia podlega nieustannym transformacjom. Czy można wędrować i być zakorzenionym równocześnie?

Nomadyzm, według Rosi Braidotti, to rodzaj krytycznej świadomości, w której sprzeciwiamy się zamknięciu w społecznie zakodowanych sposobach myślenia, czy zachowania. Najpiękniejsze wędrówki możemy odbywać, nie opuszczając fizycznie własnego otoczenia, a rozważania nad nomadyczną egzystencją nie muszą zawężać się do przemierzania geograficznych granic.

Tytuł wystawy, przewrotnie nawiązujący do zadomowienia się, otwiera przestrzeń do tworzenia własnych interpretacji kategorii domu. Zaniedomowienie to wielogłos składający się z indywidualnych historii osadzonych w różnych kontekstach: osobistym, społecznym, geopolitycznym.

JA I JA Kim jesteśmy? Stawać do siebie w prawdzie to znajdować prawdziwą cząstkę siebie – tę, która zdecydowała się doświadczać życia w określonym czasie, miejscu i wcieleniu; w ciele, które dane jest nam nazywać swoim.

Poszukiwaniu prawdy o sobie sprzyja oparta na autorefleksji podróż ku własnemu wnętrzu. Oddzielając szmer świata od szeptu duszy, przybliżamy się do celu, którym jest samopoznanie, samookreślenie oraz samorozumienie. Istniejemy bowiem nie tylko po to, by być, ale przede wszystkim po to, by się stawać. Urzeczywistniać lepszą wersję siebie.

Kamila Kobierzyńska I WISH I COULD EAT THE SALT OFF W pracy spoglądam na siebie z przeszłości, tworząc miejsce dla uznania ówczesnych, dziecięcych krzywd.

Stawiam pytania o proces wychowawczy, o konieczność udziału w systemie, o dopasowanie…

Przygotowana tkanina została zabarwiona naturalnymi surowcami, a naniesiony wzór to powiększenie niebieskiej kratki. W efekcie całość przypomina pożółkłą kartkę z zeszytu. Wszystko zostało przeskalowane, co może budzić niepokojące odczucie. Awers i rewers tkaniny pracują ze światłem, nakładając się na siebie.

Weronika Poje WALIZKI Cykl składa się z dwóch prac, ukazujących prześwietlone walizki – kobiecą i męską. Inspiracją do tego cyklu były kontrole i prześwietlania walizek podczas odprawy bagażowej na lotniskach. Prace pokazują intymne i osobiste przedmioty należące do obydwu płci. Czasem trzeba się bardziej przyjrzeć, aby doszukać się pewnych żartobliwych elementów, które prowokują oglądających do wymyślania historii na temat właścicieli walizek.

Salma Aldoory PRZENIESIENIE Dyptyk opowiada o przeszłości i teraźniejszości mojego ojca. Na mniejszym zdjęciu z lat 70. widzimy młodego mężczyznę, pełnego życia i marzeń. Był szczęśliwy, ambitny i na swoim miejscu – takiego go nie poznałam. Większe ujęcie ukazuje mojego ojca, jako starszego mężczyznę, z wyraźnymi śladami życia.

Emigrował z Iraku. Przyleciał z Jugosławii do Polski, a po kilkunastu latach wyjechał do Kanady, by wrócić z pieniędzmi do Warszawy. W Iraku był, jak mu się wydaje, trzy razy, choć liczby mu się mylą. Młody mężczyzna i starszy ojciec wykonują ten sam gest – zasłaniają twarz. To symbol jego złożonej tożsamości kulturowej oraz ciągłej walki z zagubieniem. Nigdy nie zaakceptował nowej kultury, plącze mu się język i odczuwa frustrację wobec otoczenia. Nie ma swojego domu.

Marcin Rockstein OSIEDLOWY MONITORING Moja praca odnosi się do życia osób starszych, które podglądają sąsiadów przez okno. Bohaterka tej rzeźby pod ciężarem życiowych doświadczeń zastygła w miejscu przy oknie. Wobec braku własnej aktywności jest tylko bierną obserwatorką życia innych.

Daria Irena Górniewska SZUFLADY I NIE-POKOJE Projekt Szuflady i nie-pokoje to historia poszukiwań bezpiecznej, ochronnej przestrzeni, próby dopasowania się do napotkanych stanów emocjonalnych i fizycznych. Odnosi się do zjawiska odizolowania powszechnego w czasie pandemii. Odosobnienie i dystans społeczny były codziennością, a granice między przestrzenią prywatną i publiczną zaczęły się zacierać. Autorka zaprosiła grupę kobiet, którym powierzyła zadanie zmierzenia się ze szklanym prostopadłościanem. Miały dopasować się do niego w sposób, który uznają za naturalny. Autorka dokumentowała proces, obserwując i rejestrując różnorodne reakcje i interakcje z obiektem. Projekt stanowi refleksję nad przestrzenią fizyczną i emocjonalną.

Autorka kieruje podziękowania do uczestniczek, które obdarzyły ją zaufaniem i otwartością.

JA I INNI Różnorodność miejsc, w których przebywamy, zmusza nas do ciągłego redefiniowania pojęcia domu, którego fizyczny aspekt nie jest już na pierwszym planie.

Cztery ściany nie wywołują uczucia zadomowienia się, kiedy nie ma w nich bliskości z drugim człowiekiem. Mobilności nieustannie towarzyszy porównywanie nowych środowisk do tych znanych z przeszłości, które widzimy przez pryzmat rodzinnego ogniska.

Potrzeba przynależności zaspokajana jest nie tylko poprzez kształtowanie mikrospołeczności w miejscach przebywania, ale także poprzez budowanie alternatywnych światów w przestrzeni wirtualnej, w której dystans między bytami się zaciera. Kiedy wiele aspektów życia wydaje się być w ciągłym ruchu, wspólnota ludzi staje się warunkiem koniecznym do wypuszczenia korzeni.

Aleksandra Nowicka NIE POKAZUJ JĘZYKA, BO CI KROWA NASIKA Obrazy są prywatnymi historiami, opowiadającymi o moim domu rodzinnym, o przodkach, spuściźnie, dziedziczeniu i rodzinnych tajemnicach. Przedstawiając sceny zaczerpnięte z rodzinnych albumów, badam swoje miejsce w rodzie i na świecie. Zadaję pytania o wszystko to, co zamiecione pod dywan. Szukam charakterystycznych kadrów z lat 90., które są niezwykle uniwersalne, a jednak dla mnie prywatne. Na obrazach przedstawiam sceny, które każdy Polak zna z własnych rodzinnych archiwów. Właśnie tę polską codzienność staram się przywrócić do życia wraz z czającymi się w niej wspomnieniami i pytaniami o własną tożsamość.

Honorata Martin O WYJŚCIU W POLSKĘ O wyjściu w Polskę to praca rozgrywająca się na dwóch płaszczyznach czasowych. Z jednej strony artystka przywołuje fragmenty wspomnień z dwumiesięcznej wędrówki po Polsce, które, pozbawione chronologii, oddają intuicyjny charakter jej doświadczeń. Z drugiej strony obserwujemy konfrontację z intensywnymi i żywymi wspomnieniami. Praca stanowi refleksję nad pamięcią, wpływem emocji oraz znaczeniem miejsca, będąc jednocześnie zapisem performansu Wyjście w Polskę, opartego na idei braku celu. Artystka opuściła swoje mieszkanie, nie planując, jaki będzie jej następny krok. Projekt porusza zagadnienie, jak poczucie komfortu i bezpieczeństwa wpływa na nasze postrzeganie rzeczywistości.

Piotr Woźniak THE MONGRELS OF TOMORROW Technokorporacje stworzyły gargantuiczne układy scalone symulujące pracę ludzkiego mózgu, sztuczna inteligencja zaczyna funkcjonować w niemalże każdej dziedzinie naszego życia. Świadomie zaczęliśmy pozbywać się resztek prywatności na rzecz internetowej popularności. Zamykając się w klatkach własnych pokoi, wpatrzeni w świecące ekrany smartfonów, zaczynamy żyć według norm cyberspołeczności, tracimy z oczu horyzont rzeczywistości. Błądzimy na pograniczu dwóch światów – rzeczywistego i wirtualnego. Czy funkcjonując w tej unowocześnionej koncepcji kartezjańskiego dualizmu, gdzie substancję duchową zastąpiono wirtualną, jesteśmy jeszcze pewni własnego istnienia?

Zofia Lompe WSZYSTKIE MATKI MOJE Historia naszego drzewa genealogicznego, u każdego z nas, urywa się w momencie, kiedy już nie znamy dalszej osoby. Nie jesteśmy w stanie dotrzeć do pierwszego z pierwszych naszych protoplastów i protoplastek. W tej pracy symbolicznie dochodzę do -40 roku jako momentu narodzin mojej protoplastki. Praca ta z całą pewnością jest zupełnie bezsensowna. Próbuję w niej w sposób archiwalny skatalogować linię mojej matki, nie polegając na żadnych danych, poza zapewne niespójnym datowaniem ich żyć. Jest to praca emocjonalna, która opowiada o chęci poznania istnień, składających się na mnie poprzez historie pamięci.

Katarzyna Ramut PRZEDMIOTY PAMIĘCI Cykl powstał jako próba zatrzymania coraz mniej wyraźnych wspomnień o bliskich mi osobach, miejscach i przedmiotach. Był odpowiedzią na znikanie domu moich dziadków po ich śmierci — tego, co stworzyły i dotykały ich dłonie. Nie mogąc zabrać ze sobą fizycznych pamiątek, stworzyłam odbicia zwyczajnych, często uszkodzonych rzeczy, które mogły mi towarzyszyć we własnym poszukiwaniu domu i stać się nicią łączącą mnie z odległym czasem. Opowiadam historię o wędrówce rzeczy w wędrówce ludzi i śladach, jakie po sobie zostawiamy. Pracując na cyklem, wybrałam formę fotogramu. Papier absorbuje emulsję, światło, energię i przyjmuje „czuły” odcisk przedmiotu.

Zapis dokonuje się. W tym odbiciu jest więcej, niż może się wydawać…

Paweł Okoński LIST DO DZIADKÓW Praca stanowi próbę rekonstrukcji nieodnalezionego listu, zakopanego przez dziadków autora w dniu jego narodzin.

Praca jest zrealizowana w formie interaktywnej aplikacji.

Wyimaginowane słowa dziadków nakładają się na fizyczne elementy ich przestrzeni. Artysta bada swoje więzi z przeszłością, na nowo odkrywając swoją tożsamość, poprzez połączenie świata wyobrażeń i rzeczywistości.

Praca przywołuje wspomnienia zaklęte w miejscach i przedmiotach, tworząc cyfrowy dialog między pokoleniami.

W ten sposób artysta nie tylko ożywia pamięć o bliskich, ale również tworzy nowe wspólne doświadczenie – osobisty list skierowany zarówno do nich, jak i do siebie, w przestrzeni wspomnień.

Mateusz Zubel INTRUZ INTRUZ to praca interaktywna zawierająca elementy gry komputerowej. Awatar porusza się po labiryncie – umyśle dziadka autora. Labirynt jest wyobrażeniem mózgu niszczonego przez demencję, która pochłania wspomnienia. Chodząc po wyniszczonych korytarzach wspomnień, można odnaleźć znaki przeszłości, członków rodziny i wszystkie elementy tworzące postać dziadka. W tle słychać opowieść babci o tym, jaki był, zanim zachorował oraz o trwającym dekadę wyniszczającym jego osobowość i pamięć procesie. Podróż po labiryncie pozwala poznać jego postać i zwrócić mu godność, którą odebrała choroba. Widz po przejściu labiryntu może odnaleźć dziadka, jednak nie jest w stanie mu pomóc. Gra zapętla się, proces zaczyna się od nowa.

Magdalena Gałka TOWARZYSZ Obraz został namalowany na podstawie zdjęcia wykonanego w malowniczym andaluzyjskim miasteczku Ardales. Przypadkowo zarejestrowana przez aparat sytuacja otwiera pole do interpretacji. Najbardziej intrygująca jest dla mnie relacja chłopca z psem.

Siedzieli niewzruszeni i, ku mojemu zdziwieniu, nie oddawali się zabawie. Nie przejmowali się obecnością obcych w swoim mieście. Na horyzoncie nie było ani śladu rodziców. Tylko chłopczyk ze swoimi owczarkiem pod lokalnym supermarketem. Pies jest przecież najlepszym przyjacielem człowieka. Może dla tego dziecka to właśnie jego pupil jest domem.

Ania Grzymała JACUZZI Jacuzzi jest ilustracją do baśni A rzekami popłynęły porzucone mundury. Jakiś czas temu, pewni ludzie poczuli się niezadowoleni i to niezadowolenie ich połączyło. Wyśnili wspólnie lepszą przyszłość o karuzeli, w której zamiast na plastikowych żyrafach i zebrach jeździli na swoich oprawcach. Zaczęli ze sobą rozmawiać w każdej możliwej i niemożliwej do wyobrażenia konfiguracji. Dzieciom i rybom oddano z powrotem głos, a Prezesowie największych korporacji i najbogatsi na świecie Biznesmeni zasiedli w szkolnych ławkach i z szacunkiem wysłuchali pomysłów na organizację świata innych niż ich własne. ONR-owiec zabrał Drag Queen na lody i krem sułtański do cukierni, a Człowiek z Ku Klux Klanu oddał swój strój malarzom na płótno do obrazu.

Strażnik graniczny zdjął mundur i przeprosił swoją matkę.

Mundury zostały zrzucone również przez Land-lorda, Największego Prezesa Największej Korporacji na Świecie, Generała i Złego Polityka. Kolejno ich matki dostały przeprosiny. Ludzie stworzyli małe wizerunki Bogaczy ulepione z cukru i suszonych owoców, aby je jeść, symbolicznie odwracając role i karząc ich za wyrządzone krzywdy. Przyszła pora na odpoczynek, wszyscy wspólnie zasiedli w Jacuzzi i oddali się przyje-mnemu relaksowi wśród bąbelków.

Ania Grzymała SADZONKA Obraz przedstawia motyw rośnięcia czegoś na sadzonce jako symbolu utopijnego postulatu o ogólnej dostępności tego czegoś. Z rośliny wyrasta wiele stołów, na których dla każdego jest posiłek.

MIEJSCE Relacja z miejscem to dynamiczny proces, a nasze doświadczanie przestrzeni stale się zmienia. Przemieszczanie jest kluczowe dla naszego rozwoju, a tradycyjna potrzeba osiedlenia ustępuje miejsca swobodzie i otwartości na różne przestrzenie i mobilny styl życia. Panuje ciągłe napięcie między potrzebą zakorzenienia a koniecznością bycia w ruchu.

W czasie mikro i makro wędrówek oswajamy nowe miejsca, przemieszczamy się z miasta do miasta, z mieszkania do mieszkania, w efekcie tworząc tymczasowe formy „domu”. Przestaje nam to wystarczać, szukamy dalej. Czym jest dom? Czy jest nim fizyczny budynek pełen osobistych przedmiotów, czy raczej stan towarzyszący nam w ciągłej podróży?

Maru Drobczyk MIASTOZA Miastoza — miasto zastane, zauważone, zasłyszane. Miasta duże, małe, odosobnione i metropolie. Ambiwalencja, pociąg i obrzydzenie. Mnogość tkanek, ścieżek, narracji pisanych przez mieszkańców ludzkich, zwierzęcych, roślinnych, technologicznych i infrastrukturalnych.

Zapis. Miasta-wątki na siatce połączeń, mapy zależności, specyficzne mikrokosmosy. Książka artystyczna Miastoza to przewodnik, dziennik oraz szkicownik. Jest powieścią o wyzysku i symbiozie, o dychotomii odczuć i kontekstów. To szukanie zależności pomiędzy stanami psychofizycznymi, opóźnionym rozkładem jazdy, szyldami sklepów, magazynami, bilbordami, kasami samoobsługowymi a miejscami, gdzie pomiędzy kostkami brukowymi wyrasta mniszek.

Aneta Siurnicka FEEL LIKE HOME Feel like home to kilkuminutowy film animowany wykonany w technice 3D, eksplorujący definicję domu.

Punkt wyjścia dla jego powstania stanowiły nagrania głosowe, w których osoby z różnych stron świata, poznane przez autorkę podczas podróży, odpowiadają na pytanie, czym jest dla nich dom. Ich odpowiedzi odbiegają od klasycznego pojmowania domu jako stałego i stabilnego miejsca zamieszkania, a kierują się w stronę nomadyzmu i rozumienia tego pojęcia w sposób bardziej metaforyczny. Ich historie stanowią tło animacji, w której kobieca postać przemierza wykreowane, poetyckie przestrzenie, poszukując własnej odpowiedzi na to pytanie.

Adrianna Iwanejko DOMU NIE DA SIĘ SPAKOWAĆ Dom to narosła przez lata tkanka wypełniona przedmiotami i związanymi z nimi wspomnieniami. Przymusowe opuszczanie swojego domu jest trudnym do przyjęcia bólem, jest wydarciem i utratą kawałka siebie.

W przestrzeni domu, który przyszło opuścić, można znaleźć fragmenty dawnego życia jego mieszkańców.

Dom nie istnieje, ale można wracać do niego pamięcią.

Pomagają w tym przedmioty, stając się uratowanymi wyspami, drogocennym kruszcem, nośnikami dawnego życia. Dzieląc się osobistym doświadczeniem utraty, chciałabym również oddać hołd wszystkim, którzy z różnych powodów byli ze swojego domu wygnani. Często w takich sytuacjach człowiek sięga nie tylko po niezbędne rzeczy, ale też po te absurdalne. Ale domu, domu nie da się spakować.

Zuzanna Januszko ZAŻUBROWIENIE Światło pisze dyptyk, który stanowi odlew struktury kosza wiklinowego. Papier, o organicznej formie i subtelnej fakturze, posłużył jako punkt wyjścia do intuicyjnego stworzenia kompozycji, przywołującej pejzaż Podlasia. Delikatna praca z woskiem i papierem oddaje esencję wspomnień i emocji związanych z tym miejscem.

Tytuł Zażubrowienie odnosi się do najbardziej rozpoznawalnego symbolu Podlasia – żubra. Podlaskie krajobrazy, dźwięki i zapachy są nieodłączną częścią mojej tożsamości. Praca staje się więc nie tylko wizualnym zapisem, ale także emocjonalnym hołdem.

Magdalena Gałka NIE-MIEJSCE Nie-miejsce (non-lieu, non-place) – termin wyznaczający cechy będące odwrotnością właściwości miejsca.

Przestrzeń niczyja nie ze względu na brak właściciela, ale na brak emocjonalnego powiązania jej z ludźmi.

Tunele, dworce, przejścia podziemne, lotniska, supermarkety… Są niczyje. Za takie je uważamy. Wchodzimy, wychodzimy, przechodzimy, lecz ta grupa nastolatków właśnie w tym jednym przejściu przesiaduje w wolnych godzinach po lekcjach. Właśnie ten chłopczyk, w tym sklepie kupuje ulubione słodycze za swoje marne kieszonkowe. Ta jedna pani, w tym jednym tunelu otworzyła swój biznes, by codziennie temu samemu panu sprzedawać gazetę. Czy domem musi być miejsce, w którym codziennie śpimy? Czy nie-miejsce jest zawsze jedynie nie-miejscem?

Borys Szadkowski FOMO FOMO (fear of missing out) – uczucie obawy, że omijają nas informacje, wydarzenia, doświadczenia lub decyzje życiowe, które mogą uczynić nasze życie lepszym. Ta praca to symulacja rozpaczy po zderzeniu z realiami Polskich Kolei Państwowych. Żal po podjętych na ostatnią chwilę decyzjach, wewnętrzne rozterki, konsekwencje opuszczenia swojej strefy komfortu. Mam marzenie, że jadąc Intercity, nie będę śledził GPS-u, sprawdzając, czy jadę w dobrym kierunku.

Maja Michalska IDEALSTADT Tapeta przedstawia obrys miasta Neustadt Halle – jednego z „idealnych miast” w NRD, gdzie ulice zamiast nazwami, oznaczane były kolejnymi numerami. Już po kilku latach od pojawienia się pierwszych mieszkańców spod propagandowych haseł, wychwalających Idealstadt, przebijały się opinie w nieco innym tonie.

Monochromatyczny pejzaż zabudowy, biały szum, zagłuszający jakiekolwiek przejawy indywidualizmu, to nie tylko relikt ustrojów totalitarnych. Dziś, na polskich przedmieściach wielkich miast, stosuje się podobne praktyki. Architektów nie uciskają już normatywy i plany wieloletnie, ale gonią ich wolny rynek i deweloperzy, chcący jak najmniejszym kosztem wypracować jak największy zysk. Czy luksusowe osiedla podzielą losy miast z NRD, przeżywających kryzys wyludnienia?

Aleksandra Mrówczyńska KLATKI To osobista podróż po wnętrzach jastrzębskich blokowisk. Oprócz ukazania przestrzeni chciałam zwrócić uwagę na poczucie matni i uwięzienia, jakie mi towarzyszyło. Punktem wyjścia do stworzenia pracy był konflikt wizualny – przeplatanie się sztuki wysokiej z kiczem.

Synkretyczny charakter klatek sprawiał, że się zatraciłam, a niekończące się schody i zakręty powodowały, że czułam się jak w labiryncie. Te antropologiczne spacery pozwoliły mi wysnuć wniosek, iż istnieje w ludziach wrodzona chęć otaczania się sztuką, tworzenia instalacji czy wystaw rodem z muzeum.

Maja Michalska POLSKA KOSTKA Polska Kostka – betonowe domy masowej produkcji, które zdewastowały krajobraz architektoniczny polskiej wsi i przedmieść, wprowadzając surową nowoczesność.

Początkowo miały być wyrazem modernistycznej idei postępu i funkcjonalności, jednak ich jednolitość szybko zderzyła się z potrzebą indywidualizmu mieszkańców.

Ludzie przekształcali zimne, identyczne bryły, wprowadzając kolory, ozdoby, a nawet drobne architektoniczne modyfikacje, które nie zawsze spełniały estetyczne oczekiwania, ale pozwalały poczuć się w tych sześcianach jak w domu. Praca wypełnia szczeliny, pęknięcia i dziury, tworząc nieoczekiwane interwencje artystyczne. Pozornie niepasujące do otoczenia, symbolizują sposób, w jaki niegdyś Polskie Kostki były upychane w krajobrazach, które z nimi nie współgrały.

Kateryna Rodiuk KRONIKI 2022 Wszystkie rzeczy użyte do stworzenia asamblażu pochodzą z mojego rodzinnego domu, który musiałam opuścić w 2022 roku z powodu pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę. Przy okazji pierwszego powrotu do domu, po długim czasie nieobecności, postanowiłam zebrać przedmioty, które są dla mnie ważne. Każdy z nich mówi o czymś innym: o wspólnym wspomnieniu, o „tym samym” dniu, o stracie bliskiej osoby, o codziennym życiu, a także o mieście, z którego pochodzą moi rodzice i dziadkowie, a do którego być może już nigdy nie wrócę.

Zuzanna Barczewska ZNACZKI. FOTOGRAFIE WARTE TROCHĘ WIĘCEJ NIŻ 20 GROSZY Moja praca składa się z analogowych fotografii wydrukowanych na maszynie Rizo. Na arkuszu umieszczone są herby miast i gmin, gdzie powstały. Zdjęcia przedstawiają głównie okolice mojego domu rodzinnego, miejsca, które odwiedzałam z przyjaciółmi w dzieciństwie, a także te, w których wychowali się moi rodzice. Są tu również kadry z Poznania, w którym mieszkam obecnie. To miejsca mijane przeze mnie na co dzień lub te, do których wracam myślami, gdy rutyna i zgiełk życia mnie przytłaczają. Wykorzystanie starych, analogowych aparatów SMIENA 8M i KODAK 753, odziedziczonych po moim dziadku, nadaje mojej pracy charakteru i łączy z bliskimi osobami. Tytułowe znaczki nawiązują do miejsc nadania, czyli tych, które mnie ukształtowały.

Wiesława Nowicka SLEEPY CONVERSATIONS W moich badaniach artystycznych zajmuję się kwestią terytorium, przynależności i tożsamości. Interesują mnie prawa i ograniczenia, które są na nas nałożone, historie, konteksty, gra o władzę… jaki to miało na nas wpływ i na niegdyś dzikie tereny? Jak odnajdujemy się w tych nieswoich granicach? Jakie jest (w nich) nasze miejsce?

W obliczu nadmiernej eksploatacji bogactw Ziemi przez człowieka niszczycielska moc Natury nabiera kształtu.

Poprzez element snów, próbuję odbudować tę zniszczoną relację.

Łukasz Horbów DOMEK DLA PTAKÓW Domek dla ptaków jest próbą uchwycenia ulotności miejsca, które nazywamy domem. Rzeźba przywodzi na myśl pustostan – przestrzeń zapomnianą, porzuconą, lecz wciąż posiadającą potencjał odrodzenia. Jest to struktura niedoskonała, pełna prześwitów i pustki, która mimo to emanuje delikatnym światłem. Symbolizuje ono nadzieję i wewnętrzne ciepło, jakie możemy odnaleźć nawet w chwilach bezdomności czy odcięcia od korzeni.

Inspiracją do tej pracy jest idea pozytywnego nihilizmu, zgodnie z którą akceptacja braku absolutnego znaczenia w życiu pozwala na swobodne budowanie własnych wartości. Praca rezonuje z motywem zaniedomowienia, proponując alternatywną definicję domu: nie jako stabilnego budynku, lecz jako kruchej, chwilowej konstrukcji w świecie pełnym zmian.

Gabriel Kryszpiniuk MIESZKANIE KOMPAKTOWE Mieszkanie kompaktowe nawiązuje do praktyk stosowanych przez właścicieli mieszkań, tzw. landlordów.

Przemieszczając się z mieszkania do mieszkania, zauważyłem powtarzający się schemat. Niezależnie od rodzaju usterki, zaczynając od delikatnie ukruszonego tynku, przez rozrastającego się grzyba, po armię karaluchów, właściciele znajdują uniwersalne, niekoniecznie działające rozwiązanie – zamalowanie usterki białą farbą.

Symboliczna biel ma wprowadzać iluzję czystości, porządku, a nawet wysokiego standardu mieszkania.

W duchu zasady „in biała farba we trust” artysta zamalowuje wszelkie przedmioty będące znakiem niedoskonałości, czego ofiarą jest złapany w pułapkę szkodnik.

Katarzyna Wyszkowska 500.000 Obiekt stanowi ironiczny komentarz do patodeweloperskich ofert, proponujących „luksusowe mikroapartamenty” powstałe z resztek wykrojonych na planach pozostałych po większych, lepiej zaprojektowanych mieszkaniach, zgodnie z postulatem radykalnej maksymalizacji zysku. Deweloperzy przekonują, że komfortowe życie na powierzchni nieprzekraczającej 10 m² jest możliwe i zależy jedynie od dobrej organizacji przestrzeni. Wykonany przeze mnie model mieszkania aspiruje do bycia postrzeganym jako luksusowy poprzez zastosowane detale dekoracyjne. Trudno jednak wyobrazić sobie, aby codzienne funkcjonowanie w takiej przestrzeni mogło być wygodne czy przyjemne. Ściany apartamentu pokrywają coacherskie, motywujące hasła, przenoszące na jednostkę całość odpowiedzialności za jej sytuację życiową.

Alicja Pakosz BUSINESS TRIP To podróż służbowa, podczas której kropla deszczu układa się na szybie w obraz przypominający czaszkę lub twarz. Zjawisko, obserwowane z okna pociągu, pojawia się tylko w krótkim przebłysku – za moment pociąg pojedzie dalej, a kluczowe dla obrazu drzewa zostaną w tyle. Nie wiadomo, czy to koszmarny omen, odbicie podróżującego, czy po prostu zwidy pojawiające się ze zmęczenia długą podróżą.

WYDARZENIA TOWARZYSZĄCE oprowadzania kuratorskie 10 grudnia, godz. 17 – z tłumaczeniem na PJM 14 grudnia, godz. 16 15 grudnia, godz. 13 performans Dominiki Biernat i Any Szopy 21 grudnia, godz. 19 22 grudnia, godz. 18

GODZINY OTWARCIA wtorki, czwartki, piątki (10, 12, 13, 17, 19, 20.12) godz.16–19 soboty (14, 21.12) godz. 14–18 niedziele (8, 15, 22.12) godz. 13–17 w pozostałe dni zwiedzanie oraz oprowadzanie możliwe po wcześniejszym umówieniu przez instagram @zaniedomowienie, mailowo zaniedomowienie@gmail.com lub pod numerem telefonu: 605888699.

kuratorki: Aleksandra Bednarz, Weronika Chrząstek, Adrianna Froń, Julia Jagielnicka, Aleksandra Litawa, Anna Oramus, Ola Skubel, Karolina Średzińska osoby artystyczne: Adrianna Iwanejko, Aleksandra Mrówczyńska, Aleksandra Nowicka, Alicja Pakosz, Aneta Siurnicka, Ania Grzymała, Borys Szadowski, Daria Irena Górniewska, Gabriel Kryszpiniuk, Honorata Martin, Kamila Kobierzyńska, Katarzyna Ramut, Katarzyna Wyszkowska, Kateryna Rodiuk, Łukasz Horbów, Magdalena Gałka, Maja Michalska, Marcin Rockstein, Maru Drobczyk, Mateusz Zubel, Paweł Okoński, Piotr Woźniak, Salma Aldoory, Weronika Poje, Wiesława Nowicka, Zofia Lompe, Zuzanna Barczewska, Zuzanna Januszko identyfikacja wizualna: Aleksandra Hurek oprowadzanie w PJM: Jakub Studziński Specjalne podziękowanie dla dr Karoliny Kolendy za opiekę merytoryczną oraz prof. Agnieszki Łukaszewskiej za pomoc w realizacji wystawy.

Podziękowania dla Pana Pawła Gieryńskiego za udostępnienie obrazu Jacuzzi Ani Grzymały.

Podziękowania dla Grupy ANG s.a. oraz Pana Artura Nowaka Gocławskiego za udostępnienie obrazu Business Trip Alicji Pakosz.