15ﺁﻭﺭﻳــﻞ 2012
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1972ﻣﻴﻼﺩﻯ ﻛﺘﺎﺑﻰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺁﻧﺘﻰ ﺍﻭﺩﻳﭙﻮﺱ« ﺍﺛﺮ ﺩﻭ ﻣﺘﻔﻜﺮ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﺑﻪ ﻧﺎﻡﻫﺎﻯ »ژﻳﻞ ﺩﻭﻟﻮﺯ« ﻭ »ﻓﻠﻴﻜﺲ ﮔﺎﺗﺎﺭﻯ« ﺑﻪ ﭼﺎپ ﺭﺳﻴﺪ. »ﺁﻧﺘــﻰ ﺍﻭﺩﻳﭙﻮﺱ« ،ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺠﻠﺪ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺍﺳــﻜﻴﺰﻭﻓﺮﻧﻴﺎ
ﻭ ﻛﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﻢ« ﺑﻪ ﺷــﻤﺎﺭ ﻣﻰﺭﻭﺩ .ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻣﺠﻠﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﻫﺰﺍﺭ ﻓﻼﺕ« ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1980ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ .ﻣﺴﻠﻤﺎً ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺑﻼگ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﻧﻘﺪ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺛﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺩﻭﻟﻮﺯ ﻭ ﮔﺎﺗﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻼﺳــﻔﺔ ﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷــﺪﺓ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥﺍﻧﺪ ،ﻭ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﻋﺪﻡ ﺗﻄﺎﺑﻖ ﺩﻗﺎﻳﻖ ﻧﮕﺮﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻘﻄﻪﻧﻈﺮﻫﺎﻯ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﺓ ﺍﻳﻦ ﻭﺑﻼگ ،ﺑﺤﺚ ﻭ ﺑﺮﺭﺳــﻰ ﻣﺴــﺘﺪﻝ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ »ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻧﻴﺴــﻢ« ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﺩ .ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ، ﻣــﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤﺚ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻫﻞ ﻓﻦ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻛﺮﺩﻩ ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺑﺮﺭﺳــﻰ ﮔﻮﺷــﺔ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻰﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ .ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﻰ »ﻭﺭﻭﺩﻯ« ﺑﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩﺓ ﺑﺤﺚ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺵ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥ ﺗﻠﻘﻰ ﺷﻮﺩ .ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻳﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﮕﺮﺷــﻰ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ،ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺴﺠﻢ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺪﻳﺪﺓ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﺪ.
ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ »ﺁﻧﺘﻰ ﺍﻭﺩﻳﭙﻮﺱ« ﭼﻨﺪ ﻛﻼﻡ ﺑﻪ ﺳﻴﺎﻕ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳــﻢ .ﻫﻤﺎﻧﻄــﻮﺭ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻛﺘــﺎﺏ ﺑﺮﻣﻰﺁﻳﺪ ،ﺩﻭﻟﻮﺯ ﻭ ﮔﺎﺗــﺎﺭﻯ ﺗﻼﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗــﺎ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﺗﻔﻜﺮ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺳــﺌﻮﺍﻝ ﺑﺮﻧﺪ .ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ »ﻋﻘﺪﺓ ﺍﻭﺩﻳﭗ« ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻴﻜﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﻈﺮﻳﺔ ﺧــﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺍﺳــﺘﻮﺍﺭ ﻛــﺮﺩﻩ ﻧﻪ ﺟﺎﻣﻌﻴــﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺻﺤﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﺸــﻜﻠﻰ ﻛﻪ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻰﺁﻭﺭﻧﺪ ﻧﻘﺪﻫﺎﻯﺷﺎﻥ ﻧﻴﺴــﺖ ،ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﺓ ﻣﺸــﺨﺺ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻣﻰﺑﺮﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻨﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﻨﺪ ،ﻭ ﻣﺸﻜﻞ ﻛﺬﺍ ﺍﻳﻨﺒﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺍﺳﺖ .ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ »ﺁﻧﺘﻰ ﺍﻭﺩﻳﭙﻮﺱ« ،ﻋﻘﺪﺓ ﺍﻭﺩﻳﭗ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺪﻳﺪﺓ ﺭﻭﺷﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﻧﻤﻰﻛﻨﻨــﺪ ،ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ﻛﻪ
ﺟﻬﺖ ﻣﺨﺪﻭﺵ ﻛﺮﺩﻥ ﻧﮕﺮﺵ ﻣﺸﺨﺺ ﻓﺮﻭﻳﺪﻯ ﺣﻴﻄﻪﺍﻯ ﺑﻰﺣﺪ ﻭ ﻣــﺮﺯ ﻭ ﻧﺎﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ ﺭﺍ ﺑــﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ .ﻣﺤــﺪﻭﺩﻩﺍﻯ ﻛﻪ ﺍﺯ »ﻋﺸــﻖ ﺑﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ« ﺗــﺎ »ﭘﻴﻜﺮﻩﻫﺎﻯ ﺑﻰﺍﻧﺪﺍﻡ« ﮔﺴــﺘﺮﺵ ﻣﻰﻳﺎﺑﺪ ﺑــﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻇﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻧﮕﺮﺵ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷــﻮﺩ .ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺷﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ »ﺗﻮﻟﻴﺪ« ﺻﺮﻓﺎً ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﻞ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﻧﻤﻰﺩﻫﺪ .ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﺿﻊ ﻣﺸﺨﺺ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮژﻳﻚ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺭﻭﺷــﻦ ﺷــﻮﺩ؛ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻼﺵ ﺍﺳــﺖ ﺟﻬﺖ ﻛﺸــﺎﻧﺪﻥ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺳــﻮﻯ »ﻣﺪﺭﻧﻴﺘﻪ« ،ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥ ﺟﻬﺖ ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﺋﻰ »ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪﺍﺵ« ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻛﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ،ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﻛﺮﺩﻥ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ »ﻧﺎﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ« ،ﺳــﻴﺎﻟﻪﻫﺎﻯ ﺑﻰﻣﻮﺿــﻊ ﻭ ﺑﻰﻭﺿــﻊ ﻭ ...ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺗﺌﻮﺭﻯﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ،ﺳﻴﺎﺳــﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰﺷﺎﻥ ،ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﺩﻩﻟﻮﺣﺎﻥ ﻭ ﻧﺴﺨﻪﺑﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺭﺍﻳﺞ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﻣﺮگ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻠﺴﻔﺔ ﻛﻼﺳــﻴﻚ« ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩ »ﻣﺪﺭﻧﻴﺘﻪ« ﻭ ﻧﻴﭽﻪ ﺍﺳــﺖ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺳــﺌﻮﺍﻝ ﻧﻤﻰﺑﺮﻧﺪ .ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎ ﺧﺼﻮﺻﺎً ﻣﻤﺎﻟﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻧﺸــﻴﻦ »ﻣﺪﺭﻭﺯ« ﺷــﺪﻩ ﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺳﻴﺎﻟﻪﻫﺎﻯ ﺑﻰﻭﺿﻊ ﻭ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸــﺖ ﻏﺮﺏ ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﻯ »ﺍﻟﻬﻰ« ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ ،ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺟﻔﻨﮕﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎً ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﻣﺸــﺨﺼﻰ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﻘﻰ ﺷﻮﺩ .ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻛﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺑﺤﺚ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﺳﺖ. ﻣﻴﺸــﻞ ﻓﻮﻛﻮ ،ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥ ،ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺑﺮ ﺗﺮﺟﻤﺔ ﻛﺘﺎﺏ »ﺁﻧﺘﻰﺍﻭﺩﻳﭙﻮﺱ« ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴــﻰ ،ﺟﻤﻠﺔ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺷــﻬﺮﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻳﺎﻓــﺖ ،ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻭﺭﺩ .ﻓﻮﻛﻮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺗﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ »ﺁﻧﺘﻰ ﺍﻭﺩﻳﭙﻮﺱ« ﻣﻰﺁﻭﺭﺩ ،ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﻣﺬﻛﻮﺭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ »ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮﻓﺎﺷﻴﺴــﺖ« ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﻘﻰ ﺷﻮﺩ. ﺑــﺎ ﺍﻳــﻦ ﻭﺟﻮﺩ ،ﻭﺍژﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷــﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﺎﻧــﺐ ﻓﻮﻛﻮ ،ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﮔﺴــﺘﺮﺩﻩ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ »ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻧﻴﺴﻢ« ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ »ﻣﻘﺪﻣﻪ« ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎً ﺷﻜﺎﻓﺖ .ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣــﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ ﺑﺎ ﺳــﻔﺮﻯ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻓﻠﺴــﻔﺔ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥ ،ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﻯ ﻓﺎﺣﺶ ﺑﻴﻦ ﻧﮕﺮﺵ ﻓﻮﻛﻮ ﻭ ﺩﻭﻟﻮﺯ، ﺗﺎ ﺣﺪ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻓﻮﻛﻮ »ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮﻓﺎﺷﻴﺴــﺖ« ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻜﺎﻓﻴﻢ .ﭘﺲ ﻧﺨﺴــﺖ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﻪ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺵ ﺩﻭﻟﻮﺯ! ﺍﮔــﺮ ﻓﻮﻛﻮ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﻪ »ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ« ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ـ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻣﻮﺳﻮﻟﻴﻨﻰ ،ﻫﻴﺘﻠﺮﻳﺴﻢ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﻜﻴﺴــﻢ ـ ﺩﻭﻟــﻮﺯ ﺑﻴــﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ »ﺩﻳﻮﺍﻧﮕــﻰ ﺧﻠﻖﻫﺎ ﭘﻴﺮﺍﻣــﻮﻥ ﺍﻫﺪﺍﻓﻰ ﮔﻨﮓ« ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻛﻨﺪ ،ﺑﻪ ﺑﺮﺭﺳــﻰ ﭘﺎﻳﻪﻫــﺎﻯ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮژﻳﻚ ﺁﻥ ﻣﺸــﻐﻮﻝ ﻣﻰﺷــﻮﺩ .ﻭﻯ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻮﻋﻰ »ﺗﻤﺎﻳﻞ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ« ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻣﻰﺑﻴﻨــﺪ؛ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻪ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻰ »ﻣﻤﺘﺪ« ﻧﻴــﺰ ﻣﻰﺩﻫــﺪ! ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻧﻴﺴــﻢ ،ﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺎﺭﻛﺴﻴﺴﻢ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ ،ﺩﻭﻟﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻓﻴﺰﻳﻜﻰ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﺓ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﺔ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺳﺎﻻﺭ، »ﺗﻤﺎﻳﻞ« ﺑــﻪ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻨﻰ »ﻧﻈﺎﻡﻧﺎﻣﻪﻫﺎﺋﻰ« ﻣﻰﺩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﻛﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﻢ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ »ﻧﻈﻢﺷﺎﻥ« ﺗﻬﻰ ﻛﺮﺩﻩ. ﺧﻼﺻﺔ ﻛﻼﻡ ،ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺵ ﺩﻭﻟﻮﺯ ،ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ »ﺍﺑﺪﻯ« ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ ،ﻛﻪ »ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ« ﻧﻴﺰ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ﻭ ﺗﻼﺷﻰ ﺍﺳﺖ ﺟﻬﺖ ﺑﻪ »ﻧﻈــﻢ« ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ »ﺁﺷــﻔﺘﮕﻰ« ﻧﺎﺷــﻰ ﺍﺯ ﻧﺪﺍﻧﻢﻛﺎﺭﻯﻫﺎﻯ ﻛﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴــﻢ! ﺩﻭﻟﻮﺯ ﺑــﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮ »ﻭﺳــﻮﺍﺱ« ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﺔ ﻓﺎﺷﻴﺴــﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺩﺭ ﻣﺴــﻴﺮ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﮔﻨﮓ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﻣﻀﺤــﻚ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻰﻛﻨﺪ ،ﺑــﺎ »ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴــﻚ« ﺩﺭ ﺗــﺮﺍﺩﻑ ﻗــﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ! ﺑــﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺜــﺎﻝ ،ﺣﺬﻑ ﻓﻴﺰﻳﻜــﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﻃﺒﻘــﺎﺕ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗــﻰ ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻧﺎﺯﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻜﻴﺔ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﺔ ﺣﻜﻮﻣﺖﻫﺎﻯ ﻓﺎﺷﻴﺴــﺖ ﺩﺳﺖﻧﺸــﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳــﻮﻡ ﺑﺮ»ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻣﻀﺤﻜﻰ« ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺳــﻼﻣﻰ، ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻛﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ،ﻣﻠﻰﮔﺮﺍﺋﻰﻫﺎﻯ »ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ« ﻭ ﺩﻭﺁﺗﺸﻪ ﻭ ... »ﻭﺳــﻮﺍﺱ« ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﺔ ﻳﻚ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﻳﺾ ﻭ ﺑﻰﻣﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﻧﻮﻋﻰ »ﺗﻼﺵ« ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﺁﻳﺪ ﺟﻬﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ »ﻧﻈﻢ!« ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﻜﻪ ،ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺨﺴــﺘﻴﻦ ﮔﺎﻡﻫﺎ ﺷــﺎﻫﺪ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﮕﺮﺵ »ﺍﻧﺴــﺎﻥﻣﺤﻮﺭ« ﻭ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥ ﻣﻰﺷﻮﻳﻢ ،ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺿــﻮﻉ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﻧﺒﺎﺷــﺪ .ﺣــﺎﻝ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﻪ »ﻫﺰﺍﺭ ﻓﻼﺕ« ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺩﻭﻟﻮﺯ ﻭ ﮔﺎﺗﺎﺭﻯ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ.
ﺩﺭ »ﻫﺰﺍﺭ ﻓﻼﺕ« ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﻣﻰﺷﻮﻳﻢ؛ »ﻛﻼﻥ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ« ﻭ ﻧﻮﻉ ُ »ﺧﺮﺩ« ﺁﻥ ﺍﺯ ﺟﻤﻠــﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑﺗﺮﻳﻦﺍﻧﺪ! ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻝ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺤﻠﻴﻞ »ﺍﻧﻮﺍﻉ« ﺩﺳــﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫــﺪ ﺩﺍﺩ ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺭﺍﺋﺔ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﺍﻯ ﺑﺮ ﻣﺒﺤﺚ »ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ« ﺗﺸــﺮﻳﺢ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻼﺳﻔﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ »ﭘﻴﻜــﺮ ﺑﻰﺍﻧــﺪﺍﻡ« ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﻻﺯﻡ ﻣﻰﺁﻳــﺪ .ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺍﻳﻦ »ﭘﻴﻜﺮ ﺑﻰﺍﻧﺪﺍﻡ« ﺩﺭ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻧﻴﺴــﻢ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ،ﻧﻮﻉ ﻭﻳﮋﻩ ﻭ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻛــﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻫﻢ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ ُ »ﺧﺮﺩ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢﻫﺎ« ﺍﺳــﺖ ،ﻭ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﮔﺴــﺘﺮﺵ ﻭﺳــﻴﻊ ﺩﺍﺭﺩ .ﻭ ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﻓﻼﺳﻔﺔ ﻣﺬﻛﻮﺭ ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺳﺨﻦ ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪ ،ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ »ﭘﻴﻜﺮ ﺑﻰﺍﻧﺪﺍﻡ ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ« ﻧﺎﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ »ﭘﻴﻜﺮ ﺑﻰﺍﻧﺪﺍﻡ ﺳــﺮﻃﺎﻧﻰ« ﻛﻪ ﻣﻨﺒﻌﺪ ،ﺟﻬﺖ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ »ﭘﻴﺒﺲ« ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻴﻢ ،ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ »ﺳــﺎﺯﻭﺍﺭﻩﺍﻯ« ﺍﺳﺖ ﻣﺘﻜﻰ ﺑــﺮ ﻳﻚ ﻗﺸــﺮ ﻭﻳﮋﻩ ،ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﻜﺘﺔ ﺟﺎﻟــﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﺭﺍ ﻧﻤﻰﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻗﺸــﺮ ﻣﺬﻛﻮﺭ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻨــﻮﺍﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﺓ ﻓﻴﺰﻳﻜﻰ »ﭘﻴﺒﺲ« ﻧﻴﺴﺖ! ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ» ،ﭘﻴﺒﺲ« ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺎﺯﺗﻮﻟﻴﺪ ﺧﻮﺩ ،ﻫﻢ ﺍﺯ ﻗﺸــﺮ ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ »ﺟﺪﺍﺋﻰ« ﻣﻰﻃﻠﺒﺪ ،ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ ﺁﻥ »ﮔﺮﻳــﺰﺍﻥ« ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷــﺪ .ﻛﻠﻴﺪ »ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ« ﺩﻗﺎﻳﻖ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ، ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﺔ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ،ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ »ﺷﻨﺎﺧﺖ« ﺍﺯ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﻛﻪ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ »ﻻﻳﻪﺳﺎﺯ« ﻭ »ﻻﻳﻪﺷﻜﻦ« ﻭ ﺧﺼﻮﺻﺎً »ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ« ﻭ »ﻓﺮﺍﺭ« ﺍﺳــﺖ! ﻋﺎﻣﻠﻰ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ »ﭘﻴﺒﺲ« ﺧﻮﺍﻧﺪﻳــﻢ ،ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺘﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺷــﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ »ﻫﻤﮕﺮﺍﺋﻰﻫﺎ« ،ﺍﻓــﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﻧﺪ »ﻫﻢﻧﻮﺍﺋﻰ« ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺳــﻮﻕ ﻣﻰﺩﻫﺪ .ﻧﺘﻴﺠﺔ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻛﺎﻣ ً ﻼ ﺭﻭﺷــﻦ ﺍﺳﺖ، ﮔﺴــﺘﺮﺵ »ﺍﺟﻤﺎﻋﻰ« ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳــﺮﻋﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻳــﻖ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ ﻗﺸﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻗﺸــﺎﺭ ،ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﻭﭘﺎﺷﺎﻧﻰ »ﺩﺭﻭﻥﻗﺸﺮﻯ« ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ ،ﻭ ﺗﺄﺛﻴﺮﺍﺕ ﺳــﺮﻃﺎﻧﻰ »ﭘﻴﺒﺲ« ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ »ﻓﺎﺗﺤﺎﻧﻪ« ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮ ﺑﻪ ﻗﺸﺮﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻰﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘــﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻧﻴﺴــﻢ ﻳﻚ ﻧﮕﺮﺵ ﻓﻠﺴــﻔﻰ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﺍﺳــﺖ ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻝ» ،ﻗﺸــﺮﻯ« ﻛﻪ ﻧﺨﺴــﺘﻴﻦ ﻣﻴﺰﺑﺎﻥ »ﭘﻴﺒﺲ« ﻣﻰﺷــﻮﺩ ،ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﻗﺸﺮﻫﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷــﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻧﻴﺴــﺖ ،ﻭ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷــﻮﺩ .ﺍﻳــﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺳــﺮﻃﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺤﻠﻪ ،ﻳﻚ ﻣﺪﺭﺳــﻪ ،ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ ...ﻧﻴﺰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻛﺮﺩﻩ ،ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ .ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺜﺎﻝ ،ﺭﻋﺎﻳﺖ ﭘﻮﺷﺶ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺑﺮﺧﻰ »ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ« ﻣﺤﻠــﻰ ﻭ ﺭﻳﺶﺳــﭙﻴﺪﺍﻥ ﺑﺮ »ﺍﻫﻞ ﻣﺤﻞ« ﻭ ﻳــﺎ ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ ﻳﻚ ﻣﺪﺭﺳــﻪ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻰﺷﻮﺩ ،ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﻮﻋﻰ »ﭘﻴﺒﺲ« ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭ ﺷــﺎﻳﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴــﺘﻪ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ »ﻗﺸــﺮﻫﺎﻯ« ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻌﺎﻝ ﺷــﻮﺩ .ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺧﻄﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺘﻼﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﺠﺎﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﮔﺴــﺘﺮﺓ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻜــﺮﺩ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪﺓ ﺳــﺮﻃﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻰﺷــﻮﻳﻢ ﻭ ﺩﺭﻣﻰﻳﺎﺑﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺻﻮﻻً ﻗﺸﺮﮔﺮﻳﺰﻯ »ﭘﻴﺒﺲ« ﭼﻪ ﺩﻻﺋﻠﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑــﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺜﺎﻝ ،ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ »ﭘﻴﺒﺲ« ﺑــﻪ ﺻﻮﺭﺗﻴﻜﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻛﺮﺩﻳــﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻠﺔ »ﺍﻟﻒ« ﺑﻪ ﻣﺤﻠﺔ »ﺏ« ﮔﺴــﺘﺮﺵ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ ،ﭘﺮ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺴﻂ ﺣﻴﻄﺔ ﻧﻔﻮﺫﺵ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻘﻂ »ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ« ﻣﺤﻠﺔ »ﺍﻟﻒ« ﺭﺍ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻛﻨﺪ .ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﻭ »ﻗﺸﺮ« ﺗﺤﺖ ﺳﻴﻄﺮﻩﺍﺵ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ،ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ »ﭘﻴﺒﺲ« ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺗﺼﺎﻋﺪﻯ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ،ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﮔﻨﮓﺗﺮ ﻭ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺷــﺎﻫﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ »ﺭﺷــﺪ ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ« ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻃﻊ ﻣﺸــﺨﺺ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻼﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷــﺪ، ﻭ ﻧﻬﺎﻳــﺖ ﺍﻣﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻛﺸــﻮﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺴــﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﻳــﻚ ﻗﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻮﺭﺩﻳﺪ .ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻰﺗــﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻧﺎﺯﻯ ﻭ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﻯ ﻓﺎﺷﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﺎﺷﻴﺴﺖﻫﺎﻯ ﻛﻼﺳﻴﻚ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ ،ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢﻫﺎﻯ ﺩﺳﺖﻧﺸــﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺷــﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﻜﻴﺴــﺖﻫﺎﻯ ﺍﺳــﭙﺎﻧﻴﺎ ﻫﻢ ﻭﺟــﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣــﻰ ﺍﻳــﻦ ﺭژﻳﻢﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﻛــﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ »ﭘﻴﻜﺮﻫﺎﻯ ﺑﻰﺍﻧﺪﺍﻡ ﻭ ﺳــﺮﻃﺎﻧﻰ« ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﻀﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ. ﻭﻟــﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ،ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﺸــﻜﻴﻞ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﭘــﺎﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺑﻪ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﺋﻰ ﻛﻪ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ »ﻛﻼﻥ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ« ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻰ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ،ﺍﺷــﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻜﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻰﺷــﻮﺩ. ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﻧﺪ ﺭﺷــﺪ »ﭘﻴﺒﺲ« ـ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺳــﺖ ـ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﺿﺔ ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻯ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﻛﻮﭼﻚ ﺭﺷــﺪ ﻭ ﻧﻤﻮ ﺩﺍﺷــﺘﻪ ﺑﺎﺷــﺪ. ﺍﻳــﻦ ﻧﻜﺘﺔ ﺑﺎﺭﻳﻚﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻮ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳــﻦ ﺻﺮﺍﻓﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﻛــﻪ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻤﺘﺪ ،ﭘﻴﻮﺳــﺘﻪ ﻭ ﻣــﺎﺩﻯ ـ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﻟﺘﻮﺳﺮﻯ ـ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﺔ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ» .ﭘﻴﺒﺲ« ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺪ ﻳﻚ ﺳــﺎﺯﻭﺍﺭﻩ ﻧﺰﺩ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖﺍﺵ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺑﺨﺸﺪ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﺑﻪ ﻓﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻌﺎﻝ ﺷﻮﺩ؛ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ »ﭘﻴﺒﺲ« ﻋﻤﻠﻜﺮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺸﺎﺑﻪ »ﺣﻔﺮﻩﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﻩ« ﺩﺭ ﻛﻬﻜﺸﺎﻥﻫﺎ. ﻣﻰﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﻬﻜﺸــﺎﻥﻫﺎ ﺣﻔﺮﻩﻫﺎﻯ ﺳــﻴﺎﻩ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧــﺪ .ﺍﻳﻦ ﺣﻔﺮﻩﻫﺎ ﺳــﻴﺎﺭﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻛــﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑــﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻴﺰﻳﻜﻰ ﻣﻰﺑﻠﻌﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻴــﺎﻥ ﻣﻰﺑﺮﻧﺪ؛ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳــﻴﺎﺭﺍﺕ ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﺍﺛﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﺪ» .ﭘﻴﺒﺲﻫﺎ« ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩﻯ ﻫﻢﺳــﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ »ﺧﻮﺩﻛﻔﺎ« ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﻫﻤﭽــﻮﻥ »ﺣﻔﺮﻩﻫﺎﻯ ﺳــﻴﺎﻩ« ﺟﺎﺫﺏﺍﻧــﺪ ﻭ ﻣﺨﺮﺏ ﻭ ﻧﺎﺑــﻮﺩ ﻛﻨﻨﺪﻩ! ﻭﻟــﻰ ﻳﻜﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻭﻳﮋﮔﻰﻫﺎﻯﺷــﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﻫــﺮ ﭼﻨﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﺳــﺎﺩﻩﺍﻯ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴــﺘﻨﺪ ،ﻫﻤﮕــﻰ ﺑﺮ ﻳﻚ »ﺍﺗﺤــﺎﺩ« ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﮔﻨﮓ ﻣﺘﻤﺮﻛﺰ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ» .ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ« ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ »ﺳــﻴﺎﻝ« ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻰﻣﺎﻧﺪ؛ »ﺑﻰﺷــﻜﻞ« ﺍﺳــﺖ؛ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ،ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ »ﭘﻴﺒﺲﻫﺎ« ﺍﺯ »ﺍﺗﺤﺎﺩ« ﻣﺬﻛﻮﺭ ﻧﮕﺮﺷﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻰﺩﻫﺪ! ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﻧﻮﻳﺴــﻨﺪﮔﺎﻥ »ﻫﺰﺍﺭ ﻓﻼﺕ« ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ .ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺧﻼﻑ »ﺁﻧﺘﻰﺍﻭﺩﻳﭙﻮﺱ« ،ﺍﺛﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﺷﺎﻥ، ﺩﺭ »ﻫﺰﺍﺭ ﻓﻼﺕ« ،ﺑﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ« ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ .ﻭﻟﻰ ﺗﺤﻠﻴﻞﺷــﺎﻥ ﺑﻴﺸــﺘﺮ ﺑﺮ ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻧﺎﺯﻯ ﺗﻜﻴﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ .ﺑﻪ ﮔﻔﺘﺔ »ﺩﻭﻟﻮﺯ« ،ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻧﺎﺯﻯ ﻧﻪ ﻳﻚ ﺍﺳــﺘﺒﺪﺍﺩ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻛﻪ ﻳﻚ »ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭﻯ« ﺑﻮﺩﻩ .ﻭ ﻃﻰ ﻗﺪﺭﺕﮔﻴﺮﻯ »ﺳﻮﺳﻴﺎﻝﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺖﻫﺎ« ،ﺭﻭﻧﺪ ﺭﺷﺪ »ﭘﻴﺒﺲﻫﺎ« ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﺔ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻳﻚ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ ،ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ ﺍﺳــﺘﺎﻟﻴﻦ ﻭ ﻣﺎﺋﻮ ﻛــﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎً ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻣﻨﺎﻓــﻊ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮژﻳﻚ ﺧﻮﺩ »ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﻛﺎﺭﺍﻧــﻪ« ﻋﻤﻞ ﻛﺮﺩﻧﺪ ،ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻫﻴﺘﻠﺮﻯ ﻣﺎﺷــﻴﻦ ﺟﻨﮓ ﻣﺴــﺘﻘ ً ﻼ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷــﺪ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ! ﻃﺒﻴﻌﺘﺎً ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺟﺰ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﻯ »ﺟﻨﮕﺎﻭﺭﺍﻧــﻪ« ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﻫﺪﻓﻰ ﺩﻓــﺎﻉ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ؛ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﻬﻢﺗﺮﻳﻦ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥﺍﺵ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻛﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺵ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺎﺷﻴﺴــﻢ ﺁﺷــﻨﺎ ﺷﺪﻳﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﻨﺠﺎ ﻧﻘﺪﻯ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺵ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ .ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﻘﺪ ﺑﺮ »ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ« ،ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻧﻘﺪ ﺑﺮ ﺳــﺎﺧﺘﺎﺭﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻳﻪ ﺗﻜﻴﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﮕــﺮﺵ »ﻓﺮﺩﻳﺖ« ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﻰﺍﻧﮕﺎﺭﺩ .ﺍﻧﺴــﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﮕﺮﺵ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥ ﻓﺎﻗﺪ ﻓﺮﺩﻳﺖ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ» .ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺍﺕ« ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻟﺒﻰ ﻛﻪ ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻰﻛﻨﺪ »ﺗﻌﺮﻳﻒ« ﻣﻰﺷــﻮﺩ! ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﺒﺪﺍﻥ »ﺩﻳﻦﺧﻮ« ﻭ ﺩﻳﻦﺩﻭﺳــﺖ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺪ ﺑﻪ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥ ﺍﺭﺍﺩﺕ ﻗﻠﺒﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ؛ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ »ﺍﻧﺴــﺎﻥ« ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼــﻮﺏ ﺍﻟﻬﻴﺖ ﺍﺳﻜﻮﻻﺳــﺘﻴﻚ ﺗﻌﺮﻳــﻒ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ .ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﻜﻪ »ﻓﺮﺩﻳﺖ« ﺍﺻﻞ ﻭ ﺍﺳﺎﺱ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺒــﻮﻝ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ،ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺁﻥ ،ﺍﻧﺴــﺎﻥ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ،ﻛﻪ ﺩﺭ »ﺭﻣﻪ« ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ. ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ،ﭘﺴﺎﻣﺪﺭﻧﻴﺴﻢ ﻫﻤﮕﺎﻡ ﺑﺎ »ﻧﻮﺳﺎﺧﺘﺎﺭﮔﺮﺍﺋﻰ« ،ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻮﺍﺿﻊ ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺳــﻴﺎﻟﻪﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ »ﺗﻌﺮﻳﻒ« ﻣﻰﻛﻨﺪﻛﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ» .ﭘﻴﻜﺮﻫﺎﻯ ﺑﻰﺍﻧﺪﺍﻡ« ،ﻗﺸﺮﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﻣﻮﺟــﻮﺩ ،ﻭ ...ﻫﻤﮕﻰ ﭘﻞﻫﺎﺋﻰ ﺍﺳــﺖ ﻟــﺮﺯﺍﻥ ﻭ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻛﻪ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥ ﺑﻴﻦ »ﺩﺭﻭﻧﻰ« ﻭ »ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ« ﻣﺴــﺘﻘﺮ ﻣﻰﻛﻨﺪ ،ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﺮﺯ »ﺩﺭﻭﻥ« ﻭ »ﺑﻴﺮﻭﻥ« ﻣﺸــﺨﺺ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ .ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﺔ »ﺍﺑﻬﺎﻡ« ﻭ ﻓﺎﻗﺪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﺳــﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻣﻰﺯﻧــﺪ .ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﭘﺎﻳﻪﺍﻯ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﺤﻠﻴﻞﻫﺎﻯ ﺍﺳــﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﻭ »ﻛﻼﻥﺍﻗﺘﺼــﺎﺩﻯ« ﺭﺍ ﻧﻴــﺰ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﭘﺴــﺎﻣﺪﺭﻥﻫﺎ ﺑﻴﺎﻓﺰﺍﺋﻴﻢ .ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮﺍﻣــﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ،ﻭ ﺟﻬﺖ ﺍﺭﺍﺋﺔ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻛﺎﻓﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺎﻣﻊﺗﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻛﻨﻴﻢ.