22ﺍﻛﺘـﺒﺮ 2011
ﻇﺎﻫﺮﺍ ً ﻓﺎﺟﻌﺔ »ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ ﺩﻣﻜﺮﺍﺳــﻰ« ﺑﺎ ﺩﺳﺖﻫﺎﻯ »ﻣﻘﺪﺱ« ﻟﻨﺪﻥ ﻭ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭ ﻟﻴﺒﻰ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﺔ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ .ﺭﺋﻴﺲ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺳﺖﻧﺸﺎﻧﺪﺓ ﻟﻴﺒﻰ ،ﺟﻨﺎﺏ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻗﺬﺍﻓﻰ ،ﻛﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻓﻪﺍﻟﻌﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻫﻪ ﺧﻮﻥ ﻣﻠﺖ ﻟﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻴﺸﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺰﺭگﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﻰﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥﻫﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ .ﺑﺮ ﺍﺳــﺎﺱ ﮔﺰﺍﺭﺷــﺎﺕ» ،ﺍﻧﻘﻼﺑﻴﻮﻥ« ﻛﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﺑﺎﺵ ﻣﺴﻠﺢ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﻭ ﻟﻨﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺟﻨﺎﺏ ﺳــﺮﻫﻨﮓ ﺭﺍ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﻯ ﺩﺭ ﻟﻮﻟﺔ ﻓﺎﺿﻞﺁﺏ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﮔﻠﻮﻟﻪﺍﻯ ﺧﺮﺝﺷــﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .ﺍﻳﻦ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﻀﻴﻪ ﺍﺳــﺖ .ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳــﺶ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻳﺎ ﺑﺎ ﻣــﺮگ ﻗﺬﺍﻓﻰ» ،ﻓﺎﺟﻌﺔ« ﻟﻴﺒﻰ ﻛﻪ ﺗﺎﻛﻨــﻮﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩ ،ﻭ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﻴﺴﺖﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩ ،ﺭﻭﻯ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﻫﻨﻮﺯ »ﺍﻧﺪﺭ ﺧﻢ ﻳﻚ ﻛﻮﭼﻪﺍﻳﻢ؟« ﺷــﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ »ﺑﺪﺑﻴﻦ« ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳــﻦ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ ،ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ،ﺍﻳــﻦ »ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ« ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻠﻴﺮﻏــﻢ ﻭﺣﺸــﻰﮔﺮﻯﻫﺎﺋﻰ ﻛﻪ ﻃــﻰ ﺩﻫﺔ ﺍﺧﻴﺮ ﺗﺤــﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ« ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ ،ﺁﺳﻴﺎﻯ ﻣﺮﻛﺰﻯ ﻭ ﺷﻤﺎﻝ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ،ﻭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ »ﺑﺰﺳــﺮﮔﻠﻪ« ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ« ﻭ ﭘﺮﭼﻢﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ »ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ« ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻧﺸﻴﻦ ﺑﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ ،ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﭘﻴﺸــﺮﻓﺖ ﭼﺸﻢﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﺔ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳــﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻰﺷــﻮﺩ .ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴــﻢ ،ﺩﺭ ﺍﻏﻠﺐ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﺧﻴﻢﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻴﻢ ،ﻭﺧﺎﻣﺘﻰ ﻛﻪ ﻧﺘﻴﺠﺔ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺗﺰﻟﺰﻝ ﺑﻨﻴﺎﺩﻫﺎﻯ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﺰﻟــﺰﻝ ﺻﺮﻑ ﺩﺭ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖﻫﺎ ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺳــﺘﺒﺪﺍﺩﻯ، ﺳــﺮﻛﻮﺑﮕﺮ ﻭ ﻏﻴﺮﻣﺴــﺌﻮﻝ ﻧﻴــﺰ ﺑﺎﺷــﻨﺪ ﺩﺭ ﻏﻴــﺎﺏ ﺍﺭﮔﺎﻥﻫﺎ، ﺳــﺎﺯﻣﺎﻥﻫﺎ ﻭ ﺑﻨﻴﺎﺩﻫﺎﻯ ﻣﺴﺌﻮﻝ ،ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .ﻣﺤﺎﻓﻠﻰ ﻛﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻈــﺎﺭﺕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻋﻤﻞ ﻛﺮﺩﻩ ،ﻭ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺳــﺎﺩﻩﺗﺮ ﺍﺳــﺘﺒﺪﺍﺩ ﺣﺎﻛﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﺑﻪ ﻫﺮﺝﻭﻣﺮﺝ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ .ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﻟﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺭﻫــﺎ ﻋﻨــﻮﺍﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳــﻢ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺗﻜــﺮﺍﺭ ﻣﻰﻛﻨﻴﻢ ،ﻣﺸــﺮﻭﻋﻴﺖ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰﺍﺕ ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳــﻰ ،ﻳﻚ ﺟﻨﺒﺶ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺗﺤــﺮﻙ ﻣﺤﻔﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺠﻴﺰﮔﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ،ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻭ ﻓﻘــﻂ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ »ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ« ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳــﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ .ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ »ﺍﻧﻘﻼﺏ« ﻭ »ﺍﻧﻘﻼﺑﻴﻮﻥ« ﻟﻴﺒﻰ ﺑﺎ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻗﺬﺍﻓﻰ ﻛﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺣﻜﻢ ﺟﻠﺐ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ،ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻧﺸــﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺍﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻜﺸــﻮﺭ ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮﻧﻤﺪﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻛﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺸﺘﻰ ﺍﻭﺑﺎﺵ ﻣﺴﻠﺢ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻳﻚ ﻛﺸــﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻓﺎﺿﻞﺁﺏ ﮔﻴﺮ ﺑﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﺵ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﻫﻨﺪ ،ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺬﺍﻓﻰ ﺭﺍ ﺑﻰﺁﺑﺮﻭ ﻛﻨﺪ، ﺍﺯ ﭼﻬﺮﺓ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣﺎﻣﻴﺎﻥ ،ﺩﺳــﺖﺍﻧﺪﺭﻛﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﺑﺎﺩﻣﺠﺎﻥﺩﻭﺭﻗﺎﺏﭼﻴﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ »ﺍﻧﻘﻼﺏ« ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ .ﻣﺮﺩﻡ ﻟﻴﺒﻰ ،ﺩﺭ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻭﺑﺎﺵ ﻭ ﺍﺭﺍﺫﻟﻰ ﻣﺸﻜﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﻯ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳــﻨﺪ؛ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ،ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺍﺳــﺖ ﻭ ﻧﻴﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ. ﺍﺳــﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﺒﺎﺭ ﺭﻭﺩﺭﺑﺎﻳﺴــﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻛﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﺳــﻠﺤﻪ ،ﻣــﺰﺩﻭﺭ ﻭ ﺍﻭﺑﺎﺵ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻧﺸــﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻛــﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ »ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ« ﺩﺭ ﻟﻴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ! ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺪﻳﻢ ،ﺑﺎ ﻗﺘﻞ ﻗﺬﺍﻓﻰ ،ﺭﻭﻧﺪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺘﺎﺏ ﮔﺮﻓﺘــﻪ .ﺧﺮﻭﺝ »ﻏﻴﺮﻣﻨﺘﻈﺮﺓ« ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ،ﻛﻪ ﺗﻮﺳــﻂ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ،ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺧﺒﺮ ﻗﺘﻞ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻗﺬﺍﻓﻰ ﺍﻋﻼﻡ ﺷﺪ، ﻧﺸــﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ »ﭘﺮﻭﺳﺔ« ﺗﺤﻮﻻﺕ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻯ ﭘﺎﻯ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﺔ ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﮔﺬﺍﺷــﺘﻪ .ﺧﻼﺻﺔ ﻛﻼﻡ ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫــﺎﻯ ﻏﺮﺑﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ ﺷــﺮﻑ ﺗﻜﻮﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺸــﻜﻞ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﺁﻧﭽــﻪ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﻯﻫﺎ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﺧــﺮﻭﺝ« ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤــﺪ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﺑﻌــﺎﺩ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ »ﺗﻬﺎﺟﻢ ﺭﺳــﺎﻧﻪﺍﻯ« ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﻛﺎﺥﺳــﻔﻴﺪ ﺑــﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺣــﺰﺏ ﺩﻣﻜﺮﺍﺕ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧــﺪ ﺗﻠﻘﻰ ﺷــﻮﺩ .ﺧﻮﺍﻫﻴــﻢ ﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ »ﺍﻇﻬــﺎﺭﺍﺕ« ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻯ ﻭ ﺍﺳــﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ .ﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭﺍﻛﻨﺶ ﺑﻪ »ﺧــﺮﻭﺝ« ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺯ ﻋــﺮﺍﻕ ،ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ،ﻣﻮﺭﺥ 21ﺍﻛﺘﺒﺮ ،2011ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺳﻨﺎﺗﻮﺭﻣﻚﻛﻴﻦ ،ﻧﺎﻣﺰﺩ ﺣﺰﺏ ﺟﻤﻬﻮﺭﻳﺨﻮﺍﻩ ﻣﻰﻧﻮﻳﺴﺪ: »ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﻳﻚ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﺳــﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ،ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺑﺮﺍﻯ ﺭژﻳﻢ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻛﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺧﺮﻭﺝ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﻮﺩﻩ«. ﻓﺮﺩﺭﻳﻚ ﻛﺎﮔﺎﻥ ،ﭘﺮﻭﻓﺴــﻮﺭ ﺁﻛﺎﺩﻣﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ »ﻭﺳــﺖ ﭘﻮﻳﻨﺖ« ﻭ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ﺩﺭ ﻭﺑﻼگ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻢﺳﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺳﻨﺎﺗﻮﺭ ﻣﻚﻛﻴﻦ ﻣﻰﻧﻮﻳﺴﺪ» ،ﺗﺨﻠﻴﺔ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻋــﺮﺍﻕ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﻓﺮﻭﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﻳﻨﻜﺸــﻮﺭ ﺑــﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳــﺖ!« ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﻯ ﻓﺮﺍﻧﺴــﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﻯﻫﺎ ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻧﻤﻰﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﭘﻴﺸــﻨﻬﺎﺩ »ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ« ﺣﺰﺏ ﺟﻤﻬﻮﺭﻳﺨﻮﺍﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﭼﻴﺴــﺖ؟ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ ،ﺍﮔــﺮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ؟ ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ،ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﻯ ﻓﺮﺍﻧﺴــﻪ ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻣﻰﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﺴــﺎﺋﻞ ﻭ ﻣﺸــﻜﻼﺕ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﻛــﺮﺩﻩ ،ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﻘﻂ 5ﺩﺭﺻــﺪ ﺍﺯ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰﻫﺎ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴــﺘﺎﻥ ﺭﺍ »ﻣﺸــﻜﻞ ﺍﺻﻠﻰ« ﻛﺸﻮﺭ ﺗﻠﻘﻰ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ! ﺧﻼﺻﻪ »ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺤﻂﺳــﺎﻟﻰ ﺷﺪ ﺍﻧﺪﺭ ﺩﻣﺸﻖ «...ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺍﺕ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ ،ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻨﮓ ﺑﻌﻀﻰﻫﺎ ـ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﻭﺑﺎﻣــﺎ ـ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ ﺳﻴﺎﺳﻰﺷﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮﺩﻧﺪ ،ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ »ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﻨﮕﻰ« ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ .ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ،ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ،ﭼﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷــﺮﻭﻉ ﺟﻨﮓ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﻄﻊ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻫﻢﺳﻮ ﻭ ﻫﻢﺁﻭﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺟﺎﺭﻯ ﭼﻪ ﺑﻬﺮﻩﺑﺮﺩﺍﺭﻯﻫﺎﺋﻰ ﻣﻰﺗــﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ »ﻣﺨﺎﻟﻔــﺖ« ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩ .ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ،ﺑﺮﺭﺳــﻰ ژﺳﺖﻫﺎﻯ »ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺗﻰ« ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺮﻭﺝ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﺭﺍ ﻧﻤﻰﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ »ﺣﺴﺎﺱ« ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦﻛﻨﻨﺪﻩ ﺑﺸﻤﺎﺭﻳﻢ؛ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ ،ﺍﻋﻼﻡ ﺧﺮﻭﺝ »ﻧﺎﺑﻬﻨﮕﺎﻡ« ﺍﺭﺗﺶ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ، ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻋﻠﻰ ﻻﺭﻳﺠﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﻴﻼﺭﻯ ﻛﻠﻴﻨﺘﻦ ﺩﺭ »ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ« ،ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺗﺎﺟﻴﻜﺴﺘﺎﻥ ﻫﻤﺰﻣﺎﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ! ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﭘﺎﺷﻰ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺷــﻮﺭﻭﻯ ،ﺗﺎﺟﻴﻜﺴــﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ »ﻻﻧﻪﻫــﺎﻯ« ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺣﺸــﺮﺍﺕ ﻣﻮﺫﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ ،ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ »ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ« ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﺸــﻮﺭ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﻫــﻢ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎﺭﺕ »ﻛﺎ .گ .ﺏ« ﺩﺭ ﻭﻳﺮﺍﺳــﺖ ﻧﻮﻳﻦ ﺁﻥ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ،ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻤﺎﻧﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﻰﺯﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻳﻜﺴــﻮ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻛﺸﺎﻧﺪﻥ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺭﻭﻳﺎﻯ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻧﻔﻮﺫ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﺯ ﺳــﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺳــﻴﻪ ،ﺑﺎ »ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺳﺒﺰ« ﺑﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ،ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﺪ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺎﺟﻴﻜﺴــﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺟﻤﻜﺮﺍﻥ »ﺗﺰﺭﻳﻖ« ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑــﻪ ﻫﺮ ﺗﻘﺪﻳــﺮ ،ﺭﺧﺪﺍﺩ ﺍﺧﻴﺮ ،ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻘﺎﺭﻥ ﺣﻀــﻮﺭ ﻋﻠﻰ ﻻﺭﻳﺠﺎﻧﻰ ﻭ ﻛﻠﻴﻨﺘﻦ ﺩﺭ ﺷــﻬﺮ ﺩﻭﺷــﻨﺒﻪ ،ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﭘﺎﻳﻪ ﻭ ﺍﺳﺎﺱ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﻋﻠﻰ ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ »ﺣﺬﻑ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ« ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺭﻳﺎﺳــﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ »ﻣﺠﻠﺲ« ﺩﺭ ﻣﺮﻛﺰ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻼ ﻣﻰﻛﻨﺪ .ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺑﻪ »ﭘﻴﺸــﻮﺍﺯ« ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺳــﻌﻰ ﻛﺮﺩﻩ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ ﺭﻳﻞﻫﺎﺋﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺗﻮﺳــﻂ ﻭﺍﺷــﻨﮕﺘﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷــﺪﻩ ﺑﻮﺩ .ﺧﺮﻭﺝ »ﻓﺮﺿﻰ« ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ »ﺭﻳﻞﻫﺎ« ﺍﺳﺖ. ﺍﮔــﺮ ﻣﻰﮔﻮﺋﻴــﻢ »ﺧــﺮﻭﺝ ﻓﺮﺿﻰ« ﺩﻟﻴــﻞ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺴــﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﻯﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕﺷــﺎﻥ ﺍﺯ »ﻗﻠﻢ« ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ،ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺣﻀﻮﺭ 2ﻫــﺰﺍﺭ »ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ« ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰ ﻭ 10ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺰﺩﻭﺭ »ﻟﺒﺎﺱﺷــﺨﺼﻰ« ﻭ ﻣﺴــﻠﺢ ﺟﻬﺖ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺭﺗﺶ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺳــﺖ! ﺳــﺎﺩﻩﺗﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ،ﺁﻗﺎﻯ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﮔﺎﻭ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ »ﺷــﺎﺥ ﮔﺎﻭ« ﺑﻪ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺑﻔﺮﻭﺷــﻨﺪ .ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺳــﻴﺪ 2 ،ﻫﺰﺍﺭ ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ ﻛﺬﺍ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﻣﻰﻣﺎﻧﻨــﺪ؟ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻛﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻭﻟﻪﻧﺎﻣﺔ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﻳﻚ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﻖ ﻣﻰﺩﻫﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻛﺸﻮﺭ »ﻣﺴﺘﻘﻞ« ﻭ ﻋﻀﻮ ﺭﺳــﻤﻰ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ 2ﻫﺰﺍﺭ ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﮕﻤﺎﺭﺩ ﻭ ﻳﻚ ﻟﺸﻜﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺴــﻴﺞ ﻛﻨﺪ؟ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻛﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
2ﻫﺰﺍﺭ ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ ﺻﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﻴﭻ ﺳﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ »ﻛﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ« ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﺳــﻮﻯ ﺩﻳﮕــﺮ ،ﺍﻳﻨﻚ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﻣﺘﺤــﺪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﭘﻨﺘﺎﮔﻮﻥ ﻣﺴــﺌﻮﻝ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ ،ﺑﺎ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﺳــﻤﻰ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ،ﺩﺳﺖ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺴﻠﺤﻰ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻘﺶ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﭼﻴﺴﺖ ،ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺟﺤﺎﻑ ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﺑﻪ ﻣﻠﺖ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻗﺎﻯ ﺍﻭﺑﺎﻣــﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ» ،ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷــﻜﻢﺗﺎﻥ! ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻰﮔﻮﻳﻨﺪ ﺧﺮﻭﺝ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ!« ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺟﺎ ﺧﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺳــﻠﺐ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺣﻘﻮﻗﻰ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﻭﺍﺷــﻨﮕﺘﻦ ﺍﺳــﺖ ،ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻛﻪ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻧﻈﺎﻣــﻰ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣــﻪ ﻣﻰﻳﺎﺑﺪ .ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ »ﺧﺮﻭﺝ« ﻛﺬﺍ ﻛﺸــﻜﻰ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﺍﺳــﺖ ،ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭻ ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﺮ ﺍﺳــﺎﺱ ﻫﻤﻴﻦ »ﺗﻮﻫﻤﺎﺕ« ﺑﻠﻨﺪﮔﻮﻫﺎﻯ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺟﻬﺖ ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﻴﺎﻫﻮ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ! ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺍﺳــﺎﺱ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺁﻗﺎﻯ ﻣﻚﻛﻴﻦ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ ﻭ »ﺗﺤﻠﻴﻞﮔــﺮﺍﻥ« ﻭ ﻧﻮﺍﺑﻐﻰ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻛﺎﮔﺎﻥ ،ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ﺑﺮﻧﺪﺓ ﺍﺻﻠــﻰ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻋﺮﺍﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑــﻮﺩ ،ﭘﺲ ﺣﻀﻮﺭ 2ﻫﺰﺍﺭ »ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ« ﻭ 10ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺴﻠﺢ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻜﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ »ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ« ﺗﻠﻘﻰ ﻛﻨﻴــﻢ .ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﺎ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻭﺍﺿﺢﺗﺮ ﻭ ﺻﺮﻳﺢﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺗﻘﺎﺭﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺳﻔﺮ ﻋﻠﻰ ﻻﺭﻳﺠﺎﻧﻰ ﻭ ﻛﻠﻴﻨﺘﻦ ﺑﻪ ﺩﻭﺷــﻨﺒﻪ »ﺣﻴﺮﺕ« ﻛﻨﻴﻢ .ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ،ﻣﺴــﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻛﻞ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻭﻗﻮﻉ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺜﺎﻝ ،ﺷﺎﻫﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺳﻜﻮﺕ ،ﺁﻧﻜﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻀﻮ ﺭﺳــﻤﻰ »ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﺎﺗﻮ« ﺑﺎ »ﻣﺨﺪﻭﺵ« ﺗﻠﻘﻰ ﻛﺮﺩﻥ ﺷﺮﻛﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻃﺌﺔ ﺗﺮﻭﺭ ﺳــﻔﻴﺮ ﻋﺮﺑﺴــﺘﺎﻥ ،ﺗﻼﺵ ﺩﺍﺭﺩ ﻛــﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﺩ! ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ،ﺭﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﻋﻤﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰﺍﺵ ﺗــﺎ ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺡ ﺩﻳﮕﺮ ﺑــﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳــﻴﺪ ،ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑــﻪ ﺧــﺮﺝ ﻣﻰﺩﻫﺪ ﺗﺎ ﺑــﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﺳــﻮﺯﻥﺑﺎﻥ« ﺧﻄــﻮﻁ ﺩﺍﺧﻠﻰ، ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﺟﻤﻜﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺭﻳﻞ ﺁﻣﺮﻳــﻜﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ،ﺑﻪ ﺭﻭﻯ ﺭﻳﻞ ﻣﺴــﻜﻮ ﺑﻴﺎﻧــﺪﺍﺯﺩ .ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻨﻜــﻪ ﻣﻮﺿﻊﮔﻴﺮﻯﻫﺎﻯ ﺻﺮﻳﺢ ﻋﻠﻰ ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ »ﺁﻳﻨﺪﺓ« ﺳﻴﺎﺳــﻰ ﻋﻠــﻰ ﻻﺭﻳﺠﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺋﻴﺲ ﺩﻭﻟﺖ ،ﺑﺎﻧﺪ ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ﺭﺍ ﺣﺴﺎﺑﻰ »ﺗﻮﻟﺐ« ﺑﺮﺩﻩ .ﺭﺍﺩﻳﻮﻓﺮﺩﺍ، ﻣﻮﺭﺥ ﺳــﻰﺍﻡ ﻣﻬﺮﻣﺎﻩ ﺳﺎﻟﺠﺎﺭﻯ ﺑﺨﺸــﻰ ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺣﺒﺔ ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ﺑﺎ »ﺳــﻰﺍﻥﺍﻥ« ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺗــﺎﺏ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺳــﻮﺭﻳﻪ ﻣﻰﻧﻮﻳﺴﺪ: »ﻣﺎ ﻗﺘﻞ ﻭ ﻛﺸــﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﻣﻰﻛﻨﻴــﻢ ...ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺣﻜﻢ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺪ [...] .ﭼﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ«. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷــﺒﻜﻪﻫﺎﻯ ﻏﺮﺏ ﻛﻪ ﻣﺒﻠﻎ ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳــﻴﺎ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻳﻪ ﻫﺴــﺘﻨﺪ ،ﻭ ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﺔ ﻓﻴﮕﺎﺭﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻇﻬــﺎﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﺠﻴﺐ »ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﺳﻮﺭﻳﻪ« ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ! ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻣﺎ ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺨﺪﻭﺵ ﺍﺳﺖ .ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺍﺣﻤﺪﻯ ﻧﮋﺍﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻴﺎﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻜﻮ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻳﻪ ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ .ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺧﻼﻑ »ﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻥ« ﺩﻭﻟﺖ ﺳﻮﺭﻳﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻰﻛﻨﺪ، ﺧﻼﻑ ﻣﺴــﻴﺮ ﺁﻥﻫﺎﺋﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳــﻮﺭﻳﻪ ﻗﺼﺪ ﺑﺎﺯﺗﻮﻟﻴﺪ ﺳﻨﺎﺭﻳﻮﻯ ﻓﺠﻴﻊ ﻟﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ،ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺫﻋﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺩﻫﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺳــﺮﻛﻮﺏ ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺑﻰﻣﺤﺎﺑﺎﻯ ﺗﻔﻜﺮ ﺩﻣﻜﺮﺍﺗﻴﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺷــﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺟﻤﻜﺮﺍﻥ ،ﺗﻌﺠﺐ ﺁﻭﺭ ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰ ﺍﺳﺖ! ﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ؟ ﺟﻤﻜﺮﺍﻧﻰﻫﺎ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ »ﻣﻨﻄﻘﻰ« ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ؟ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ »ﻣﻨﻄﻖ« ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻛﺸﻮﺭ ﺣﺎﻛﻢ ﻧﻤﻰﻛﻨﻨﺪ؟ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﺑﻪ ﻛﻨﺎﺭ ،ﻣﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻊﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﺯ ﻧﻈــﺮ ﻣــﺎ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻧــﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ .ﺍﺣﻤﺪﻯ ﻧــﮋﺍﺩ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ ﺩﻣﻜﺮﺍﺗﻴﻚ ﺩﻓﺎﻉ ﻛﻨﺪ ،ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﺋﻴﺪ ﻣﺎﺳــﺖ .ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﺩﻣﻜﺮﺍﺗﻴﻚ ﺍﻳﺠﺎﺏ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮﻯﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﻜﻰ ،ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﭘﻠﻴﺴــﻰ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﺍﺧﺘﻼﻑﻧﻈﺮﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ،ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ... ﺩﺭ ﻛﺸــﻮﺭ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷــﻮﺩ .ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﻗﺒﻮﻝ ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺣﻘﻮﻕ ﺩﻣﻜﺮﺍﺗﻴﻚ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺤﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ .ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺁﻥ ﻳﻚ ﺩﻭﻟﺖ ﻗﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺍژﺓ »ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ« ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ،ﺳﻴﺎﺳــﻰ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺣﻘﻮﻗﻰ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻨﺪ. ﺧــﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺗﺒﻨﺪﻯ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﺷــﻬﺮﻭﻧﺪ« ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷــﺖ .ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ،ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺷــﺮﺍﻳﻂ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﺸﻮﺩ »ﺭﺃﻯﮔﻴﺮﻯ« ،ﺗﺸــﻜﻴﻞ ﻣﺠﻠﺲ ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ »ﺟﻤﻬﻮﺭ« ﺗﻤﺎﻣﺎً ﻧﻤﺎﻳﺸــﻰ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻣﻰﺷــﻮﺩ .ﺍﻳﻦ ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻝﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ؛ ﮔﻮﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﻗﺎﻯ ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺪﻳﺪﺍ ً ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ ﺷﺪﻩ. ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺸــﻴﻦ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻋﻨــﻮﺍﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﺒﻨﺪﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻧﻮﻋﻰ »ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ« ﭘﻴﺶﺑﻴﻨــﻰ ﻛﺮﺩ ،ﺍﻳــﻦ ﺍﺻﻼﺣــﺎﺕ ﻣﻰﺑﺎﻳــﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ﻋﻤﻠﻰ ﺷﻮﺩ ،ﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ »ﺧﻂﺍﻣﺎﻡ« ،ﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻣﻮﺳــﻮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ .ﺍﻣــﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﻭ ﺧﻂ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺷﻜﻞﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺧﻄﻮﻁ ﺩﻳﮕﺮ ،ﻳﻌﻨﻰ »ﺧﻂ ﺍﻣﺎﻡ« ،ﺍﺻﻼﺡﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﺳﺒﺰﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻛﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻏﻮﻏﺎﺳﺎﻻﺭﻯﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻛﻮﺩﺗﺎﻯ 22ﺑﻬﻤﻦ 57ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺧﻤﻴﻨﻰ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥﺍﺵ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑــﺎﻡ ﺁﻥ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺳــﻴﺪﻧﺪ .ﻣﻴﺎﻥ ﺣﻀﺮﺍﺕ »ﺧــﻂ ﺍﻣﺎﻡ« ﻭ »ﺳــﺒﺰ« ﻭ ﻏﻴــﺮﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻫﻢ ﺟﺎ ﺑــﺎﺯ ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﻮﺑﻴﺪﻥ ﺑﺮ ﻃﺒﻞ ﻫﻴﺎﻫﻮ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺷــﺮﺍﻳﻄﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻛﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺷــﻬﺮﻭﻧﺪﻯ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﻘﺪﺱ »ﺧﺮ ﺩﺟﺎﻝﻫﺎ« ﺷﻮﺩ. ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻏﻮﻏﺎﺳــﺎﻻﺭﺍﻥ »ﺻﺪﺭ ﺍﻧﻘﻼﺏ« ،ﻛﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﺎﻣﻌــﻪ ﻓﻌــ ً ﻼ ﺁﻥﻫــﺎ ﺭﺍ ﺑــﻪ ﺳــﻜﻮﺕ ﻭﺍﺩﺍﺷــﺘﻪ ،ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﮔﺎﺭﻯﺷﻜﺴــﺘﺔ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﺳــﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﺴــﺘﺒﺪﺍﻧﺔ »ﺭﻫﺒــﺮ« ﭘﻴﺶ ﻣﻰﺭﺍﻧﺪ ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴــﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻜﺎﺭﻯ ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻣﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﺯ ﻗﻤﺎﺵ ﺧﺎﻧــﻮﺍﺩﺓ ﻻﺭﻳﺠﺎﻧﻰ ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪ ﻣﻰﺷــﻮﺩ .ﺍﺣﻤﺪﻯﻧﮋﺍﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﻴﺎﺳــﺖﻫﺎﻯ »ﺍﻋﻼﻡ ﺷــﺪﻩ« ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﺴﻜﻮ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺟﺎﺋــﻰ ﺑــﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﺓ ﺑﺎﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺃﺱ ﻫــﺮﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺠﻮﻳﺪ .ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎﻯ ﻗﻀﻴﻪ ﺭﻭﺷــﻦ ﺍﺳــﺖ ،ﻭﻟﻰ ﻧﻜﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳــﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻛﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﺨﺴــﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﺍﻭﺑﺎﻣﺎ ﺗﺎ ﻛﺠــﺎ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﺔ ﻣــﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ،ﻳﻌﻨﻰ »ﺧــﺮﻭﺝ ﻇﺎﻫﺮﻯ« ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷــﺮﺍﻳﻄﻰ ﺍﺟﺮﺍﺋــﻰ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻈﺮﺍﺕ ﻛﺎﺥﺳــﻔﻴﺪ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳــﺪ .ﻣﻰﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ »ﺳــﺨﻨﻮﺭﻯﻫﺎ« ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﭘﺎﻯ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﻋﻤﻞ ﻣﻰﮔﺬﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﻣﻌﻀﻼﺕ ﻋﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ .ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺑﻌﺪ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻳﻨﺪﺓ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺳﻮﺭﻳﻪ ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ؛ ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺁﻳﻨﺪﺓ ﺳﻴﺎﺳــﺖﻫﺎﻯ ﻛﻼﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧــﻪ ﺭﺍ ﻧﻴــﺰ ﺭﻗﻢ ﺧﻮﺍﻫــﺪ ﺯﺩ .ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺑﻌــﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻰ ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﺴــﺘﻘﻴﻢ ﺧﺎﻧــﻮﺍﺩﺓ ﻻﺭﻳﺠﺎﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴــﺖ ﻃﺮﺡ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥﺍﺵ ،ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺭﻳﺎﺳــﺖ ﺟﻤﻬــﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﻰ ﻛﻨﺪ .ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﻴﭽﻴﺪﺓ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻛﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﺍﻓﻜﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺧﺼﻮﺻﺎً ﻛﻪ ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ »ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺍﻓﻜﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻰ« ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑــﺎ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣــﻮﺵ ﻛﻨﻴﻢ ،ﻭ ﺁﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗــﻼﺵ ﺟﻬﺖ ﺗﺄﻣﻴــﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯﻫــﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ،ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳــﻰ
ﻫﻤﻴﺸــﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ،ﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺩﻭﻟﺖﻫــﺎ .ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ،ﺑﺮﺭﺳــﻰ ﻣﻮﺿﻊﮔﻴﺮﻯ ﺩﻭﻟﺘﻤﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﺳــﻄﻮﺡ ﺟﻬﺎﻧﻰ ،ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﺍﻳــﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯﻫﺎ ،ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳــﻤﺖ ﻭ ﺳﻮﻯ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻯ ﻛﻼﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦﺗﺮ ﻛﻨﺪ، ﺑﻪ ﻫﻴــﭻ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧــﺪ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﺗــﻼﺵ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻘﻖ »ﺩﻣﻜﺮﺍﺳﻰ« ﺷﻮﺩ.