Page 1

dossier campervakanties

42 safe


campervakanties dossier

RIJDEND KASTEELTJE Tekst Nathalie Huigsloot

In the middle of nowhere in een prachtig natuurgebied neerstrijken, terwijl je je eigen huisje op wielen bij je hebt: dat is de campervakantie bij uitstek. Steeds meer mensen raken verliefd op de vrijheid die de kampeerauto biedt. Toch is het niet alles romantiek wat de klok slaat.

Beeld Hollandse Hoogte en Getty Images

safe 43


dossier campervakanties

‘It’s just like any other car’, knauwen de twee Amerikaanse pensionado’s van wie Peter van Riessen en zijn gezin een elf meter lange camper heeft gehuurd, waarna ze in jeugdig tempo wat instructies geven. Voor binnen is de belangrijkste aanwijzing: ‘It’s just like home.’ En ook het uitrollen van het zonnescherm is volgens het tweetal kinderlijk eenvoudig. Klik-klik-klik-klik, de rest wijst zich vanzelf. Ja ja, knikt Van Riessen, terwijl hij denkt: er zal binnen vast wel ergens een dik boek liggen waarin we het allemaal nog even rustig na kunnen lezen. Na een stop bij een Walmart, waar uitgebreid boodschappen wordt gedaan, draait hij opgetogen de weg op. America here we come! Het duurt een minuut tot zijn dochter Lauren begint te gillen. ‘Ik kijk achterom en zie een tsunami van melk op me afkomen’, lacht Van Riessen. ‘Blijkbaar zat er een knipje op de ijskast dat we dicht hadden moeten doen. Nu golfde er een gallon melk van achteren naar de bestuurderscabine. Eindeloos zijn we aan de slag geweest om het schoon te krijgen, maar omdat het ook in de buizen voor de airco en de verwarming terecht was gekomen, bleef het stinken. De zure melkdampen golfden een week later nog op ons af. We hebben onze RV toen maar omgedoopt tot SRV.’

jaar willen ze het zelfs weer doen. En zij zijn bepaald niet de enigen die voor de kampeerauto zijn gevallen. In de afgelopen tien jaar is het aantal camperbezitters in Nederland verdrievoudigd. Er rijden er een dikke zestigduizend rond. Het zijn vooral de empty nesters die ze aanschaffen – die hebben veel vrije tijd en aardig wat te besteden – maar veel meer mensen huren een kampeerauto. Was de campervakantie voorheen vooral iets voor oude van dagen, tegenwoordig vallen ook de jonge senioren, gezinnen en tweeverdieners voor het gehuurde huisje op wielen. De ene dag zetten ze hun koffie aan de voet van de Grand Canyon, de volgende dag drinken ze een bakkie langs een kabbelend beekje waaruit een lief Bambiehertje wat slokjes water slurpt. Camperaars zoeken vrijheid, zegt Willem Helwegen, directeur van de Nederlandse Kampeer Club, die met haar 22.000 leden de grootste campervereniging van Europa is en de laatste jaren groeit als kool. Ze trekken in tegenstelling tot caravanners en kampeerders elke dag ergens anders naartoe. Ze houden van de flexibiliteit die de camper biedt. Niet op voorhand vastleggen waar je naartoe gaat, maar afhankelijk van het weer of andere omstandigheden je pad kiezen. Een ander verschil: een caravanner heeft de eerste dag een rotdag, omdat Bambie-hertje hij lang moet rijden, terwijl voor een camperaar de vakantie begint als hij de straat uit rijdt. Hoe romantisch dat allemaal Ondanks de zure dampen en het ontbreken van een zonnescherm – er bleek geen boek in de camper te liggen, en zonder ook klinkt, toch moet je het camperen volgens Helwegen niet idealiseren: ‘Als iemand zegt: “Ik heb nog nooit gecamperd, handleiding had Van Riessen, oprichter van een advocatenkantoor, geen flauw idee hoe je er beweging in kreeg – heeft maar ik wil zo’n ding kopen”, zeg ik altijd: “Ga eerst maar eens het gezin fantastische tijden met hun SRV-bus beleefd. Dit huren.” Camperen kan namelijk nogal eens lastig zijn voor

44 safe


campervakanties dossier

peter van Riessen en zijn gezin

mensen die totaal niet technisch onderlegd zijn. Je moet toch met zo’n gas- en waterinstallatie kunnen omgaan. Veel mensen hebben romantische ideeën bij een camper, maar die komen niet altijd overeen met de realiteit.’

gewoon elke dag uren bezig om je vorken in te pakken.’ Een ander aspect dat Witteman in haar kinderdromen over het hoofd had gezien, is dat je elke keer zelf de verwarming, de elektriciteit en het riool moet aansluiten. ‘Dat is nog een heel geklooi’, vindt Witteman, die met haar man Philippe Remarque – hoofdredacteur van de Volkskrant – toch jarenOntgoochelde kinderdromen lang de ontberingen van het Moskouse leven trotseerde. ‘Je Een van die dromerige mensen is Sylvia Witteman. ‘Reizen met de camper was voor mij een kinderdroom’, vertelt de hebt zoveel verschillende klepjes en piepjes en pafjes die je in de juiste stand moet draaien, wil je niet zonder stroom of columniste van onder andere Volkskrant Magazine en Linda. ‘Vanaf de bultige achterbank van mijn vaders oude eend keek water komen te zitten, en dat moet je allemaal wel even leren. ik altijd al afgunstig naar gezinnen met een camper. Zo’n Dus dat hele romantische idee van dat alles het vanzelf doet en jij lekker uit je raam kijkt, dat klopt niet. Je moet toch die woonwagentje met een poppenfornuisje en een echt wc’tje leek mij de ideale combinatie van avontuur en huiselijkheid. slang loskoppelen, terwijl de stront over je schoenen stroomt. Het feit alleen al dat je gewoon op de plee kunt zitten terwijl je We hadden ook uitgebreide instructies gekregen over hoe je rijdt, leek me heel spannend. Maar mijn ouders dreven de spot dat riooltje leeg moest maken, inclusief de zeer dwingende met de bewoners die volgens hen zakken kruimige aardapvermelding dat het ábsoluut schoon teruggeven moest worpels en pakken koffie Hag van thuis meenamen uit truttige den, en naar mijn idee heb ik ook precies gedaan wat zij zeiden. Maar toen we weer bij het verhuurbedrijf aankwamen en angst voor Franse culinaire buitenissigheden. Gelukkig bleek de droom van een rijdend huisje zich te hebben voortgeplant zij die slang opentrokken, kwam er een enorme lading ellende in de hoofdjes van mijn kinderen en kwam het er toch van. We de parkeerplaats op stromen. Dat was redelijk gênant. Dat huurden in Amerika de allergrootste camper die ze hadden. hebben we toen maar snel afgekocht, waarna we ons rap uit Alleen bleek het toen niet heel erg mee te vallen.’ Het aller­ de voeten hebben gemaakt.’ En zo zijn er wel meer dingen die ergste vond Witteman het gerammel en gerinkel tijdens het je onder de knie moet hebben voor een rimpelloos camperberijden. ‘Er zit een enorme huisraad in zo’n groot ding. En dat staan. Witteman: ‘De ijskast doet het bijvoorbeeld alleen als schudt en rammelt verschrikkelijk. De kopjes, de messen, de je rijdt, vandaar dat iedereen er bij elk pompstation een zak ijs vorken, alles en continu. Dat is vrij slopend. In het begin proin gooit, anders bederft alles. Dat is ook weer een ding aan die beerden we met proppen theedoek die vorken een beetje rus- romantische droom dat alles vanzelf gaat in zo’n camper. Dat is gewoon niet zo.’ > tig te krijgen, maar daar is geen beginnen aan. Dan ben je

safe 45


Jacht op wielen

Op elkaars lip

Toch vallen er voor mensen met een goedgevulde beurs wel wat ontberingen te omzeilen. Kurt Verhulst van Mobile­ drome, een van de grootste camperbedrijven van Nederland, lijkt het – ondanks dat het toch zijn boterham betreft – bijna jammer te vinden. ‘Tegenwoordig zijn die campers zo luxe, tot en met de sfeerverlichting waar menigeen jaloers op zal zijn, dat ik wel eens denk: jongens we slaan door. Camperen is nog steeds kamperen, maar qua luxe doet de gemiddelde camper niet meer onder voor je huis. Het heeft eigenlijk niets meer met kamperen te maken. Dat geldt ook voor de navigatiesystemen. Ik zeg wel eens: nou, dan rijd je verkeerd en kom je terecht in een ander dorpje dan gepland, dat is toch juist leuk? Maar vrijwel niemand wil dat meer. Sterker, de vraag naar luxe is een duidelijk zichtbare ontwikkeling en dus worden de kampeerauto’s steeds groter, luxueuzer en duurder. Maar daarvoor moet je dan wel stevig in de buidel tasten. Want beginnen de prijzen voor een gebruikte camper bij pak ’m beet 25.000 euro en voor een nieuwe bij zo’n 45.000 euro (voor huur is dat per week ongeveer 525 euro in het laagseizoen en ongeveer 1000 euro in het hoogseizoen), ze lopen bij hem in de winkel op tot 400.000 euro. En dan heb je nog niet eens the top of the bill. De duurste camper die in Europa rondrijdt, kost 1,2 miljoen euro. Maar dan heb je wel een rijdende villa, of, zoals de Futuria Sports & Spa wordt aangeprezen: ‘een jacht op wielen’, met een badkamer, een slaapkamer, een flatscreen-tv, een elf meter lang dakterras met jacuzzi en een garage voor de sportauto. Het ding weegt zes ton, dus aan wegenbelasting ben je ook nog een paar centen kwijt.

Eleonora van Vloten (49) moet er niet aan denken. Veel liever trekt zij er in de schoolvakanties met haar man en drie kinderen op uit in hun omgebouwde TNT-busje. Ze voelt zich totaal niet thuis tussen de grote witte campers. ‘Wij voelen ons wel héél erg klein tussen die dingen, wij staan liever bij de tentjes. Dat zijn vaak ook wat avontuurlijkere mensen. Die mensen in die enorme campers kunnen voor drie maanden aan eten meenemen, en ze hebben airco, dus ze hoeven die bus nauwelijks uit. En dat doen ze dan ook niet.’ Extra amusant vindt ze het dan ook om juist die lieden met hun chemische toilet te zien zeulen. ‘Die lopen dan over het terrein met zo’n quasinonchalant hoofd van: nee hoor, ik loop hier echt niet achter een klotsende bak stront op wieltjes. Of ze nemen de hond mee en communiceren non-verbaal: ik laat even de hond uit!’ Het ergste vindt Van Vloten nog wel de Italianen die er een handje van hebben een Italiaans dorpspleintje na te bootsen. ‘Dan zetten ze drie van die dingen in een u-vorm en daar middenin gaan ze dan met elkaar zitten eten. Of ze zetten hun camper tussen alle andere campers die op een geasfalteerde camperplaats staan uitgestald. Dat zijn vaak van die flatgebouwen van twee verdiepingen, met slide-outs waarmee je even een ruimte met een driezitsbank uitschuift. Dat zijn echt villa’s. Als je tussen al die witte, kolossale dingen op een parkeerterrein staat, heb je het gevoel dat je in de Bijlmer bent.’ Volgens Verhulst van Mobiledrome zijn het niet alleen de Italianen die er de voorkeur aan geven om tussen de anderen op een camperplaats te gaan staan. Ook Nederlanders verkiezen vaak gezelligheid boven een paar sprietjes gras.

46 safe


campervakanties dossier

de amerikaanse camper van de Familie witteman-remARQUE

‘Sommige mensen willen juist niet in the middle of nowhere staan, maar liever hutje mutje met andere campers’, weet Verhulst. ‘Dat zijn, met alle respect, vooral de oudjes. Die vinden het gezellig, zo dicht bij elkaar. En maar kletsen. De eerste dag van hun overwintering zijn ze dan een dopje van hun ventiel verloren en na een paar maanden is het verhaal dat hun hele camper is gestolen, zo kom je de winter wel door.’ Dat is niets voor Van Vloten. Juist de kneuterigheid van het camperen maakt het voor haar en haar gezin aantrekkelijk. Toen ze hun TNT-busje kochten, zat er nog niets in. Samen met haar man heeft ze er jaren over gedaan voordat het helemaal naar wens was ingericht. ‘Mijn man houdt van klussen en ik van puzzelen’, vertelt Van Vloten. ‘Vroeger maakten we samen altijd al poppenhuizen voor de kinderen. Dit leek er wel een beetje op.’ De inrichting zou inderdaad ook prima in een poppenhuis passen, het thema ‘blauw-wit-geruit’ is met minutieuze precisie doorgevoerd. Van de gordijntjes, de kussens, de lampjes, het bestek, de borden en de theedoeken tot de boodschappentassen en het naaigerei-etui: alles is blauwwit. En dat allemaal op een oppervlakte van acht vierkante meter. Daar leven en slapen ze met z’n vijven. Ook zonder aanleg voor claustrofobie zou menigeen er gillend gek van worden om zo dicht op elkaars lip te zitten, maar de Van Vlotens, die in de afgelopen dertien jaar heel Europa door crossten, vinden het juist heel knus, zo samen. Het besef dat je heel weinig nodig hebt, doet hun elke keer weer goed. ‘Het brengt je terug naar de basis en dat geeft een groot gevoel van vrijheid. Je moet het echt samen klaren, maar je geniet ook samen. En doordat je zo op elkaar bent aangewezen, is

het veel hechter dan in het normale leven. Je leert rekening met elkaar te houden, en te delen. Wij krijgen een enorm Pipo-gevoel als we er met ons busje op uittrekken.’

Een nieuw leven Die nabijheid die de camper biedt, was ook voor de 64-jarige Eugene Jacquot juist een aspect dat hem aantrok. Toen zijn vrouw totaal onverwacht overleed, stortte zijn wereld in. Zijn zoon opperde om samen zes weken in een camper door Australië te trekken, om letterlijk afstand te nemen van wat hun was overkomen. ‘Ik zat in een roes van verdriet en zei meteen: ja, dat doen we’, vertelt Jacquot, die er geen moment spijt van heeft gehad. ‘Want juist doordat je in een camper zo op elkaars lip zit, kom je heel dicht bij elkaar. En door de camper ontmoet je ook veel andere mensen aan wie je je verhaal kunt vertellen. Camperaars zijn vaak nieuwsgierige, avontuurlijke, extraverte mensen die snel contact maken, maar die ook gemakkelijk weer afscheid kunnen nemen. Die gesprekken die ik met hen had, hebben me enorm geholpen in het verwerkingsproces.’ Jacquot krijgt de smaak van het reizen door de camper te pakken. Als hij een tijd later een nieuwe vriendin ontmoet die net als hij heel reislustig is, besluit hij er zelfs één te kopen. ‘Het verdriet draag je voor altijd met je mee. Maar je ontdekt ook nieuwe mogelijkheden en dat is begonnen tijdens onze camperreis in Australië. Dat heb ik doorgezet. Eerst met een tweedehands camper en nu met een nieuwe.’ Er is letterlijk een wereld voor hem open gegaan. Jacquot: ‘Je pakt dat ding en je ziet wel waar je naartoe gaat, dat vind ik heerlijk.’  >

safe 47


dossier campervakanties

Out of Africa Het gevoel dat de wereld dankzij de camper aan je voeten ligt, is wat ook Marloes (27) en Gerard (29) zo trekt aan het camperbestaan. Beiden hebben een sabbatical van ruim een jaar genomen om met hun gele VW-busje de wereld in te trekken. Marloes: ‘We leven met de dag. We houden erg veel van het ongebondene, we zien wel waar het ons brengt.’ En dat is best ver. Op 10-10-2010 vertrok het stel samen met hun hond richting het Midden-Oosten en inmiddels heeft de Duitse herder piramides gezien, gerend over de Kilimanjaro en oog in oog gestaan met tijgers. Na Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Turkije, Syrië, Jordanië, Egypte, Sudan, Ethiopië en Kenia te hebben bezocht, zit het drietal nu in Tanzania. Hoe ze verder gaan, is niet bekend. Gerard: ‘De exacte vervolgroute bepalen we onderweg. We hebben tot december.’ Hoe prachtig het kan zijn om dankzij de camper in the middle of nowhere te bivakkeren, ondervinden Marloes en Gerard elke dag weer. Ze waren in de Masai Mara, waar ze leeuwen met welpen hebben gezien die een complete buffel opsmikkelden. Ze stopten voor een bakje zelfgezette koffie in de dampende regenwouden. Ze sliepen in de stoffige savanne en in de grootste zandbak ter wereld, de Sahara. Marloes: ‘In Sudan zijn we de woestijn in gereden. We stonden daar, terwijl we wisten dat de dichtstbijzijnde plaats tweehonderd kilometer verderop was. ’s Avonds zijn we gewoon op onze rug gaan liggen om naar de sterren te kijken. Zonder omgevingsverlichting was dit de meest heldere sterrenhemel die we ooit hebben gezien. Het grappige was dat we allebei pijn in onze oren hadden van de piep die je kunt krijgen als er helemaal geen geluid te horen is. We genoten zo 48 safe

van de stilte dat we besloten nog een dag te blijven staan.’ Ze nemen dan wel altijd een paar voorzorgsmaatregelen. Gerard: ‘Met name in de woestijngebieden, zoals Egypte en Sudan, zijn er helemaal geen campings te vinden en ben je wel genoodzaakt wild te kamperen. Dan zorgen we er altijd voor dat we zonder te keren kunnen wegrijden en hebben we altijd de sleutel in het contact zitten als we slapen. Verder rijden we altijd met de deur op slot en in de steden met het raam dicht.’ Douchen doen ze bij voorkeur in het donker. Uit angst voor onverwachte pottenkijkers. Dan hangen ze hun solardouche, een zak van twintig liter die overdag door de zon wordt opgewarmd, hoog in een boom. Meestal is het geen probleem om in alle privacy even lekker warm te douchen. Marloes: ‘Op één keer na dan. We hadden onze bus op een zandpad neergezet, zagen verder geen bandensporen en verheugden ons op een rustig avondje. Maar net op het moment dat het eten op tafel stond, kwam er een kudde van bijna honderd kamelen langs gestapt. Eerst wachtten we nog met eten, maar ja, dat werd ook langzaam koud. Er zat dus niets anders op dan stoïcijns door te eten, terwijl de kamelen onze borden bekeken. Maar douchen met zoveel bekijks ging me toch net te ver.’

safari voor beginners Het klinkt allemaal heel avontuurlijk, toch hoef je niet per se een enorme held te zijn om een campervakantie als deze aan te durven. Voor helden op sokken bestaan er groepsreizen, waarbij je overdag in je uppie rondrijdt en elke avond samenkomt op een gemeenschappelijke camperplaats. Is er iets met je camper aan de hand, dan is er een technicus die het


eleanora van vloten en gezin

probleem verhelpt. Het is een steeds grotere groep mensen die hiervoor kiest, weet Harco van Uden van Wereldcontact, die al jaren campervakanties organiseert. ‘Tot een jaar of vijf geleden hadden mensen onze hulp niet nodig. De 55-plussers die toen op campervakantie gingen – de eerste avonturiers – gingen naar Nieuw-Zeeland, Australië en Amerika en wilden alleen dat we ter plekke een camper voor hen reserveerden. Nu zie je steeds meer lifestyle-camperaars. Mensen die minder avontuurlijk zijn en toch dit soort reizen willen maken. Alleen willen zij wel alles van tevoren geregeld hebben. De route ligt helemaal vast. Ze willen alle campingplaatsen gereserveerd hebben.’ Deze groep kiest volgens van Uden vooral voor gezelligheid, zekerheid en veiligheid, maar durft dan de ruigere wel vakantie aan. Zo is de 42-daagse reis door Afrika – 6850 km door Zuid-Afrika, Namibië en Botswana à 6500 per persoon, inclusief vlucht – enorm in trek. Dan rij je overdag letterlijk tussen de olifanten en zit je ’s avonds buiten op je eigen tuinstoeltje te genieten van het Out of Africa-uitzicht.

Broederschap Het is dus heel divers hoe camperaars hun campervakantie invullen. Of zoals meneer de Uil van De Fabeltjeskrant het eens zo treffend samenvatte: zoveel mensen, zoveel wensen. Toch is de onderlinge samenhang over het algemeen groot. ‘Het is voor de camperwereld typerend dat er weinig pikorde is’, zegt Willem Helwegen van de NKC. ‘De zelfbouwer die timmerman is en de notaris die een dure camper koopt, staan gebroederlijk naast elkaar. Het is een wereld apart, waar rangen en standen niet bestaan. Camperaars wuiven ook naar elkaar. En ze zoeken elkaar altijd op.’

Dat is ook de ervaring van columniste Sylvia Witteman. Hoe­ wel haar kinderdroom gedeeltelijk uit elkaar spatte door het gerammel en de riooldebacles, werd zij wel gegrepen door de gezellige sfeer op de campsides. ‘Iedereen helpt elkaar, iedereen leent je wc-papier. Er is helemaal geen onmin. Iedereen zit bij elkaars vuur en drinkt elkaars bier, terwijl het allemaal zeer uiteenlopende mensen zijn. Dat is echt opvallend. En echt heel gezellig.’ Ondanks de vrolijke aard van camperaars bestaat er volgens Helwegen tussen de camperaars en de andere camping­ bezoekers – de caravanbewoners en de kampeerders – wel enige wrijving. Zeker tussen camperaars en caravanners lijkt er wel iets van rivaliteit te bestaan. Helwegen: ‘Ze vinden zichzelf allebei het avontuurlijkst. Camperaars vinden de caravanners saai, onavontuurlijk en behoudend, caravanners vinden de camperaars verwende rijke lui.

afvallige Een camperaar lijkt er ook niet heel goed tegen te kunnen als anderen zijn voorliefde voor zijn huis op wielen niet lijkt te delen. Tegen een camperfan zeggen dat je zelf liever met een auto door Amerika trekt en hotelletjes en motelletjes aandoet, kan een gevoelige snaar raken. Toch zijn er mensen, zoals Sonja Voll, die na een campervakantie besluiten voortaan weer de auto te pakken. ‘Al tijdens de vakantie werd het ons duidelijk dat wij geen campermensen zijn en voortaan gewoon weer lekker een SUV huren en in motels zullen overnachten’, zette ze op haar weblog, en voegde daarbij een uitgebreide lijst met voor- en nadelen, waarbij de nadelen het in aantal duidelijk wonnen van de voordelen.  >

safe 49


dossier campervakanties

50 safe


Marloes, gerard en bronco

Haar nadelen: ondanks antislipmatjes en keukenpapier rammelt er altijd van alles tijdens het rijden. Het is een enorm gehannes om iedere dag het bed op te maken. Je moet tijdens de vakantie poetsen en koken ‘en dat doen we het hele jaar al genoeg’. Het allerergst misten ze nog wel de bad­ kamer. Voll: ‘In de camper zit die ook wel, maar dat is allemaal zo klein. Je kunt er nauwelijks je kont keren. Hetzelfde geldt voor het toilet.’ Verder vinden ze het leuk om van de gebaande weg af te gaan en dirt roads te rijden, maar met een camper kan dat niet. Je doet bovendien overal veel langer over, omdat je niet zo hard kunt rijden. En als je eenmaal staat en de camper aangesloten is aan de hook-ups op de camping, gooi je ’m niet gauw weer even los om ergens naartoe te rijden. Verder is het brandstofverbruik veel hoger dan bij een auto. Tel daar de huur van de camper en de gereden miles die afgerekend moeten worden bij op en je bent – zeker in een land waar de hotelovernachtingen niet al te duur zijn – doorgaans een stuk duurder uit. Daarbij zit je aan een camper die niet bevalt, wekenlang vast, terwijl je bij een tegenvallende kamer gewoon uitcheckt. O ja, en leven uit een koffer geeft de familie Voll een avontuurlijker gevoel dan leven uit kastjes. Thuis leven ze ook al uit kastjes.

naar Amerika gaan en dat dan doen met een huurauto en in motels overnachten. Een gemiste kans in het camperland bij uitstek!’ Ook op andere plekken op internet buitelen de argumenten over elkaar heen. Camperen geeft je vrijheid. Nee, juist niet! Want je kunt niet overal komen en je zit voortdurend op elkaars lip. Het is veel duurder! Nuut man, als je alle restaurantbezoeken die je uitspaart, meerekent, ben je veel goedkoper uit. O ja?! En het brandstofgebruik dan, die camper slurpt als een gek. Of: je kunt geen kleine dorpjes bezichtigen met zo’n groot monster. Ach welnee, Amerika is een prima land voor zo’n ding. Als je naar een supermarkt gaat, is de parkeerplaats zo groot. Daar zou je ook prima met een Boeing 747 kunnen inparkeren. Meestal eindigt zo’n subdiscussie met een ‘het is heel persoonsgebonden’ van een allessussende conflictmijder. En dat is ook niet helemaal onwaar. Wat de een heerlijk vindt – in the middle of nowhere bivakkeren – vindt de ander vreselijk – die herten bleven maar naar de kinderen happen. ‘Het is ook wat je gewend bent’, relativeert Voll. ‘Wij houden erg van actieve vakanties, maar we zijn gewoon geen kampeerders. We hebben altijd in hotels geslapen. We zijn gewoon een beetje verwend.’

discussie De nadelen doen de digitale gemoederen van menig camperfan beroeren. Waarom moeilijk doen over dat poetsen?! Dat is toch een werkje van niks! Een doekje over de wc-bril, even afwassen en klaar, dat is hooguit een paar minuten werk. Ook Volls argument dat het niet leuk is om op vakantie ook nog eens te moeten koken, wordt veelvuldig weerlegd: ‘Bij ons wordt er alleen gebarbecued door mijn man en dan gooi ik de mayo, ketchup, mosterd, zout, peper en een zak ingevroren buns en wat magnetronfrietjes naar buiten.’ Weer een ander roept: ‘Ik vind het altijd zonde om te horen dat mensen weken

Campers en kinderen Of de campervakantie geschikt is voor kinderen blijft een heikel punt. Vreemd genoeg zegt een aantal verhuurders tegen hun eigen commerciële belangen in dat het geen goed idee is. De een heeft een kind van twee en die zou veel te jong zijn om er iets aan te beleven, de ander heeft pubers, maar dat vecht elkaar dan weer de hut uit. De heer Kruisinga van Kruisinga-campers komt er ronduit voor uit dat hij de gezinnen met kinderen liever aan zijn zaak voorbij ziet lopen. ‘De tweeverdieners en de grijze golf zie ik graag komen.  >

safe 51


dossier campervakanties Ook met de camper op reis?

52 safe

Koop of huur? Of je een camper moet kopen of huren is afhanke­ lijk van de stallingsmogelijk­ heden, de frequentie van je uit­ stapjes en de inhoud van je beurs. Als je één keer per jaar drie weken op vakantie gaat, kun je beter huren. Sowieso raadt iedereen aan om eerst een cam­ per te huren, hoe zeker je ook van je zaak bent. De indeling kan bijvoorbeeld toch tegenvallen. Ouderen wordt door de camper­ dealers vaak aangeraden om twee enkele bedden te nemen, omdat ze er ’s nachts nogal eens uit moeten. Pas na een paar weken klauteren zijn ze zelf ook

overtuigd dat twee enkele bedden een stuk praktischer is. Check Bij koop is het belangrijk om goed te controleren of de camper niet lek is. Doe een vochtcontrole en check vooral de vloer. Let ook op je lengte. Als je even in zo’n camper bent, maakt het misschien niet uit als die wat aan de krappe kant is, maar na een paar weken in een te kleine cabine te hebben gere­ den en je hoofd voor de zoveel­ ste keer te hebben gestoten, kan je huwelijk zomaar op sprin­ gen staan. Doorslag Koop een camper in de buurt. Campers in Duitsland zijn

vaak goedkoper – ook vanwege de BPM – maar als er iets mis is, moet je wel helemaal daarheen. De meeste mensen kopen op prijs. ‘O, 35.000 euro, dat bedrag hadden we precies in gedach­ ten.’ Maar laat je niet alleen lei­ den door de prijs. Let vooral ook op de indeling en de grootte van de camper. Als je gaat huren: ga even in dat bed liggen. Wonen Mensen die na hun pen­ sionering hun huis willen verko­ pen en in een camper willen gaan wonen: let op! De meeste stellen keren na twee jaar met hangende pootjes terug. Dan is het feest voorbij. Een camper

blijkt daarvoor toch vaak te klein. Wie drie weken met een camper op één plek wil gaan staan, kan veel beter een caravan nemen. Dan kun je gewoon met je eigen auto erop uit. Een camper is niet om te staan, maar om te reizen en te trekken. In Nederland moet je rijbewijs C hebben om met zo’n loeier van een bakbeest te mogen rijden. In Amerika niet, en blijf je wel gewoon verzekerd. Tot slot ‘Camperen houdt je jong’, zegt Willem Helwegen van NKC. ‘Camperaars houden meer leven en meer pit, want om elke dag te trekken moet je energie hebben.’

Die brengen de camper ook altijd netjes en heel terug. Maar mensen met kinderen vernielen mijn campers. Ik vind het ook zielig voor de kinderen. Want mensen met een camper hebben de neiging om altijd te veel te rijden. Ze doen bijvoorbeeld in veertien dagen een rondje Schotland met hun drie kleine kinderen. Die vervelen zich dan stierlijk. Die hebben veel liever een caravan met een zwembad en een speeltuin.’

blijft vinden is dat hij bijna geen vriendjes kan maken. ‘Dan heb ik net een vriendje gemaakt en dan moeten we de volgende dag alweer weg’, zegt hij terwijl hij voordoet hoe hij dan vanachter het camperraam met een beteuterd gezicht zwaait naar zijn nieuwe, maar zeer kort verworven vriendje. Daarom hebben zijn ouders nu maar besloten om iets langer op een plek te blijven staan.

afscheid

vermaak

Toch vonden de kinderen van Van Riessen – ondanks de zure melklucht – de campervakantie hartstikke leuk. Oudste (puber)zoon Casper: ‘Het enige wat ik niet leuk vond aan de campervakantie was om hem weer in te leveren. Ik was wel gehecht geraakt aan dat ding. Ik miste hem daarna gewoon.’ Zijn vader: ‘We hebben dagen gehad dat we niemand tegenkwamen. Zo afgelegen en rustig is het op sommige plekken in Amerika. In een auto zou dat voor de kinderen enorm saai zijn geweest, maar nu zaten zij achterin lekker een beetje te kaarten of met hun Nintendo te spelen.’ Ook de kinderen van Eleonora van Vloten gaan ondanks de beperkte ruimte graag met hun busje op vakantie. Er zitten schermpjes in het busje waarop ze dvd’s kunnen kijken en ze genieten van het samen zijn. De middelste dochter Lotus (14) denkt dat haar band met haar jongere broertje Zenzo (10) en oudere zus Amber (18) veel intiemer is dan die bij vriendinnen door de manier waarop zij van kleins af aan vakantie vieren. Amber vindt tegenwoordig op het einde van de reis de ruimte van het piepkleine huisje wel wat benauwend worden. ‘Dan wil ik graag een deur achter me dichtdoen, maar dat gaat in zo’n busje niet.’ Gek genoeg mist ze het busje ook weer als ze eenmaal thuis zijn. Haar broertje zegt zich tijdens het rijden wel eens te vervelen. Gelukkig heeft hij het knutselen van zijn ouders geërfd en kan hij zichzelf goed vermaken door bijvoorbeeld van een pen en een boomblad een poppetje te maken. Maar wat hij jammer

De kinderen van Sylvia Witteman zijn dankzij het correspondentschap van hun vader zo bedreven geraakt in het maken en afscheid nemen van vriendjes, dat vriendjespolitiek in huize Witteman geen probleem is. Juist als je kinderen hebt, vindt Witteman de camper de ideale manier om Amerika te ontdekken. ‘Amerika is zo groot en mooi, dat kun je ook wel met de auto doen, maar die kinderen gaan natuurlijk zeuren als ze de hele dag achter in een gewone auto moeten zitten. Dat was met de camper niet het geval. Tijdens het rijden vermaakten ze zich al prima omdat je zoveel kunt zien door het panoramische raam. Verder konden ze zich lekker vrij bewegen. In de auto zitten ze vastgesnoerd in gordels en daar hebben ze een hekel aan. Dat had hier officieel ook gemoeten, maar na een paar dagen lieten we dat varen. Dus toen gingen ze gewoon op het grote bed liggen lezen, terwijl we reden. Of op de laptop spelen. Of gewoon rennen door die auto. Dat laatste was natuurlijk wel een beetje eng. Als mijn man plotseling moest remmen, werden de kinderen echt als tegels door die elf meter lange camper geslingerd. Maar zij vonden het supergezellig. We hebben ook echt op plekken gestaan met hertjes die langshuppelden en beren die langskwamen, dat vonden de kinderen geweldig. En sowieso is het eerlijk gezegd eigenlijk best geweldig. Er zitten ook nadelen aan, het is anders dan dat je je voorstelt, maar het is op een bepaalde manier ook wel weer veel leuker dan je had kunnen bedenken.’ ■


campervakanties dossier

safe 53


Dossier Campervakanties  

Artikel Rijdend Kasteeltje over vakantie met de camper, uit Safe Magazine.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you