Mostra "Ao norte unha montaña…"

László Krasznahorkai

Ao norte unha montaña, ao sur un lago, ao oeste uns camiños, ao leste un río Tradución do húngaro de Sergio de la Ossa e Veronika Gergely

NinguĂŠn o viu dĂşas veces

II O tren non corría sobre raís, senón sobre unha única e estarrecedora coitela: a tolemia equilibrada e sinistra da orde das comunicacións urbanas marcaba, pois, xunto a aquel trémulo pánico interior que significaba a chegada no convoi da liña Keihan, o comezo, e ao baixar despois de Shichijo, no barrio de Fukuine, da banda do que fora antano o Rasho-mon, do que xa non quedaban vestixios, víanse de súpeto outro tipo de edificios, outro tipo de rúas, coma se subitamente as cores e as formas se perdesen, sentiu que estaba fóra da cidade, unha soa parada máis aló, pero que chegara ás aforas de Quioto, malia que naturalmente a cidade tampouco perdía aquí os seus segredos máis fondos, e sobre todo tan de socato, aí se atopaba, pois, ao sur, ao sueste de Quioto, e de aí partiu por estreitas e labirínticas ruelas, ora xiraba á esquerda, ora volvía todo recto, entón outra vez á esquerda, na fin de contas debería estar na incerteza máis absoluta, como en realidade ocorría, mais aínda así non se detivo, non inquiriu por nada, non preguntou polo camiño a ninguén, senón xusto o contrario, proseguiu sen facer pregunta ningunha, non matinou, non dubidou en esquina ningunha polo camiño a seguir, porque algo lle murmuraba que atoparía de todos os xeitos o que buscaba, mirou derredor, as rúas inhabitadas, as tendas pechadas: neste momento deuse conta de que non podería recorrer a ninguén porque todo estaba dalgún xeito despoboado, coma se en algures estivesen en festas ou ocorrese algunha desgraza, mais en todo caso noutro lugar, lonxe de aquí, onde agora ninguén se interesaba por este pequeno barrio, marcharan os que aquí estiveran, todos, marchara até a última alma, non se vía nin un rapaz escapado nin un ven-

9

dedor de pasta, nin sequera unha cabeza inmóbil e vixiante detrás da reixa dunha xanela que se agachase de súpeto no interior, como sería de esperar nas últimas horas dunha mañá solleira e calma coma esta, estaba só, constatou, e colleu a curva á esquerda, despois seguiu de novo recto, e entón repentinamente decatouse de que había xa tempo que ascendía, que as ruelas polas que el ía ora á esquerda, ora todo recto, había xa tempo que levaban obviamente cara arriba, pero non podía afirmar nada con máis seguridade, pois non podía dicir que aquí ou aí comezase unha costa, tratábase máis ben, en realidade, dun tipo de constatación, unha impresión definida de que todo, con el incluído, subía desde había xa tempo, e así chegou onda un muro longo, á súa esquerda, sen ningún tipo de adorno, feito de adobe posto nunha armazón de bambú e pintado de branco, e no cumio, no alto, un tellado de cor azul turquesa deitado de través con algunhas tellas escachadas, o camiño avanzaba canda el, ao longo, e non pasou nada, non se podía ver por riba del porque o construíran alto de máis, non se podía divisar desde aquí que había dentro, non había durante o traxecto nin unha xanela, nin unha portiña, nin a máis mínima rañura, e entón chegou a unha esquina, aí virou á esquerda e desde aí e durante un bo anaco continuaba novamente o camiño ben arrimado ao muro, e finalmente remataba de súpeto, a dirección principal desembocaba nunha delicada e lixeira ponte de madeira que precisamente pola súa delicadeza e lixeireza semellaba flotar, cuberta cun tellado de casca de ciprés e cuxo piso xa mol pola acción da choiva, que se abaneaba suavemente ao pisalo, se elevaba sobre unhas columnas perfectamente puídas, talladas tamén de ciprés, e abaixo, a ambos os dous lados: fondura, inmersa en verdor. Abaixo de todo a vexetación mesta cubría o pequeno val, e do mesmo xeito abeiraban as costas arriba, sen excepción, árbores de copas frondosas, pradairos e carballos novos e mestos matos silves-

10

tres, e tamén diante, aí, cara a onde sinalaba a saída da ponte: triunfante verdor e verdor por todas as partes.

A ponte elevábase nun arco sobre o val, e porén, ao deixalo atrás non comezaba con isto ningunha outra cousa, simplemente continuaba o muro, ese adobe groso e denso, sen adornos e pintado de branco con dúas filas superpostas de tellas curvas de cor azul turquesa colocadas de través, enriba de todo, no cume; continuou con firmeza, procurando a entrada, mentres tiña a impresión de que esta lonxitude singular, a imperturbable monotonía e o carácter pechado do muro á súa beira esquerda non servían simplemente como mera indicación dun enorme recinto, senón tamén para facer saber que isto non era un valado, senón as proporcións internas de algo que ao proxectarse neste muro só quería avisar ao novo visitante de que axiña precisaría doutras unidades de medida, distintas das que empregara até ese momento, axiña o guiarían outras escalas, distintas das que limitaran até ese momento a súa vida.

11