'Per e o pequeno Mads' (mostra)

Per e o pequeno Mads Ole Lund Kirkegaard Este li onllo a ☐ regalár no ☐ gañou uno o c r e ☐m uno ☐ mango no ☐ atopou

bro

Capítulo 1 No que coñecemos un canón que non fai ruído

E

ra a mediados da época da colleita, e case todos os habitantes de Vinneby andaban polos campos, baixo un sol amarelo e poeirento, axudando a colleitar. Aqueles atarefados labregos de Vinneby esforzábanse tanto que tiñan grandes manchas de suor nas súas camisas.

Pero Vinneby non estaba completamente deserto.

O tendeiro quedou na súa tenda para vender cervexa e augardente a todos os que traballaban na colleita, mentres que o cogombro amargo do pintor estaba subido á súa escada, encalando a casa do vello Mikkel Paelg.

Aquel día tamén había dous nenos en Vinneby.

Estaban comendo unha morea de zumarentas ameixas e de peras verdes, porque non había ninguén que os vixiase.

E cando finalmente quedaron fartos, decidiron fabricar un canón.

–Como poden fabricar un canón uns nenos? –preguntou o pequeno Mads.

7

–É moi fácil –dixo Per–. Farémolo cun barril vello.

–Ah, claro! –dixo o pequeno Mads, e seguiu a Per ata a parte de atrás do alpendre de Mikkel Paelg, onde o pintor non podía ver o que facían.

–Primeiro collemos este barril –dixo Per, sacando un vello barril de manteiga de entre unha morea de trastes.

O pequeno Mads asentiu coa cabeza.

–E agora –dixo Per– poñemos esta táboa encima do canón.

O pequeno Mads volveu asentir.

–E xa está listo –dixo Per. –Que? –exclamou o pequeno Mads–. Xa está listo?

–Si –dixo Per–. Agora vai buscar un melón á horta de Mikkel Paelg, mentres eu subo ó tellado do alpendre. Apura, pequeno Mads.

E o pequeno Mads apurou todo o que puido, aínda que non entendía nada de nada.

Cando regresou ó cabo dun anaco cun pequeno melón verde, Per xa estaba no tellado do alpendre.

–Agora que fago? –preguntou o pequeno Mads.

–Pon o melón nun extremo da táboa –dixo Per–. Vas ver algo bo.

O pequeno Mads fixo o que dicía Per e logo agachouse detrás dun arbusto. Unha vez alí tapou os oídos, porque

8

oíra que os canóns ó dispararse producían unha tremenda explosión.

Pero este canón non produciu ningunha explosión.

Soamente fixo “tump” cando Per saltou sobre o outro extremo da táboa, e o pequeno Mads viu como o melón saía disparado polo aire e desaparecía detrás do tellado do alpendre.

–Ah! –exclamou–. Xa o entendo. É un canón que non fai ruído!

Nese mesmo momento os nenos oíron un agudo berro proveniente do patio de Mikkel Paelg.

9

–Escoita! –dixo Per–. Démoslle a algo.

Os nenos rodearon sixilosos o alpendre e miraron cara ó patio.

Alí estaba o pintor. Estaba tendido a carón da súa escada, completamente cuberto de cal. O cal saíalle da boca facendo burbullas mentres berraba e maldicía.

–Si –murmurou o pequeno Mads–. Démoslle a algo. É un canón moi bo, aínda que non faga ruído.

–Oe, Mads –dixo Per–. Non cres que deberiamos escondernos un pouco?

–Si, poderiamos facelo –dixo o pequeno Mads–. Estes pintores poden ser perigosos cando se anoxan.

E os dous artilleiros gabearon a unha grande ameixeira, a esperar a que o pintor acougase.

10

Capítulo 2 No que sabemos máis do canón que non fai ruído

C

ando finalmente o pintor acougou, Per e o pequeno Mads baixaron da ameixeira e volveron onda o seu canón.

–Oe… Per –dixo o pequeno Mads–. Probámolo outra vez?

–Si, por que non? –dixo Per–. Podemos movelo un pouco, para non lle volver dar ó pintor.

–Pero esta vez vou buscar un melón ben grande –dixo Mads, e desapareceu na horta de Mikkel Paelg. Elixiu o melón máis grande que atopou, e era realmente grande, case tan grande coma o propio Mads.

–Estás listo? –berrou Per, que subira ó tellado do alpendre.

–Case –dixo o pequeno Mads, mentres se esforzaba e pelexaba co enorme melón para que se sostivese na táboa.

–Vou saltar! –berrou Per. –Non, agarda un pouco –dixo o pequeno Mads–. Teño que baixar da táboa, home.

Pero o pequeno Mads non tivo tempo de baixar da táboa.

11

Per aterrou no outro extremo da táboa cun tremendo “tump!” xordo, e mentres o melón quedaba tranquilamente tombado na herba, o pequeno Mads desapareceu polo aire.

–Vaia! –dixo Per mirando a todas as partes–. A onde iría parar?

Rodeou correndo o alpendre de Mikkel Paelg, co corazón a piques de saírlle pola boca, porque un cativo coma Mads podía mancarse moito se caía no camiño.

Pero o pequeno Mads non se mancou nada, porque polo camiño viña Mikkel Paelg en persoa cun enorme carro de herba seca, e na parte de arriba estaba Mads, rindo coma un tolo.

–Hurra! –berrou–. Vaia salto!

Mikkel Paelg parou o carro, sorprendido, e saltou ó camiño.

–Que? –berrou, mirando o pequeno Mads cos ollos estartelados–. De onde saíches?

–Do aire –dixo Mads sinalando o ceo.

–Como? –berrou Mikkel Paelg repenando o bigote–. Parece cousa de bruxas.

O pintor, que oíra todo aquel ruído, chegou correndo coa súa escada debaixo do brazo.

–Ah! –exclamou e sorriu malignamente ó ver o pequeno Mads–. Velaquí un deses falcatrueiros que abundan en Vinneby.

12

E apoiou a súa escada na carga de herba seca para ir por Mads.

“Oh”, pensou Per. “Teño que facer algo, ou do contrario Mads vai levar unha malleira.”

Entón Per botou a correr polo camiño mentres berraba con toda a forza dos seus pulmóns:

13

–Coidado! O touro soltouse!

O pintor saltou oito chanzos da escada e el e Mikkel Paelg lanzáronse á herba seca coma ratos.

E o pequeno Mads desapareceu.

Pero aquel día non volveron usar o canón. No canto diso decidiron facer un zoolóxico.

14