Caídos do mapa 1

María Inés Falconi

Caídos do mapa 1.

O comezo

Capítulo 1 –Fabián xa ten a chave do soto –díxolle Graciela a Paula mentres buscaba na súa mochila a carpeta de Lingua.

–Que chave?

–A do soto.

Paula sentiu un arreguizo que lle subiu desde o matapiollos ata a punta da trenza. Arrubiou. Sempre lle pasaba o mesmo! Pareceulle que todos os rapaces a miraban, que a mestra a miraba, que a directora tamén a miraba a través das paredes. Estaba segura de que todos oíran o da chave e que estaban esperando que ela dese unha boa explicación.

–Para que é a chave, Paula? –preguntou a mestra, que estaba facendo unha análise sintáctica no encerado. Todo estaba perdido: oírao.

–Eu non fun, profe, foi… –apurouse a dicir.

Interrompeuna unha gargallada xeral.

–A chave que debuxei no encerado, para que é? –repetiu a mestra.

–Ah! Eu crin que falaba vostede da chave… –agora interrompeuna unha patada de Graciela–. A chave é para marcar o suxeito.

–Ben, Paula. A ver se espertas, filla.

–Imbécil! Case o arruínas todo –murmurou Graciela.

–Estaba pensando no soto, e… Gra, vannos cachar.

–Non nos van cachar tal e ímolo pasar de medo, para dunha vez.

7

–Non o podemos deixar para o ano que vén?

–Es idiota? Se che parece vimos de secundaria a facer a godalla ao soto desta escola!

Graciela odiaba a Paula cando se poñía nerviosa e parva. Ata pensou en deixala fóra do plan. Pero Paula era a súa mellor amiga desde primeiro… E ademais, ela non ía ir soa cos dous rapaces… E ademais, os rapaces non ían querer. E ademais, ela tamén tiña un medo bárbaro mesturado cunha gana bárbara de ir. Non era cousa de achicarse agora e ter que aturar as chacotas de Fabián e de Fede.

Graciela sentía cóxegas no estómago. Faltaban anos para que chegase o día seguinte. Íalles dicir aos rapaces que fosen esa tarde á súa casa para planear ben todo.

Non, mellor á casa de Fede, que seguro que a nai non estaba. Non, á casa de Fede tampouco, porque a Paula non a ían deixar. Mellor reunirse na praza. A praza era o lugar máis seguro. Rompeu unha folla borrador e escribiu: “Esta tarde ás cinco atopámonos na praza”. Non a firmou, por se alguén a lía, e pasoulla a Paula.

–Non ía ser mañá? –preguntoulle Paula despois de lela.

–Hoxe é para organizalo todo, pásaa.

–Organizar que?

–Pásaa!

–A Fabián? –volveu preguntarlle Paula.

–Non, á mestra –burlouse Graciela.

Decididamente, hoxe Paula estaba parva. Graciela sacoulle a nota, estirouse por detrás de Paula e pasoulle o papeliño a Fabián por debaixo do pupitre. Esperou de esguello a resposta dun “de acordo” que chegou ensegui-

8

da. Listo. Ui!… non copiara nada do que había no encerado, e Paula tampouco! Empezou a escribir a mil.

De repente caeulle unha boliña de papel sobre a folla.

Era o mesmo papel que ela mandara e traía a resposta: “Estarei ás cinco en punto. Grazas por invitarme”.

Mirou a Fabián para dicirlle que recibira a resposta, pero Fabián estaba copiando. Mirou a Fede, pero Fede estaba lendo unha revista. Quen mandara a nota? Todos os rapaces estaban facendo o exercicio, ou facendo como que facían o exercicio. Escoitou unha risiña detrás dela.

Deu a volta e aí estaba Miriam, saudándoa con esa horrible man gordechiña de uñas comidas.

Como demos fixera para coller o papel? Como sabía que o escribira ela? Seguro que a vira cando o pasaba.

Sempre estaba coa antena posta para descubrilo todo.

Tiñan que cambiar de lugar: plan que Miriam descubría era plan estragado. Pero mellor o arranxaban á saída, e que Miriam fose á praza se quería! En principio, xa descubrira que tramaban algo. Sabía quen? Sabía que? O único seguro era que intentaría descubrilo todo.

Soou o timbre de saída. Graciela gardou todo na mochila e achegouse ao pupitre dos rapaces.

–Na praza non se pode –díxolles–. Descubriuno Miriam.

–Miriam? –Fabián non daba creto–. Como fixo a gorda para ler o papel?

–Como fixo? Leuno –Fede estaba furioso–. Leuno porque sodes dous apampados que andan a pasarse papeliños diante dela.

–Eu gardeino no peto! –defendeuse Fabián–. Que ten Miriam, raios láser?

9

–Non, non ten raios láser, ti tes o peto esburacado, sandeu –contestoulle Federico.

–A ver, parade xa. O que é seguro é que hai que cambiar de lugar –dixo Graciela.

–Podemos reunirnos na miña casa –propuxo Fabián.

–Para que imos á túa casa?… –soou a voz estridente de Miriam nas súas orellas.

–Para matar unha gorda entremetida, queres vir?

–contestoulle Fede.

–Idiota!

E con esa resposta, Miriam foi formar, ofendida, pero coa orella atenta a pescar en que andaban os seus compañeiros.

O encontro desa tarde estaba resolto: ás cinco da tarde na casa de Fabián. Despedíronse na porta despois de recomendarse mil veces que ninguén falase do asunto nin co espello.

10