Hôzuki (mostra)

Aki Shimazaki

HĂ´zuki

Coloco no escaparate uns libros de ocasión que acabo de mercar. Son arredor das catro da tarde. Empezan a caer folerpas de neve.

Tarô queda fóra malia o frío. Sentado á mesa baixo o beiril, xoga cos seus animais de plástico. Absorto no seu xogo, non repara na neve. Balancea lentamente a cabeza, coma se estivese reflexionando. A miña mirada detense na cor do seu cabelo: castaña. Distraída, rememoro a escena na que eu corría estreitando un bebé nos meus brazos.

De súpeto, Tarô levanta a cabeza e precipítase á beirarrúa. Estende as manciñas para atrapar as folerpas. Ten a boca aberta cara ao ceo. Sorrío. Cando se volve cara ao escaparate, os nosos ollos atópanse. Chámame en lingua de signos.

–Mamá, a primeira nevada!

Respóndolle articulando cada sílaba: –Si, é o ha-tsu-yu-ki.

De regreso á mesa, o meu fillo mete os seus xoguetes na bolsa amarela confeccionada pola miña nai. Cando entra, infórmoo: –A túa avoa está preparando takoyaki.

Estartela os ollos. É a súa merenda favorita. Dime por signos: –De verdade? Teño fame!

Sobe rapidamente ao piso. Eu continúo colocando libros no escaparate: filosofía, relixión, belas artes, historia, 7

novelas policiais. Non vendo obras infantís nin mangas, sexan para rapaces ou para adultos. Tamén poño estoxos de lapis e marcapáxinas decorados con flores secas que fixo a miña nai. Bonitos e útiles, estes obxectos artesanais son moi populares.

Hai poucos transeúntes pola rúa. É martes. En xeral, é o día máis tranquilo na miña tenda. Decido aproveitar este respiro para limpar os vidros por fóra.

Cando volvo á porta de entrada cun trapo e un caldeiro de auga, atópome cunha muller que nunca vira. Acompáñaa unha nena pequena. A muller saúdame inclinando a cabeza: –Bos días. Viña buscar uns libros.

Dígome: “Ah, unha nova clienta!”. Pouso o trapo e mais o caldeiro ao lado do mostrador. Oio as dúas falar.

–Mamá, esta libraría é coma o despacho de papá.

–Si, é certo! Está chea de libros antigos.

A nai parece ter arredor dos trinta. Leva un quimono de alta calidade en cores pasteis moi refinadas, e a filla viste unha capa vermella escura da mesma calidade. Teño a impresión de que acoden a unha reunión oficial. A nena semella ter uns anos menos ca o meu fillo, que ten case sete. Con mirada curiosa, observa o interior da tenda. Advírtolle á muller: –Non temos libros para nenos.

Un sorriso asómase aos seus labios.

–Xa sei. Busco libros de filosofía.

A súa última palabra sorpréndeme: non ten pinta de filósofa. Bótolle unha ollada ao seu rostro lixeiramente maquillado. Leva o cabelo negro ben arranxado, cun estilo digno do seu quimono. Recende a perfume caro. Sen dúbida é unha ama de casa acomodada. No entanto, percibo tristeza nos seus ollos. Téndeme un papel.

8

–Velaquí a lista dos títulos. O meu marido envioume aquí coa esperanza de que teña estes libros.

Míroa polo rabo do ollo. “Ah, para o seu marido. Así enténdese.” Examino os títulos. Son sete, e todos me resultan familiares. Levanto os ollos: –Agarde un momento, señora. Non tardarei moito.

A sección de Filosofía está situada fronte á escaleira.

Mentres busco os títulos, a muller follea un groso libro de psicoloxía. A filla, pola súa banda, queda diante do expositor que hai debaixo da caixa. Aí é onde se atopan os marcapáxinas e os estoxos de lapis. Óese un ruído no piso de arriba. Tarô baixa entón pola escaleira coa súa bolsa amarela chea de xoguetes. A nai e a filla vólvense á vez cara a el, que me chama coas mans: –Mamá, os takoyaki estaban boísimos. Comín dez!

A muller expresa un grande abraio, como moita xente, non só porque o meu fillo fale en lingua de signos, senón tamén porque é mestizo. A súa filla ségueo cos ollos en silencio. Respóndolle a Tarô na mesma lingua: –Dez! Tantos? Espero que quedase algún para min.

–Non te preocupes, mamá. A avoa fixo moitos.

–Que ben! Despois cómoos.

Tarô repara na presenza da nena, que o segue mirando.

Dígolle: –Aínda neva. Mellor que xogues dentro.

A nai observa a nosa conversa silenciosa sen despegar os ollos do meu fillo. Estou afeita a tales reaccións. Tarô senta á mesa que hai detrás da escaleira. Enriba ten papel e a súa caixa de lapis de cores.

Ao cabo dun anaco consigo atopar seis dos sete títulos da lista. Informo a miña clienta, que me responde con ton satisfeito: –Teno case todo! O meu marido vaise alegrar moito.

9

Vou á caixa dicíndome: “Por que ten que repetir todo o tempo ‘o meu marido’ diante dunha descoñecida? Como sabe o seu marido da existencia da miña libraría?”.

A pequena xa non está diante do expositor. Sen que me decatase, foi á mesa onde Tarô xoga cos seus animais de plástico. Sentada fronte a el, debuxa. O meu fillo parece cómodo con esa cativa que nunca vira. O silencio envólveos.

Mentres apunto os títulos no meu caderno, a muller regresa con outros libros.

–Estes tamén, por favor.

Son cinco: tres de psicoloxía e dous sobre belas artes.

Confírmolle que así son once en total. Pídeme que saque do expositor tres marcapáxinas e un estoxo de lapis. Examínaos e murmura: –Que traballo tan ben feito…

–Se localizo o libro, podo pedir que mo manden de aquí a unha semana –propóñolle.

–Si, por favor –responde ela sen vacilar.

–Nese caso necesito o seu nome e o seu número de teléfono.

–Claro. Chámome Kako Sato, e o meu número é…

Apunto o seu nome decontado mentres a oio deletrear en kanji: Sato (‘aldea’ ou ‘bisbarra’), Kako (‘nena guapa’ ou ‘excelente’). 里佳子. “Dende logo”, penso, “o nome cadra perfectamente co seu porte elegante.” Volvo a mirada aos nenos, que seguen xogando xuntos. Debuxan coas cabezas moi próximas. Curiosamente, teño unha sensación de déjà-vu.

Os libros son pesados. Métoos en dúas bolsas resistentes. Ao pagar, a señora Sato pregúntame: –Kitô como se escribe en kanji?

10

Míroa, desconcertada por aquela pregunta inesperada.

Kitô é o nome da miña libraría, escrito en hiragana no rótulo. Respóndolle: –É unha marca, como un nome propio. A única escritura que ten é en hiragana.

–Kitô é o seu apelido? –engade ela.

–Non. Non lle explico por que elixín ese nome. Como permanezo en silencio, parece incómoda. Ignóroa. Mentres colle as dúas bolsas, pregúntame educadamente: –Podería chamar un taxi?

–Sen ningún problema, señora.

A muller vai buscar a súa filla á mesa. Mentres chamo un taxi, véxoa falar con Tarô, xordomudo, que a “escoita” léndolle os labios. A cativa levántase e segue a súa nai cara á caixa.

A señora Sato dime: –O seu fillo é adorable. Moitas grazas por deixar á miña filla xogar con el.

Chega o taxi. Saen as dúas. O olor do perfume permanece.

Tarô achégase cunha folla –Mamá, chámase Hanako.

–Como sabes o seu nome?

Amósame un debuxo feito pola cativa: unha flor laranxa e un canciño branco. O nome Hanako está escrito en hiragana na parte de abaixo da folla. Volvo a cabeza cara ao escaparate. O taxi xa non está alí. O meu fillo sobe ao piso de arriba, levando o debuxo e a súa bolsa de animais de plástico. A tenda queda outra vez tranquila.

Volvo coller o trapo e o caldeiro que deixara a carón do mostrador. A beirarrúa está case deserta e empezo a limpar os vidros por fóra.

11

Segue nevando. Nun instante, elevo os ollos cara ao ceo gris. A mesma escena vénme de novo á mente: corro pola neve abrazando un bebé. É un neno acabado de nacer. Está envolto nunha manta beixe. A súa manciña sostén firmemente un talo de hôzuki con dous froitos.

12