'Os nenos de Bullerbyn' (mostra)

Os Nenos de Bullerbyn

Os nenos de Bullerbyn

Chámome Lisa. Son unha nena, como se pode deducir polo meu nome. Teño sete anos e pronto vou facer oito. Ás veces a miña mamá di: –Como es a maior, hoxe vas secar a louza.

E outras veces Lasse e Bosse din: –As nenas pequenas non valen para xogar ós indios. Ti es demasiado pequena.

Vaia, que unha non sabe se é maior ou pequena. Supoño que se algúns din que unha é maior e outros que unha e pequena, o máis probable é que unha sexa xusto como ten que ser.

Lasse e Bosse son os meus irmáns. Lasse ten nove anos e Bosse oito. Lasse é moi forte, e corre moito máis ca min. Pero eu corro tanto coma Bosse. Ás veces, cando Lasse e Bosse din que non queren xogar comigo, Lasse cólleme con forza mentres Bosse sae

9

correndo, e así ten vantaxe. Entón Lasse sóltame e sae tamén correndo a toda mecha. Non teño irmás. É unha mágoa, porque os rapaces arman moito rebumbio.

Vivimos nunha casa que se chama a Casa do Medio, e chámase así porque está entre outras dúas casas. As outras dúas chámanse Casa do Norte e Casa do Sur. As tres están en fila. Así, coma no debuxo:

Ben, non é exactamente así, pero é que non se me dá moi ben debuxar.

Na Casa do Sur vive un rapaz que se chama Olle. Non ten irmáns. Pero xoga con Lasse e con Bosse. Ten oito anos e tamén corre moito.

Pero na Casa do Norte hai rapazas. Dúas. Que sorte teño de que non sexan rapaces como os outros! Chámanse Britta e Anna.

10

Britta ten nove anos e Anna ten a mesma idade ca min. A min gústanme moito as dúas. Ben, é posible que Anna me caia un poquichiño mellor.

E xa non hai máis nenos en Bullerbyn. Porque a nosa aldea chámase así. É unha aldea moi pequena. Ten tres casas soamente: a Casa do Norte, a Casa do Medio e a Casa do Sur. E só seis nenos: Lasse, Bosse e eu, Olle, Britta e Anna.

11

Os irmáns son un fastío Antes Lasse, Bosse e eu durmiamos no mesmo cuarto. Era o cuarto que hai á dereita do faiado, na parte de arriba da casa. Agora durmo no cuarto da esquerda, que era o que tiña antes a avoa.

Pero xa vos contarei máis cousas sobre isto. Ás veces ten graza durmir no mesmo cuarto ca os nosos irmáns. Pero só ás veces. Era divertido cando nos deitabamos pola noite e nos contabamos contos de pantasmas. Aínda que ó principio nos daba un pouco de medo. Lasse sabe contos de pantasmas que dan moito medo, tanto medo que despois pasaba moitísimo tempo debaixo das sabas, Bosse, en cambio, non conta contos de pantasmas. Só fala das aventuras que vivirá cando sexa

12

maior. Pensa ir a América, onde hai indios, e quere ser xefe dos indios.

Unha noite, despois de que Lasse me contase un conto espantoso sobre unha pantasma que ía por unha casa movendo todos os mobles, asusteime tanto que pensei que morría. O cuarto estaba case ás escuras, e a miña cama estaba moi lonxe das de Lasse e Bosse, e, fixádevos, xusto entón unha cadeira púxose a dar saltos para adiante e para atrás. Pensei que era a pantasma, que viñera tamén á nosa casa e estaba disposta a mover todos os mobles, así que me puxen a berrar con toda a forza, e entón oín a Lasse e a Bosse rirse nas súas camas. Resulta que ataran uns cordeis á cadeira e dende as súas camas tiraban deles para facela saltar. Moi propio deles. Ó principio anoxeime, pero logo non puiden evitar botarme a rir.

Cando se dorme no mesmo cuarto ca os irmáns maiores nunca se pode tomar ningunha decisión. Sempre era Lasse o que decidía cando se apagaba a luz polas noites. E cando a min me apetecía ler A nosa Suecia na cama, xa estaba Lasse dicindo que había que apagar a luz e empezar a contar contos de pantasmas. Se tiña sono e quería durmir, o mesmo, xa estaban Lasse e Bosse dicindo que o que tiñamos que facer era poñernos a xogar ás cartas. Lasse pode apagar a luz cando lle pete sen moverse da cama, porque puxo un disco de cartón arredor do botón que hai que xirar para apagar a luz, e atou a ese disco un cordel que chega ata a súa cama. É unha idea ben curiosa, pero non a dou descrito con exactitude, porque de maior non vou ser enxeñeira de premer botóns con cordel. Iso é o que di Lasse que pensa ser: enxeñeiro de premer botóns con cordel. A verdade é que non sei moi ben o que significa iso, pero Lasse di que é moi bo, e que os que o son saben poñer discos de cartón arredor dos botóns da luz. Bosse pensa ser xefe de indios.

Polo menos é o que ía dicindo antes, pero agora oínlle que o que quere ser é condutor de locomotoras, de modo que se cadra acaba cambiando de idea. Eu non sei o que vou ser. Quizais mamá, porque me gustan os nenos moi pequenos. Teño sete bonecas e son a

13

mamá de todas elas. O que pasa é que pronto serei maior de máis para ter bonecas. Ah, que pesado vai ser iso de ser maior!

A miña mellor boneca chámase Bella. Ten os ollos azuis e o pelo louro e rizado. Está deitada nunha cama de bonecas coa colcha rosa e unha manta que lle fixo mamá. Unha vez que ía sacar a Bella da cama vin que tiña pintados bigote e barba. Foran Lasse e Bosse, que llo pintaran con carbón. A verdade é que me alegro moito de non durmir xa con eles no seu cuarto.

Cando me asomo pola fiestra do cuarto de Bosse e Lasse vese xusto en fronte o cuarto de Olle, que tamén vive nunha bufarda.

A Casa do Medio e a do Sur están xusto unha a carón da outra, e papá di que é coma se estivesen pegadas e se empuxasen. Papá pensa que os que construíron estas casas deberon deixar máis sitio entre elas, pero Lasse, Bosse e Olle non están de acordo, a eles parécelles que están moi ben así.

14

Entre a Casa do Medio e a do Sur hai un valo, e no medio do valo hai unha árbore moi grande. É un tilo, di papá. O tilo estira as súas ramas ata a fiestra de Lasse e Bosse, e tamén a de Olle.

Cando Lasse, Bosse e Olle queren dicirse algo, o que fan é gabear ó tilo, porque é máis rápido que baixar as escaleiras e cruzar a horta, entrar pola outra horta e subir as outras escaleiras. Unha vez o noso papá e o de Olle decidiron cortar o tilo, pero Lasse, Bosse e Olle colleron tal desgusto que houbo que deixalo como estaba.

E aí quedou. E aínda segue.

15