Amabelen boterea (muestra)

Érica Esmorís

Amabelen boterea

Amabel

Amabel dut izena eta hor­­­tzak falta zaizkit. Dirudienez, nire adinerako normala da, ez naiz arduratu behar, behin-betikoak laster irtengo zaizkit eta.

Hala ere, egunero, hu­­­ts egin gabe, nire hor­­­tzeria eta biok salbuespena ez garela egiazta­­­tzen dut.

Amak ere badu aldaketa ­­­txikiekiko obsesio hori. Amonak dioenez, amak orduak eta orduak eman zi­­­ tzakeen ispiluari begira, bere lehen zimurra azter­­­tzen. Ni jada jaiota nengoen, baina ez dut gogora­­­tzen; memoria arazoak omen ditut.

Nire amona, ordea, duela urte asko jazotako gertaerez gogora­­­t zen da: amaren jaio­­­tzaz, aitonarekin ezkondu zenekoaz, nire adina zuenean birramonari ibaian arropa garbi­­­tzen lagun­­­tzeaz, 7

1

eta are berak bizi ez dituen aspaldiko gertakariez.

A­­tzera ezin begira­­tzeak benetan amorra­­tzen ninduen! Gauza garran-­ tzitsuak soilik gogora­­tzen ditugulako izango da, eta beraz, nire bizi­­­tzan ez zitzaidala ezer esangura­­­tsurik gertatu.

Udaberri batean, nire familia benetan berezia zela jakin nuen arte.

8

Ama oso bizkorra

Duela gu­­­ txi arte, ama umore onez zegoen beti: nire neba Balek notak e­­­txera ekartzen zituenean baino ez zen a­­­tsekabetzen. Baina, halako batean, aldatu egin zen: edozerk haserre­­­tzen zuen, eta etengabeko ika-mikak izaten zituen aitarekin. Ez zituen soineko politak janzten eta ileapaindegira joateari u­­­tzi zion; ondorioz, umore ­­­txarragoa eduki­­­ tzeaz gain, apur bat i­­­tsusiago zegoen.

Ana Luisa nire klasekideak behin kontatutakoa gogoratu nuen: bere gurasoek eztabaida i­­­tzela izan omen zuten bere amak jakin zuenean haren aitak beste familia bat zuela beste herri batean. Amari galdetu nion ea aita beste familia batean ere aita zen. Ama barrez lehertu zen eta gustatu zi­­­tzaidan, zaila bai­­­tzen barre eragitea. Al­­­tzoan hartu 9

2

ninduen, ume ­­­txiki bat izango banin­­­tz bezala, eta zer gerta­­­tzen ari zen azaldu zidan: aita langabezian geldituko zen enpresan langile kopuruaren murrizketa egingo zutelako, eta lan berri bat bilatu beharko zuen, baina hori ez zen batere erraza, bereziki ez zutelako bizilekuz aldatu nahi. Nire lagunengan pen­­­tsatu nuen eta guztiz ados nengoen: ez nuen beste inon bizi nahi.

Aita egunak e­­­txean igaro­­­tzen hasi zen, hasieran lagundu egiten zuen, gero zeregin gu­­­txi zeuzkan, eta azkenean amari traba besterik ez zion egiten. Niri gusta­­­tzen zi­­­tzaidan aitak e­­­txean denbora gehiago ematea, baina ez nuen a­­­tsegin ama urduri ikustea, eta edozerrengatik oihuka hastea. Zirudienez, ama zoriontsuagoa zen aita e­­­txean soilik afal­­­tzeko eta asteburuetan zegoenean.

Ama beti denaz ardura­­­tzen da: Bal institutura eta ni eskolara eramaten gaitu bere auto zaharrean; bertan, jan eta apurrak lurrera bota di­­­tzakegu; gure bila etorri eta Bal futbolera eta ni judora erama-

10

ten gaitu, e­­­txeko lanak egiten lagun­­­tzen digu, eta, horretaz gain, erosketak egin, e­­­txea ­­­txukundu, janaria prestatu eta amonari lagun­­­tzen dio. Inauterietako mozorroak egiten dizkigu eta ez du eskolako bileretan hu­­­ts egiten. Gainera, ba­­­tzuetan Comba nire lehengusina zain­­­tzen du eta bere ahizparen, hau da, Asun nire izebaren bakarrizketa amaigabeak adi-adi en­­­tzuten ditu telefonoz hi­­­tz egiten dutenean, izebak beti azal­­­tzeko denbora asko behar duten arazoak baititu.

Eta hori gu­­­txi bali­­­tz, kon­­­tserbalantegian ordu ba­­­tzuk lan egiten hasi da.

Inoiz ez nuen nire amak egiten zuen guztian pen­­­tsatu, nire klasekide eta e­­­tsai handia den Roirekin borrokatu nin­­­tzen arte.

–Zure gurasoek ez dute zopa ziztrin bat erosteko sosik.

Zopa gehiago ez har­­­tzeak ez ninduen batere ardura­­­ tzen, baina Roi mainon­­tziaz mendeka­­tzea erabaki nuen eta zaplazteko bat ematen saiatu nin­­ tzen, baina nire erreflexu biziek ez zuten

11

Roi ezustean harrapatu eta ukabilkada i­­tzela eman zidan ahoan. Hor­­­tz berrietako batetik odola isuri nuen, betiko izan behar zuen hor­­­tz batetik; amonak ondo zaindu ez zituenez erori egin zaizkio, eta orain haien falta nabari­­tzen du.

Antonia andereñoak gure amei deitu zien eta berehala, telefonoaren en­­­tzungailua eskegi orduko, nire ama agertu zen. Haren bizkortasunak Roi ere zur eta lur u­­­tzi zuen.

–Zure ama ­­­tximista baino azkarragoa da.

–Oso auto ona daukalako! –esan nuen gezurretan, mendeka­­­tzeko azken saiakera bat egiten.

Baina ama blai eginda zegoen, aldizkariekin opari­­­tzen dituzten euritako garden horietako batekin oinez etorri bai­­­ tzen. Lo­­­tsa-lo­­tsa eginda egon nin­­tzen.

Lehenengo, nire irudimenezko autoaz harropuztu nin­­­tzelako, eta bigarrenez, Roi ez zebilelako hain oker: espero dut arazoak daudenean, familiek, enpresek ez bezala, kide kopurua ez murriztea!

12

–Munduko emakumerik bizkorrena da! –egin zuen deiadar Roik, amari begirik kendu gabe.

Roi oso serio ari zen; hain serio, ezen amaren etengabeko presen­­­tziari eta egunero egiten zituen gauzei buruz hausnar­­­ tzen hasi bainin­tzen.

Nola ez nin­­­tzen lehenago ohartu?

Eta… zergatik izan behar zen Roi ergela kontura­­­tzen lehena?

Eta azkar batean, amak laster zigortu ninduen. Lantegian mesede ederra egin zioten lanerako hartu zutenean, bi seme-alaba eta per­­­tsona bat bere ardurapean zituela jakinik, eta nire erruz, edo hobeto esanda, Roiren erruz, ez zuen bere ordutegia bete. Amak lana eta familia batera­­­tzen zebilela azaldu zidan, eta nik poz-pozik en­­­tzun nion, bera nire ama izateaz liluratuta.

Izan ere, oso zorion­­­tsu egiten nau bera nire ama izateak, behar dudanean beti hor­­­ txe dagoelako, eta gainera, bizkortasunaren boterea daukalako.

13