Issuu on Google+

propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:15 Page 1

5 december 2009

120e JAARGANG No. 9

Redactie en administratie: Vendelstraat 2 1012 XX AMSTERDAM Telefoon 020-525 77 69

Redactie: OLGA KORTZ BRAM BAKKER JOHANNES VISSER STEPHAN TER BORG JIM GLERUM NINA POLAK

E-mail: redactie@propriacures.nl Losse nummers: 1,50 euro

Lieve Anton, O

sorry, ik bedoelde Arnon. Vergeef me, maar is het vergeten van een naam eigenlijk niet de grootste eer die je een auteur kan bewijzen? Dat de auteur als het ware verdwijnt, zal ik maar zeggen. Of niet. Jij zou in ieder geval vast deze zin, bevestigend of ontkennend, zo kunnen neerschrijven dat het als een onomstotelijke waarheid staat. En het bekt ook wel lekker. Anton. Anton Grunberg, schrijver.

aar goed, laatst moest ik aan je denken. Ken je Piero Manzoni, de Italiaane kunstenaar? Piero Manzoni blikte zijn eigen poep in, zette er een handtekening op en verkocht het voor zijn gewicht in goud. Nu ben jij geen Italiaan, leef je in een geheel andere eeuw en is je nieuwste boek €17,50, maar toch viel de gelijkenis me op. Het boek waarom ik aan jou dacht is Het verraad van de tekst. Net zoals De revanche van de roman en De dood van de auteur literatuurwetenschappelijke werken die een wereld suggereren van piraten, cowboys, drank en dagboeken waarvan de laatste twee pagina’s aan elkaar geplakt zijn, wat pas ontdekt wordt als een groepje van vijf jonge mensen (drie jongens en twee meisjes) het dagboek op de zolder van een oudoom vinden, met allerlei spannende, soms zelfs hachelijke avonturen tot gevolg. Nu ben ik natuurlijk je boek aan het romantiseren, maar misschien snap je wel waarom. Je laat me zo weinig keus.

J

e naam staat er in ieder geval op. Verder staat er van jouw hand de Albert Verwey-lezing van 2008 en een voorwoord in, bij elkaar bijna veertig stevige pagina’s. Twee interviews met jou, gemaakt door de ijverige studenten van Metaal, Tijdschrift voor Leidse neerlandici. Terecht niet bekend buiten Leidse kringen, maar toch weer goed voor vijf pagina’s. De andere honderd pagina’s: stukjes van de studenten die meededen aan jouw colleges, toen je daar gastschrijver was. Voel je een beetje waar ik naar toe wil? Dit boek is poep, met je naam erop. Een cadeauboek voor oma’s die trots zijn op hun studerende kleinkind, die naast het halen van 10 studiepunten ook nog eens debuteert. En dat voor €17,50. Daar kan je tegenwoordig je, naar horen zeggen, geweldige roman Tirza bijna twee keer voor kopen. En volgens mij wist je dat ook wel. Het onderwerp waar je het over wilde hebben, was waarheid en literatuur. De Holocaust kwam er ook bij kijken, want dat vinden ze leuk, de mensen, zowel je studenten als de lezers. In de kampen werden immers gruweldaden uitgevoerd die zo gruwelijk waren dat het pervers werd, en geen enkele SM-regisseur heeft dit ooit in een film, of in zijn fantasie kunnen overtreffen. SM blijft toch acteren, is niet de waarheid. Bedenk ik nu zo uit de losse pols, maar ik ben natuurlijk niet

bij je colleges geweest. De colleges waarvan jij als hoogtepunt aangaf dat op een gegeven moment een van je studenten het had over zelfbevrediging. Je probeert nog de stukjes van de studenten die in het boek staan gedrukt te verdedigen, maar de aanprijzingen in je voorwoord laten meer jouw vaardigheid in het maken van ondoordringbare one-liners zien dan enig literair talent bij jouw studenten. Dat je ziet dat ‘de klap in het gezicht van de tasjesdief bijna een erotische lading krijgt’, terwijl het enige woord dat in dat stukje ook maar vaag aan seks deed denken ‘glijden’ was, dat kan gebeuren. We zien maar al te vaak erotische ladingen waar ze niet zijn. Maar als je bij het aanprijzen van het stukje van Kim van de Kuinder over de volgende zinnen: ‘Er zit een vrouw tegenover me. Ik denk dat ze een goede moeder is. Ze heeft een plastic zakje in haar hand. In het zakje zitten ronde worteltjes.’ het volgende zegt: ‘Waar de controle verloren is, kan tenminste nog worden waargenomen dat er passagiers met ronde worteltjes tegenover je zitten.’ begint bij mij het vermoeden te dagen dat jij zelf ook geen flauw idee had wat je met dit boek aanmoest. En hoe je het zoveelste stukje van een lief studentje dat toch ei-

BANDIRAH.COM

M

genlijk alleen maar over seks en de daaropvolgende ongelukkigheid ging, moest aanprijzen, zonder ook maar een keer iets te mogen zeggen over de angst voor bijzinnen en komma’s die blijkbaar de hele Leidse jeugd heef geïnfecteerd. Die ronde worteltjes heten trouwens wortelballetjes. En een beetje trots had best gemogen. Je hebt een mooi essay geschreven, en ik denk dat de oude Verwey trots op je zou zijn geweest. Ik denk dat Piero Manzoni ook nog wel trots was op zijn ingeblikte poep, trotser nog dan wij zelf normaal zijn nadat we een prachtige punt uit onze rug hebben gedrukt. Inblikken is dan ook een kunst die wij beiden niet in de vingers hebben. Ik vond het alleen jammer dat je essay ook al enkele maanden integraal online te lezen was. Ik kon je essay nu wel lezen op de wc, wat natuurlijk een groot genoegen was. Maar €17,50? Zo duur heb ik nog nooit gedrukt.

V

olgens mij moet je je gewoon niet gek laten maken. Ik weet dat het publiek steeds meer en meer Grunberg wil, en nu er geen nieuwe roman van jou in de winkels ligt, het publiek dan maar stukjes wilt lezen die tenminste in de nabijheid van jou zijn ontstaan. Mensen vereren, kopen zelfs alles wat je maar hebt aangeraakt. En je uitgeverij wil daar graag geld aan verdienen, zodat je redacteur Vic van de Reijt weer ongestoord kersthit-compilatiecd’s kan uitbrengen. Ik zal het maar niet hebben over die ene keer in Leuven, toen een hele schouwburg was aangetreden, samen met enkele gerenommeerde neerlandici, artiesten en kunsthistorici, om de lancering van je bundel oude columns te vieren. Maar er staat wel een foto van een vrouw wiens tepels alleen maar bedekt zijn door twee strookjes tape op de voorkant

(om nog maar te zwijgen over haar kont, die je praktisch van voren kan zien) en dat vind ik dan wel weer dat ze goed doen, daar bij Nijgh & Van Ditmar. Schrijf maar weer eens een mooi boek, en zet er dan een plaatje van een halfnaakte vrouw op. Verkoopt zichzelf, praktisch. JG Anton Grunberg e.a., ‘Het verraad van de tekst’, Nijgh & Van Ditmar, €17,50

Deze week in

PC Is StB in een bruine bui * Krabt NP als een wijf * Heeft OK zelf nog een ergernis * Doet BB alsof hij ook voetbal kijkt * En wie ging er ook alweer dood deze week?


propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:15 Page 2

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

Redactie: Vendelstraat 2 1012 XX Amsterdam Telefoon (020) 525 77 69 E-mail: redactie@propriacures.nl Website: www.propriacures.nl Administratie: Dirk van Oostveen Vendelstraat 2 1012 XX Amsterdam Email: administratie@propriacures.nl Advertenties: Bureau Van Vliet BV Postbus 20 2040 AA Zandvoort tel.: 023-5714745 fax.: 023-5717680 S. Lloyd Trumpstein: S.J. de Weert Tekening voorkant: Bandirah Tekenaar H.G.: Harry Gijsberts Abonnementen: E 45,- per jaar Studenten: E 25,- per jaar Tientjeslid: E 10,- voor zes maanden Postbank Arnhem 2903882 Postbank Amsterdam 4600578 U blijft geabonneerd tot wederopzegging. Bewijsnummers: Voor adverteerders automatische en kosteloze toezending. Voor inzenders alleen op aanvraag. Ongevraagde bijdragen worden niet teruggestuurd. Diskettes al helemaal niet. ISSN: 0033-141 Uitgever: Nieuw Amsterdam ism Stichting Propria Cures

120e JAARGANG No. 9

21 november 2009

5 DECEMBER 2009 2

Even Marianne Thieme bellen.

Toen ik onderlaatst ik de tv aanzette bleek hij op een verkeerd kanaal te staan. In beeld kwam een wandelend stel. Hij een rijzige figuur in een lange jas, met een lichte baard. Daarnaast liep een kleine vrouw die hem interviewde. Om hem aan te kijken en een vraag te kunnen stellen moest ze zich een beetje schuin naar hem toe draaien, opkijken en tegelijk doorlopen. Het was zondagochtend en het leken waarachtig wel Jezus en Maria. De man was ingenomen met zichzelf en met een vriendelijk lachje beantwoordde hij de vragen van de dame. Hij vertelde zich nergens helemaal thuis te voelen. Vrienden had hij eigenlijk niet, maar dat had als voordeel dat je daardoor de echte vrienden des te meer waardeerde. De vrouw luisterde vol ongeloof. Ja lichtte hij toe, hij had die onrust misschien van zijn vader die dominee was en iedere vijf jaar naar een andere gemeente verhuisde.

d'Estrée

30 november 2009

Nodigt u haar dan ook gelijk even uit voor onze redactiebarbecue volgende week?

Aan: Maarten Spanjer, p/a Popoa Cures Geachte heer Spanjer, Mag de Held van mijn Roman-DieMaar-Niet-Afkomt (oorspronkelijk bedoeld om alléén maar zinnen te bevatten die niet van mij waren) met een van uw vrouwelijke personages neuken? Ik ben – op verschillende manieren – getroffen van haar. Ik heb al eens gepubliceerd, onder andere bij De Harmonie, Bert Bakker, Meulenhoff (googelt u maar als u het niet gelooft), maar zo’n roman als bovengenoemde heb ik waarschijnlijk nog niet geschreven. U weet misschien intuïtief welk onuitwisbaar figuurtje ik bedoel? Ik beloof U haar voornaam te respecteren, en haar, eventueel, als kleine erkenning van Uw auteurschap, Uw achternaam te geven, goed? In een geheel nieuw hoofdstuk wordt zij dan teruggeplaatst naar een bordeel, Alice in Wonderland geheten, in het New York van 1900, waar de hoofdpersoon, Prendergast geheten, zich mengt met andere illustere protistuanten. […] Met deze brief stel ik U in staat bezwaar te maken tegen mijn nieuwe hoofdstuk, wel beseffend dat nu mogelijk een zweem van onethisch gedrag om de hoek dreigt te kijken, daar ik U immers, bij wenkbrauwgefrons van Uw kant, als het ware bijna lijk te dwingen reageren. Met vriendelijke groet,

21 november 2009 Met groot genoegen stuur ik u hierbij een recensie-exemplaar van onze nieuwste bundel Fokke & Sukke - Het afzien van 2009. [...] Fokke & Sukke zijn op dit moment de populairste cartoonvogels van Nederland. [...] We hopen dat u aandacht aan Het afzien van 2009 kunt schenken. Met vriendelijke groeten, Jean-Marc van Tol Populairste cartoonvogels, JeanMarc? En what about Donald Duck, Katrien, de neefjes (Kwek, Kwak en Kwik), en de nichtjes (Juultje, Lizzie en Babette), Dagobert Duck, Govert Goudglans, Rockerduck, Oma Duck, Gijs Gans, Guus Geluk, Govert Goudglans, Cornelis Prul, Diederik, Woerd Snater, Willie Wortel, Joe Carioca, Hortensia Duck, Pino, de McDuck-clan (waaronder de ijzersterke Angus), Dumbella en Oena?

******** Vanavond staart mij vanaf het omslag van het Volkskrant Magazine een licht bekend smoelwerk aan. Het zal toch niet dezelfde zijn? Ik sla gauw het blad open op blz. 8. Weer een interview. Ditmaal drie bladzijden plus 1 bladzijde foto. Plus een foto die het hele omslag vult. Ik scan de tekst met mijn ogen en lees: “Zijn vader was dominee, elke vier jaar een ander dorp.” Op de volgende bladzij, in een grote letter: “Er zijn dagen dat het me tegenstaat dat ik God erken. Kom op, denk ik dan, twijfelen aan die hap.” Geen twijfel mogelijk: al deze diepzinnigheid komt uit de mond van.............. Arie Boomsma. De man die zich eerder met “40 dagen zonder sex” onsterfelijk maakte. Onsterfelijk belachelijk. Of zit ik er misschien helemaal naast en is C h r i s t u s werkelijk terug op aarde gekomen?

24 november 2009 Wouter Noordewier Heren, dames ook, Iets zegt me dat jullie hier ook wel smakelijk om kunnen lachen. En hopelijk ook een beetje onsmakelijk: http://www.standejong.nl/2009/11/24/lu ie-nederlander/ Adios Michiel Eijsbouts Hoho, Eijsbouts. Niet zo vlug. Gerri Eickhof is een luie nieuwe Nederlander.

Als we even voor onze beurt mogen spreken: nee dat mag u niet. De enige die met Spanjers personages neukt is JV, en dan alleen na drie etentjes en een mooie film. Felkert van der Lauw: Leuk dat het derde rijk u niet ontgaan is. Volgende keer iets minder masturbatie en nazisme. Als we daar over willen lezen, dan jatten we het dagboek van JG wel.

ERRATA W

ij, de redactie van Propria Cures, willen benadrukken dat wij al van jongs af aan absoluut geen literaire ambities hebben. OK wil al op haar leven lang niets liever dan dwergpoedels fokken, JG hoopt nog altijd een keer WakuWaku te winnen en JV wil al sinds zijn vijfde ballonnenverkoper worden in het circus. StB is viermaal afgewezen voor een rol in de musicalversie van Billy Elliot en NP wil trouwen met een rijke jood en geen poot meer uitsteken. Onze humor is te omschrijven als flauw, seksistisch en puberaal. Noch zijn we gehard, bij het jagen op hindes, wasberen en eekhoorns houdt de redactie het zelden droog. En uitgevers komen enkel af op OK en NP, maar dan alleen maar om ze breezers aan te bieden. Waar Folia haar informatie vandaan haalt, weten wij ook niet.

Uit: Folia, nr. 13, jaargang 2009


propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:15 Page 3

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

D

e man stak zijn hand uit. ‘Dat zijn goede werkmanshanden, meneer…’ ‘Kees,’ zei hij enthousiast met zijn hand schuddend. ‘Stephan,’ introduceerde ik mezelf, en rook voor de zekerheid even aan mijn handen. Ik vertelde Kees over mijn problemen. Over meisjes, een slecht gemaakt tentamen, maar vooral over mijn lekkende boiler die ervoor verantwoordelijk was dat mijn hele badkamer nat stond. Ik leidde hem naar binnen, hij trok een vies gezicht toen hij merkte dat zijn sokken het boilervocht gulzig opsponsten. ‘Dat heb ik nou de hele tijd,’ lachte ik, ‘zie je hoe vervelend? Daarom ben ik blij dat je er bent, Kees. Blij dat jij het in orde gaat maken. Kan ik je soms wat te drinken aanbieden?’ Daar hoefde hij niet lang over na te denken. ‘Heb je ook kof-‘ ‘Warme choco!’ riep ik uit. Ik holde naar de keuken, waar ik meteen aan de slag ging met pannetjes, melk en verse cacao. ‘Dit is goede cacao, Kees,’ brulde ik met de garde zwaaiend, ‘hier is geen slaaf aan te pas gekomen. Moet je proeven!’

Ik schonk mijn favoriete mok vol en reikte die Kees aan. ‘Wacht, er mist nog iets.’ Ik rende terug naar de keuken en haalde een bus met slagroom uit de koelkast. ‘Zo is hij nog lekkerder,’ praatte ik Kees bij, terwijl ik zijn warme traktatie smoorde in slagroom. ‘Dit is natuurlijk geen verse slagroom, maar daar heb je vast begrip voor. En nu terug aan het

120e JAARGANG No. 9

STB MAAKT HET OUDERWETS GEZELLIG

De pakjesavonden E

r werd op de deur geklopt. Hard geklopt, zacht geklopt, maar toch vooral aanhoudend geklopt. Ik rolde mezelf uit bed en bewoog mij richting de deur. 'Ik kom al,' bromde ik, en draaide de deur uit het slot. Voor mij stond een kalende man in een bodywarmer, onder zijn arm had hij een koffertje met daarin allerhande gereedschap, vermoedde ik zo. Het ging hier ongetwijfeld om de loodgieter die ik besteld had voor mijn lekkende boiler. 'Kom binnen, meneer,' zei ik uitnodigend. 'Schoenen uit.' werk, het is hier geen koek- en zopietent. Haha!’ Ik knipoogde, sloeg hem op zijn schouder en ging ontbijt maken voor mezelf. Net toen ik Kees ook wat wentelteefjes wilde aanbieden, ging nogmaals de deurbel. ‘Welkom, bezoeker,’ sprak ik. Deze keer tegen een jonge vent in de kracht van zijn leven, die desondanks een fleece jack aanhad. Daaronder droeg hij een spijkerbroek en schoenen van het Duitse merk Puma. ‘Jij komt zeker voor mijn internetverbinding?’ Hij knikte gedwee en maakte aanstalten om gelijk door te lopen naar mijn modem. ‘Wacht even, vriend. Eerst je schoenen uit, en daarna netjes voorstellen.’ De internetreparateur stak zijn hand uit. ‘Niet aan mij, oen. Ik ben gewoon Stephan, stel je liever aan Kees voor.’ ‘Teun,’ zei hij. ‘Kees,’ zei Kees. ‘Uitstekend, uitstekend,’ mompelde ik. Dit ging de goede kant op. Het leek mij een goed idee om te twee handwerkers voorlopig met rust te laten en me verder zo normaal mogelijk te gedragen. Het was gewoon een dag als alle anderen, bovendien voelde ik het als mijn plicht als werkverschaffer om hen niet te storen. Ze moesten zich zeker niet ongemakkelijk voelen omdat ze mij in mijn bestaan stoorden. Een natuurlijk habitat moest ik ze bieden, het liefst door mij te gedragen alsof ze er niet waren. Ja, dat was de enige juiste aanpak. Ik moest mijn dagelijkse routine afwerken en zeer zeker niemand storen. En dus at ik mijn wentelteefjes, keek naar Goedemorgen Nederland met Sven Kokkelman en

draaide een wasje. Toen het daarmee gedaan was, ontdeed ik mij van mijn pyjama en liep naar de badkamer waar Kees geestdriftig aan het sleutelen was. ‘Ik neem even een douche, oké? Stoor je vooral niet aan mijn genitaliën. Onthoud: ik ben er niet.’ Tevreden constateerde ik dat hij niet afgeleid raakte, en stapte onder de douche. Ik sloot het douchegordijn – zo gastvrij ben ik nu ook weer niet – en zeepte me in onder het luidkeels zingen van een van de recente hits van de Amerikaanse electropopsensatie Lady Gaga. Toen mijn lichaam weer hoentjesfris was, opende ik het gordijn voor een vraag. ‘Kun je mij die handdoek even aangeven?,’ riep ik terwijl ik de kraan dichtdraaide. De arm van Kees met daarin mijn blauwe handdoek wurmde zich langs het douchegordijn. ‘Niet jij,’ zei ik, ‘Ik wil dat Teun het doet. In dit huis wordt gewerkt op basis van een eerlijke taakverdeling. Je hoeft niet altijd al het hooi op je vork te nemen, Kees. Dan lopen mensen over je heen. Kom, we roepen Teun erbij.’ Samen riepen we Teun en iedereen lachte content toen ook zijn sokken aan de nattigheid moesten geloven. Nadat ik me grondig had afgedroogd, hoorde ik nogmaals geklop aan mijn deur. Wat een verwennerij!

V

ol verwachting opende ik de deur voor mijn derde gast. ‘Schoenen uit,’ zei ik preventief. ‘U komt zeker voor de elektriciteit? Welkom. Dit zijn mijn vrienden Kees en Teun. We vormen een mooi stel samen, mensen com-

5 DECEMBER 2009 3

plimenteren ons er voortdurend mee. Maar over naar de orde van de dag: mijn elektriciteit doet het niet.’ De elektricien, hij stelde zich niet eens voor, liep naar binnen. ‘Maar het licht is gewoon aan,’ constateerde hij. ‘Niet,’ ontkende ik, en drukte snel op de schakelaar. ‘Wel,’ zei hij, en deed het licht weer aan. Ik gaf de stoppenkast een kopstoot. ‘Ziezo, je zat er gewoon naast. Helemaal niets doet het hier.’ Op dat moment kondigde Teun zich aan met zijn diagnose voor het internet. ‘Iemand heeft slagroom in je modem gespoten,’ zei hij niet geheel vrij van verbazing. ‘En iemand heeft een wentelteefje in je waterleiding gepropt,’ galmde het vanuit de badkamer. Het ontging me niet dat de drie mannen me beschuldigend aankeken. ‘Jongens, dit is niet wat jullie denken. Ik wilde het alleen gezellig maken, voor de feestdagen. Dat is toch geen misdaad?’ Kees twijfelde, maar de elektricien en Teun waren al morrende op weg naar de uitgang. ‘Heb ik jullie dan niet gevoed? Jullie in contact gebracht met elkaar, een mogelijkheid op nieuwe vriendschappen geboden? Heb ik jullie niet een klein beetje warmte geboden in deze koude decembermaand?’ Ook Kees liep nu achteruit, voorzichtig als een ballerina in een mijnenveld. ‘Ondankbare honden!’ riep ik. ‘We hadden het zo mooi kunnen hebben samen. We hadden een illuster viertal kunnen vormen, denk nou toch eens na!’ Teun trok als eerste zijn schoenen weer aan en hoorde iets kraken. ‘Ik had het eigenlijk voor later willen bewaren,’ zei ik, terwijl hij verbaasd een speculaaspop uit zijn schoen viste. Ook Kees en de elektricien vonden nu hun cadeautjes, een chocoladeletter en een vriendschapskettinkje. Teun en Kees legden hun verassingen op het aanrecht en verdwenen zonder te groeten. De elektricien deed zijn kettinkje om en volgde hun pad. Eens temeer was ik alleen. Verslagen schoof ik een banketstaaf in de oven en viel in slaap. Nadat ik weer ontwaakte, haalde ik het aangebrande baksel uit de oven en spoelde het door de wc. Ik belde de huismeester voor een reparatieverzoekje. StB

van twee kanten Ik ontmoette Lucretia voor het eerst toen ze mij interviewde voor haar televisieprogramma op de Antillen. Eigenlijk was er toen al geen houden meer aan. Die getrapte buik, die rioolbruine huid, ik wist gelijk dat zij de ware was. Op onze eerste date gingen we naar de KFC, de vonk sloeg gelijk over. Ik vroeg die banga of ze voor altijd mijn smatje wilde zijn. Dat wilde ze. Op straat zeiden de mensen dat ze fake was, een nepper. Het verbaast me nog steeds hoe bekrompen de mensen zijn hier in Zuid. Ze wijzen haar hier na, en steken een duim op. Alsof ze een kermisattractie is, kan je

het geloven? Het zal lastig worden in de toekomst, maar we slaan ons er doorheen. Zwarte vrouwen zijn puur, weet je. Het zijn oermensen, ze staan meteen in het gelid als de wensen van de man moeten worden gehoord. Bij een blanke vrouw kom ik gewoon niet aan mijn trekken, of juist wel eigenlijk. Hoe dan ook, voor mij nooit meer een tata. Holla!

hij

Robert zag ik meteen staan, toen ik hem interviewde voor mijn televisieprogramma. Onder mijn negerpak ruik ik altijd enorm sterk, maar dat leek hem alleen maar te motiveren. Tijdens onze eerste date, in een of andere etnische snackbar, begon hij gelijk te informeren of ik zijn tollie wilde zien. Ik dacht eigenlijk dat het Hebreeuws was voor boek ofzo, maar het had heel iets anders om het lijf. Op het eerste gezicht leek Robert mij een fijne vent, maar ik moet zeggen dat

onze relatie een beetje bizarre vormen begint aan te nemen. Hij neemt ons rollenspel wel heel serieus. Als ik hem bel zonder accentje dan drukt hij me weg, als ik zonder schmink voor de deur sta dan belt hij de politie. Nee, ik weet niet waar dit naartoe gaat. Ik heb hem lief, maar zo kan het niet verder. Dit pak moet toch een keer uit, en ik vrees voor de gevolgen. Vaarwel Robert, Ayó.

zij


propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:15 Page 4

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

120e JAARGANG No. 9

5 DECEMBER 2009 4


propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:16 Page 5

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

120e JAARGANG No. 9

IS BB NOU ZO SLIM, OF ZIJN JULLIE ZO DOM?

A

ls ik nou niet weet waarover ik moet schrijven, wat doe ik dan?’ vroeg ik een redacteur van dit onvolprezen blad. ‘Ik ga dan altijd de krant lezen en dan wind ik me vanzelf over iets op’ was het antwoord.Vol hoop liep ik dus naar de brievenbus. Geen krant, maar wel een briefje van de post: we hebben een pakket dat voor u bestemd is, maar niet door de brievenbus paste, afgeleverd op huisnummer 91. Niet aangetekend, dus geen gerechtelijke procedure, bedacht ik me opgelucht, en ik spoedde me naar de buren om te kijken welke verrassing TNT bij me had willen bezorgen.

W

erkelijk een enorm kartonnen pakket, waar een vermogen aan postzegels op was geplakt. Van een mij geheel onbekende afzender, Publish Unlimited. Goeie naam voor de verzender van een halve berkenboom in papiervorm trouwens. En wat kwam er uit de doos? Louis van Gaal, visie en biografie. Twee lijvige boekwerken in een cassette. Ongetwijfeld bedoeld om te imponeren, deze presentatievorm. Maar bij mij werkte het averechts. Ineens had ik geen krant meer nodig om me ergens over op te winden: de man die volgens mij tot de meest van zichzelf overtuigde types in onze samenleving behoort, vindt het ruim voor zijn pensionering al vereist zichzelf in zo’n soort bijbel ten toon te spreiden. Waar zijn we nu eigenlijk mee bezig? Is het typisch voor de voetballerij, waar biografieën soms al ruim voor het einde van een spelerscarriere verschijnen? Is een groot ego een ‘conditio sine qua non’ voor iedere voetbaltrainer? Ik ben bang van niet. De persoonsverheerlijking die in het voetbal waarneembaar is, tref je in alle geledingen van de hedendaagse maatschappij. Dirk Scheringa als publieksheld, terwijl je je toch serieus mag afvragen of hij dat nu verdiend heeft.

door een natuurlijk talent ook hun tekortkomingen openlijk te belijden. Obama was nog nauwelijks president, toen hij op een eerste misser werd betrapt. ‘I screwed up’ gaf hij onmiddellijk toe. En juist dat deed mijn laatste beetje reserve ten opzichte van zijn gelikte optredens in de media verdwijnen. Wanneer gaat Van Gaal nu eens toegeven dat hij autoritair is en slecht is in het onderhouden van goede contacten met de media? Door je zwakte te tonen kun je laten zien hoe sterk je bent. Maar wellicht is dit al te veel psychologie voor mannen die overtuigd zijn van hun eigen bijzonderheid. Mannen die iedere poging tot relativering vanuit hun omgeving afweren als uitingen van jalousie. Achter de buitenkant van veel grote ego’s schuilt vaak een klein mensje, weten de meeste psychiaters en psychologen heel goed. Maar juist dit soort mensen vervoegt zich zelden in onze spreekkamers. Liever een fotoshoot dan een pittig gesprek. Als er een onafwendbare en onherstelbare nederlaag dreigt maken ze zich bij wijze van spreken nog liever van kant dan dat ze hulp inroepen. Voorbeelden zijn er genoeg, maar ik zal ze niet geven: de psychiater bedrijft geen diagnostiek op afstand, schrijft de beroepscode voor . ls je als psychiater publiekelijk afgeeft op het theaterstuk dat Dirk Scheringa in de dagen voor de definitieve ondergang van zijn bank opvoerde, dan krijg je de collega’s over je heen. Ook al getuigen ze achter de schermen dat ze het wel met je eens zijn. En zo blijft de vrijwel onaantastbare status die de man zich heeft weten te verwerven ook nog gehandhaafd. Ik erger me op persoonlijke titel helemaal scheel aan types als Van Gaal en Scheringa, en dat zegt natuurlijk ook heel veel over mij. Maar doen alsof je gewoon bent door een paar geitenwollen sokken aan te trekken en vervolgens alleen maar ontkennen dat jou ook maar iets te verwijten zou zijn als er van alles mis gaat, kan niet op mijn sympathie rekenen. Ben ik dan stiekem jaloers op hun succes in de media? Ik geloof er niets van. Wie ik wel benijd is Obama, de man die meer dan wie ook in staat lijkt om ruimhartig schuld te bekennen op een moment dat duidelijk wordt dat hij een fout heeft gemaakt. Zo zou ik ook wel willen zijn, vooral in mijn privé-leven.

A

N

og erger dan de persoonsverheerlijking door anderen, fans zullen we maar zeggen, is de ongegeneerde zelfverheerlijking waaraan steeds meer mensen lijken te lijden. Meestal mannen trouwens... Waar is de bescheidenheid gebleven, waar het vermogen om zichzelf te relativeren? Natuurlijk kan Louis van Gaal een aantal dingen heel erg goed. Vooral zaken die met zijn werk te maken hebben, is mijn inschatting. Maakt dat hem tot een bijzonder mens? Nee natuurlijk. Het is niet uitgesloten dat hij dat is, maar als je protserige boekwerken over jezelf laat verschijnen wordt het wel heel lastig om nog sympathie te koesteren voor het jongetje dat achter het zelf geproduceerde standbeeld verscholen zit. De echt grote geesten kenmerken zich

BB

24 en: bemint Jan Mulder De leeftijd

naar

waarop

jou.

mijn moeder baarde

Want vrouw

is bereikt.

worden wil ik

Een hond

niet.

dat lijkt mij voor

Met je

nu even

warme

genoeg.

whiskeystem praat je mijn

Mijn jeugd

jonge

niet bedreigd

verdriet

verlang ik

dan weg

toch

en ik zeg

naar volwassen

Jan

zaken.

laat mij vanavond

Kindjes maken

altijd

-zogenaamd-

meisje blijven.

en: veel drinken,

Jan,

‘op café’.

zul je me na afloop

Maar vooral,

schrijven?

Jan, verlang ik

H.G.

Gauleiter

5 DECEMBER 2009 5

OK


propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:16 Page 6

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

120e JAARGANG No. 8

21 NOVEMBER 2009 6

Vox Pop! In het oeramsterdamse Sarphatihuis voor oude mensjes, heeft onlangs Neerlands enige echte chansonnier, Ramses Shaffy, het leven gelaten. Wij zullen doorgaan met zingen, vechten, huilen, bidden, lachen en bewonderen. Maar hoe rouwt Nederland om het verlies van de meest knuffelbare korsakovpatient? Liesbeth List, hartsvriendin en meelifter (Trillend als een stervende zwaan en niet in staat uitgebreid te antwoorden. Zal binnenkort voor de zoveelste keer een cd uitbrengen met Shaffy covers.) ‘Verrschrrikkelijk! RRamsses! Ik ben gebrrooken. Laat me! Vivrre!’ John Demjanjuk, veteraan: ‘Sorry jongens, ik doe even een middagdutje. Oh wacht, is Ramses dood? Dat doet me nu verdriet. Ieder verlies van mensenlevens is een tragedie an sich. Ik heb even de tijd nodig om dit bericht te verwerken, laten we het proces even uitstellen. Zet ik gelijk even een cd’tje op van mijn favoriete nog levende zanger, Johan Heesters.’ Erland Galjaard, programmadirecteur van RTL 4 ‘Afschuwelijk. Ik kan niet anders zeggen. Sorry jongens, ik heb er even geen woorden voor. Zo’n icoon, zo’n held, ik ben er kapot van.O, donderdag beginnen trouwens de opnames van So you think you can Ramses. Een talentenjacht waarin we op zoek gaan naar iemand met hetzelfde talent als Ramses.Donderdag beginnen we met de eerste ronde, waarin de deelnemers een liter rum moeten wegdrinken om daarna C-klein op de piano te spelen en er iets bij te mompelen.’ Hero Brinkman, kamerlid en kroegtijger: ‘Een groot verlies. Ramses was een zeldzaam voorbeeld van een goed geïntegreerde arabier, het levende bewijs dat je als Egyptenaar, om succesvol te zijn, maar beter het Hollandse leven kan bezingen. Ik drink op hem, vanavond, morgen en de dagen daarna.

Anouk, rockchick: ‘Dood? Dood zeg je?! Get out of my face! Dat zeg je toch niet zomaar tegen mij? Ik ben het, Anouk. Ik maak serieuze muziek, voor een breed publiek. Ramses rock ’n roll? Prrrft, Ramses rocking chair zul je bedoelen. Zoals hij daar een beetje seniel zat te wezen achter de piano, tsss. Wat een waste of space.’ Philip Huff, debutant en homoseksueel: ‘Een groot artiest is ons ontnomen. Niet veel mensen weten dat ik zijn chauffeur was. Ik reed hem door heel Amsterdam, en ondertussen gaf hij mij advies. Over de multimediale promotieconceptualizationstrategie 2.0 voor mijn debuutroman bijvoorbeeld. Hij was daar erg uitgesproken over. Als eerbetoon heb ik nu een hyves- facebook- en partypeeps2000profiel voor hem aangemaakt. Nou, we krabbelen!’


propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:16 Page 7

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES

I

k ontmoette Scotch toen ik voor het eerst het bed deelde met de persoon met wie ik in de drie jaar daarna ook mijn tafel, mijn tijd en het betere deel van mijn ziel deelde. Onopgemerkt was hij op het nachtkastje geslopen om me de stuipen op het lijf te jagen. We waren nog niet eens aan elkaar voorgesteld of Scotch had al dingen van me gezien die de meeste mensen nooit zullen zien. ‘Dat is Kiddy maar’, zei mijn nieuwe liefde en ging onverstoorbaar door met dingen losknopen en uittrekken. De situatie gebood me het beest verder te negeren, maar die nacht deed ik geen oog dicht. Uren bleef de vette, rode kater zitten waar hij zat en staarde me aan met een ijskoude superioriteit in zijn gemene ogen. Kiddy, zoals Scotch liefkozend genoemd diende te worden, liet zich door mij niet aaien en hoewel ik dat ook eigenlijk helemaal niet wilde, bleef ik het proberen. Mijn soulmate mocht immers niet denken dat ik niet compatibel was met het geliefde huisdier. Ook deed ik net alsof de boosaardige blikken die hij me toewierp me koud lieten, terwijl ik me daardoor stiekem, zelden op mijn gemak voelde in het huis van mijn beminde. Scotch kon, zoals alleen katten dat kunnen, in de vensterbank zitten met zijn mollige kop diep tussen zijn schouders, en naar je loeren alsof hij precies wist wat er in je omging en je erom verachtte. Wanneer ik bijvoorbeeld in diepe gesprekken met zijn baasje, indruk probeerde te maken met intelligente taal, zag ik hem denken: ‘Je wilt alleen maar neuken’. En als ik eens om bestwil loog over de nieuwe schoenen van mijn schatje, die eigenlijk niet om aan te gluren waren, kon ik het oordeel van Scotch bijna horen: ‘Jij, hypocriet.’ Als een nare schoonmoeder waakte hij over zijn eigenaar.

D

at de band tussen het dier en zijn hoeder gecompliceerder was dan ik dacht, ontdekte ik pas tegen de tijd dat ook mijn relatie scheuren begon te vertonen. Scotch’ baasje bleek geen getalenteerd mensenmens en misschien ook wel geen dierenmens. Op een avond was ik er getuige van hoe de kat een uitbrander

120e JAARGANG No. 9

5 DECEMBER 2009 7

NP ZET HAAR NAGELS ERIN

Hondenwijf O

p een zeker moment besluiten de meeste van ons of ze een hondenmens zijn of een kattenmens. Een enkeling met slechte smaak, noemt zich liever een mensenmens en sommigen kiezen ervoor om niet te kiezen. De viervoeters zelf hebben geen keuze. Die moeten het met ons doen. De meeste honden vinden dat goed, als ze maar eten krijgen en de meeste katten schikken zich, als vrouwen van middelbare leeftijd, in hun saaie lot. Ik heb echter een kat gekend die het er niet bij liet zitten en het hazenpad nam. kreeg omdat hij op een nieuwe tas was gaan liggen en nogal wat haren had achtergelaten. ‘Dat doet hij nou altijd!’ brieste mijn lieveling en sleepte Scotch’ aan zijn dikke nekvel naar de plaats delict, om hem met zijn snuit hardhandig op de feiten te drukken. Ik, verliefd en blind, zag het als een uiting van de vurige aard van mijn engel. In de maanden die volgden werd ik zelf meer dan eens slachtoffer van al dat vuur, maar Scotch was de echte undercat. Omdat hij oud was en waarschijnlijk een pijnlijk vergroot prostaat had, zo redeneerde ik, verloor hij zo nu en dan de controle over zijn blaas. Soms op het zeil van de keuken, maar soms ook op het parket en dan moest hij het ontgelden. ‘Je doet het om me te pesten!’ bulderde het dan. En overigens ook wanneer Scotch zich niet goed voelde en overgaf op de badmat. ‘Hij doet het om me te sarren, dat rotbeest!’ schreeuwde mijn duifje dan naar mij, als Scotch al gevlucht was naar het balkon, waar hij ineengedoken, met zijn hoofdje tussen de spijlen naar de straatstenen keek. Drie verdiepingen lager. ‘Hij is oud’, probeerde ik vaak, om de goede vrede te bewaren maar razend werd me dan toegebeten: ‘Hij is helemaal niet oud!’

S

cotch was inderdaad helemaal niet oud, en hij had ook geen pijnlijk vergroot prostaat. De waarheid was dat hij leed aan eenzaamheid. Op dagen dat ik in mijn eigen huis studeerde, in de veronderstelling dat mijn verkering op de

bank, met Scotch op schoot naar documentaires keek, bleek de schat tot diep in de nacht te vlammen in kroegen, waar de vrouwen net zo onder de indruk waren van die vurigheid als ik, wat weer resulteerde in hete logeerpartijen waarbij de gin-tonic rijkelijk vloeide, want mijn lief hield niet van scotch. Thuis moet mijn wederhelft, zo besef ik nu, een kater op de deurmat hebben aangetroffen, alleen en hongerig en met een vuile kattenbak. Lang voordat ik doorkreeg dat ik, naast Scotch, niet de enige was, verloor de kat het geduld met zijn baas. Aan mij was hij inmiddels gewend geraakt en we leefden in relatieve vrede langs elkaar heen. Van tijd tot tijd voelde ik zelfs een vreemd soort medelijden voor de incontinente Scotch. Als ik kans zag, verwijderde ik dan ook stiekem zijn haren van tassen en kledingstukken en een enkele keer ruimde ik zelfs een plasje kots op. Toen hij echter weer eens een lang spoor pis achterliet op een plek waar we het niet meteen zagen, en waar het een witte vlek in het hout weekte, dreigde mijn hartendief in een uitzinnige tirade om hem de volgende dag naar het asiel te brengen. Scotch moet het begrepen hebben want op een druilerige dag, ik was er zelf niet bij, besloot hij er een einde aan te maken. Of hij werkelijk uit het leven wilde stappen, of gewoon uit de situatie, heb ik nooit geweten. In ieder geval moet hij zich in een onbewaakt moment, in de stromende regen, met zijn logge lijf door de spijlen van het balkon hebben gewurmd. De vrije val, drie etages naar beneden, op de natte betontegels, zou menig kat het leven hebben gekost. Scotch verdween echter. Ik en mijn steen en been klagende partner hielden er eerst nog rekening mee dat Scotch zich, alle botten gebroken, nog naar een bosje had weten te slepen om rustig te sterven. De realiteit was nog pijnlijker.

kon was getuimeld en zo tragisch was verongelukt, viel nog te leven. Maar toen de lente aanbrak, bleek dat het zo niet gegaan kon zijn. Toen ik na een onenigheid (die werden talrijker na het vertrek van Scotch) een sigaret rookte op het balkon en in de tuin van de buren een aantal huizen verder staarde, zag ik daar Scotch. Er was geen twijfel over mogelijk dat hij daar lag, in de lentezon, op de schoot van een vrouw die er niet uitzag of ze ook maar enig vuur in zich had, maar des te meer warmte. Een tuinkabouter van een mens. Aan haar tuin kon je zien dat ze groene vingers had en een bovengemiddeld respect voor dat wat leeft en niet kan praten. De klimop groeide daar weelderig en de hortensia’s straalden, dat kon ik vanaf het balkon zien. Bijna kon ik Scotch ook horen spinnen van waar ik stond.

M

ijn vlam vond het niet te verteren. Kiddy moest zijn verstand zijn verloren tijdens de val, hij moest zijn geheugen kwijt zijn. Hij was niet de oude. Hoe kon hij bij zo’n gezapig kruidenvrouwtje? Hij was zo’n eigenwijze kat! Zo’n mysterieus, vurig dier! Hij hoorde bij mij! Vond mijn lover. Maar we zijn nooit naar de buren gegaan. Misschien wel omdat we allebei wel beter wisten. Scotch was geen vurig dier en ook niet mysterieus. Hij was dik, rood en hongerig naar liefde. Het enige heldhaftige wat hij ooit had gedaan had was de sprong wagen. Weg van mijn flamboyante liefde, die niet alleen mij bedroog, maar ook hem. De koude blikken van het begin waren misschien ook wel niet bedoeld om me angst aan te jagen, denk ik nu wel eens, ze waren bedoeld om me te waarschuwen. Als ik niet zo’n hondenmens was geweest, had ik het wellicht op tijd ontdekt. NP

Met de gedachte dat die dikke, lekkende Scotch in zijn onhandigheid van het bal-

Nee

, vier is meer dan genoeg. Al die fallussymbolen die boven de Alpen

Minaret? Invullen en opsturen in een ongefrankeerde envelop naar

uittorenen, nee bedankt. Als ik iets wil voelen kloppen dan koop ik wel een Zwitserse garde. Wat denken

die Mohammedanen wel niet. Drie is scheepsrecht, toch? Doet u mij ondertussen een abonnement op Propria Cures, de toren van Babel in het bungalowpark. Ik wacht met betalen tot de bevolking het mij verbiedt.

Propria Cures, Vendelstraat 2, 1012XX Amsterdam.

Of doe het makkelijk en ga naar: www.propriacures.nl

naam ......................................................................................... adres......................................................................................... 0 Tientjesleden 10 euro (half jaar PC voor 10 euro!) 0 Studenten 25 euro (jaarabonnement) 0 Gewone mensen 45 euro (jaarabonnement) Neem nu een abonnement op PC en kies je cadeau uit! Ga na www.propriacures.nl


propria_cures_120_09:standaardopmaak 2-12-09 22:16 Page 8

KERSTPRIJSVRAAG 2009 Verblijd ons met een tijdloos kerstverhaal en win een tas met boeken en/of een redacteurzetel. U krijgt van ons een vroeg cadeautje in de sok in de vorm van een van de onderstaande zinnen, die u in uw stuk verwerkt. Er zijn geen regels, behalve dan dat er geen regels zijn. En dat u binnen de 400 (ok, 600) woorden blijft. Klaar voor de start? Af! ‘Toen Sjakie bij de ingang van de chocoladefabriek zijn anus moest laten zien, begon hij toch wat te twijfelen aan de goede bedoelingen van meneer Wonka.’ ‘En daarom was de kalkoen dit jaar bruin van binnen.’ ‘De commissie gelijke behandeling tekende meteen protest aan toen de Kerstman zijn rendieren inruilde voor gehandicapten.’ ‘Alleen het eiergevecht week dit kerstontbijt af van de normale gang van zaken.’ ‘Waarom sla je me met die maretak?’

‘Tijdens het limbodansen bleek dat Jezus dan wel een gezellige kerel was, maar dat zijn lenigheid te wensen overliet.’ ‘Halt! Of ik kersten je!’ ‘Prem en Theodor stoeiden samen als nooit tevoren in spannende rode lingerie en, inderdaad, iedereen vond het fantastisch.’ ‘De tweede gang, die vooral bestond uit Melba-toast, werd minder goed ontvangen.’ ‘De cadeautjes liggen onder de boom. Maar welke, dat zeiden ze dan niet erbij, vroeger in het weeshuis.’

DEADLINE: 11 DECEMBER 17:00 OPSTUREN NAAR REDACTIE@PROPRIACURES.NL OF PROPRIA CURES, VENDELSTRAAT 2, 1012XX AMSTERDAM


Propria Cures 120 09