Issuu

74ste jaargang • nummer 33 • donderdag 16 augustus 2018

Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X

€ 2,30

”

Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter...

“België is een kluwen en moet een confederatie worden” Het kan toch niet dat Fatamorgana, de ingebeelde holding, elk jaar opnieuw de winst van de ene vennootschap volledig aanwendt om het verlies van de andere te dekken? Trouwens, nooit wordt de vraag gesteld of Wallonië, het zwakke zusje van Fatamorgana, ècht geholpen wordt door die onvoorwaardelijke geldsteun - hoewel wij daar na zoveel jaren mogen aan twijfelen en stilaan recht hebben op meer inspraak.

Lees het volledige interview met Kris Vansanten, bedrijfsconsultant, op blz. 11

Roemenië, socialisme en corruptie De Roemeense regering wordt geleid door een vrouw, Viorica Dancila, en dat is een primeur in Roemenië. Zij leidt een centrumlinkse coalitie van haar eigen sociaaldemocratische partij PSD met de veel kleinere liberaal-democratische partij ALDE. Om de verhoudingen te schetsen: de PSD haalde 46 procent van de stemmen, ALDE slechts 6 procent. De coalitie heeft een krappe meerderheid in Kamer en Senaat. Corruptie is een steeds terugkerend heet hangijzer in de Roemeense politiek. Een vorige socialistische regering probeerde in 2017 een amnestiewet door te drukken, waarbij de spons zou worden geveegd over een aantal gevallen van corruptie en verkiezingsfraude, waarbij natuurlijk vooral socialisten betrokken waren. Dat leidde tot zo’n massale protesten dat het wetsvoorstel ijlings werd ingetrokken. Nu lijkt de corruptiebom opnieuw gebarsten te zijn. Bij manifestaties tegen de alomtegenwoordige corruptie namen volgens de Frankfurter Allgemeine 100.000 mensen deel. Er vielen vier- tot vijfhonderd gewonden. Volgens de

regering waren daar ook veel politieagenten bij. De rechtstreekse aanleiding was in essentie dezelfde als in 2017: ook nu hebben de socialisten geprobeerd enkele wetswijzigingen door te drukken waarmee ze hun greep op het justitieapparaat hoopten te versterken. Zo zouden ze corruptiezaken onder de mat kunnen laten vegen. Het zit de socialisten vooral dwars dat hun leider Liviu Dragnea geen minister-president meer kan worden omdat hij ooit veroordeeld werd wegens verkiezingsfraude. Algemeen wordt aangenomen dat Dragnea de echte macht in handen heeft, en dat Viorica Dancila slechts zijn marionet is.

Sultan Erdogan, president Trump en Vlaanderen De ineenstorting van de Turkse lira is het gevolg van de totale wereldvreemdheid van de Turkse president. Als de Amerikaanse president met zijn handelsbarrières voet bij stuk houdt, dan dreigt op termijn de val van Erdogan. Voor ons heeft de Turkse crisis voordelen en nadelen. Reizen naar Turkije (voor wie dat nog wil) wordt spotgoedkoop. Een probleem is wel dat tal van Europese banken miljarden aan Turkije hebben geleend. Zullen zij dat geld ooit terugzien? Sinds het aantreden van Recep Tayyip Erdogan in Turkije, eerst als premier en nu als president, heeft de Turkse lira 70 procent van haar waarde verloren. Sinds begin dit jaar daalde de waarde van de munt met 38 procent, en vorige vrijdag op één dag met 13 procent. Wat is er aan de hand? Zeer eenvoudig: de internationale beleggers hebben geen vertrouwen meer in de Turkse economie en trekken hun tegoeden terug. Eén van de redenen is de dictatoriale neiging van Erdogan. Wie de wereldeconomie nader bekijkt, komt echter al snel tot het besluit dat een gebrek aan democratie geen reden is voor bedrijven of beleggers om niet in dictaturen of semidictaturen actief te zijn. Het probleem zit dieper.

Groei op de poef Het gaat om het economisch beleid van sultan Erdogan, dat zich nu wreekt. Turkije heeft de voorbije vijftien jaar een sterke groei gekend en dat heeft de welvaart doen toenemen. En de tevreden Turken stemden op Erdogan. Nochtans was die groei voor een groot deel op de poef gebouwd. De rente was gedaald en er kon goedkoop geleend worden voor bouwprojecten, infrastructuurwerken en vooral privéconsumptie. Maar op die manier dreigde de economie oververhit te raken, wat ook gebeurd is. Dan moet op een bepaald moment de rente stijgen om meer aan te zetten tot sparen en minder tot consumptie. Een beslissing van de centrale bank, maar die durft die niet te nemen. Of kan het gewoon niet omdat Erdogan de beslissingsmacht van de centrale bank naar zich toe heeft getrokken. Ondertussen

stijgt de werkloosheid naar 11 procent en bedraagt de inflatie meer dan 15 procent. Om het inflatiespook te beheersen, is een rentestijging nodig. Maar Erdogan wil daar niets van weten. De situatie verergert bovendien door de importheffingen die de Amerikaanse president Trump op onder andere Turks aluminium wil toepassen. Dat doet veel internationale bedrijven en beleggers hun geld weghalen uit Turkije, en het gevolg daarvan is een ineenstorting van de lira. Erdogan zegt dat de Turken Allah hebben en de Amerikanen de dollar. Een normaal denkend mens weet al snel wie de strijd zal winnen.

21 miljard Belgische leningen Ondertussen lijkt de val van de lira de internationale economie te verstoren. De beurzen doken vorige week hier en daar in het rood. Het is nog geen crash, maar er is grote ongerustheid. De Turkse bedrijven hebben immers voor 250 miljard euro geleend in vreemde munt. Door de ineenstorting van de lira wordt de intrinsieke waarde van die leningen enkel groter. Zullen de Turkse bedrijven die schuldenlast kunnen afbetalen? Het risico bestaat dat de banken een deel van die leningen niet gaan terugzien. Sommigen zien al een nieuwe bankencrisis ontstaan. Dat is wat overdreven, maar banken die afboekingen moeten doen op hun leningen zullen elders minder geneigd zijn om kredieten toe te staan. En zo komen we bij ons eigen Vlaanderen terecht. Want de Belgische banken hebben voor 21 miljard euro leningen uitstaan in Turkije. Vooral BNP Paribas Fortis is kwetsbaar. Hopelijk

heeft de Turkse crisis geen impact op de reële economie hier. De relatief sterke groei van 2017 zou dit jaar een stuk lager uitkomen - we zitten nog altijd rond 1,5 tot 1,7 procent - maar een probleem met banken zou wel eens tot een soort stilstand kunnen leiden. Het is ook zo dat een aantal Vlaamse bedrijven, zoals Soudal, niet meer leveren aan Turkije uit vrees hun geld niet meer terug te zien. Andere spelers, zoals de pvcbouwer Deceuninck, zijn terughoudender.

Europese Turken profiteren Wat wel goed nieuws is, is dat het steeds goedkoper wordt om in Turkije op vakantie te gaan en daar producten aan te kopen. Alleen is het aantal toeristen sinds de dictatoriale toeren van Erdogan sterk gedaald. Misschien zijn de grootste gelukzakken momenteel de zogenaamd Turkse Belgen, die voor driekwart voor Erdogan stemmen. Met hun euro’s die ze hier verdienen kunnen ze bij elk verblijf in Turkije grote sier maken. Als de munt nog verder ineenstort, kan je er bij wijze van spreken niet enkel spotgoedkoop op hotel gaan, je kan misschien daarna het hotel als souvenir kopen. Het is eigenlijk een pijnlijke vaststelling dat Erdogan mede verkozen is door de Europese Turken die financieel profiteren van zijn wanbeleid. De Turken in het thuisland, waar velen nog altijd tegenstanders zijn van de Turkse sultan, betalen het gelag. De vraag is wat er gebeurt als Erdogan de komende weken en maanden voet bij stuk houdt. Een verdere daling van de lira kan leiden tot hyperinflatie en economische en maatschappelijke ontwrichting. Een coup tegen de president zou dan wel lukken. Of Erdogan bindt in en zet wel het juiste economische beleid op de sporen. Maar dan is hij zijn geloofwaardigheid bij zijn conservatieve achterban kwijt.

2 Actueel Turkije wil ook in België weekendscholen In Nederland was er eind vorige week heisa. De NOS was te weten gekomen dat Turkije van plan is om ‘weekendscholen’ op te richten in ons buurland. Eigen onderzoek geeft aan dat Turkije niet alleen actief wil zijn bij onze noorderburen. Ook in België wil Turkije dergelijke scholen opzetten en financieren.

Maatschappelijke organisaties en onderwijsinstellingen zonder winstoogmerk kunnen zich aanmelden voor de financiële steun. Het is de bedoeling dat ze 5 uur per weekend lessen gaan verzorgen: 2 uur Turks, 1 uur geschiedenis, 1 uur godsdienst en 1 uur cultuuronderwijs. In de klassen zitten tussen 15 en 25 leerlingen. Volgens de NOS, die het nieuws onthulde, kan een school met een klas maximaal 7.000 euro ontvangen. Bij twee klassen loopt dit op tot 11.000 euro en bij drie tot 15.000 euro. Ook ouders wordt gevraagd een financiële bijdrage te leveren.

Nederlandse overheid blaast warm en koud

De Turkse overheid gaat ook weekendscholen beginnen in Amerika, Australië, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Zwitserland, Denemarken, Noorwegen, Zweden en Finland. Het gaat om een heus Turks offensief. De Turkse overheidsinstantie YTB (Presidency For Turks Abroad And Related Communities), die zich richt op de Turkse gemeenschappen in het buitenland, stelt daarvoor veel geld beschikbaar. De daling van de Turkse lira zal daar voorlopig weinig aan veranderen.

Lesprogramma’s Concreet gaat het om lesprogramma’s van 32 à 40 weken die geschikt zijn voor kinderen tussen 6 en 17 jaar. Daarbij worden ze onderverdeeld in drie verschillende leeftijdscategorieën. De lessen zijn allereerst gericht op het leren van de Turkse taal, zo valt te lezen op de webstek van YTB. De Volkskrant schreef: “Daarnaast moet de weekendschool bijdragen aan de versterking van de band met Turkije en de kinderen meer leren over de geschiedenis en cultuur van het land.”

Het Nederlandse Ministerie van Sociale Zaken is op de hoogte van het onderwijsproject, liet een woordvoerder weten. “Het staat landen vrij om behoud van de eigen taal en cultuur te stimuleren bij hun landgenoten, of hun kinderen of kleinkinderen, in het buitenland. Meerdere landen, waaronder ons land, doen dit. Wat we niet willen, is onderwijs dat als doel heeft om de integratie in Nederland te belemmeren of om antidemocratische opvattingen te stimuleren. Als er signalen zijn dat dit gebeurt, zal de overheid optreden.” Laten we duidelijk zijn: dit initiatief past niet in het Nederlandse of Vlaamse onderwijssysteem. Hoe zal de controle immers verlopen? Dit is weer een manifestatie van de lange arm van Erdogan om in België en Nederland zieltjes te winnen. Bij Turkse verkiezingen zijn stemmen uit het buitenland erg belangrijk. Via deze scholen probeert Erdogan zijn belang in het buitenland te vergroten. Kortom, dit is een slechte zaak. De propaganda van Erdogan is immers niet echt integratiebevorderend. Een kritische Nederlandse journalist van Turkse oorsprong noemt de reactie van het Ministerie van Sociale Zaken dan ook ronduit naïef. In Vlaanderen was er nog geen berichtgeving over die Turkse weekendscholen.

Thierry Debels

“Laat Turkije failliet gaan!” Serieus? Tegen de tijd dat deze column geplaatst wordt, is de Turkse lira nóg minder waard dan bij het schrijven ervan. Wat dat betekent, is voor ons, met onze normale levens, in een vrije democratie, gereguleerd door vaste banen en met openbaar vervoer dat op tijd rijdt, moeilijk te begrijpen. “De uien zijn opeens onbetaalbaar”, klagen rijke vrienden uit Turkije. Klagen over de prijs van uien tegen iemand die niet kookt, is klagen tegen een muur. Bovendien lijken uien me nou net iets wat vooral arme mensen eten. “Hoe overleven arme mensen dat?” vraag ik me af in mijn veilige en onnozele Nederlandse bubbel. “Ebru! Armen weten toch hoe ze arm moeten zijn?! Die zijn daar veel beter in dan wij!”

Niemand wil lira’s Bizar, wrang en waar: 3.500 km verderop wordt een land in de vernieling geholpen door een megalomaan staatshoofd, puur en alleen omdat het kán. Het is paybacktime voor iets, maar niemand weet voor wat. Zijn persoonlijk vermogen schijnt inmiddels miljarden te tellen, allemaal keurig weggesluisd naar het buitenland, en uiteraard in buitenlandse valuta. De oproep aan de Turkse man en vrouw op de straat om hun euro’s en dollars in te wisselen voor lira’s, kan haast niet anders dan in dovemansoren vallen. Wisselkantoren hebben de deuren gesloten, want er zijn te weinig lira’s in kas om de vrije val bij te houden. Volksstammen op de sociale media genieten: “Laat het land maar failliet gaan! Dat zal de Turken leren!” Elk lid van de volksstam dat juicht bij het leed van de Turken, kan rekenen op een levenslange ‘block’. De Turken hebben ons niets aangedaan. De Turken wordt wat aangedaan. Hun leider is bezig de bevolking kapot te maken. Hij zet de burgers tegen elkaar op. Het is wachten op een vonk bij het buskruit waardoor de burgeroorlog aan de grens van Europa begint.

Veel Turken in Europa bestempelen zich als ‘strijders van Erdogan’. Op veilige afstand met harde euro’s in de zak is het makkelijk partij kiezen. Ze leven niet onder een dictatuur van opkomende islam, inbegrepen de dagelijkse strijd voor brood op de plank. Elke waardevermindering van de lira betekent dat elke boodschap opeens duurder is: van het brood op de plank tot het dak boven je hoofd. Schulden die in euro’s of dollars zijn aangegaan, zijn opeens een veelvoud geworden. En dan zou je je dollars moeten inwisselen voor een valuta die de waarde heeft van pleepapier? Zelfs de strijders van Erdogan zijn niet zo dom, laat staan Erdogan zelf.

Onbetaalbaar Europa De kinderen van mijn vrienden studeren. Ze staan - of stonden - op het punt naar Europa te komen om hier hun studies, en als het even kan hun levens, voort te zetten. Alle ouders willen maar één ding: die kinderen weg uit het land waar elke dag een burgeroorlog kan uitbreken. Eentje kreeg een plek in Delft, maar haar ouders schrokken zich rot toen het collegegeld 15.000 euro bleek te zijn. Turkije is geen lid van de EU en studenten van buiten de EU zijn een businessmodel: dus hoppa, 15.000 euro afrekenen. Het meisje is naaiend slim, maar ondanks dat ze in Turkije beurzen van grote bedrijven krijgt, was dat niet toereikend voor Delft. Het verlossende woord kwam uit Gent: een volledige beurs. Ze hoeft alleen haar verblijf te financieren. Nou ja, ‘alleen’? Ga uit van 15.000 euro. Dat was toen ze de wens uitte om naar het buitenland te gaan rond de 60.000 lira. Inmid-

dels, bij het schrijven van deze column, is dat 100.000 lira. Hoezo is het grappig, die inflatie van de Turkse lira? Ga er maar aanstaan, als ouder. Uiteraard wil je je kind geen toekomst ontzeggen, maar hoe ga je dat betalen? Zeker niet door de gespaarde euro’s en dollars terug te wisselen in lira’s. Je kunt niet iedereen helpen, maar één vriendin belde ik om te zeggen dat als haar dochter in Frankrijk kan studeren, ze op een bijdrage van mij kan rekenen. Tranen aan de andere kant van de telefoon. De Turken in Europa worden in Turkije geminacht; hun voorouders worden gezien als de kanslozen die vertrokken uit Turkije. Hun nazaten zijn verworden tot onze hoofdpijndossiers. De braindrain die nu gaande is vanuit Turkije, is een aderlating voor het land, maar pure winst voor ons. Inmiddels is de lira nóg minder waard en rest maar één besluit: pas als de sultan valt, zal de val van de lira stoppen.

Ebru Umar

16 augustus 2018 EUROPESE UNIE: MIGRANTEN EN NATALITEIT Terwijl in het jaar 2017 het aantal geboortes in de lidstaten van de EU lager ligt dan het aantal overlijdens, stijgt de bevolking van de EU met ongeveer 1,1 miljoen inwoners. De reden is duidelijk: migratie. Een evolutie waar niet onmiddellijk een einde aan zal komen, ‘dankzij’ de houding van bepaalde lidstaten. De cijfers kan men mits enig zoekwerk uit de officiële rapporten van Eurostat halen. Eurostat is, zoals onze lezers weten, verbonden aan de Europese Commissie. Haar opdracht bestaat erin statistische informatie te bezorgen op het niveau van de EU. Het gaat dus om min of meer officieel gecertificeerde documenten van de Europese Unie. In het meest recente rapport, dat van 10 juli jongstleden, leest men dat het aantal geboortes in de EU op 5,1 miljoen ligt, terwijl het aantal overlijdens met 5,3 miljoen dus hoger ligt. Tezelfdertijd zien de 28 lidstaten van de EU hun bevolking stijgen van 512,5 miljoen op 1 januari 2017 naar 513,6 miljoen inwoners op 1 januari 2018. Een stijging van 1,1 miljoen op een jaar tijd. Het natuurlijk saldo is negatief. Het zijn de vele ingestroomde, niet-Europese migranten die voor de stijging hebben gezorgd. Nochtans verdient dit eerste cijfer een bepaalde nuancering, want de verschillen inzake bevolkingstoename zijn groot binnen de EU. Terwijl een stijging van de bevolking kan worden vastgesteld in een aantal staten, is er duidelijk sprake van een afname in andere lidstaten.

Nataliteitscijfers Opmerkelijk is dat Ierland nog steeds een vrij hoog geboortecijfer kent, 12,9 geboortes op 1.000 inwoners. Misschien zit het katholieke geloof er voor iets tussen. Ook opmerkelijk is het geboortecijfer in Zweden, dat met 11,5 geboortes in de EU zeer hoog scoort – ‘dankzij’ de hoge geboortecijfers van nieuwkomers – wat ook het geval is in Groot-Brittannië en Frankrijk met hun geboortecijfer van 11,4 op 1.000 burgers. Een bevestiging van het feit dat de bevolkingstoename in de EU alleen wordt gerealiseerd door méér migratie, leiden we ook af uit de cijfers van die lidstaten die een afname van de bevolking kenden: het gaat om landen als Bulgarije, Kroatië, Litouwen en andere Oost-Europese landen. Het zijn landen waar men eerder negatief tot zeer negatief staat tegenover migratie. Niet alleen politiek zijn er twee Europa’s, ook demografisch zien we stilaan een groeiende kloof tussen west en oost.

ZUURAANVAL IN ZANZIBAR Het Laatste Nieuws publiceerde een artikel, overgenomen uit Britse kranten, over de verschrikkelijke lijdensweg van Katie Gee, die als vrijwilligster lesgaf op Zanzibar. Toen zij met een vriendin naar een restaurant wandelde, werd ze op straat vanop een voorbijrijdende brommer met zwavelzuur overgoten. Katie Gee raakte zwaar gewond aan het gezicht, de hals, de armen en de benen. Haar huid was voor 35 procent verbrand. Zij werd op een haar na blind. Dat was vijf jaar geleden. Na zeventig (!) operaties durft ze nu weer in de openbaarheid komen. Dankzij de bekwaamheid van westerse chirurgen heeft zij een nieuw gezicht, een nieuw oor en een min of meer normale huid, zij het nog met littekens. Een hartverscheurend verhaal van lijden en wederopstanding. Het Laatste Nieuws “vergat” echter één klein detail te vermelden: de bevolking van Zanzibar bestaat voor 99 procent uit moslims.

Actueel

16 augustus 2018

Neen, water wordt echt niet schaars

Beeld van de week

In 1970 voorspelde ecologist Kenneth Watt dat alle petroleumvelden tegen het jaar 2000 volledig uitgeput zouden zijn. Vele anderen, waaronder flink wat gespecialiseerde academici, maakten gelijkaardige voorspellingen. Zij zaten er spectaculair naast, mogen we wel zeggen. Achttien jaar na de voorspelde ‘dag zero’ zijn er nog steeds geen olietekorten op de wereldmarkt. Meer zelfs, de oliereserves zijn sindsdien enkel aangegroeid. Dat laatste gegeven verbaast. Hoe kunnen de beschikbare voorraden groeien bij een nietaflatend, zelfs stijgend, verbruik? De officiële olieserves zijn geen vast gegeven: ze zijn de optelsom van alle gekende voorraden die op dat moment economisch en technologisch ontginbaar zijn. Wanneer de prijzen stijgen, worden minder rendabele olievelden interessant.

Steeds meer olie Het is vooral de technologische vooruitgang die veel ‘nieuwe’ olie heeft gecreëerd. Spitstechnologie zorgt ervoor dat nog steeds nieuwe olievoorraden worden ontdekt en dat de olie op steeds efficiëntere en goedkopere wijze kan ontgonnen worden, ook op voorheen moeilijk bereikbare plaatsen. Een van de meest spectaculaire doorbraken was het ‘fracking’, het aanboren van olie en aardgas in brongesteente, een praktijk die de VS nu op koers zet naar volledige energieonafhankelijkheid. In Europa zijn deze voorraden minstens even groot, maar fracking wordt hier nauwelijks toegepast omdat er te veel politieke bezwaren zijn die berusten op de ecologistische achterlijkheid die ons ook parten speelt in dossiers als klimaat, energie en GGO’s, en die er onder andere voor zorgt dat België vandaag de duurste elektriciteitsfactuur ter wereld heeft.

Wateroorlogen Er zijn er die ook onze waterfactuur willen verhogen. In de reeks doemvoorspellingen van schaarste en uitputting is het tegenwoordig de beurt aan water. Al in 1994 waarschuwde Robert Kaplan in “The Coming Anarchy” (artikel in The Atlantic) dat de waterschaarste zo nijpend aan het worden was dat die spoedig tot oorlogen zou leiden. We zijn vierentwintig jaar later en de laatste oorlog om water dateert nog steeds uit 2500 voor Christus, toen de Soemerische steden Oemma en Lagasj elkaar bevochten om het bezit van een kanaal. Wateroorlogen behoren tot dezelfde categorie als klimaatoorlogen en de oorlogen tussen elfen en orks in de boeken van Tolkien: fictie. Recent hebben de wateralarmisten een tandje bijgestoken, ook bij ons. Tijdens de hittegolf vonden ze een publiek dat ontvankelijker was dan ooit. Meestal komt er dan een vermanende vinger aan te pas, met de oproep ons gedrag en watergebruik aan te passen. Dat houdt in dat we niet alleen ons gazon minder moeten besproeien en onze auto minder moeten wassen. We kunnen ook beter geen voedsel meer nuttigen dat bij de productie veel water verbruikt, zoals vlees (altijd het eerste slachtoffer van elke ecologische psychose), soja of noten. Bij de waterbesparende tips van De Morgen lazen we een oproep om de borden niet af te spoelen vooraleer ze in de vaatwasser te stoppen en een pleidooi voor het installeren van een ‘droogtoilet’ (ik bespaar u de details).

Onheilsprofeten Hoe ernstig zijn de berichten over de komende rampspoed en dorst? Wel, Vlaan-

deren bevindt zich inderdaad in een kwetsbare positie. Onze watervoorziening komt uit natuurlijke reservoirs (bodemwater, rivieren, kanalen, …) en die worden telkens aangevuld door regenval. We kunnen in onze contreien niet klagen over tekort aan hemelwater, maar dat voordeel wordt meer dan tenietgedaan door onze bevolkingsdichtheid. Simpel gesteld: er valt per Vlaming te weinig water uit de lucht om het verbruik te dekken. Daardoor nemen de natuurlijke watervoorraden langzaam af. Maar het gaat met water zoals met olie. De vindingrijkheid van de westerse cultuur, zoals die tot uiting komt in technologische vooruitgang en de werking van de vrije markt, is er altijd al in geslaagd om dreigende schaarsten meer dan te compenseren door nieuwe technieken, alternatieve grondstoffen en efficiënter gebruik. Al sinds Malthus in de 18e eeuw voorspelde dat de voedselproductie onmogelijk gelijke tred kon houden met de bevolkingsaanwas, zijn alle onheilstijdingen van tekorten en schaarste voorbarig gebleken.

Geen tribune voor Bodifée Israël is het mooiste voorbeeld van aanpassing aan lokale waterschaarste: ontzilting. Door het zuiveren van zeewater is dat droge land omgetoverd tot een van de meest vruchtbare streken van het Midden-Oosten, dat zelfs meer fruit en groenten uitvoert dan het invoert. Israël haalt reeds meer dan de helft van zijn drinkwater uit de zee. Voor ons land kan perfect hetzelfd, indien de nood zich zou voordoen. Een groot bezwaar was steeds de kostprijs van ontzilting, maar ook daar laat de technologische vooruitgang zich gelden. Ontzilting verbruikt vandaag al tien keer minder energie dan in 1970. En de prijs blijft dalen zodat deze werkwijze al op verschillende plaatsen in de wereld concurrentieel is met andere methoden van waterbevoorrading. In tegenstelling tot olie en andere grondstoffen wordt water ook nooit ‘verbruikt’. Het keert steeds weer terug naar zijn natuurlijke kringloop. Dat laatste was ook de boodschap die wetenschapper en filosoof Gerard Bodifée meegaf in een vrije tribune die hij vorig maand naar De Standaard, De Morgen en De Tijd stuurde: water geraakt nooit op. Geen van de drie kranten was bereid de tekst te publiceren. Geruststellend nieuws verkoopt minder goed dan “het einde is nabij!”. Maar vooral zijn besluit paste moeilijk in de eco-modieuze eenzijdigheid van onze media. Bodifée hekelde politici die niets anders te vertellen hebben dan “jullie moeten zuinig zijn” omdat ze zich vastgereden hebben in het doodlopende straatje van ‘duurzame energie’, terwijl fossiele brandstoffen en kernenergie gemakkelijk voldoende energie kunnen opwekken voor een onbeperkte bron van drinkbaar water. Bodifée: “Waar een beleid van spaarzaamheid toe leidt is ongetwijfeld blijvende schaarste, stijgende prijzen en sociaal onrecht. Wat we nodig hebben is niet besparing van energie, maar productie van energie. Hoe moet dat gebeuren? Laat de ingenieurs spreken en de politici luisteren.” Jurgen Ceder

CORBYN IN GEBED VERZONKEN Het bondgenootschap tussen moslims en socialisten neemt steeds misdadiger proporties aan. Volgens de officiële versie woonde Labourleider Corbyn in 2015 in Tunis een herdenkingsplechtigheid bij voor 47 terroristen van de PLO die waren gedood bij een Israëlische luchtaanval op hun hoofdkwartier in Tunis. Tijdens de Libanese burgeroorlog hadden de PLO-strijders enthousiast meegewerkt aan het afslachten van christenen in Libanon, zonder dat de VN een poot uitstaken om die moordpartijen te stoppen. Maar toen de PLO in 1983 in het nauw gedreven werd in Tripoli - niet door Israël, maar door rivaliserende moslimmilities - werden Arafat en 4.000 van zijn manschappen

onder VN-vlag geëvacueerd naar Tunis, op Griekse schepen, beschermd door de Franse marine. Ze richtten daar een nieuw hoofdkwartier in, dat dus in 1985 door Israël werd gebombardeerd. Corbyn was zogezegd op een plechtigheid ter ere van de PLO’ers die toen waren gedood. Maar nu blijkt dat hij in werkelijkheid deelnam aan een herdenking voor de terroristen van Zwarte September, die tijdens de Olympische Spelen van 1972 elf Israëlische atleten en coaches hadden gemarteld en vermoord. Minstens één slachtoffer werd zelfs gecastreerd. Op foto’s kan men de socialist Corbyn zien, verzonken in een islamitisch gebed bij de graven van die sadistische moordenaars.

Kris Peeters vindt een nieuwe joodse kandidate met Rezi Friedman (23) Briefje aan Peter Mertens

Rood gestreept Mijnheer de tweekantige, Gij hebt in Antwerpen uw campagne voorgesteld om de laatste rechte lijn naar 14 oktober in te gaan. Op de affiche staat gij met twee rode strepen op elke wang geschilderd, zoals voetbalsupporters met tricolores en kleine kinderen op kinderfeestjes en in pretparken. Een mens moet veel verbeeldingskracht aan de dag leggen om goed te snappen wat dat te betekenen heeft. De eerste streep zou een halt moeten toeroepen aan de files, het geldgewin, de luchtverontreiniging en de armoede. “Want Antwerpen is koud geworden van geldgewin, haat en beton”, schreeuwt gij. De tweede streep moet voor een positief alternatief staan. Gij zegt daarbij dat die twee strepen een ereteken zijn, want: “Iedereen die ze op het gezicht tekent, beschouwen we als medestanders.” Ge moet er toch maar opkomen! Zoveel onnozelheid! Wij gaan zeker uitkijken naar bestreepte Antwerpenaren. Ook in andere gemeenten worden bestreepte kandidaten verwacht, zo blijkt, want overal willen jullie de gemeenten ‘naar links laten kantelen’. Of dat zal lukken, is nog maar de vraag, want het wordt aan de linkerzijde drummen, trekken en duwen, onder het motto “eigen linkse lijst eerst”! Van veel samenwerking is duidelijk geen sprake, want er gaat in elkaars vijver gevist worden. Voor mij niet gelaten. Ge doet maar. Wat steeds weer opvalt, is het sloganeske populisme waarmee wordt aangeduid waar jullie allemaal tegen zijn (de eerste streep), maar niet zozeer welke pasklare oplossingen of alternatieven (de tweede streep) jullie bieden, laat staan hoe de weg daarnaartoe moet verlopen. Natuurlijk zult gij zo wel een aantal goedgelovige kiezers kunnen overtuigen om voor uw partij te stemmen. De rattenvanger van Hamelen moest ook alleen maar een schoon liedje spelen om succes te hebben. Ach, het is allemaal zo doorzichtig, die gespierde taal en de mooipraterij. En daar laat de arme burger zich wel eens door (mis)leiden. Het klinkt allemaal mooi, maar en dat moet toch eens duidelijk gezegd worden - achter de PVDA-façade schuilt ook nog

veel minder fraais. De grote dogmatici en ideologen van uw partij blijven het immers steevast opnemen voor duistere communistische regimes, die niet erg inzitten met het gewone volk, waarvoor gij altijd zegt u te willen inzetten. Vorige week nog plaatste uw partij een steunbetuiging voor de Venezolaanse president Maduro, nadat die een aanslag had overleefd. In de tekst lazen we: “Solidariteit met het Venezolaanse volk en de weg die het land sinds Hugo Chávez volgt. Een weg die, ondanks fouten en gebreken, een sociaal uitgangspunt heeft: met projecten voor de gezondheidszorg, onderwijs, alfabetisering, huisvesting voor iedereen in plaats van de verrijking van de buitenlandse petroleummaatschappijen.” Ook dat klinkt alweer erg mooi. In werkelijkheid is het in Venezuela een en al ellende. Het volk lijdt letterlijk honger. Het ontbreekt er aan vaccins voor baby’s, en medicatie is sowieso niet verkrijgbaar. Zoals ook bij de vrienden van Noord-Korea… Hierop aangesproken, moest gij een bocht van formaat pakken: “Er zijn twee kanten aan het verhaal in Venezuela. Het is niet omdat er nu problemen zijn, dat de principes van de Bolivariaanse revolutie fout zijn.” En gij probeerde dan uit te leggen dat er ook heel wat sociale hervormingen zijn gebeurd. De tweet van Rik Torfs was er dan ook ‘boenk op’: “Volgens Peter Mertens zijn er twee kanten aan het verhaal van Venezuela. Dat klopt. Enerzijds dictatuur. Anderzijds hongersnood.” En daarmee is alles gezegd. Ik kan er met mijn rechts en dus beperkt, bekrompen en verkrampt verstand echt niet bij dat gij en uw partij in Vlaanderen en Wallonië de grote verdedigers zijn van het klootjesvolk dat de zakken almaar meer leeggeplunderd ziet worden door de regeringen en het grootkapitaal, maar dat jullie anderzijds onverstoord met grote sympathie kijken naar communistische ‘paradijzen’ en opkijken naar via de democratie aan de macht gekomen donkerrode, meedogenloze machthebbers. Hoe ongeloofwaardig kunt ge zijn! Salut, Grote Leider met de streepjescode!

Dossier

16 augustus 2018

Boléro Een bolero is een Spaanse dans in driekwartsmaat voor een of twee dansers. Bij het woord denken de meeste mensen specifiek aan één bolero, namelijk de Boléro van de Franse componist Maurice Ravel. Bij France 5 was een amusante documentaire te zien over de ruzies en het gesjoemel met de inkomsten uit de rechten op het populairste stuk Franse muziek.

18 x twee thema’s Ravel componeerde zijn Boléro in 1928. De schatrijke en bloedmooie, maar niet al te begaafde, Joodse danseres Ida Rubinstein had een eigen balletgezelschap en kon het zich veroorloven grote schouwburgen als de Parijse Opéra, of La Scala te Milaan, af te huren en opdrachten te geven aan de beste componisten. Ze wilde een Spaans ballet en kocht de diensten van Maurice Ravel. De man was al wereldberoemd met stukken als “Pavane pour une infante défunte”, “La Valse”, enzoverder, en hij stelde voor een paar pianostukken van de Spanjaard Isaac Albeniz te orkestreren. Rubinstein ging akkoord, maar Ravel ontdekte dat een andere componist al over de Albeniz-rechten beschikte. Die wou ze zelfs braafjes afstaan aan zijn veel beroemdere Franse collega, maar het moest niet meer. Ravel had inmiddels een beter idee. Hij componeerde twee thema’s, die naadloos in elkaar overgaan en niet langer dan een minuut duren. Vervolgens liet hij die melodieën achttien keer herhalen, waarbij zich iedere keer een paar nieuwe instrumenten voegden. Ravel, die van mechanische dingen hield, dacht bij dat repetitieve aan machines in een moderne fabriek, maar Ida Rubinstein bleef bij haar Spaanse ideeën en danste de Boléro op een lange tafel. De première was een enorm succes en Rubinstein en haar balletgezelschap werden overal gevraagd. Dirigenten en orkesten vielen als een blok voor dat hallucinante schijnbare perpetuum mobile en voerden het weldra als concertstuk uit. Ook de platenindustrie zag er brood in, ondanks de problemen met de beperkte tijdsduur van schellak-platen. Liefhebbers moesten immers midden in de uitvoering de plaat stopzetten en omdraaien.

Een ‘succès fou’ De Boléro werd bekend bij het grote publiek in 1934 dankzij de droomfabriek in Hollywood. Paramount draaide een film met de gelijknamige titel en liet in een verkorte versie Ravels Boléro dansen door de acteur George Raft. Die kon indertijd met Fred Astaire concurreren en specialiseerde zich later in gangsterrollen, door zijn fysionomie. Raft danste de Boléro op een ronde tafel, en mijn ouders konden zich de muziek niet voorstellen zonder hem in gedachten te zien. Met Hollywood was het hek helemaal van de dam, want overal werd het stuk gespeeld, in alle mogelijke arrangementen: als foxtrot, als swing, in een jazzversie, enz. Ravel had daar geen problemen mee. Zijn contract met zijn muziekuitgever bepaalde alleen een vaste som en latere auteursrechten; er stond geen woord in over alternatieve versies of ‘morele’ rechten die de auteur kan inroepen als een versie de geest van zijn werk schendt. Het geld stroomde binnen bij SACEM (de Franse auteursrechtenmaatschappij), bij de muziekuitgever en bij Ravel, die zelf nog het meest verbaasd was over dit ‘succès fou’. Echt genieten van de inkomsten kon hij echter niet langer, want hij leed meer en meer aan een vreselijke zenuwziekte waardoor hij niet meer kon schrijven en zelfs geen noten meer herkende. Tien jaar na die triomf overleed hij. Een testament kon hij niet meer maken, maar hij stond heel dicht bij zijn broer Edouard, die de volledige erfenis kreeg.

De ‘erfenisdieven’ Die Boléro bleef populair. Zelfs in de jaren negentig was het nog altijd het meest gespeelde stuk Franse muziek ter wereld. Ook na de oorlog werd het in alle mogelijke versies opgevoerd: als mambo en disco, in een vertolking van Frank Zappa, als muziek voor de kunstschaatsers Torville en Dean. Grote choreografen creëerden graag bal-

letversies op deze opzwepende muziek. Best bekend was die van Maurice Béjart en zijn Ballet van de XXste Eeuw in de Munt (met dank aan die ronde tafel van George Raft). De vertolking van danseres Suzanne Farrell (feitelijk Roberta Sue Ficker) was adembenemend. Edouard Ravel was inmiddels schatrijk dankzij de composities van broer Maurice, maar hij had geen kinderen. Hij beloofde even dat alle rechten op het werk van Ravel na zijn dood naar de stad Parijs zouden gaan, die met het geld cultuur moest stimuleren. Een ongeval met een onvoorzichtige motorrijder veranderde alles. Edouard en zijn vrouw waren gekwetst, en ze deden een beroep op een verpleegster, die hen een masseuse aanraadde om de pijn te verlichten. Ene mevrouw Taverne verscheen voortaan dagelijks in de villa en introduceerde ook haar man, een kapper, die de chauffeur werd van de Ravels. Na de dood van zijn vrouw steunde Edouard volledig op het koppel, dat bij hem introk. Zijn belofte aan Parijs ging de papiermand in en de masseuse werd zijn universele erfgename en mocht al zijn rekeningen beheren. Ze profiteerde ervan de muziekuitgever te controleren, want daar werd nogal slordig met de rechten omgesprongen. Ze liet zich adviseren door een jurist van SACEM. De man had tijdens de oorlog nog circulaires rondgestuurd waarin hij Joden hun auteursrechten afnam en met de zwaarste straffen dreigde als ze zich als Ariër uitten. Geen probleem voor de naoorlogse SACEM. De jurist ontdekte wel dat de muziekuitgever vergeten was de Amerikaanse rechten te hernieuwen, zodat veel geld verloren was. Hij nam ontslag bij SACEM, en dwong de muziekuitgever met hem in zee te gaan en een nieuwe firma op te richten. Excellent nieuws voor de toekomstige erfenis van de Tavernes, maar er bleef een probleem met de successierechten. Daar was een oplossing voor. De Tavernes scheidden en mevrouw en Edouard gingen in ondertrouw. Acht dagen voor hun huwelijk overleed echter de jongste Ravel, dus hertrouwden de Tavernes en ze waren bereid de belastingen te betalen. Tot hun grote verrassing verscheen een kaper. In Zwitserland liep nog een achterneef rond die ook de honderden miljoenen wilde binnenrijven. Hij investeerde in dure advocaten die betoogden dat Edouard seniel was en niet langer wilsbekwaam. De Tavernes waren erfenisdieven. Tien jaar lang werd geprocedeerd, in alle mogelijke gerechtshoven, maar neefje kon niet bewijzen dat Edouard niet meer wist wat hij deed en verloor al die processen. Inmiddels slaagde de nieuwe muziekuitgever en gewezen collaborateur er wel in het werk van Ravel naar een reeks belastingparadijzen (o.a. Gibraltar, Amsterdam en ten slotte Monaco) te versluizen, zodat de Franse belastingen voortaan naast de inkomsten grepen. De Tavernes zijn inmiddels overleden en hun dochter Evelyne is nu de gelukkige. Oorspronkelijk vervielen auteursrechten vijftig jaar na het overlijden van Ravel, dus in 1988. Eerst Frankrijk (en later de EU) voegden er nog twintig jaar bij. Dat werd 2008, maar erfgenamen, de muziekuitgeverij en SACEM wilden de gans met de gouden eieren langer behouden. De Franse wetgevers gingen akkoord dat er tijdens ‘de staat van oorlog’ (1939 -1947, dus niet de echte oorlogsduur) geen normale uitkeringen waren en deed er dat schepje bij. Nu vervielen de rechten in 2016. Dure advocaten probeerden de gans in leven te houden met het argument dat die Boléro een gezamenlijk kunstwerk was (Rubinstein overleed pas in 1960), maar dat pakte niet langer. Alleen in de VS moet nog tot 2025 betaald worden.

Jan Neckers

Waar wordt er nog gebeden? Het aantal gebeden dat we per dag ten hemel richten is omgekeerd evenredig met onze koopkracht. Dat is een van de besluiten van het Amerikaanse Pew Research Center na een uitgebreid onderzoek naar de religieuze beleving van jong en oud in 105 landen. De Verenigde Staten nemen een merkwaardige plaats in onder de zogenaamd welvarende landen. In België bidt iets meer dan tien procent van de bevolking nog dagelijks, maar het gaat niet noodzakelijk om christenen. Pew Research Center (Pew), gevestigd in Washington DC, is een onafhankelijke organisatie die zich tot doel stelt de wereld te informeren over belangrijke demografische ontwikkelingen en trends. Er wordt vooral aandacht besteed aan de politiek in de Verenigde Staten, journalistiek en media, internet, wetenschap en technologie, religie en sociale wetenschappen. In juli publiceerde Pew de resultaten van een wereldwijd onderzoek naar het verschil in religieuze beleving tussen jongeren (onder 40 jaar) en ouderen. Verrast zijn we niet bij het doornemen van de algemene resultaten. Jongeren geloven minder in God en bidden minder dan ouderen. Dit is niet alleen het geval in het al fel geseculariseerde Europa, maar een globale trend, ook in moslimlanden. Volgens het rapport hangt de religieuze beleving in het algemeen echter samen met welvaart en het al dan niet aanwezig zijn van rampspoed, oorlog en ander onheil dat een bevolkingsgroep kan overkomen. Samengevat: armoede, oorlog en natuurrampen vergroten de geloofsbeleving, ook in welvarende of landen die grotendeels geseculariseerd zijn.

Uitzondering De Verenigde Staten lijken daarop een merkwaardige uitzondering te zijn, ten aanzien van andere welvarende landen zoals Canada, Australië en de meeste Europese landen. Zo zegt meer dan de helft van de Amerikaanse volwassenen (55 procent) nog dagelijks te bidden. In Europa is dat amper 22 procent, in Canada 25 procent, in Australië 18 procent en in het Verenigd Koninkrijk amper 6 procent. De Amerikanen komen daarmee op dezelfde hoogte als armere landen zoals Zuid-Afrika (52 procent), Bangladesh (57 procent) en Bolivia (56 procent). In de Verenigde Staten is God dus bijlange nog niet dood. Het blijft het meest religieuze land onder alle landen met een bnp van meer dan 30.000 Amerikaanse dollar per persoon. In andere landen, waar de koopkracht even groot of groter is, prevelt minder dan 40 procent van de bevolking nog dagelijks een gebed.

Seculier Europa Waar wordt dan wel nog gebeden? Afghanistan is de absolute topper, met vrijwel 97 procent van de bevolking die dagelijks bidt. Het land wordt gevolgd door vrijwel alle Aziatische en Afrikaanse moslimlanden. In Nigeria, Senegal, Algerije, Iran, Irak, Tsjaad, Indonesië en Marokko bidt 80 procent van de bevolking dagelijks. In de overige landen en de meeste Zuid-Amerikaanse landen ligt dat percentage tussen 60 en 80. Moldavië is koploper in Europa. Net iets minder dan de helft van de bevolking roept er dagelijks God aan. Opvallend in Europa: Italië en Nederland staan op gelijke hoogte met ongeveer nog 20 procent van de bevolking die dagelijks bidt. Alle andere Europese landen staan helemaal onderaan de tabel als het gaat om religieuze bele-

ving. In België is dat 12 procent, waarmee wij op dezelfde hoogte staan als Zweden. In landen als Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland worden nauwelijks hogere krachten aanroepen, ook al lijken de kapelletjes ons in deze landen nog het meest verzorgd. Zeker in Europa dienen bij deze cijfers nog vragen gesteld. Het onderzoek van Pew gaat over bidden en religieuze beleving, maar legt geen onmiddellijk verband met de verschillende religies. Wij nemen aan dat moslims in Europa meer pratikeren dan de christenen, waarvan het grootste deel is geseculariseerd.

Natuurrampen In de rand van het gevoerde onderzoek stelt Pew ook vast dat godsdienst in het algemeen aan belang toeneemt in landen waar de inkomensongelijkheid het grootst is: Pakistan, Ethiopië, Senegal… Wereldwijd vinden toch nog 53 procent van de mensen godsdienst belangrijk. In Europa is dit minder dan 30 procent. Er blijkt ook een correlatie te bestaan tussen natuurrampen, de bevolkingstoename en de toename van het geloof. Aardbevingen, tsunami’s en overstromingen zorgen voor meer religiositeit. Na de orkaan Katrina in de Golf van Mexico in 2005 zou bij 67 procent van de slachtoffers het geloof zijn toegenomen. En zo publiceert Pew nog meer statistieken: hoe meer geboorten, hoe godsdienstiger. Hoe hoger het opleidingsniveau, hoe minder men de ogen ten hemel richt. Eén statistiek vinden wij niet terug: het verband tussen geloofsbeleving en geweld of oorlog. Toch merkwaardig dat in die landen waar men het meest bidt, ook meestal oorlog woedt en het mensenbloed bij beken vloeit, in het warme zand. RIRO

Actueel

16 augustus 2018

PVV-politica Dille pleegde zelfmoord na beschuldigen moslims Mevrouw Wille Dille was raadslid voor de PVV van Wilders in Den Haag. Kort voor zij zelfmoord pleegde, zette zij een filmpje op Facebook, waarin ze vertelde dat zij door een groep moslims was verkracht om haar te dwingen haar politieke activiteiten op te geven. Achteraf vroegen de verkrachters haar: “Heb je respect voor Mohammed, heb je respect voor Allah, heb je respect voor Arnaud? ” Het gaat hier om Arnaud van Doorn, een ex-lid van de PVV, die door mevrouw Wille uit de PVV was ontslagen.

“PTSS met uitgestelde expressie” noemen. In het handboek Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders DSM-IV gebruikt men de term “PTSS met verlaat begin”. Het gaat dan over PTSS die zich langer dan zes maanden na de traumatiserende gebeurtenis voordoet.

Afscheidsvideo

Een emotionele Willie Dille tijdens wat later haar afscheidsvideo zou blijken.

Arnaud van Doorn bekeerde zich tot de islam en werd lid van de islamitische Partij van de Eenheid. Hij was eerder veroordeeld wegens het lekken van geheime documenten, het illegale bezit van een seinpistool en de verkoop van drugs aan minderjarigen, maar hij moest niet eens eventjes de cel in. Hij kreeg alleen een boete en 240 uur gemeenschapsdienst. Het lijkt misschien ongeloofwaardig dat mevrouw Dille de dag na de verkrachtingen nog schijnbaar in haar gewone doen was en haar geplande tussenkomsten deed in de gemeenteraad, maar dat is niet zo vreemd als het lijkt. Sommige mensen reageren als het ware met vertraging op een traumatische gebeurtenis. Soldaten op het slagveld lopen soms gewoon door nadat ze bij een explosie een arm zijn kwijtgeraakt. Mensen houden zich kranig en gedragen zich zelfs heldhaftig in de onmiddellijke nasleep van een catastrofe en ze helpen met blussen of het redden van gewonden. Maar achteraf, uren of dagen later, als het gevaar geweken is, storten ze in elkaar. Dit is een subtype van het Post Traumatische Stress Syndroom, wat psychiaters

We hebben het videofilmpje van mevrouw Dille gezien op de webstek van GeenStijl, nadat het van Facebook was verwijderd. Natuurlijk kunnen we daarop niet zien of die arme vrouw echt werd ontvoerd en verkracht. Maar als men een vergelijking maakt met oudere foto’s, is het duidelijk dat zij iets verschrikkelijks heeft meegemaakt. Ze is nog slechts een schim van zichzelf: zichtbaar vermagerd, angstig en onzeker. Ze kijkt enkele keren schichtig achterom. De video is amateuristisch gefilmd. Ze vergist zich bijvoorbeeld één keer in de datum van de ontvoering. Het lijkt spontaan en echt. Dat bewijst niet dat ze echt ontvoerd en verkracht is. Men kan mensen ook tot zelfmoord drijven zonder fysiek geweld te gebruiken. Het gebeurt dikwijls genoeg, soms door treiterijen, doodsbedreigingen en vernederingen via Facebook of andere elektronische media. Maar het zijn allemaal wel zeer sterke aanwijzingen, die ernstig onderzocht hadden moeten worden. De echtgenoot van mevrouw Dille bevestigt haar getuigenis. Verder vertelde mevrouw Dille ook over een ander incident, waarbij moslims dreigden haar heel langzaam de keel over te snijden, en zij kon niet leven met de gedachte dat die mannen ook wraak zouden nemen op haar kinderen. Wat in vrijwel alle islamitische landen al eeuwenlang een heel gewone praktijk is. Toen Saddam Hoessein pas de macht had gegrepen, liet hij de dochters van de oude aristocratische families in Bagdad ontvoeren en verkrachten. Daarmee toonde hij zijn macht en werd de oude heersende klasse tot in haar ziel vernederd. Men noemt dat “het breken van het oog”. In de islamitische denkwereld verliezen niet de daders van verkrachtingen hun eer, maar de slachtoffers en hun familieleden. Zij kunnen zich nergens meer vertonen. Alle vrouwen van de clan van de legendari-

sche Koerdische verzetsleider Barzani hebben dat lot ondergaan, en nog eens tienduizenden andere Koerdische vrouwen.

Geen onderzoek De burgemeester en de politie geven toe dat mevrouw Dille met hen contact heeft opgenomen en hen over de verkrachtingen heeft ingelicht. Maar ze beweren dat zij geen klacht wilde indienen en dat zij “dus” geen onderzoek hebben ingesteld, hoewel men ook zonder aanklacht een “ambtshalve onderzoek” kan beginnen. Er was minstens een gekende verdachte: van Doorn, en zijn kompanen van de Partij van de Eenheid. Men had minstens kunnen nagaan met wie hij via internet contact heeft gehad. Bij het ter perse gaan, weigerde de “driehoek” van politie, Openbaar Ministerie en burgemeester nog steeds een onderzoek in te stellen. We weten allemaal hoe de autoriteiten in vrijwel alle westerse landen druk uitoefenen, soms subtiel, soms met methoden die aan chantage grenzen, om mensen te ontmoedigen klacht in te dienen tegen islamitische misdadigers. In een zaak waarbij de verdachten moslims zijn en het slachtoffer een lid van een rechtse partij, gaan we ervan uit dat de autoriteiten liegen tot het tegendeel bewezen is.

Barbaarse reacties De reacties op de sociale media bewijzen dat vele linksen en/of moslims de dood van mevrouw Wille toejuichen. Yasin Adam schreef in een commentaar op een close-up uit dat filmpje: “Duivels uiterlijk, subhanallah.” Alias Jari: “She is dead weer een rasist

minder - de wereld gaat de goede kant op.” Van Doorn, de hoofdverdachte in deze zaak, stuurde een bijzonder cynisch en spottend berichtje: “Beste media, ik ben op vakantie dus bellen heeft geen zin. Ik verlaag mij niet tot een inhoudelijke reactie op de aantijgingen van mw Dille. Wel overweeg ik aangifte wegens smaad/laster. Ik wens iedereen nog een mooie zomer.” Gevolgd door twee emoticons: een handje met de duim omhoog en een “smiley” met een zonnebril. Hij doet niet eens de moeite te ontkennen dat hij hierbij betrokken is. Later stuurde hij nog een tweet met de boodschap: “Nederland, de media en de haatpolitici kunnen even de pot op.” De arrogantie waarmee moordenaars de spot drijven met slachtoffers en nabestaanden schreeuwt om vergelding. De Partij van de Eenheid dreigde ook met juridische stappen: “Tevens zal de Partij van de Eenheid alle nodige juridische stappen ondernemen tegen eenieder die het nodig vindt om de valselijke en lasterlijke beschuldigingen aan het adres van ons raadslid in stand te houden.” Tenzij een van de daders zijn mond voorbijpraat, zullen we misschien nooit weten of mevrouw Dille al dan niet ontvoerd en verkracht is door moslims, en of dat inderdaad op aanstoken van Arnaud van Doorn gebeurde. Maar we weten wel heel zeker dat zij een langlopend conflict had met van Doorn. We weten dat voor moslims verkrachting een vanzelfsprekende terreurmethode is. Dat de moslims haar haatten, zoals zij iedereen haten die niet voor hen door het stof kruipt. Dat ze haar dood toejuichen. En dat zij nu dood is.

Guido Moons gastspreker tijdens IJzerwake 2018 denkingsmoment blijven waar Vlaamsgezinden van alle strekkingen elkaar kunnen vinden, zonder elkaar uit te schelden voor slappeling of verrader. Kunnen we dat respect voor elkaar opbrengen, die ene dag in het jaar? Ja, toch?

Elk jaar worden de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog herdacht. De eerste herdenking ging door in 1920. De eerste bedevaarten gingen door op een plaats waar een gekende Vlaamse soldaat begraven lag. Zo trok men in 1920 naar Steenkerke om hulde te brengen aan Joe English. De tweede bedevaart, een jaar later, ging door in Steenstraete met een herdenking van de gebroeders Van Raemdonck. Pas vanaf de bouw van de IJzertoren ging de bedevaart jaarlijks door in Diksmuide. Tot in 1996, toen het tot een breuk kwam tussen het IJzerbedevaartcomité en de meer radicale vleugel van de Vlaamse beweging. Dat is ondertussen zo’n 22 jaar geleden, maar van een toenadering is nog geen sprake.

Guido

Steenstrate Sinds 2003 gaat de IJzerwake door in Steenstrate, op een weide gelegen naast het monument van de gebroeders Van Raemdock. Ook de IJzerwake maakte een evolutie mee, en nog te veel mensen denken dat het een bij-

eenkomst is van extreemrechts. En dat is ten onrechte. De IJzerwake is wel degelijk een herdenkingsmoment voor de Vlaamse gesneuvelden van 1914-1918. De toespraken zijn natuurlijk wel gebonden aan de actualiteit, maar de organisatie slaagde erin, over de jaren heen, heel uiteenlopende gastsprekers op het podium te brengen: Matthias Storme (N-VA), Frans Crols, Hugo Portier (ANZ), Eric Defoort (VVB), Thierry Baudet, Bart de Valck (VVB), Jürgen Constandt (VNZ), Willy de Waele (OVV), Gui Celen (Pro Flandria), Johan Laeremans, en anderen. Dat af en toe wel eens kritiek te horen viel op het regeringsbeleid van de Vlaamse regering en van de federale regering, is logisch. Is dat de reden waarom de N-VA geen promotie maakt voor de IJzerwake? Het aantal nationale mandatarissen van N-VA dat de voorbije jaren in Steenstrate opdook, is op één hand te tellen. Spijtig. Hopelijk is dat dit jaar anders. De IJzerwake moet in de eerste plaats een her-

De IJzerwake gaat door op zondag 26 augustus, de laatste zondag van de grote vakantie. De plechtigheid begint om 11 uur stipt met een eucharistieviering. Gastspreker dit jaar is Guido Moons, oud-voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging en voormalig actieleider van het Taal Aktie Komitee. Ontbreken uiteraard niet: de samenzang, poëtische teksten en een bloemenhulde. Voor wie met de wagen komt, er is naast de weide een ruime parking (tik in op uw gps: Ieper, Van Raemdonckstraat 3). Vanuit heel Vlaanderen vertrekken er ook autobussen naar Steenstraete. De prijs om met de bus (heen en terug) mee te rijden, bedraagt slechts vijf euro. Na het officiële gedeelte is er gelegenheid om elkaar te treffen bij de eet- en drankstanden, en bij de verkoopstanden. U vindt o.a. weekblad ’t Pallieterke, uitgeverij Polemos en nieuwswebstek SCEPTR onder één dak. Ondertussen kunt u genieten van folkmuziek op het

podium van IJzerfolk, en zijn er voor de kleinsten springkastelen en randanimaties. De algemene inkom bedraagt 10 euro (met gratis programmaboekje). Voor meer informatie verwijs ik graag naar: www.ijzerwake.be of 03 238 27 49. K arl van C amp

volk,

word staat!

it, Oudeheerweg-Ruiter 114, 9250 Waasmunster

100 jaar geleden eindigde de Eerste Wereldoorlog, op 11 november 1918. Tijdens vier jaar loopgravenoorlog aan de IJzer, groeide bij heel wat Vlaamse soldaten het Vlaamse bewustzijn. Men mag gerust stellen dat de Vlaamse beweging haar oorsprong kent in de modder van de Westhoek

Dwars door Vlaanderen

De Geuzenberg Verbredingsdossier R0 Zit er in het verbredingsdossier van de Brusselse Ring een kink? Een deeltje van de aan te pakken stroken bevindt zich immers op grondgebied van een Brusselse gemeente. Een scheve bevoegdheidsverdeling tussen het gemeentelijk en het gewestelijk niveau, en vooral veel zin voor politieke spielerei, meer is niet nodig om het gezond verstand helemaal buitenspel te zetten. Ooit aan een Chinees proberen uit te leggen op welke manier grote infrastructuurwerken in dit land gestalte krijgen (of juist niet)? Veel succes om hem wegwijs te maken in het kluwen van vergunnende overheden, actiecomités, maar ook de batterij idioten voor wie het recht op vrije meningsuiting vooral een vrijgeleide is om de grootste onzin te verkopen. Je kan dit met concrete voorbeelden illustreren. Het Eurostadion bijvoorbeeld, met figuren als Vanhengel en Courtois. Of over afzienbare tijd – wie weet – de verbreding van de Brusselse Ring, een beslissing die reeds in 2013 genomen werd. Wie vreest dat men er een soort Katy Freeway (een van de drukste snelwegen, in de buurt van Houston, met veertien rijstroken) van wil maken, kan alvast gerustgesteld worden. Op zich ligt de focus op de verbreding van twee erg drukke stroken (E40 (Gent) – A12 en het stuk E19 en E40 (Leuven)), 20 km in totaal waarvan 880 meter over grondgebied van het Brussels Gewest loopt. Begint u het probleem te zien? “Geen enkele werkzaamheid kan gebeuren zonder goedkeuring van Brussel”, schreef vorige week L’Echo. Vrij snel wordt dé grote moeilijkheid duidelijk, want “Bruxelles”, wie is dat nu precies in dit dossier?

Gewestelijk standpunt De gemeenten Vorst en Jette, beide betrokken, lieten al verstaan tegen de verbreding gekant te zijn. Een slecht signaal dat nog meer auto’s naar de stad zal lokken, menen ze. In hun communiqués verzwijgen ze dat in de plannen een onderscheid wordt gemaakt tussen het doorgaand verkeer en het verkeer dat het Gewest daadwerkelijk binnenrijdt, maar goed. Dit is niet de plek noch het tijdstip om het project op zijn inhoudelijke verdiensten te beoordelen. In Brussel-stad, of op zijn minst toch bij de ‘Vlaamse’ (sic) schepen Els Ampe, was dan weer een ander geluid te horen. Positief, voor alle duidelijkheid. Een goede doorstroming op de Ring is immers toch ideaal om het sluikverkeer tegen te gaan? Klinkt logisch. En als het goed is, zeggen we het ook. Alleen, snelle Els bleek iets te voortvarend te zijn geweest. Vrij snel kwam burgemeester Close met een sussende reactie op de proppen. Er was eigenlijk nog niets beslist, en bovendien kan dit maar beter naar het gewestelijk niveau getild worden, vindt hij. En dan komen we terug bij onze vraag: wie is Brussel in dit dossier?

Aanval op de zuilen In ‘De Kern’ van HBvL kon Liliana Casagrande nog eens stevig uithalen naar de N-VA. De zoveelste aanval van N-VA op de ziekenfondsen, eigenlijk ook op de vakbonden en bij uitbreiding de drie grote zuilen, viel niet in goede aarde. Niet dat N-VA geen punt had, maar dat deze partij niet houdt van politieke macht die vasthangt aan de grootste ziekenfondsen en vakbonden, vond ze onbegrijpelijk. “Een macht die veel langer standhoudt dan de partijen erboven.” Zo, dat was eruit. Feit is wel dat zuilenpartijen zoals CD&V en sp.a op gemeentelijk niveau nog altijd een stevige band hebben. “In elke gemeenteraad zitten werknemers van ziekenfondsen, vakbonden en organisaties die gelinkt zijn aan een of andere zuil, en dat stoort de N-VA zwaar”, meent Casagrande.

Onverdoofd slachten Tijdens het islamitische Offerfeest van 21 tot 23 augustus zal in Limburg alleen in het slachthuis van Maasmechelen onverdoofd geslacht kunnen worden. Daarmee is Maasmechelen nog de enige plaats in Limburg waar onverdoofd slachten kan. In Maasmechelen zijn het de moskeeën die de slachtingen voor het Offerfeest organiseren. “Zij schrijven mensen in en maken afspraken met het slachthuis”, zegt Mustafa Uzun, CD&Vschepen in Maasmechelen, “wij als gemeente betalen wel de slachtkosten, zo’n 50 tot 60 euro per schaap.” De schepen van Turkse origine is erin geslaagd om gemeenschapsgeld uit de stadskas te halen om zijn islamitische kiezers te vergoeden. Een geweldige verkiezingsstunt.

Provincie Limburg “Limburgse ondernemers pleiten voor fusies en het behoud van de provincie.” Vreemde vaststelling. De ondernemers zijn ervan overtuigd dat grotere fusies van gemeenten voor een betere dienstverlening zorgen, maar blij-

16 augustus 2018 ven zich wel vastklampen aan het provinciaal niveau. Er is wel één voorwaarde aan verbonden: “De provincie moet zichzelf durven heruitvinden en een voorbeeld zijn van een moderne en efficiënte dienstverlening. Dan is een provinciebestuur zeker nog nodig”, zegt Ruben Lemmens van VKW-Limburg. We begrijpen dat het huidig provinciaal niveau dat dan niet is?

Dakloze in elkaar geklopt in Gent Midden op de dag werd in het centrum van Gent een dakloze beroofd en geslagen. Slachtoffer is de ‘zakman’, een eenzaat die al meer dan twintig jaar op straat slaapt, omringd door een berg plastiek tassen. Een schokkend bericht dat de nationale media niet haalde. Zakman bedelt niet en valt niemand lastig. Hij is mensenschuw en weigert hulp. Veel mensen kennen hem en hebben met hem te doen. Hoe harteloos moet je zijn om zo iemand aan te vallen? De plegers van die laffe aanval op een weerloze spraken een Slavisch klinkende taal (volgens getuigen). Het was maar een kort berichtje in de lokale krant. De ene dakloze is duidelijk de andere niet. Onze ‘zakman’ woont in een progressieve stad, en misschien is dakloos zijn daar minder erg? Of is daaruit minder politieke munt te slaan dan zeg maar eenzelfde gewelddaad in Antwerpen?

KNIN.

Als gemeenteraadsverkiezingen naderen, mag men zich aan alles verwachten. Meerderheid en oppositie grijpen elke geboden gelegenheid aan om elkaar in het haar te zitten. Zo ook in Blankenberge. Ziekenhuis AZ Zeno verloor onlangs twee locaties voor een MUG-eenheid, maar kreeg wel een paramedisch interventieteam ter beschikking. Dit PIT-voertuig moet echter slachtoffers in Oostende, Brugge of Knokke afleveren en niet meer in Blankenberge, wat enorm tijdverlies betekent. Burgemeester Ivan de Clerck dreigde ermee het rampenplan af te kondigen en komt daarmee in aanvaring met zijn Open Vld-partijgenote Maggie de Block. CD&V en sp.a betwisten gezamenlijk de visie van de burgemeester: “Onze burgemeester probeert zijn eigen falen te verdoezelen. In 2011 was reeds geweten dat, met de verhuizing van een aantal cruciale diensten naar de nieuwe campus, Blankenberge de MUG-erkenning zou verliezen. De VLD verkoos echter niets te doen en schreeuwt nu moord en brand. Ongezien kiezersbedrog!”

Niet letterlijk “Er is een groot verschil tussen iets denken en iets zeggen!”, aldus Bruggeling Ruben Cottenjé, die hier verleden week aan bod kwam met een opmerkelijk kiesadvies: stem Vlaams Belang. “Als gewezen voorzitter van de Belgische Unie - Union Belge heb ik gedurende het vraaggesprek bewust de naam van de partij niet uitgesproken. Ik sta helemaal niet achter hun communautair en antiroyalistisch gedachtegoed. Wel is het zo dat ik vind dat deze partij als enige een antwoord biedt op de islamisering van onze maatschappij, iets waartegen zij zich al dertig jaar verzet.”

Tom Meeuws wil Antwerp Airport verkavelen De leider van de socialisten in Antwerpen is eensklaps wakker geschoten. Tom Meeuws heeft een nieuw thema ontdekt, dat van de luchthaven van Antwerpen, kortweg Antwerp Airport. Tom heeft een zwak voor vrouwen. Hij legde het al eens aan met Liesbeth Homans, wat getuigde van zijn goede smaak. Nu legt hij zijn eieren bij Ingrid Pira (Groen), gebuisde burgemeesteres van Mortsel en eeuwige tegenstandster van de Antwerpse luchthaven.

Vreemde bevoegdheidsverdeling Vraag blijft of een Brussels standpunt überhaupt vorm kan krijgen? Zal men erin slagen een compromis te vinden dat minister-president Vervoort (of zijn opvolger) mandateert om namens het Brussels Gewest rond de tafel te gaan zitten met de collega’s van dat aanpalende Vlaams Gewest? Er moet nog veel water door de Zenne stromen, en wat scepticisme aan de dag leggen is in deze raadzaam. Dat het met de bestuursniveaus in Brussel grondig verkeerd zit, is al lang geen nieuws meer. Dat manifesteert zich in dwaze voorbeelden, zoals een straat met aan de overzijde een verschillend parkeersysteem. En dat manifesteert zich in burgemeesters die inzake mobiliteit eenzijdige beslissingen nemen die problemen gewoon verplaatsen over de gemeentegrenzen (not in my backyard). Wordt de verbreding van de Ring daar een zoveelste illustratie van? Als we kijken naar de perikelen rond de luchthaven, de geluidsnormen en de vliegroutes, dan vrezen we dat ook dit dossier de moeilijke band van Brussel en zijn onmiddellijke ommeland erg treffend zal blootleggen.

Rampenplan

Volgens velen is Pira een minder goede keuze; iedereen zijn goesting. Het erge is dat Tom zijn oude stiel van verkavelaar en vastgoedhandelaar meteen weer opneemt: hij werpt zich nu op Antwerp Airport. “Op de 180 hectare vrijgekomen ruimte zou een park moeten komen”, zegt hij namens sp.a Antwerpen. “Met aan de rand plaats voor scholen, woningen en recreatie.” Voel je hen komen? Als de socialisten het in Antwerpen weer voor het zeggen krijgen, dan verdwijnt een van de weinige open ruimtes vlakbij de stad Tom Meeuws neemt de stiel waarmee hij zijn pollen al eens verbrandde weer op. Deze keer verkavelt hij Antwerp Airport. Hij wil de oude droom van de socialisten waarmaken: iedere openliggende vierkante meter vol-

bouwen met appartementen. Zoals destijds een rode Deurnse schepen, wijlen John Mangelschots, al deed. Gaat Tom daarvoor Land Invest onder de arm nemen? En gaat hij het stadsbestuur, en allen die nodig zijn om vergunningen te geven, uitnodigen op kostbare diners bij het Fornuis? Een lezer van Het Laatste Nieuws verwoordde het goed: “Tom zegde dat Antwerpen geen toeristenluchthaven nodig heeft. Maar heeft Antwerpen wel Tom Meeuws nodig?” Hij voegde eraan toe dat Tom afkomstig is van Roeselare en dat hij zich beter zou bezighouden met het vliegveld van Wevelgem, dat (te) dichtbij Oostende en Rijsel ligt.

Slechte keuzes Even de oorzaak van de nieuwe herrie aan-

stippen. Wie dacht dat VLM Airlines hoge ogen ging gooien met zijn resem vluchten naar bestemmingen als Aberdeen, Birmingham, Keulen, Rostock, München, Londen en Zürich, is van een goed jaar. Een kleuter zou het beter gedaan hebben. Het heeft nog lang geduurd voor een drastische beslissing werd genomen, namelijk het schrappen van zeven van de negen verbindingen die VLM Airlines vanuit Antwerpen had opgezet. Birmingham was al eens opgestart en stilgelegd. Wie vliegt er vanuit Antwerpen naar Keulen? Akkoord, dat was een tussenstop op weg naar Rostock. Maar de doorsneeburger, die een rad voor de ogen gedraaid wordt door de socialisten en Groen, weet dat niet. Voor München is de Fokker 50 te klein en niet snel genoeg. Daarvoor is minstens één Embraer nodig. Waarom Manchester niet heropgestart werd, is nog steeds een raadsel. Vooraleer de bouw van de Krijgsbaantunnel begon, vloog een Engelse maatschappij met een tweemotorig straalvliegtuig op die bestemming. De verbinding was na enige tijd renderend, maar diende door werken aan de tunnel tijdelijk stilgelegd te worden. Wijlen Christian Heinzmann zou alvast die lijn heropstarten en, zoals nu beslist is, London City en Zürich voor VLM behouden. Die draaien op dit ogenblik op een aantal passagiers gelijk aan het totaal van de verbindingen die nu gaan afgeschaft worden. Intussen draait de lijn van Flybe op Londen-Southend behoorlijk en wil die onderneming vanuit Antwerpen starten op Manchester. Inmiddels vliegt Tui met volle Embraers op (inderdaad) toeristische bestemmingen. En wat dan nog? Waarom zouden de Antwerpenaars (en veel omwonenden en veel Nederlanders) nu eens niet mogen profiteren van hun eigen luchthaven, die zoveel makkelijker bereikbaar is en zoveel meer mogelijkheden geeft dan Zaventem of Eindhoven? Tom Meeuws heeft één ding goed gezien. Hij wil “Deurne” behouden tot 2030. Tegen dan is de luchthaven (zoals nu al twee jaar) volop renderend en heeft zij geen financiële steun meer nodig. Pagadder

Onze naaste buren

16 augustus 2018

Het gevaar van 7 op 14 centimeter Nederland weet het inmiddels. Fietsen is gevaarlijker dan autorijden, want er zijn meer fietsverkeersslachtoffers dan autododen.

Scheldpartij en opgestoken middelvinger Natuurlijk zijn er in dit land meer fietsen dan inwoners, dus is het niet abnormaal dat er ook slachtoffers vallen op de fiets. Deels is dat toe te schrijven aan het altijd groter wordende succes van elektrische fietsen. Vooral de snelheid van die fietsen, 25 kilometer per uur, verrast soms bejaarde fietsers, die in batterijloze tijden trapten aan nauwelijks de helft van dat tempo. Dat verklaart echter niet alles, want zeker de bejaarde Nederlanders herinneren zich de tijd dat zij niet alleen rechten, maar ook verkeersplichten hadden. Dat is niet meer het geval bij de jongere en vooral de heel jonge generatie. Buitenlanders die steden als Amsterdam, Haarlem, Den Haag of Leiden bezoeken, zijn altijd verrast door de agressieve manier van fietsen en worden dikwijls al binnen de kortst mogelijke tijd letterlijk van de sokken gereden. Het enige excuus dat ze krijgen, is een scheldpartij en een opgestoken middelvinger, want de fietser is de koning van de stad, voor wie alles en iedereen moet wijken. Voor hen die het fenomeen van dichtbij willen leren kennen in eigen land beveel ik Mechelen aan tussen 16 uur en 17.30 uur. De milieucrimineel (aanhanger van zo hard mogelijk muziekgebonk) en groene gangster Calvo en zijn lakei Somers

Den Vaderlandt ghetrouwe

verhinderen daar ook controle op het fietsgedrag als de hordes de scholen verlaten. Bedenk dan dat je dit verschijnsel in Nederland van de vroege morgen tot de late avond meemaakt. “Fietsterroristen en fietsfascisten” zijn een paar lieflijkheden die Nederlands populairste columnist, Rob Hoogland, over een flink deel van zijn landgenoten uitstort.

Geen boete voor appen op de fiets Lak hebben aan elementaire verkeersregels wordt ieder jaar een groter probleem, omdat meer en meer Nederlandse fietsers maar één hand meer bezitten. Aan de andere hand kleeft immers een telefoon die permanent bekeken wordt. In uitzonderlijke omstandigheden verdwijnt die al eens in een jas- of broekzak, maar het kleinste piepje leidt meteen tot een paniekreactie. Daarbij verdwijnt ogenblikkelijk zelfs de lichtste interesse in de wereld op het fietspad rond zich. In de praktijk blijkt dat steeds meer fietsers ook bezig zijn met appen, en zelfs met spelletjes spelen op hun smartphone. De gevolgen zijn te merken in de statistieken van verkeersslachtoffers. Een naïeve ziel denkt dat het toch zo moeilijk niet kan zijn het reglement van de Verkeerswet aan te passen met een eenvoudige maatregel van bestuur. Vanaf september is de zaak dan gepiept. Maar zo werkt het niet in Nederland. Telefoneren en appen op de fiets is niet strafbaar (in Vlaanderen kost het je 116 euro) en dus lopen de Nederlandse politici op eieren, want voor veel Nederlanders is hun verkeershoo-

liganisme inmiddels een mensenrecht. Eind vorig jaar kondigde minister Cora van Nieuwenhuizen (VVD) aan dat ze van plan was appen op de fiets vanaf 2019 te verbieden. Ze stond onder druk van Veilig Verkeer Nederland en de Vereniging Verkeersslachtoffers. Die kregen vorige week te horen dat een “wetsvoorstel nu eenmaal tijd kost” en nog altijd niet naar de Tweede Kamer is gestuurd. Ten vroegste in 2020 wordt er misschien aan een verbod gedacht. De kans is groot dat de politie onmiddellijk “capaciteitsproblemen” huilt, om toch maar te gedogen en niet te handhaven.

Filmen tijdens de reanimatie Nederland heeft ook met het ons bekende visadempje gekeken naar de verschijnselen bij een dodelijk verkeersongeval op de A58 bij Bavel (nabij Breda). De hulpverleners geraakten nauwelijks bij het ongeval omdat chauffeurs zich verdrongen om het ongeval te filmen met hun telefoontjes. Tijdens een reanimatie werd ongegeneerd verder gefilmd. “Smakeloos”, “Schandelijke sensatiezucht”, oordeelde 97 procent van de deelnemers bij een enquête van De Telegraaf. Er is dus nog wat fatsoen, denkt u. Minder dan u vermoedt. 25 chauffeurs kregen ook een bekeuring. Niet omdat ze filmden, maar omdat ze een mobiel in hun hand hadden toen ze langsreden. Bijna de helft van de 7.000 schijnbaar verontwaardigde Telegraafrespondenten vond dat die boete veel te ver ging.

Willem de Prater

Proficiat aan de kameraden vanuit het Napels aan de Leie Termont bedankte Farys met een bericht op Twitter: “Hartelijke felicitaties aan management en alle medewerkers van Farys om ons probleemloos van (drink)water te blijven voorzien, ondanks de lange periode van droogte. Deze professionele aanpak siert jullie. Proficiat!” Wat bracht hem op het idee om watermaatschappij Farys te feliciteren? Bestond er dan echt een kans dat er geen water meer uit de kraan zou komen? Termont stond zelf jarenlang aan de top van Farys en voorganger (nu dochtermaatschappij) TMVW. Tot vorig jaar was hij bestuurder en lid van het directiecomité. Na de Publipart-affaire besliste sp.a dat mandatarissen niet meer dan drie mandaten mochten hebben. Hij moest uit zijn vele zitjes kiezen. Zelf bleef hij in de gasintercommunales. Partijgenoot Frank de Mulder (de partner van parlementslid Karin Temmerman) kreeg het voorzitterschap van waterbedrijf Farys. De socialisten hebben daar de touwtjes nog stevig in handen, net als bij TMVW, waar schepen Martine de Regge voorzitster is. De maatschappij ligt al een tijdje onder vuur. Misschien is dat de reden voor de pluim van Termont. Farys levert het duurste leidingwater van Vlaanderen, soms met een geel of bruin kleurtje, maar toch bedankt dat er water uit de kraan komt. Zelfs als het eens goed zomert.

den zelfs naar binnen te gaan. In dat akkoord was aan alle eisen voldaan: gratis zonnemelk factor vijftig, een hitteplan met een uur hitterust, een extra ophaalploeg wanneer veel oud papier moet worden ingezameld. Nog waren ze niet tevreden, er was niet genoeg ‘respect’. Een aantal werkwilligen ging wel binnen. De directie beloofde hen loon voor twee stakingsdagen. Dat trok de socialistische vakbond over de streep. Aan de poort volgde bijna slaande ruzie tussen de vakbonden onderling. Het stadsbestuur dreigde intussen het personeel op te vorderen. Dat gaf de doorslag.

Kort daarna gingen de mannen van Ivago weer aan het werk en begon de grote opkuis, in de regen. De staking werd niet afgeblazen, alleen ‘opgeschort’. De vieze geur over Gent is voorlopig weg, maar de dreiging van een volgende staking blijft. De vakbonden zijn bij Ivago de baas. Door onaangekondigd containerparken en het bedrijf te blokkeren, maken ze misbruik van hun macht. Tijdens de vorige lange staking (in 2015) dwongen ze de personeelsdirecteur tot ontslag. Deze keer moet het management opnieuw door het stof kruipen. Punt één van het akkoord is een knieval: “Management en leidinggevenden zullen zich laten coachen en begeleiden om de kloof met de werkvloer te helpen overbruggen.” Alsof ze niet al jaren cursussen volgen, meelopen met ophaalrondes, rollenspellen spelen… De werknemers willen respect, roepen de vakbonden. Is het niet eerder een handige manier om arbeiders op te hitsen en aan de eigen vakbond te binden? Zolang de vakbonden bij Ivago elkaar beconcurreren, zal er nooit genoeg respect zijn.

Voor wat hoort wat Huisvuilophaling is niet gratis. Het is een dienst waarvoor betaald wordt. Rechtstreeks, door de aankoop van Ivago-zakken en containerbeurten. Onrechtstreeks, via de belastingen. Stad Gent geeft elk jaar aan Ivago meer dan 42 miljoen euro. Dat is een smak geld. Voor de horeca was de staking een ramp, en Ivago zal dan ook weer een groot aantal klanten kwijt zijn aan privéafvalophalers. De arbeiders bij die private bedrijven doen net hetzelfde werk als de mannen van Ivago, maar ze worden er minder voor betaald en ze hebben een minder goed statuut. Zij permitteren zich niet om hun klanten in de steek te laten. Waarom gebeurt dat bij Ivago wel? Voor wat hoort wat. Wie braaf zijn huisvuilzak buitenzet, op tijd en volgens alle regeltjes, heeft er gewoon recht op dat die wordt opgehaald. Mathildis

Niet genoeg respect Ja, het stonk in Gent. Midden in een hittegolf lieten de mannen van Ivago het huisvuil op straat staan, onder een blakende zon. Met hun ‘spontane’ staking eisten ze meer respect van de directie. Aan de Gentenaars werd gevraagd hun afval, ondertussen een stinkend boeltje, weer in huis te halen. Dat vonden veel burgers op hun beurt weinig respectvol. Zij staakten ook en lieten alles op straat staan. Toen het goede nieuws kwam dat de staking voorbij was, haalde heel Gent opgelucht adem. Het was even spannend. Donderdagochtend (de vierde dag van de staking) moest het personeel stemmen over een ontwerpakkoord. De syndicale afgevaardigden weiger-

Zwartboek van de mijnramp in Marcinelle 62 jaar na de mijnramp in het Henegouwse Marcinelle is eindelijk een goed gestoffeerd boek verschenen over het grootste drama in de recente Waalse industriële geschiedenis. Het is niet altijd even aangename lectuur. De auteurs maken komaf met het sentimentalisme, de obsessie van de herinnering van het drama en de commercialisering. Er worden onaangename vragen gesteld, over de rol van de directie van de mijn, de lijkenpikkerij van de nog jonge EGKS en het omstreden verleden van veel Italiaanse mijnwerkers. De cover van ‘Retour sur Marcinelle’ (Ed. Couleur Livres, 200 bladzijden) grijpt naar de keel: we zien een mijnsite met op de voorgrond een doodshoofd. Het zegt veel over de teneur van het boek. In het boek wordt uitgebreid aandacht besteed aan het drama waarbij 262 doden vielen, maar de auteurs weigeren te vervallen in sentimentalisme en focussen op meer dan alleen de herdenking van de mijnramp. Ook worden bedenkingen gemaakt bij het omvormen van de site tot een toeristische attractie. Er wordt op de site van het Bois du Cazier nu zelfs een eigen bier gebrouwen.

Geen stom toeval De ULB-historici Anne Morelli en Nicolas Verschueren, die de samenstelling van het boek geleid hebben, willen het debat over de mijnramp met het boek opnieuw ‘politiseren’. Dat wil zeggen, kijken naar de verantwoordelijken en nagaan hoe dat in de politiek-maatschappelijke sfeer van 8 augustus 1956 mogelijk was. De auteurs zijn uitgesproken links, maar dat wil niet zeggen dat hun analyse niet relevant is. Zo staan ze kritisch tegenover de vaak geventileerde stelling dat mijnrampen zich nu eenmaal voordoen en dat wat in Marcinelle gebeurde

onvermijdelijk was. Dat 262 mijnwerkers omkwamen, was het gevolg van een wagonnetje dat in een mijnschacht vast kwam te zitten. Daardoor braken allerlei leidingen en ontstond er brand. De mijnwerkers zaten als ratten in de val. Het duurde tot in december 1957 voor het laatste lijk werd bovengehaald. Het drama bleek echter niet onvermijdelijk of louter het gevolg van stom toeval. Er waren al langer problemen met de veiligheid in de mijnen. Volgens Anne Morelli was het niet verwonderlijk dat 136 Italianen in Marcinelle omkwamen. De Belgen wilden het werk niet doen, en dat in een periode dat in bepaalde regio’s werkloosheid alomtegenwoordig was. Opvallend is dat de ramp niet tot sociale protesten heeft geleid. De stakingen tegen de Eenheidswet kwamen er pas bijna vijf jaar later. De reden? “De Waalse mijneconomie was al op haar retour”, aldus Nicolas Verschueren. Het syndicale gewicht van de mijnsector werd steeds kleiner. De vakbonden kregen steeds minder gedaan. De ziekte die de longen van de mijnwerkers aantastte, silicose, werd pas in 1964 als beroepsziekte erkend. In de jaren vijftig was de Waalse mijnindustrie al aan het wegkwijnen.

Li bia bouquet

Amper reacties en gevolgen Vanuit Italië kwam weinig protest, stellen de auteurs vast. Want veel van die Italiaanse gastarbeiders waren niet de arme boeren die in Henegouwen naar een beter leven snakten, zoals het officiële verhaal luidt. Velen waren linkse activisten die in de asfaltmijnen van de Abruzzen hadden gewerkt. Ze waren daar ontslagen omwille van hun politieke overtuiging. Italië was die communisten liever kwijt dan rijk. Een militant-syndicalistische herdenkingsbeweging is er in Marcinelle nooit echt gekomen. Niet zoals in het Noord-Franse Liévin, waar in 1974 42 mijnwerkers het leven lieten. Daar staat een monument met als opschrift: “De dood ingejaagd.” Er werd bovendien amper met een beschuldigende vinger richting de directie gewezen. Niemand werd verantwoordelijk gesteld voor het gebrek aan investeringen en de ondermaatse veiligheid in de mijnen. Enkel de directeur van de site van Le Bois du Cazier werd in januari veroordeeld tot zes maanden met uitstel en een boete van 2.000 frank. Minder bekend is dat de vier jaar eerder opgerichte Europese Gemeenschap van Kolen en Staal (EGKS) aan lijkenpikkerij begon te doen. Er werd een mediacampagne op touw gezet met als boodschap dat een sterkere EGKS en een diepgaandere Europese integratie zo’n rampen in de toekomst onmogelijk zouden maken. Terwijl de jaren voordien door de EGKSorganen amper iets werd ondernomen om de veiligheid in de mijnen te verbeteren. Picard

De wereld rond

16 augustus 2018

Belandt Zimbabwe van de regen in de drup? Wat na de val van Robert Mugabe in november een nieuwe start had moeten worden, is opnieuw in bloedvergieten geëindigd. Bij een protest tegen de gang van zaken bij de Zimbabwaanse verkiezingen twee weken geleden vielen (minstens?) zes doden. Is alles terug bij het oude? Het ziet ernaar uit dat de hoop van Zimbabwe op een nieuw begin na de paleisrevolutie van november vorig jaar voorbarig is geweest. Bij die paleisrevolutie werd de 94-jarige Robert Mugabe, die het land 37 jaar in een ijzeren greep hield, aan de dijk gezet. De verkiezingen, die naast een nieuwe president ook de 210 parlementsleden en meer dan 9.000 raadsleden moesten aanduiden, zijn uiteindelijk in geweld geëindigd. Tegenover elkaar stonden waarnemend president Emmerson Mnangagwa (75 jaar) van de regeringspartij ZANU-PF en de 40-jarige Nelson Chamisa van de Movement for Democratic Change (MDC). Chamisa volgde de vroegere oppositieleider Morgan Tsvangirai op, die op 14 februari aan kanker overleed.

Beloftevol De vooruitzichten waren in die zin hoopgevend omdat Mnangagwa allerlei beloften tot verandering had geuit en tevens alles had gedaan om zich van de fouten uit het verleden te distantiëren. Mnangagwa besefte dat dit de enige manier was om Zimbabwe van zijn pariastatus en de sancties te verlossen en de ontspoorde economie terug op de rails te zetten. Er werd zelfs gesproken over het laten terugkeren van onteigende blanke boeren. Maar de verdeeldheid bleef. Mnangagwa’s ZANU-PF scoort vooral op het platteland, terwijl het MDC het traditioneel goed doet in de steden. De jeugdige Chamisa heeft veel aanhang onder de jongeren en onder diegenen die uit de boot vallen. Mnangagwa kan steunen op het leger, de staatsmedia en de regeringspartij, die in Zimbabwe de touwtjes stevig in handen heeft. Maar die partij is nog steeds verdeeld tussen de Generatie40-Groep, welke destijds achter Mugabe stond toen die met het oog op zijn opvolging - zijn vrouw Grace tot vicepresident benoemde (wat leidde tot het ontslag van Mnangagwa, die toen die functie bekleedde en het leger tot ingrijpen aanzette) en de zogeheten Lacoste-groep die Mnangagwa steunt. Maar ook de MDC-alliantie blijft niet gespaard van interne spanningen. Waarnemers, onder wie professor en politicoloog Theo Neethling van de universiteit van de Vrijstaat, waren dan ook van oordeel dat het geheel op een patstelling kon uitdraaien, met een mogelijke coalitievorming als gevolg. Alleszins voorspelde de Afrobarometer 40 procent van de stemmen

voor ZANU-PF tegen 37 voor de MDC, terwijl zo’n 20 procent van de ondervraagden toen nog geen mening had.

Redelijke start, fout einde Aanvankelijk verliepen de verkiezingen zonder incidenten. In tegenstelling tot het verleden, toen al bij de aanloop doden vielen. Belangrijk was ook dat de nu toegelaten internationale waarnemers uit de EU, de VS en het Gemenebest de stembeurt “redelijk vrij en rechtvaardig” noemden. Toen Mugabe regeerde was intimidatie schering en inslag. Maar toen de definitieve uitslagen dagenlang uitbleven, steeg het ongenoegen. Uiteindelijk werd gemeld dat alles erop wees dat ZANU-PF opnieuw de meerderheid in het parlement ging halen. Aanhangers van de oppositie kwamen vervolgens in de hoofdstad Harare op straat. Toen ze optrokken naar de zetel van de officiële verkiezingscommissie greep het leger hardhandig in. Er vielen zes doden. De dagen daarna keerde de rust terug. Maar zal dat zo blijven? Tot heden heeft de oppositie de uitslag niet erkend. En een al of niet gemeende poging tot toenadering van Mnangagwa - die sommigen wat snel interpreteerden als de aanloop tot een regering van nationale eenheid - werd afgewezen.

De resultaten Hoe dan ook, Mnangagwa kon het laken uiteindelijk naar zich toetrekken met 50,8 procent der stemmen tegen 44,3 voor uitdager Chamisa. Een tweede ronde is daarmee overbodig. ZANU-PF veroverde bovendien alweer de meeste zetels (144 op de 210) in het parlement. Gelet op de 64 voor het MDC (en 2 voor 2 kleinere partijen) betekent dit voor de regeringspartij wel een achteruitgang vergeleken met 2013 (toen lag de verhouding op 160 tegen 50), maar ZANU-PF blijft aan de macht en behoudt haar tweederdemeerderheid. Opvallend is het overdonderende succes voor de oppositie in de twee grootste steden van het land. In de hoofdstad, Harare, harkte de partij 28 van de 29 zetels binnen, en in Bulawayo 11 van de 12. Elders zijn de resultaten echter bedroevend laag, of toch matig.

President Krokodil De overwinnaar, Emmerson Mnangagwa, is geen nieuw-

Diplomatieke valies

komer in de Zimbabwaanse politiek. Hij was betrokken bij de guerrilla tegen het minderheidsbewind van Ian Smith in het toenmalige Rhodesië. Hij ontsnapte toen ternauwernood aan de galg door zich jonger uit te geven dan hij werkelijk was. Door zijn geslepenheid en meedogenloosheid kreeg hij indertijd de bijnaam “Ngwenya”, “krokodil”. Vandaar dat zijn aanhang binnen de partij vandaag spottend de Lacostegroep wordt genoemd, omwille van het bekende kledijlogo. De man was altijd nauw met Mugabe verbonden en werd bij de onafhankelijkheid (1980) dan ook minister van Staatsveiligheid. In die functie was hij medeverantwoordelijk – zelf ontkent hij dat - voor de Gukurahundi, het bloedig neerslaan van een opstand in 1983 in het westelijk gelegen Matabeleland, die aan zo’n tien- tot twintigduizend mensen het leven zou hebben gekost. Mnangagwa werd in 1988 minister van Justitie en in 2014 vicepresident. Tot de oud geworden Mugabe met ernstige plannen rondliep om zich niet door zijn vroegere helper, maar door zijn vrouw Grace te laten opvolgen. De zaak zorgde voor spanningen binnen de regeringspartij en leidde tot de vlucht van Mnangagwa naar Zuid-Afrika, waarop in november vorig jaar de militaire putsch volgde die Mugabe (en zijn vrouw) definitief van de macht verdreef en tot de terugkeer van zijn vroegere rechterhand leidde. Alleszins heeft de verkiezingsuitslag één ding duidelijk gemaakt: ondanks de smet die door de gebeurtenissen destijds in Matabeleland op Mnangagwa blijft kleven, zijn velen hem dankbaar dat hij onrechtstreeks een rol heeft gespeeld bij het beëindigen van Mugabe’s regeerperiode.

Mugabe Mugabe heeft aangekondigd dat hij een eigen politieke partij gaat opzetten, nadat hij reeds had opgeroepen niet voor de ZANU-PF te stemmen. Of dat een grote rol heeft gespeeld bij de verkiezingen, is maar de vraag. Zeker is dat zijn vrouw in de toekomst in de problemen kan komen. Het Hooggerechtshof van Zuid-Gauteng in Zuid-Afrika heeft immers beslist dat de immuniteit die Grace Mugabe was verleend, na een incident in augustus vorig jaar in het Sandtonhotel in Johannesburg, ongrondwettelijk was. De toenmalige presidentsvrouw werd ervan beschuldigd een model slagen en verwondingen te hebben toegediend. Het staat de politie en het Zuid-Afrikaanse Nationale Vervolgingsgezag (NPA) dus vrij haar te vervolgen. Intussen blijft de patstelling in Zimbabwe.

Jan van Aerschot

Buitenlands spervuur Massale straatgebeden

CAR

De overname van de staat … begint met de overname van de straat. Het is één van de deviezen van de Moslimbroeders en het was een deel van de tactiek van de ayatollahs om de sjah ten val te brengen. Nu wordt die methode in Europa toegepast door het organiseren van massale straatgebeden. In Birmingham begon dat in 2012, toen 12.000 moslims in het publiek kwamen bidden in een park. De actie wordt ieder jaar herhaald, telkens met meer deelnemers. Dit jaar waren er 140.000. Ook in Frankrijk en Italië worden steeds vaker zulke demonstraties georganiseerd, dikwijls bij zeer symbolische plaatsen, zoals het Colosseum of de kathedraal van Milaan. En de overheid durft er niets tegen doen…

De moslims in de Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR) waren in 2012 slechts een minderheid, zo’n tien procent. Met de hulp van jihadisten uit de buurlanden Tsjaad en Soedan veroverde de islamitische terreurorganisatie Séléka echter eerst een aantal steden in het noorden van het land en later zelfs de hoofdstad Bangui. De CAR was ook zonder islamitische agitatie altijd al instabiel en gewelddadig. Sinds de onafhankelijkheid werd het land geteisterd door staatsgrepen, interne conflicten en een waanzinnige kannibalistische keizer. De Fransen moesten zeven keer troepen sturen om ogenschijnlijk de orde te herstellen. Het probleem zit zeker niet bij de moslims alleen. Maar in 2012 en 2013 vestigden die wel een terreurregime naar het voorbeeld van de kalifaatstaat van IS, maar dan chaotischer. Natuurlijk, dit is Afrika. Dat duurde zelfs voort nadat de Séléka was uitgevallen in rivaliserende fracties. De grootschalige slachtpartijen en religieuze zuiveringen tegen christenen eindigden pas toen de christenen eigen milities oprichtten die de moslims met gelijke munt terugbetaalden. Honderden moskeeën werden platgebrand. De moordenaars werden al heel snel zelf opgejaagd wild, en 80 procent van de moslims vluchtte naar buurland Kameroen - nochtans overwegend christelijk - en naar Tsjaad, waar zij zich geborgen voelden in de armen van de vredelievende islam. De CAR had nog steeds problemen genoeg, maar de islam was geen binnenlandse bedreiging meer. Het land verdween weer uit de nieuwsberichten. Dat kan echter snel veranderen: de zwakke en instabiele CAR is in het vizier gekomen van de Russen, die de wankele regering een massa wapens hebben geschonken. Niet verkocht. Gratis geleverd, met instructeurs erbij. Het gaat om kalasjnikovs, handvuurwapens, mitrailleurs, raketwerpers en luchtafweergeschut. Genoeg om heel het land opnieuw in bloedvergieten te storten.

Casado en Rajoy De Partido Popular van de voormalige premier Rajoy is centrumrechts, economisch liberaal, katholiek, EU-gezind en zeer staatsnationalistisch. Pablo Casado, die begin juli voorzitter werd van de PP na het ontslag van Rajoy, verklaarde onlangs in verband met het feitelijke opengrenzenbeleid van de huidige socialistische regering: “Het is onmogelijk iedereen verblijfsvergunningen te geven. Een welvaartsstaat kan niet in stand gehouden worden als ze de miljoenen Afrikanen moet absorberen die naar Europa willen komen. We moeten dit zeggen, zelfs als het politiek incorrect is. Laat ons over deze kwestie eerlijk en verantwoordelijk zijn.” Het klinkt ons als muziek in de oren. Casado voert daarmee een harder en consequenter rechts discours dan Rajoy. Die noemde zich een voorstander van het opvangen van “asielzoekers” in Spanje, hij spuwde zijn gal tegen de Hongaren en deed zich graag voor als een trouwe EU-vazal. Maar toch… Zijn daden waren rechtser dan zijn woorden: toen hij nog premier was, werden illegalen die over de prikkeldraadversperring in de enclave Melilla waren geklommen, soms hardhandig en zonder juridische poespas teruggestuurd naar Marokko.

KGBuifje in Afrika De Sovjet-Unie heeft dertig jaar lang Afrika

gedestabiliseerd met massale wapenleveringen en zijn Cubaanse koloniale troepen, die als kanonnenvlees dienden. Zelfs nu wordt Afrika nog steeds geteisterd door guerrillagroepen en ordinaire bandietenbenden gewapend met oude maar dodelijke Sovjetwapens, zoals kalasjnikovs, die toen bij honderdduizenden werden uitgedeeld. Nu dreigt dat scenario zich te herhalen. Veel van de Russische troepen die in Syrië hebben gevochten, zijn bovendien niet gerepatrieerd, maar overgebracht naar Soedan, een buurland van de CAR. Een ook de beruchte staatshuurlingen van de Wagnergroep, waarover we al eerder schreven, zitten in Soedan en CAR. Onlangs werden in de CAR drie Russische journalisten, onder wie een bekende oorlogscorrespondent, ontvoerd en vermoord terwijl zij een documentaire probeerden te maken over de activiteiten van de Wagner-huurlingen. Rastorguev was in Rusland beroemd geworden met zijn documentaire ‘Srok’ over de oppositie tegen het huidige regime. Orkhan Dzemal

was een voormalige medewerker van Novaya Gazeta, een van de weinige Russische oppositiekranten die het hoofd boven water kan houden. Hij was oorlogscorrespondent tijdens de invallen in Georgië en Oekraïne. Hij is al de vierde medewerker van die krant die vermoord wordt. Hun fotograaf Radtsjenko werkte ook voor de oppositie. Hij was onder andere waarnemer geweest bij de verkiezingen in Tsjetsjenië. De drie journalisten werden gesteund door een fonds van de dissident Khodorkovsky, een voormalige oligarch die zich echter ontpopte tot een dappere criticus van het Poetin-regime. Hij werd daarvoor in 2005 veroordeeld tot negen jaar cel. Na zijn vrijlating week hij uit naar Londen en stichtte daar de organisatie Open Russia, die zich toelegt op de verdediging van de rechtsstaat, de democratie, de mensenrechten en de onafhankelijke media in Rusland. Open Russia is verboden in Rusland zelf, maar de zeer degelijke Engelstalige webstek is wel toegankelijk.

JOËL ROBUCHON, DE STENDHAL VAN HET FORNUIS Met zijn overlijden valt één van de peetvaders van de Franse keuken weg. In 2016 telden zijn vijftien restaurants over de hele wereld tweeëndertig Michelinsterren. Een record. Joël Robuchon was zeer populair bij gastronomen omdat hij de beweging van de nouvelle cuisine ondersteund heeft. Het is een pijnlijk jaar voor de Franse sterrenchefs. Begin 2018 overleed de legendarische Paul Bocuse. Vorige week wisselde Joël Robuchon (1945-2018) het tijdelijke voor het eeuwige. Robuchon had bij leken niet de naam en faam van Bocuse en hij werd door sommigen lange tijd beschouwd als een gewone Franse keukenchef. Zeker omdat hij in de jaren negentig een aantal laagdrempelige kookprogramma’s presenteerde op de Franse televisie. Dat hij kookboeken uitgaf, beschouwden veel concurrenten beneden zijn waardigheid. Toch mocht Robuchon zijn voet zetten naast Bocuse, Bernard Loiseau en de familie Troisgros. Omwille van het gigantische aantal Michelinsterren dat de man heeft verzameld met restaurants over de hele wereld (Parijs, New York, Londen, Hong Kong,…), 32 om precies te zijn, waarvan vijf keer een driesterrenrestaurant, de hoogste onderscheiding. Joël Robuchon, die aan kanker overleed, baseerde zijn succes op subtiele gerechten. Niet de klassieke Franse keuken (eigenlijk de Bourgondische of Vlaams-Belgische), niet alleen de Franse gerechten met veel ingewanden die met kruiden en look worden overgoten. Ook niet de foodie-hypes zoals we die nu kennen. Zo is quinoa in en moet het volgens sommigen bij zoveel mogelijk gerechten worden opgediend. Neen, Robuchon dacht eerst goed na en koos dan voor stijlvolle vernieuwing, zoals zijn kreeftengelei, ravioli van langoustines, bloemkoolcrème met kaviaar en vooral de Robuchon-

Beoordeeld naar huidige maatstaven, heeft Keir Hardie, de stichter van de Labour Party, een aantal antisemitische uitspraken op zijn actief die hem ernstig in de problemen kunnen brengen. Zoals die keer dat hij verklaarde dat “imperialistische oorlogen” enkel en alleen “haakneuzen Rothschilds” dienden. Natuurlijk, dat gebeurde in 1891 en moet in de juiste context bekeken worden. Punt is dat traditioneel heel wat Britse Joden, maar al bij al een kleine minderheid, een eerder pro-Labourhouding aangenomen hebben. Maar de partij veranderde. Verschillende onderzoeken werden al over het onderwerp uitgevoerd, vaak met zeer vergelijkbare besluiten. In de jaren zeventig zou een kentering hebben plaatsgevonden. Een jongere generatie politici plaatste Israël in een ruimer verhaal van imperialisme en onderdrukking, waardoor het zionisme steeds meer werd gelijkgesteld met het doorvoeren van een apartheidspolitiek. Op zich hoeft dat natuurlijk geen antisemitische oprispingen te veroorzaken, maar de praktijk – daar en elders – leert dat voor velen de grens soms erg onduidelijk wordt.

‘Rode Ken’ en Corbyn De voorbije jaren volgden de incidenten mekaar op, en afhan-

Koken voor de nonnen Robuchon was niet voorbestemd om een sterrenchef te worden. Hij kwam uit een katholieke familie uit West-Frankrijk, geboren in Poitiers. Zijn vader was metselaar, zijn moeder huisvrouw. Sleutelmoment voor de jonge Robuchon was toen hij op z’n twaalfde in een kleinseminarie ging studeren. Het doel was om op termijn priester te worden, maar toen hij in het kleinseminarie begon te koken voor de plaatselijke nonnen, kwam zijn gastronomische talent naar boven. Hij besloot kok te worden. Robuchon leerde de stiel in de jaren zestig bij Robert Auton in Poitiers. Hij koos voor de nieuwe beweging van de nouvelle cuisine, die net in de jaren zestig in zwang kwam. Die wordt gekenmerkt door verse en licht bereide ingrediënten die op een aantrekkelijke manier gepresenteerd worden. De stijlvolle gerechten maken dat Robuchon door kenners de Stendhal - de bekende auteur uit de 19de eeuw - van de Franse gastronomie wordt genoemd. Robuchon begint in de jaren zeventig niet een eigen restaurant; hij staat achter de kookpotten in prestigieuze hotel-restaurants in Parijs, zoals Concorde Lafayette, en Hôtel Niko (zijn eerste twee sterren). Zijn persoonlijke restaurant wordt in 1981 geopend: Le Jamin. Robuchon gaat in drie jaar van nul naar drie Michelinsterren. Zijn opgang is niet meer te stoppen. In 1989 wordt hij, met onder anderen Paul Bocuse, uitgeroepen tot “kok van de eeuw” door Gault & Millau.

Te veel stress In 1995 stopt hij plots met koken. Zijn naar hem genoemde

Politieke motieven Dat systematisch de nadruk op de kwestie werd gelegd, doet vermoeden dat er ook een gemeen politiek spel wordt gespeeld. Op een schaal van vijandschap scoren ‘partijvrienden’ door-

Salan

ENGELAND gaans vrij hoog. Het is bij Labour niet anders. Sommige stromingen (de op een zijspoor geplaatste ‘blairisten’ op kop) zetten de uitgesproken linkse Corbyn maar wat graag een hak. En moet het gezegd dat men zich bij de Tories een kriek lacht? Bij veel Labour-parlementsleden groeit de ergernis, die zich voor een deel tegen de koppige Corbyn richt. “Kan hij niet gewoon op zijn tanden bijten?”, zei onlangs een backbencher in een tabloid. De aanleiding was een discussie rond een definitie van antisemitisme waar hij moeilijk over deed. Er is een standaardversie van, destijds opgesteld door de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA). Alleen doet de Labour-top - met Corbyn op kop - daar vervelend over. Te breed, vindt die. In die mate dat kritiek op Israël iets te makkelijk onder het toepassingsgebied van de definitie zou kunnen vallen. Voor de morrende Labour-achterban is deze kwestie ondergeschikt aan het feit dat de partij systematisch gelinkt wordt aan antisemitisme, waardoor belangrijke thema’s waarop de partij zich wil profileren naar het achterplan gedreven worden.

Krokodillentranen En dan waren er de excuses van Corbyn voor partijmensen die zich aan antisemitisme bezondigd hadden. Een filmpje op Twitter en een stuk in The Guardian, en dat was het dan. Wat stoorde, was dat dit duidelijk een demarche was van de politicus Corbyn, niet van de mens Corbyn. Er was een “sorry”, maar eerder pro forma. Zijn gelaatsuitdrukking kon alvast niet overtuigen dat het ook gemeend was. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

PmM.

BEI UNS IN DEUTSCHLAND

heel dicht aan bij Die Linke. Wiens brood men eet,… Maar het is toch niet helemaal een partijblad. Soms laat men zelfs eens een criticus aan het woord. Een criticus die vroeger door hun Volkspolizei op de vlucht zou zijn doodgeschoten. Tja, om de democratische schijn hoog te houden, moet men soms pijnlijke offers brengen. Die kleine kranten met een handvol lezers zouden slechts een anekdotische waarde hebben, als zij niet symbolisch waren voor het veel ruimere en veel dieper gewortelde voortleven van het DDR-gedachtegoed en dito politieke invloed in Duitsland.

Neostaliniste Sahra Wagenknecht - intussen gehuwd met Lafontaine, de voorzitter van Die Linke - is in de DDR geboren. Zij is de dochter van een Duitse moeder en een Iraanse vader. Vandaar Sahra en niet Sarah. Zij is een mooie vrouw met duidelijk Perzische trekken, helemaal niet zoals een Sovjetboerin die op haar tractor leek. Haar politieke carrière kan als voorbeeld dienen voor de naadloze continuïteit tussen de DDR en Die Linke. We tillen er niet al te zwaar aan dat zij, net zoals Merkel, bij de Freie Deutsche Jugend was, de DDR-variant van de Hitlerjeugd. Dat kan onder zachte dwang geweest zijn. Maar zij werd nog in 1989, vlak voor de ineenstorting, lid van de SED en ook later bleef zij altijd een fanatieke communiste. Zij zat in het partijbestuur van de PDS, al moest zij zich vijf jaar tijdelijk terugtrekken omdat zelfs de andere communisten haar stalinistische scherpslijperij contraproductief vonden. Zij wilden het allemaal omfloerst formuleren.

FRANKRIJK

restaurant Joël Robuchon sluit na een jaar. Hij levert zijn sterren in. Reden: te veel stress. Hij was ook zwaar aangegrepen door de vroegtijdige dood van collega’s als Alain Chapel, Jacques Pic en Jean Troisgros. Hij trekt zich terug in Spanje en denkt aan nieuwe restaurantconcepten, zoals tapasbars naar Spaans model en de keuken als een soort van toog waarbij de bezoekers de kok ‘live’ aan het werk kunnen zien. De Franse kok laat zich ook inspireren door de Japanse sushibars. Het werden de ‘ateliers’ die overal ter wereld opduiken. Zo bouwde Robuchon zijn netwerk van sterrenrestaurants uit. De Franse gastronomiespecialist was een wereldspeler geworden. In de ateliers werd niet alleen aan de gerechten aandacht besteed, maar ook aan het kader waarin de klanten konden genieten van een maaltijd. Zelfs de keuze van de verlichting en de ramen werd grondig bestudeerd. Toen hij wist dat zijn einde naderde, heeft hij zijn restaurants verkocht aan een buitenlands investeringsfonds dat in GrootBrittannië en Luxemburg vertakkingen heeft. Vorig jaar nog werd in Miami de Ateliers Joël Robuchon geopend. In New York opende ook een nieuw restaurant met zijn naam de deuren. De Fransman had een internationaal imperium uitgebouwd, waarbij sommige ingrediënten vanuit Frankrijk per vliegtuig naar de restaurants werden gestuurd. Robuchon was een perfectionist. Hij verzamelde de beloftevolste keukenpieten naast zich. De Vlaming Peter Goossens ging bij hem in de leer. Idem de Britse tv-kok Gordon Ramsey. Die kreeg als stagiair ooit een bord ravioli naar het hoofd geslingerd door Robuchon. De man kon echt uitvliegen. Maar alle sterrenchefs die bij Robuchon passeerden, plukken nu de vruchten van een harde opleiding.

RIGHT OR WRONG

kelijk van de persoon die zich eraan bezondigde, kregen sommige meer dan gewone aandacht. Zoals toen Ken Livingstone, ‘rode Ken’ voor de vrienden en voormalig burgemeester van Londen, verklaarde dat Hitler eigenlijk met de zionisten collaboreerde. Zoals kon verwacht worden, volgde een haast pavloviaans protest. Maar wat vooral opviel, was de manier waarop de partij met het voorval omging. Er was een duidelijke (interne) vraag hem uit Labour te zetten, alleen leek de partijleiding daar niet op te willen ingaan. Uiteindelijk nam Livingstone dan maar zelf ontslag. Gelijkaardige onderzoeken over tientallen soortgelijke incidenten werden met eenzelfde traagheid en apathie gevoerd. Het kan niet ontkend worden dat de komst van Jeremy Corbyn aan het hoofd van de partij, de relatie van de partij met al dan niet vermeend antisemitisme (of alleszins de perceptie) geen goed gedaan heeft. In het verleden zag die er geen graten in op te trekken met figuren die op dat vlak een stevige staat van dienst hadden. Zelf noemde hij organisaties als Hamas of Hezbollah vrienden. En toen hij jaren geleden voorzitter was van de ‘Stop the War Coalition’ (dat ijverde tegen de ‘War on terror’ die na de aanslagen van elf september 2001 afgekondigd werd), deed hij bitter weinig inspanningen de uitgesproken anti-Joodse slogans die bij elke actie opdoken te laten verwijderen. Zo’n erfenis is ballast die je blijft meesleuren.

NEOSTALINISTISCH, MAAR TEGEN MASSAMIGRATIE Kan men zich voorstellen dat de Völkischer Beobachter nog steeds in de Duitse krantenwinkels zou liggen? Of Der Stürmer? Natuurlijk niet. Het echte nationaalsocialisme is politiek morsdood en volledig gediscrediteerd. Als het ooit nog uit zijn graf opstaat, op zich heel onwaarschijnlijk, dan is het nog minder waarschijnlijk dat die verrijzenis in Duitsland zal plaatsvinden. Maar aan de oostkant van dat totalitaire spectrum liggen de kaarten heel anders. In Rusland kon de Pravda, na een heel korte onderbreking, in 1993 zijn activiteiten voortzetten, grotendeels met hetzelfde personeel. De krant bestaat nog steeds. En in het verenigde Duitsland bleven de DDR-kranten Neues Deutschland en Junge Welt bestaan, al verloren ze natuurlijk veel lezers. In 1990 hadden die kranten elk nog meer dan een miljoen lezers. Vijftien jaar later was dat teruggevallen tot minder dan 50.000. In 1999 werd Jürgen Reents hoofdredacteur. Zijn politieke wortels lagen bij Die Grünen en bij de Partei des Demokratischen Sozialismus (PDS), de wettige opvolger van de oude SED, de communistische eenheidspartij van de DDR, die officieel Sozialistische Einheitspartei Deutschlands heette. Ach, het verschil tussen sociaaldemocratie, socialisme en communisme was nooit erg scherp, in Duitsland al evenmin als in andere landen. Neues Deutschland is gedeeltelijk eigendom van de partij Die Linke, nog zo’n erfgenaam van de SED, maar dan eerder een onwettig kind. En die DDR-creaturen hebben dan het lef Pegida en AfD als nazi’s af te schilderen en luid te orakelen over democratie en mensenrechten. Neues Deutschland leunt uiteraard

SI LA FRANCE M’ÉTAIT CONTÉE

aardappelpuree. Die stond in al zijn restaurants op het menu. Het geheim? Voor één kilogram aardappelen gebruikte hij minstens 250 gram boter.

SPOOK VAN HET ANTISEMITISME WAART DOOR LABOUR Heeft de Labour Party een probleem met antisemitisme in de eigen rangen, of knelt het schoentje eerder door de manier waarop partijleider Corbyn met de kwestie omgaat? Feit is dat het hem al maanden achtervolgt, om niet te zeggen dat de kwestie al sluimerend aanwezig was toen hij in 2015 partijleider werd. Vooral de rommelige manier waarop hij ermee omspringt, geeft intern aanleiding tot kritiek.

Het nabije buitenland

16 augustus 2018

DUITSLAND

Tegelijk zat zij ook twintig jaar lang in het bestuur van het Kommunistische Plattform binnen de PDS en later binnen Die Linke, dat ervoor zorgde dat er niet werd afgeweken van de harde DDRlijn. Toen de PDS in 2001 om tactische redenen, met het oog op mogelijke coalities met de sociaaldemocraten, heel voorzichtig en halfslachtig afstand nam van de bouw van de Berlijnse Muur - maar toch ook geen excuses daarvoor maakte - weigerde Wagenknecht die verklaring te ondertekenen. Volgens haar was de Muur nodig geweest voor de redding van de DDR en het afrekenen met de klassenvijanden. Toen Die Linke in 2007 echter ontstonden uit een fusie tussen de PDS, die intussen tot Die Linkspartei was herdoopt, en de piepkleine WASG, werd de neostalinistische Wagenknecht ondanks alles toch maar vicevoorzitster van de partij. Zij werd in de Bundestag verkozen en werd er zelfs fractieleidster en tenslotte oppositieleidster.

Een aha-erlebnis Stalin moet vanuit de hel grijnzend hebben toegekeken. Tot Wagenknecht in 2016, waarschijnlijk voor de eerste keer in haar leven, plots zelfstandig begon na te denken en tegen alle partijlijnen in kritiek begon te leveren op het opengrenzenbeleid van Angela Merkel. Die kritiek leidde tot haar initiatief “Aufstehen!”. Geen partij, maar een beweging die heel de linkerzijde wil verenigen en die tegelijk kiezers van AfD wil losweken om ze door links te laten inpikken. Voorlopig is alleen het eerste van die twee doelen bereikt. Volgende week meer daarover.

Paul Bäume

10 Beeldspraak

16 augustus 2018

MEDIALAND

FILM

Affaire-Benalla: EU DisinfoLab maakt lijstjes

The Children Act (My Lady)

Een rapport van de Brusselse ngo EU DisinfoLab over de affaire-Benalla veroorzaakte verleden week een ferme mediastorm in Frankrijk. Nu zal u zeggen: daar is midden in de komkommertijd niet veel voor nodig. Nochtans bevatte het rapport van EU DisinfoLab zaken die ook buiten Frankrijk de wenkbrauwen hadden moeten doen fronsen. En dan hebben we het niet alleen over Franstalig België. Om te beginnen, wat is “EU DisinfoLab” eigenlijk voor iets? De naam is enigszins misleidend, want doet denken aan de naam van het officiële EU-orgaan “EU vs Disinfo” dat de strijd aangaat tegen “pro-Kremlin desinformatie”. Op papier hebben de twee niets met mekaar te maken, want EU DisinfoLab is in principe een niet-gouvernementele organisatie. Maar de medewerkers van EU DisinfoLab komen wel allemaal uit de EU-sfeer, en hebben ook hun netwerk daar. Hoe de ngo aan haar geld komt, is niet helemaal duidelijk op haar webstek, maar het zou ons niet verwonderen als het via via toch uit één of ander EU-potje komt.

‘EU DisinfoLab’ versus ‘EU vs Disinfo’ Ook het doel van de ngo valt bijna helemaal samen met dat van EU vs Disinfo: bestrijden van fake nieuws, en dan vooral als dat fake nieuws aan Rusland toegeschreven kan worden. Het valt op hoe de EU-elite tegenwoordig gebrand is op Russische desinformatie en elke mogelijke beïnvloeding van verkiezingen, alsof andere landen (China, Saoedi-Arabië, Turkije) dat niet zouden doen. De strijd tegen Russische desinformatie wordt zo hardnekkig gevoerd, dat gerust gesteld kan worden dat die strijd op zichzelf de proporties van een desinformatiecampagne begint aan te nemen. Het rapport van EU DisinfoLab kan gerust in die categorie ondergebracht worden, en dat compleet met verdachtmakingen die kant noch wal raken in de beste Sovjettraditie. Blijkbaar heeft EU DisinfoLab de taak op zich genomen om lastig nieuws, dat de belangen van eurofiele politici en leiders kan schaden, te ontkrachten als een Russische desinformatiepoging. Iedereen die het nieuws mee heeft helpen verspreiden, wordt er dan meteen ook van verdacht een al dan niet willoze Russische bot te zijn, of zelfs een agent van het Kremlin.

EU DisinfoLab: affaire-Benalla geen echt nieuws In de nasleep van de affaire-Benalla, waardoor de Franse president Macron in nauwe schoentjes kwam, ging EU DisinfoLab na wie over de zaak getweet had, en hoe vaak. De basisstelling van EU DisinfoLab lijkt geweest te zijn dat de affaire-Benalla eigenlijk de media-aandacht die het gekregen heeft niet verdiend had. Daarom vond de ngo het nodig te onderzoeken of de storm op Twitter misschien niet aangewakkerd werd door Russische bots of gekende pro-Kremlin-figuren. U leest dat goed: dat een nauwe medewerker van de Franse president op illegale wijze een paar betogers in mekaar timmert, is volgens deze Brusselse EU-ngo in principe geen echt nieuws, en zij vindt het zelfs verdacht dat de media zoveel over de zaak berichtten, aangestuurd door een storm op Twitter. Dat is behoorlijk straffe kost. Misschien had EU DisinfoLab meteen ook maar moeten onderzoeken of de in mekaar gebokste betogers misschien wel Russische agenten waren, die de arme Alexandre Benalla tot geweld provoceerden om zo de Franse president achteraf op Twitter te kunnen schaden.

Lijstjes Wie een stelling poneert, moet op zoek naar bewijzen voor zijn stelling. In het geval van EU DisinfoLab betekende dit: lijstjes aanleggen van wie er over de affaire-Benalla getweet had, en vervolgens categoriseren wie er hoe vaak over getweet had, in welke zin, en wat voor politieke kleur de tweeter had. Zo kwam EU DisinfoLab tot de vaststelling dat van alle accounts die over de affaire-Benalla getweet hadden, één procent ervan voor de helft van alle berichten stond. Maar is dat verdacht? Eigenlijk niet. Het betekent alleen dat een kleine, harde kern veel tijd op Twitter heeft doorgebracht om zijn

mening te ventileren over Alexandre Benalla, en dat er verder een grote hoop Twitteraccounts bestaat die maar zeer sporadisch, of misschien zelfs maar een enkele keer over de affaire getweet hebben. Over enige Russische inmenging in de zaak zegt die vaststelling hoegenaamd niets. De drang om te moeten onderzoeken of dit op een Russische inmenging zou kunnen wijzen daarentegen… Wat echter de meeste kritiek uitlokte, was de manier waarop de ngo de meest actieve accounts in een tabel plaatste, en hen vervolgens categoriseerde. Elk account kreeg daarbij een nummer van 1 tot 4 toegewezen, met als classificatie Les Républicains/souvereinisten, Rassemblement national, France insoumise, en media/La République en Marche. Interessant aan die onderverdeling is dat de media en La République en Marche in dezelfde categorie vallen. De pientere lezer die twee weken geleden “Monarch Macron en de zaak-Benalla” in de rubriek “Si la France m’était contée” las, zal wel begrijpen waarom.

Lijstjes met politieke voorkeuren, mag dat wel? Hoewel de lijst met de politieke voorkeuren niet toegankelijk was, rees meteen de vraag of zoiets wel legaal is. Een heleboel personen die op de lijst van zogezegd hyperactieve accounts stonden, dienden prompt klacht in bij de Cnil (Commission nationale de l’informatique et des libertés), die toeziet op de bescherming van de privacy bij het verzamelen, opslaan en gebruik van persoonlijke data. Bovendien bevatte de lijst een aantal ernstige miskleunen. Zo werden de politiek kleurloze professor rechten Serge Slama en ook enkele journalisten in de categorie “aanleunend bij France insoumise” ondergebracht, om de eenvoudige reden dat zij geretweet werden door enkele aanhangers van France in-soumise. Meer was er niet nodig om door EU DisinfoLab als Russische agent in de hoek geduwd te worden. Ook CharlesHenri Gallois, penningmeester van de UPR van de rechtse gaullist François Asselineau, zag zijn naam op de lijst staan, en reageerde meteen op Twitter, als volgt: “Je suis donc fiché pour avoir tweeté sur l’affaire Benalla! Sachez-le, toute critique du grand Macron fait de vous un agent russe et de l’étranger!” EU DisinfoLab is zich officieel van geen kwaad bewust. Zij doen alleen maar aan “onderzoek”, en publiceerden de twee lijstjes om voor “openheid” te zorgen. Zij ontkennen dat zij diegenen die op hun lijstjes staan ervan zouden beschuldigen agenten van het Kremlin te zijn. Wie op de lijst staat, heeft volgens hen “alleen maar over Benalla getweet”, en de getroffenen hoeven daar verder echt niets achter te zoeken. Dat zij vervolgens over meerdere kolommen geëvalueerd worden in termen van “graad van desinformatie”, “Russische desinformatie”, “interesse in RT/Sputnik” moeten ze er gewoon maar bijnemen.

Wie legt eens een lijstje met eurofielen aan? Zoals hierboven gemeld, leidde het rapport van EU DisinfoLab tot een ware mediastorm in Frankrijk en Franstalig België. Die storm ging in twee golven: eerst één over het rapport zelf, en vervolgens nog één over de reacties van wie op de lijstjes van EU DisinfoLab stond. Maar buiten Francofonië werd amper over de zaak bericht, ook al kunnen er nogal wat bedenkingen geformuleerd worden bij het onderzoek en de werkwijze van EU DisinfoLab. Stel je voor dat een ngo met, we zeggen maar iets, de naam Fidesz DisinfoLab, of Trump DisinfoLab, gelijkaardige lijstjes zou aanleggen over Twitteraccounts, die vervolgens geëvalueerd zouden worden in functie van hun nabijheid tot allerlei EU-instellingen en de graad waarin ze desinformatie verspreiden? Het zou dan weinig helpen dat de ngo op papier geen banden zou hebben met Viktor Orbán of Donald Trump, en dat onduidelijk is hoe de schimmige ngo met alleen maar medewerkers uit de kringen van de twee presidenten aan haar geld zou komen. De ngo zou er dan in de media ook zo gemakkelijk niet mee wegkomen dat ze haar lijstjes alleen maar openbaar maakte als teken van “transparantie”, en dat de betrokkenen er maar niet zo zwaar aan moeten tillen dat ook zij op het lijstje figureren. Het EU-orgaan EU vs Disinfo zou waarschijnlijk meteen op de zaak springen om zulke schandalige vorm van Russische desinformatie aan te klagen en de kop in te drukken.

Het is geen geheim dat vrouwen moeilijker aan glansrijke filmrollen geraken dan mannen. Vaak zijn het kleine bijrolletjes, of stereotiepe personages die voor vrouwen worden geschreven, en dan nog moeten de minder bekende actrices keihard knokken om één van die rollen te bemachtigen. De situatie mag vandaag misschien iets beter zijn dan enkele jaren geleden, het blijft een lastige kwestie. In de Britse film “The Children Act”, gebaseerd op de roman van Ian McEwan (die ook het script schreef) en geregisseerd door Richard Eyre, zijn de rollen letterlijk omgedraaid.

We zien de Britse actrice Emma Thompson en de Amerikaanse acteur Stanley Tucci in een op de klippen gelopen huwelijk, maar nu is het een keer niet de vrouw die om aandacht van haar man zeurt. Fiona heeft het veel te druk met haar job als rechter. Haar man, universiteitsprofessor Jack, is de wanhoop nabij. “Ik wil een affaire beginnen”, is zijn noodkreet, die bij zijn vrouw in het verkeerde keelgat schiet.

Getuige van Jehova Ze zijn al jaren gelukkig getrouwd, maar compleet verslonden door de passie voor haar drukke job is Fiona door de jaren heen gewoonweg vergeten de passie in haar kindloze huwelijk in leven te houden. Ze moet als rechter voor familiezaken dagelijks beslissen over het lot van anderen, maar als haar man een affaire begint, wordt ze gedwongen van een afstand toe te kijken hoe haar huwelijk noodlottig van koers verandert. Tijd om zich er écht mee bezig te houden, heeft ze echter niet. Ze krijgt namelijk de zaak voorgeschoteld van de 17-jarige Adam Henry (Fionn Whitehead, die we kennen als de jonge soldaat uit “Dunkirk”), een leukemiepatiënt die in een ziekenhuis op sterven ligt, en die door zijn geloof zijn enige redmiddel afwijst. Voor jehova’s zijn bloedtransfusies verboden. Het ziekenhuis vecht als tegenpartij om de bloedtransfusie, Adams laatste kans om zijn ziekte te overleven, wel door te zetten. Fiona heeft vier dagen om haar oordeel te geven voordat het te laat is. Ze maakt een onconventionele keuze, door Adam persoonlijk een bezoekje te brengen in het ziekenhuis en zelf zijn pleidooi te laten doen. De ontmoeting maakt bij beiden twijfels, gemis en verlangens los over het verleden, het heden en de toekomst.

Het perspectief van de rechter “The Children Act” is een kijkje in de rechtbank, een populair onderwerp in menige film en tv-serie, maar dit keer vanuit een andere invalshoek. Zelden wordt een verhaal geschreven vanuit het perspectief van de rechter. Thompson laat de kijker met een opmerkelijke subtiliteit meevolgen in de emoties en stress die een rechter dagelijks krijgt voorgeschoteld. Alsof de camera is gemonteerd op haar schouder, kunnen we het leven van Fiona op de voet volgen. Ze is bijna nooit uit beeld. Richard Eyre, bekend van onder andere “Iris” (2001) met Judi Dench en Kate Winslet, accentueert het interne proces van Fiona met externe details. De cinematografie is vrij klassiek, zonder speciale trucjes of het gebruik van nieuwe technologieën. De soundtrack bestaat ook volledig uit klassieke muziek. De film is een klassiek en genuanceerd geheel, waarin Thompson met haar acteerprestatie alle losse eindjes vakkundig aan elkaar verbindt, maar “The Children Act” is zeker geen klassiek verhaal. Het verhaal betreedt gevoelige gronden, waarin de personages zichzelf en elkaar aan de tand voelen over morele en ethische kwesties, en waarin ze de grenzen tussen religie en realiteit proberen te doorgronden. Kan Fiona haar huwelijk redden? Kan ze de 17-jarige Adam redden? “The Children Act” laat deze moeilijke vragen integraal door elkaar stromen. Een volwassen drama en een meesterwerk in de meest subtiele vorm. Deze film mag je zeker níét missen. Thirza Nerissa

Op de praatstoel

16 augustus 2018

Praten met Kris Vansanten

“België is een kluwen en zou beter een confederatie worden” Kris Vansanten is raadgever van bedrijven. Hij leerde het vak bij McKinsey, de reus van het betere management. Hij ervaart België als een organisatorisch en politiek kluwen en pleit, vanuit zijn achtergrond als geëngageerd ondernemer, voor een vereenvoudiging en doorzichtigheid van het land. België-Centraal blijft het leeuwendeel van de belastingen innen, wat bij de deelstaten leidt tot vluchtgedrag inzake verantwoordelijkheid. Kris Vansanten is een bewuste burger, geen handpop van een partij of een drukkingsgroep. We zitten in een spreekkamer, zes hoog, met op de glazen deur het opschrift “Out of the box”, de aansporing om bij een discussie af te wijken van het gemakkelijke pad en durvend te denken. Kris Vansanten is managing partner van Quanteus Group, een bundeling van vijf raadgevende bedrijven, gehuisvest in een kantorenpark onder de aanvliegroutes van Zaventem. Hij publiceerde in De Tijd een vrije tribune over de holding Fatamorgana met twee dochterondernemingen: de ene groeit en bloeit, de andere stapelt jaar na jaar de verliezen op en wordt van de afgrond gehouden door de welvarende zus. De leiding van Fatamorgana, een kluwen van blokkeringen en gebrek aan doelmatigheid, laat betijen waardoor de zieke dochter de houdstermaatschappij verprutst. ‘t Pallieterke: Fatamorgana is Belgisch, en u pleit voor het ernstig nemen van een confederalisering van het land. Vanwaar deze duidelijke stellingname als ondernemer?” Kris Vansanten: “Ik startte met Quanteus in 2004 na jaren gewerkt te hebben voor het grote managementadviesbedrijf McKinsey. Een van de beginselen van McKinsey is “speak up”, aarzel niet, geef uw mening. Dat beginsel hanteer ik bij Quanteus en in het publieke debat. Eveneens speelt een persoonlijke ervaring mee. Ik heb veel respect voor Herman de Bode die een leermeester was bij McKinsey België. In Chicago waar ik management studeerde, zat Herman een feesttafel voor met Belgische studenten van de universiteit. Hij verloor geen tijd met borrelpraat en gooide de vraag in het midden: “Wat vinden jullie van België?” Verbazing en ongemakkelijkheid was er meteen bij de disgenoten, vooral de Franstalige studenten. Die vraag was heel wat anders dan twee uur keuvelen over het weer, over excentrieke professoren en rare familieverhalen. Bij Herman heb ik altijd zijn directe aanpak en durf bewonderd. Hij werd in zijn carrière bij McKinsey op een zijspoor geduwd toen hij in 2005 het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen in Europa van de Denkgroep in De Warande steunde. Ik heb hem toen publiek verdedigd en zag zijn deelname aan de Denkgroep als een concretisering van het principe van McKinsey “speak up”.” ‘t Pallieterke: u heeft dat Manifest gelezen? Kris Vansanten: “Ja, en ik vond er heel veel boeiende feiten in. Alleen al dàt zeggen was voldoende om te horen, “je bent een separatist”, wat totaal onwaar is. Men moet in dit land van gedachten wisselen over de feiten hoe moeilijk dat voor sommigen ook is.”

‘t Pallieterke: was België een bedrijf, het was al lang gesplitst, is uw stelling.. Kris Vansanten: “Een confederale Belgische staat, dus niet een België met x aantal staatshervormingen, met een volgende eventueel op komst, leidt tot een efficiëntere aansturing van de overheid en meer responsabilisering van de deelstaten. Het legt een gezonde basis voor een ommekeer van ons maatschappelijk bestel, in lijn met de beste praktijken uit het bedrijfsleven. Het kan toch niet dat Fatamorgana, de ingebeelde holding, elk jaar opnieuw de winst van de ene vennootschap volledig aanwendt om het verlies van de andere te dekken? Trouwens, nooit wordt de vraag gesteld of Wallonië, het zwakke zusje van Fatamorgana, ècht geholpen wordt door die onvoorwaardelijke geldsteun - hoewel wij daar na zoveel jaren mogen aan twijfelen en stilaan recht hebben op meer inspraak.” ‘t Pallieterke: wat is de oplossing? Kris Vansanten: “Dé oplossing is beide entiteiten fiscale autonomie en zo ook èchte verantwoordelijkheid te bezorgen en de verstikkende band te verwijderen. Daarbij worden enkel die activiteiten centraal gehouden waar beide entiteiten vragende partij voor zijn, en waarbij de voordelen van de samenwerking duidelijk zijn.” ‘t Pallieterke: wat is het voordeel? Kris Vansanten: “De winstgevende entiteit, in casu Vlaanderen, heeft dan voordeel. Vlaanderen kan dan zijn eigen lot bepalen, en zijn winst herinvesteren of uitkeren, bijvoorbeeld door lagere belastingen aan zijn burgers-aandeelhouders. De verlieslatende entiteit kan de nodige maatregelen treffen om zichzelf heruit te vinden en zo opnieuw mee te spelen op het bedrijfstoneel, of het landstoneel. Als de winstgevende dochter nog geld investeert in de verlieslatende, dan zal dat enkel op vrijwillige basis gebeuren en kunnen er ook voorwaarden aan verbonden worden zoals het doorvoeren van échte veranderingen. Desnoods onder een vorm van curatele. Uiteindelijk zal de verlieslatende entiteit hier zelf ook beter van worden.” ‘t Pallieterke: is België een “failed state”? Kris Vansanten: “Een “failed state”, een mislukt land, zou ik het niet noemen, wel is het “Old Belgium”, naar overeenstemming met het bekendere begrip - buiten Europa toch, vooral in de VS - “Old Europe”, versleten Europa. We hebben geen Gaston Eyskens, geen Leo Tindemans, geen Gaston Geens meer. Naar hen kijk ik met respect. Ik zie vandaag geen mensen van hun kaliber in de politiek, met enkele uitzonderingen zoals Bart de

De inspiratie Waar zocht u inspiratie voor uw standpunt? Kris Vansanten: “Niet in twee bekende boeken over de ombouw van een staat, dus noch in “The Size of Nations”, noch in “Why Nations fail”. Wel ben ik een fan van “Atlas Shrugged” van de Amerikaanse denkster en schrijfster Ayn Rand. Deze dame zet in die roman zeer goed uiteen hoe “gunsten”, en ik vertaal dat naar België als “toelagen, subsidies en postjes”, de samenleving verzieken. De gunsten die politici kunnen uitdelen houden een klasse van beleidsmensen in leven die veel te groot is en ten tweede verstikkend werkt voor alle ondernemende mensen van dit land. Uit de handen van ondernemers worden heel veel instrumenten weggehaald die kunnen leiden tot betere ondernemingen met gemotiveerde en goedbetaalde medewerkers. Bijvoorbeeld, elke differentiatie van lonen en wedden wordt zoveel als mogelijk weggedrukt zodat je de zeer goede en de beste medewerkers niet naar behoren kan vergoeden, wat de creativiteit en de inzet van precies die mensen fnuikt. Teveel bedrijven worden in Belgie aangezet om te jagen op subsidies. Schaf ze af en verbeter het ondernemersklimaat voor alle bedrijven, zodat ondernemerschap spontaan wordt gestimuleerd. Je hebt dan geen leger politici meer nodig om de subsidiepotten te verdelen op basis van gunsten. Schaf de subsidies af en morgen is de helft van onze politici werkloos. Ik stoor mij eveneens sterk aan beleidsdiscussies als die over bijvoorbeeld de zware beroepen. Neem de poging door CD&V-tenoren om kleuterjuffen daaronder te laten vallen. Dat is één van de helaas vele voorbeelden van hoe belangengroepen in Belgie tewerk gaan om hun eigen privileges op alle mogelijke manieren te behouden. Het zou beter zijn om de onderwijswereld wat meer aansluiting te laten vinden bij de bedrijswereld, bijvoorbeeld door de vaste benoemingen af te schaffen en een 360° evaluatiesysteem in te voeren, gekoppeld aan meer variabiliteit in de verloning. Zo zou het onderwijs er opnieuw beter in slagen om de beste krachten aan te trekken en te motiveren.”

Wever. Wilfried Martens, Jean-Luc Dehaene en Guy Verhofstadt hebben met hun compromis politiek enkel bijgedragen tot het verlengen van de doodstrijd van het terminaal zieke Belgie, en tot de verdere versnippering en complexiteit van onze staats- en beslissingsstructuren.” Elke staatshervorming maakte België ingewikkelder, meer onbestuurbaar. Waarom? Omdat bijvoorbeeld de vraag naar de responsabilisering van de deelstaten nooit is beantwoord. België int centraal belastingen - slechts met mondjesmaat kan dit op gewestniveau en schenkt die inkomsten weg volgens verdeelsleutels. Zo beland je in een ingewikkeld en ondoorzichtig stelsel van inkomsten en uitgaven. Waarom is het bijvoorbeeld zo onzinnig om de sociale zekerheid te decentraliseren en daar gewestelijke verantwoordelijkheid voor te geven? De PS verzet zich daartegen met man en macht en zegt dat dergelijke stap het einde van België is. De Waalse politieke machine van de PS draait op de “gunsten” van Ayn Rand en vlucht voor de verantwoordelijkheid voor de eigen portemonnee door te schermen met het begrip “solidariteit”. Hoe lang betalen de Vlamingen in dit land al niet onredelijk hoge transfers, in de miljarden, om Wallonië op koers te houden?” ‘t Pallieterke: Ayn Rand is een libertaire liberaal, een ultraliberaal dus. U moet het verwijt krijgen asociaal te zijn? Kris Vansanten (lacht): “Ik ben hoegenaamd niet asociaal en tegen solidariteit, er zijn echter wel grenzen. In de negentiende eeuw, met de onderdrukking van de arbeiders, zou ik socialist geweest zijn, zeker weten. In de 21ste eeuw zijn te veel socialisten en te veel syndicalisten de verdedigers van onhoudbare voorrechten geworden die historisch gegroeid zijn, maar anno 2018 niet langer verstandig of verdedigbaar zijn, of zelfs vaak ronduit asociaal zijn. Kijk naar de asociale houding van de vakbonden bij bedrijven als NMBS en De Lijn. Ze gijzelen de bevolking keer op keer om hun eigen sociale verworvenheden te behouden, en voor mij is dat socialisme op zijn kop.” ‘t Pallieterke: u zit elke dag bij ondernemende Vlamingen, Belgen… Hoe goed zijn wij bezig? Kris Vansanten: “Minder goed dan men wil doen geloven. Ik zie als symptoom van de malaise al jaren een stille, onzichtbare vlucht van onze beste breinen naar het buitenland. Dat gaat over academici, over intellectuelen, over ondernemers. Een jonge universitair op een recente lezing van een vooraanstaande Belgische beleidsverantwoordelijke stelde deze vraag: “Waar moet ik mijn toekomst bouwen?” Het onthutsende antwoord volgde prompt: “Mijn zoon werkt in New York, maar verder kan ik niet antwoorden op uw vraag.” Ons ambitieniveau is te beperkt, te laag. Het is een raar voorbeeld, maar kijk vanuit dit kantoor bij Zaventem naar het nabije Brussel. Waar zijn onze wolkenkrabbers? Vijftig jaar geleden was Dubai niets dan woestijn, maar ga vandaag op visite en je ziet een soort Manhattan. Waarom is er in Vlaanderen, met zijn overbevolkte en bezette ruimte, niet meer hoogbouw? Vergelijk de skyline van Antwerpen met die van Rotterdam, dan zie je toch zo dat Rotterdam sterker beweegt en wel op een internationaal ritme. Ik zie als eerste groot bouwsel van hieruit de bovenste bol van het Atomium, een monument uit 1958. Wil ik Vlaanderen “manhattaniseren”? Neen dus. Maar ik pleit voor durf en opbouw. Wat mij ook verontrust, is het gebrek aan financiële reserves bij de overheid en bij de bedrijven. het lagerentebeleid van de ECB worden bedrijven en overheden ertoe aangezet hun balansen met schulden te overladen. Wat gebeurt er bij een economische terugslag, die al eeuwenlang volgt op elke groeiperiode, met hun financiële gezondheid? Hoe lost België de kosten van de vergrijzing en de hogere rente op zijn gigantische staatsschuld op?” ‘t Pallieterke: we hebben toch zaaigeld, en regelmatig duiken startende ondernemingen op? Kris Vansanten: “Ik ben lid van de Belgian Venture Capital Association (BVCA), de vakvereniging van het durfgeld of zaaigeld. Vaststelling nummer 1, het merendeel van de investeringen in België door ‘private-equityfir-

ma’s’ gebeurt door spelers waarin de overheid een stevige vinger in de pap te brokken heeft, ik denk aan instellingen als Sogepa, Sowalfin, LRM, SRIW, Gimv, en ga maar door. Het zuivere privékapitaal, de motor van de economie, is daar in de minderheid. Jean-Pascal Labille, een sleutelfiguur van het Waalse socialisme en van de Franstalige overheidsbedrijven, sprak enkele jaren terug voor een volle zaal van de BVCA, en sneed maar één groot thema aan, één boodschap die doordrongen was van afkeer: de hoge vergoedingen voor topondernemers in België. Pure jaloezie en vitterij - het was alsof ik een communist hoorde praten. Als je in 2013 een topman van bpost buiten walst omwille van een discussie over zijn wedde, die voor zijn opdracht en internationaal gezien redelijk en niet te hoog was, dan onthoofd je een staatsonderneming die aan een ombouw bezig was. Hoeveel waarde is er inmiddels al vernietigd bij bpost door die politieke kortzichtigheid?” ‘t Pallieterke: kon u uw jongste vrije tribune kwijt in L’Echo, het Franstalige zusterblad van De Tijd? Kris Vansanten: “Neen, wat wel het geval was met een vorige bijdrage in die zakenkrant die een vergelijking was over de invoering van een belasting op de meerwaarde van aandelen en het fiscale gedoogbeleid ten aanzien van de winnaars van de Nationale Loterij. In die bijdrage had ik gesteld dat het onbegrijpelijk is dat er een meerwaardebelasting op aandelen wordt ingevoerd, terwijl de winsten van de Nationale Loterij volledig buiten schot blijven. Aandelen dragen bij tot de economische en maatschappelijke welvaart, loten van de Nationale Loterij niet, integendeel, zij zuigen het soms al beperkte inkomen van stakkers uit.” Frans Crols

Verandering, oké, maar hoe? Quanteus heeft een honderdtal medewerkers en spitst zich toe op twee hoofdzaken: het formuleren van adviezen om bedrijven en organisaties beter te doen floreren én het meehelpen om die adviezen toe te passen (de “implementatie” in de vaktaal). De vijf onderdelen van Quanteus Group dragen daar elk toe bij. Bijvoorbeeld: QuantIM heeft, of zoekt, interim-managers van topniveau voor haar klanten, the House of Marketing - een overname van 2014 ontwerpt verbeterprogramma’s voor de omzet (vandaag met een grote dosis digitale ombouw - transformatie), BrightWolves traint jonge mensen in managementadvies en stuurt hen uit naar middelgrote en grote ondernemingen. Quanteus Group heeft twee managing partners, Kris Vansanten, en een Franstalige confrater. De onderneming spitst zich toe op de privésector want, zegt Kris Vansanten: “De ervaring leert dat opdrachten in de openbare sector heel vaak puur prijsgedreven of relationeel toegekend worden, waarbij kwaliteit vaak ondergeschikt is. Door goedbedoelde regels en regeltjes start je met een beperkte en geaccepteerde som voor je aanvaarde offerte en wordt geniepig aanbevolen om in de loop van de samenwerking meerkosten aan te rekenen – dat is niet onze manier van werken.”

12 Cultuur

16 augustus 2018

Honderd jaar geleden gaf Joe English alles voor Vlaanderen

Over het verlangen en de troost Twee jaar geleden hingen donkere wolken boven het jaarlijkse kunstenfestival in Watou. Daar is op de editie van deze zomer niets meer van te merken.

Het was 31 augustus in het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog. Anton van Wilderode - honderd jaar geleden in het Zoete Waasland geboren - schreef in een van zijn onvergankelijke IJzerbedevaartgedichten over de begaafde kunstenaar Joe English, de zwaar zieke frontsoldaat voor wie geen plaats was in het hospitaal. Volgens Co English, kleindochter van de frontschilder, was dat vanwege Van Wilderode een soort dichterlijke overdrijving.

In een vraaggesprek in december 2013 verklaart Co English dat haar grootvader wél in het hospitaal van Vinkem verwacht werd, maar dat hij er niet op tijd was geraakt. Vervoer van fronters die in de vuurlijn gewond waren, kreeg namelijk voorrang op soldaten die ‘maar’ ziek waren. Joe, die waarschijnlijk een buikvliesontsteking had opgelopen, moest in een kar vervoerd worden. Naar wij vernemen uit de beklemmende evocatie van Anton van Wilderode – die zich, hem kennende, vooraf wel degelijk over de schrijnende toestand geïnformeerd zal hebben – lag de stervende frontsoldaat nog “anderhalve dag op een berrie, onder zijn grauwe kapoot als een schild”. Toen het primitieve vervoer dan eindelijk opdaagde, voor de barre tocht naar het legerhospitaal, kwam voor “de soldaat met de tekenstift” alle hulp te laat. Het ongeluk wou ook dat dokter Frans Daels, die hem als zijn assistent naar Veurne had gehaald, hem niet kon bijstaan. Hij was, als boegbeeld van het Secretariaat van de Katholieke Vlaamse Hogeschoolstudenten (SKVH), door de francofone legerleiding van het front verbannen. De hoogbegaafde telg uit een Iers-Vlaams gezin van dertien (!) was 36 en vader van twee kinderen; zijn jongste kind had hij, naar het vers van Anton van Wilderode, nog niet gezien.

Voor een goed gezag… Zijn eveneens kunstzinnige vrouw, Elisabeth Goedemé, had Joe leren kennen tijdens zijn studies aan de Kunstacademie van Antwerpen. Die studies hadden overigens vruchten afgeworpen, want in 1907 had hij niet alleen de prestigieuze Godecharleprijs gekregen, maar ook de tweede prijs van Rome voor schilderkunst in de wacht gesleept. In 1904 was hij al tweede laureaat

van die begeerde Romeprijs geweest. Toen bezat hij, als zoon van een Ierse vader, nog de Engelse nationaliteit. Nadat hij die had ingeruild voor het Belgische burgerschap, trad hij in 1914 vrijwillig in dienst, om er mee voor te helpen zorgen dat naderhand, naar de nooit vervulde wensdroom van Lode Dosfel, er in dit land een goed gezag zou komen. Honderd jaar geleden was het gezag aan het IJzerfront, zoals iedereen weet, nog eentalig Frans et pour les flamins la même chose. Vlaamse jongens die voor dat verhoopte goed gezag de vuurdood in gejaagd waren, kregen van de legerleiding een grafsteen met de vermelding ‘mort pour la patrie’.

Heldenhulde Al had kunstenaar Joe English aan het front niks anders gepresteerd dan de bekende heldenhuldezerkjes voor de gevallen kameraden ontwerpen, dan nog was zijn ereplaats in de crypte van de IJzertoren meer dan ruimschoots verdiend! De niet te evenaren Anton van Wilderode dichtte het zo: Met de bleke handen van een genezende tekent hij het Keltische kruis uit het land van zijn vaderen, met de stormvogel, de blauwvoet, het lijf als een gladde schietspoel tussen rukkende vleugels, boven de eeuwige leuze: AVV VVK !

Hector van Oevelen

Naar aanleiding van het 100 jaar overlijden van Joe English werd een tijdelijke tentoonstelling uitgewerkt: ‘van inspirerende kunst tot propaganda’. Museum van de IJzer: van 2 april tot 31 december 2018 – bezoek inbegrepen in de gewone inkomprijs van het museum. Meer info: www.museumaandeijzer.be

Dichter Gwy Mandelinck startte in 1980 met Poëziezomer Watou. Tijdens de twee zomermaanden nodigde hij in het West-Vlaamse grensdorpje beeldend kunstenaars en dichters uit voor een dialoog rond een bepaald thema. Mandelinck en zijn echtgenote trokken de poëziezomers tot 2008. Sindsdien wordt het jaarlijks Kunstenfestival Watou georganiseerd door de vzw Ku(n)st, onder leiding van Jan Moeyaert. Ku(n)st tekent eveneens voor Beaufort, het beeldende kunstproject langsheen de Vlaamse kust, waarvan nu de zesde editie te zien is. In 2016 besliste de Vlaamse regering om de subsidies aan Beaufort stop te zetten. Er was nogal wat commotie ontstaan over de keuze van de beelden tijdens de editie 2015. De provincie sprong financieel bij met 1,5 miljoen euro en de kustgemeenten deden een extra duit in het zakje, op voorwaarde dat ze meer inspraak kregen bij de selectie van de werken. Die inspraak heeft er alleszins toe geleid dat de beelden op Beaufort dit jaar opvallend toegankelijk zijn. Nog in 2016 hing ook het voortbestaan van het Kunstenfestival Watou aan een zijden draadje. De commissie die in het kader van het Kunstendecreet oordelen velt over de diverse organisaties was toen vernietigend voor het kunstenfestival. De structurele subsidies van Vlaanderen vielen weg. Jan Moeyaert haalde in de pers scherp uit naar “het pretentieuze, elitaire zootje ongeregeld van de commissie”. Eerst was Beaufort bijna genekt, nu was Watou doodgeknepen, zo vond Moeyaert, en hij kondigde aan dat het kunstenfestival ermee zou stoppen. De provincie West-Vlaanderen sprong opnieuw in de bres, nu met ruim tweehonderdduizend euro voor de editie 2017. Omdat de provincies vanaf begin dit jaar hun bevoegdheid voor cultuur zijn kwijtgespeeld, is Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz op het toneel verschenen. Ondanks het negatieve advies van zijn commissie voor structurele subsidies, vond hij een achterpoortje via een projectsubsidie van 135.000 euro per jaar. De stad Poperinge legt 125.000 euro op tafel. Samen met de sponsorbijdragen en ticketinkomsten, goed voor 380.000 euro, kan het Kunstenfestival Watou dit jaar roeien met een budget van

ruim 600.000 euro. Dat is een stuk minder dan bij voorgaande edities, maar daar is niets van te merken.

Melancholie en meisjes Kunstenfestival Watou 2018 blijft bij de geijkte formule: dichters en beeldend kunstenaars, nieuw talent en gevestigde waarden, kunstwerken uit binnen- en buitenland strijken een zomer lang neer in het dorp. De tentoonstellingsruimten (een voormalig klooster, een oude boerderij, de kelder van een brouwerij, een vervallen huisje…) hebben iets nostalgisch. De wisselwerking tussen dat halfvergane verleden en de hedendaagse kunst en poëzie kan unieke ervaringen opleveren. Zoals bij alle Watou-edities, en dat heeft vooral te maken met ieders persoonlijke smaak en voorkeur, zijn er sterke opstellingen en ‘dialogen’ die minder aanspreken. Het overkoepelende thema is ‘Over het verlangen en de troost’. Beide gevoelens hebben dichters altijd al geïnspireerd, dat blijkt onder meer uit de hommage aan Gerrit Kouwenaar en Menno Wigman, die recent is overleden. Ook van bijvoorbeeld K. Michel, Paul Snoeck en Bernard Dewulf zijn aan de muren gedichten gebloemleesd die bijblijven. ‘Over het verlangen en troost’ resulteert in Watou in opvallend melancholische beelden. Aangrijpend zijn het titelloos werk van Katrin Dekoninck dat twee meisjes voorstelt die hun hoofd te rusten leggen (zie afbeelding) en een ontroerende foto van een meisje van Danielle van Zadelhoff, de fotografe die vorig jaar heel sterk uitpakte met haar expo in het Brugse Sint-Janshospitaal. Een meisje speelt eveneens de hoofdrol in een melancholische videofilm van Hans op de Beeck. Mooi werk van buitenlandse kunstenaars is ook op deze editie van het zomerfestival te ontdekken. De Pool Gregorz Gwiazda overweldigt met een expressieve monochrome sculptuur, van een kronkelend lijf, terwijl Su-Mei Tse met een zacht wiegende lege neonschommel sterk uit de hoek komt.

MMMV ‘Kunstenfestival Watou’, nog t.e.m. 2 september, op diverse locaties in Watou, www.kunstenfestivalwatou.be

BAS - Opfer für die Freiheit In Bozen, de hoofdstad van Zuid-Tirol, loopt een kleine maar aangrijpende tentoonstelling over de BAS, de Befreiungsausschuss Südtirol. De BAS zag einde de jaren vijftig, begin jaren zestig geen andere mogelijkheid dan het geweld van de Italiaanse staat met geweld te beantwoorden. De acties die ondernomen werden stegen in aantal en gewaagdheid, om in een grote klap uit te monden bij de Feuernacht, op 11/12 juni 1961. Italië, dat zich niet onbetuigd liet in de aanloopperiode, gebruikte letterlijk alle middelen om de Zuid-Tiroolse weerstand op de knieën te dwingen. In heel het land heerste de noodtoestand, aanhoudingen volgden aan de lopende band, er werd geschoten op alles wat bewoog, er werd in de gevangenissen gefolterd. De weerstand werd wel de rug gebroken, maar niet de geest. Onder-

tussen werd de internationale aandacht op het probleem gevestigd. Ondanks het feit dat de ‘hoge politiek’ zich uiteraard van de acties distantieerde, is men vandaag bereid toe te geven dat de gewapende weerstand in ruime mate bijgedragen heeft tot het huidige Autonomiestatuut. Aan de Lauben nr. 9 in het centrum van Bozen werd de tentoonstelling opgezet, waarbij de bezoeker kan kennismaken met de gebeurtenissen en de sleutelfiguren uit die bewogen tijd. Gezien de gevorderde termijn van de vakantiemaanden is het voor velen allicht al te laat om een bezoek in te plannen. Goed nieuws echter, voorlopig zal de tentoonstelling minstens een jaar blijven staan. Wellicht wordt ze zelfs nog uitgebreid en krijgt ze een permanent karakter. Alle informatie op www.bas.tirol

HABO

Actueel

16 augustus 2018

Nieuw jihadisme in Antwerpen Met het vertrek van ‘Belgische’ jihadisten naar de oorlog in Syrië en Irak en de bloedige IS-aanslagen die volgden in onder meer Parijs en Brussel, lijken onze politie- en veiligheidsdiensten een ander luik van het jihadistenwereldje uit het oog te zijn verloren, namelijk Pakistan-Afghanistan en de terroristen van Al Qaida en de Taliban die er opereren. Nu de beruchte sjeik Bassam Ayachi niet meer de plak zwaait in Molenbeek, heeft de Pakistaans-Afghaanse tak zijn thuisbasis volledig uitgebouwd in Antwerpen. Exmoslim en bekeerling Peter Velle, die ook actief is als ‘jihad watcher’, weet er alles over. Peter Velle: “Vele jaren terug bekeerde ik me tot de islam in de Pakistaanse moslimgemeenschap in Antwerpen. De intense broederschap onderling tussen moslims sprak me erg aan. Ook was ik bijna obsessief geïnteresseerd in de politiek van het Midden-Oosten. Na mijn bekering tot de islam kwam ik vrijwel onmiddellijk terecht in de uiterst radicale moskee van de Pakistaanse jihadbeweging Khatme Nubuwwat. Toen was de moskee in de Oranjestraat (Antwerpen-Noord) gevestigd. Vandaag hebben diezelfde Pakistaanse jihadisten hun uitvalsbasis in een nieuw islamitisch centrum in de Biekorfstraat, eveneens in de Seefhoek.” ‘t Pallieterke: Wat is er zo gevaarlijk aan die Pakistanen? Peter Velle: “Khatme Nubuwwat staat bekend voor zijn haat tegenover India, de VS, de Ahmadiyya-gemeenschap, christenen en joden. Die beweging heeft nauwe banden met het Pakistaanse regime, dat 2018 uitriep tot het ‘Khatme Nubuwwat jaar’, en werkt samen met verschillende haatpredikers en radicaalislamitische politici, zoals de Taliban-gezinde

Fazlur Rehman van de partij ‘Muttahida Majlis-e-Amal (MMA)’. Ongeveer een jaar na mijn bekering ontmoette ik moslimjongeren die naar de madrassa (Koranschool) ‘Darul Uloom Haqqania’ in Akora Khattak waren getrokken. Ze waren volledig geradicaliseerd uit Pakistan teruggekeerd. Naast het religieuze onderricht waren ze daar ook in contact gekomen met Taliban-militanten. Enkelen onder hen vertelden me zelfs dat ze er hadden leren omgaan met wapens. Verantwoordelijken van Khatme Nubuwwat hadden me voorgesteld dezelfde trip naar Pakistan te ondernemen, volledig op kosten van de organisatie. Ik paste daarvoor, omdat ik was geschrokken van de haat waarmee die moslimjongeren waren teruggekeerd naar Antwerpen. Toen ik later in de moskee ook nog vrienden van de terroristen die verantwoordelijk waren voor de bloedige terreuraanslagen in Londen in juli 2005 tegen het lijf liep, wist ik dat ik in een immens jihadnest was terechtgekomen. Toen ze merkten dat ik niet meeging in hun jihadistisch discours, veranderde de broederschap geleidelijk in achterdocht.

De haatpreken in de moskee waren ook niet echt mijn ding, en ik begon de Koran kritischer te bekijken. Ook in andere moskeeën vond ik mijn draai niet. Ik voelde me ook totaal geïsoleerd van de buitenwereld. De zogenaamde nieuwe ‘familie’ die me werd beloofd, bleek een agressief clubje moslimextremisten te zijn. Geen bezorgde en vriendelijke broeders die ik oorspronkelijk in gedachten had, maar jihadistische figuren die me probeerden te vergiftigen met hun haatvolle en gewelddadige ideologie. De Pakistani die me over de streep hadden getrokken om moslim te worden, zouden me uiteindelijk ook drijven naar de zogenaamde afvalligheid.” ‘t Pallieterke: Je hebt dan het geweer van schouder veranderd. Hoe ging dat in zijn werk? Peter Velle: “Ik kwam nadien in contact met de politie- en veiligheidsdiensten en ging met hen samenwerken. Ik bezocht nog wel regelmatig moskeeën, maar enkel en alleen om interessante informatie in te winnen en vervolgens door te spelen aan onder meer de Belgische Staatsveiligheid. De islam had ik intussen voor mezelf afgezworen. Het feit dat ik vooral voeling had met het Pakistaanse milieu, was uiterst interessant voor de bevoegde diensten. Die gemeenschap staat immers gekend als zeer gesloten en moeilijk te infiltreren. Ik werd dus op pad gestuurd en deed mijn ding.” ‘t Pallieterke: Je deed jouw ding? Dat

Schokgolf in Afrikanermiddens Een onlangs in Zuid-Afrika verschenen boek is onder de Afrikaners als een bom ingeslagen. In “Die seuns van Bird Island” wordt namelijk beweerd dat ex-stafchef en ex-minister van Defensie Magnus Malan zich destijds, samen met twee andere voormalige ministers, schuldig zou gemaakt hebben aan pedofilie met kleurlingkinderen. waren voor een misdrijf. Wel zag de pers een verband tussen beide zelfmoorden en werd gesuggereerd dat er wel eens chantage in het spel zou kunnen zijn, temeer omdat minister Wiley bekend stond om een nogal bewogen persoonlijk leven. Zo had hij een affaire met een filmster uit Hollywood. Binnen het kabinet had hij echter weinig invloed.

Reacties

De beschuldigingen zijn duidelijk. De auteurs van het boek, Mark Minnie, die in de jaren tachtig politie-inspecteur was en in 2007 Zuid-Afrika verliet, en Chris Steyn, een journaliste die jarenlang voor de kranten Rand Daily Mail, The Star en The Cape Times werkte, beschuldigen Malan, de voormalige minister van Milieuzaken John Wiley en nog een derde vooraanstaande persoon, wiens naam niet vrijgegeven wordt, pedofilie te hebben gepleegd met kleurlingjongens op het Bird Island nabij Port Elizabeth. Ze zouden de jongens hebben misleid door hen werk en duiklessen te beloven en hen hebben misbruikt. Er wordt zelfs geïnsinueerd dat twee van die jongens nooit van het eiland zijn teruggekeerd. Meer nog, in het boek wordt ook verwezen naar de dood van Wiley, die zich voor het gerecht moest verantwoorden wegens het bezit van pornomateriaal, en van zijn vriend David Allen, een schatrijke zakenman die bij de zaak van de jongeren betrokken was. Bekend is dat beiden in 1987 zelfmoord pleegden, maar in het boek wordt ook het vermoeden geuit dat ze zouden zijn vermoord omdat de feiten de staat in opspraak konden brengen. Destijds meldde de politie dat er geen aanwijzingen

Vanzelfsprekend veroorzaakte het boek in het land heel wat opschudding. De meeste Engelssprekende blanken en zwarte ZuidAfrikanen stonden achter de inhoud van het boek, maar onder de Afrikaners – vooral onder diegenen die Malan persoonlijk hebben gekend, waaronder heel wat oud-militairen - heerste ongeloof en verontwaardiging. Zo noemde generaal-majoor Gert Opperman, een oud-collega van de vroegere defensieminister, het boek “vergaand, laakbaar en een duidelijke poging om de persoon Malan zwart te maken”. Dat een en ander wat heeft losgemaakt, bewezen alleszins de talrijke reacties op de artikels die daarover in de pers verschenen.

Vragen Een boek uitbrengen met dergelijke inhoud en op dit tijdstip roept natuurlijk vragen op. Zo verdedigt Chris Steyn de late uitgave van het boek – dertig jaar na de feiten, en intussen zijn al twee van de betrokkenen overleden – door erop te wijzen dat haar destijds als journaliste bij de Cape Times gevraagd was onderzoek te verrichten naar een mogelijk verband tussen de dood van Wiley en deze van Allen, maar dat de redacties in die tijd huiverig waren om een en ander daarover te publiceren. Het was dan ook veel later toen zij in contact kwam met Minnie, die onderzoek had gedaan, maar van de zaak was afgehaald, dat er een – gemeenschappelijk – verhaal uit voortkwam. Intussen liet de uitgeverij, Tafelberg in Kaapstad, weten achter het boek te staan en rechtsadvies te hebben ingewonnen alvorens het werd uitgegeven. Tevens verklaarde Marysa Lamprecht, hoofd van de uitgeverij, dat Tafelberg ook boeken uitgeeft waarbij de andere kant van het politieke spectrum op de korrel wordt genomen. Onder meer werd verwezen naar “The president’s

keepers”, een boek over de corruptie van Jacob Zuma en het ANC en de staatskaping door de Gupta’s, de beruchte Indische zakenfamilie. Wel had ze het over een systeem (de apartheid) dat “mensen ontmenselijkte op elke mogelijke manier, zelfs door kwetsbare kinderen seksueel te exploiteren om de noden van machtige politici te bevredigen”. Het is een feit dat men nooit iemand helemaal kent, maar toch zijn er een aantal zaken die tot voorzichtigheid aanzetten. Twee van de drie betrokkenen kunnen zich niet meer verweren. En op aanraden van geraadpleegde juristen werd de naam van de derde persoon, die nog leeft en waarvan wordt gezegd dat die destijds zelfs een kanshebber is geweest om president PW Botha op te volgen, in het boek expliciet niet vermeld. Ook kan men zich afvragen of Botha – steeds in de veronderstelling dat de genoemde feiten correct zijn – zoiets zou hebben geduld, mocht hij ervan op de hoogte zijn geweest zoiets zou hebben geduld. Volgens het boek zouden de betrokken politici en de kinderen zelfs met opgevorderde helikopters van de luchtmacht naar het eiland zijn gebracht en zou een jongere zo zou toegetakeld zijn geweest dat hij moest worden geopereerd. Zaken die de kansen verhogen dat dergelijke feiten aan het licht komen.

De auteurs Ten slotte de auteurs. Chris Steyn wordt een ernstige journaliste genoemd, maar staat tegenover het blanke bewind zeer kritisch. Ooit werd ze gedwongen in ballingschap te gaan omdat ze gevangenisstraf riskeerde nadat ze weigerde tegen een van haar bronnen te getuigen. Later, terug in ZuidAfrika, werd ze gearresteerd omdat ze protest had aangetekend tegen wetgeving die de mediavrijheid ging beperken. Verder doet de samenwerking met Marianne Thamm, die hielp bij het redigeren van het boek en het voorwoord schreef, de wenkbrauwen fronsen. Thamms sympathieën liggen duidelijk bij de “regenboognatie”. Voor het Afrikanernationalisme heeft ze, als dochter van een Portugese communiste en een Duitse nazi die zich in het begin van de jaren zestig in Zuid-Afrika vestigden, weinig begrip. Van haar hand is “De ondraaglijke blankheid van het bestaan”, een autobiografie met voorwoord van Tom Lanoye, met wie ze goed bevriend is. Men kan zich dus de vraag stellen wie in de eerste plaats in het vizier lag: de persoon Malan dan wel het blanke bewind.

Jan van Aerschot

Mohammad Khalil en Abdul Hameed op de rode loper van hun nieuw islamitisch centrum in Antwerpen-Noord doet denken aan James Bondtoestanden. Of overdrijven we? Peter Velle: “Ik ging niet te werk als een Sean Connery of Daniel Craig. Trouwens, de Staatsveiligheid is met zulk gedrag niet gediend. Het komt erop aan discreet informatie in te winnen. Welke nieuwe gezichten zijn er te zien in de moskee? Komen er radicale predikers uit het buitenland over de vloer? Worden er opvallende activiteiten buiten de moskee georganiseerd? Zulke info is van goudwaarde voor een inlichtingendienst.” ‘t Pallieterke: Terug naar Khatme Nubuwwat. Welke figuren zwaaien daar de plak, en waarom krijgen die radicale Pakistani vrij spel in Antwerpen? Peter Velle: “De imam Abdul Hameed is een nogal aparte figuur. Corpulent, donkere baard, lang gewaad, tulband op het hoofd en een voorliefde voor veelwijverij. Onder meer in Antwerpen en Londen zou hij een vrouw hebben. De man steekt dan ook geregeld het Kanaal over. Jaren geleden werkte ik mee aan de documentaire ‘Islam en de Waarheid’ (Islam and Truth) van de Nederlandse joods-christelijke pastor Ben Kok. We zijn toen gaan filmen in de moskee van Khatme Nubuwwat. We belden aan en Abdul Hameed deed de deur open. Ik kreeg niet bepaald een hartelijk welkom. Uiteindelijk ben ik licht in paniek de Seefhoek uitgevlucht. De achterdochtige imam had me nooit echt vertrouwd... Degene die vandaag aan het roer staat, Mohammad Khalil, heeft veel connecties: de Pakistaanse ambassade in Brussel, de politieke partij Groen in Antwerpen, zelfs de PS in SintJoost-ten-Node! Op zijn persoonlijk Facebookprofiel deelt hij trots gewelddadige filmpjes van de Pakistaanse terreurgroep Hizbul Mujahideen. Mijn vroegere ‘runner’ bij de Staatsveiligheid vertelde me ooit dat hij ontslag zou nemen wanneer de moskee van Khatme Nubuwwat officieel erkend zou worden door onze overheid. Dat de Pakistaanse jihadisten doodleuk onder het goedkeurende oog van burgemeester De Wever een nieuw islamitisch centrum konden openen in de Biekorfstraat, toont aan dat een erkenning in de nabije toekomst tot de mogelijkheden behoort. Als het zover komt, zal ik niet passief staan toekijken. Dat garandeer ik u. Dan mobiliseer ik een massa volk en bezetten we desnoods de Antwerpse gemeenteraad! De sluiting van de moskee-Koranschool van deze Pakistaanse extremisten wordt een cruciaal strijdpunt in de laatste rechte lijn naar de verkiezingen van oktober!” ‘t Pallieterke: U klinkt strijdvaardig. Is de situatie dan zo explosief, in de mate dat er onmiddellijk opgetreden moet worden? Peter Velle: “Onlangs hoorde ik in de media dat PVV-kopstuk Geert Wilders doodsbedreigingen had gekregen omwille van een Mohammed-cartoonwedstrijd die hij in het leven heeft geroepen. Nu deed ik als jihadexpert zelf onderzoek naar die bedreigingen. Zo stootte ik opnieuw op de Pakistaanse jihadisten van Khatme Nubuwwat. Onder meer op Facebook zijn de agressieve Pakistani een campagne begonnen tegen Wilders om uiteindelijk een klimaat te creëren dat we hebben gekend vlak voor de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh. Toch iets voor politie- en veiligheidsdiensten om nauwlettend op te volgen. Khatme Nubuwwat is echt een uiterst gevaarlijke jihadbeweging die zelfs directe banden heeft met de aan Al-Qaida gelieerde terreurgroepen Lashkar-e-Toiba (LeT) en Sipahe-Sahaba Pakistan (SSP). Het gevaar is niet enkel en alleen aanwezig in onze achtertuin. Ook vanuit het verre Pakistan loert gevaar. Een compact en goedgetraind moordcommando is snel overgevlogen. De controle aan onze grenzen is voor die mannen een lachertje. Ik denk dat de heer Wilders dat ook beseft.”

‘t Pallieterke

Brieven

16 augustus 2018 met alle neuzen in dezelfde richting. Stel u voor wat er was gebeurd o.m. met de migrantencrisis met een Milquet of Onkelinx op Binnenlandse Zaken! Gelukkig was er een sterke N-VA met goede ministers om meer onheil te voorkomen. Met een blokkeringsmandaat bij de volgende verkiezingen is een bondsstaat binnen bereik. De volgende kamer is een constituante. Deze kans mag niet verloren gaan door broedertwist en schande! Ze ligt voor het grijpen. Ik zou het zelf graag nog willen beleven.

Prof. em. Dirk L ahaye - Heverlee

Fiscaliteit voetbal

Jean-Marie Dedecker (1) Pallieterke, Het gesprek met Jean-Marie Dedecker is “er bosj op”, zou ik zo zeggen! Waar wij als “oerVlamingen” zo voor gestreden hebben, wordt nu gewoonweg verkwanseld. Van verandering, en daar bedoel ik dan uiteraard verbetering mee, is er voor ons Vlamingen echt niet veel te merken. Best mogelijk dat dat perceptie is, maar dan moeten die slimme mensen van de N-VA het maar beter brengen. Nog steeds houden ze geen rekening met de ontgoochelden die zij dan gemakshalve malcontenten of nog juist niet dommeriken noemen. Arrogantie is hen blijkbaar niet vreemd. Een houding die hen zuur zou kunnen opbreken bij de komende gemeente- en parlementsverkiezingen. En dan die dooddoener dat de pers niet meewerkt! Wat moeten die mensen van Vlaams Belang dan zeggen, met dat vermaledijde cordon, waar de N-VA duchtig aan meewerkt, trouwens.

André Segers - Lebbeke

Jean-Marie Dedecker (2) Pallieterke Ik heb aandachtig het vraaggesprek met Jean-Marie Dedecker gelezen en het verwondert mij ten zeerste dat de meest prangende vraag niet werd gesteld. Namelijk deze: hoe komt het, meneer Dedecker, dat er van al hetgeen u wenst verwezenlijkt te zien, geen moer in huis is gekomen gedurende uw termijn in het parlement? Het verwondert mij nog meer dat mijn lijfblad, samen met de zo verketterde regimepers, nu ook al meegaat in het N-VA-bashen. Het vraaggesprek met Jean-Marie Dedecker, als politieker overigens gebuisd over gans de lijn, had ik eerder in De Standaard verwacht. Neen, ik had van mijn Pallieterke een rationelere aanpak verwacht. Paul Adriaensens - Edegem

Jean-Marie Dedecker (3) Pallieterke Ik ben geen briefschrijver, maar nu kan ik het toch niet laten. Als ‘t Pallieterke in mijn bus valt is mijn eerste werk het kruiswoordraadsel invullen. Vorige week was echter een uitzondering. Ik

Kruisende woorden oplossing 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 A M E D I T E R R A A N S B I R R E E L E X S N E E C C L E M E T I S X E D X D H A X A M O K M A K E R E E N E N X N X E R D R E F L G X D I J O N X O L M G I S M X O O M X E T A X H N X A A N H O U D E N D I S A P P E N X R E X D E J T A P A S X L I X L E B K E X E X C H I N A X R A L R A N G O R D E X E S T

kon niet weerstaan onmiddellijk de voorkeur te geven aan het lezen van het interview met Jean-Marie Dedecker. Na het lezen van blz. 12 en 13 voelde ik mij stukken beter en normaler omdat ik het met alle punten eens was. Eén voorbeeld: “De arme drommel die zich al 15 jaar met hetzelfde dieselwagentje verplaatst”. Toen mijn 60e levensjaar naderde (meer dan 15 jaar geleden) besloot ik als laatste wagen een diesel aan te schaffen (een diesel is goed voor minstens 250.000 km en ik rij niet zo veel meer). Op 8/12/2017 was ik op uitnodiging van het ANZ op weg naar een vergadering in Kasteel Fruithof te Boechout. Onbewust kwam ik in een lage-emissiezone terecht (Binnensingel, richting Grote Steenweg). In een vriendelijke brief van het gemeentebestuur Antwerpen (brief van 5/01/2018) werd mij uitgelegd dat ik 125 euro moest betalen omdat het de eerste keer was. Een tweede keer wordt het 250 euro en de derde keer 350 euro. Daarna slaan ze niet meer op! Mij zien ze nooit meer in Antwerpen!

Joris Lestaeghe - Oostende

Jean-Marie Dedecker (4) Pallieterke, Ik word de laatste tijd depressief van het lezen van ’t Pallieterke. Als ge de titels leest, zoudt ge denken dat het om de Knack of La Libre Belgique gaat: het is een voortdurend afbreken van de N-VA gepaard met persoonlijke aanvallen op BDW. Zo ook het interview met de uitgerangeerde en rancuneuze Dedecker. Het is een typisch Vlaams verschijnsel, genoemd “het kopje-onder duwen” (of koppeken dave). Elke Vlaming die wat hoog de kop opsteekt, wordt afgemaakt door zijn eigen mensen. Onze geschiedenisboeken staan er vol van: Karel de Goede, Jacob van Artevelde, Willem de Zwijger... Men leze hierover het stuk van Gentiel van Genendonck, “De rode draad”, gepubliceerd op de webstek www.vgv.be (2012). Nu we eindelijk eens een politicus hebben die erboven uitsteekt, en hierdoor de Walen de stuipen op het lijf jaagt, herbegint het kopje-onder duwen opnieuw, en nog wel in volle verkiezingstijd… tot groot jolijt van de belgicisten die er handig op inspelen, zoals ze dat al tweehonderd jaar met succes doen. Chapeau voor de Waalse minderheid die in een zogenaamd democratisch land erin slaagt al die tijd de macht te behouden. De Vlamingen graven toch hun eigen graf, telkens opnieuw. In plaats van al dat gekibbel zou men energie moeten besteden aan het streven naar Vlaamse eensgezindheid,

Pallieterke, Wie ’t Pallieterke leest, moet niet overtuigd worden van de degelijke wekelijkse informatie. Werkelijk een stunt. Als het echter over sociale bijdragen gaat, heeft zowat iedereen het daar moeilijk mee. In het nummer van 9/8/2018 staat op blz. 4: “Gewone burgers betalen een sociale bijdrage van 38,07 % op hun brutoloon.” ‘Gewone burgers’ is te algemeen. Wellicht wordt bedoeld: arbeiders. Op hun brutoloon wordt 13,07 x 1,08% afgehouden voor sociale zekerheid (ziekteen invaliditeitsuitkeringen, pensioen en werkloosheid). De werkgever betaalt daarbovenop nog eens bijna het dubbele aan de RSZ. Het is wel zo dat die procenten berekend worden op een ‘geplafonneerd’ bedrag, wat asociaal is. Alle andere posten (bijdragen voor kinderbijslagen, ongevallenverzekering…) betaalt de werkgever nog eens apart. Hoe het met andere categorieën zit, weet ik niet. Het bevoordelen van voetballers wordt terecht aangeklaagd, en dat ‘schoonheidsfoutje’ doet niets af van mijn overtuiging dat elke Vlaming best het Pallieterke leest.

Remi Schillewaert - Damme

Samenzweringsdenken Pallieterke, Jurgen Ceder kan zich niet voorstellen dat staatsdiensten, “geleid door politici”, complotten zouden kunnen opzetten en uitvoeren. En dan lezen we in hetzelfde ‘t Pallieterke (nr. 31) enkele bladzijden verder een boekbespreking van Frans Crols: blijkt dat de Mossad perfect in staat is om dat te doen. Andreas von Bülow, ooit parlementslid en minister, schreef in 2000 een boek van 600 bladzijden over wat hij via een parlementaire commissie over de geheime diensten te weten was gekomen. Hij had zo zijn twijfels bij de officiële versie van 9/11 (interview in Der Tagesspiegel van 13 januari 2002 - ook in het Nederlands te vinden op het internet). We moeten de uitspraak van Leo Neels in hetzelfde Pallieterke bijtreden: “Vlaamse journalisten maken het zichzelf te gemakkelijk.”

François de Wit - A alst

Knokke

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Cuperusstraat 41 2018 Antwerpen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen en administratie: secretariaat@pallieterke.net Lezersbrieven: lezersbrieven@pallieterke.net

Pallieterke, De burgemeester van Knokke kant zich heftig tegen de plannen van een kunstmatig eiland dat als een soort van strekdam op 1,5 km uit de kust zijn stad moet beschermen tegen een overstroming bij een hevige storm. Waarschijnlijk liep hij in 1953 nog “met lintjes in zijn blokken” en zal hij zich niets meer herinneren van de stormschade die Knokke toen opliep bij die vernietigende winterstorm. Ik heb echter alles in de eerste lijn meegemaakt. Ik werd ‘s nachts in de militaire school in Zedelgem uit mijn bed getrommeld om in Duinbergen in weer en wind, maar vooral in een sneeuwstorm, zandzakjes te gaan vullen. Die moesten dienen om in Knokke de bressen in de dijk te dichten. En die bressen liepen zelfs door tot de funderingen van de gebouwen. Wij hebben een ganse week geen bed

• BINNENLAND 3 maanden € 29,90 6 maanden € 59,80 1 jaar € 119,60 1 jaar steunabonnement € 250 • BUITENLAND Tarieven afhankelijk van de bestemming. Alle inlichtingen op de kantoren.

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgende rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168

Hubert Buysse - Deinze

Kortrijk op stelten Pallieterke, Ergernis alom over een artikel in De Tijd over Vincent van Quickenborne. Ik citeer de “Kortrijkwatcher”: “Op pag. 6 van De tijd van 7 augustus het meest kritiekloze stuk aller tijden over de Kortrijkse politiek van de huidige tripartite (zonder minderheid) sinds het bestaan van de pers in het algemeen. Nog erger sinds het bestaan van deze zakenkrant.” Enkele bedenkingen bij het artikel: “Met de energie van een Duracell-konijn”: iedereen in Kortrijk en ook in de Senaat weet waarvan dit het gevolg is. “Het olympisch zwembad zal groter zijn dan dat van Gent”: ook de megamoskee zal groter zijn. “De gemiddelde belastingdruk op een gemiddeld niveau”: schuld per hoofd Brugge: 749,64 euro - Kortrijk: 1.910,93 euro - Roeselare: 1.359,06 euro. De stadsschuld is met 35 procent gestegen zonder rekening te houden met leningen voor het nieuwe politiecommissariaat (31 miljoen) en het zwembad (43 miljoen). “VVQ foetert op lelijke huizen en appartementen”: deze worden vervangen door betonnen schoendozen. “Kortrijk spreekt”: het is zover gekomen in Kortrijk dat een buurtcomité tegen de moskee wordt vervangen door mensen aangesteld door ’t Stad middels de tussenkomst van buurtwerkers. ”Ex-minister van pensioen”: voorstander van langer werken en minder pensioen heeft uiteraard een voorbeeldfunctie. Niets van, ministers zullen dankzij Patrick Dewael, Dirk van Mechelen en Vincent van Quickenborne dit pas bespreken na 2019. Als ik per jaar 496,00 euro of 19.605 BEF voor De Tijd betaal, dan wens ik geen reclamefolder in de bus te krijgen.

Jacques Demeersseman - Kortrijk Hotels en Hotels en restaurants waar restaurants waar Hotels en restaurants Vlamingen thuis zijn zijn waar Vlamingen Vlamingen thuis Verliefd op de dezijn natuur-? thuis Verliefd op natuur-? Kom ze ze eens eens proeven proeven te te Achouffe-! Achouffe-! Kom

HOTEL HOTEL

Achouffe 19 19 -- 6666 6666 Houffalize Houffalize Achouffe

De keuken keukenNu is enkel enkel open voor voor hotelgasten hotelgasten ook restaurant De is open TeMiddagmenu bereiken via via Namen, Marche, Laroche reeds te verkrijgen vanafLaroche E19,50 Te bereiken Namen, Marche, Keuken gesloten op donderdagmiddag richting Houffalize Houffalize (afslag (afslag Nadrin) Nadrin) of of via via Luik Luik richting

Wij zijn Vlaamstalig Tel. 061-28 061-28 81 82 82 Fax 061-28 061-28 90 90 82 82 Tel. 81 -- Fax Tel. 061-28 81zijn 82 Nederlandstalig-!) www.lespine.be (Wij (Wij zijn Nederlandstalig-!)

ABONNEMENTEN

1121

gezien; we sliepen op schoolbanken en garages in de omgeving van ons “werkterrein”. En als de burgemeester van Knokke nu denkt dat het imago van zijn stad beschadigd zal worden door een kunstmatig eiland op grote afstand in de zee, dan is hij even ongeloofwaardig als op de dag dat hij zich in al zijn grootheidswaanzin kantte tegen de “koelboxtoeristen” die zijn elitaire stranden “degradeerden”.

BIC KREDBEBB

Heerlijk aan aan de de kust kust nu! nu! Heerlijk

HOTEL DIE DIE PRINCE PRINCE HOTEL

zal u u extra extra verwennen. verwennen. zal Albert I-Wandeling I-Wandeling 41-42 41-42 -- OOSTENDE OOSTENDE Albert Tel. 059-70 059-70 65 65 07 07 Tel.

Lees nu ook digitaal op www.pallieterke.net Elke week op donderdag in uw krantenwinkel Stichter: Bruno de Winter: 1945-1955 Hoofdredacteur Jan Nuyts: 1955-2000 Hoofdredacteur Leo Custers: 2000-2010 Hoofdredacteur: Karl Van Camp Verantw. uitgever: Karl Van Camp

Sport

16 augustus 2018

Weg bij Anderlecht

Roskammen

Ik had er stiekem op gehoopt dat de transfer van Leander Dendoncker naar Wolverhampton in extremis toch niet zou doorgaan. Ik ben altijd al een fan geweest van deze talentvolle jonge speler. Ik zag in hem de nieuwe patron van Anderlecht, maar helaas! Ik kan niet geloven dat het nest van de ‘Wolves’ de bestemming is waarvan Dendoncker heeft gedroomd. De huidige spelers moeten zo snel mogelijk een standbeeld laten plaatsen voor de heer Bosman, die ervoor zorgde dat de spelers op het einde van hun contract vrij zijn en hun lot in eigen handen hebben. In mijn periode waren de clubs de baas. Zij bepaalden de prijs. Indien men je niet kwijt wilde, dan werd een enorm bedrag op je hoofd gezet en was de kous af. Je moest een goed plan hebben om weg te geraken, zeker als je te doen had met een voorzitter zoals Constant vanden Stock! Aan het begin van de jaren tachtig wilde ik absoluut nieuwe horizonten gaan verkennen. Mijn vrouw en ik waren juist uit elkaar en ik wilde weg uit België. Na meer dan tien jaar Anderlecht had ik het wel gezien, maar ik had nog een contract van één jaar. Daar wilde ik onderuit geraken, maar dat zou geen sinecure zijn.

Stappenplan Frankrijk is op voetbalgebied altijd mijn lievelingsland geweest. Daar wilde ik gaan voetballen! Ik gaf daarom Bala, een Hongaarse makelaar met veel contacten bij onze zuiderburen, de opdracht om mij daar een ploeg te zoeken. Ik belde Delouvien, de slippendrager van mijnheer Constant, en deelde hem mee dat ik ten koste van alles weg wilde uit België. Ik stond niet meer in voor mijn daden als ik hier moest blijven, het was veel te gevaarlijk! “Gevaarlijk, waarom?”, vroeg hij. “Als ik mijn ex-vrouw hier nog dikwijls tegenkom, dan gaan er ongelukken gebeuren”, antwoordde ik. Een tijdje was het stil aan de andere kant

Voetbalschimmen Gille van Binst

Voormalig Anderlechtcoryfee

van de lijn. “Ik zal eens met de voorzitter praten”, beloofde hij mij en haakte in. Dat verhaal over mijn ex was natuurlijk grote zever. Er waren na de scheiding helemaal geen problemen tussen ons. Het was gewoon de eerste stap naar mijn vrijheid. Na een wedstrijd moest men zich zoveel mogelijk, liefst in het gezelschap van enkele mooie vrouwen, laten zien in zaken waar de voorzitter zijn spionnen had. Dat was stap twee. Overvloedig alcoholgebruik en het in de prak rijden van je wagen kon helpen. Dat laatste was echter een brug te ver voor mij; ik hield te veel van mijn vehikel. Als de prestaties op het veld dan ook nog tegenvielen, dan had men een kansje om weg te geraken. In mijn geval zou Vanden Stock gezegd hebben: “Is die nu helemaal zot aan het worden!” Dat was een zeer goed teken. Uiteindelijk was hij mijn fratsen beu en mocht ik naar FC Toulouse voor 150.000 euro, een habbekrats. Bedankt, mijnheer Constant...

Gille van Binst

Goudhaantjes en grof vuil Nog geduld oefenen tot eind augustus; dan stopt de mondiale transfercarrousel tot medio december. De clubfan krijgt tijd om het door de wirwar van aangekocht, verkocht, gehuurd en verhuurd talent opgelopen punthoofd leeg te maken. Even toch. Ook bij ons. Met de winterstop voor de deur halen onze “topclubs” immers gezwind nieuwe goudhaantjes binnen, en zetten eerder binnengehaalde exemplaren achteloos bij het grof voetbalvuil. Nieuwe “versterkingen” halen probleemloos de media, maar geen journalist of analist heeft voor genoemd grof vuil nog oog. In de Jupiler League bengelen na drie speeldagen Excelsior Moeskroen en KAS Eupen achteraan, met nul punten. Met een spontaan kwartiertje open deur houden op de laatste speeldag vorig seizoen zorgde Excelsior ervoor dat KAS van dezelfde taalrol in 1A bleef. In plaats van Eupen zakte KV Mechelen naar 1B. Wat duidelijk was voor iedereen hoeft geen vragen meer. Ook al omdat het “eigen schuld, dikke bult” van het geel-rode clubbestuur met een half dozijn flopaankopen en een paar trainerswissels al even duidelijk was.

Schrijnend Evenaart een andere club uit 1A en 1B het Mechelse palmares aan de jongste jaren verkochte goudhaantjes? Een goede vraag. Van overtreffen kan al helemaal geen sprake zijn, als we het rijtje even bekijken. Met het risico nog een paar namen over het hoofd te zien, maar zonder risico op een verkeerde conclusie. Namelijk die dat het grootste deel van die goudhaantjes al bij het grof vuil staat bij diverse topclubs die hen nochtans “broodnodig hadden” toen ze bij Mechelen furore maakten. Uiterst schrijnende voorbeelden zijn momenteel Ivan Obradovic en Milos Kosanovic. Waarom die twee respectievelijk bij Anderlecht en Standard afgevoerd zijn, is veel minder duidelijk dan dat ze niet meer zouden kunnen wat ze naar hartelust bij KV Mechelen demonstreerden. Sofian Hanni was daar de spelmaker. Anderlecht haalde ook hem weg. Zoals eerder Racing Genk Julien Gorius. En zoals heel recent Club Brugge Mats Rits. Hanni werd door de Brusselse fans richting Rus-

Gouden Emma Ze is vierentwintig, haar familienaam is Plasschaert, maar wij mogen haar Emma noemen. Daar zijn we vereerd mee, want de WestVlaamse kroonde zich in het Deense Aarhus tot wereldkampioene zeilen. De tweede plaats was voor de Nederlandse Marit Bouwmeester, en de Deense Rindom pakte brons. Mogen we van u te weten komen hoe het verlopen is, mevrouw Plasschaert, pardon, Emma? “Er was veel wind die het moeilijk maakte. Het enige waaraan ik dacht, was finishen en mijn plaats veiligstellen. Wat me gelukt is.” Met allure, willen we daaraan toevoegen. Waarvoor een dikke proficiat.

Een man een woord Wallonië is aan zet Het zag er even naar uit dat Nafi Thiam op het EK atletiek in Berlijn naast goud zou grijpen. Wispelturig begonnen, heeft ze uiteindelijk dan toch het beoogde op zak: wereldkampioene, olympisch kampioene en als kers op de taart nu ook Europees kampioene. Wat wil ze nog meer? Dan waren er ook nog de gebroeders Borlée, die op de 400 meter uitblonken. Kevin met zilver en tweelingbroer Jonathan met brons; zo zorgden ze voor een bijkomende Waalse triomf. Ze zullen het over de taalgrens en in het paleis van Laken graag hebben zien gebeuren.

Goud en nog eens goud Het was al atletiek wat de klok sloeg de voorbije week. En we blijven met bloemen gooien. De vier die zich Belgian Tornados laten noemen deden het niet voor minder dan voor goud in het Olympische Stadion van Berlijn. De Tornados, dat zijn de drie broers Borlée en het achttienjarig aankomend geweld Jonathan Saccoor waarvan we het laatste nog niet hebben gezien. We nemen afscheid van Berlijn met een eresaluut aan de West-Vlaamse marathonloper

Koen Naert, die zichzelf en ons verbaasde met goud. Zonder de Belgian Cheetahs te vergeten, die vrede moesten nemen met een ondankbare vierde plaats. Dat doet geen afbreuk aan hun verdienstelijke prestatie. Toch één bedenking: ge zult maar met zo’n cheetah getrouwd zijn of ermee op uw dak zitten. Het zijn en blijven tenslotte wilde beesten.

Het verschil Een medaille in de wacht slepen op een groot tornooi is altijd meegenomen, en een blijvende en eervolle erkenning voor wat de jongens en meisjes die in de prijzen vielen moesten presteren om zover te geraken. Maar ook de atleten die met lege handen zijn teruggekeerd van het EK in Berlijn zijn we dank verschuldigd voor het spektakel dat ze mee verzorgd hebben. Van atletiek op dat niveau, waarbij we niet konden weerstaan aan de drang om onze duimen en vingers af te likken, kunnen we nooit genoeg krijgen. Over wat daar tegenover staat als beloning, in vergelijking met wat sommige omhooggevallen voetbalvedetten opstrijken, zullen we maar zedig zwijgen. Laat het ons gezellig houden.

Een al even dikke proficiat voor Marten van Riel, die op het EK triatlon in Glasgow brons behaalde. En zeggen dat de man uit Wuustwezel met serieus wat kopzorgen te kampen had, vanwege een voetblessure die hem parten speelde in de voorbereiding op het EK. Hij heeft manmoedig de pijn verbeten, met de belofte dat het de volgende keer, als zijn voet genezen is, niet bij brons zal blijven. Wij nemen hem maar al te graag op zijn woord.

Niet te benijden De supporters van Club Brugge, dat met het maximum aan punten bovenaan de rangschikking staat, hebben reden om zich te verkneukelen, Of de thuiswedstrijd tegen Kortrijk een waardemeter was, durven we te betwijfelen. Daarvoor waren de bezoekers veel te tam. Een ploeg zonder inspiratie met een verdediging amper die naam waardig. Hoe Glen de Boeck zijn trainerscapaciteiten gaat gebruiken om daar verandering in te brengen, is een raadsel dat hij zelf mag oplossen. Misschien oordelen we wat overijld, maar wat ons betreft, mag hij in die omstandigheden zijn job houden. Liever hij dan wij.

Plezante gast Met Jonathan Bolingi hebben ze op de Bosuil niet alleen een Congolese spits, maar ook een

land gepest. In Limburg is van Gorius al lang geen sprake meer. Van Rits in Brugge voorlopig nog wel. Maar niet meer van Jordi Vanlerberghe, Mechels jeugdproduct, maar dromend van Club Brugge en er door aangekocht. Nu is hij verhuurd aan KV Oostende. Ivan Tomecac, nog een flankverdediger, was ook beter in Mechelen gebleven. Alweer in Brugge zit hij meer op de bank of in de tribune dan hij op het veld staat. Het is hopen voor ex-KVM-verdediger Elias Cobbaut, dat Anderlecht ook hem niet vroeg of laat naar het doodlopende straatje stuurt waarin Obradovic zit. Het enige geslaagde huwelijk tussen een verdediger bij Mechelen en een topclub hier is Nana Asare, basisspeler bij en kapitein van AA Gent.

Geen patent Dat in het scenario “van goudhaantje tot grof vuil” ex-spelers van KV Mechelen erbovenuit steken, betekent niet dat de club daar het twijfelachtige patent op heeft. Wat met de niet zo lang geleden in de media bejubelde Lukasz Teodorczyk bij Anderlecht gebeurt, kan er ook mee door. Om nog over Aleksander Scholz te zwijgen. In Lokeren weggehaald door Standard was hij bij de Rouches in die mate onmisbaar dat hij zelfs tot kapitein werd gebombardeerd. Ondanks die status verdween hij als bij toverslag uit de gratie van het Luikse management. Geen nood, het immer speurende oog bij Club Brugge naar verdedigend talent gooide hem een reddingsboei toe. Blijkbaar was het ding wel al lek voor Scholz goed en wel aan boord van het Brugse schip was gehesen. Speelkansen kreeg hij er amper. Hij is getransfereerd naar het Deense FC Midtyland. Maar beter daarheen dan naar het grof vuil. plezante knaap in huis gehaald. “Met Antwerp naar de Champions League”, liet hij optekenen. Om daar op zijn minst de finale te spelen, veronderstellen we. Laat ons, voor het zover is, maar terugblikken op de uitwedstrijd tegen Moeskroen.

Welkom in Deurne-Noord Voor Antwerp begint het verhaal eentonig te worden. Baas over heel de lijn, maar armoe troef als het op scoren aankomt. Op die manier gaan ze nooit de finale van de Champions League winnen, dachten we. Tot hun Noorse aanwinst, Jukleröd, het ervan op zijn heupen kreeg en Owusu bediende. Die had met zijn schattige kroezelkop maar in te koppen en vond dan toch het gaatje waar ze tachtig minuten naar op zoek waren. Laat Club Brugge nu maar naar de Bosuil komen, zagen we de Antwerp-aanhang denken. We kijken ernaar uit, want dat wordt een heel ander wedervaren.

Waarschuwing Zo een verhaal waarbij een trainer het achterste van zijn tong laat zien, kan soms verhelderend werken. Het hangt ervan af wie aan het woord is. Bob Peeters als gesprekspartner op de vooravond van het duel tussen BeerschotWilrijk en Westerlo, was niet slecht bekeken. Wat wist Bob te vertellen aan Gazet van Antwerpen? Dat hij zich goed in zijn vel voelt is genoteerd en doet ons plezier. Dat hij met zijn 3-5-2-systeem in staat is om de concurrentie in de Proximus League pijn te doen, zullen ze op het Kiel ook gelezen hebben, vermoeden we. Dat BeerschotWilrijk veertig minuten verder moest met tien man, maar Westerlo zeker speelde en op een gelijkspel mikte, stond toen nog in de sterren geschreven. Waardoor de rakkers van Stijn Vreven met twee punten op zes niet kunnen terugblikken op een succesvolle start. Niemand die zegt dat het zo moet blijven. Ze kunnen bij OH Leuven, dat volgende zondag thuis aan zet is, niet zeggen dat we hen niet gewaarschuwd hebben.

16 Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet

16 augustus 2018

Een jood is een jood is een jood De Standaard verdient de prijs voor de grappigste kop vorige week. Het was lachen, gieren en brullen met de kop: “Kris Peeters heeft zijn vervanger voor Aron Berger beet.” Ik moet toegeven, ik was er meteen door gebeten. Onverantwoord interessant. Want zo’n Aron Berger vervangen, wat heb je daar dan voor nodig? Een baard lijkt me wel het minimum. Aangevuld met pijpenkrullen, een wat afwijkend gedrag tegenover vrouwen waarbij handschoenen nodig zijn. En, natuurlijk, een lidkaart van de ultraorthodoxe joodse club waarmee Kris Peeters bruggen kan bouwen naar de buitenwereld. Want, daar ging het toch om. Kris Peeters, de pedante pastoor uit Puurs, vond het vooral nodig dat deze groep die al meer dan 400 jaar in Antwerpen leeft, eindelijk eens liet weten wat er allemaal in hen omgaat. Let wel, Kris had daar een duidelijk beeld over, door zijn studiedienst. Die had berekend dat zo’n 20.000 stemmen in die joodse gemeenschap omgingen. En hoe kan je die beter verzilveren dan door voor het eerst een ultraorthodoxe persoon op de lijst te zetten? En Kris zou de man zijn die dat even zou klaarspelen via Aron, de ultraorthodoxe marktkramer. Zijn drilboor die de joodse gemeenschap zou openbreken ten behoeve van de ‘enerzijds, anderzijds’ wereld.

Druiventros in plaats van een drilboor Een paar minpuntjes, echter… Aron ‘drilboor’ Berger bleek helemaal niet de rots te zijn waar Peeters zijn kerk op kon bouwen. Integendeel, want die man blijkt een ernstige fobie te hebben voor iedere vrouw die de zijne niet is. “Geen probleem,” zei Kris, “er zijn vast wel meisjes te vinden die dat heel romantisch vinden.

Het is een teken van respect voor zijn eigen vrouw.” Maar dan bleek er nog een mineur probleempje. Aron had een beetje een strafblad voor oplichting. En dat was er te veel aan voor Kris. Hij droop af en de krant berekende dat hij 2 procent zou halen in Antwerpen. Maar nu is er dus de vervanging! Toch volgens De Standaard. Enig nadeel, hij heeft geen baard, geen pijpenkrullen, geen handschoenen en hij is geen lid van de ultraorthodoxe gemeenschap. En om het af te maken: hij is ook nog eens een zij. Technisch gezien heb je dan een drilboor vervangen door een druiventros. Bovendien heeft Rezi Friedman, zo heet de nieuwste aanwinst van Kris, haar geloof wat in het koelvak gelegd, naast de uitbetaling van de Arco-spaarders. Zoals ze bij ‘De Standaard’ echter al langer weten: een jood is een jood is een jood. Vervanging dus! Plaatsvervangende schaamte komt dichter in de buurt.

Als de bedoelingen maar goed zijn En schaamte kan men tegenwoordig aflezen van het gezicht van Peter Mertens, de kleine

Kruisende woorden 1122

A B C

Aan de moeders van Vlaanderen op het moederfeest van 15 oogst Wij hebben u, moeders, ooit nog gevierd op ’t feest van Moeder Maria ten hemel gevaren. Het was de tijd toen de dagen trager nog waren en ’t leven nog niet door de smartphone bestierd.

Nu wordt in de meimaand voor moeder gefeest, omdat de commerce en de loge dat hebben bevolen. De kindjes, destijds nog geboren in blaren van kolen, zijn lang voor de kolen ontgroend en verweesd.

E F

Wie nog durft geloven de dag van vandaag, wordt door de moderne profeten voor sukkel versleten en zij decreteren wat ieder mag eten en weten en wie hen niet volgt, vatten zij bij de kraag.

G H

Gij, oudere moeders in Vlaanderen mijn land, die hebt geleefd in een tijd van broedertwist en schande en troost gingt brengen in “pensionaten” allerhande, ik reik u dit vers en ik reik u mijn hand.

I J K

Al past gij niet goed in ’t moderne gewricht en zijn al vele moeders in Vlaanderens aarde begraven, aan hen en aan u, het geduldig geslacht en te brave offreer ik, symbolisch een roos, dit dankbaar gedicht!

L A. Opnieuw ordenen B. Met heel goede eigenschappen - Weduwe van een lid van The Beatles C. Harde, zilverachtige substantie uit sommige oesterschelpen D. Route Impériale - Livreibediende E. Lijn die punten met een gelijke luchtdruk met elkaar verbindt - Toestemming F. Voorbeeldig G. Alvorens - Amerikaanse nieuwsomroep Dit is H. Verouderde benaming voor een fuif Omwending - Begeeft zich I. Europeaan - Voorkeur voor het vreemde J. Reeds lang bestaand - In goede lichamelijke conditie - Argon K. Resultaat van een wiskundige bewerking - Omlijsting waarbinnen zich iets afspeelt L. Een momentje - Bepaalde runderen

in jagen, het hart van de Venezolaanse leiders zit volgens de PVDA op de juiste plaats. Het is een oude wijsheid in communistische partijen: stop er mee de kwaliteit van een beleid af te wegen in functie van het aantal doden dat het veroorzaakt. Dat is een criterium voor andere mensen. Communisten worden beoordeeld op vlak van hun goede intenties en het eigenaarschap van een boek van Karl Marx. “Is dat niet wat schaamteloos?”, merkte iemand op tijdens het laatste PVDA-politbureau. Niemand voelde echter echt enige schaamte. “Dan tekenen we ze er gewoon bij!”, antwoordde Mertens, die diep in zijn hartje een verlegen jongen is. En daarom vindt u zijn affiche vandaag in de stad mét schaamrood en de slogan ‘Verover de stad!’. Joden en holebi’s zijn gewaarschuwd.

Van onze hofdichter

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

HORIZONTAAL

tsaar van de PVDA. Op zijn verkiezingsaffiche heeft hij zichzelf afgebeeld met rode kaakjes. Schaamrood van de zuiverste soort. Dat is begrijpelijk. De PVDA was namelijk aanwezig op de jaarlijkse Pride, waar de partijleden lustig mee de kont zwaaiden om holebirechten te vieren waar ze stiekem misselijk van worden. Zo verklaarde Raoul Hedebouw dat het “niet noodzakelijk misdadig is” om homo’s te executeren op Cuba. Misschien is het dat wel in België, maar niet in Cuba of Noord-Korea. Daar hebben die homo’s dat graag. Moesten ze er vandaag nog zijn, ze droegen allemaal een roze T-shirt met Ché Guevara op en ze stemden PVDA. En het is ook niet waar wat ze zeggen over Venezuela. Dat land mag dan compleet aan de grond zitten, en vooral de allerarmsten de dood

VERTICAAL 1. Frans kunstschilder, fauvist (1869 - 1954) 2. En dergelijke - Geliefde van Tristan - Onroerende voorheffing 3. Beweeg vlug - Lyrisch lofdicht Europese hoofdstad 4. Gemeente in Vlaams-Brabant 5. Deftig woord voor reeds 6. Borrel van scheepsvolk - Voormalig Voegwoord 7. Fictieve avontuurlijke archeologe die centraal staat in Tomb Raider 8. Het hoogste punt - Internetlandcode voor Tunesië - Voormalig president van Joegoslavië 9. Hersenvliesontsteking 10. Uitgezette lijn - Brandafval - Naschrift 11. Bepaalde - Engelse schade 12. Wat veel voorkomt of gebruikt wordt DE OPLOSSINGEN VAN HET KRUISWOORDRAADSEL NUMMER 1121 VINDT U OP BLZ. 14

Hector van Oevelen

STEUN

Slimme Vlamingen kiezen Reisfamilie

SCEPTR machtig nieuws

SCEPTR machtig nieuws BE39 7390 1640 4519 (BIC KREDBEBB)

Luikersteenweg 62 • 3800 Sint-Truiden 011 705 500 • info@deblauwevogel.be