Page 1


Λελέκα κρυβόταν στο δωμάτιό της κι έκανε απόλυτη ησυχία. Δεν ήθελε να την καταλάβει η μαμά της. Σήμερα θα τη μετρούσε για να δει πόσο είχε ψηλώσει. Η Λελέκα ήταν μικρή ακόμα και κάθε χρόνο θα ψήλωνε περισσότερο, μέχρι να γίνει μια μεγάλη καμηλοπάρδαλη. Αυτό όμως δεν της άρεσε καθόλου. Μα καθόλου όμως. Η Λελέκα, βλέπετε, είχε ένα μυστικό. Μόνο που δεν ήταν και τόσο μυστικό, γιατί δεν μπορούσε πια να το κρύψει. Φοβόταν το ύψος. Μερικοί την κορόιδευαν: «Τι ντροπή για μια καμηλοπάρδαλη να φοβάται το ύψος!». Άλλοι, πάλι, απλώς δεν την καταλάβαιναν. Κάθε φορά που προσπαθούσε να σταθεί όρθια, φοβόταν και την έπιανε ζάλη. Μα είναι τόοοσο ψηλά εδώ πάνω που φτάνω, σκεφτόταν η Λελέκα, ξανακατέβαζε το κεφάλι της και περπατούσε χαμηλά. Κι όσο πιο χαμηλά περπατούσε, τόσο πιο πολύ φοβόταν να σηκωθεί ψηλά.

6


7


8


Ακόμα θυμάται την τελευταία φορά που μετρήθηκε. Επειδή φοβόταν, έκλεισε τα μάτια της για να μη βλέπει. Άνοιξε όμως ξαφνικά το δεξί και πήρε μια τρομάρα! Εκεί που τα σκεφτόταν όλα αυτά, ακούει τη μαμά της να φωνάζει: «Λελέκα, έλα μια στιγμή να σε μετρήσω». Αυτή τη φορά η Λελέκα ήταν προετοιμασμένη. Είχε σκεφτεί πολλές δικαιολογίες για να τη γλιτώσει και ήταν σίγουρη ότι θα τα κατάφερνε. Έβαλε μπρος το σχέδιό της και τις είπε όλες μαζί: «Έχω πολύ διάβασμα, δεν προλαβαίνω. Τελικά δε χρειάζεται, θα μετρηθούμε στο σχολείο. Νυστάζω» – και χασμουρήθηκε επίτηδες δυνατά. Τόσο πολύ άνοιξε το στόμα της, που δυσκολεύτηκε να το ξανακλείσει. Άφησε για το τέλος την πιο καλή της δικαιολογία: «Μαμά, πονάει η κοιλιά μου» παίζοντας περίφημα τον ρόλο της άρρωστης.

9


Η μαμά της όμως επέμενε. «Καλά» απάντησε η Λελέκα «αλλά αυτή τη φορά θα δέσουμε τα μάτια μου με το φουλάρι σου για να μη βλέπω, ακόμα κι αν ανοίξει κάποιο μάτι κατά λάθος». Ήταν όρος και δε δεχόταν αλλιώς. «Λελέκα, είμαστε τα πιο ψηλά ζώα στη γη, με την πιο ωραία θέα στον κόσμο» είπε η μαμά της. «Μαμά, δεν το θέλω που φοβάμαι, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Είναι τόσο ψηλά εκεί πάνω που φτάνω» απάντησε με σκυμμένο κεφάλι η Λελέκα. «Να έβλεπες μονάχα αυτό που βλέπει ο μπαμπάς σου κι εγώ σ’ εσένα» της είπε και της έδωσε μια από τις υπέροχες μαμαδίστικες αγκαλιές της. «Πιστεύουμε τόσο σ’ εσένα, παιδί μου». Δεν το έβλεπε όμως η Λελέκα. Εδώ καλά καλά δεν έβλεπε μπροστά της έτσι όπως περπατούσε. Απλά φόρεσε σφιχτά το φουλάρι γύρω από τα μάτια της και μετρήθηκε. Γιατί να είμαι το μόνο ζώο που φοβάται; αναρωτήθηκε.

10


11


12


Για να μην είναι μόνη, κάλεσε τον καλύτερό της φίλο, τον Γκρίμο το μαϊμουδάκι, να περάσουν τη νύχτα μαζί. Ήταν ώρα για ύπνο και η Λελέκα έσβησε το φως για να κοιμηθούνε. «Μηηηη!» φώναξε ο Γκρίμο. «Μη σβήνεις το φως, φοβάμαι το σκοτάδι!» «Αλήθεια;» απόρησε η Λελέκα. «Δεν το ήξερα, συγγνώμη». «Εσύ, Λελέκα, δε φοβάσαι το σκοτάδι;» «Όχι. Πάντα με κλειστό το φως κοιμάμαι». «Τελικά, δεν είσαι και τόσο φοβητσιάρα» είπε με θαυμασμό ο Γκρίμο. Η Λελέκα ξαφνιάστηκε. Πρώτη φορά άκουγε κάτι τέτοιο. Άφησε το φως ανοιχτό κι έπεσε για ύπνο.

13


Το πρωί η Λελέκα συνάντησε τη φίλη της τη Μελίνα. Επειδή έβρεχε όλη τη νύχτα, ο δρόμος για το σχολείο είχε γίνει λίμνη. «Πώς θα πάω σχολείο τώρα;» ρώτησε η Μελίνα. «Φοβάμαι το νερό και δεν ξέρω κολύμπι». Αμέσως, η Λελέκα έκανε τον λαιμό της γέφυρα και η Μελίνα πέρασε απέναντι. Η Μελίνα την ευχαρίστησε και τη ρώτησε: «Εσύ δε φοβάσαι το νερό;». «Όχι» απάντησε η Λελέκα. «Τελικά, Λελέκα, δεν είσαι και τόσο φοβητσιάρα!» φώναξε η Μελίνα πηγαίνοντας στο μάθημα. Ήταν η δεύτερη φορά που της το έλεγαν. Και η Λελέκα άρχισε να αναρωτιέται: Λες να μην είμαι και τόσο φοβητσιάρα τελικά;

14


15


16


Λίγο πιο πέρα τσίριζε ο Ηλίας ο ελέφαντας: «Λελέκα, πάρ’ τον μακριά μου και σκιάζομαι!». Δίπλα του ήταν ο Τζίνο, ένα τοσοδούλι ποντικάκι. Η Λελέκα έσκυψε, ο Τζίνο ανέβηκε στη ράχη της κι έφυγαν παρέα. Όταν απομακρύνθηκαν, ο Ηλίας φώναξε: «Ευχαριστώ, Λελέκα. Πώς κι εσύ δε φοβάσαι τα ποντίκια;». «Δεν ξέρω» απάντησε η Λελέκα «απλώς δεν τα φοβάμαι». «Τελικά, δεν είσαι και τόσο φοβητσιάρα!» είπε με δυνατή φωνή ο Ηλίας. Η Λελέκα άρχισε να σκέφτεται ότι ίσως τελικά να μην είναι και τόσο φοβητσιάρα. Τα άλλα ζώα φοβούνται πράγματα που εκείνη δε φοβάται. Άρχισε να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό της. Όσο περισσότερο πίστευε στον εαυτό της, τόσο πιο ψηλά σήκωνε το κεφάλι της. Αλλά η Λελέκα δεν το είχε καταλάβει ακόμη.

17


Η ΛΕΛΕΚΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ  

Ένα βιβλίο που βοηθάει μικρά παιδιά να ξεπεράσουν τους φόβους τους

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you