09 februari 2013 , pag. 23
’Veel meer dan een fotoalbum’ INTERVIEW DANIËL LOHUES 3 Zanger/componist zoekt het met Ericana dichtbij 3 Daniël Lohues tot en met juni op tournee met nieuwe plaat
Door Marijke Brouwer Erica Het ritme was hem op het lijf geschreven. Om twee uur ’s middags stond hij eieren te bakken zodat hij de jongens een mooi ontbijt kon voorschotelen. Te midden van de luie stoelen, de instrumenten en de opnameapparatuur brandde de houtkachel. Zijn neef waaide aan, hun chauffeur kwam even luisteren. Hoe laat ze het maakten? Laat. Ondertussen tafelden ze. Ze zagen Obama winnen, ze schoten vuurpijlen de nacht in om dat te vieren en daarna zongen ze gedrieën een koortje in. Klonk nog goed ook. Zo ontstond dit najaar Ericana, de nieuwe plaat van Daniël Lohues (41). Bij hem thuis in Erica, met ’de jongens’, zoals hij muzikanten Bernard Gepken en Guus Strijbosch graag noemt. "Het is een tijdsdocument. Een plaat zegt mij meer dan een fotoalbum", zegt Lohues. Hij is blij dat hij met een band speelt, om de onderlinge sfeer, de ambachtelijkheid, de geheimtaal en de humor. "Hoe het muzikaal ook zal gaan; het is een
¬ Lohues speelt fluitend. "De muziek is er altijd." Foto: Boudewijn Benting vriendschap voor het leven", zegt hij en daarmee raakt hij de intentie van Ericana en de bijbehorende theatertour die afgelopen week begon. "Het gaat over dingen van
dichtbij waaraan je wat kunt hebben in het gelukkig worden. Vriendschap, thuis, de reünie die ik had van de lagere school." Het is het tegenovergestelde van zijn vorige plaat Gunder waarin het geluk altijd net achter de horizon lag. Beide hebben gemeen dat Lohues voortbouwt op een oude traditie van mensen die
langs steden en dorpen gaan om te zingen en verhalen te vertellen zodat die niet vergeten worden. Bovenal gaat het om de muziek, zegt Lohues. Die is er altijd. Als kind vond hij uit dat hij een orgeltoets voortdurend kon laten klinken door die met een luciferstokje
vast te zetten. Het bood hem de gelegenheid om die klank heen te spelen. "Dan kon ik mijn fantasie de vrije loop laten." Dat is gebleven. Het gaat onwillekeurig – hij loopt door zijn huis, ziet de piano staan en kan niet anders dan er even op spelen. "Vijf minuten later is er een liedje." Verwonderd: "Dat is heel mooi.
Dat het er eerst niet was en dan wel. Tegelijkertijd is het of het er altijd al geweest is." Waar het vandaan komt, wat hem inspireert? Hij citeert Keith Richards die zei dat het in de lucht zweefde en dat hij er een goeie antenne voor had. "Het is best iets ongrijpbaars wat door mensenhanden en een mensenhoofd vorm krijgt. Ineens is het er en dan vergeet je de tijd", zegt Lohues. Hij vergelijkt het met een bakker die erin slaagt zijn brood te laten rijzen, dat komt precies, voor je het weet zakt het deeg in. Is de plaat af, dan begint hij aan de voorstelling. Om het verhaal rond te krijgen pakt hij de fiets, draait Mozart of zondert zich thuis af om na te denken, steekwoorden te noteren. Ineens past zijn allereerste Drentstalige liedje erin, páts, zo moet het zijn, weer een verband gelegd. "Met die voorstellingen van tweeënhalf uur doe ik alles uit de kop. Dat vind ik het mooiste." Of nee, het mooist vindt hij de muziek, zeker als die zo maar op de radio voorbij komt. Dan kan hij er zelf een beeld bij vormen.
Ericana Daniël Lohues gaat met ’Ericana’ op tournee door het hele land tot en met juni. Voor data: www.lohues.nl