dit is een bijlage van IJM bij het Nederlands Dagblad
‘Criminelen denken dat ze wegkomen met kindermisbruik’ Als kind moest Caroly Houmes niet te lang kijken naar Jeugdjournaal of Spoorloos. De verhalen raakten haar te diep en ze piekerde zich suf: hoe kan dit gebeuren in een beschaafde, ontwikkelde wereld met internationale wetten en verdragen? “Je zou advocaat moeten worden,” zeiden haar ouders. Nu is ze directeur van International Justice Mission Nederland en zet ze zich onvermoeibaar in voor de bestrijding van slavernij. Tijdens haar studie rechten met specialisatie Mensenrechten kwam Houmes achter het bestaan van International Justice Mission (IJM), dat toen alleen nog een kantoor in de Verenigde Staten had. Ze besloot meteen te solliciteren: “De missie sprak me heel erg aan, omdat het zo tastbaar is wat IJM doet. Het gaat over het veranderen van hele rechtssystemen, maar ook over die ene persoon en dat vind ik zo mooi. Daar zie je God in terug: Hij ziet ook altijd die ene mens. Tegelijkertijd wordt er heel respectvol samengewerkt met de lokale politie en de autoriteiten. Dat klopt met het geloof dat God een God van herstel en van recht is.” hopeloos
Caroly Houmes werd in 1983 geboren in een christelijk gezin. Naarmate ze zich meer verdiepte in al het onrecht waarmee mensen wereldwijd te kampen hebben, begon ze in de kerkdiensten steeds vaker iets te missen: “De focus lag op het leven hierna, op gered worden voor de eeuwigheid. Het ging nooit over armoede en onrecht en wat onze rol daarin is als christenen. De hoop op het eeuwige leven, prima, maar dat maakte mij juist hopeloos! Wat moest ik dan met mijn leven hier en nu? God is toch een God van recht? Bij IJM ontdekte ik dat het in het geloof niet enkel om mijn relatie met God draait, maar ook om de gerichtheid op anderen. Om de mensen die het zoveel minder hebben. Hij hoort hun roepen en wij zijn Gods handen en voeten.” “Eigenlijk,” peinst Houmes hardop, “begon het voor mij op het strand van een toeristisch eiland in de Filippijnen. Na een stage van een paar weken op de vuilnisbelten van Manila brachten we daar nog een week door. Ik zag er westerse oude mannen lopen met veel te jonge Filipijnse meisjes. Hier klopt iets niet, dacht ik, en ik besloot het uit te zoeken.” cyberseks
Het klopt nog steeds niet op de Filipijnen, maar inmiddels zijn er dankzij IJM al talloze kinderen bevrijd uit seksueel misbruik en zijn de daders berecht. Er is een speciale, door IJM getrainde taskforce actief die opspoort wat in vaktermen OSEC is gaan heten: ‘Online Sexual Exploitation of Child-
ren’. Houmes: “Waar je vroeger misbruikte kinderen kon opsporen in bordelen, gebeurt het misbruik nu nog meer in het verborgene, in gewone huizen in gewone dorpen. Kinderen worden door een moeder, een oom of een buurman voor de webcam gezet. Pedofielen - vaak uit westerse landen - betalen geld en geven opdrachten die kinderen live voor de camera moeten uitvoeren. De ‘klanten’ zitten veilig achter hun computer in Australië, de Verenigde Staten en ja, ook Nederland.
‘Ik zag er westerse oude mannen lopen met veel te jonge Filipijnse meisjes’ Mensen denken vaak dat armoede de oorzaak van dit probleem is. Natuurlijk, vader of moeder heeft geld nodig, maar, zo zei een Filipijnse politievrouw tegen mij: ‘Ik ben ook in armoede opgegroeid, maar mijn moeder deed dat niet met mij.’ Cyberseks is vooral een manier om snel en makkelijk geld te verdienen. Ook de middenklasse maakt er zich schuldig aan. Het kan beginnen met iets kleins. Dan begint de moeder met cyberseks, misschien uit verlangen naar een mobiele telefoon of nieuwe kleren en dan vraagt de klant om beelden van haar kind. En gaat hij dreigen als ze dat niet doet. Dan zit zo’n moeder voor haar gevoel klem. En dan gaat het van kwaad tot erger.” “De belangrijkste oorzaak is niet armoede, maar straffeloosheid. Criminelen denken dat ze wegkomen met het exploiteren van kinderen, zowel in de Filipijnen als in westerse landen. Daarom is wetshandhaving zo belangrijk. Als criminelen zien dat je voor deze misdaad levenslang in de gevangenis kunt komen, denken ze wel twee keer na voor ze zich aan een kind vergrijpen.” toename tijdens lockdown
OSEC is een groot en afschuwelijk probleem in de Filippijnen. Het land is technologisch ontwikkeld, heeft
International Justice Mission (IJM) is wereldwijd actief in 20 landen, waar de organisatie vecht tegen onder andere gedwongen arbeid, mensenhandel voor de seksindustrie en misbruik van kinderen voor cyberseks. Jaarlijks bevrijdt IJM duizenden slachtoffers, helpt zij lokale autoriteiten bij het aanklagen van misdadigers en ondersteunt overheden bij structurele verandering van rechtssystemen, met als doel kwetsbare groepen te beschermen tegen geweld.
‘Cyberseks is een manier om snel en makkelijk geld te verdienen’ goede internetverbindingen en een Engelssprekende bevolking. Daarbij komt dat de vraag vanuit westerse landen naar cyberseks groot is, sterker nog, die is toegenomen toen het coronavirus in veel landen voor een lockdown zorgde. Houmes: “De lockdown betekende voor veel mensen op de Filippijnen een ramp: ze konden hun huis niet uit om geld te verdienen voor eten. En in
het Westen konden mensen niet naar hun werk en zaten ze veel op internet. Dat praat het seksuele misbruik absoluut niet goed. De daders moeten opgespoord en berecht worden. Dankzij de internationale samenwerking met speciale taskforces lukt dat regelmatig en de gevangenisstraffen in de Filippijnen zijn niet mis. Ook Nederland heeft zo’n taskforce, waarmee wij nauw samenwerken. We blijven doorgaan, er moet een einde komen aan dit onrecht en aan alle vormen van slavernij. De ontwikkeling van een goed rechtssysteem is een belangrijk onderdeel in de bestrijding van armoede en het daarmee gepaard gaande misbruik. Daar blijf ik mij voor inzetten en God is daarbij. Dat geloof motiveert mij elke dag.”
‘Ik kon nog maar één ding denken: ik wil dood’ Dankzij deze mensen overleefde Cassie misbruik voor de webcam Een kennis lokte Cassie* mee uit haar geboortedorp naar Manila, hoofdstad van de Filipijnen. Daar werd ze jarenlang misbruikt voor online seksshows. Beelden van Cassie gingen de hele wereld over. Ontdek op deze pagina meer over Cassie én de mensen die een einde maakten aan haar nachtmerrie. Cassie: “Ik groeide op in een klein dorpje, meer dan duizend kilometer bij Manila vandaan. We waren niet rijk. We hadden geen stroom of iets van technologie thuis. Ik droomde van een leven in de grote stad. Jerry, een goede kennis van ons uit Manila, kon die droom waarmaken. Tenminste, dat dacht ik. ‘In Manila krijg je een ander leven’, beloofde hij. ‘Je krijgt prachtige kleren.’ Ik geloofde alles wat hij zei en ging met hem mee. De eerste dagen was ik onder de indruk. Ik was nog maar twaalf, Manila was een compleet nieuwe wereld voor me. Die straten, de lichten, al die mooie gebouwen. Ik kreeg geld voor mijzelf en een mooie plek om te wonen. Tot het moment dat Jerry mij vroeg om mijn kleren uit te trekken. Ik kan nauwelijks vertellen wat er daarna gebeurde. Ik moest opdrachten uitvoeren voor de webcam. Als ik weigerde, sloegen ze mij. Dag na dag ging het misbruik door. Bijna vijf jaar lang. Ik kon maar één ding denken: ik wil dood.”
‘De gruwelijke beelden laten je niet los’ Jim*, onderzoeker voor IJM in de Filipijnen: “De video’s en foto’s die wij te zien krijgen, vergeet je niet. Het maakt diepe emoties bij ons los. Beelden van mannen die een kind van zes verkrachten... Het is de ergste vorm van seksueel misbruik die je je maar kunt voorstellen. Het is goed dat wij als medewerkers van IJM zelf ook counseling krijgen. Zelf ben ik betrokken geweest bij de reddingsoperatie van Cassie. Ze was twaalf jaar toen zij werd gerekruteerd door een man genaamd Jerry. Hij deed zich voor als vriend van de familie en bood aan voor haar te zorgen. Hij verkrachtte haar en verplichtte haar vervolgens live seksshows uit te voeren voor de webcam. Ook liet Jerry buitenlanders naar Manila komen om Cassie te misbruiken. Ook de zus van Cassie werd het slachtoffer van Jerry. Toen ze zwanger raakte, werd ze het huis uitgegooid. Via een kennis van haar hoorden wij van deze misdaad. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar Cassie.
‘Al redden we maar één kind…’ Dolores, hoofd nazorg van IJM Manila: “Cassie was er zo erg aan toe dat ze zichzelf dood wenste. Geen kind zou dat ooit moeten willen. Na haar bevrijding realiseerde ze zich dat ze het had overleefd, dat ze nog ademhaalde... Dat maakt diepe indruk op mij. Dagelijks zie ik de verdorvenheid van het kwaad en het effect daarvan op kinderen. Als de politie en IJM Cassie niet hadden bevrijd en voor traumahulp hadden gezorgd, weet ik niet hoe ze er nu aan toe zou zijn. Zo zijn er honderden verhalen van slachtoffers die nu in vrijheid leven, vaak nog heel jonge kinderen. Als ik ze in het opvanghuis weer zie lachen, is het alles waard geweest. Al is het maar één kind dat we redden. Het misbruik heeft impact op alle aspecten van het leven van de kinderen. Lichamelijk en geestelijk. Vaak kunnen zij niet meer thuis wonen. We vangen de kinderen op in een nazorghuis. Als het kan, proberen wij de kinderen terug te brengen naar hun eigen huis. Dit vraagt om counseling, training en nazorg. We blijven de vinger aan de pols houden. Kind en familie moeten er klaar voor zijn. Voor de allerjongsten, de baby’s, is adoptie soms de enige oplossing. Ons team verleent niet alleen nazorg aan de slachtoffers, maar ook aan hun broertjes en zusjes. Wan-
neer wij dit niet doen, blijven ze namelijk kwetsbaar. Iedere situatie is uniek. We kijken naar de omstandigheden, naar de nood en hoe wij vervolgens kunnen helpen. Natuurlijk heeft dit werk impact op ons team. Het is verschrikkelijk om te zien dat zelfs baby’s worden misbruikt. Hoe kunnen volwassenen dit kinderen aandoen? Maar we moeten door met ons werk. Want wat gebeurt met de kinderen als wij niet optreden? We moeten als team er voor hen zijn. En voor elkaar.” Fotograaf: Nathalie van der Straten–Folkersma
‘Voor de allerjongsten, de baby’s, is adoptie soms de enige oplossing’ ‘Samenwerking met de politie in het buitenland is cruciaal’
Ik nam contact op met Jerry en deed mij voor als klant. Ik heb uren met hem gezeten om zijn vertrouwen te winnen. Dat was ook nodig om bewijs te verzamelen. Op een gegeven moment vertrouwde hij mij en bood mij twee meisjes aan van twintig en vijftien jaar. Op het moment dat de meisjes werden binnengebracht, kwam de politie binnen en arresteerde Jerry. Vervolgens gingen we naar zijn huis, waar we meer slachtoffers vonden, onder wie Cassie en een meisje van zes. Jerry werd veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf.”
Politiegeneraal William Macavinta uit de Filipijnen: “Wij zijn blij met de hulp die wij van IJM krijgen om dit misbruik aan te pakken. Ik zou niet weten waar wij zouden zijn zonder IJM. Het jongste kind dat we hebben bevrijd, was een baby van slechts drie maanden. Tachtig procent van de slachtoffers is minderjarig. Samenwerking met de politie in het buitenland is cruciaal om deze misdaad aan te pakken. Een voorbeeld hiervan is een zaak tegen een dader in Noorwegen. Nadat wij tips hadden gekregen over de misdaden die hij beging, hebben wij online contact met hem gelegd. Uiteraard wist hij niet dat wij van de politie waren. We wonnen zijn vertrouwen en verzamel-
den bewijs dat hij kinderen in De Filipijnen misbruikte. Uiteindelijk kon hij in zijn eigen land worden gearresteerd.” Fotograaf: Nathalie van der Straten–Folkersma
‘Armoede bestrijden is niet genoeg’ Sam Inocencio, advocaat en directeur van IJM de Filipijnen: “Misbruik van kinderen voor cyberseks is schokkend, omdat de slachtoffers zo jong en de daders vaak familieleden zijn. Alleen het feit al dat ouders hun kinderen laten misbruiken, is iets onvoorstelbaars. Deze misdaad lossen wij niet met elkaar op door armoede te bestrijden. In de vier jaar dat wij in de provincie Pampanga mensenhandel aanpakten, is de handel in kinderen voor de seksindustrie drastisch afgenomen. Dit ondanks het feit dat er misschien nog net zoveel armoede heerst als voorheen. De oplossing is dat wetten worden gehandhaafd en misdadigers ter verantwoording worden geroepen. Het misbruik vindt dan ook niet alleen plaats in sloppenwijken. Ook de middenklasse maakt er zich schuldig aan. The Queen of Cybersex, zoals een beruchte dader werd genoemd, woonde in een prachtig huis voordat zij werd gearresteerd. Mensen gebruiken
kinderen dus niet alleen om uit armoede te ontsnappen, maar omdat het simpelweg een gemakkelijke manier is om geld te verdienen. De weg om misbruik van kinderen voor cyberseks aan te pakken, is effectieve wetshandhaving. Geweld moet worden aangepakt. Daders moeten worden gestraft. Kinderen zoals Cassie worden beschermd als potentiële daders zich niet langer aan deze misdaad durven te wagen, omdat ze de kans lopen in de gevangenis te eindigen.”
‘De donkere kant van het internet is echt ziekelijk’ Annemarijn Zwemer volgt een masteropleiding Internationale Ontwikkelingsstudies aan de Wageningen Universiteit, vorige maand rondde ze haar bachelorscriptie af over ‘Online Sexuali Exploitation of Children’ (OSEC) in de Filipijnen. Daarnaast doet ze vrijwilligerswerk voor IJM. “Misbruik van kinderen zoals Cassie raakt mij ontzettend. Juist omdat kinderen zo kwetsbaar zijn. Kinderen weten nog niet goed wat wel of niet acceptabel gedrag is, zij hebben nog geen eigen grenzen. Mijn ouders leerde mij wat wel of niet oké was, wat mijn waardigheid is als meisje en vrouw. Bij kinderen die slachtoffer zijn van OSEC is hier totaal geen sprake van. In de Filipijnen is OSEC vaak een familieaangelegenheid. Moeders en oudere zussen zijn de pooiers van de jongere zusjes en broertjes. Terwijl het gezin een veilige plek zou moeten bieden voor ieder kind, worden deze kinderen slachtoffer van seksueel misbruik. Uit onderzoek van IJM blijkt dat OSEC vaak gebeurt via het open internet. Het is dus voor iedereen toegankelijk. Helaas is de technologie in veel gevallen nog niet zo ver dat het de livestreaming van kindermisbruik kan herkennen en rapporteren. Dat vind ik eigenlijk onvoorstelbaar: jij en ik kunnen dit onrecht zo opzoeken, waarom kan de ICT - die zo ver
ontwikkeld is - hier niets tegen doen? Ik vond het schokkend om te ontdekken dat OSEC een commerciele aangelegenheid is. De ‘klant’, die vaak uit het Westen komt, betaalt aan de Filipijnse familie. Hiermee krijgt hij of zij macht in handen. Deze klant heeft nu het ‘recht’ om te vragen naar bepaalde beelden en handelingen. Zo vraagt hij in de chat of de oudere zus een bepaalde handeling kan verrichten bij het jongere kind, omdat hij dat graag wil zien. Deze verhalen maken mij echt beroerd. Kinderen zijn enorm kwetsbaar en raken zo getraumatiseerd voor het leven. Die donkere kant van het internet is echt ziekelijk. Daarom ben ik blij en dankbaar met het werk dat IJM samen met haar partners doet voor kinderen zoals Cassie.”
Dit maakte donateurs mogelijk in de Filipijnen
‘Als ik weigerde, sloegen ze mij’
Mede dankzij onze trouwe supporters en vrijwilligers konden de teams van IJM hun werk doen in de Filipijnen: kinderen opsporen en bevrijden van misbruik, traumazorg geven en zorgen dat cybersekscriminelen worden vervolgd. De impact hiervan is groot. Kinderen worden niet langer misbruikt voor het oog van de webcam. Ze krijgen onderwijs, nazorg en therapie van het IJM-nazorgteam. Ze spelen tikkertje met hun vriend en zijn weer kind zoals een kind hoort te zijn. • 669 kinderen zijn bevrijd van seksueel misbruik; • 129 kinderen hebben traumatherapie afgerond; • 256 verdachten zijn gearresteerd; • 90 misdadigers zijn veroordeeld. Deze data zijn gebaseerd op statistieken van de periode 2011 tot 7 augustus 2020. *Cassie en Jim heten in werkelijkheid anders.
BEVRIJD KINDEREN VAN ONLINE SEKSUELE UITBUITING
STUUR REDDING Word vandaag nog Freedom Partner
Als Freedom Partner bent u onderdeel van IJM’s reddingsteam. Met uw maandelijkse gift maakt u reddingsoperaties mogelijk. Wij weten waar mensen vastzitten in slavernij. Met uw gift helpt u ons hen te bevrijden.
GA NAAR IJMNL.ORG/LOCKDOWN EN DOE MEE!